Psychodelia, muzyka psychodeliczna, psychodeliczny acid rock - PSYCHOSONDA

Quicksilver Messenger Service - Quicksilver (1971)

2012-01-17T17:34:00.007+01:00

Quicksilver Messenger Service is not completely forgotten band. The musicians recorded over 10 albums. But I want to describe their music in Psychodonda because LP Quicksilver is one of my favorites. Probably because many years ago it was one of the first "independently discovered" psychedelic album by myself. Another argument is the fact that almost all of the 9 tracks are a masterpieces of composition performed by excellent musicians who "flower power" have in their blood.

The first part of the album is more rocky and uncompromising. Compositions based on the guitar solos and the great vocals surprise sensual atmosphere and positive energy (Hope, I Found Love). Hard guitar in Play My Guitar takes us into the region of rock monsters like Cream.

From the 5th track atmosphere is getting more sophisticated, night… The Rebel has still something of a wild rebel anthem (I'm a good old Rabel, that'sexactly what I am...) but the next ballad Fire Brothers is a full of sensual and mysterious atmosphere... In similar style is acoustic, suggestively titled song Out Of My Mind. The real pearl on this album is sweet, fantastically sung ballad Don't Cry My Lady Love with the beautiful piano solo.

It's a pity that this was 1971, that the spirit of flower power (and of course recording album like this) went slowly into oblivion... This kind of longplays I can listen indefinitely.

--

Quicksilver Messenger Service nie należy do zespołów zupełnie zapomnianych. Nagrał ponad 10 płyt. Chcę jednak opisać go w Psychosondzie, gdyż płyta Quicksilver należy do moich ulubionych. Pewnie dlatego, że wiele lat temu była jedną z pierwszych psychodelicznych „samodzielnie odkrytych”. Osobnym argumentem jest fakt, że prawie każdy z 9 utworów umieszczonych na tej płycie to kompozycyjny majstersztyk wykonany przez doskonałych muzyków, którzy "flower power" mieli we krwi.

Pierwsza część płyty jest bardziej rockowa i bezkompromisowa. Oparte na gitarowych solówkach i świetnych wokalach kompozycje powalają zmysłową atmosferą i pozytywną energią (Hope, I Found love). Ostra gitara w Play My Guitar przenosi nas w rejon rockowych wyjadaczy spod znaku Cream.

Od piątego utworu atmosfera robi się bardziej wysmakowana, wieczorna... O ile Rebel ma w sobie jeszcze coś z dzikiego hymnu buntowników (I'm a good old Rabel, that's exactly what I am...) to następna na płycie ballada Fire Brothers koi zmysłowym i tajemniczym klimatem... W podobnej stylistyce utrzymany jest akustyczny, sugestywnie zatytuowany Out Of My Mind. Prawdziwą perłą na tej wypełnionej perełkami płycie jest natomiast słodka, fantastycznie zaśpiewana ballada Don't Cry My Lady Love z piękną fortepianową solówką.

Szkoda, że to już 1971, że duch dzieci kwiatów (a przy okazji nagrywanie takich płyt) odchodzi powoli w zapomnienie, gdyż utworów jak na tej płycie można by słuchać w nieskończoność.

Dark - Round the Edges (1972)

2011-12-07T17:33:00.004+01:00

This album is unique for many reasons. It is enrolled in the annals of rock music because it is one of the most unattainable. The original LP was released in only 50-60 copies. Now it is practically impregnable. Also the music on the album is amazing: raw, gloomy and mysterious, just right for the lovers of rock guitar explosion.

Dark - the enigmatic band from the UK - has released album Round The Edges in 1972.

And what about the music itself ... Most of the compositions are based on a similar scheme. Clean guitars and the rhytmic sections backing up the melodic, but a little dispassionate voice of the singer and guitarist Steve Giles. Counterweights are the instrumental passages, where the guitar fuzz indulges in frantic improvisations. There are a lot of riffs and solos. 8-minute Live For Today is the best example of this mixture. At the end of this song the guitarists makes really noise (on the other guitar plays Martin Weawer). In the solos the guitarist players also often use wah-wah - is sharper, more rapaciously and more psychedelic (Maypole). In the song called RC8 section there are very nicely touches on blues rhythms - it is a great starting point for guitarists struggle. They remind me a little bit of Wishbone Ash’s unison patents. The album ends sttrongly with Zero Time which has psychedelic guitar attractions in the background.

The compact disc edition includes 4 bonus with the go-ahead In the Sky at the forefront.

--

To płyta wyjątkowa z wielu względów. Zapisała się w annałach muzyki rockowej choćby dlatego, że jest jedną z najbardziej nieosiągnalnych. Oryginalny longplay został wydany w zaledwie 50-60 egzemplarzach. Jest więc dziś praktycznie nie do zdobycia. Także muzyka zawarta na nim: surowa, posępna i tajemnicza spodoba się miłośnikom rockowych poszukiwań i gitarowych szaleństw.

Enigmatyczny zespół pochodzi z Wielkiej Brytanii i na koncie ma wydany w 1972 roku album Round The Edges.

A sama muzyka… Większość kompozycji opartych jest na podobnym schemacie. Czysta gitara i sekcja w tle tworzą podkład pod melodyjny, choć nieco beznamiętny głos wokalisty i gitarzysty Steve’a Gilesa. Przeciwwagą są fragmenty instrumentalne, gdzie gitary wykorzystujące efekty typu fuzz oddają się szaleńczym improwizacjom. Jest dużo riffów i solówek. 8-minutowy Live for Today jest najlepszym przykładem tej mieszanki. Pod koniec utworu gitarzyści naprawdę dają czadu (na drugiej gitarze gra Martin Weawer). W solówkach często wykorzystywany jest też efekt wah-wah, przez co jest jeszcze ostrzej, drapieżniej i bardziej psychodelicznie (Maypole). W RC8 sekcja bardzo ładnie zahacza o bluesowe rytmy, co jest świetnym punktem wyjścia dla zmagań gitarzystów. Ich unisona przypominają mi odrobinę patenty Wishbone Ash. Płyta kończy się mocnym Zero Time z psychodelicznymi atrakcjami gitarowymi w tle.

Kompaktowe wydania płyty zawierają 4 bonusy z przebojowym In The Sky na czele.

Agitation Free - Melesh (1972)

2011-11-01T13:20:00.006+01:00

The krautrock bands best combine the psychedelic madness of Pink Floyd, the avant-garde and the music of the Far East. We saw this in the music of Mythos from the last post, we will see it on the Agitation Free’s debut album Melesch.

Music of Agitation Free is very difficult to assign to one music category, but perfectly fits to the theme of our blog. In the band’s creations we can find all sorts of inspiration: the classic rock, the avant-garde, the electronic music experimentation and the oriental music. In the opening You Play For Us Today are with us the similar emotions as in the Set The Control Of The Heart Of The Sun by Pink Floyd. The mysterious organ passages, the expressive bass riff, the slowly emerging percussion and the guitar - the music draws us leaving "here and now" far behind. Sahara City is the vanguard maneuverings, which slowly emerges a raw, the rock trance so characteristic for the krautrock. Avant-garde and experimental research on the Agitation Free ‘s debut album is indeed much (once with a rock - Pulse, sometimes merging with oriental influences - Khan El Khalili). In case of the composition Melesch is very good comparison to the Grateful Dead’s jamming.

The Melesh isn’t an easy album. Instrumental, sometimes only in the background there are chants oriental ascetics. However, longer intercourse with this album can will be a great start to cordial friendship with krautrock.

Agitatation Free has a few more albums on the account, with excellent 2nd and Last in the lead.

--

Kto najlepiej łączy psychodeliczne szaleństwa Pink Floyd, awangardę oraz muzykę dalekiego Wschodu? Oczywiście zespoły krautrockowe. Przekonaliśmy się o tym słuchając Mythos z ostatniego wpisu, przekonamy się także sięgając po debiutancki album Agitation Free Melesch.

Muzykę Agitation Free trudno przypisać do jednego gatunku, idealnie zaś pasuje do tematyki naszego bloga. W twórczości zespołu odnaleźć można przeróżne inspiracje: od klasycznych zagrywek rockowych, poprzez awangardowe i elektroniczne eksperymenty po muzykę orientalną. W otwierającym You Play For Us Today towarzyszą nam podobne emocje, co w Set The Control Of The Heart Of The Sun Pink Floydów. Tajemnicze organowe pasaże, wyrazisty bassowy riff, powoli pojawiające się instrumenty perkusyjne i gitara – wciąga nas ta muzyka pozostawiając „tu i teraz” daleko w tyle. Sahara City to z kolei awangardowe zagrywki, z których wyłania się surowy, rockowy trans tak charakterystyczny dla krautrocka. Awangardy i eksperymentalnych poszukiwań na debiutanckim albumie Agitation Free jest zresztą sporo (raz z zacięciem rockowym - Pulse, innym razem łączącej się z orientalnymi wpływami w Khan El Khalili). Z kolei w przypadku utworu Melesch trafnym wydaje się porównanie do jammowania Grateful Dead.

Niełatwa to płyta, instrumentalna, czasami jedynie w tle pojawiają się zaśpiewy dalekowschodnich ascetów. Jednak dłuższe z nią obcowanie będzie świetnym początkiem serdecznej przyjaźni z krautrockiem.

Agitatation Free ma jeszcze kilka płyt na koncie, ze świetnymi 2nd i Last na czele.

Mythos - Mythos (1972)

2011-10-04T16:02:00.008+02:00

The acoustic and electric guitars, the sound of the flute, the sitar and sometimes the musical journey into the land of the Orient is what best describes the band's debut album kratutrock Mythos, published by the legendary Ohr Label.

The album begins with brisk and folk Mythoett. This song gives any idea of the contents of the entire album but the full view of it comes in Oriental Journey. It's basically the essence of this recording, and the song's title reflects the album's content. The gloomy sound, the sitar, the processed amplifying anxiety vocals, a rustling flute in the background, it's a true pshychedelic oriental trip dotted with murmurs of various instruments.

In the other hand Hero's Death is a nod to a little less oriental but electric psychedelia. Similar sound can be found easily in music of band Krokodil (already described on my blog). The last two tracks Encyclopedia Terra Part 1 and Encyclopedia Terra Part 2 (a total of more than 17 minutes of music) are a monumental journey through the realms of music already popular in earlier tracks (note especially the very nice, pink floyd’s style introduction).

The richness of sound of this album has been meticulously constructed only by three musicians, recorded by Mythos (Thomas Hildebrand, Stephan Helmet, Harald Weisse).

---

Akustyczne i elektryczne gitary, brzmienie fletu, czasami sitaru oraz muzyczne wyprawy w krainę orientu – tak pokrótce można scharakteryzować debiutancką płytę krautrockowego zespołu Mythos, wydaną w legendarnej wytwórni Ohr.

Płyta rozpoczyna się żwawym, folkującym Mythoett. Już ten utwór daje pojęcie o zawartości całego albumu, jednak do pełnego obrazu potrzebna nam jest następna kompozycja Oriental Journey. To w zasadzie kwintesencja tych nagrań, a tytuł utworu idealnie odzwierciedla jego zawartość. Posępne brzmienie, sitar, przetworzony, potęgujący niepokój wokal, a w tle szeleszczący flet – prawdziwa orientalna wyprawa przerywana psychodelicznymi pomrukami instrumentów rozmaitych. Hero’s Death to z kolei ukłon w stronę trochę mniej orientalnej, za to elektrycznej psychodelii. Podobne brzmienia bez trudu odnaleźć można na opisywanym już w Psychosondzie albumie zespołu Krokodil.

Dwa ostatnie utwory Encyclopedia Terra Part 1 i Encyclopedia Terra Part 2 (w sumie ponad 17 minut muzyki) to monumentalna podróż po krainach muzycznych, odwiedzanych już we wcześniejszych utworach (warto zwrócić uwagę zwłaszcza na bardzo fajny, floydowski wstęp).

Bogactwo brzmieniowe tej płyty misternie zbudowane zostało zaledwie przez trzech muzyków, nagrywających Mythos (Thomas Hildebrand, Stephan Kaske, Harald Weisse).

Silberbart - 4 Times Sound Razing (1971)

2011-09-18T12:45:00.004+02:00

Silberbart to mało znane niemieckie trio, zaliczane (jak na ten region Europy przystało) do stylistyki krautrocka. Niewiele wiadomo na temat historii zespołu, która nagrał jedną płytę, łączącą mocne, hard-rockowe brzmienie z awangardowymi szaleństwami.

Wydany w 1971 roku album 4 Times Sound Raizing zawiera zaledwie cztery utwory, z czego aż trzy ponad dziesięciominutowe. O ile rozpoczynający płytę Chub Chub Cherry to dość konwencjonalny, mocno rockowy numer „na czasie”, to następny Brain Brain jest wielopoziomową wyprawą do świata awangardy. Posępny wstęp przygotowuje słuchacza na prawdziwie szaleńczy dźwiękowy atak, którego nie powstydziłby się sam John Zorn. Mocne gitary przerywane są niespokojnymi wyciszeniami, by po chwili powrócić i zaatakować ze zdwojoną siłą. To muzyczne szaleństwo konsekwentnie potęguje wrzaskliwa maniera wokalna wokalisty i gitarzysty Hajo Teschnera, przypominająca Artura Browna. Dwa następne utwory: God i Head Tear Of The Drunken Sun wydają się kontynuacją pomysłu na muzykę, zaproponowaną w Brain Brain. Są więc mocne rockowe riffy, dużo gitarowych solówek wymykających się co chwilę rockowej konwencji i hołdujących wolnej formie, psychodelii i awangardzie.

4 Times Sound Raizing to na pewno płyta niełatwa, przy pierwszym odsłuchaniu może nawet odstraszyć bardziej wrażliwe uszy. Ale już kilkakrotne wkroczenie na ścieżkę Silberbart zaowocuje na pewno prawdziwie psychodeliczno-awangardowo-hardrockową ucztą.

Velvett Fogg - Velvett Fogg (1969)

2011-09-04T10:10:00.001+02:00

Z progresywnego gąszcza wyłaniają się klasyczne rockowe dźwięki, instrumentalne pasaże wprowadzają błogą, acz nieco tajemniczą atmosferę. Chociaż wszystko wydaje się już "gdzieś wcześniej słyszane”, to paradoksalnie z każdym kolejnym przesłuchaniem kompozycje wciągają coraz mocniej. Miłośnicy muzyki opartej na organach Hammonda będą zachwyceni jedyną płytą zespołu Velvett Fogg – kolejnego przedstawiciela brytyjskiego undergroundu końcówki lat sześćdziesiątych.

Konsekwentne wykorzystanie tradycyjnych rockowych środków muzycznej ekspresji czynią tę płytę na swój sposób dosyć niecodzienną… Kompozycje utrzymane są w średnim tempie, wszystko jakby szyte na miarę – nie ma tu zawrotnych solówek czy brzmieniowych eksperymentów. Jest za to solidny warsztat muzyków i dobre kompozycje (np. mocno rockowy Yellow Cave Woman i taki sam Plastic Man, radośnie psychodeliczny Telstar 69 oraz balladowy Once Among The Trees). Do niektórych utworów Velvett Fogg dodają szczyptę mistyczno-folkowej tajemnicy (Within The Night), przez co zbliżają twórczość chociażby do Velvet Underground (patrz Venus in Furs). Within The Night rodzi także skojarzenia ze słynnym riffem Paint in Black, a także z brzmieniem późniejszych The Animals. Wspaniale można się pobujać przy rozimprowizowanym, instrumentalnym Owed To The Dip. Nieco pesymistyczna i tajemnicza aura unosząca się nad płytą każe umiejscowić Velvett Fogg obok takich znakomitości undergroundu jak Arcadium czy amerykański Corpus. Na podobieństwo do albumu Breathe Awhile wskazuje także surowa, studyjna obróbka, a także mnogość organowych pasaży.

Jako ciekawostkę warto dodać, że w 1968 roku przez krótki czas w Velvett Fogg na gitarze grał Tony Iommi.

Iron Maiden - Maiden Voyage (1969)

2011-08-06T15:01:00.001+02:00

Bynajmniej nie zmieniłem stylistyki opisywanych płyt na te spod znaku New Wave of British Heavy Metal. Bohater dzisiejszego wpisu to zupełnie inny Iron Maiden niż ten kojarzony powszechnie. Angielska grupa nagrała jedyną płytę w 1969 roku. Jest jednak kilka wspólnych elementów, łączących obydwie dziewice: relatywnie mocne brzmienie, ciężkie riffy, szybkie solówki gitarowe czy dynamicznie grająca sekcja. Porównując zespoły szczególnie warto zwrócić uwagę na budowanie kompozycji wokół charakterystycznych, melodyjnych partii gitarowych, z czego zasłynęła ekipa Eddiego. Nie zdziwi nikogo także fakt, że nasz Iron Maiden zapuszcza się czasami w nieco psychodeliczne rejony. W końcu to rok 1969.

Wyżej wymienione elementy usłyszymy w większości kompozycji zawartych na płycie Maiden Voyage. Na płycie kompaktowej, którą posiadam, zespół opisany jest jako archetypal doom-metal band. Falling z nieco folkującym motywem przewodnim, hardrockowe Ned Kelly oraz God of Darkness czy doskonale napędzany przez bas i gitarę dwunastominutowy Liar, który swoją konstrukcją przypomina piękny Handy z debiutanckiej płyty Wishbone Ash, zdają się potwierdzać ten opis.

Cechą charakterystyczną płyty są długie, wirtuozerskie improwizacje gitarowe Trevora Thomsa. Pojawiają się bardzo często, zarówno w dynamicznych utworach jak Liar, jak i w balladowych kompozycjach: Ballad of Martha Kent czy przypominającym crimsonowskie progresje Plague.

Godna polecenia płyta spodoba się wszystkim lubiącym mroczny, wysublimowany i wirtuozerski świat dźwięków z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych.

Jericho - Jericho (1972)

2011-06-25T13:27:00.004+02:00

Lubimy płyty i zespoły, o których nigdzie nie ma prawie żadnych informacji:) Tak jest również z formacją Jericho, która w 1972 roku wydała niezwykle intrygujący progresywno-hardrockowy album. Członkowie zespołu pochodzili z Izreala, swoje płyty (poprzednią pod szyldem Jericho Jones) nagrali w Anglii.

Na początku Ethiopia - bardzo mocny, dynamiczny kawałek z wyrazistą, rozbudowaną linią gitary i agresywnym wokalem (na jakimś forum doszukałem się nawet określenia, że "jest to jeden z kilku najostrzejszych utworów całych lat 70-tych"). Don't You Let Me Down to już więcej spokojniejszych, artrockowych klimatów. Wrażenie robi wielowątkowy Feathered, w którym płynnie łączą się delikatne fragmenty z mocnymi gitarowymi zagrywkami, a wszystko to scalone jest pomysłową linią wokalu i polane lekko psychodelicznym sosem (zwłaszcza w środkowej - instrumentalnej części). Jedynie mam wrażenie, że skoczny refren jakoś nie pasuje do misternie skomponowanej całości.

Opus magnum płyty stanowi z pewnością utwór Justin and Nova. Psychodeliczny początek i ujmujący motyw gitary akustycznej, fortepianu i wokaliz wprowadza nas do pełnego rockowej pasji utworu. To dla mnie jedna z tych "największych" kompozycji tamtych lat. Monument, obok którego żadna wrażliwa i osłuchana dusza nie przejdzie obojętnie:). Płytę wieńczy tajemniczy, psychodeliczny Kill Me With Your Love, który pod koniec przeistacza się w hardrockową jazdę.

Waterloo - First Battle (1970)

2011-05-24T21:26:00.003+02:00

Płyta First Battle to absolutny mus dla amatorów progresywnego brzmienia z samego początku lat siedemdziesiątych. Dodatkowo jeśli lubisz/kochasz Jethro Tull stawiam dobre whiskey, że po przesłuchaniu Waterloo ich pierwszy album na stałe zagości w Twoim odtwarzaczu. Wszystko dzięki wspaniałym partiom fletu, przyprawionych doskonałym tandemem Hammondów i gitary elektrycznej. O świetnej formie wokalnej Dirka Bogaerta i rewelacyjnych kompozycjach wspominać nie muszę.

Chociaż album zaczyna się nieco nieśmiało folkującym Meet Again, to zaraz później Why May I Not Know pokazuje, z jak genialną płytą mamy do czynienia. Atomowa mieszanka instrumentalna płynie na fali dobrej melodyki. Otrzymujemy jeden z kilku najlepszych „rockerów” tamtych czasów. Absolutny majstersztyk od którego ciężko się oderwać.

Cała płyta jest na niezwykle wysokim poziomie. Trafiają się delikatne ballady w stylu aksamitnej Tumblin’ Jack czy psychodelicznej Plastic Mind, przeważają jednak mocno rockowe utwory, jak Black Born Child, Guy In The Neighbourhood czy Lonesome Road. Kawałki są zwięzłe (zwykle trzyminutowe), „nieprzegadane”, pomimo tego znalazł się jedenastominutowy Diary Of An Old Man. Co jednak tak naprawdę wyróżnia tę płytę z spośród setek innych w tej stylistyce, to niebywała zdolność kompozytorska muzyków, biegłość instrumentalna i swoboda w poruszaniu się po różnych odcieniach rockowego grania. Płyty słucha się jednym tchem, najlepiej z włączoną funkcją „repeat all”.

To wszystko sprawia, że śmiało mogę napisać: Waterloo to najlepszy belgijski zespół, jaki słyszałem.

It's A Beautiful Day - It's A Beautiful Day (1969)

2011-04-24T13:43:00.005+02:00

Tę uroczą płytę (najlepszą z kilku wydanych przez zespół) słucham z pięknie wydanego winyla, zakupionego w bogato wyposażonym komisie muzycznym w małym miasteczku w Pensylwanii. Siłą rzeczy jeszcze bardziej odczuwalny jest dla mnie hippisowski duch unoszący się nad tymi psychodeliczno-folkowymi utworami.

Chociaż zespół istniał w sumie siedem lat nie osiągnął wielkiego sukcesu, który był udziałem ich przyjaciół z Zachodniego Wybrzeża, jak choćby Grateful Dead czy Jefferson Airplane. A wielka szkoda, gdyż w niczym im nie ustępował (rozpoczynający płytę White Bird to niemal żywcem wyciągnięty utwór z płyt Jefferson Airplane). Co jednak wyróżnia zespół, to delikatne jazzowe i progresywne akcenty, podkreślane zwłaszcza przez ciekawe brzmienie skrzypiec lidera i wokalisty zespołu Davida Laflemme. Jeden z tytułów piosenek - Hot Summer Day idealnie oddaje klimat tej płyty: senny, niespieszny i spokojny. Nie brak jednak bardziej drapieżnych utworów jak Wasted Union Blues czy rytmiczny blisko dziesięciominutowy Time Is z charakterystycznym jak na tamte rozimprowizowane czasy solem perkusyjnym. Opus magnum płyty (i chyba całej twórczości zespołu) to z pewnością wspaniały instrumentalny Bombay Calling, którego charakterystyczna struktura jest niemal identyczna z nagranym rok później wielkim hymnem rockowym Child in Time Deep Purple.

Genesis - In The Beginning (1968)

2011-04-15T00:48:00.008+02:00

Amerykański zespół Genesis nagrał jedną płytę. Chociaż nigdy nawet nie liznął sławy, która była udziałem jego angielskiego imiennika, to pozostawił osiem ciekawych piosenek na albumie In The Beginning z 1968 roku. Muzyka zespołu to typowe brzmienie „West Coast”, stylistycznie bardzo bliskie Jefferson Airplane czy Quicksilver Messenger Service - mieszanka ostrych, rockowych gitar, hipisowskich melodii i folkowych brzmień.

Duch Jefferson Airplane unosi się niemal nad całym albumem głównie za sprawą śpiewającej Sue Richman. Wystarczy posłuchać balladowego Suzane albo zaśpiewanego na kilka głosów Mary Mary. Czadowo robi się na początku albumu w utworze Angeline, gdzie riff do złudzenia przypomina legendarne Foxy Lady czy w świetnym, dynamicznym Ten Second Song. Mocniejsze utwory (głównie ze względu na brzmienie gitary solowej) przypominają z kolei dokonania Quicksilver Messenger Service (What's It All About). Na płycie jest też miejsce na folk - w utworze Gloomy Sunday muzycy zabierają nas w bajkowy, hippisowski świat z dawnych lat. Nieco mistycznie i tajemniczo robi się także w akustycznym, przejmującym Girl Who Never Was. Album kończy monumentalny World Without You z misterną, świetną solówką gitarową Jacka Ttanna.

Jak podają annały, kiedy Genesis dowodzony przez Petera Gabriela wydawał swój pierwszy album, nie mógł wykorzystać swojej nazwy, gdyż za Wielką Wodą istniał już inny Genesis. Ten z płytą In The Beginning na koncie.

Aardvark - Aardvark (1970)

2011-03-01T17:53:00.007+01:00

Świetna, jedyna płyta angielskiego Aardvark z pewnością wpadnie w ucho wszystkim miłośnikom organów Hammonda. Są one na płycie wszechobecne, nie ma natomiast gitar, co upodabnia brzmieniowo zespół do Emerson Like & Palmer, Egg czy Quatermass. Dodałbym jeszcze, że nad twórczością Aardvark unosi się także duch Atomic Rooster i Beggars Opera. Ciekawe, dynamiczne kompozycje i niebanalne rozwiązania instrumentalne (na organach gra Paddy Coulter) sprawiają, że noga sama wystukuje rytm, a płytę słucha się "jednym tchem".

Album otwiera mocny, przebojowy Cooper Sunset z napędzającym hammondowym riffem i wpadającym w ucho refrenem. Piękne zagrywki klawiszowe w Very Nice of You to Call przypominają, że mamy do czynienia z rasowym bandem progresywnym, jednym z wielu, które działały w tamtym czasie na Wyspach. Żywiołowością i pełną pomysłów strukturą zachwyca Many Things To Do. Nie inaczej jest ze świetnym Greencap. Dużo dobrego wnosi do tego utworu wokal Dave'a Skillina, w zwrotce przetworzony, a czysty w chwytliwym refrenie. Bardzo psychodelicznie robi się w środku kawałka, gdzie misterna, wielowymiarowa solówka przenosi nas powoli na orbitę (magiczny moment, trzeba posłuchać). To jeden z mocniejszych fragmentów całej płyty - mój ulubiony. Warto także zwrócić uwagę na blisko dziesięciominutowy The Outing-Yes, który zabiera nas w świat rasowej, eksperymentalnej psychodelii, trochę w klimacie wczesnych nagrań Pink Floyd. Lekko zabarwiona folkiem ballada Once Upon a Hill jawi się w tym zestawie jako chwila wytchnienia i spokoju.

Chyba czas najwyższy zwrócić uwagę na jeszcze jeden niesamowity aspekt płyt prezentowanych w Psychosondzie - okładki. Analizując tę zespołu Aardvark można dość do wniosku, że tamte czasy były naprawdę bajkowo zakręcone.

H.P. Lovecraft - H.P. Lovecraft (1967)

2011-02-22T22:53:00.002+01:00

H.P. Lovecraft to chicagowska kapela, która swą nazwę zaczerpnęła od imienia i nazwiska legendy literatury science fiction Howarda Philipsa Lovecrafta. Jednak zamiast kosmicznych wypraw dźwiękowych mamy na ich debiutanckim albumie dopracowane hippisowskie utwory, którym blisko do brzmień Jefferson Airplane czy Love (dla mnie typowe brzmienie flower power). To świetnie zagrana płyta z bardzo dobry materiałem i zachowaną intrygującą atmosferą (nie wszystkim udaje się połączyć na jednej płycie te trzy elementy). Siłą napędową zespołu było dwóch wokalistów: George Edwards i Dave Michaels.

Płytę otwiera folkowy standard Wayfering Stranger w aranżacji H.P. Lovecraft: dobre, pełne wokale, organy Hammonda w tle. Następny Let's Get Together daje pojęcie o wielkich zdolnościach kompozycyjnych grupy. Z ciekawymi wstawkami Hammonda i fletu utwór raczy nas doskonałą melodią, która w pełni oddaje klimat, jaki panował w środowisku flower power anno Domini 1967. Na szczególne wyróżnienie zasługuje w mojej opinii krótka pieśń I've Been Wrong Before. Bardzo lubię takie kompozycje: niepokojące, posępne, powolne i tajemnicze, gdzie wisienką na torcie jest świetna melodia (skojarzenia: to np. Today Jefferson Airplane, Venus in Furs czy All Tomorrow's Parties Velvet Undergroud). Coś, co bardzo lubię, pojawia się także w utworze The White Ship: klimat muzyki Dalekiego Wschodu. Dla odmiany słuchając żarcika muzycznego The Time Machine poczujemy się, jakbyśmy właśnie oglądali któryś z odcinków Monthy Python's Flying Circus. That's How Much I Love You, Baby (More Or Less) to z kolei piękny jazzujący kawałek z bardzo ładnymi partiami wokalnymi przypominający klimaty Affinity czy Julie Driscoll. Żegnamy się z muzyką H.P. Lovecraft słuchając chorału gregoriańskiego Gloria Patria (a więc klimaty Electric Prunes). Jak na jedną płytę dobrych wrażeń naprawdę sporo.

Następny album zespołu H.P. Lovecraft II nie jest już tak porywający. Natomiast od debiutu oderwać się niełatwo.

Syd Barrett - The Madcap Laughs (1969)

2011-02-18T18:12:00.004+01:00

Syd Barrett nie pasuje trochę do większości wykonawców prezentowanych na tym blogu. Jako jeden z niewielu posiadał status gwiazdy. Był przecież założycielem i liderem jednego z największych zespołów świata – Pink Floyd. Okres świetności trwał jednak niedługo, szybko przemieniając się w okres zapomnienia. Mało kto zna solową twórczość Barretta. Nic dziwnego, blaknie w sposób oczywisty w cieniu wielkiego Pink Floyd. Jednak faktem jest, że to właśnie Barrett miał kluczowy wpływ na pierwszą płytę The Piper at the Gates of Dawn czy na tak fenomenalne single jak Arnold Layne czy See Emily Play.

Choroba psychiczna nie pozwoliła na dalsze współtworzenie Pink Floyd. W szeregi zespołu wkracza David Gilmour, a Syd Barrett nagrywa pierwszy solowy album The Madcap Laughs. Z psychodelicznego szamana przeistacza się raczej w barda z gitarą, któremu nieśmiało przygrywają muzycy sesyjni. Płyta jest bardzo nierówna: psychodeliczne No Man's Land czy Golden Hair (do słów Jamesa Joyce'a) mają jeszcze to „coś” - ostatnie tchnienia geniuszu? Jednak zdarzają się na płycie typowe wypełniacze, a nawet słabe, niedopracowane kompozycje (Dark Globe, If It's in You).

Smutna jest historia Syda Barretta. Jedną z największych piosenek związanych z Barrettem jest chyba utwór o nim samym (a nie jego samego) – wielkie Shine on You Crazy Diamond zespołu, z którego został wyrzucony u progu niewyobrażalnej kariery.

Fate - Sgt. Death (1968)

2011-02-10T15:42:00.003+01:00

Wietnam. Wojna. Tematy, które dla zespołów (zwłaszcza) psychodelicznych przełomu lat 60/70 były często idee fixe działalności. Wyraz sprzeciwu wobec absurdu wojny pojawiał się w utworach, na koncertach, na manifestacjach i happeningach. Zespół Fate poświęcił tematyce wojny i śmierci całą płytę, sugestywnie zatytułowaną Sgt. Death (1968). Tajemnica, atmosfera niepokoju, strach dominują na tej płycie zarówno w warstwie tekstowej, jak i muzycznej.

Zdecydowanie najbliżej stylistycznie zespołowi Fate do The Doors. Często instrumenty klawiszowe przypominają brzmienie Raya Manzarka, a i sam sposób śpiewania i podejścia do melodyki Franka Youngblooda przypomina Jima Morrisona (wystarczy posłuchać utworu Simone). Osobno należy wyróżnić gitarzystę Steva Dore'a , który swoimi zmyślnymi wstawkami solowymi świetnie dopełnia atmosferę tej płyty.

Album otwiera fenomenalny (jakby to dziwnie nie zabrzmiało - przebojowy) utwór tytułowy Sergeant Death. Na szczególną uwagę zasługuje także posępny Mannequin, z którego emanuje atmosfera fatalizmu i zwątpienia. Album kończy bardzo ładny, delikatnie jazzujący Smoke & Stone.

Psychosonda w radiu Mors

2011-02-08T16:42:00.002+01:00

Psychosonda będzie gościem programu "Dwie strony Rocka" w radiu Mors z Gdańska. Zapraszam przed głośniki w środę (9 luty) o godzinie 22:00.

Radia można słuchać na stronie http://www.mors.ug.edu.pl/

Bent Wind - Sussex (1969)

2011-01-25T23:20:00.004+01:00

Debiutancki album kanadyjskiego Bent Wind to klasyczny przykład późnego (jest 1969 rok), ale wciąż intrygującego garażowego rocka psychodelicznego. Jest więc dość bezkompromisowo, brudno i "do przodu". Dla miłośników solówek w stylu Jimmiego Hendrixa czy brudnych gitar w klimatach J.D. Blackfoot albo Blue Cheer muzyka Bent Wind będzie miłym odkryciem.

Poziom Sussex jest dość wyrównany. Psychodeliczną atmosferę buduje gęsto grająca sekcja rytmiczna, przesterowane gitary, sporo solówek na tym instrumencie i (last but not least) Marty Roth i Gerry Gibas z "zaangażowanymi" wokalami.

Wyróżniłbym szczególnie sześciominutowy Riverside - utwór w średnim tempie oparty na wpadającym w ucho riffie (trzymającym w ryzach ten utwór, podczas gdy cały czas "naprzód" ucieka solowa gitara - ciekawy efekt) i dobrej melodii. Krótki Going To The City w samym środku to jakby kwintesencja tej płyty - wystarczy go przesłuchać i już ma się pojęcie o całej zawartości albumu. Na chwilę zwalniają Hate i Look At Love, a na koniec dostajemy dwa nieco bluesujące utwory (Mystify przypomina mi trochę Climax Blues Band).

Pierwotnie płyta wydana była w nikłym nakładzie. Dziś oryginalny winyl kosztuje ok. 5000$. Powodzenia:)

Indian Summer - Indian Summer (1971)

2011-01-19T23:57:00.005+01:00

To perfekcyjna płyta progresywna. Pierwsza i zarazem ostatnia... Jedyny album Anglicy z Indian Summer zarejestrowali w 1971, po krótkiej trasie słuch po nich zaginął. Pozostały nagrania, które potrafią oczarować niemal każdego miłośnika tamtych lat i tamtych brzmień. Niezwykle precyzyjne, idealnie zagrane (i nagrane), ukazujące kunszt kompozytorski, wokalisty, muzyków...

Zaczyna się podniosłym God Is The Dog. Od razu wyróżnia się wibrujący, mocny głos Boba Jacksona (jednocześnie organisty, którego instrument również stanowi o wartości tej płyty). Mój ulubiony na płycie Emotional Of Man ma refren, który mógłby znaleźć się w dziesiątce najbardziej melodyjnych motywów rockowego świata. Dawniej słuchałem go godzinami. Muzyka płynie dalej stopniowo wciągając nas w swój magiczny świat. Glimpse serwuje galopujący rytm, a następnie piękne gitarowe pejzaże (może coś w klimacie płyt Santany za lat 70-tych...). Tajemniczo i złowieszczo robi się na początku spokojnego Half Changed Man, który ma w sobie klimat łagodniejszych utworów Black Sabbath (Jackson zdaje się nawet trochę "zawodzić" na początku jak Ozzy Osbourne). Subtelny nastrój tworzy także kompozycja Secrets Reflected. Ostatni, patetyczny i majestatyczny Another Tree Will Grow udanie wieńczy tę nieprzeciętnie udaną płytę.

Ta muzyka pełna jest pewności, polotu, przebłysków geniuszu. Wiele tu organów Hammonda, bardzo melodyjnej gitary, przejmującego głosu wokalisty, zaskakujących pomysłów i motywów. Namawiam wszystkich do przesłuchania płyty Indian Summer i do podzielenia się swoimi wrażeniami z kontaktu z tą perłą. Czy były takie niezapomniane jak dla mnie?

Wspomnę jeszcze, że na początku lat siedemdziesiątych zespół Indian Summer rywalizował o kontrakt z samym Black Sabbath. Ciekawe co by się stało, gdyby wynik tej rywalizacji był nie taki, jaki zna historia...

Joseph - Stoned Age Man (1970)

2010-10-18T18:24:00.001+02:00

Świetna, jedyna płyta teksańskiego zespołu Joseph to mieszanka hard rocka, bluesowych zagrywek i psychodelii spod znaku pierwszej płyty Scorpions czy albumów Atomic Rooster. Całość scala dość bezkompromisowy, ostry i szorstki wokal. Rozpoczynający płytę Trick Bag zapowiada brzmienie całej płyty. Motoryczna sekcja, gitarowe przestery i solówki oraz psychodeliczne wycieczki instrumentów (zwłaszcza gitary) przypominają, że jest początek lat siedemdziesiątych, muzyka zagrana wirtuozersko i z wyobraźnią wlecze się przyjemnie i niespiesznie niczym magma. Gdzieniegdzie przez gitarowo-hammondową ścianę przedziera się przyjemne brzmieniu fletu (I Ain't Fattenin' No More Frogs For Snakes, Stone Age Man).

W ogóle aranżacja utworów stanowi o klasie muzyków i niewątpliwej atrakcyjności tej zupełnie zapomnianej płyty. Miłośnicy bluesrocka z pewnością przyjemnie postukają do rytmu przy Cold Biscuits And Fish Heads. Dosyć demonicznie i złowieszczo robi się pod koniec utworu Stone Age Man. Chociaż utwory są raczej treściwe, nad całym albumem unosi się duch progresywnych brzmień największych zespołów lat siedemdziesiątych (dla przykładu I'm Gonna Build a Mountain przypomina mi brzmienie świetnego T.2). Swoją drugą gdzieś w melodii wokalu tego utworu słyszę One More Cup Of Coffe Boba Dylana. Pod koniec płyty panowie sięgają po dwa standardy: House Of The Rising Sun (trochę w klimacie Frijid Pink) i Gotta Get Away.

Miłośnikom hard rocka, lat 70, psychodelii i dobrych płyt – polecam w ciemno.

Circus Maximus - Circus Maximus with Jerry Jeff Walker (1967)

2010-08-29T23:13:00.002+02:00

Ten amerykański zespół ma na koncie dwie płyty wydane w drugiej połowie lat sześćdziesiątych, z których na uwagę zasługuje zwłaszcza opisywany dziś debiut. Warto wspomnieć, że Circus Maximus założył znany countrowiec Jerry Jeff Walker (przebój Mr Bojangles). Muzyka na Circus Maximus with Jerry Jeff Walker to z jednej strony dosyć stonowane utwory w klimacie pierwszych płyt The Byrds (Lost Sea Shanty, You Know I've Got The Rest Of My Life To Go, Chess Game), z drugiej zaś niektóre kompozycje wpisują się w stylistykę garage psychedelic, z impulsywną rytmiką, brudnymi gitarami i mocnym wokalem. Takie utwory jak rozpoczynający album Travelin' Around czy Short-Haired Fathers spokojnie mogłyby się znaleźć na debiutanckiej płycie Blues Magoos czy The 13th Floor Elevators. Stanowią też najciekawsze fragmenty tego albumu. Ciekawym zakończeniem płyty jest nieco jazzujący, ponad ośmiominutowy Wind, którego początek ma w sobie coś z przeboju She's not There The Zombies.

Jedno, co może nieco razić podczas słuchania tej płyty, to brak wyrazistych, melodyjnych linii wokalnych. Czyni to płytę „jedną z wielu” z tamtego okresu.

Reign Ghost - Reign Ghost (1969)

2010-08-17T14:22:00.003+02:00

Reign Ghost to hipisowska kapela z Kanady z dwoma albumami na swoim koncie. Chociaż nie udało im się zdobyć szerszej popularności, miło po latach posłuchać debiutanckiego albumu, na którym czuć ducha amerykańskiej psychodelii. Mocny, wysoki głos wokalistki Lyndy Squires pozwala mi stylistycznie umieścić Reign Ghost obok mniej eksperymentalnego oblicza United States Of America (chociaż od czasu do czasu zabrzmi syntezator czy bardziej niepokojące dźwięki – np. intro do Travels Of Blue Paradox), Jefferson Airplane czy nawet legend folk-rocka: Fairport Convention i Trees. Po mocnym, momentami złowieszczym Travels Of Blue Paradox mamy dwa niespieszne, sennie zaśpiewane Long Day Journey i Standing Bloom Only, Mr. Mars. Przyjemnie transowo i trochę żywiej robi się podczas części instrumentalnej w środku dziewięciominutowego Eyes Knows, So Does Ears And Carolina, a moim ulubionym kawałkiem jest chyba najmocniejszy na płycie Black Ode. Gitarowy fuzz, damsko-męskie zaśpiewy i dosyć przebojowy rockowy refren czynią z tego utworu potencjalny przebój.

Dobrze takiego albumu posłuchać w sam środek słonecznego dnia letniej kanikuły i uśmiechnąć się do starych, zapomnianych czasów, kiedy taka muzyka leciała w niemal każdej radiowej stacji.

PS Ilustracja muzyczna – Long Day Journey - pochodzi z drugiej płyty zespołu. W nieco innej wersji ten utwór pojawił się także na opisywanym w tym poście debiucie, niestety nie znalazłem żadnego kawałka z tej płyty na YouTube, a szkoda.

J.D. Blackfoot - The Ultimate Prophecy (1970)

2010-08-16T01:05:00.000+02:00

Zdecydowanie najlepszy album tej zupełnie zapomnianej formacji dowodzonej przez Benjamina Franklina Van Dervorta (pseudonim J.D. Blackfoot) - The Ultimate Prophecy - został nagrany w 1970 roku. Znawca progrocka i psychodelii Jacek Leśniewski pisał o tej płycie, że jest to pierwsza trójka najlepszych, psychodelicznych albumów nagranych w USA. Coś w tym musi być, płyta zachwyca ładnymi kompozycjami i intrygującym (bardzo amerykańskim) klimatem. Podzielona jest na dwie części: Pierwsze pięć utworów to southern rock, zahaczający o stylistykę country (One Time Woman, I've Never Seen You). Piękny refren napotykamy w balladzie Angel. Moim ulubionym fragmentem pierwszej strony jest rewelacyjny Good Day / Extending Company. Dziki psychodeliczny wstęp przypomina brzmienie Jefferson Airplane, a posuwisty rytm na świetnie zaśpiewanej zwrotce po prostu miażdży. Druga część to pięć fragmentów ułożonych w psychodeliczną suitę The Ultimate Prophecy. Jest bardzo psychodelicznie, szaleją gitarowe riffy, a słuchacze płyną przez wzburzone morze, łagodne fale, groźne głębiny i przyjazną taflę dźwięków. To jeden z tych muzycznych momentów, o których mówi się „musisz to posłuchać”.

J.D. Blackfoot nagrał jeszcze kilka płyt, jednak to debiut pozostaje najbardziej lśniącą perłą, która nie została odkryta.

Scorpions - Lonesome Crow (1972)

2010-06-12T12:14:00.001+02:00

Pierwsza płyta Scorpions to zupełne zaskoczenie dla tych, którzy znają zespół z takich (dobrych) przebojów jak Wind of Change czy Still loving you. Zamiast łatwo wpadających w ucho hardrockowych utworów otrzymujemy posępny psychodeliczny rock, przypominający dokonania Atomic Rooster (chociaż nie ma tu charakterystycznych organów Hammonda). Trzeba przyznać, że sporo tu dobrych melodii, a 17-letni wówczas Michael Schenker zadziwia swoimi przemyślanymi solówkami. To, co jednak szczególnie powala słuchając Lonesome Crow, to ta niepowtarzalna, tajemnicza, mistyczna atmosfera.

Już w otwierającym utworze I'm Going Mad słyszymy piękne solówki gitarowe, tajemnicze chórki oraz pełen pasji głos Klausa Maine. Nie można też odmówić utworowi ciekawego riffu, który go napędza. Dalej mamy rockowy It All Depends, a następnie mój ulubiony utwór na tej płycie Leave me. Złowrogi wiatr i rozproszone dźwięki instrumentów zapowiadają niepokojącą atmosferę, charakterystyczną dla psychodelicznych, mrocznych lat siedemdziesiątych. Zadziwia też po raz kolejny młody Schenker, dopełniając swoimi szalonymi solówkami tajemniczy klimat utworu. W poszukiwanie błogiego, akustycznego spokoju możemy wybrać się słuchając In Search Of The Peace Of Mind. To taka typowa ballada tamtych czasów, utrzymana w średnim tempie, chociaż pod koniec przeradzająca się jakby w krzyk rozpaczy, że poszukiwany spokój nie został odnaleziony. W Action z kolei ze swobodnego początku rozwija się rasowy rockowy utwór (i to znowu dzięki nieokiełzanej gitarze Schenkera). Płytę kończy trzynastominutowy, tytułowy Lonesome Crow. Od trzeciej minuty gitara wprowadza nas w swój niczym nieograniczony, szaleńczy, psychodeliczny świat. Mus.

Ciekawa to płyta. Zupełnie inna od tego, co działo się ze Scorpionsami potem. Spodoba się z pewnością wszystkim, którzy oprócz przesterowanych gitar i niekończących się solówek lubią tajemniczy, pełen niepokoju klimat, który bez wątpienia jest głównym atutem tego albumu.

Kaleidoscope - Beacon From Mars (1968)

2010-03-18T22:09:00.000+01:00

Dziś posłuchajmy drugiej, najlepszej IMO płyty Kaleidoscope Beacon from Mars z 1968 roku. Dodam od razu, że chodzi o amerykański band, gdyż w tym samym czasie na angielskiej ziemi inny Kaleidoscope penetrował ścieżki psychodelicznych Beatlesów.

Beacon From Mars to płyta mocno zróżnicowana stylistycznie. Mamy tutaj psychodelię, blues, folk (irlandzki, wschodni), a nawet country. Wszystko jednak bardzo zgrabnie zagrane i soczyście zaśpiewane. Króciutką recenzję tej płyty zacznę od jej końca, gdyż to właśnie wieńczący album tytułowy Beacon From Mars jest rasową, rozlazłą (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) dwunastominutową psychodelią. Jeśli ktoś lubi powoli wkręcać się w utwór i zatapiać się w jego tajemniczej atmosferze – polecam. Wracamy na początek płyty, która wyjątkowo dobrze się zaczyna przebojowym I Found Out. Dalej mamy tradycyjny, irlandzki folk Greenwood Sidee, który brzmi niemal tak, jakby zaśpiewali go The Clancy Brothers. Później utwór Life Will Pass You By, „wyciągnięty” z pierwszych płyt The Byrds. Wschodni klimat powiewa na całego z jedenastominutowego, nastrojowego Taxim, by uroczy cajun Louisiana Man zawiódł nas prosto na amerykańską prowincję:) Z pewnością mocnym punktem albumu jest You Don't Love Me, który soczystym riffem i nakręcającą melodią dorównuje temu, co proponowały najlepsze kapele blues-rockowe tamtych lat...

Po tych kilku słowach widać, że nieźle zmieszały się klimaty na tej płycie. To w zasadzie opus magnum tej kapeli, które mimo, że miało dobre recenzje, sprzedawało się licho. Kaleidoscope nagrali jeszcze później parę albumów, ja jednak z przyjemnością zawsze wracam do tej psychodelicznej mieszanki z 1968 roku.

Często wspomina się o zauroczeniu muzyków Kaleidoscope tureckim folkiem. Dlatego posłuchamy dziś pięknego Taxim.

Ataxia - Automatic Writing (2004) czyli... dźwięki znad przepaści

2010-01-11T17:58:00.000+01:00

It was the sky that we learned
That we're to spy on the bird
The clouds all feel
Where we don't feel real...

...śpiewa John Frusciante w utworze Dust rozpoczynającym płytę Ataxia. Czuć na niej otchłań, czuć tamtą, niepoznaną stronę... Ale jednocześnie jest bezapelacyjnie piękna, dla każdego kto ją wysłucha – wyjątkowa. Zespół to szczególny (oprócz Frusciante Joe Lally i Josh Klinghoffer) – istniał zaledwie dwa tygodnie, a zawartość tego longplaya to jedne z najbardziej intrygujących trzech kwadransów w historii muzyki XXI wieku. Cieszę się, że możemy posłuchać Ataxii na tym blogu pośród zespołów lat sześćdziesiątych – czuć te same emocje, co kiedyś, tę tęsknotę za czymś niepoznanym, nierealnym, absolutnym.

Cała płyta od pierwszego numeru to transowe granie, wypełnione zgorzkniałym śpiewem, obłędnymi improwizacjami gitarami i potężną sekcją rytmiczną. Pojawiają się także subtelne elektroniczne wstawki. Na szczególną uwagę zasługują dwa utwory – napędzający płytę Dust i cudownie pulsujący The Sides. Początek Addition przypomina nawet trochę Grafikę Roż Europy (ten niski pulsujący bas). Nie warto jednak porównywać tej płyty do czegokolwiek. Stanowi ona swoisty pamiętnik człowieka, zmierzającego kiedyś na zatracenie… Człowieka, który w ostatniej chwili wyrwał się podstępem, by wrócić do żywych…