Pursat Province - ខេត្តពោធិ៍សាត់

ផ្សារសាមគ្គីក្រគរ - Krakor Market

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 08:59:00 +0000

ផ្សារសាមគ្គីក្រគរ ត្រូវបានសម្ភោធដាក់ឲ្យប្រើប្រាស់ជាថ្មីជាផ្លូវការ កាលពីរសៀលថ្ងៃទី១ ធ្នូ ២០១១ ក្រោមអធិបតីភាពលោកស៊ុយ សែម រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងឧស្សាហកម្មរ៉ែ និងថាមពល។

លោកទឹម សារិន អភិបាលស្រុកក្រគរបញ្ជាក់ឲ្យដឹងថា ការសាងសង់បានចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃទី៧ កុម្ភៈ ២០១១ ចំណាយអស់ថវិកាសរុប៤៦២.៣៥៩ដុល្លារសហរដ្ឋអាមេរិក។

វត្តកំពង់ក្រសាំង

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 08:47:00 +0000

Views: វត្តកំពង់ក្រសាំង ពោធិ៍សាត់ by Ly Chanraksmey

រូបមួយសន្លឹកពីវាលវែង

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 08:42:00 +0000

ទាយទៅមើលថាជាកន្លែងណា?

របាំក្ងោកពោធិ៍សាត់ - Peacock Dance

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 08:33:00 +0000

របាំក្ងោកមានពីរប្រភេទគឺប្រភេទរបាំក្ងោកប៉ៃលិននិង ប្រភេទរបាំក្ងោកពោធិ៍សាត់។ របាំក្ងោកទាំងពីរប្រភេទ នេះមានលក្ខណៈខុសគ្នា។

នៅស្រុកភ្នំក្រវាញមានភូមិមួយឈ្មោះក្សេតបុរី ទីដែលជនជាតិព័ររស់នៅច្រើន ។ ជនជាតិនេះមានទំនៀមទម្លាប់ប្រហាក់ប្រហែលខ្មែរយើងដែរ គឺកាន់សាសនាព្រះពុទ្ធ ។ នៅពេលធ្វើពិធីបុណ្យ និងពិធីសែនព្រេន ផ្សេងៗ គេឃើញជនជាតិព័រមិនចោលទេរបាំទន្សោង និងរបាំក្ងោកពោធិ៍សាត់ ។ ពួកគាត់សម្ដែងកំដរពិធីសុំសេចក្ដីសុខ ឬសែនព្រេនក្នុងពេលចេញទៅបេះក្រវាញ ដង្កោ ឬរកថ្មកែវ ។

ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៦១-១៩៦២ ព្រះបាទនរោត្ដម សីហនុ សព្វព្រះរាជហឫទ័យចាត់ប្រតិភូមួយក្រុមមានលោកតាជួន លោកតាយ៉េន លោកតាប៉ែន លន ទៅសិក្សាស្រាវជ្រាវរបាំក្ងោកពោធិ៍សាត់ ដោយជិះដំរីទៅដល់ភូមិក្សេតបុរី ។ ដោយយល់ឃើញថា របាំក្ងោកពោធិ៍សាត់ជារបាំមួយល្អ ប្រតិភូបានកែសម្រួលចងក្រងជាក្បាច់រាំពីជនជាតិដើមមួយចំនួន ដើម្បីឱ្យក្លាយជារបាំដែលមានលក្ខណៈរបាំប្រពៃណីជាតិ ចងក្រងចេញដោយមានក្បួនខ្នាតត្រឹមត្រូវ និងយកសម្ដែងក្នុងកម្មវិធីសិល្បៈជាតិ ។

គ្រឿងភ្លេងសម្រាប់ជនជាតិព័រលេងរបាំក្ងោកពោធិ៍សាត់មានតែស្គរ២ ព្លយ១ និងកង្ហែន ១ប៉ុណ្ណោះ ។ ចំពោះការតុបតែងខ្លួន បុរសគ្រាន់តែក្រវាត់ក្រមានឹងចង្កេះ ឯ ស្រីៗវិញបង់កក្រមា ។

នៅពេលលោកម៉ៅ សោភ័ណ ប្រមូលផ្ដុំក្រុមសិល្បៈសម្ដែងឡើងវិញបានតុបតែងកន្ទុយ គឺយកកន្ទុយក្ងោក វែងៗចងតម្រៀបគ្នាមានខ្សែចងក្របួចពីក្រោយភ្ជាប់ទៅក្បាលអ្នករាំ អាវកមូល ដៃខ្លី ពណ៌បៃតង ឬពណ៌ស្លឹកឈើប្រហាក់ប្រហែលនឹងសត្វក្ងោកដែរ ជ័រជាយពណ៌លឿង ។ សម្រាប់បុរសស្លៀកសំឡុយចងក្បិន ឯនារីស្លៀកសំឡុយស្រុងក្រោមជង្គង់ ។ អ្នករបាំនាំគ្នារាំបែបពេន យឺតៗទៅតាមចង្វាក់ភ្លេង និងរាំជាហ្វូងទៅតាមក្រុមតូច ឬធំ ។

ក្នុងការសម្ដែងរបាំក្ងោកក្រៅពីការកម្សាន្ត និងធ្វើឱ្យមានភាពអ៊‌ឹកធឹកនៅក្នុងកម្មវិធីអ្វីមួយ ជាពិសេសបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរនោះអ្នកស្រុកមានជំនឿជឿជាក់ថា របាំក្ងោកនេះជាសក្ខីភាពនៃភាពបរិសុទ្ធជ្រះថ្លា ដែលនាំមកនូវសេចក្ដីសុខចម្រើន ដោយយោងតាមរឿងព្រេងមួយ ដែលបានបង្ហាញថា ក្ងោកនោះគឺជាអ្នកដែលចេះប្រៀន ចេះអាគម ចេះគាថា ចេះទេសនាប្រៀនប្រដៅយ៉ាងពីរោះពិសា។ ដូចនេះ ការសម្ដែងគឺត្រាប់តាមកាយវិការរបស់សត្វក្ងោក ដែលបានក្លាយជាអ្នកប្រៀនប្រដៅ ជាគ្រូបាធ្យាយនៃបុត្រីស្ដេចដែលមាននាទីអប់រំ ដាស់តឿន រំឮក ឱ្យលុះដោយធម៌ តាមគន្លងព្រះពុទ្ធសាសនា។

(ប្រភពពី kohsantepheapdaily)

ផ្តិលតំណាងខេត្តពោធិ៍សាត់

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 07:48:00 +0000

ខេត្តពោធិ៍សាត់បានសម្រេចយករូបសំណាក់ផ្តិលដែលឆ្លាក់ជាក្បូរក្បាច់យ៉ាងល្អប្រណីត ធ្វើអំពីថ្មកែវដែលទ្រដោយជើងពាន យកមកធ្វើជានិមិត្តរូបនៃខេត្តនេះ។ ផ្តិលនេះត្រូវគេយកទៅដាក់នៅរង្វង់មូលកណ្តាលថ្នល់ជាតិលេខ៥ខាងកើតទីប្រជុំជនក្រុងប្រមាណជាង៥គីឡូម៉ែត្រ។

លោក ខូយ សុខា អភិបាលខេត្តពោធិ៍សាត់ដែលបានថ្លែងក្នុងឱកាសបើកការដ្ឋានសាងសង់រង្វង់មូលដែលស្ថិតនៅភូមិសាលាគំរូ សង្កាត់ព្រៃញី ក្រុងពោធិ៍សាត់កាលពីព្រឹកថ្ងៃទី ៣០ ខែមីនា ឆ្នាំ២០១៣នេះថា ការយកនិមិត្តសញ្ញាសម្គាល់ខេត្តពោធិ៍សាត់ គឺបានធ្វើការពិភាក្សាជជែកគ្នាអស់រយៈពេលជិតពីរឆ្នាំមកហើយ ដោយបានលើកយកសក្តានុពលធនធានធម្មជាតិដែលខេត្តមាន ដូចជាក្រូចពោធិ៍សាត់ ដើមក្រវាញ រូបសំណាកឧកញ្ញាឃ្លាំងមឿង។ល។ ប៉ុន្តែទីបំផុតខេត្តក៏បានសម្រេចយករូបផ្តិលចម្លាក់ថ្មកែវនេះពីព្រោះខេត្តពោធិ៍សាត់សម្បូរទៅដោយថ្មកែវ និងមានចម្លាក់ជាច្រើនដែលឆ្លាក់ចេញពីថ្មកែវហើយភ្ញៀវទេសចរណ៍ចូលចិត្តទិញ។

លោកអភិបាលខេត្តបានបន្តថា ការឆ្លាក់ផ្តិលពីថ្មកែវនេះគឺផ្តិលសម្រាប់ដាក់ទឹកយ៉ាងត្រជាក់គឺបង្ហាញថា គឺខេត្តពោធិ៍សាត់សម្បូរទៅដោយព្រៃភ្នំសម្បូរទឹក។ ទឹកនៅតំបន់ភ្នំគឺបានទាញយកផលទៅផលិតជាវារីអគ្គិសនី ហេតុនេះទើបមានឈ្មោះថា ខេត្តពោធិ៍សាត់គឺជាធុងអាគុយដ៏ធំ។ ចំពោះនៅតំបន់វាលទំនាបគឺធ្វើប្រព័ន្ធធារាសាស្ត្រ ជាច្រើនកន្លែងដែលអាចទាញទឹកស្រោចស្រពស្រូវរដូវប្រាំងបានជាងពីរម៉ឺនហិចតា។

រង្វង់មូលនេះវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការទប់ស្កាត់ការបើកបរលឿនលើសកំណត់ករបញ្ចៀសកកស្ទះចរាចរកាត់បន្ថយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរក៏ដូចជាការកែលម្អសោភ័ណភាពទីប្រជុំជានក្រុងនិងទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរណ៍ផងដែរ។ រង្វង់មូលនេះមានអង្កត់ផ្ចិត២០ម៉ែត្រដាក់រូបសំណាក់ ផ្តិលដម្កល់លើជើងពានកម្ពស់១២ម៉ែត្រនៅចំកណ្តាល។

សាងសង់រួច

រូបស្វ៊ែរ

ទិដ្ឋភាពខ្លះៗពីខេត្តពោធិ៍សាត់ - View of Pursat

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 07:09:00 +0000

វីដេអួនេះ ត្រូវបានផលិតឡើងដោយ រដ្ឋបាលពោធិ៍សាត់ ប៉ុន្តែដើម្បីឲ្យមានភាពទាក់ទាញកាន់តែប្រសើរ ពួកយើងបានផ្លាស់ប្ដូរបទចម្រៀងរបស់វីដេអូដើមចេញ និងបន្ថែមអក្សរមួយចំនួន។ សូមទស្សនាទិដ្ឋភាពខ្លះៗ នៃខេត្តពោធិ៍សាត់ ដូចតទៅ៖

ទូទៅអំពីខេត្ត ពោធិ៍សាត់ - Overview of Pursat

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 06:57:00 +0000

ខេត្តពោធិ៍សាត់ Pursat [poː sat] គឺជាខេត្តតូចមួយក្នុងចំណោមខេត្តទាំងឡាយរបស់ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ ខេត្តនេះស្ថិតនៅភាគខាងលិចនៃប្រទេស ដែលមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងខេត្តបាត់ដំបង ព្រំដែនថៃ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ខេត្តកំពង់ស្ពឺ ខេត្តកោះកុង និងបឹងទន្លេសាប។

ខេត្តនេះមានផ្ទៃក្រលា 12, 692 គីឡូម៉ែត្រការេ ធំជាងគេទីបួន ដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេទី 14។ លោកអ្នកអាចធ្វើដំណើរមកកាន់ខេត្តនេះបានតាមរយៈផ្លូវគោក តាមរយៈ ផ្លូវជាតិលេខប្រាំ ឫផ្លូវអាស៊ានលេខ១ និងតាមរយៈផ្លូវដែក និងផ្លូវទឹកបានផងដែរ។ ចម្ងាយពីទីក្រុងភ្នំពេញទៅ គឺមានប្រមាណជា 189 គីឡូម៉ែត្រ ដែលត្រូវចំណាយពេលប្រមាណជាបួនម៉ោង ដើម្បីមកដល់។

សូមអាន ប្រវត្តិឈ្មោះ ពោធិ៍សាត់ និងបាកាន

ខេត្តពោធិ៍សាត់ ត្រូវបានបែងចែកជា ៦ ស្រុក និង ៥០១ ភូមិ

1501 Bakan - បាកាន
1502 Kandieng - កណ្ដៀង
1503 Krakor - ក្រគរ
1504 Phnom Kravanh - ភ្នំក្រវ៉ាញ
1505 Sampov Meas - សំពៅមាស
1506 Veal Veng - វាលវែង

ឯកសារយោង
http://en.wikipedia.org

កោះថាស - Koh Thas

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 06:21:00 +0000

កោះថាស គឺជាកន្លែងកម្សាន្តថ្មីមួយទៀត ក្នុងចំណោមកន្លែងកម្សាន្តនិងរមណីយដ្ឋានធម្មជាតិនានា ក្នុងខេត្ដពោធិ៍សាត់។ កោះនេះទើបបង្កើតថ្មីកាលពីខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៨ ដែលមានទីតាំងនៅខាងត្បូងទំនប់ទឹកដំណាក់អំពិល ចម្ងាយប្រហែល ១ គីឡូម៉ែត្រតែប៉ុណ្ណោះ។ កោះនេះស្ថិតក្នុងភូមិអូរលំចង់ ឃុំបាក់ចញ្ចៀន ស្រុកភ្នំក្រវ៉ាញ ខេត្ដពោធិ៍សាត់ ហើយមានចម្ងាយប្រហែល ១៥ គីឡូម៉ែត្រពីផ្លូវជាតិលេខ៥ ។
លោកអ្នកអាចធ្វើដំណើរចូលតាមខ្លោងទ្វារបូជនីយស្ថាន ឧកញ៉ាឃ្លាំងមឿង ដែលជាផ្លូវដីគ្រួសក្រហមដោយមានស្លាកសញ្ញាបង្ហាញដើម្បីជួយនាំផ្លួវដល់លោកអ្នកជាប់រហូត។ សព្វថ្ងៃនេះ កោះថាស កំពុងទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរណ៍យ៉ាងខ្លាំងពិសេសនៅក្នុងឱកាសបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីតែម្ដង។ នៅពេលធ្វើដំណើរទៅដល់ លោកអ្នកនឹងបានឃើញកោះថាសមានរាងមូលដូចថាសមានទឹកព័ទ្ធជុំវិញ ហើយមួយចំហៀងផ្នែកខាងកើតភ្ជាប់ទៅនឹងស្ទឹងពោធិ៍សាត់ ។ កន្លង មកពុំមានគេចាប់អារម្មណ៍ទេ ដោយសារនៅជុំវិញកោះពុំមានទឹក គឺគ្រាន់តែជាបឹង ដក់ទឹកដុះស្មៅ និងជាកន្លែងធ្វើស្រែប្រាំង ដាំបន្លែបង្ការរបស់ប្រជាពរដ្ឋនៅទីនោះតែប៉ុណ្ណោះ ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនឹកស្មានមិនដល់នោះ គឺចាប់តាំងពីមានទំនប់ទឹកដំណាក់អំពិលមក ទឹកត្រូវបានហូរនាំឡើងទៅកាន់កណ្ដាលកោះ ធ្វើឱ្យកោះមានសម្រស់ស្រស់ត្រកាល ក្លាយជាកន្លែងកម្សាន្តគួរជាទីគយគន់។
កោះថាសមានផ្ទៃដីប្រមាណ ១០ហិកតាបួនជ្រុង ដែលត្រូវបានចាប់ផ្ដើមកសាងនៅខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៨។ រហូតមកដល់ពេលនេះកសាងផ្លូវក្រាលគ្រួសក្រហមប្រវែង ៧០០០ម៉ែត្រ កញ្ចុះចំនួន ៥១ ខ្សែកាបចំនួនពីរ សម្រាប់ភ្ញៀវជិះសម្រូតឆ្លងស្ទឹងទៅវិញទៅមក ស្ពានយោលប្រវែង ១៦០ម៉ែត្រ និងមានផ្ទៃទឹកធំទូលាយព័ទ្ធជុំវិញ សម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរជិះទូកនិងជិះទាលេងកម្សាន្ត។ នៅលើផ្ទៃកោះទាំងមូលមានម្លប់ឫស្សី ដើមស្វាយ និងបានរៀបចំជាកន្លែងលក់ ដូរ ធុងសម្រាម កន្លែងក្រាលកន្ទេល កៅអីបង្អែកធ្វើអំពីដើមឫស្សី និងមានបង្គន់អនាម័យចំនួន៨បន្ទប់ថែមទៀតផង។ កុំភ្លេចនាំក្រុមគ្រួសារមកសម្រាកលេងកម្សាន្តនាថ្ងៃវិស្សមកាលទាំងអស់គ្នា។

ប្រវត្តិលោកតា ឃ្លាំងមឿង

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 31 Oct 2013 14:57:00 +0000

បើតាមចាស់ៗខ្លះបានតំណាលដូចៗគ្នាថា លោកតា មឿង មានស្រុកកំណើតនៅស្រុកបាកាន ខេត្តពោធិ៍សាត់។ លោកជាបុគ្គលម្នាក់ខ្លាំងពូកែ ចេះមន្តអាគមគាថាគ្រប់បែបយ៉ាងស័ក្តិសិទ្ធិ។ នៅពេលបានដំណឹងថា ព្រះបាទអង្គចន្ទរាជាត្រឡប់មកពីប្រទេសសៀម និងកំពុងតែលើកទ័ពតម្រង់ចូលមកខេត្តពោធិ៍សាត់ លោកតា មឿង ក៏បានធ្វើសកម្មភាពបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យវង់ភ្លេងពិណពាទ្យប្រគំភ្លេងថ្វាយគ្រូ និងគុណបុណ្យបារមីស័ក្តិសិទ្ធិទាំង៨ទិស។ នៅពេលលោកតាលោតទៅក្នុងរណ្តៅ ដែលមានអាវុធដាវលំពែងបណ្តុះច្រូងច្រាងនៅក្នុងនោះ លោកធ្លាក់ទៅចំផ្លែដាវ ហើយក្បាលរបស់លោកក៏ដាច់ធ្លាក់ក្នុងពេលនោះទៅ។

"សម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា កាលទ្រង់ព្រះសណ្ដាប់ចៅពញាសួគ៌ា លោកទូលសុំយ៉ាងនេះទ្រង់ពុំជឿសោះទេ ទើបទ្រង់គ្រវីព្រះសិរសា ហើយត្រាប់ថា “ពីបុរាណរៀងមក យើងពុំដែលឮថា មានឈ្មោះណាទៅកេណ្ឌយកខ្មោចបិសាចមកជួយច្បាំងមនុស្សដល់ម្ដងឡើយ ណ្ហើយអ្នកចៅពញាលែងគិតគំនិតបែបនេះទៅចុះព្រោះជាគំនិតមិនដែលមានអ្នកណាគិតមកពីមុនផង និងជាកិច្ចការមួយដែលខ្ញុំមិនជឿថា មានប្រសិទ្ធភាពទាល់តែសោះផង”។

ចៅពញាសួគ៌ាលោក មឿង ក្រាបទូលថា បើទ្រង់មិនសព្វព្រះហឫទ័យឱ្យគិតធ្វើតាមចំណេះ និងតាមមន្ដវិជ្ជាការទូលព្រះបង្គំទេនោះ ទូលព្រះបង្គំនឹងអារកឱ្យស្លាប់នៅទីនេះ ក្នុងឥឡូវនេះហើយ ព្រោះបើនឹងរស់នៅតទៅក៏មិនបានជួយយកអាសាផែនដីថ្វាយព្រះអង្គដល់កម្រិតដែរ” ។ ថាហើយចៅពញាសួគ៌ាលោក មឿង ក៏ហូតដាវ និងអារកតាមពាក្យដែលខ្លួនបានក្រាបទូល ។ ខណៈនោះសម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា ទ្រង់ក្រឡេកព្រះនេត្រាឃើញទាន់ក៏ទ្រង់ស្ទុះទៅចាប់ដាវនោះចេញពីដៃ ហើយទ្រង់ត្រាស់ថា “កុំ!កុំ!ចៅពញា កុំសម្លាប់ខ្លួនខ្ញុំស្ដាយលោកណាស់ ខ្ញុំព្រមតាមចៅពញាហើយ ដូច្នេះបើចៅពញាគិតឃើញដូចម្ដេចស្រួល សូមចៅពញាធ្វើតាមគំនិតនោះចុះ”។
ចៅពញាសួគ៌ាលោកឮហើយ មានចិត្តអំណរណាស់ ទើបថ្វាយបង្គំលាចេញមកក្រៅដំណាក់ ហើយក៏ចាត់កូនទាហានឱ្យជីករណ្ដៅធំមួយជម្រៅ៨ហត្ថ ៤ជ្រុង ឲ្យធ្វើរានទេវតា៧ថ្នាក់ដាក់បាយសី ទឹកអប់ និងគ្រឿងបូជា ហើយឲ្យធ្វើរាជវ័តិព័ទ្ធជុំវិញ ។ លុះពួកពលធ្វើតាមបង្គាប់សព្វគ្រប់ហើយចៅពញាសួគ៌ាលោក មឿង ក៏ស្លៀកសពាក់ស ហើយឲ្យរៀបភ្លេងចាំប្រគំទាំង៨ទិស។
រឿងពញាមឿង(១)នេះមានក្នុងព្រះរបាក្សត្រថា ពញាមឿងជាមេស្មឹងមានកូនប្រុស៤នាក់ គឺឈ្មោះកែវ១ កែ១ (២) ទេព១ សុខ១ ។ ពញាមឿង មានសម្លាញ់ម្នាក់ឈ្មោះចន្ទ ធ្វើជាជំទប់មេស្មឹងក្រវាញ។ ក្នុងគ្រានោះ សម្ដេចចៅពញាចន្ទរាជាព្រះ អង្គមានអ្នកម្នាងម្នាក់ឈ្មោះអ្នកម្នាងខៀវ ។ អ្នកម្នាងខៀវនោះទ្រង់គភ៌៧ខែហើយ ហើយអ្នកម្នាងមានបាវស្រីមួយឈ្មោះនាងពេញ។
សាស្ដ្រារបាក្សត្រនេះនិយាយទៀតថា ក្នុងគ្រាដែលសម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា ស្ដេចលើកទ័ពពីក្រុងស្រីអយុធ្យាមកខេត្ដពោធិ៍សាត់នោះ ពញាមឿង នាំដំរីសេះជាច្រើនទៅថ្វាយទុកធ្វើសង្គ្រាមប្រយុទ្ធនឹងព្រះស្រីជេដ្ឋា(ស្ដេចកន)។ សម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា ស្ដេចមកដល់ខេត្ដក្រគរបានតយុទ្ធនឹងទ័ពព្រះស្រីជេដ្ឋា ប៉ុន្ដែខាងទ័ពព្រះស្រីជេដ្ឋាឈ្នះ។
សម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា ទ្រង់ឃើញទ័ពព្រះអង្គចាញ់ទ័ពព្រះស្រីជេដ្ឋាដូច្នេះ ព្រះអង្គក៏ថយទៅប្រថាប់ទ័ពនៅបន្ទាយមានជ័យ (៣) ខេត្ដពោធិ៍សាត់ក្នុងឃុំបាក់នឹមវិញ។ ខណៈនោះពញាមឿងកាលឱ្យពលជីករណ្ដៅជម្រៅ៨ហត្ថ៤ជ្រុងហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំលាសម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា ទៅកេណ្ឌបិសាចឱ្យជួយធ្វើសង្គ្រាម។ មុននឹងទៅកេណ្ឌបិសាចនោះ ពញាមឿងបានផ្ដាំនឹងពញា ចន្ទ ជាសម្លាញ់ ដែលជាជំទប់មេស្មឹងភ្នំក្រវាញថា “ឱ្យសម្លាញ់ឯងនៅជាមេស្មឹងជំនួយអញ ដើម្បីនិយាយតពីព្រះមហាក្សត្រមកអញកុំបីឱ្យព្រះអង្គនិយាយផ្ទាល់នឹងអញឡើយមួយទៀត បើដល់វេលាយប់ ថ្ងៃពេញបូណ៌មី ខែពិសាខ បើឯងឮសូរសន្ធឹកខ្ទរខ្ទារមេឃក្នុងដីហើយ ឱ្យឯងក្រាបបង្គំទូលព្រះបរមបពិត្រ សូមឱ្យទ័ពទៅចោមបន្ទាយសត្រូវជាប្រញាប់ចុះ”។
ឯអ្នកម្នាងខៀវ កាលឮថា“ពញាមឿងសម្លាប់ខ្លួនទៅកេណ្ឌទ័ពបិសាច ក៏មានចិត្ដឈឺឆ្អាលជួយផែនដីដែរ។ កាលឃើញពញាមឿងចូលក្នុងរោងរាជវ័តិ តាំងពិធីបួងសួងទេវតាដូច្នោះអ្នកម្នាងក៏ថ្វាយបង្គំលាសម្ដេចចៅពញាចន្ទរាជា ចូលទៅក្នុងទីព្រះរាជពិធីដែរ។ លុះបួងសួងទេវតាស្រេចហើយអ្នក ម្នាងខៀវ និងពញាសួគ៌ាលោកមឿង ក៏លោតទាំងពីរនាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅ។ ព្រះបរមពិត្រ និងបណ្ដាជាខ្ញុំក្រុមរាជការជួយឃាត់ផង ក៏ពុំស្ដាប់។ ក្នុងគ្រានោះកូនពញាមឿង៤នាក់ ដែលព្រះបរមបពិត្រស្ដេចបានតាំងជាមន្ដ្រី ទាំង៤នាក់រួចហើយនោះ គឺ១-ឈ្មោះកែវ ទ្រង់បានតាំងជា “ចៅពញាវង្សាអគ្គរាជ” ២-ឈ្មោះកែទ្រង់បានតាំងជា“ចៅពញាបរទេសរាជ” ៣-ឈ្មោះទេពទ្រង់បានតាំង ជា“ចៅពញាវិបុលរាជ” ៤-ឈ្មោះសុខ ទ្រង់ បានតាំងជា “ពញារាជតេជះ”។
កូនទាំង៤នោះ កាលឃើញបិតាលោតសម្លាប់ខ្លួនទៅកេណ្ឌបិសាចដូច្នោះ ក៏និយាយគិតគ្នាថា“បិតាយើងទៅតែម្នាក់ឯងគ្មានគេទៅជួយបម្រើជួយគិតកេណ្ឌបិសាចផងសោះ បើយ៉ាងនេះក្រែងឪពុកយើងធ្វើការនេះពុំទាន់ការ ដូច្នេះត្រូវយើងកេណ្ឌទ័ពខ្មោចជាមួយនឹងគាត់”។ ថាតែប៉ុណ្ណោះកូនទាំង៤ នាក់នោះក៏ស្ទុះលោតទៅតាមបិតាទាំងអស់គ្នា តែខណៈនោះខ្ញុំរាជការចាប់មិនឱ្យលោតតាមដើម្បីឃាត់ឱ្យនៅធ្វើរាជការបានពីរនាក់មកវិញ គឺចៅពញាវិបុលរាជ ទេព១ ចៅពញារាជតេជះ សុខ១ ។ ឯចៅពញាវង្សាអគ្គរាជ កែវ និងចៅពញាបរទេសរាជ កែ (ឬអង់) ជាកូនទី២នោះ រាជការចាប់ឃាត់ពុំទាន់ ក៏លោតចុះទៅក្នុងរណ្ដៅស្លាប់ជាមួយបិតាទៅ ។ អ្នកម្នាងខៀវក៏លោតសម្លាប់ខ្លួនទៅក្នុងរណ្ដៅរួមគ្នា ជា៤នាក់ ។ ខ្មោចទាំង៤នាក់នោះ បានកើតឡើងជាដំបូកឃ្លាំងមឿង(៤)ដល់សព្វថ្ងៃនេះ។
លុះដល់ព្រះចន្ទចរត្រង់ក្នុងថ្ងៃពេញបូណ៌មី ខែពិសាខនោះ ក៏ស្រាប់តែឮសូរសន្ធឹកខ្ទរខ្ទារមហិមានៅលើមេឃ និងនៅក្នុងដីនាំឱ្យភិតភ័យតក្កមាក្រៃលែង ហាក់បីដូចជាកក្រើកក្រឡាមហាប្រឹថពី។ ខណៈនោះពញា ចន្ទ មេស្មឹងយកសេចក្ដីក្រាបបង្គំទូលសម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា តាមបណ្ដាំចៅពញាសួគ៌ាលោកមឿង ដែលបានផ្ដាំនោះ។ សម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា ក៏លើកទ័ពចេញទៅចោមបន្ទាយសត្រូវ។ ឯកងទ័ពសត្រូវបានឮសូរសន្ធឹកខ្ទរខ្ទារលើកមកក្នុងដីលើមេឃសន្ធឹកដូចជារន្ទះដូច្នោះ ក៏ភិតភ័យញ័រជើងញ័រដៃ រន្ធត់តក់ស្លុតរត់ចោលបន្ទាយចោលសាស្ដ្រាវុធ រត់គេចដោះខ្លួនឱ្យរួចជីវិតតែសព្វខ្លួន ។ សម្ដេចចៅពញា ចន្ទរាជា ព្រះអង្គលើកពលយោធាចូលក្នុងបន្ទាយសត្រូវ ហើយទ្រង់ចាត់កងទ័ពឱ្យដេញតាមទ័ពសត្រូវទៅ។ ព្រះអង្គបានគ្រឿងសាស្ដ្រាវុធ ស្បៀង អាហារ សេះ ដំរី ជាច្រើន ដែលមាននៅក្នុងបន្ទាយនោះទាំងប៉ុន្មាន។
ថ្ងៃក្រោយមកនាងពេញជាបាវអ្នកម្នាង ខៀវ បានដឹងថា ចៅហ្វាយរបស់ខ្លួនស្លាប់ទៅហើយ ហើយទៅកើតជាបិសាចរក្សាស្រុកដូច្នោះ នាងអធិដ្ឋានថា “ខ្ញុំសូមឱ្យបានទៅជួបនឹងចៅហ្វាយខ្ញុំ ហើយឱ្យបានជាផ្នូកផ្នូលព្រះនគរ” លុះបួងសួងស្រេចហើយ នាងពេញក៏លោតទឹកស្ទឹងពោធិ៍សាត់ជិតផ្សារក្រោមនេះ ហើយស្លាប់ទៅកើតជាបិសាចស្ថិតក្នុងទីដែលមានដំបូកទាំង៣។
អ្នកម្នាង ខៀវ កើតជាដំបូកមួយនៅខាងជើង ពញា មឿង កើតជាដំបូកមួយនៅខាងត្បូង វង្សាអគ្គរាជ កែវ និងបរទេសរាជ កែ ដែលជាកូនពញាសួគ៌ាលោកមឿងនោះ កើតជាដំបូកមួយនៅខាងលិច ។ ដំបូកទាំង៣ដុះជាប់គ្នាជា៣មុំទៅជាដំបូកផ្នូកផ្នូលនៃព្រះនគរដូចដែលនឹងនិយាយក្នុងទំនាយខាងដើមនេះ ៖
១-ដំបូកខាងជើង គឺដំបូកអ្នកម្នាងខៀវជាដំបូកផ្នុកផ្នូលខាងម្ចាស់ផែនដី។
២-ដំបូកខាងត្បូង គឺដំបូកពញាមឿង ជាដំបូកផ្នុកផ្នូលខាងចៅហ្វាយស្រុក។
៣-ដំបូកខាងលិច គឺដំបូកកូនពញា មឿង ទាំងពីរនាក់ជាដំបូកផ្នូកផ្នូលខាងក្រវាញ។
៤-កោះមួយនៅក្នុងស្ទឹងនៃខេត្ដពោធិ៍សាត់នៅផ្សារក្រោមជាកោះនាងពេញ ។ កោះនេះជាផ្នូកផ្នូលខាងចៅហ្វាយស្រុកដែរ។ "

សំគាល់ៈ
(១)ពញាមឿងៈឧកញ៉ាឃ្លាំង មឿង,
(២)កែ ៖ សាស្ដ្រាវត្ដកំពង់ត្រឡាចថា ឈ្មោះអង់,
(៣)បន្ទាយមានជ័យៈភូមិ បន្ទាយជ័យសព្វថ្ងៃ,
(៤)ឃ្លាំងមឿង ៖ អ្នកខ្លះយល់ថា “ឃ្លាំងមឿង”នេះមិនមែនជាឈ្មោះ ឬជាងារសក្ដិរបស់រូបមន្ដ្រីដែលបានប្ដូរជីវិត ដើម្បីបូជាទឹកដីនោះទេ ថាពាក្យ “ឃ្លាំងមឿង” នេះជាពាក្យសៀមក្លាយគឺក្លាយពីពាក្យសៀមមែនទែនថា “ខ្លាងមឿង” ប្រែថា អ្នកតាចាស់ស្រុក ៕

សូមទស្សនាវីដេអូខាងក្រោមបន្ថែម

សូមទស្សនាវីដេអូខាងក្រោមផងដែរ (មានកំហុសឆ្គងមួយចំនួនដូចជាឈ្មោះ title, subtitle និងនាទីអ្នកម្នាង ខៀវ ដែលមិនមែនជាប្រពន្ធរបស់លោកឧកញ៉នោះទេ)

អត្ថបទដកស្រង់ពី ឯកសារមហាបុរសខ្មែរ។

អំពី កោះសំពៅមាស

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 31 Oct 2013 00:26:00 +0000

កោះសំពៅមាស ជាដីមួយដុំដុះកណ្ដាលស្ទឹងពោធិ៍សាត់ មានទទឹង ៥០ ម៉ែត្រ បណ្ដោយជាង ២០០ ម៉ែត្រ មានសណ្ឋានដូចជាសំពៅ កំពុងបណ្តែតខ្លួននៅលើផ្ទៃមហាសាគរ។ កោះនេះត្រូវបានអាជ្ញាធរខេត្តពោធិ៍សាត់ធ្វើការកែខៃច្នៃប្រឌិតចាក់បេតុងជុំវិញកោះ ហើយនៅផ្នែកខាងលើកោះបានធ្វើសួនច្បារដាំដើមឈើ ធ្វើជារោងវេទិកា ដាក់ដងក្ដោង ដងទង់ជាតិ ហើយរចនាផ្នែកជុំវិញលាបថ្នាំចម្រុះពណ៌ និងដាំបង្គោលភ្លើងយ៉ាងច្រើន ដែលមើលទៅដូចជាសំពៅដ៏ថ្មីសន្លាង កំពុងបើកកណ្ដាលស្ទឹងបញ្ច្រាសទឹកហូរ មកជាប់នៅមុខសាលាខេត្ត ក្នុងទីប្រជុំជនយ៉ាងដូច្នេះដែរ។

ការធ្វើកោះសំពៅមាស ដោយរចនាដូចសំពៅបេះបិទនោះ បានចាប់ផ្ដើមធ្វើឡើងទន្ទឹមគ្នាជាមួយនឹងស្ពានថ្មីមួយដែលឆ្លងពីថ្នល់ខាងលិចទៅខាងកើត កាលពីដើមឆ្នាំ២០០៨ ដែលស្ពាននោះគឺជាអំណោយដ៏ថ្លៃថ្លារបស់សម្ដេចតេជោ ហ៊ុន សែន នាយករដ្ឋមន្ត្រីនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។

ដីកោះដែលធ្វើឲ្យដូចសំពៅនោះ បានស្ថាបនារួចរាល់ហើយ ហើយត្រូវដាក់សម្ពោធជាផ្លូវការកាលពីថ្ងៃទី១០ ខែមករា ឆ្នាំ២០០៩ ក្រោមអធិបតីភាពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់សម្ដេចនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន ហើយពិធីដ៏អធិកអធមនេះ បានធ្វើបុណ្យដល់ទៅ ៣ថ្ងៃ ៣យប់ ចាប់ពីល្ងាចថ្ងៃទី៩ មករា ដល់ថ្ងៃទី១២ មករា ២០០៩ ទើបចប់។ ក្នុងរយៈពេល ៣ថ្ងៃ ៣យប់នេះ មានក្រុមកំប្លែង ក្រុមអ្នកចម្រៀងមកពីភ្នំពេញលេងកំដរ នឹងមានបាញ់កាំជ្រួចទាំងបីយប់។

សមិទ្ធផលថ្មីមួយទៀត ដែលខេត្តពោធិ៍សាត់ទទួលបានហើយបានធ្វើឲ្យទីរួមខេត្តកាន់តែស្រស់បំពង អាចដាក់បង្ហាញភ្ញៀវជាតិ និងអន្តរជាតិទស្សនាជារៀងរាល់ថ្ងៃគ្រប់ពេលវេលាមិនថ្ងៃ ឬ យប់ឡើយ។ ទន្ទឹមនឹងសមិទ្ធផលគួរជាទីមោទនៈនេះ អាជ្ញាធរខេត្តបានកសាងនូវហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនានា នៅក្នុងខេត្តតាំងពីកន្លងមករហូតទៅមុខទៀត ជាពិសេសអភិវឌ្ឍន៍ស្ពានថ្នល់ លូទឹកស្អុយ ក៏ដូចជាការអភិវឌ្ឍនៅកន្លែងទេសចរណ៍ធម្មជាតិ ដើម្បីទាក់ទាញភ្ញៀវជាតិ និងអន្តរជាតិចូលមកកាន់ខេត្តពោធិ៍សាត់ឲ្យបានច្រើន ព្រោះតាមរយៈវិស័យទេសចរណ៍នេះ មានប្រភពចំណូលសំខាន់ណាស់ ដែលជាឧស្សាហកម្មគ្មានផ្សែង ។

ទាន់ទិននឹងកោះសំពៅមាសនេះ មិនមានឯកសារណាច្បាស់លាស់ដើម្បីបញ្ជាក់ពីប្រវត្តិទាក់ទងនឹងកោះនេះទេ គ្រាន់តែឮគេដំណាលតៗគ្នាតាមរយៈរឿងព្រេងពីមនុស្សជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។ តាមចាស់ៗនិយាយថា មានសំពៅមួយដែលមកពីស្រុកចិន បានចូលមកដឹកទំនិញនៅម្ដុំផ្សារក្រោមខេត្តពោធិ៍សាត់នេះ តែបានលិចហើយដោយមិនអាចស្រង់វិញបាន ទឹកដែលហូរបាននាំល្បាប់ដីមកព័ទ្ធជុំជិតទីនោះ ហើយក៏បានក្លាយទៅជាកោះ។ រឿងនេះមិនដឹងកើតឡើងកាលពីប៉ុន្មានរយឆ្នាំមកហើយនោះទេ តែអ្នកខ្លះបានតំណាលថា កោះសំពៅមាសនោះ គឺជាកន្លែងដែលនាងពេញជាបាវបម្រើអ្នកម្នាង ខាន់ ខៀវ បានទៅលោតទឹកសមា្លប់ខ្លួនតាមចៅហ្វាយរបស់គេ ដែលឧកញ៉ាមឿង និងកូនពីរនាក់ទៀត បានលោតចូលទៅក្នុងរណ្ដៅមួយ ដើម្បីទៅកេណ្ឌទ័ពខ្មោចមកប្រយុទ្ធជាមួយសត្រូវសៀម ដែលកាលណោះមានស្ដេចអង្គ ចន្ទ រាជា ប្រយុទ្ធជាមួយនឹងសៀម ។
រឿងព្រេងនោះ បានតំណាលទៀតថា នាងពេញពេលលោតទឹកនោះ បានបួងសួងថា “ ខ្ញុំសូមឲ្យបានទៅជួបនឹងចៅហ្វាយខ្ញុំ ហើយបានឲ្យកើតជាបិសាចនៅស្រុកនេះ ” ។ ពេលបួងសួង ហើយនាងពេញក៏ទៅលោតទឹកស្ទឹងពោធិ៍សាត់ជិតផ្សារក្រោមនោះ ហើយបានកើតជាបិសាច ដែលកើតបានទៅជាដំបូក។

ចំណេរចេកាលក្រោយមក មានប្រផ្នូលនៃដំបូកនាងពេញ កន្លែងដែលនាងពេញលោតទឹកស្ទឹងសម្លាប់ខ្លួននោះ ទំនាយទាយថា បើច្រាំងស្ទឹងដុះលូតលាស់ល្អ ទំនាយថា ចៅហ្វាយស្រុកក្សេមក្សាន្ត។ បើច្រាំងបាក់រេចរិល ទំនាយទាយថា ចៅហ្វាយស្រុកនេះមានទុក្ខក្នុងផ្ទះ ឬមានទុក្ខពីរាជការ ។ បើច្រាំងស្ទឹងនេះបាក់ ទំនាយទាយថា ចៅហ្វាយស្រុកនឹងអស់បុណ្យ។

ជាមួយគ្នានោះដែរ កាលពីប្រមាណជាង ៦០ ឆ្នាំមុន ទីកន្លែងកោះសំពៅមាសនេះ មានគេរើសបានរូបបដិមាធ្វើឈើមួយអង្គ មានពុកបាក់ខ្លះ។ តាមរចនាបទនោះ គេយល់ថាជាព្រះអង្គចៅសែន ហើយគេយកពុទ្ធបដិមានោះទៅតម្កល់ទុកនៅមុខសាលាខេត្តពោធិសាត់។ បច្ចុប្បន្នកន្លែងនោះត្រូវបានអាជ្ញាធរខេត្តពោធិ៍សាត់ធ្វើជាអាស្រម សម្រាប់តម្កល់ព្រះអង្គចៅសែន ឲ្យគត់មត់ផងដែរ៕

លើកោះសំពៅមាស

ប្រភពពី cen.com.kh

ប្រវត្តិឈ្មោះ ពោធិ៍សាត់ និងបាកាន

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 23 Oct 2013 12:47:00 +0000

តាមសៀវភៅវចនានុក្រមខ្មែរ ឬវចនានុក្រមសម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត ទំព័រ៧៧៩ បានបញ្ជាក់ពីប្រវត្តិនិទានឈ្មោះខេត្តពោធិ៍សាត់ ។ ពាក្យថា «ពោធិ៍សាត់» គឺជាឈ្មោះខេត្តមួយនៅខាងកើតខេត្តបាត់ដំបង ។ តាមពាក្យបរម្បរាពីព្រេងនាយតំណាលថា មានដើមពោធិ៍តូចមួយដើមរសាត់ច្រាសទឹកមកជាអស្ចារ្យប្លែក គេបានស្រង់យកទៅដាំនៅទីមួយ ។ដោយហេតុនេះ ទើបឱ្យឈ្មោះភូមិប្រទេសនោះថា «ពោធិ៍រសាត់» ព្រោះពាក្យថារសាត់ និងសាត់នេះ ជាពាក្យតែមួយប្រើជួសគ្នាបាន ។ លុះចំណេរកាលយូរអង្វែងមកក្លាយជា «ពោធិ៍សាត់» សព្វថ្ងៃនេះតាំងជាទីរួមខេត្ត ហៅថា «ខេត្តពោធិ៍សាត់» ។វចនានុក្រមខ្មែរ បានពន្យល់ដែរថា ចំណែកក្រូចមួយប្រភេទក៏ហៅឈ្មោះតាមឈ្មោះខេត្តពោធិ៍សាត់ដែរ គឺក្រូចពោធិ៍សាត់ ព្រោះក្រូចប្រភេទនេះកើតមាននៅខេត្តពោធិ៍សាត់ជាដំបូងគេបង្អស់ ។ គួរកុំហៅថាខេត្តពោធិសត្វ ក្រូចពោធិសត្វ ព្រោះពោធិ៍សាត់ និងពោធិសត្វ ពាក្យទាំងពីរនេះ មានអត្ថន័យផ្សេងគ្នាឆ្ងាយណាស់ ។
ទាក់ទិននឹងស្ទឹងពោធិ៍សាត់វិញ តើមានប្រវត្តិយ៉ាងណា ?
លោក រស់ សំណាង អនុប្រធានមន្ទីរវប្បធម៌ និងវិចិត្រសិល្បៈខេត្តពោធិ៍សាត់ បញ្ជាក់ថា ស្ទឹងពោធិ៍រសាត់ ពីមុន គឺស្ទឹងដែលហូរប្របវត្តបាកាន កាត់ឃុំអូរតាប៉ោង ហូរចាក់ពីក្បាលស្ទឹងចូលទៅបឹងទន្លេសាប ។ ស្ទឹងបច្ចុប្បន្ននេះគឺបែកពីក្បាលស្ទឹងមកដែរ មូលហេតុដោយការទប់កាត់ក្បាលស្ទឹងចំណុចទំនប់ដប់បាត្រដើម្បីចាប់ក្រពើលេបកូនស្តេច ទើបស្ទឹងនេះបែកចេញមកស្ទឹងពោធិ៍សាត់ សព្វថ្ងៃនេះវិញ ហើយស្ទឹងពោធិ៍រសាត់ចាស់នោះ លែងមានទឹកហូរពីក្បាលស្ទឹងមកដូចមុនទៀត ។
មានរឿងនិទានថា ក្នុងសម័យថ្ងៃមួយ មានហេតុចម្លែកមួយគួរអស្ចារ្យណាស់ អ្នកស្រុកប្របមាត់ព្រែកស្ទឹងពោធិ៍សាត់ មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះមានដើមពោធិ៍តូចមួយដើមអណ្តែតច្រាសទឹកពីបឹងទន្លេសាបឡើងមក ។ ម្នាក់ៗឃើញដូច្នេះនាំគ្នាយកខ្សែពួរទាក់អូសដើមពោធិ៍ឡើងគោក តែទាញមិនឈ្នះសោះ គេក៏ដាក់ឈ្មោះភូមិនោះថា «ភូមិព្រះមិននៅ» ក្រោយមកបានក្លាយជាពាក្យថា «ភូមិព្រះម្លូ» ដល់សព្វថ្ងៃនេះ ។ ដើមពោធិ៍ចេះតែអណ្តែតច្រាសទឹកមកដល់ភូមិមួយ អ្នកស្រុកនាំគ្នារាយខ្សែពួរទាក់ម្តងទៀតចងនឹងដើមចារដ៏ធំនៅប្របមាត់ស្ទឹងក៏ទាញដើមចារនោះដួលផ្អៀងចោលស្លឹកទៅក្នុងស្ទឹងយុល ហើយរបូតអណ្តែតឡើងបន្តទៀត ។ ទីនោះជាប់ពាក្យតៗគ្នាថា «ភូមិចារយុល» គ្រាមភាសាកម្លាយមកជា «ភូមិចាយ៉ូវ» រហូតរៀងមក ។
លុះដើមពោធិ៍រសាត់ដល់ទីវត្តបាកានបច្ចុប្បន្នដែលពេលនោះមិនទាន់បានក្លាយជាវត្តនៅឡើយទេ គឺមានតែប្រាសាទមួយនៅសតវត្សទី១៦ ឈ្មោះប្រាសាទព្រះខាន់ (តាមការស្រាវជ្រាវរបស់សាលាបារាំងចុងបូព៌ា) អ្នកស្រុកនាំគ្នាដុតទៀន ធូប បួងសួង ហើយនាំគ្នាទាក់ម្តងទៀត ។
តាមការនិទានពីព្រឹទ្ធាចារ្យជាច្រើននាក់ថា គេប្រើខ្សែអំបោះតែ៧សរសៃប៉ុណ្ណោះទាក់ដើមពោធិ៍តូចនោះជាប់ ទាញឡើងប្រតិស្ឋានដាំប្របប្រាសាទថ្ម ហើយអ្នកស្រុកអ្នកភូមិត្រេកអរណាស់នាំគ្នាស្រែកព្រមគ្នាថា «បានការហើយ បានការហើយ» ទីនោះជាប់ឈ្មោះថា «ភូមិបានការ» ។ ក្រោយមកដោយសារព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗទៀតនោះ បានប្តូរ និងកម្លាយមកជា «បាកាន ឬវត្តបាកាន» វិញ ។ ចំណែកស្ទឹងនោះជាប់នាមថា «ស្ទឹងពោធិ៍រសាត់ ឬស្ទឹងពោធិ៍សាត់» ។ដើមពោធិ៍នោះដុះនៅក្នុងវត្តបាកានប្របនឹងប្រាសាទរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ៕

ប្រភពពី kohsantepheapdaily

Pursat Province - ខេត្តពោធិ៍សាត់

ផ្សារ​​សាមគ្គី​ក្រគរ​​ - Krakor Market

វត្ត​កំពង់​ក្រសាំង

រូប​មួយ​សន្លឹក​ពី​វាល​វែង

របាំ​ក្ងោក​​ពោធិ៍សាត់ - Peacock Dance

ផ្តិល​តំណាង​ខេត្តពោធិ៍សាត់

ទិដ្ឋភាពខ្លះៗពីខេត្តពោធិ៍សាត់​ - View of Pursat

ទូទៅ​អំពី​ខេត្ត​ ពោធិ៍សាត់ - Overview of Pursat

កោះ​ថាស - Koh Thas

ប្រវត្តិ​លោកតា ឃ្លាំង​មឿង

អំពី ​កោះ​សំពៅ​មាស

ប្រវត្តិ​​ឈ្មោះ​​ ពោធិ៍​សាត់​ និងបាកាន