Σε γνώρισα κάπου έξω από ένα φροντιστήριο.  Φορούσες και τότε γυαλιά;  Φορούσα μια άσπρη φόρμα σαν σαλοπέτα. Εσύ δεν μου έκανες ιδιαίτερη εντύπωση.         Εγώ;  Στη θάλασσα σε ξαναπέτυχα. Κυκλοφορούσες σαν παρτάλι. Κάτι γλυκό μου είχες πει. Μιλούσαμε μέσα από μηνύματα 2 ή 3 το βράδυ γαμώ την αϋπνία σου. Λέγαμε "γεια" με αναπάντητες. Εγώ δεν έλεγα πολλά. Χαιρόμουν. Εσύ δεν σταματούσες να μιλάς.  Μου έλεγες "Αυτοί που σε σκέφτονται είναι σαν τα αστέρια. Δεν τα βλέπεις πάντα, αλλά υπάρχουν." Τα χρόνια περάσανε.  Φοιτητές στην ίδια πόλη.  Εγώ δεν έλεγα πολλά.  Εσύ σταμάτησες να μιλάς. 

Μια νύχτα στο σπίτι σου.  Φορούσες εκείνες τις μπορτώ πυτζάμες.  Σκιά έγινα στην γωνιά του κρεβατιού σου.  Τίποτα άλλο δεν έγινα. Ένα σύννεφο μυστηρίου με κάλυπτε. Εκείνο το σύννεφο που κρύβει τα αστέρια για να μην τα βλέπουμε. Ούτε το ροχαλητό του γείτονα το έδιωχνε.

Μια νύχτα στο σπίτι μου. Σταυρούπολη. Κοιμήθηκες στον καναπέ. Φλωράκι. Στον ύπνο μου είχα δει ότι ήμασταν μαζί. Τι σκατά;

'Ενα τυχαίο βράδυ.  Θα είχες πιει πολύ.  Κάτι πρόστυχο μου είχες γράψει. Σαν να μην έγινε τίποτα.  Σε έψαξα στο φέις τσιμπούκ αλλά δεν σε βρήκα. Σαν να μην έγινε τίποτα.

Ένα ακόμα πιο τυχαίο βράδυ. Ήρθα στο ίντερνετ καφέ που δούλευες. 3 το βράδυ και είχα ντυθεί γαμάτα. Δεν με γνώρισες. Σάστισες.

Ζήλεψες. Ήρθες κι εσύ στο μαγαζί που δούλευα. Live μουσική και ακριβό οινόπνευμα. Κέρασμα μην περιμένεις. Περίμενε μέχρι τις 7 το πρωί. Έχουμε λεσβίες που διψάνε για σούζες. Λέξεις πολλές περάσανε. Τα μάτια σου γεράσανε. Κάτω από το μπαλκόνι μου τώρα με περιμένουν. Νύχτα. Πίσω από μαύρη ζελατίνα. Στη βροχή. Στη βροχή καθόσουν. Μόνος. Κάτω από το μπαλκόνι μου. Πάνω σε ένα δικύλινδρο. Και περίμενες. Να δεις το φως από το δωμάτιο μου. Και αν ήσουν τυχερός την σκιά μου.

Κι όταν η βροχή κόπαζε. Μου χτυπούσες το κουδούνι. 3 φορές. Για να ξέρω ότι είσαι εσύ. Και να μην ανοίξω.

Δεν αναζητούσες ένα γαμήσι της μιας νύχτας έτσι δεν είναι; Θα σου πω εγώ τι αναζητούσες. Μια αγκαλιά και ένα φιλί. Αξιολύπητος.

Τότε είχα δύναμη κι εσύ την δύναμη έψαχνες στο φως από το δωμάτιο μου. Αξιολύπητος. Πήγαινε σπίτι. Το φως δεν πρόκειται να ανάψει απόψε.

Ξύπνησα πάλι μόνος μου. Μισή ώρα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ίσως να έφταιγε που έκανε υπερβολικό κρύο μέσα στο μυαλό μου. Ή ο μπάσταρδος που πατάει κόρνα στις 7 το πρωί. Τα ίδια σκατά. Άλλη μέρα. Και αυτή η ηλίθια ελπίδα ότι ο ύπνος θα με ξαναπάρει και θα δω κανένα ωραίο όνειρο. Έτσι πέρασε μισή ώρα. Χρειαζόμουν άλλο ένα τέταρτο για να διαπιστώσω για πολλοστή φορά, ότι ούτε ο ύπνος θα με πάρει, ούτε τα ωραία όνειρα έρχονται όταν τα έχεις ανάγκη. Νέα εσώρουχα, πλύσιμο δόντια, τζιν, σταράκια, μάλλινο με κουκούλα, μπουφάν, μπερές, σάκα, γυαλιά, κινητό, πορτοφόλι, κλειδιά, φιλί στο στόμα κι έφυγα. Όχι. Θα πάρω και το κασκόλ που πλέκω. 2 κουλούρια από το φούρνο και ανεβαίνω στο 6. Μαλακία. Έπρεπε να πάρω και την δίκη του Κάφκα μαζί μου. Δεν είχα διάθεση για τίποτα μέσα στο λεωφορείο. Καθώς κοιτούσα το άπειρο σαν ζόμπι και σκεφτόμουν άραγε τι σκατά είναι η ευτυχία, κάθησε δίπλα μου μια νεαρή κοπέλα. Λίγες σκέψεις παρακάτω και είχα φτάσει ήδη στο τέρμα της γραμμής. Η νεαρή κοπέλα μεταμορφώθηκε σε ηλικιωμένη κυρία. Ένα κασκόλ, ένα σουβέρ και ένα μονόπετρο αργότερα... είχα ξεχάσει τι έψαχνα από το πρωί.

Έκανα ειρήνη με τους δαίμονες μου στο 368. Σταμάτησα να κοιτάω τον καθρέφτη. Κοίταξα βαθιά μέσα στην ψυχή μου. Κι ό,τι είδα το αγκάλιασα. Στα χέρια μου λίγο το κράτησα. Μέχρι σε μια αγέλη να το αφήσω. Στην αγέλη που με έφτιαξε. Εκεί αποφάσισα να ανήκει. Ο χρόνος που θα χρειαστεί μου είναι άγνωστος. Τόσα περίεργα σύμβολα το ένα δίπλα στο άλλο. Και νούμερα σωστά κανείς δεν ξέρει. Μονάχα πως όταν στο 368 πετούσα, εσύ κολυμπούσες στο -7.

Θα μπορούσες τις σκέψεις μου να είχες ξεσκονίσει. Λέξη προς λέξη. Κάθε τόσο. Όταν οι μέρες μου είναι ζόρικες. Χρόνο στην σιωπή θα μπορούσες να αφιερώσεις. Λάβα καυτή μέσα στα μάτια μου να δεις. Μόνο για σένα να κυλάει. Στάχτη να τα κάνει όλα. Λέξη προς λέξη. Κάθε τόσο. Ζόρικες μέρες. Παρανάλωμα πυρός. Έλα να σε πάω μια βόλτα μάνα. Κάτω στο υπόγειο. Να σου δείξω όλες μου τις σκέψεις. Λέξη προς λέξη. Εκεί τις έχω αφήσει. Σκόνη και σκουριά να τις καλύπτει. Και κάθε που με βλέπουν να με παρακαλάνε. Στάχτη να γίνουν. Μα πες μου μάνα. Λάβα στα αλήθεια που θα βρω;

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι "5? και μια ντουκάτι". Πιασάρικο και αινιγματικό. Να ανακατεύει λεφτά με δικύλινδρες θεογκόμενες. Αλλά η ουσία να είναι απλά ένα κλείσιμο λογαριασμών. Ευτυχώς είμαι τόσο προβληματικός. Να υποστηρίζω ότι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο είναι η αγάπη. Και να χαμογελάω στους περαστικούς. Τόσο προβληματικός που πάντα βάζω άλλους ανθρώπους πάνω από την κωλάρα μου. Πάνω από την καλοπέραση και την βόλεψη μου. Πάνω από το χαμόγελο και τα ζωτικά σημεία μου. Ευτυχώς είμαι τόσο προβληματικός. Τόσο που δεν έχω κερατώσει ποτέ στη ζωή μου. Κι ας τα κατέβαζαν μπροστά μου. Ο λογαριασμός έκλεισε. Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι "ο παπάς και το πιστό σκουλίκι". Τα χιλιόμετρα είναι πολλά. Που να τρέχεις να με βρεις. Δεν πειράζει μωρό μου. Θα σε βρω εγώ.       Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι "στοίχημα όλα μου τα νετρόνια". Βασικά... Γάμα με αν κάνω λάθος, αλλά Ανδρομέδα δεν λέγεσαι;

Κάποτε είχα λέξεις αδύναμες κι ανάκατες, έλα και πάτα τες μπροστά μου άμα θες, δεν πρόκειται στους ώμους μου να δεις νέες χαρακιές, κατάλαβες; Κάποτε είχα σκέψεις που κάναν τις καμπόσες, και το μόνο που είχες να δώσεις, ένα νεύμα αυστηρό για να τις λιώσεις, χωρίς το παραμικρό να νιώσεις. Ξέρεις, έδωσα battles μέχρι που πήρε φωτιά η γη, τα νύχια του φοίνικα πάνω μου έχουν γαντζωθεί, οι λέξεις μου μπήκαν σε μια σειρά και κόβουν σαν γυαλί, κι αν πιάσουνε οι σκέψεις μου στεριά καλύτερα να μην είσαι εκεί. Ξέρεις, δεν με πειράζει πια που οι φίλοι μου όλοι έχουν χαθεί, θυμάμαι κάποτε τους είχα δει κάπου στην Τσιμισκή, σκάλωσε το βλέμμα μου πάνω τους για μια στιγμή, και τότε αρχίσαμε όλοι μαζί... battle μέσα στη βροχή.       

Sleepin hours are quickly evaporated.  And all the particles of light... they just don't wanna fuck with me tonight.  I've been entrusted with your life girl.  Thoughts and agony have been sealed behind that gag in my mouth. 

Manchester?  Thanks, but no thanks.  I've been over this again and again.  It's a wordless tale. No happy end. No nothing.  So let me come into your dreams one more time and ask you. Are you happy?  Is there anything that you need?  Are we together?  Are we?

"Και κάθε φορά λες αυτή θα είναι η τελευταία φορά. Ας είναι λοιπόν."

[ Dee enters the room wearing nothing but a white sloggi. ] - Morning Dee. - Hey doc. - Well... It's our last session today. How do you feel? - Fuck you doc. You know how i feel. - Relax Dee. Come on. You know what to do. [ Dee moves slowly to the bed, then lies and stares at the ceiling ] - Close your eyes Dee.  [ Dee goes into REM sleep instantly and starts mumbling ] - Every-thing is... so... black doc.  - Focus.  - Music. Music. I hear some music. I am scared. Never... heard something before.  - What do you hear?  - Regression. Regression. Scene One: Regression.  - Where are you?  - I... I don't know. The ground... is shaking. I see some letters. "FA...STEN SEAT BELT WHILE... SEATED".  - God Dee. You are on a plane.  - I... I think we are losing height.  - Move to the pilot's cabin. - I am on my... I... am... there...  - What do you see? - There... is no cockpit doc. - What? - There is no fuckin' cockpit. There is only this... coin op game... It's name is... Daytona USA.  ***brief silence***   - What do you wear Dee? - Huh? Well... black pants, black shirt, black sneakers. - Ok... Search your pockets. - What? - Search your pockets. Is there anything inside? - Wait... - Hurry up Dee. - I found a token. - Maybe you can start a game with it. - This is bullshit. - Listen to me Dee. Sit on the left seat and use this token as a coin. - Alright. I am on the seat. - Fasten your seat belt. - Haha. Good one. - Do it. - Ok ok. - Insert token. - Done. Something appeared on screen. - What? - It reads  "Rolling Start". A countdown has started. - How much time do you have? - 3 seconds... 2... 1... Everything is black again doc. [ Dee clenches fists. ] - Dee! Are you still with me? - I guess so.  - Where are you? - I don't know. I can't see anything. I can hear some people talking. Cars. Water. Water. I hear water sloshing. Someone's talking to me. I know this voice. It's Eli's voice. Wait. Wait. I hear a horn. A ship's horn. I know exactly where i am doc. You were so right. This is our last session. - What are you talking about Dee? - I can't stand it doc. Sorry. I am gonna drown. - No! Dee! Wait! [ Dee starts shaking intensely. ]  -  What have you done Dee? -  I am... I am inside a weird building... Darkness... is covering everything inside... [ Dee exhales deeply. ]

Σηκώθηκα απότομα. Είπα να κατουρήσω παρέα με ένα ποτήρι γεμάτο μπύρα. Το ξανασκέφτηκα και το άφησα στο τραπέζι. Η γαμημένη η τουαλέτα είναι υπερβολικά χαμηλοτάβανη. Σε αναγκάζει να τον κοιτάζεις καθώς κατουράς.

Darkness was covering everything inside this weird building.  He stood still for a couple of seconds, trying to eavesdrop. Even if he was wearing a helmet he could clearly hear the wind soughing through the open door. And the raindrops that were falling from his arms to the solid ground.

Good, the rainstorm is finally over. He thought. He breathed out, feeling safe at last. 'What is this place? Where am i?', he whispered, waiting for his HUD to fill him in. [ ENTRANCE OF FALLOUT SHELTER 47184505 ], appeared on screen.

[ ASTEROID: #### ###### ]  [ DATA TRANSMISSION ERROR ]  'For fucking shit', he mumbled and kicked the door hard, closing it unintentionally.  A loud sound echoed in the distance. Orange lights started to turn on one by one creating a path on the floor.

He tried to take a look around but a scary silhouette at the end of the path captured his line of sight. He winked and smiled. The feeling of safeness was still with him. 'Hello drifter', a sexy girly voice entered his brain, like someone was talking really close to him. That caught him off guard.

He looked behind him really fast and then he once more stared at the silhouette. She waved. 'Who are you?', he shout. 'The fog of war left me no name drifter.', she talked right into his head again, as she begun to walk slowly in his direction.

Καλώς ήρθες σε αυτή τη διαδρομή. Ό,τι διαβάσεις έχει γραφτεί καθ' οδόν. Με χαλασμένο κινητήρα. Άδεια φωτογραφική. Κραυγές στο πουθενά. Δάκρυα να κρύβουν φορτηγά.

Σε αυτή την διαδρομή θα σε παρακαλάω. Να ανοίξουμε ταυτόχρονα τα μάτια μας το πρωί. Αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι απλά να κοιταzόμαστε. Χωρίς να λέμε τίποτα. Χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτα. Να κάνουμε έρωτα. 

Σε αυτή την διαδρομή θα σε παρακαλάω να έρθεις.  Αλλά εσύ θα έχεις εύκολο το όχι.  Χωρίς μπερέ δεν με αντέχεις.  Να μας κοιτάνε οι μπάτσοι περίεργα δεν γουστάρεις.  Καθώς στο τιμόνι έχω ακουμπήσει όλες τις σκέψεις μου.

Καλώς δεν ήρθες λοιπόν σε αυτή τη διαδρομή.  Το κάπνισμα δεν επιτρέπεται.  Το νίτρο όλο έχει σωθεί.  Άυπνος αν είσαι δεν πειράzει.  Να είσαι μόνος φτάνει.  Χωρίς χάρτη και ψυχικά αποθέματα.  Το τετράδιο να κρύβει το κοντέρ.  Πανέτοιμος για την πρωινή παλίρροια.

Σε αυτή την διαδρομή δεν θα ακούγαμε τις ντομάτες. Ο ήλιος δεν θα το επέτρεπε. Αλμύρα τα μάτια μου δεν θα με κερνούσανε.

Σε αυτή τη διαδρομή να ακουμπήσεις τη γη ποτέ δεν θα σε αφήσω.

Non si sa nulla. Ballando con le ombre. Ascoltando la tragedia Sto ancora respirando. E io lo odio. Stanchezza. Solitudine. Δεν θα σε ενοχλήσω καθόλου. Σε παρακαλώ. Είμαι τόσο κουρασμένος. Σωματικά και ψυχικά. Μια γωνίτσα θα πιάσω. Έτσι κουλουριασμένος. Μιλιά δεν θα βγάλω. Άφησε με εκεί. Μόνο να σε βλέπω θέλω. Δεν πρόκειται να σε ενοχλήσω καθόλου. Σου το υπόσχομαι. Μόνο να σε βλέπω. Πόσο χαρούμενος θα είμαι. Κάπου σε μια γωνιά, κουλουριασμένος να στέκομαι χωρίς να με αντιληφθείς. Και όλη η zωή μου να είναι η εικόνα σου στα μάτια μου. Όχι δεν με νοιάzει αν θα πεινάσω ή διψάσω. Όχι γαμώτο δεν με νοιάzει. Να σε δω να φτιάχνεις τα μαλλιά σου, να βάφεσαι και την πόρτα πριν να κλείσεις και φύγεις, να σε δω να χαμογελάς. Αυτό μου φτάνει.

Θυμάμαι αυτόν τον ουρανό. Ο μύθος λέει ότι οι βάρβαροι γεννήθηκαν στην αγκαλιά του. Μάλλον γιατί όλοι οι άλλοι ψόφησαν από το κρύο. Θυμάμαι αυτόν τον ουρανό.  Ανακατεύω ουίσκυ, αγκάθια κάκτου, σάλτσα γκουακαμόλε. Και από κάτω του κοιμάμαι.  Θυμάμαι αυτόν τον ουρανό.  Όσες ώρες και να του μιλάω λίγες είναι.  Τα αστέρια του, πες μου... Πώς να ταρακουνήσω; Θυμάμαι αυτόν τον ουρανό.  Αλλά ο ήλιος του ξεχάστηκε. Έχει καιρό να φανεί. 

Υλικά (για 3 καλοφαγάδες)

Καμιά φορά. Όλα τα πλήκτρα φαντάzουν τόσο βαριά. Εκτός από το backspace. Μα εσύ είσαι εδώ. Η τηλεκάρτα τελειώνει. Μα δεν με νοιάzει. Δεν την χρειάzομαι πλέον. "Ποιος ξέρει τι βλακείες να γράφει τώρα;" Αλήθεια ποιος ξέρει; Τι; Και γιατί; Ήθελα απλά να σου πω. Άλλη μια νύχτα στο παγοδρόμιο να μου χαρίσεις. Μόνο εγώ κι εσύ. Μόνο αυτό. Μια νύχτα στο παγοδρόμιο. Όλα τα άλλα είναι εκεί απλά για να σε μπερδεύουν.

Faulty legs. Corrupted memories.  No physical pain. Peculiarly. I must get to this building.  Black colored. No angles. Two hundred meters tall or something. Like a giant piece of coal. My lucky piece of coal. A wicked smile finds its way to my lips. While a ferocious thunderstorm makes the scenery appealing.  

I love lightnings. Plus, they grant me focus on the front entrance. "I must stand up!", i shout.  [ PRIMARY LANGUAGE: ENGLISH ]  "And i was wondering..."  [ VOICE COMMANDS ENABLED ]  "Help me stand up." [ GLUTEUS MAXIMUS ENERGI"/_ED ] I feel my whole body tingling. I think i will give it another try. And just like that, i am standin on my feet. The very next thing i am going to do now is: RUN! The clouds are running with me too. Stable thoughts. Stable steps to this reddish brown wooden door. Someone has left it open for some reason. Maybe they are expecting me. I am almost there. There's a number carved on top of the door: 4660 I am entering the building now. My HUD informs me accordingly: [ WELCOME TO NEREUS ]

Breathing sound. The only sound around here. I guess i am wrong. The rain is interfering.

I am lying somewhere. It's pretty damn uncomfortable. Should i wake up? Should i? Whispers from the inside: Phoenix will be ignited soon...

I open my eyes and gaze at a giant red planet. The raindrops are coming towards me. My visor stops em. Why the hell am i wearing a helmet? Where am I?

Taking a look around is not so easy. My neck is killing me. There is a weird building nearby. And that's the only thing in this area.

Suddenly some letters appear on the HUD. [ ESTADO MENTAL: DESPIERTO  ] [ ESTADO FISICO: RECUPERATION ] [ ESTADO PSICOLOGICO: ASUSTADO ]

What the fuck is going on? [ PRIMER CONTACTO EXITOSO ] [ ANALI"/_AR ADN 0.03% ] Maybe i can communicate with someone...

I start murmuring... "Can you hear me?" *brief silence* "Is anyone there?" [ IDENTIFICACION DEL IDIOMA ]

I give the finger... "Identify this..." I must find a shelter. It smells like incoming storm. And i start crawling like a six months old baby...

Να μην υπάρχουν άραγε κάποιες λέξεις; Να μην τις βάζω εγώ στην σωστή σειρά; Να ήξερα αυτό το μικρό μυστικό. Φυσιολογικό πώς είναι να φαντάζει. Το σε χρειάζομαι και καληνύχτα. Το σε χρειάζομαι και σιωπή. Το σε χρειάζομαι και τίποτα. Να έχει άραγε κάποια σημασία. Χωρίς την αναπνοή σου ο ύπνος να γίνεται δοκιμασία. Χωρίς τον χτύπο της καρδιάς σου. Χωρίς τα ακροδάχτυλα σου. Χωρίς την φωνή σου. Χωρίς τα μαλλιά σου. Χωρίς τα μάτια σου. Χωρίς εσένα. Τι σκατά λέξεις να βρω δεν ξέρω. Δεν έχω άλλες λέξεις. Μηδένισαν οι εξηγήσεις. Μακάρι να έστελνες κάτι πριν σε πάρει ο ύπνος. Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Και να γινόμουν ένας άλλος μαλάκας. Όχι αυτός που είμαι τώρα. Να γινόμουν ένας τέλειος μαλάκας. Που θα κοιμότανε εύκολα και θα ξεχνούσε τα δύσκολα. Μακάρι να γινόμουν ο σούπερ μαλάκας. Αυτός που όλοι θέλουν να του μοιάσουν. Ποιος θέλει να γίνει σαν εμένα τώρα; Ποιος θέλει ρε να βγάζει τα εσώψυχα του εδώ μέσα; Μπλόφαρα μια καληνύχτα αλλά με κατάλαβες. Καληνύχτα μου πετάξες και νόμιζα ήταν μπλόφα.  Δεν κάνω για τούτο το παιχνίδι. 

Λες να μην κοιμάσαι τώρα; Λες να με σκέφτεσαι; Λες κάτι να γίνει και να ξαναμιλήσουμε; Μπλόφα στην μπλόφα. Δεν κάνουμε για τούτο το παιχνίδι.

Έχω 29 λεπτά για να σε πάω ένα ταξίδι. Σε ένα μέρος που το φως δεν φτάνει. Το στάχυ δεν χορεύει στον αέρα. Δρόμοι δεν υπάρχουν εδώ. Μόνο η ψυχή μας να αργοσαλεύει. Πλάι σε φλεγόμενα βιολοντσέλα. Κυλίσου σε αυτό το δωμάτιο μαζί μου. Χάρτινες βαρκούλες αρμενίζουνε στο τζάκι. Ένας καρχαρίας πειρατής ξεπροβάλει ξαφνικά.  Τρομαγμένοι οριγκάμι γερανοί ξεδιπλώνουν τα φτερά τους. Κάνουν το παρθενικό τους ταξίδι. Μέχρι να συναντήσουν τις πρώτες τουλίπες στο μπαλκόνι. Σε αυτό το δωμάτιο έκρυψα. Πανοπλίες, όπλα και χρυσάφι. Αβάσταχτο πόνο και μαγικά ελιξίρια. Ό,τι μπόρεσα να πάρω από εκείνα τα μπουντρούμια. Αν θυμάμαι καλά το χωριό το λέγανε Ποτεχείμωνο. Και χιόνι του δεν  πρέπει ποτέ να είδε. Κλείσε τα μάτια σου. Θαρρώ πως δεν τελειώσαμε ακόμη. Έχουν ψωμί τα άρβυλα μας. Γραφίτη έχουν τα μολύβια μας. Τρομάζουν κόσμο οι κραυγές μας. Δροσίζουν τετράδια τα δάκρυα μας. Άνοιξε τα τώρα. Σε ένα από εκείνα τα μπουντρούμια είμαστε. Τέλος χρόνου.

Η δουλειά. Εξελιγμένη αυτοβελτίωση να μην μπορείς στα μάτια να σε κοιτάξεις. Αξιοποίηση του χρόνου με δανεικά δευτερόλεπτα. Ανεξαρτησία να δίνεις λογαριασμό σε όλα τα τσουτσέκια. Το χρήμα. Αυξημένος έλεγχος σε γλιστερό δήθεν μονοπάτι. Κοινωνική καταξίωση το ηλίθιο ψευδώνυμο που σου δώσανε. Κυριαρχία της κενής ψυχής που κατασπαράζει βλέμματα.

Αλήθεια, πότε χάθηκες εδώ μέσα;

Ακόμα σε σκέφτομαι. Πέρασαν χρόνια από τότε κάναμε βόλτες παρέα. Στην παραλιακή, στο Σέιχ Σου, στην Περαία. Το παραδέχομαι. Μου λείπεις. Σε γνώρισα όταν το καλοκαίρι τελείωνε. Μα κάθε που σε έβλεπα το καλοκαίρι πάλι ξεκινούσε. Δεν λογάριαζα ούτε βροχές, ούτε χιόνια, ούτε τον παγωμένο αέρα. Μόνο να σε έβλεπα και να κάναμε μαζί μια βόλτα. Θυμάμαι στην αρχή ήμουν αμήχανος. Δεν ήξερα πως να σε κολαντρίσω. Αλλά σιγά σιγά με τον καιρό σε γνώρισα καλύτερα. Και γίναμε αχώριστοι. Στον ένα μήνα πάνω σε πήγα στο πατρικό μου. Να γνωρίσεις τους δικούς μου. Η έκφραση της μάνας μου όταν σε πρωτοείδε είχε πολύ πλάκα. Δεν τους είχα πει τίποτα. Και σιγά σιγά οι μικρές βόλτες μέχρι την Περαία. Γίνανε εκδρομές μέχρι την Χαλκιδική. Στον Βόλο αυθημερόν με καταιγίδα. Στην Κέρκυρα σαν παλαβοί να τρέχουμε. Κρατάω μόνο τις καλές στιγμές που είχαμε. Όλα τα γινάτια σου, τα πείσματα σου. Όλες τις δυσκολίες που περάσαμε. Δεν ξέρω γιατί αλλά καθόλου δεν τα λογαριάζω. Μου λείπει εκείνο το συναίσθημα. Πιστεύω κανένας δεν μπορεί να βρει κατάλληλα λόγια να το περιγράψει. Μου λείπει να μην έχει σημασία τι ώρα είναι. Απλά να θέλω να σε δω και πάλι. Να πάμε βόλτα. Δεν ξέρω πως χωρίσαμε. Όλα έγινα τόσο γρήγορα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι φταίω εγώ για όλα. Και τώρα τα πράγματα είναι περίεργα για να τα ξαναβρούμε. Πολλές φορές βάζω να δω παλιά μας βίντεο. Δεν ξέρω αν το πιστεύεις η όχι. Μόνο που σε ακούω φτιάχνομαι. Η κωλάρα σου με τρελαίνει. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάζει τα χέρια του. Και να τα αισθάνεται τόσο μα τόσο άδεια. Μου λείπουν τα clip ons σου μωρό μου. Και ο δικύλινδρος να γουργουρίζει ανάμεσα στα σκέλια μου.

Νέα εγγραφή, εκκωφαντική η μουσική, κλειδωμένος σε κελί, κι εσύ εκεί... Δέσμιος της αναπνοής σου γίνομαι ψίθυρος στ' αυτί σου... "Ξεκουράσου... Αποκοιμήσου..." Σε λίγο θα είμαι εδώ μαζί σου... Τα χέρια μου για σένα ασπίδα, στα όνειρα μου μέσα πήδα, σανίδα σωτηρίας τα μάτια σου είδα λάμπει εκεί ακόμα η ελπίδα... Μα εσύ φοβόσουν ότι τα θέλω μου θα σε προδώσουν  κι έτσι έκανα ελεύθερη πτώση στην αγκαλιά σου όταν κοιμόσουν... Τώρα ταρακουνάω ουρανούς και πέφτουν φιλιά για να σε σώσουν... Φιλιά φτιαγμένα από λάβα... Θα σε λιώσουν... Στην πλάτη σου αν πέσουν, φτερά αγγέλου θα φυτρώσουν... Έτσι αφοπλίζω αρνητικές σκέψεις και τις βάζω όλες στην άκρη, παροπλίζω το ναρκοπέδιο που μου έστησα και κάνω πάρτυ  χορεύοντας ταγκό με την τελευταία νάρκη κι όλα τα δάκρυα από 'δω και πέρα θα' ναι σαν το τελευταίο δάκρυ...

Σε αυτή την λίμνη από σκοτάδι. Μόλις αρχίσεις να βουλιάζεις. Ολόκληρη ιστορία θα σου γράψω. Κάθε νυχτιά να μου διαβάζεις. Μία φορά κι έναν καιρό. Πριν να γνωρίσω ακόμα εσένα. Τα χέρια μου γέμισα με χώμα. Και το πετούσα προς τα μένα. Σκεπάστηκα ολόκληρος. Το σεντόνι έγινε κουβέρτα. Κι ύστερα πάπλωμα χοντρό. Μα εγώ ούτε μια κουβέντα. Τα βλέφαρα μου πάγωσαν. Η ανάσα μου εχάθει. Και τότε απλά ψυθίρισα: Τι μαλακίες γράφω; Αλήθεια τι έχω πάθει; Αφού λοιπόν συνήλθα. Την αγκαλιά σου έκανα βάση. Κι ας έχω γόνατα σπασμένα. Κανένας δεν μπορεί να με προφτάσει. Μέσα σε λίμνη από σκοτάδι. Περιμένα απόψε να βουλιάξεις. Την αναγέννηση μου να μην δεις. Φοβόμουν ότι θα τρομάξεις.

Read out loud the following lines. While i perform on an empty stage.

Self inflicted wounds are comin closer. That's why you see actually less. Footpaths are no longer a choice. Loving someone more than yourself? Stayin true till the end? A cactus... dyin from its own thorns... List all your well hidden emotions now. I mean... If you got any left. You buried them too deep, didn't you? Unleash em as i unleash these words uppon you. "You had enough of my teardrops... I hope you enjoyed em... one by one... coz for my last trick... i 'll make em disappear..." *Brief silence*

they used to work spells or something with a goat and a goose

Κοιτάς το ρολόι κάθε τόσο. Και το βλέμμα σου απότομα γυρνάς. Λες και θα γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Λες και μπορείς να κερδίσεις ώρες ύπνου. Και όνειρα. Εμείς εδώ σταματήσαμε να βάζουμε τα δάκρυα μας σε μπουκάλια. Στερέψαμε ρε μαλάκες. Πώς το λένε; Μόνο τη μιζέρια μας κρύψαμε κάτω από το μαξιλάρι. Πολύτιμο φυλαχτό.

Και όταν εδώ δεν είσαι, βάζουμε τα καλά μας. Κλείνουμε τα μάτια μας. Την φοράμε στο λαιμό και πάμε βόλτα. Σε σκοτεινά σοκάκια μόνο. Μη μας αναγνωρίσουν. Αγόρασα μια πρωταπριλιά το πρώτο μου κινητό. Χρόνια πέρασαν από τότε. Αύριο για πρώτη του φορά θα κουδουνίσει. Θα νομίζω πως με καλούν για χρωστούμενα. Αλλά η φωνή σου θα είναι στην άλλη άκρη της γραμμής. Το φυλαχτό να ξεκρεμάσω από το λαιμό και τα μάτια μου να ανοίξω μη ξεχάσω.

Κάθε τόσο να στρέφεις την κάμερα του κινητού στο πρόσωπο σου. Κι άλλη φωτογραφία. Μέχρι να πετύχεις μια καλή. Μέχρι να πετύχει το πλάνο. Το πλάνο δεν πετυχαίνει όμως. Το πρόσωπο σου το ίδιο. Έτσι ήταν πάντα. Έτσι θα είναι. Λιγότερες ή περισσότερες ρυτίδες δεν έχει σημασία. Αυτά τα μάτια πάντα έτσι θα κοιτάνε. Αυτά τα χείλη έτσι θα χαμογελάνε. Και τα φρύδια μια στο τόσο θα ανεβοκατεβαίνουν με νόημα. Αλήθεια έχεις την εντύπωση, ότι μια φωτογραφική μηχανή, έχει την δύναμη να αποτυπώσει, αυτά που τα  μάτια μου βλέπουν στον πρόσωπο σου;

Can you hear it? It's a highly repetitive sound. At first i thought it was the clock that's hanging on the wall. I removed the battery myself. Nothing happened. Next thing that came to ma mind was termites. ...These god damn old furnitures must have been full of em... So i burned both the sofas down. Plus the armchair. But the noise was still there. Cutting off the main power from my apartment didn't change a thing. Switched off my cellphone. Got locked in a room. And put ear plugs in. There's a highly repetitive sound that comes from inside me.

It's my heart screaming. It's my mind wondering. It's my blood running like fury.

Θα ξεκινούσε κάπως έτσι η επιστροφή:

Time taking procumbent explanations. Zero resulting tear drop oceans. Inefficient self drowing attempts. You keep up heart stabbing me, nonetheless the king still loves you. Unending thoughtful highways. Defective eye closing mechanism. The only color that i can feel is blue. You are incinerating all my lucky sevens, nonetheless the king still loves you. Blurry recollections hit my door. And when i opened there was a gun and two bullets lookin at me. They said that they are my friends. They were willing to show me the way to white planet. The king cannot put with melancholy's irruption anymore. The king have just killed the only resident of this planet: Sadness Those two bullets were smartly used. And now he is on his way back. Coz he still loves you.

Sometimes it's really difficult to put your shitty brain's mess in a word frame. Sometimes it's not. Having all the necessary ingredients to survive, gives me the opportunity to turn this life trip into my playground. Now you probably wonder why. Wondering is a great way not to take a look around. Let's try to capture all these thoughts. How much time do you think that we need? How many seconds can you afford anyway? Can you overlook any suicidal inheritance? Lots of questions with no point. But the point is that sometimes there is no point. Now, let's pretend that every random generated thought by you, is vital. To me. Do you know what is this called? Do you?

Καλοκαίρι στον τόπο μου. Τελευταία στεριανά πριν μπαρκάρω. Τελευταίο κοντέινερ. Κι εσύ πάντα τελευταίος. - Μικρέ άργησες πάλι... Δεν βγάζεις άχνα. Σκυμμένο κεφάλι. - Σου μιλάω. Τι κοιτάς χάμω; Σηκώνεις ίσα ίσα το βλέμμα. - Από που είσαι ωρέ; - Από το Σορονιά. Ανάθεμα με αν ξέρω που πέφτει. - Πώς σε λένε; - Τι σημασία έχει; Έχεις δίκιο. Σκέφτομαι. Δεν έχει καμία σημασία. - Γυναίκα; Παιδιά; Γνέφεις αρνητικά. - Εδώ στο ξερονήσι γαμάς καμιά γκόμενα; - Δεν θυμάμαι ρε φίλε. Μη με ζαλίζεις.

- Δεν θυμάσαι; Τι δεν θυμάσαι; Άκου μικρέ, θα κλείσουμε χρόνο στο καράβι. Δεν μου αρέσουν οι περίεργοι. - Ούτε εμένα. - Ποιος σε έστειλε στην αποθήκη 8; - Κανένας. - Οικογένεια έχεις; - Δεν νομίζω. - Σταμάτα να μιλάς με γρίφους. Που είναι τα χαρτιά σου; Κατεβάζεις πάλι το βλέμμα και ψαχουλεύεις στις τσέπες σου. Βγάζεις ένα μαύρο δερμάτινο πορτοφόλι. Κάνεις να το ανοίξεις και ξεπροβάλει μια φωτογραφία. - Εδώ, σου λέω και δείχνω την φωτογραφία, ποια είναι αυτή; Γουρλώνεις τα μάτια. Βγάζεις την φωτογραφία από το πορτοφόλι. Την φέρνεις κοντά στα μάτια σου. Ένα παιδάκι είναι στη φωτογραφία. Ένα κοριτσάκι 5-6 χρονών. Έχει απλώσει τα χέρια του και κρατάει έναν σκουριασμένο φράχτη. Κοιτάει το φακό με ανοιχτό το στόμα. Άσπρο μπλουζάκι. Μπλε φουστανάκι. Άσπρα πέδιλα. - Η κόρη σου είναι μικρέ; Λέξη δεν βγαίνει από τα χείλια σου. Σαν να σταμάτησε η αναπνοή σου. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Το πορτοφόλι γλιστράει από τα χέρια σου και πέφτει στην προβλήτα. Σκύβω να το μαζέψω. 2 πεντοχίλιαρα και μια παλιά ταυτότητα. "Βίκτωρ Κουρής, γεννημένος το Αύγουστο του '83 στη Λευκίμμη Κέρκυρας" -Τον άλλο μήνα κλείνεις τα 18 μικρέ. Ίσως έχουμε πρόβλημα. Δεν σαλεύεις. Συνεχίζεις να κοιτάς την φωτογραφία. - Μικρές ακούς; Ξαφνικά γυρνάς και με κοιτάς. Σιωπηλός. - Μικρέ ακούς; Λέω φωνάζοντας πια. Ποια είναι αυτή; Καμία απάντηση. Βάζω την ταυτότητα σου μέσα στο πορτοφόλι και σου το δίνω. Το αρπάζεις όπως αρπάζει ένας πεινασμένος το κομμάτι ψωμί που του πετάξανε. Σηκώνεις ανάστημα. Ορθώνεσαι. Με κοιτάς όσο πιο άγρια μπορείς. Αλλά εγώ διαβάζω ένα χαμόγελο στα μάτια σου. - Πρέπει να φύγω, μου λες. - Που θα πας; - Θα δείξει... Με χτυπάς στον ώμο κι αρχίζεις να απομακρύνεσαι. Τα μάτια σου δεν ξεκολλάνε από την φωτογραφία. - Θα δείξει; Ψιθυρίζω. Ρίχνω ένα αλλόκοτο χαμόγελο κι αρχίζω να περπατώ προς την μπουκαπόρτα.

Τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να γεύομαι δάκρυα. Οι ίδιες μου οι σκέψεις δεν με προλαβαίνουν γαμώτο. Οι κραυγές που βγάζουν τα γόνατα μου μένουν πίσω. Τρέχω ατελείωτα χιλιόμετρα. Να πνίξω όλα τα λάθη στον ιδρώτα μου. Γροθιά στο στομάχι. Δεν με σταματάει. Κόμπος στο λαιμό. Δεν με σταματάει. Τρέχω όπως δεν έτρεξα ποτέ μου. Κοίτα πώς τρέχει το μυαλό και η καρδιά σου τώρα. Πώς τρέχουν τα δάχτυλα σου πάνω στο πληκτρολόγιο. Έτσι τρέχω. Τρέχω μήπως είναι κάπου εδώ τριγύρω. Το χαμένο μου μονοπάτι και τα όνειρα που έκανα. Όταν η κιθάρα μου έγινε χίλια κομμάτια. Σπασμένα γυαλιά παντού να με χαϊδεύουν. Τρέχω να ξεφύγω από τον κόσμο σας. Ψεύτικος και βρώμικος. Καλά τον ανέθρεψα. Τρέχω σαν να είσαι εκεί. Σαν να βλέπεις. Δάκρυα να πετάω, να μην χάσω τον δρόμο. Σκέψεις να προσπαθούν να γαντζωθούν πάνω μου. Τα γόνατα μου να ουρλιάζουν. Τον ιδρώτα μου να προσπαθεί να με πνίξει. Σε παρακαλώ. Αν με βλέπεις. Πες μου. Είναι εδώ κοντά το μονοπάτι μου; Πόσο να τρέξω ακόμα; Προς τα που να πάω; Γάμησε το. Μην πεις τίποτα. Δεν ξέρεις τίποτα. Εγώ ξέρω καλύτερα.

Είχε καιρό να δει τέτοια κακοκαιρία το χωριό. Ακούς τα πατζούρια που κλείνουν απότομα. Λασπωμένα βήματα γοργά. Οι κάτοικοι ψάχνουν καταφύγιο από την βροχή τώρα. Και οι βροντές προσπαθούν να καλύψουν τα ουρλιαχτά των λύκων. Σε αυτή την ταβέρνα τόσο κόσμο ποτέ δεν θα συναντούσες. Σαν τις κατσαρίδες που τρέχουν να κρυφτούν μόλις ανοίγεις το φως. Τρέξαν όλοι να κρυφτούν μόλις άνοιξαν οι ουρανοί. Ανάκατοι ήχοι από χωρικούς που πίνουν και παίζουν χαρτιά. Και πανωφόρια που στάζουν στο ξύλινο πάτωμα. Μουσική αν ήθελες να ακούσεις εδώ. Κάποιος θα έπρεπε να ξεκινήσει το τραγούδι. Μια πιτσιρίκα γύρω στα 19 έβγαλε την κιθάρα της. Άρχισε να παίζει κάτι σαν μπαλάντα. Με την παρέα της να την σιγοντάρει. "Νιώθω έναν κόσμο που γυρνάει, να παρακαλάει... Σταματήστε με... Νιώθω ό,τι γύρω μου πονάει, να φωνάζει... Αφήστε με..." Κάτι ακούστηκε από έξω και για λίγο πάγωσαν όλοι. Ο κινητήρας μιας ducati sport classic 1000s. Ανάμεσα στις σταγόνες της βροχής. Ένα δυνατό μαρσάρισμα. Δεύτερο δυνατό μαρσάρισμα. Τρίτο. Κοιταχτήκανε όλοι μεταξύ τους. Ξεκίνησαν πάλι να πίνουν και να παίζουν πόκερ. Προσπαθώντας να κρύψουν τον φόβο τους. Μόνο η πιτσιρίκα έσκασε ένα κρυφό χαμόγελο. Και η καρδιά της ξεκίνησε να παίζει έναν περίεργο ρυθμό. Η κιθάρα της ξεθάρρεψε. "Νιώθω κάθε αγάπη που περνάει, μαχαιριά ερωτική... Νιώθω κάθε νύχτα που σκορπάει, θλίψη και γιορτή..." Η πόρτα άνοιξε σαν από μόνη της. Οι μπότες του προσπαθούσαν να τον κρατήσουν όρθιο. Είχε βγάλει ήδη το κράνος. Στη θέση του τώρα μια βρεγμένη κουκούλα. Ίσα ίσα να καλύπτει το πρόσωπο και ταυτόχρονα να επιτρέπει την όραση. Ξεκίνησε να περπατάει προς ένα άδειο γωνιακό τραπεζάκι. Η πιτσιρίκα του έριξε ένα βλέμμα και συνέχισε να τραγουδάει. "Νιώθω πολλά... που γύρω μου συμβαίνουν... Νιώθω πως κάποιοι κάπου με καταλαβαίνουν..." Η φωνή της δυνάμωνε καθώς πλησίαζε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε έτσι.  Δεν τον φοβότανε.  Τόσο αδύναμος στα μάτια της.  Ένας δολοφόνος στα μάτια των άλλων. Εκείνος το ήξερε.  Κάτω από την κουκούλα έριχνε κρυφές ματιές.  Περίμενε την ευκαιρία. Όσο η πιτσιρίκα συνέχιζε φάλτσα: "Νιώσε κι εσύ για μένα κάτι, αν μπορείς... κι έλα να με βρεις... έλα να με βρεις..."  Ένας μεγάλος κεραυνός έπεσε κοντά στο χωριό. Τα φώτα σβήσανε. Δυνατή βροντή ακολούθησε. "Σε περιμένω" ακούστηκε η φωνή της πιτσιρίκας μέσα στο σκοτάδι. Άφησε το κράνος του να το παρασύρει η βαρύτητα. Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρισκόταν πίσω της. Με το ένα χέρι της έκλεισε το στόμα και με το άλλο την σήκωσε απότομα. Εκείνη άψυχη μαριονέτα. Δεν έφερε καμία αντίσταση. Την κόλλησε στον τοίχο και άρχισε να την ρωτάει λαχανιασμένος "Γιατί;"... "Γιατί;" Πήρε αργά αργά το χέρι του από το στόμα της για να την αφήσει να μιλήσει.  "Γιατί το αξίζεις..."  απάντησε και η κιθάρα γλίστρησε από τα χέρια της.  Τότε μόνο τρόμαξε η πιτσιρίκα. Το κατάλαβε στην ανάσα της. Άπλωσε το χέρι του. Έπιασε την κιθάρα πριν προλάβει να συναντήσει το πάτωμα. Και γίνει χίλια κομμάτια.  Όπως παλιά. 

Ατενίζοντας το άπειρο κάνει την εμφάνιση του. Κωλοδάχτυλα σηκώνει αργά κι αγέρωχα. Αν ψάξεις κάτι όμορφο εδώ μέσα. Θα αργήσεις να το βρεις. Σε αυτό το μονοπάτι το χαμόγελο της είναι πρώτη προτεραιότητα. Αδιάφορο το τίμημα. Όχι δεν είμαστε εδώ για να σώσουμε τον κόσμο. Για άλλο λόγο είμαστε εδώ. Φαίνεσαι ξαφνιασμένος. Δεν ξέρω αν τα λόγια μου σε ξάφνιασαν ή τα κωλοδάχτυλα της. "Δεν χρειάζεται να προσέχεις τον εαυτό σου. Θα το κάνω εγώ." Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου. Φαίνεσαι χαμένος. Δοκίμασες ποτέ να δημιουργήσεις χαμόγελα; Σου έδωσε κάτι άλλο μεγαλύτερη χαρά; Αν ναι τότε απορώ τι σκατά γυρεύεις εδώ γύρω; Φαίνεσαι μπερδεμένος. Δεν είμαστε εδώ για να σώσουμε τον κόσμο. Είμαστε εδώ για να δημιουργήσουμε χαμόγελα. Σταμάτα να κοιτάς μόνο τον εαυτό σου. Και τότε μπορεί να σταματήσω να σου μιλάω έτσι. Και η κόρη μου να σταματήσει τις χειρονομίες.

Όταν η ατμόσφαιρα είναι τόσο καθαρή. Ξεκάθαρη σαν μια κουβέντα. Κι ο ήλιος σφραγίζει δευτερόλεπτα δικά σου. Μπορείς το πιο ψηλό βουνό να αγγίξεις στο μουράγιο; Όταν ξεχάστηκαν τα σύννεφα. Δεν σε ακολούθησαν μια μέρα. Και τις σκέψεις σου ο αέρας δεν ανακατώνει. Μπορείς ό,τι παγίδα σου στήσαν να διακρίνεις; Όταν από εκείνο το ταξίδι επιστρέψω. Κουλουριασμένος κι άρρωστος κάτω από το κρεβάτι να κρυφτώ. Κι ό,τι λαχταρώ απλά στα μάτια κοίτα με. Μπορείς εκεί μέσα όσα είδα εγώ να δεις; Όταν από εκείνο το ταξίδι επιστρέψω. Άρρωστος θα είμαι. Κουλουριασμένος κάτω από το κρεβάτι θα κρυφτώ. Και θα περιμένω μέχρι να αρχίσεις να με ψάχνεις. Το όνομα μου να φωνάξεις. Το όνομα μου όταν ακούω από τα χείλη σου. Αλήθεια κάλεσμα σαν και αυτό δεν έχει. Χαρά τόση πολλή να μου προσφέρει. Αλλά αυτή την φορά δεν θα απαντήσω. Αδύναμος θα είμαι. Φοβισμένος. Κάτω από το κρεβάτι να με ψάξεις. Στα μάτια μου λίγο να κοιτάξεις. Έξω η μέρα θα είναι ηλιόλουστη, Σύννεφα ο ουρανός δεν θα έχει. Αεράκι δροσερό και ήρεμο. Από τον Θερμαϊκό πεντακάθαρα θα φαίνεται ο Όλυμπος. Μα εγώ θα θυμάμαι ακόμα την βροχή κι όλες εκείνες τις παγίδες που μου στήσανε.

Ο μικρός ξέρει πως ο ύπνος είναι ένας μικρός θάνατος. Αρχίζει να τον συμπαθεί αυτόν τον θάνατο τελευταία. Τον μισούσε. Για πολλά χρόνια. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Γραμμένη ίσως κάπου εδώ μέσα. Ο μικρός δεν έχει για καρότο του το χρήμα. Δεν του δίνει σημασία. Το χρήμα είναι για να σε βοηθήσει να ξεπεράσεις κάποια εμπόδια. Τίποτα άλλο. Και η γαμημένη η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ. Ο μικρός προσπαθεί -υπερπροσπάθεια κάνει- να μην λέει ΝΑΙ σε όλα. Πάντα ήταν δύσκολο αυτό. Να λες όχι σε κάποιον. Ακόμα δύσκολο είναι. Ο μικρός έχει βάλει στα θέλω ψαλίδι. Τεράστιο ψαλίδι. Πολύ μικρά θέλω. Τίποτα δεν θέλει ο μικρός. Πραγματικά.  Χαμόγελο. Ένα πρόσωπο έχει γαμώτο ο μικρός. Ένα εκατομμύριο προσωπικότητες για σένα. Όλες όμως τις ξέρεις. Μην είσαι. Είσαι. Θέλεις να είσαι. Παρουσιάζεσαι. Τώρα τελευταία ο μικρός μικρά βήματα κάνει. Θετικές σκέψεις του είπανε. Θετικές σκέψεις. Τόσο γαμημένα δύσκολο. Τόσο γαμημένα απλό. Πριν πάρει μια απόφαση δίνει χρόνο ο μικρός. Όχι εν βρασμώ; Όχι. Και συγχωρεί. Μία φορά. Δύο φορές; Τρεις; Ίσως μόνο εσένα πάντα να σε συγχωρεί. Μεράκλωσε ο μικρός. Δες τον πως γράφει.

Σταθερά βήματα πάνω σε χώμα μαλακό. Τόσα όνειρα θαμμένα από κάτω. Που είναι η μέρα δίχως αύριο; Ηλιαχτίδες στα μάτια σου να χορεύουν. Ατίθασο κάποιοι σε βάφτισαν. Νόμους δικούς σου μόνο να υπακούς. Οι προτεραιότητες σου περίεργες. Ο εαυτός σου σώμα ξένο. Η νύχτα σε θυμάται φίλε. Δεν γράφω εγώ εδώ μέσα. Εκπλήξεις άλλες δεν έχεις για μένα. Έχεις μια μέρα δίχως αύριο;

Τούτη την μέρα την γνωρίζω. Σύννεφα κι αέρας. Μάτια ακούνητα. Σκέψεις πλημμύρα. Ο ορίζοντας ατελείωτος απόψε. Βάρκες σε νερό που τρεμοπαίζει. Στην αποθήκη 8 - αγέρωχη κρεμάλα. Όνειρα γλυκά μου ψιθυρίζει. Τούτη την μέρα την γνωρίζω. Ηλιόλουστη σαν καμία άλλη. Δυνάμεις μαγικές δεν έχω. Μόνο τους χειμώνες να μην σκέφτομαι. Κι εσένα.

Δεν θυμάμαι ακριβώς να σου πω. Πάνω από δέκα χρόνια είναι σίγουρα. Να μένω κάπου στη Θεσσαλονίκη. Και δέκα σπίτια να έχω αλλάξει. Και πάντα στο φευγιό να είμαι. Μην τους λείψει κανένα ευρώ κι έχουν να μου το χτυπάνε. Όλοι λένε πως τούτα τα χρόνια είναι τα καλύτερα. Εγώ δεν ξέρω πως τα κατάφερα έτσι. Σε δωμάτιο ξένο είμαι πάλι. Βάζω τις φράσεις την μία κάτω από την άλλη. Να γίνουν τέσσερις στο σύνολο. Με ποίημα να μοιάζει.  Εδώ τα ντουβάρια δεν με ξέρουν. Κι οι λέξεις δεν ξεσκαλώνουν. Να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω. Τόσο δύσκολο αλήθεια είναι. Ίσως γιατί εύκολα να γίνεται. Ένα σπίτι η γωνιά σου. Σαν και σένα μακάρι να ήμουνα. Στα δάκρυα μου να άδειαζε το μυαλό μου. Μα όταν γωνιά δεν έχεις για καιρό. Συνηθίζεις στα άγνωστα ντουβάρια. Μα όταν γωνιά μετά από καιρό αισθανθείς. Πώς τα άγνωστα ντουβάρια φίλους να τα κάνεις; Είχα ξεχάσει πως είναι να παίζει ένα τραγούδι στο ριπίτ. Μέχρι μπροστά μου να μην βλέπω.

Δεν είχα σκοπό να γράψω. Βλέπεις ο λόγος άρχισε να γίνεται πιο ευθύς. Οι γρίφοι λιγοστεύουν. Τα σωθικά μου δεν πονάνε τόσο. Όμως σκοτείνιασε έξω. Τα χέρια μου έχουν παγώσει. Μόνο το ρολόι ακούγεται. Τικ. Τακ. Τικ. Τακ. Τυχαία βρίσκω ένα τραγούδι.

Τώρα ξέρω τι πρέπει να γίνει. Κοιτάω γύρω μου γρήγορα. Ηλεκτρικές συσκευές. Έπιπλα. Τοίχοι. Ένα παλιό ραδιόφωνο. Άψυχα όλα. Τικ Τακ Τικ Τακ. Κοιτάω κάτω από το τραπέζι. Κοιμάται. Την χαϊδεύω. Με χέρια παγωμένα. 18:45 Πατάω το repeat να το ξανακούσω. Αν είναι κάτι ιδιαίτερο; Πριν 5 λεπτά δεν ήταν τίποτα. Μετά από 5 λεπτά τίποτα δεν θα είναι. Τώρα όμως που μέσα στην αγκαλιά μου βρίσκεται. Κάτσε. Της ψιθυρίζω στο αυτί. Η αναπνοή μου γρήγορη. Της γαργαλάει τα αυτιά. Αρχίζει να τα κουνάει. Και μου σκουπίζει τα δάκρυα. Κάτσε. Δεν είναι εντολή. Είναι παράκληση. Τικ Τακ Τικ Τακ 2 λεπτά για να τελειώσει το τραγούδι. Μετά δεν θα είναι τίποτα. Τώρα όμως. Είναι η ευκαιρία μου. Να σου τα πω όλα. Η αναπνοή μου γρήγορη. Δάκρυα. Μου λείπεις. Ακούμε ήχους από έξω. Νομίζουμε ότι είσαι εσύ. Χτυπάει το κουδούνι. Τρέχουμε και οι δύο προς την πόρτα. "Μισό λεπτό, λέω" και σκουπίζω τα δάκρυα μου. Ανοίγω την πόρτα. Ήρθαν για τα κοινόχρηστα. Τα πληρώνω και κάθομαι πάλι στον υπολογιστή. Το τραγούδι τελείωσε. Γελάω τώρα. Στο είπα. Τίποτα δεν ήταν. Πέρασε. Αλλά για να λέμε και την αλήθεια το repeat δεν το ξαναπατάω.

Ανέβηκα μόνος μου πάνω στο ρινγκ. Για να παλέψω. Σε μέρη άγνωστα να ταξιδέψω. Χιλιόμετρα ατελείωτα μόνος. Όχημα με σάπιο σκαρί. Να μετράω δευτερόλεπτα μακριά σου. Χρόνιες αρρώστιες στην ψυχή μου. Χώρια από σένα δεν αντέχω ούτε λίγο. Κολλάρο στραγγαλισμού για αξεσουάρ φοράω. Σκέψεις εδώ μέσα σαν ξερνάω. Θολωμένο τοπίο όλα τριγύρω. Μέχρι τα σιδερένια θηρία να αντικρύσω. Η μάχη κάπου τώρα ξεκινάει. Τροφή παραπάνω λέω να ζητήσω. Γιατί ένα κοριτσάκι σε λίγο θα πεινάει. Ορίστε λοιπόν πως είναι. Να έχεις τα πάντα και τίποτα να μην έχεις. Σε μονοπάτια άλλων αν γίνεται μην τρέχεις. Μη το ένα, μη το άλλο κι ό,τι έχεις απόψε στο μυαλό σου βγάλτο. Επικό θα είναι το τελευταίο μας ρεσάλτο. Και μόλις αντικρύζω μπροστά μου αυτό το "μας". Νόημα βρίσκω σε όλα αυτά. Στο ρινγκ επάνω να παλεύω για εμάς. Να είμαι καλά μόνο όταν χαμογελάς.

Έτσι πάει τώρα. Λέω να κοιμηθώ σε λίγο. Και το σε λίγο είναι ώρες. Και οι ώρες δεν περνάνε. Τα γαμημένα τα ντουβάρια δεν μιλάνε. Νομίζεις. Αν τα ζορίσεις λίγο κάτι θα σου πούνε. Η βαλίτσα περιμένει να την ανοίξω. Δεν σφάξανε. 26 ημέρες.

Κοίταξε με λίγο. Έχω να σου πω άλλα 999.467 πράγματα που δεν ξέρεις. Κόμπος στο λαιμό και γροθιά στο στομάχι. Τόσο γνώριμα. Η καρδιά του καμιά φορά πάει να σπάσει. Για αυτό. Τα παιχνίδια με τις λέξεις γνώριμα. Μισοτελειωμένες φράσεις. Κρυφά δάκρυα πάνω από φανερά τετράδια. Και κάπου εκεί το ίδιο γνώριμο βλέμμα. Είναι εκεί αλλά δεν είναι. Χαμένος στο άπειρο σου μοιάζει. Ο χρόνος σταματάει. Φωτογραφίες το πρόσωπο σου βγάζει. Όσες προλάβει. Το χαμόγελο σου. Τα μάτια σου. Και το ηλιοβασίλεμα να ντύνει τα μάγουλα σου. Μέχρι να ψιθυρίσεις την πρώτη σου λέξη. Οι φωτογραφίες γίναν εκατό. "Μην..." Μια δυο φωτογραφίες τα μαλλιά σου. "...με κοιτάς..." Τη μύτη σου. "...έτσι." Τα χείλη σου. "Με τρομάζεις." Και τα αυτιά σου. Λίγο πριν πάρει το βλέμμα του από ντροπή. Το πρόσωπο σου όλο. Βγάζει φωτογραφία πύρινη. Να καίει τα μάτια του το βράδυ. Όταν θα πάει να κοιμηθεί. Και δεν θα είναι το χέρι σου εκεί. Πάνω σε μια καρδιά που πάει να σπάσει. Για αυτό. Έχω ακόμα 999.466 πράγματα να σου πω. Πράγματα που δεν ξέρεις. Κάτω από το τραπέζι ξάπλωνα. Εκεί που δεν χωράτε εσείς. Τον έβλεπα να κάθετε. Κοιτούσε μακριά. Στο πουθενά.

Τα μάτια του σαν να τα φώτισε ο ήλιος ξαφνικά. Και ήταν βράδυ μαμά.

Στον καθρέφτη ο αντίπαλος. Κρύο άδειο δωμάτιο. Φλεγόμενη παλάμη. Ηλεκτρικές μνήμες. Και το βλέμμα χαμηλά. Πάντα χαμηλά. Ατελείωτα χιλιόμετρα. Θολά τοπία και ούτε πιάνω τα 100. Τα νούμερα αλλάζουν. Η απόσταση μεγαλώνει. Ένας γνώριμος κόμπος μου κάνει παρέα. Δεν τολμάω να σηκώσω το βλέμμα. Στον καθρέφτη ο αντίπαλος. Κάθομαι πάντα στην τελευταία θέση αριστερά. Μόνος. Στην απογείωση αφήνω κομμάτια πίσω μου... Το βλέμμα τρεμοπαίζει. Κοιτάω ουρανό για λίγο. Στην προσγείωση χωρίς κομμάτι κανένα... Δωμάτιο 209. Ο αντίπαλος συμπεριλαμβάνεται. Στον καθρέφτη. Προσπερνάω άγνωστο κόσμο στις κυλιόμενες. Το ρολόι μου φωνάζει να βιαστώ. Κάνω ότι δεν το ακούω.  Πλατφόρμα 9 και στο διάκενο δεν δίνω σημασία. Κρεμάω το μπουφάν και κλείνω τα μάτια. Βρίσκομαι σε μια περίεργη γειτονιά. Σκοτεινή κι απόκοσμη μα μου φαντάζει οικεία.

Περπατάω υπερβολικά αργά. Κεφάλι σκυφτό κι ένα μισό χαμόγελο στα χείλη. Στρίβω σε ένα στενάκι και βγάζω τα κλειδιά. Το δεξί μου χέρι τρέμει καθώς πιάνει με δύναμη την μαγκούρα. Μπαίνω στο ασανσέρ και παραμιλάω. Η πόρτα ανοίγει και πρώτη έρχεσαι εσύ. Πέφτεις με δύναμη πάνω μου. Πίσω σου μάτια χαρούμενα να λαμπυρίζουν. Μπαίνω μέσα και όλος ο κόσμος γύρω μου γυρίζει. Το βλέμμα μου ψηλά για να σας βλέπω. Όλοι μέσα για ύπνο! Κοιτάζω τον καθρέφτη. Μειδίαμα. Κλείνω το φως. Κανένας αντίπαλος πλέον. Μόνο ένας ψίθυρος ακούγεται από το πουθενά: "Κάποιοι εδώ να ξέρεις σε περιμένουν..."

Ας ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι. Περίσσια δάκρυα στα μάτια. Αρκετή αιθανόλη στο αίμα. Ένα μυαλό γεμάτο εμμονές. Στόμα παραμορφορμένο -λόγω εγκεφαλικού-. Χέρια ανήμπορα. Ας ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι. Έντονα συναισθήματα χωρίς όρια. Αίσθηση ασφάλειας και ανασφάλειας. Η αρχή και το τέλος του κόσμου μια αγκαλιά. Σκεψεις σε αποκλειστικότητα. Ένα χαμόγελο να σε κρατάει εν ζωή. Ας ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι. Ας μοιραστούμε τους φόβους μας. Τα όνειρα μας. Τα θέλω μας. Ας πιούμε τα μπουκάλια μας άσπρο πάτο. Και να μην μας νοιάζει που θα βρούμε λεφτά για τα εισιτήρια. Ας ξεκινήσουμε ΜΑΖΙ αυτό το ταξίδι. Πρώτη και γκάζι...

Οι λέξεις στην αρχή μπερδεμένες. Νόημα κανένα. Να αποφύγω τα βλέματα. Να μη με δουν να κλαίω. Οι λέξεις στην αρχή μεθυσμένες. Σύνταξη μηδέν. Να δανειστώ ένα ακριβό χαμόγελο. Να μάθουν ποιος είμαι. Οι λέξεις στην αρχή λερωμένες. Στα δάκρυα κάθε βράδυ τις έπνιγα. Να σου δείξω τι γίνεται. Να καταλάβεις. Τώρα λέξη καμία δεν αρθρώνω. Το βλέμμα μου μπορείς και διαβάζεις. Με βοηθάς να ξεχρεώσω το δάνειο. Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται...

Όταν οι μέρες είναι δύσκολες. Και όρεξη για τίποτα δεν έχω. Όταν τόσοι αδιάφοροι άνθρωποι τριγύρω. Και τόσα μέρη, τόσα στενά και τόσα σύννεφα. Όταν τα πόδια μου λυγίζουν. Και να σηκωθώ όρθιος δεν μπορώ. Όταν η κοιλιά μου δεν σταματάει να πονάει. Και ένας κόμπος είναι πάντα στο λαιμό. Όταν ο ύπνος πλέον είναι περιττός. Και το κρεβάτι τόσο άδειο. Όταν μου τρυπάει τα αυτιά η ησυχία. Και τον ουρανό να ταρακουνήσω δεν μπορώ. Όταν το νόημα δεν βρίσκω. Και τα δάχτυλα μου δεν ταξιδεύουν στα μαλλιά σου. Όταν καταλαβαίνω πως ο χρόνος μου τελειώνει. Και μακριά σου είναι χαμένος χρόνος. Σε παρακαλώ μην σταματάς να τριγυρνάς. Μέσα στο μυαλό μου θέλω να χαμογελάς. Το πιο υπέροχο πράγμα στο κόσμο είναι αυτό. Και αυτή είναι η καλύτερη στιγμή της μέρας.

Όλοι είχανε μια λύση στο τσεπάκι τους.

Ο γιατρός μου έδωσε χάπια χρωματιστά. Ένας φίλος κέρασε craven στα μουλωχτά. Τα αδέρφια μου ένα καφάσι μπύρες. Δίπλα στο μαξιλάρι, η μάνα μου άφησε ένα όπλο. Δυο σφαίρες βρήκα μέσα στο γαμπριάτικο του γέρου. Κι ένα μαχαίρι άρπαξα κάτω από το κρεβάτι. Ντύθηκα γρήγορα. Με μπύρα κατέβασα 3 χάπια. Τζούρα από craven στο καπάκι. Όπλισα το 45άρι. Μια χαρακιά μου άφησε στον ώμο το μαχαίρι. Καβάλησα το δικύλινδρο και χάθηκα στο κέντρο της πόλης. Κι όσες μπύρες κι αν κατέβαζα. Κι όσα χάπια κι αν κατάπινα. Κι όσες τζούρες κι αν έπαιρνα. Κι όσες χαρακιές κι αν ζωγράφιζα. Τίποτα δεν άλλαζε. Μόνο το 45άρι έμεινε το μάτι να μου κλείνει. Και ήμουνα έτοιμος να πατήσω την σκανδάλη. Και ήσουνα ψίθυρος στα αυτιά μου. "Είσαι ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μου." Πλέον δεν κατεβάζω μπύρες. Χάπια δεν καταπίνω. Τζούρα καμιά δεν παίρνω. Δυο σφαίρες ισορρόπησα στο κομοδίνο. Το μαχαίρι έβαλα σε ένα συρτάρι. Κι έτσι άλλαξαν όλα. Φτερά αγγέλου τώρα πια με γυροφέρνουν.

Το μάτι μου είχε συνηθίσει το απόλυτο σκοτάδι τόσα χρόνια. Ψηλάφισα τους τοίχους να φτάσω μέχρι την πόρτα. Το σκουριασμένο χερούλι άρχισε να κερνάει απλόχερα πληγές στα δάχτυλα μου. Αμέσως η γεύση του αίματος ήρθε στο στόμα μου. Προσπάθησα να θυμηθώ πότε βγήκα τελευταία φορά "έξω". Δεν τα κατάφερα. Παραμέλησα τον πόνο κι έσπρωξα με όλη μου την δύναμη. Η πόρτα χτύπησε απότομα πάνω σε έναν βράχο. Ο ήχος διαπέρασε το κεφάλι μου σαν σφαίρα. Ήταν λες και κάποιος μου είχε ρίξει μπουνιά στα μούτρα. Έκατσα λίγο να συνέλθω. Σήκωσα την τεράστια άγκυρα στους ώμους μου. Και ξεκίνησα να περπατάω σέρνοντας τα πόδια μου. Προχώρησα με προσοχή λίγα μέτρα και αφουγκράστηκα. Το μόνο που ακουγότανε ήταν η καρδιά μου. Χτυπούσε τόσο περίεργα. Κι αυτό με έκανε να σιγουρευτώ πως σήμερα ήταν η μέρα. Πήρα δυνάμεις και ξεκίνησα. Τα παγωμένα ρεύματα ήταν με το μέρος μου. "Άλλο ένα σημάδι", σκέφτηκα. Περπάτησα για ώρα μέχρι που κάτι με έκανε να σταματήσω. Το τιποτένιο μαύρο είχε δώσει τη θέση του σε ένα μουντό μπλε. Άρχισα σιγά σιγά να διακρίνω αντικείμενα και ταυτόχρονα ένιωσα κάτι να με γαργαλάει σε όλο μου το σώμα. Αμέτρητες μπουρμπουλήθρες κάναν αγώνα δρόμου να φτάσουν στην επιφάνεια. Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου η εικόνα του χάρτη που πριν χρόνια μου είχες δείξει. Πήγα να χαμογελάσω αλλά δεν πρόλαβα. Φύκια άρχισαν να γαντζώνονται στα πόδια μου. "Καιρό έχω να σε χρησιμοποιήσω" μονολόγησα και άρπαξα την άγκυρα. Σαν τεράστια τσάπα την χτύπησα κάτω και άρχισα να κόβω ένα ένα τα φύκια. Ο ήχος που έκανε ήταν εκκωφαντικός αλλά στα αυτιά μου ακουγότανε σαν μουσική αυτή τη φορά. Σε λίγη ώρα είχα ξεμπερδέψει. "Επιτέλους!", είπα, και άρχισα να τραγουδάω "Disco! Disco! Good! Good!" και να χορεύω σαν χαζός. Από μακριά ακούστηκε ένα γέλιο. "ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ" Και δεν σταματούσε με τίποτα. Ακολούθησα τον ήχο. Πήγαινα όσο πιο γρήγορα μπορούσα με την άγκυρα στο ώμο και την αλυσίδα της να κρέμεται και να μπερδεύεται στα βήματα μου.  "ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ" συνέχιζε το γέλιο. Προσπέρασα ύφαλους με πανέμορφα κοράλλια σαν να μην τους είχα δει καν. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από το τρέξιμο. Δεν άντεχα άλλο. Πέταξα την άγκυρα κάτω και σταμάτησα. Το γέλιο δεν ακουγότανε πια. Το μόνο που ακουγότανε ήταν η καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά από ποτέ. Άκουσα βήματα. Γρήγορα βήματα. Εμφανίστηκε μπροστά μου ένας τεράστιος κάβουρας κραδαίνοντας τις δαγκάνες του. "Πλάγια βήματα"... Σκέφτηκα... Ο κάβουρας μου έριξε ένα ψαρωτικό βλέμμα.  Ήξερα ότι δεν έχω ελπίδες. "Δεν έχω δυνάμεις να παλέψω αυτή τη στιγμή, ξαναέλα σε κανά μισάωρο...", του είπα. "ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ" γέλασε δυνατά. Και ήταν το ίδιο γέλιο που άκουγα πριν. Χαμογέλασα. Κοιταχτήκαμε. Και αρχίσαμε να γελάμε και οι δύο.

Δεν ξέρω για πόση ώρα γελούσαμε. Το στομάχι μου πονούσε από το γέλιο. Το ίδιο και το κεφάλι μου. Είχα τόσο καιρό να γελάσω. Τόσο καιρό. Ο κάβουρας πήρε σοβαρό βλέμμα πάλι. Τον κοίταξα με απορία. "Ωραία χορεύεις...", μου είπε, "Ξέρεις και από χορό της κοιλιάς;" Και αρχίσαμε να γελάμε πάλι. Με πλησίασε σιγά σιγά και μου έριξε μία δυνατή στον ώμο με την αριστερή δαγκάνα του. "Ωραία άγκυρα..." είπε, και κούνησε το κεφάλι του προς τα πάνω με νόημα. Κατάλαβα που το πήγαινε... Τέντωσα την αλυσίδα και με την κατά πολύ μεγαλύτερη και δυνατότερη δεξιά δαγκάνα του την έκοψε, αφήνοντας με για πρώτη φορά ελεύθερο. "Σου την χαρίζω...", του απάντησα. "Αυτό που ψάχνεις δεν βρίσκεται εδώ..." ψιθύρισε και η φωνή του ήταν πιο ήρεμη τώρα. "Μα ο χάρτης...", βιάστηκα να πω. Σήκωσε σιγά σιγά το κεφάλι του και κοίταξε προς τα πάνω. "Κατάλαβα...", του είπα, κι άρχισα να κολυμπώ προς την επιφάνεια. Και από τότε μετράω αναπνοές. 341 μήνες μετά... Το θυμάσαι σίγουρα το υπόγειο στο οποίο έμενα. Ο ήλιος δεν έμπαινε ποτέ εκεί μέσα. Δεν είχα κουράγιο να ξυπνήσω. Κι αν ξυπνούσα δεν περίσσευε κουράγιο για να ζήσω. Όχι δεν ήταν για χρόνια το κελί μου εκείνο το υπόγειο. Αλλά η ζωή μου ένα ολόιδιο υπόγειο ήταν. Και δεν χρειάζεται να μπει ο ήλιος μέσα. Μου φτάνει ίσα ίσα να διακρίνω τα αντικείμενα. Και να έχω έναν κάβουρα κοντά μου. Να μην σταματάει να γελάει μαζί μου.

Ξέρεις από μικρός αυτό ήθελα. Να αγαπάω όλο τον κόσμο. Να τα έχω καλά με όλο τον κόσμο. Να κάνω ευτυχισμένο όλο τον γαμημένο κόσμο! Ξέρεις από μικρό μου λέγανε πως αυτό δεν γίνεται. Πως πρέπει να σταματήσω να ζω σε αυτή τη γυάλα. Πως ο κόσμος δεν είναι αυτό που βλέπω.  Και πως όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να κάνω ευτυχισμένο όλο τον γαμημένο κόσμο! Ξέρεις το πάλεψα και μια ζωή το προσπαθούσα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα που είναι η δυσκολία. Μέχρι που συνάντησα αγνωμοσύνη και το εγώ πάντα με κεφαλαίο Ε. Κι ίσως για λίγο να νόμιζα ότι δεν γίνεται να κάνω ευτυχισμένο όλο τον γαμημένο κόσμο! Ξέρεις από μικρός ήμουν σκανταλιάρης. Ερασιτέχνης κλόουν στην δικιά σας σκηνή. Πάντα σκαρφιζόμουν πράγματα για να χαράζω χαμόγελα. Να κάνω ευτυχισμένο όλο τον γαμημένο κόσμο! Ξέρεις ακόμα είμαι εδώ και κάτω δεν το βάζω.  Βρήκα κόλπο που θα με βοηθήσει στο ΣΤΟΧΟ μου. Μέσα στην γυάλα μου θα σε βάλω να μη μου πάθεις τίποτα. Και για μένα Εσύ θα είσαι όλος ο γαμημένος κόσμος!

1. Ένα σακηρούβα, μία ανναβίσση, καμιά φορά της αγοράζει και παπαρίζου, ένα γιωργάκη και αν περισσεύουν χοντρά έναν παγκαλάρα... 2. Scandal. 3. Ζώγια. - Σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να πατήσω το πόδι μου εκεί. 4. Δέρμα 3 μέτρα, πράσινο paul frank, κομποσκοίνι, βραχιόλι δέρμα. - Σήμερα μόνο ένα κομποσκοίνι. 5. All of them και angel. 6. Τίποτα το ιδιαίτερο, πολυκατοικίες και λαμαρίνες. - Σήμερα πολυκατοικίες και λάστιχα. 7. Triumph Daytona 675 . 8. Craven. 9. Παγίδα. Τους δίνω και καταλαβαίνει. 10. Brisbane.

Στον ύπνο μου είδα πως θα πεθάνω. Στις 6 το απόγευμα. Ήμουν ήρεμος και μόνο ένα πράγμα με ένοιαζε. Λίγο πριν πεθάνω να συναντήσω Τον Φοίνιξ. Ο Φοίνιξ συμβολίζει την αναγέννηση. Σε ένα νεκρό δεν χρησιμεύει και πολλά. Σε έναν ζωντανό όμως που είναι έτοιμος να πεθάνει. Μεταφράζεται σε γαλήνιο θάνατο. Τι ψυχολογία δηλαδή να έχω; Δευτέρα πρωί να ξεκινάει έτσι η μέρα σου. Λέω γάμησε το ας φάω μια μπουγάτσα κρέμα να γλυκαθώ. Και μέσα στο μπουγατσατζίδικο έπαιζε κάτι σε Δάντη νομίζω. Σαν άσχετος που είμαι την πάτησα. Το έψαξα στο διαδίκτυο και ήταν Βαρδής. Και μένουν 9 ώρες μέχρι τις 6 το απόγευμα. Κι άλλες 6 για να τελειώσει η γαμημένη η Δευτέρα.

Ακούγοντας Θηβαίο ή Muse. Ανορθόγραφα ή όχι. Με γράμματα καλλιγραφικά ή καλικατζούρες. Με ακριβή πένα ή με έναν μισοτελειωμένο BIC. Πάνω σε πάπυρο ή σε ένα POST IT. Με χαμόγελο στα χείλη ή με δάκρυα στα μάτια. Το πιο ωραίο ποίημα - η πιο μεγάλη ασυναρτησία. Να σου το διαβάσω ίσως ποτέ να μην μπορέσω. Δεν τα καταφέρνω. Κάτι με πιάνει. Μα αν αυτά που γράφω έστω και λίγο σε αγγίζουν. Κι αν μπορείς να με καταλάβεις μια σταλιά. Τον ουρανό άφησε με να ταρακουνώ. Μέχρι να πέσουν όλα τα αστέρια στην κεφάλα σου! Μπας και πάρει μπρος...

Όσο είσαι μόνος σε αυτό το γαμημένο μονοπάτι. Μπορείς να το λες όσο συχνά θες.  "Έτσι είμαι κι αν γουστάρεις". Ναι. Και το έχεις πει πάρα πολλές φορές. Έτσι είσαι κι έτσι θα πρέπει να σε γουστάρουν. Δεν έχεις να δώσεις εξηγήσεις σε κανέναν. Δικό σου το μονοπάτι και όπου γουστάρεις πας. Στο καλό. Καμιά φορά όμως στο γαμημένο μονοπάτι κάποιος προσπαθεί. Προσπαθεί να σε ακολουθήσει για να μην χαθεί. Και καμιά φορά ξεκινάς κι εσύ να τον ακολουθείς. Γιατί κουράστηκες να πηγαίνεις σύμφωνα με τον χάρτη. Μάντεψε. Ίσως άλλος άνθρωπος να ξυπνήσεις το πρωί. Κι άλλος να κοιμηθείς το βράδυ. Μπορείς να το κάνεις. Αλλάζω λέγεται. Κι ελπίζω. Και κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία αυτού του blog.

Λίγο πριν το καράβι σαλπάρει. Τα όνειρα μου βγάζω από το μπαούλο. Στην τσέπη μου μέσα τα βάζω.

Το χέρι σου μπορείς όποτε θες να χώνεις. Να τα ανακατεύεις. Να κλέψεις ένα δυο. Να αφήσεις κανένα δικό σου μέσα.

Δεν θα το καταλάβω. Κι αν το καταλάβω δεν θα με νοιάξει. Ακόμα θα χαμογελάω. Χαμογελάω. Δεν ξέρω από πότε έχω να χρησιμοποιήσω αυτή την λέξη. Πάει καιρός Μελέκ. Πάει καιρός.

Χωρίς να δίνεις τίποτα. Αγοράζεις το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο. Τώρα που η προσφορά τελείωσε. Ψιλά δεν σου περισσεύουν. Πλατεία Ναυαρίνου στη μέση του κόσμου. Κάποτε κατέβαζα ένα μπουκάλι ουίσκυ μαζί με το εαυτό μου. Χάλια. Μόνος. Η θλίψη μου γιορτή. Ξαναεπιστρέφω στη Γη σε λίγο. Στον άσπρο πλανήτη χειμώνιασε απότομα. 12 ώρες μείνανε. Κι εσύ ανακατέβεις τον whisky με γκουακαμόλε.

Φτιάχνω όνειρα με ένα σου χαμόγελο... Ξέχασες να μου μάθεις το να είμαι καλά στο "τώρα"... Εικόνες ψεύτικες φτιάχνω για να περνάει η ώρα... Κι ας είναι κάθε φορά που η μελαγχολία με τσακίζει... Έχω την εικόνα σου εκεί να μου θυμίζει... Πως είμαι κάτι σε αυτόν τον κόσμο... Δεν περπατάω πάντα μονάχος μου στο δρόμο... Κι ας είναι κάθε φορά που η μελαγχολία με τσακίζει... Σ' αυτό το μέρος σαν την αγάπη σου τίποτα δεν αξίζει... Θυμήσου το καλά... Έχεις μια κρυφή δύναμη μέσα σου...

The point is. Favorite sentence intro. Right? The point is. Pain is reduced by 66% Rain is reduced by 77% *Muted* Screams are reduced by 88% Knife accidents are reduced by 99% The point is. Remember who you are. Before you go too far. The point is. The more i dream. The less i can see what's real. The point is. *Brief Silence* Time is running out. I made my point. Less.

Εκεί είναι η μεγάλη άρκτος. Βλέπεις; Μοιάζει με κατσαρόλα. Ή σαν τηγάνι. Μην ξεχνιέσαι. Καιρός να κάνω επίσκεψη σε ιατρείο συναδέλφου. Δεν ξέρω γιατί αλλά χαίρομαι. Αισθάνομαι να υπάρχει ελπίδα ξαφνικά. Πόσα χρόνια νομίζεις ότι θα ζήσω ακόμα; Δεν έχει σημασία... Καμία...

Γιατί να σου τα πω όλα; Γιατί να δακρύζω μόνο που σε κοιτάω; Δεν θα αργήσεις να καταλάβεις. Μπορείς να πιστεύεις ό,τι θέλεις. Δεν με πειράζει γιατί είμαι τίμιος. Ο γιατρός καμιά φορά λέει την λέξη κατάθλιψη και βάζει και σάλτσα από μπροστά. Τώρα είναι όλα τόσο βολικά. Ο γιατρός καμιά φορά μιλάει για οξυθυμία και αστάθια. Ξεσπάσματα επιθετικότητας και σύνδρομο παραληρητικής εσφαλμένης ταυτοποίησης. Μην φοβάσαι. Εδώ είμαι. Ο καλύτερος γιατρός είναι ο Dr. Dre. Μαζί με τον χρόνο θα δώσουν ρέστα. Ομοιοπαθητική. Πρώτο μπάνιο με τη Μιλού. Και στη θάλασσα και στη μπανιέρα. Πόσα ονόματα μπορεί άραγε να έχει; Πολλά. Μελέκ. Καληνύχτα και όνειρα όμορφα...

I* am not an expert. Got no famous quotes. Nor hip words. Just some thoughts to share. Rare info given for a reason. Understand why then act accordingly. Estimate the facts. Never back off. Checkin priority list. Evaluatin. Checkin one more time. Debuggin. I* still have some spare minutes. DayDreamer for a reason. SameSmileDifferentDay. I* am not an expert. But i* am here. *You / You are

Πολλές φορές έχω κάνει την ίδια ευχή. Αν με ακούς πάρε την πνοή μου τώρα. Κοιτάω στο πουθενά και το εννοώ όσο δεν πάει. Όχι δεν το προσπάθησα ποτέ μου. Ούτε όμως έκανα να το αποφύγω όταν το έβλεπα από μακριά. Έχω συνδέσει την αγάπη με αυτό το αίσθημα. Αν με ακούς πάρε την πνοή μου τώρα. Και πάντα να προσπαθώ να καταλάβω. Τι διαφορά έχει το εγώ από το εμείς; Τι διαφορά έχει το δικό μου από το δικό σου; Και ποτέ δεν καταλαβαίνω. Τόσα σημάδια δεν τα βλέπεις;  Θα έγραφα κάπου εδώ το αξιοσημείωτο. Μια βδομάδα #null lacrima. Δεν τα κατάφερα. Και σκέφτομαι αυτό που και εσύ σκέφτεσαι. Πώς τα κατάφερα και είμαι ακόμα ζωντανός; Δεν ξέρω. Δεν ήταν πάντα επιλογή μου. Όσο για το αύριο. Μπούκρα ίνσα αλάχ.

Ανοιχτά και τα δυο σου μάτια πλέον. Σταματάς να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα. Προσπαθείς να εστιάσεις. Κατεβαίνεις προσεχτικά την σκάλα. Περιστρεφόμενο θόλο αφήνεις πίσω.

Και είναι βράδυ. Πάντα βράδυ. Το δικύλινδρο παρκαρισμένο εκεί κοντά. Αράζεις πάνω του και μιζάρεις. Δυσκολεύεται να αρπάξει. Δίνεις λίγο γκάζι. Σήκωμα πλαγιοστάτη και μου παίζεις τα φώτα. Σε είδα. Πετάω λίγες κουβέντες στον αέρα. Μαύρη σάκα στην πλάτη. Μαύρα παντελόνια γοργά. Μαύρα ίχνη στο δρόμο. Κι έρχομαι προς τα σένα. Πάντα έρχομαι. Αλλαγή πλεύσης. Ανοίγω και τα δυο μου μάτια. Κάτι έχω στην αγκαλιά μου. Προσπαθώ να εστιάσω. Απλώνω προσεχτικά το χέρι μου. Χαϊδεύω το πρόσωπο σου. Και τότε ανοίγεις κι εσύ τα μάτια σου. Πάντα τα ανοίγεις. Είσαι σπίτι τώρα. Καλώς ήρθες.

Ο φάρος δείχνει αγέρωχος. Καμαρωτός. Δείχνει. Παλιός είναι. Πέτρινος. Πολύ παλιός. Αν ανέβεις τα σκαλιά θα καταλάβεις. 28 κεριά πρέπει να ανάψεις. Για να αρχίσει να προειδοποιεί. Εδώ κοντά είναι το λιμάνι. Γοργό περπάτημα. Σκυμμένο κεφάλι. Πάντα. Κλεφτές ματιές πίσω μου. Κανένας δεν ακολουθεί. Ποτέ. Θολό τοπίο. Πόνος στο στήθος. Κόμπος στο λαιμό. Όλα γνώριμα. Εδώ κοντά είναι το λιμάνι. Βλέμμα στο πουθενά. Χαμόγελο από τις εκπτώσεις. Μου μίλησε κανένας; Βλέπω μονάχα στόματα να ανοιγοκλείνουν. Βουβός κινηματογράφος. Το μυαλό μου ταξιδεύει στα μάτια σου. Υπερβολικά αδύναμος. Σε χρειάζομαι. Εδώ κοντά.

Χαλαρά (*) Ζορίσου (**) Δύσκολα είσαι (***)

Έχω έναν φίλο που κάθε τόσο πάει στο παζάρι για να αγοράσει στην κυρά του ένα κοκοράκι. Εκτός από κοκοράκι τι άλλο της αγοράζει; (***) Το ψευδώνυμο μου στα μοτοσυκλετιστικά φόρουμ δεν είναι PsyxiatroZ. Ποιο είναι και από που βγήκε; (**) Υπάρχει μια καφετέρια στην οποία πάω και κάθομαι με τις ώρες. Πώς ονομάζεται; (*) Τι φοράω στο αριστερό μου χέρι; (**) Για να με πάρει ο ύπνος όταν ήμουν φαντάρος κάθε βράδυ άκουγα δύο τραγούδια. Ποια είναι; (***) Τι βλέπεις από το παράθυρο του δωματίου μου; (**) Ποια μηχανή χαλβαδιάζω εδώ και καιρό; (**) Τι καπνό φουμάρω; (*) Για ποιον λόγο δεν τρώω σχεδόν καθόλου γλυκά; (**) Αν την έκανα για Αυστραλία σε ποια πόλη θα ήθελα να μείνω; (*)

Είναι από αυτές τις νύχτες. Ξαπλώνεις και το συνειδητοποιείς. Είσαι περίεργος. Όχι το περίεργος το όλοι με κοιτάνε κάπως και τι κάνω εδώ. Το περίεργος να δεις που χάθηκε πάλι ο ρυθμός της καρδιάς σου. Δώσε μου αναπνοή να ηρεμήσω. Σκέψεις ρημάζουν το μυαλό σου και το καίνε. Πυρετό κάποιοι το λένε. Και ξαφνικά υπάρχει μόνο ένα χαμόγελο τριγύρω. Με νερό να προσπαθεί να σε δροσίσει. Όλα τα χρώματα ξεθωριάζανε σε μαύρο. Μα τώρα ούτε πια που το θυμάσαι. Αυτή τη νύχτα που σε τυλίγει κάθε τόσο. Που προσπαθείς χίλιες φωνές μέσα στο μυαλό σου να βουλώσεις. Που για να βρεις τα όνειρα σου γονατίζεις. Αυτή τη νύχτα που πλέον μεγάλωσε σε μέρα. Καταφύγιο την ονόμασες και χλώμιασες. Δύο σφαίρες ισορροπείς στο κομοδίνο. Κλείνεις τα μάτια και ήρεμος κοιμάσαι.

Είναι από αυτές τις ημέρες. Ξυπνάς και το συνειδητοποιείς. Είσαι μόνος. Όχι το μόνος το πολλά βαρύ και κλάψα. Το μόνος το που σκατά είναι το γαμήδι το νόημα. Δώσε μου ένα λόγο να παλέψω. Κολλάει το ηχείο με τραγούδια που σου γαμάνε την ψυχολογία. Πιο δυνατά από σένα να ακούγονται. Και ξαφνικά δεν υπάρχει κανένας τριγύρω. Να του πεις ένα από τα χίλια μυστικά σου. Κι ας υπάρχουν χίλιοι άνθρωποι γύρω σου. Κι ας είναι το μυστικό σου μόνο ένα. Αυτή τη μέρα λοιπόν που ξημερώνει κάθε τόσο. Που προσπαθείς να βρεις τα χαμένα σου όνειρα. Που ασταμάτητα γυρνάς την υδρόγειο και στα τυφλά σημαδεύεις. Αυτή τη μέρα που πλέον νύχτα έγινε. Γιορτή την ονόμασες και χαμογέλασες. Στα ουράνια μου είπανε πως πέταξες. Φτερά αγγέλου τώρα πια σε γυροφέρνουν.

Γεννημένος πεθαμένος κι όλη μου η ζωή:   Χέρια για σένα αγκυροβολημένα εκεί.  Να σκουριάζω με δάκρυα τους στίχους.  Να μιλάω κάθε βράδυ στους τοίχους.  Μη προλάβεις να ψιθυρίσεις βοήθεια.  Ο άσπρος πλανήτης η μόνη αλήθεια.  Μπερδεμένες λέξεις σ' ευθεία.  Στα γόνατα - μικρό κουτί σημασία.  Τεράστιες αποστάσεις στο χάρτη.  Αδιέξοδος το ίδιο μου μονοπάτι.  Χωρίς καμία στάλα από μένος.  Τεχνητή αναπνοή - Συνηθισμένος.  Ξεγλιστράει απότομα ο χρόνος.  Ανέκδοτο μου μοιάζει ο φόνος.  Χρεωμένος τόσα πολλά σ' αγαπώ.  Με τη σκιά μου παίζω κρυφτό.  Μάτια πανέμορφα να μη δω. Δευτερόλεπτα λίγα πριν φύγω. Τα όνειρα μου στο αγιάζι. Πρώτη και γκάζι. Μούδιασε η θάλασσα - κοίτα! Νότες ξεχασμένες in un'altra vita. Οξυγόνο περίσσιο δεν θα χρειαστεί. Μόλις γνώρισες όλη μου τη ζωή.

Το ρολόι μετρούσε ανάποδα. Χωρίς να μπερδευτεί. Άυπνος άλλη μια μέρα. Με ψεύτικο χαμόγελο πάω να με ξεγελάσω. Δεν έχω όρεξη για πολλά πολλά. Τα ζάρια όλα μαζί θα τα πετάξω: 1. Όταν είσαι δίπλα μου τα μάτια μου να ξεκουράσω δεν μπορώ.   1. Σου έχω πει χίλιες φορές τον λόγο. 3. Τη μουσική που παίζει η καρδιά σου θέλω να ακούω στη διαπασών. 4. Το ταξίδι που κάνουν τα χέρια μου μέσα στα μαλλιά σου δεν θέλω να το χάσω. 5. Οξυγόνο κάποιος. Μου λείπει ένα δυάρι. Πανέμορφη η τύχη δεν με θέλει για την κέντα.

Κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις.  Δεν ξέρω ποιος σου έμαθε τον πόνο. Και γιατί κολλητός σου έγινε πρώτος. Το άτομο για το οποίο νοιάζεσαι περισσότερο. Ποτέ δεν ήσουν εσύ. Δεν το αξίζεις μου είπαν. Ίσως να χρειάζεσαι συνέχεια να προσέχεις κάποιον. Ίσως να χρειάζεσαι κάποιον συνέχεια να σε προσέχει. Τούτο το χαζό μυαλό πάντα να καίγεται στις σκέψεις.  Σε βλέπω καμιά φορά όταν ανοίγεις τα πατζούρια. Ίσως να περιμένεις πότε θα περάσω. Ίσως να περιμένω πότε θα τα ανοίξεις. Στα μάτια σου μέσα πανέμορφα μονοπάτια. Δοκιμάζω την τύχη μου μαζί τους. Δύσβατα φαντάζουν στο λεπτό χαμένη ισορροπία. Προσπάθησα να σου εξηγήσω εκείνο το βράδυ.   Ζόρικο χαμόγελο στο δικό μας μπαλκόνι.   Αλλά δεν έχω πεθάνει ακόμα ξέρεις.  Μολύβι που συνέχεια γράφει έγινα.  Ζωγραφίζει δρόμους που παν στο πουθενά. Στιγμές να υπογραμμίσει προσπαθεί.    Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι τι κάνω εδώ. Με την σιωπή σου τρέφομαι κάθε βράδυ. Στους χτύπους της καρδιάς σου κολυμπώ.

Τα κόλπα για να κοιμηθώ δεν πιάνουνε. Γιατί χτυπάει περίεργα η καρδιά μου. Χάνει συνέχεια το ρυθμό δίπλα στη σκέψη σου. Μόλις βραδιάσει ξεκινάει τα μακροβούτια. Ψάχνει απεγνωσμένα ένα σεντούκι θησαυρού. Ο χάρτης δείχνει γύρω γύρω μπουρμπουλήθρες. Φήμες λένε πως ένα καβούρι το φυλάει. Και φύκια διώχνουν όλους τους περαστικούς. Μα εμένα η καρδιά μου βρήκε κόλπο. Κοράλλια φύτρωσαν κάπου κοντά μου είπε. Θα τρυπώσει εκεί απόψε και θα περιμένει. Τον κάβουρα να δει να αποκοιμιέται.  Τότε θα τρέξει γρήγορα προς το σεντούκι. Να σου αφήσει μέσα ένα μικρό δωράκι. Κέρδισα εισιτήριο για τον πλανήτη των ονείρων. Κι εκείνα τα κόλπα που μου έμαθες δεν πιάνουν.

Δεν μπορώ να ακουμπήσω τίποτα πια. Έχουν παγώσει τα χέρια μου. Όλες τις φωνές. Όλα τα τραγούδια. Τα καλύπτει η φωνή σου. Στο άπειρο έχει χαθεί το βλέμμα μου. Σε ψάχνει συνέχεια στο πλήθος. Ξεροκαταπίνω με προσοχή. Η γεύση απ' τα φιλιά σου να μην φύγει. Μπερδεύομαι καμιά φορά. Σε κάθε όνειρο μου είσαι εσύ; Ή εσύ είσαι το κάθε μου όνειρο; Κάθε βήμα που κάνω τώρα με αφήνει στάσιμο. Κάθε ανάσα μου ψάχνει το κορμί σου να ζεστάνει. Κάθε χτύπος της καρδιάς δυνατός να σε κουφάνει. Κάθε τόσο να μου λες: ~Τι κάνεις εκεί ρε αλήτη;

[Intro] "Καλώς τα παιδιά", είπα από μέσα μου. Μπούκαρε η Αμηχανία με τον Φόβο αγκαζέ. Μετά από λίγο εμφανίστηκε η Χαρά και η Λύπη. Μύρισε ευκάλυπτο ξαφνικά το σπίτι... Δεν σχεδιάστηκε έτσι η εισαγωγή. Αλλά λόγω αμηχανίας πήγε προς το γλυκανάλατο. Σίγουρα έχω εκείνο το χαζό το βλέμμα. Τεχνητή αναπνοή αν θες να φύγει. Παλεύω με τα γαμημένα πλήκτρα. Έχουν παγώσει τα χέρια μου απ' τον φόβο. Όταν ξυπνήσω μακάρι να είσαι κάπου εδώ γύρω. Ίσως για αυτό και να μη θέλω να κοιμάμαι. Log in απότομα μέσα στο παραμύθι. Την χαρά δεν ξέρω μόνο αν πήρες πρέφα. Αλληθώρισε στα ξαφνικά ο δράκος. Στην μύτη του σπινιάρισε μια οπτασία. Install Skype και φύγαμε Αυστραλία. Έχει emoticon για λύπη να σπαμάρω; Όλα εύκολα τα έδειχνες στο χάρτη. Δεν ξεπαγώνουνε με τίποτα τα χέρια. [Refrain] Μου βρήκα δουλειά. 8 με 12 ώρες κάθε μέρα.  Μισθός εξωπραγματικός. Και μπορώ να δουλεύω και στο σπίτι. Petting and massage. Πληρωμή μόνο σε τεχνητές αναπνοές.

[Outro] Ούτε γιοντζές. Ούτε ζώνη. Ούτε διαμάντια.

Θα έχεις προσέξει εκείνο το παιδάκι. Θα το έχεις προσέξει. Γιατί πάντα θέλει την προσοχή σου. Τα μάτια σου πάνω του. Θα το έχεις ακούσει πως μιλάει. Δυνατά να γυρίσεις το βλέμμα. Συνέχεια με γρίφους να κρατήσει το βλέμμα λίγο παραπάνω. Ασυναρτησίες που δεν καταλαβαίνεις. Θα έχεις δει πως περπατάει στο δρόμο. Σαν καραγκιόζης. Μη σταματήσεις να γελάς. Κι όταν δεν είσαι εκεί. Φωνάζει το όνομα σου στα στενά. Μακάρι να θυμάσαι πώς σε κοιτούσε. Όχι μην γυρίσεις από την άλλη. Στα μάτια σου μέσα βλέπει τα πιο όμορφα όνειρα. Μονάχα τότε ο χρόνος σταματά. Όμως στέρεψε η ενέργεια του μια μέρα. Μάγκωσε η φωνή του. Σταμάτησε στους δρόμους να κατρακυλά. Και τα μάτια του κρατούσε χαμηλά. Μεθούσε κάθε βράδυ με δάκρυα δυνατά. Ζωγράφιζε στον αέρα καρδιές με τα δάχτυλα του. Τις σκέψεις του όλες μάζεψε, τις τύλιξε σε ένα χαρτί. Δώρο σου τις έκανε μπας και το ξαναπροσέξεις. Αράγε θυμάσαι εκείνο το παιδί ακόμα; Την πλάτη πριν να του γυρίσεις καρδιές ζωγράφιζε. Μεθυσμένο μια ζωή να σου παραμιλά: Αυτό είναι για σένα.

Έχω στον τοίχο μια αγκαλιά κόκκινο φόντο. Σε ένα κλαδί μεγάλη κούνια της κρεμάσαν. Για να χωράει δυο ανθρώπους και έναν ήλιο. Στο λάθος μέρος πως την έβαλα μου λένε. Με αριθμούς αν θα με βρεις δεν το νομίζω. Ηλεκτρικές φωνές πάει καιρό που δεν γουστάρω. Μόνο το δούλεμα τις ώρες που δεν πρέπει. Το φάλτσο γέλιο όταν όλοι γύρω κλαίνε. Ανάποδα τα μάτια μου βλέπουν το ίσιο. Το αλλοπρόσαλλο πάντα θα με τραβάει. Λες και μπορώ πάντα τους πάντες να βοηθήσω. Δεν θέλω να λέω πως κάτι εδώ είναι δικό μου. Τάχα κρυψώνα να βρήκα κάτω απ΄ το κρεβάτι; Έτσι κανένας να με βρει δεν καταφέρνει; Ούτως η άλλως καθώς η νύχτα πλησιάζει. Άδεια φαντάζει εκείνη η θέση στο πλευρό μου. Μπουντρούμια σκοτεινά σέρνουν τα πόδια μου. Σπηλιές γεμάτες με περίεργα θηρία. Με το χαμόγελο σου έφτιαξα μια πανοπλία. Στο φως του ήλιου μία μέρα να βγω άθικτος. Σημάδι βάζω κάπου κάτω με το νου μου. Εδώώώ, παραμιλάω, είναι τα άπλυτα. Κι όταν παλεύω με τις ίδιες μου τις σκέψεις. Ξέρω για σένα θα 'μαι πάντα απαράδεκτος.

Δεν φτάνουν όλες οι λέξεις του πλανήτη σου. Πώς να εξηγήσω τόσα κύματα για καλημέρα; Τώρα που από τη ζωή αυτοεξορίστηκα. Αστείος μοιάζει αυτός ο κόμπος στο λαιμό. Παλιές καλές εποχές στο θολό καθρέφτη. Ζαλισμένες κουβέντες με τους τοίχους. Γιατί άδειασαν απότομα οι μέρες; Και η πουτάνα η καρδιά μου ακόμα να βαράει... Τα χείλια μου χορεύουν μεθυσμένα. Στη σκέψη μόνο πως υπάρχεις. Παραπατάει το βλέμμα μου στα ζόρικα. Μέσα στα σύννεφα σαν ψάχνει τα φτερά σου. Βγάλε με από τη θάλασσα αν με βλέπεις. Σπαρταράει η ανάσα μου. Καταπίνω τις κραυγές μου. Βγάλε με από τη θάλασσα μια στιγμή. Και πέταξε με πάλι μέσα. Δίπλα σου μόνο να πετάξω. Στα μάτια σου για λίγο να χαθώ. Κερασμένα δευτερόλεπτα ζωής. Εξήγηση θα έψαχνα να βρω. Για θάλασσες φτιαγμένες από δάκρυα. Καλός λόγος ίσως υπήρχε. Για να βαράει ακόμα η καρδιά μου. Μα όλες οι λέξεις του πλανήτη σου δεν φτάνουν.

Στο κρεβάτι μου η Νύχτα... Από τον λήθαργο δεν βγαίνει... Μέσα στα χέρια μου κουρνιάζει... Κι όταν ξημερώσει περιμένει... Με χαμόγελα να στολίσω το τραπέζι... Μαγειρεμένα παραμύθια Χαλιμάς... Λίγο πριν ανοίξω το μπουκάλι της καρδιάς μου... Άσπρο πάτο η Νύχτα για εμάς... Νύχτα μεθυσμένη την θυμάμαι... Να μου λέει συνέχεια φοβάμαι... "Φοβάμαι μη χαθούν οι λέξεις... Στο φως του ήλιου να μην τρέξεις..." Εικόνες τραγικές πλάθει στα μάτια μου... Τόσες πληγές δεν μπορείς να τις μπαλώσεις... Φωνή μικρού παιδιού έχουν τα όνειρα... Ένα μικρόφωνο μονάχα να της δώσεις... Νύχτα σταμάτα την ανατολή... Οι άνθρωποι ίσως μας δουν... Κι αφού μόνο εσύ τα χείλη μου διαβάζεις... Κάτι αποφάσισαν να πουν: Τώρα που τα δάκρυα μου γίνονται καπνός... Και τα ωραία μου τα ρούχα πια ξεφτίζουν... Αλήθεια που το βρήκες το κουράγιο πες μου που... Να κάνεις όλες τις σκέψεις μου να ανθίζουν... Σου έχω όμορφα δώρα από την λαϊκή... Λίγες ρυτίδες κι απ' την κολώνια που σ' αρέσει... Μόνο μη μου νυχτώσεις κάπου αλλού... Να δούμε τότε ποια θα τα φορέσει... Σου έγραψα και τούτο εδώ τον στίχο... Τα λόγια μου στο άπειρο νεκρός πλανήτης... Εξάλλου ποτέ δεν είχε σημασία... Αν εξαφανιστεί μια Νύχτα ο αλήτης...

Της φωτιάς τα κύματα παλεύουν να σε πνίξουν. Αιχμηρές νότες σκίζουν τον αέρα με εσένα στόχο. Ξεχασμένα χρόνια πίσω σου κατρακυλάνε. Μια σταγόνα αγάπης να πέσει πάνω σου. Κι έσπασες σε χίλια κομμάτια. Βλέμματα του δρόμου, σου κλέβουν ανάσες. Μαύρες σκέψεις σκεπάζουν τον ουρανό. Γνώριμες σιλουέτες σε περικυκλώνουν. Ένα χαμόγελο να βρεις στις τσέπες τους. Φεγγάρι ολόγιομο φτιάχνεις φωτοστέφανο. Τα ίδια σου τα βήματα σε βγάζουν εκτός πορείας. Κάθε χτύπος της καρδιάς και μια πυρηνική έκρηξη. Δάκρυα είναι πλέον το ποτό σου. Από το στόμα σου κέρνα με δυο γουλιές. Τατουάζ μέσα στα χέρια μου να γίνεις.

8 μήνες πριν, ο χρόνος είχε κουραστεί. Τα δευτερόλεπτα εκατομμύρια. Αδύναμος να σηκώσω το τυχερό μου 7. Άδειος από ιδέες.

Όποτε είμαι χάλια πάντα απολαμβάνω μια γαμημένη βόλτα μέσα στην βροχή. Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να γευτώ τα χείλη σου. Να σε χαϊδεύω μέχρι το τέλος του κόσμου. Να βλέπω θάλασσες στα μάτια σου. Όποτε είμαι χάλια πάντα προσπαθώ να κάνω τον καραγκιόζη. Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να ζωγραφίζω χαμόγελα στο πρόσωπο σου. Να σου λέω παραμύθια μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Να ακούω την ανάσα σου μέχρι να ζαλιστώ. Όποτε είμαι χάλια πάντα γουστάρω να σε πειράζω. Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να σε φωνάζω "κοριτσάκι μου". Να σου τραγουδάω μέχρι να πεθάνω. Να σε πηγαίνω βόλτες σε γαμημένα όμορφα μέρη. Όποτε είμαι χάλια πάντα παραπατάς μεθυσμένη μέσα στις σκέψεις μου. Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να σε πάρω τηλέφωνο. Να σου δώσω την ευκαιρία να μου ρίξεις το πιο δυνατό σου ξόρκι. Να με μαγέψεις με την φωνή σου. Όποτε είμαι χάλια πάντα περιμένω πότε θα χαθώ στην αγκαλιά σου. Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να ανέβω στην μηχανή μου και να έρθω. Να σκάσω μύτη έξω από το σπίτι σου. Να ψάχνω πολύχρωμα αποτυπώματα στα πεζοδρόμια. Όποτε είμαι χάλια πάντα αίμα κυλάει από τον ώμο μου. Όποτε είμαι χάλια πάντα σταχτοδοχείο κάνω τα χέρια μου. Να διώξω τον καπνό γύρω από την καρδιά μου. Να μπορέσεις να την δεις πώς χορεύει όταν είναι κοντά σου. Όποτε είμαι χάλια πάντα σε τυχερά σοκάκια σ' αναζητώ. Όποτε είμαι χάλια ποτέ δεν είσαι εκεί. Να σε κεράσω μπύρες σε παρακμιακούς πλανήτες μικρού μήκους. Κι εσύ να με κοιτάς συνέχεια... Κι εγώ να σε παρακαλάω να σταματήσεις...

Λίγο πριν περπατήσεις πάλι μόνος στο σκοτάδι. Πριν ψιθυρίσεις ένα "καλά είμαι" στον εαυτό σου. Δύναμη πριν βρεις να σταματήσεις να κοιτάζεις πίσω. Τα μάτια που σε κοιτάνε συνέχεια να μπορέσεις να διώξεις.

Όσο και να τρέχεις δεν τους φτάνεις. Στιλέτο κάτω από το μανίκι πιάνεις. Τρελαμένο μυαλό δεν μπορείς να τρελάνεις. Ανεκπλήρωτα όνειρα σε δάκρυα χάνεις. Μήπως όταν είμαι παρέα με την σκιά μου, αφήνω το κλειδί στην πόρτα καρδιά μου; Μήπως κάθε χρόνο λες "τώρα είναι η χρονιά μου;", και απλόχερα σου δίνω όσα είναι δικά μου; Πίσω από τις κραυγές ίσως ακούς τη φωνή μου. Mέσα στα χέρια σου το ετοιμοθάνατο κορμί μου. Σκληρά λόγια ξαπλώνουν δίπλα στην ψυχή μου. Kι ας μην είσαι εδώ μαζί μου. Τώρα οι σκιές έγιναν μέρος της ζωής. Mόλις πέφτει το σκοτάδι ψάχνεις κρυψώνα να κρυφτείς. Κλείνεις το μάτι μόλις μπανίσεις ελπίδα. Και κοιμάσαι πάνω σε κάθε ήχο που είδα...

Τόσα λίγα δευτερόλεπτα στο προσκήνιο. Χαμόγελα στο ηλιοβασίλεμα. Χωρίς να υπάρχει κανένα λάθος. Και καμιά εμπιστοσύνη.

Να γελάς με την καρδιά σου. Σε κάθε θάνατο μου. Το βλέμμα κάτω. Τα μάτια σου πάνω. Ειρωνεία σε στιγμές μοναξιάς. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Δεν θα θυμάσαι τίποτα αύριο. Μόνο το χάδι στα μαλλιά σου.

Λιγοστεύει ο χρόνος. Το άγχος ανύπαρκτο. Όνειρα συνέχεια μπερδεύουν την πραγματικότητα. Λίγο πριν φύγεις,   όλη η ζωή μου στην οθόνη...

Σκέψεις προσπαθείς ακόμα να διαβάσεις. Σαλεύεις στο πόσο απότομα στενεύει ο δρόμος. Τα χέρια του κλόουν συνεχίζεις να κουνάς ρυθμικά. Και χαιρετάς τον σακάτη στον καθρέφτη γιατί μπορείς. Δεν νομίζω να κρατάς να όνειρα σου μυστικά. Έτσι κι αλλιώς μόνο με φλεγόμενες λεπίδες έμαθες να κάνεις παρέα. Μνήμη εκτός λειτουργίας μα το χαμόγελο της μπροστά σου. Και περιμένεις να ξεσπάσει καταιγίδα στα μάτια σου για να καβαλήσεις. Η ίδια σου η γροθιά σαν σφυρί χτυπάει το στήθος σου. Καθώς κοιμάσαι πάνω σε επικίνδυνες μελωδίες. Μέχρι να ξυπνήσεις θα έχει σπάσει η καρδιά σου. Και είμαι σίγουρος πως δεν σε πειράζει. Τώρα που στέρεψες από λέξεις λοιπόν. Τώρα που σπάνια κοιτάς τον ουρανό. Τώρα που κλείνεις τα μάτια σου νωρίς. Και Craven έπαψες να ζητάς. Καιρός να σε κεράσω νύχτα με τόνικ.

Λίγο δύσκολο να διαβάζεις λόγια του χαμού. Εξαφανίστηκες όπως εξαφανίζομαι. Ο καπνός αρκεί για να σχηματίσει το πρόσωπο σου. Στον ουρανό σε ψάχνω μέσα στα αστέρια. Κάμερες όσο και να με κυνηγούν. Δεν ψαρώνουμε κουφάλα. Μετράω 190 δευτερόλεπτα χωρίς οξυγόνο. Αναπνοή μου κοίτα να αντέξεις. Δες την κατάσταση ψωλάκι. Για πάρτη σου έπιασα τα 27. Και δεν μασάω. Παράδεισο ή κόλαση θες να σε πάω; Μέχρι να καταρρεύσω αναφέρω χέστρες μοίρας καθαρές. Διασκεδαστής - οδηγός και σήματα σου δυνατά καθαρά. Ανέφερε και δικά μου. Σκατά. Που σκατά είσαι; Καμιά φορά αισθάνομαι κουρασμένος. Σημαδεύω ώρες με ΗΚ11. Κερνάω φόβο στο θεό σου. Craven να διώξω τους δαίμονες.

Ας πούμε πως ο χρόνος κουράστηκε απόψε. Τα δευτερόλεπτα αμέτρητα. Το τυχερό μου 7 ασήκωτο. Οι λέξεις δεν σκαλώνουν στο χαρτί... Οι τοίχοι σταμάτησαν να μιλάνε. Μόνο πλησιάζουν. Ψιθυριστά: "Το δωμάτιο στενεύει..." Οι κοσμοναύτες γεράσανε ένας ένας και αυτό δεν είναι κοροϊδία. Κανένας δεν καβαλάει και παράλληλα ψαχουλεύει την σωτηρία του κόσμου... Μεγάλη ελπίδα δύο αστραφτερά διαμάντια που ακόμα διαβάζουν ιδρωμένες σκέψεις. Καρφωμένο το βλέμμα στο ναυάγιο. Το τσίμπημα δεν σημαίνει αναγκαστικά και έξοδο από το όνειρο. Κι ο χορός με τα λιοντάρια ξεκινά...

Έχω πολλές επαφές. Άριστα αποθηκευμένες. Στο κινητό μου, στον λογαριασμό του facecheapb00k, στα ατελείωτα email μου. Είναι τόσες πολλές που καμιά φορά ξεχνάω μερικές. Είναι τόσες πολλές που πάντα έχω επιλογές. Είναι τόσες πολλές που θα μου πέσει κι ο γκαϊφές. Τις μάζευα με περισσή μανία τόσα χρόνια. Μία μία τις πρόσθετα στην συλλογή μου. Για να πάω στο επόμενο επίπεδο. Το επόμενο επίπεδο βρίσκεται σε κάτι περίεργες μέρες σαν την σημερινή. Είναι μέρες που όλοι θέλουν να επικοινωνήσουν με όλους. Κι εγώ θέλω να επικοινωνήσω μόνο με μία επαφή. Το παζλ στον αέρα από Stereo Nova. Το παζλ αναποδογυρισμένο πάνω στο γραφείο φόρεσε τα καλά του για τον τοίχο. Και μου λείπουν τόσα κομμάτια. Πολλά χάθηκαν στον καιρό. Πολλά περισσότερα δεν τολμάω ούτε καν να τα ακουμπήσω. Τα φωνάζω χαϊδευτικά "ανέπαφα".

Δεν ξεχνώ τον καπετάν Ατίθασο. Πάει καιρός που σταμάτησε να ταξιδεύει. Το δέρμα του ξεφλούδισε από την άρμη. Τα μάτια του στέρεψαν. Ο καπνός όμως συνεχίζει να βγαίνει από το στόμα του σαν τζάκι που μπούκωσε. Όλες τις φουρτούνες τις πέρασε μονάχος του. Για να απολαύσει μέρες απάνεμες. Λιγοστές και νωχελικές. Σαν τους ανθρώπους που γνώρισε σε εκείνο το μουράγιο. Σαν και μένα. Πάντα είχε περιπέτειες να μοιραστεί. Μας κοιτούσε με μάτια ηλιοβασιλέματα σε μουδιασμένες θάλασσες. Κόκκινα μάγουλα έτοιμα να σκάσουν. Χέρια που πήγαιναν μεθυσμένα πέρα δώθε για να του δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή. Και βίρα τις άγκυρες για να μας πάει ταξίδι με τις περίεργες ιστορίες του. Πάντα περίεργες οι ιστορίες του καπετάνιου. Μαγικά μπουκάλια γεμάτα χάρτες θησαυρών. Νησιά που κανένας δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν. Και κήποι στον βυθό της θάλασσας γεμάτοι λιχουδιές. Λιχουδιές που μπορεί να σε σκοτώσουν. Πάει καιρός που ο καπετάν Ατίθασος σταμάτησε να ταξιδεύει. Οι ιστορίες του όμως δεν αγκυροβόλησαν ποτέ. Σκέφτηκα να τις σιγοψιθυρίσω μια φορά για να με πάνε όρτσα. Μα εγώ είμαι βλέπεις στεριανός. Χάθηκα στο μπουρίνι.

Υπάρχουν κάτι υπόγεια μπαρ σκοτεινά και κρύα. Γεμάτα φωνές και λιωμένα κεριά. Οι καναπέδες είναι παλιοί και λερωμένοι. Και μπάρμαν δεν υπάρχει. Υπάρχουν κάτι μάτια που κλαίνε με χαμόγελο. Μόλις σε βλέπουν αστράφτουν και παίρνουν φωτιά. Γίνονται ηλιαχτίδες να σε ζεστάνουν. Και θάλασσες να ταξιδέψεις. Υπάρχουν κάτι παλιόφιλοι χαμένοι. Μυρίζουν αλκοόλ κι αγάπη από μακριά. Σκορπάνε αγκαλιές δυνατές που σου κόβουν την αναπνοή. Και όλα είναι καλά τότε. Υπάρχουν κάτι τραγούδια πανέμορφα. Νότες φτιαγμένες από δάκρυα στα μάτια να τις ακούσει κι ο κουφός. Στίχοι γραμμένοι με μαχαίρι στο δέρμα να τους διαβάσει κι ο τυφλός. Και μόνο με κλειστό το στόμα μπορείς να τα τραγουδήσεις. Υπάρχει ένα σπίτι μακριά από εδώ. Γεμάτο παλιόφιλους με μάτια που καίνε. Τα πιο όμορφα τραγούδια ακούγονται εκεί μέσα. Και μπάρμαν δεν υπάρχει.

Τα μάτια μου στην οθόνη. Τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο. Το στόμα μου ξεφυσάει. Στα αυτιά μου "in un'altra vita". Τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα. Τα χέρια μου σε σφίγγουν. Το στόμα μου χαμογελάει. Στα αυτιά μου η φωνή σου. Τα μάτια μου στον βυθό. Τα χέρια μου παίζουν με την άμμο. Το στόμα μου κλειστό. Στα αυτιά μου ο σφυγμός μου.

Τα μάτια μου στα μάτια σου. Τα χέρια μου σε χαϊδεύουν. Το στόμα μου στο στόμα σου. Στα αυτιά μου τα δικά σου χέρια. Τα μάτια μου στο τετράδιο. Τα χέρια μου κουνιούνται ρυθμικά. Το στόμα μου προσπαθεί να τραγουδήσει. Στα αυτιά μου ακουστικά. Τα μάτια μου ανοιγοκλείνουν κοιμισμένα. Τα χέρια μου σε προστατεύουν. Το στόμα μου ψιθυρίζει "σ' αγαπάω". Στα αυτιά μου η ανάσα σου. Τα μάτια μου χαζεύουν το άπειρο. Τα χέρια μου στα clip-ons. Το στόμα μου γεμάτο απορία. Στα αυτιά μου ο ήχος μιας L-twin. Τα μάτια μου σε μια μικρή σκανδαλιάρα. Τα χέρια μου παγωμένα. Το στόμα μου παραμιλάει. Στα αυτιά μου το πρώτο κλάμα της. Τα μάτια μου στον ουρανό. Τα χέρια μου στον δρόμο. Το στόμα μου δεν έχει κάτι να σου πει πια. Στα αυτιά μου οι κραυγές σου. Τα μάτια μου δικά της μάτια πλέον. Τα χέρια μου μαύρα φτερά γεμάτα σημάδια.  Το στόμα μου δροσίζει το κορμί της.  Στα αυτιά μου φτάνει η κάθε της ευχή. 

Κόκκινο λουλούδι σαν άλλο κανένα. Πιάνουμε κουβέντα τώρα που ο χρόνος λείπει. Δεν μιλάει πολύ. Σήμερα το πρωί γεννήθηκε. Του λέω για όλα αυτά που βλέπω όταν κλείνω τα μάτια. Δελφίνια να παίζουν. Χορτάρι να χορεύει. Πουλιά να πετάνε στον βυθό της θάλασσας. Ακούει με προσοχή. Δακρύζει από χαρά. Σαν εμένα. Όταν είσαι τριγύρω. Θέλει να μάθει τα πάντα. Γιατί μιλάω έτσι περίεργα. Πόσες προσωπικότητες έχω. Τι είναι αυτά τα σημάδια. Ο χρόνος επιστρέφει. Βράδιασε. Το λουλούδι ξεψυχάει. Σε μια άλλη ζωή θα σου τα πω όλα.

Οι εικόνες είναι φτιαγμένες με κλειστά μάτια. Άνθρωποι με ημερομηνία λήξης και στην ρουλέτα κερδίζει το μηδέν. Θα ήθελα στις ώρες ψόφου να μου πεις ένα "ρε μαλάκα τι κάνεις;" Ήσουν busy. Κάπου σε πέτυχα και μου έλεγες μαλακίες. Όχι δεν μου αρέσει γιατί έχω τέτοια συμπάθεια για λίγους. Είναι μηδέν τα άτομα εδώ. Και το μηδέν κερδίζει. Όλοι κρατάνε μολύβι και γόμα. Στην αρχή σε γράφουν. Μετά σε διαγράφουν. Τα ψιλά δεν φτάνουν να σου αγοράσω χαμόγελα. Χέρια άδεια έχω μόνο. Μην τολμήσεις να επικοινωνήσεις. Κοστίζει σε σκέψεις. Χαίρομαι που στις νότες ακόμα πιστεύεις. Έχω λα μινόρε σε αφθονία. Η καταστροφή είναι εύκολη. Ο δύσκολος δρόμος είναι από την άλλη μεριά. Αν με βλέπεις. Χαιρέτα. Τα φώτα στο σκοτάδι με μπερδεύουν. Στην Ινδία είναι ιερό ζώο. Εδώ απλά λόγος να χαμογελάω με το ζόρι. Καλώς ήρθες στην πτέρυγα Γ. Επιστροφή στο μηδέν μου. Καμιά φορά κερδίζει. Ίσα ίσα να χαίρεται. Σε παγκάκια το βάζω να κοιμάται. Άγγελος είσαι. Έτσι δεν είναι; Πάντα τους καταλαβαίνω. Αν βρω τον ουρανό σου. Πρίγκηπα θα κρεμάσω να σου κρατάει συντροφιά.