Pytania z Hogwartu

Gdzie mój list z Hogwartu? – czyli skąd biorą się uczniowie w szkole

noreply@blogger.com (Dark Night) — Wed, 28 Oct 2020 15:01:00 +0000

Notka wstępna: Zacznę od tego, że posta napisałam już jakiś czas temu – od czwartku jednak Polska żyje decyzją TK, co opóźniło moją publikację. Wiem, że niektórzy nie chcą czytać politycznych postów na blogach, czy fandomach. Z tego powodu przedstawię swoje stanowisko w oddzielnym poście. Po co? Bo czuję taką potrzebę. Bo czuję, że nie wypowiadając się w ogóle i wyskakując z postem w radosnym tonie jestem obłudna, gdyż w tym co czuję nie ma radości, tylko złość i gorycz. Posta pisałam przed wyrokiem TK, dlatego jego wydźwięk jest…lekki i humorystyczny i z tego powodu wstrzymywałam się z publikacją. Teraz uważam, że dobrym kompromisem będzie opublikowanie tego posta, jak i przedstawienie mojego stanowiska w tej sprawie w poście oddzielnym. Jeśli masz dość tematów politycznych – będzie łatwo oznaczony, byś mógł go ominąć.

Gdzie mój list z Hogwartu? – czyli skąd biorą się uczniowie w szkole

Z tym pytaniem i wariacjami na jego temat, powstały już tysiące memów. #NadalCzekamNaListZHogwartu

Niektórzy dorastali z Harry’m Potterem, dlatego z utęsknieniem wyczekiwali dnia 11.-stych urodzin…a list się nie pojawił. Może się zapodział? Ale z każdym mijającym miesiącem do czytelnika docierało, że list nie przyjdzie, bo Hogwart istnieje jedynie w książce. Mówi się trudno, żyje się dalej. Wraz z upływem czasu, komentarze o zgubionym liście stały się żartem, zabawnym hasztagiem i wyjątkowo wdzięcznym źródłem memów z sowami. Niektórzy jednak nie poprzestali na tym, zaczęli się zastanawiać – w sumie, to w jaki sposób ktokolwiek wiedział, gdzie wysłać list? Rodziny czarodziejów czystej krwi, czy też półkrwi – zrozumiałe, mają ich dane, nazwiska, więc wysyła się listy do ich dzieci. A co z dziećmi mugoli, takimi jak Hermiona? Może list do nas nie przyszedł, bo jesteśmy mugolakami, jak ona? I po prostu nikt nie wie, że my tu jesteśmy, w świecie mugoli, z naszymi niesamowitymi mocami, ale wkrótce ktoś odkryje ten karygodny błąd, my trafimy do Hogwartu i olśnimy wszystkich talentem.

W snach wszystko jest możliwe, jednak w Hogwarcie nie ma miejsca na takie przeoczenia. Dlatego jeśli ciekawi Was na jakiej zasadzie uczniowie są zapisywani i przyjmowani do Hogwartu, zapraszam do przeczytania posta. Spoiler alert: jeśli listu nie dostaliście, to już go nie dostaniecie. Ale marzyć można dalej ;)

Aby zostać uczniem Hogwartu, należy przejść przez niejako dwuetapową weryfikację przez Pióro Przyjęcia i Księgę Dopuszczenia.

Pierwszy raz słyszycie o tych magicznych artefaktach? Nic dziwnego – zostały one opisane jedynie na wizarding world, a nie w samych książkach. W filmach temat przyjęć do Hogwartu nie był w ogóle poruszany, więc tym bardziej nie dziwi mnie, że to mało znana informacja. A to właśnie Pióro i Księgę powinniście obwiniać o brak Waszego listu do Hogwartu!

W takim razie, o co z tym chodzi? Jak działają te artefakty i czy jest szansa, że się pomyliły?

Niestety nie. Ich decyzja jest nieomylna i nieodwracalna, dzięki bezbłędnemu systemowi przyjęć.

Pióro pochodzi od magicznego ptaka – Lelka Wróżebnika, zwanego też irlandzkim Feniksem. Zadaniem Pióra Przyjęcia jest wychwycenie najmniejszych oznak posiadania magii przez dziecko. Wiele noworodków z czarodziejskich rodzin, już chwilę po porodzie okazuje pierwsze przebłyski magii. Czy będzie to poprawienie otulającego kocyka, czy też przesunięcie niewygodnej pieluchy – mali czarodzieje okazują swoją magię w bardzo subtelny sposób. Wtedy Pióro wyskakuje z kałamarza (w którym nie ma żadnego atramentu – Pióra Lelka i tak mają właściwości odpychające atrament) i przy użyciu srebrnego tuszu niewiadomego pochodzenia, zapisuje imię i nazwisko czarodzieja na kartach Księgi Dopuszczenia. A przynajmniej próbuje to zrobić, gdyż tu właśnie pojawia się drugi etap weryfikacji czarodziejskich mocy – czy Księga pozwoli zapisać imię dziecka na jej kartach.

Księga, w przeciwieństwie do Pióra, któremu wystarczy najmniejsza oznaka magii, wymaga już bardziej znaczących oznak. Takich jak niekontrolowane teleportacje, zatrzymanie spadającego talerza w powietrzu, zafarbowanie włosów siostrze, która zdenerwowała ans podczas kłótni, czy też odepchnięcie kolegi bez użycia siły. Dlatego jeśli mały czarodziej będzie okazywał bardzo subtelne oznaki magii, to Księga Dopuszczenia za każdym jednym razem powstrzyma Pióro poprzez zatrzaśnięcie się, jakby mówiła „Nie, to za mało”. Księga postępuje w ten sposób, aby wyeliminować ryzyko przyjęcia do Hogwartu charłaka – osoby nie posiadającej czarodziejskich zdolności, która urodziła się w rodzinie czarodziei.

Dokładnie to spotkało Neville’a. Już chwilę po porodzie sam otulił się wygodnie kocykiem, więc Pióro radośnie podskoczyło wykrywając pierwsze oznaki magii. Księga się zatrzasnęła, jakby mówiła „Jeszcze nie mam pewności, czy to nie charłak”. I tak, przez 8 lat dzieciństwa Neville’a, Pióro wielokrotnie reagowało na słabe oznaki magii, a Księga konsekwentnie się zamykała. Dopiero, gdy jego wujek Algie wyrzucił go z okna, by wymusić okazanie czarodziejskich mocy, Księga pozwoliła zapisać jego imię na swoich kartach. W końcu chłopiec przeżył upadek, który powinien był go zabić! Neville odbił się od ziemi i wyszedł ze zdarzenia bez szwanku.

Swoją drogą, fajne to rodzicielstwo i opieka w wersji Algiego, takie nie za bezpieczne. Wcześniej próbował utopić chłopca stojąc na molo w Blackpool, ale, co za pech, ktoś mu przerwał. Co za problem rzucić dzieckiem z okna, żeby przetestować swoją teorię. „Jak przeżyje, to czarodziej. Jak nie przeżyje, to ups, zabiłem bratanka”. Trochę to przypomina myślenie w średniowieczu i testowanie, czy kobiety były czarownicami. „Wrzucimy je do wody, jak przeżyje to czarownica i możemy ją spalić na stosie, a jak niewinna to utonie” – ciekawy scenariusz, w którym, nieważne co się stanie, to umrzesz. W średniowieczu siła wyporu, olbrzymie, falbaniaste suknie, zagarniające pod siebie powietrze i w ten sposób unoszące kobiety nad powierzchnią wody, to był zupełnie obcy koncept. Czy raczej – magia.

Wracając jednak do głównego tematu – jeśli Księga stwierdziła, że oznaki magii są niewystarczające, to Wasze imiona nie mogły się pojawić na jej kartach.

Dlatego możecie przestać obwiniać sowy, które się zgubiły po drodze – teraz można zacząć psioczyć na Pióro Przyjęć i Księgę Dopuszczenia ;-)

Trzymajcie się, w tych trudnych dla nas wszystkich czasach.

Jakie drewno różdżki pasuje do mnie najbardziej? Cz. II

noreply@blogger.com (Dark Night) — Sun, 18 Oct 2020 17:54:00 +0000

JAKIE DREWNO RÓŻDŻKI PASUJE DO MNIE NAJBARDZIEJ?

Czas na drugą część drewien, z których robione są różdżki! Mam nadzieję, że znajdziecie wśród nich taką, która idealnie do Was pasuje.

English oak – dąb szypułkowy – różdżki wykonane z dębu są niezwykle lojalne i tej samej cechy charakteru oczekują od swoich właścicieli. Cenią sobie czarodziei odważnych, wiernych i silnych. Właścicielami dębowych różdżek są często osoby o silnej intuicji oraz z powiązaniem z magią świata przyrody – magicznymi stworzeniami, roślinami o magicznych właściwościach. Buk nazywany jest Królem lasu od czasu przesilenia zimowego do dnia przesilenia letniego (gdy wydłużają się dni), dlatego powinien być zbierany tylko wtedy. Przez pozostałe pół roku „króluje” ostrokrzew, a podział ten jest związany ze starym przesądem:

„Gdy jego różdżka bukowa, a jej z ostrokrzewu,

małżeństwo czarodziei pełne będzie gniewu”.

Prawdopodobnie z tego drewna wykonano różdżkę Merlina.

Fir – jodła – często nazywana „drewnem ocalałych”, ponieważ jak wspomina Gerbold Octavius Ollivander, sprzedał trzy jodłowe różdżki czarodziejom, którzy wyszli ze śmiertelnego zagrożenia bez najmniejszego szwanku. Takie różdżki preferują właścicieli pewnych siebie, decyzyjnych, o onieśmielającej aurze. Związane jest to z tym, że jodła sama jest drewnem nieustępliwym – dlatego też właściciel jodłowej różdżki nie może być osobą niepewną, słabą. Jodłową różdżkę posiadała Minerva McGonagall

Hawthorn – głóg – ta różdżka jest pełna sprzeczności, tak samo jak sam głóg – jego liście uzdrawiają, a ścięte gałęzie mają zapach śmierci. Różdżka dobrze radzi sobie z rzucaniem klątw, ale równie sprawnie sprawdza się w magii uzdrawiającej. Dlatego też właściciel głogowej różdżki powinien być osobą o skonfliktowanej naturze, w którym walczą przeciwstawne siły, sprzeczne pragnienia. To może być osoba przechodząca kryzys wartości. Jest to jedna z niewielu różdżek, która może obrócić się przeciwko właścicielowi i rzucić na niego jego własne zaklęcie, jeśli zostanie potraktowana w niewłaściwy sposób. Głogową różdżkę posiadał Draco Malfoy.

Hazel – leszczyna – różdżki wykonane z tego drewna nie są polecane tym, którzy mają problem z kontrolowaniem własnego temperamentu. Leszczyna wyczuwa stan emocjonalny właściciela i absorbuje tę energię, przez co zaklęcia mogą być nieskuteczne. Z tego powodu, osoby wrażliwe i niekontrolujące emocji nie powinny decydować się na posiadanie takiej różdżki. Wyjątkową cechą tej różdżki jest wykrywanie wody pod ziemią oraz jej niesamowita wierność czarodziejowi. Z dniem śmierci właściciela, różdżka „wypycha” z siebie całą magię i jedynym sposobem na jej ponowne użycie jest zmiana rdzenia. Jeśli jednak rdzeniem był włos jednorożca, dla leszczynowej różdżki nie ma ratunku i umiera ona razem z właścicielem. Taką różdżkę posiadała Sybilla Trelawney.

Holly – ostrokrzew – To drewno jest uznawane za posiadające opiekuńczą naturę. Dlatego to różdżka odpowiednia dla osób wybuchowych, które łatwo dają się opanować emocjom. Często ich właściciele to osoby, które przeżyły jakieś zagrożenie lub które mają jakąś niebezpieczną, lub duchową misję. Zależnie od rdzenia, zmienia się charakter różdżki. W przypadku pióra feniksa, które odpowiada za dystans i bezstronność, w naturze ostrokrzewu leży zmienność, dlatego ta kombinacja jest konfliktową. Jeśli identyczne różdżki o tym zestawieniu spotkają się ze sobą, nic ich nie powstrzyma przed sianiem spustoszenia. Harry Potter posiadał głogową różdżkę.

Hornbeam – grab – tworzy różdżki wyjątkowe, oddane na całe życie swoim właścicielom, którzy zazwyczaj mają jedną, wyraźną pasję, wizję celu (czasem wręcz obsesję), którą udaje im się spełnić w życiu. Grab bardzo łatwo przystosowuje się do magii właściciela, dlatego w rękach innej osoby może sprawiać problemy przy najprostszym Lumos. Te różdżki są znaczące bardziej świadome i inteligentne niż inne, dlatego szybko wykrywają naturę właściciela, jego kodeks moralny (nieważne czy „dobry” czy „zły”) i odmówią wykonania zaklęć niezgodnych z wyznawanymi przez niego wartościami. Właścicielem takiej różdżki był Victor Krum.

Larch – modrzew – to drewno znane z tego, że daje właścicielowi odwagę i wzmacnia jego poczucie wartości, dlatego jest ono bardzo pożądane. Te różdżki pełne są niespodziewanych umiejętności, ukrytych talentów, tak samo jak ich właściciele. Przykładem czarownicy z modrzewiową różdżką jest Celestyna Warbeck

Laurel – wawrzyn – podobno różdżka ta nie jest w stanie postąpić niehonorowo, jednak znane są przypadki, gdy rzucała śmiertelne w skutkach zaklęcia – jedynie wtedy, gdy właściciel poszukuje chwały. Wtedy drewno to posiada niesamowitą moc, którą ciężko powstrzymać. Wawrzyn nie toleruje lenistwa ani apatyczności właściciela, w takim przypadku dziecinnie proste jest odebranie takiej różdżki czarodziejowi – szybko przestanie mu być posłuszna.

Maple – klon – najczęściej ich właścicielami są podróżnicy i odkrywcy, pełni ciekawości świata i determinacji. To drewno pragnie przygody, dlatego czarodziej– domator nie znajdzie w niej dobrego partnera – magia różdżki w takich warunkach słabnie i staje się nijaka. Konieczna jest więc ambicja, kolejne zadania, zmiany scenerii, wyzwania – wtedy różdżka klonowa wręcz lśni z ekscytacji. Jest to drogie i bardzo pożądane drewno, które przez wiele lat świadczyło o statusie posiadacza. Jej właścicielem jest Ollivander.

Pear – grusza – to bardzo wytrzymałe drewno, które wybiera na właściciela osoby mądre, hojne i życzliwe. Posiadacz to zazwyczaj ktoś o dobrej, spokojnej naturze i o wielkim sercu. Często to czarodzieje popularni i szanowani. Do tej pory nie jest znany przypadek, by właścicielem takiej różdżki był Śmierciożerca lub inny zwolennik Czarnej Magii.

Pine – sosna – różdżki sosonowe zazwyczaj na właściciela wybierają osoby niezależne; indywidualistów, którzy mogą być postrzegani jako odludni samotnicy, intrygujący, tajemniczy. Sosna lubi być używana kreatywnie i chętnie adaptuje się do nowych zaklęć i sposobów czarowania. Istnieje przekonanie, że różdżki te wykrywają czarodziei, którym pisane jest długie życie, gdyż do tej pory nie stwierdzono osoby z sosnową różdżką, która zmarła młodo. Ta różdżka bardzo dobrze sprawdza się w zaklęciach niewerbalnych.

Poplar – topola – preferuje właścicieli, którzy mają jasno zdefiniowane wartości; dla których ważna jest uczciwość i spójność. To różdżka, na której zawsze można polegać, silna i jednolita w swojej mocy. Niektórzy często żartują, że różdżka wykonana z topoli nigdy nie wybrała na właściciela polityka, jednak jest to nierozsądne uprzedzenie. Faktem jest, że dwóch ministrów magii (Eldritch Diggory i Evangeline Orpington) posiadało takie różdżki.

Red oak – dąb czerwony – dobrze współpracuje z czarodziejem o szybkim refleksie. Doskonale sprawdza się w pojedynku. Właściciel takiej różdżki powinien być sprytny, delikatny, łatwo dostosowujący do zmian. To często osoby kreatywne, twórcy wyjątkowych zaklęć i osoby, które warto mieć po swojej stronie podczas walki.

Redwood – sekwoja – podobno przynosi szczęście, jednak jest to często spotykany przesąd. Bardziej prawdopodobne jest to, że różdżka wybiera na właściciela osobę, która dokonuje mądrych i rozsądnych wyborów. Dzięki temu właściciele tych różdżek wiodą pomyślne życie. Często te osoby (jeszcze przed zakupem różdżki) mają predyspozycję do „lądowania na czterech łapach” i wychodzenia z problemów bez szwanku.

Rowan – jarzębina – różdżka jarzębinowa rzuca wyjątkowo silne zaklęcia obronne, które bardzo trudno jest złamać. Na właściciela wybiera osoby o bardzo silnym poczuciu moralności. Z tego powodu przypuszcza się, że żaden czarodziej o złych zamiarach lub zwolennik czarnej magii nie był nigdy w posiadaniu takiej różdżki. Idealny właściciel dla różdżki jarzębinowej to ktoś o czystym sercu, niewinnych zamiarach i jasnym umyśle.

Silver Lime – lipa srebrzysta – często pożądana ze względu na piękny, srebrny kolor. Istnieje pogłoska, że różdżka ta idealnie nadaje się dla osób z Wewnętrznym Okiem, wróżbitów i Leglimentów – do tego rodzaju magii potrzebny jest spokojny umysł z uporządkowanymi myślami i jasny wgląd w swoją naturę.

Spruce – świerk – taka różdżka nie jest dobrą parą dla osoby ostrożnej, wahającej się, niepewnej i o nerwowej naturze. W ich niepewnych dłoniach, różdżka ta jest niebezpieczna (również dla samych właścicieli).Świerk wymaga pewnej ręki, gdyż to drewno ma tendencję to samoczynnego decydowania o tym, jaki rodzaj magii powinien być użyty i będzie próbować narzucić swoją wolę właścicielowi. Dlatego potrzebna jest osoba pewna siebie, która nie pozwoli różdżce na podejmowanie decyzji. Jeśli taka osoba się znajdzie (często będzie też obdarzona sporym poczuciem humoru), to różdżka będzie skłonna do rzucania zaklęć „z rozmachem”, teatralnych, pełnych błysków i kolorów.

Sycamore – jawor – preferuje poszukiwaczy przygody, otwartych na nowe doświadczenia, którzy nie boją się rzucać niecodziennych zaklęć. W rękach spokojnego właściciela dbającego o przyziemne sprawy różdżka będzie znudzona do tego stopnia, że może sama się zapalić z powodu nagromadzonego w niej zapału i energii, kiedy właściciel po raz setny użyje jej do przywołania pary kapci. Idealny właściciel jest ciekawy świata, żywiołowy i chętny przygód.

Vine – winorośl – to mało popularne różdżki, dlatego łatwo zauważyć, że ich właściciele to zazwyczaj ludzie, którzy pragną osiągnąć w swoim życiu „coś większego”, mają ambitne cele, wizję lepszej przyszłości i często zaskakują swoich bliskich, którzy nie znają ich tak dobrze z tej strony. Zazwyczaj taki czarodziej osiąga wyobrażone cele. Winorośl jest bardzo wrażliwa na głębię w osobowości swojego potencjalnego właściciela – do tego stopnia, że czasami zdarza się, że gdy tylko odpowiedni czarodziej wkracza do sklepu z różdżkami, to różdżka reaguje na jego obecność tworząc magiczne efekty i wybierając go na swojego właściciela już wtedy. Ollivander zaobserwował to zjawisko dwukrotnie w swojej karierze. Różdżkę z winorośli posiadała Hermiona Granger.

Walnut – orzech włoski –gdy mamy do czynienia z wyjątkowo inteligentnym czarodziejem, na samym początku często oferowana jest mu różdżka z orzechu włoskiego do wypróbowania. W 9 na 10 przypadków, będzie to idealne połączenie. Innowatorzy i wynalazcy o ponadprzeciętnej zdolności do adaptacji i o wszechstronnych zdolnościach znajdą w takiej różdżce doskonałego partnera. W przeciwieństwie do np. jarzębiny czy gruszy, ta różdżka nie ma „poczucia moralności”. W związku z tym, jeśli orzech włoski trafi w ręce złego czarodzieja, to jeśli będzie on wyjątkowo inteligentny, różdżka nigdy mu się nie sprzeciwi, a wręcz nawzajem z czarodziejem będą podsycać w sobie złą naturę. Taką różdżkę posiadała Bellatrix Lestrange.

Willow – wierzba – często wybiera na właściciela osoby niepewne siebie, swojego potencjału, swojej wartości. Wierzbowe różdżki mają moc uzdrawiającą i prawdopodobnie dlatego wybierają osoby niepewne – aby pomóc im osiągnąć ich pełen potencjał i „wyleczyć” z ich niepewności. Ta różdżka wybrała Rona Weasley’a na swojego właściciela.

Yew – cis – te różdżki są rzadko spotykane, a ich właściciele są równie wyjątkowi. To często osoby znane lub które w przyszłości takie się staną. Często cis uważany jest za posiadający w sobie potencjał do życia i śmierci, gdyż te różdżki często budzą strach, gdy przychodzi do pojedynków. Ta różdżka nigdy nie wybierze przeciętnego lub nieśmiałego czarodzieja; mimo złej opinii, cis równie często wybiera bohaterów Jasnej Strony, jak i czarne charaktery. Właścicielem takiej różdżki był Voldemort, ale również Ginny Weasley.

Jak ostatnim razem, pisząc tego posta korzystałam z opisów zamieszczonych na wizardingworld.com oraz z The Unofficial Ultimate Harry Potter Spellbook.

Jakie drewno różdżki pasuje do mnie najbardziej?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Sun, 11 Oct 2020 16:23:00 +0000

Wielu fanów serii z pewnością zakładało już kiedyś konto na oficjalnej stronie J.K. Rowling, czyli wizardingworld.com lub też na jej poprzedniej wersji: pottermore.com. Strona pozwala na wypełnienie testu, który w odpowiedzi przesyła nam „idealną dla nas różdżkę” wraz z opisem po angielsku. Często jednak tekst jest zbyt trudny, nie każdy dobrze zna angielski, a czasem po prostu jest to przewijane, dlatego postanowiłam wymienić poszczególne rodzaje drewien, z których wykonuje się różdżki, oraz opisać je. Będę korzystać z informacji zamieszczonych w książce The Unofficial Ultimate Harry Potter Spellbook oraz z wizardingworld.com, a tekst podzielę na dwie części dla wygody :-)

Acacia – akacja – tworzy wybredne różdżki, które dobrze współpracują jedynie z ich właścicielem. Ich pełen potencjał jest dostępny tylko najbardziej utalentowanym czarodziejom. Akacja preferuje też bardziej subtelne formy magii, efektywne, a nie efektowne. Czarodzieje lubujący się w wybuchach, iskrach i teatralnych efektach nie odnajdą w akacji dobrego partnera.

Alder – olcha – w odróżnieniu od pozostałych drewien, olcha nie szuka czarodzieja podobnego jej w naturze, a jej przeciwnego. Olcha jest nieustępliwa, jednak jej właściciel nie może być osobą upartą. Powinien być sympatyczny, zgodny, lubiany, nie szukać konfliktów. Jeśli taki będzie, to olcha stworzy bardzo lojalną różdżkę. Doskonale nadaje się do magii niewerbalnej i preferuje ten rodzaj zaklęć.

Apple - jabłoń – to silne drewno nie nadaje się do czarnomagicznych zaklęć i będzie utrudniać lub uniemożliwiać ten rodzaj magii. Jabłoń preferuje czarodziei ambitnych, z celami i ideałami. Czarodzieje, których wybrała jabłoń często wiodą długie, szczęśliwe, życie i posiadają urok osobisty. Częściej niż w przypadku innych drewien, czarodzieje z różdżką z jabłoni posiadają zdolność do rozmowy z magicznymi stworzeniami w ich języku.

Ash – jesion – ta różdżka nie powinna być nikomu przekazywana, ani darowana, gdyż jesion pozostaje całkowicie lojalny pierwotnemu właścicielowi i w rękach innego czarodzieja straci swoją moc i właściwości – zwłaszcza, jeśli rdzeniem jest włos z ogona jednorożca. Jesion preferuje odważnych, stanowczych właścicieli, którzy nie zmieniają łatwo zdania, ale nie aroganckich – w ich rękach odmówi współpracy. Pierwsza różdżka Rona była zrobiona z jesionu, jednak jej pierwotnym właścicielem był Charlie – co tłumaczy problemy Rona z czarowaniem na początku serii.

Aspen – osika – dobrze sprawdza się w pojedynkach magicznych i w walce. Osika preferuje właścicieli zdeterminowanych, o silnej woli, rewolucjonistów. Niektóre ekskluzywne kluby pojedynków w przeszłości przyjmowały jedynie czarodziei z różdżkami z drewna osiki.

Beech – buczyna – to jedno z najbardziej cenionych drewien ze względu na swoją siłę. zdecydowanie preferuje czarodziei otwartych, tolerancyjnych, o bogatym doświadczeniu (jeśli są dorośli) lub o mądrości ponad swój wiek (jeśli są młodzi). Jeśli różdżka zostanie kupiona przez nieadekwatną osobę (nietolerancyjną, zamkniętą na innych i ich opinie), to mimo ogromnego potencjału, rzucane zaklęcia będą mało efektywne. Takie osoby często powracają do różdżkarzy, twierdząc, że sprzedano im wadliwy egzemplarz.

Blackthorn – tarnina – tarninowe różdżki preferują wojowników, zarówno korzystających z Białej, jak i Czarnej Magii. Jest równie popularna wśród aurorów i Śmierciożerców. Kiedy właściciel przejdzie z tą różdżką przez niebezpieczeństwo lub niedolę, stanie się ona bardzo lojalna i związana z nim na zawsze.

Black walnut – czarny orzech – poszukuje właścicieli wnikliwych, polegających na swoich instynktach. Od czarodzieja wymaga, by zawsze był ze sobą szczery, a każda próba samooszukiwania się, lub przeżywany wewnętrzny konflikt sprawi, że różdżka odmówi współpracy. Wtedy konieczne jest znalezienie nowego właściciela, by odzyskała swoją moc. Preferuje uroki

Cedar – cedr – to drewno wybiera właścicieli sprytnych i błyskotliwych, których ciężko oszukać. Jeśli ktoś stanie na drodze właściciela tej różdżki lub zagrozi jego bliskim, spotka się w trudnym, przenikliwym i spostrzegawczym przeciwnikiem, dlatego lepiej nie stawać się ich wrogiem.

Cherry – wiśnia – ma potężną moc destrukcyjną i śmiertelną. Jeśli zostanie połączona z rdzeniem z włókna smoczego serca, to różdżka będzie niemal niemożliwa do poskromienia – ta sztuka uda się jedynie tym, którzy posiadają olbrzymią samokontrolę i wewnętrzną siłę.

Chestnut – często wybiera czarodziei zainteresowanych Zielarstwem, lataniem na miotle lub magicznymi stworzeniami oraz utalentowanych w tych dziedzinach magii. Zależnie od rdzenia, wybiera różnych właścicieli. Włókno ze smoczego serca predysponuje tę różdżkę to wybierania właścicieli lubiących rzeczy materialne i posiadanie. Natomiast sparowana z włosem z ogona jednorożca, jest znakiem dużej potrzeby sprawiedliwości – prawdopodobnie dlatego takie różdżki posiadało aż trzech ostatnich Naczelnych Magów Winzengamotu.

Cypress – cyprys – utożsamiany jest ze szlachetnością, a ich właściciele często umierają heroiczną śmiercią. Tacy czarodzieje są odważni, śmiali, zdolni do poświęcenia (wliczając w to własne życie) i potrafią skonfrontować się z własnymi wadami i problemami, a także wykryć je w innych. Właściciele różdżek cyprysowych są waleczni, niesamolubni.

Dogwood – dereń - wybiera właścicieli o psotnej naturze, którzy lubią dowcipy, zabawę i są w stanie zapewnić różdżce trochę rozrywki. W sytuacji, która tego wymaga, będą jednak w stanie wykonywać poważne i skomplikowane zaklęcia. Nie pozwalają jednak na rzucenie zaklęć niewerbalnych.

Ebony – heban – doskonały do pojedynków i transmutacji, zwłaszcza, gdy właściciel jest pewny siebie i ma odwagę pokazać światu swoje prawdziwe „ja”. Zazwyczaj posiadają ją czarodzieje indywidualiści, niekonformistyczni, outsiderzy, o silnych przekonaniach, którzy nie zmienią łatwo zdania.

Elder – czarny bez – To z niego wykonana była Czarna Różdżka. To drewno jest najrzadsze i podobno przynosi nieszczęście. Mimo że zawiera potencjał do bardzo silnej magii, to często wybiera czarodziejów, którzy nie są liderami w swoich grupach. Jedynie wyjątkowe osoby znajdą w różdżce z bzu swoje idealne dopasowanie, a gdy się to stanie – są przeznaczone do szczególnie ciekawego losu, a ich życie będzie niepowtarzalne.

Elm - wiąz - często był uważany za drewno, które wybiera jedynie czystokrwistych czarodziei, jednak jest to jedynie plotka, gdyż różdżki z wiązu wybierają również osoby mugolskiego pochodzenia, które osiągają z nimi niesamowite rezultaty. Właściciel takiej różdżki to często osoba z prezencją, zwinna, zręczna, dostojna i godna. Spod tej różdżki wychodzi najmniej błędów, a rzucane zaklęcia są eleganckie, wyrafinowane i skuteczne.

To była część pierwsza! Czy znaleźliście tutaj swoją idealną różdżkę? A może już ją znacie ze strony wizardingworld.com?

Teoria: Czy Felix Felicis w ogóle działa?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Sun, 04 Oct 2020 17:42:00 +0000

Fani Harry’ego Pottera z pewnością pamiętają eliksir zwany „płynnym szczęściem” oraz jego magiczne właściwości. Mowa oczywiście o Felix Felicis, miksturze o złotej barwie mieniącej się drobinkami słońca. Pod wpływem eliksiru Harry jest w stanie zrealizować zadanie wyznaczone mu przez Dumbledore’a i wydobywa od Slughorna jego wspomnienie – kluczowe, dla odkrycia istnienia horkruksów Sami Wiecie Kogo. Eliksir daje Harry’emu poczucie, że wie co ma zrobić, że mimo wielu nieudanych prób – tym razem będzie inaczej, a profesor Slughorn ulegnie jego prośbie. Czy jednak na pewno była to zasługa eliksiru? Według mnie, eliksir szczęścia to zupełnie inny rodzaj magii, znany również w świecie medycyny i psychologii pod nazwą efektu placebo.

Zacznę od wyjaśnienia czym jest efekt placebo. Polega to na tym, że pacjentowi (lub jakiejkolwiek osobie) podoje się substancję neutralną, obojętną dla organizmu, przy jednoczesnym poinformowaniu, że produkt ten jest lekiem konkretnie dobranym do tej choroby, o wysokiej skuteczności. U wielu pacjentów pojawia się wtedy ww. efekt, ponieważ wierzą oni w zapewnienia o sile leku i….zdrowieją. Objawy choroby stają się mniej nasilone albo pacjent sam stwierdza, że zdrowieje i czuje się zdecydowanie lepiej, deklaruje mniejsze odczuwanie bólu (mimo że faktyczna poprawa zdrowia nie nastąpiła), a czasem, jeśli problem związany był z blokadą psychiczną, ta blokada może nagle zniknąć. Dzięki temu, że pacjent wierzy, że coś działa, to naprawdę zauważa zmianę (która wcale nie musiała faktycznie się pojawić).

A co to ma wspólnego z Harry’m Potterem?

Bardzo dużo. Tak naprawdę widzimy w Księciu Półkrwi przykład dokładnie tego, kiedy Ron Weasley staje się ofiarą efektu placebo – myśli, że zażywa Felix Felicis i w efekcie spektakularnie rozgrywa mecz Quidditcha. Tylko dlatego, że jest przekonany, że sprzyja mu szczęście – nagle przestaje się stresować wynikiem meczu (blokada psychiczna znika), wie, że pójdzie mu dobrze i rzeczywiście tak się dzieje. A nie zażył eliksiru. To pokazuje, że Felix Felicis posiada wszelkie kwalifikacje, by stać się placebo – póki osoba wierzy w jego działanie, to szczęście sprzyja.

1. 1. Skład

Zacznijmy od tego, jakie są składniki eliksiru i ich działanie:

· Jaja popiełka – leczą malaria oraz są ważnym składnikiem eliksiru miłości.

· bulwy cebulicy – “renowned Potioneer Zygmunt Budge remarked that it was perhaps the squill that gave Felix Felicis its smooth texture” – nadają eliksirowi gładkiej tekstury i są używane do syropów na kaszel…czyli, zwykła, niemagiczna cebula.

· Czułki szczuroszczeta – wzmacnia odporność na czarną magię, uzdrawia

· Nalewka z tymianku – działanie bakteriobójcze, tymianek to przyprawa. Nalewka z niego nie ma żadnych magicznych właściwości.

· Skorupka żmijoptaka – dodaje połysku i odżywia włosy

· Sproszkowana ruta zwyczajna – właściwości uzdrawiające, przeciw wściekliźnie, odrutka.

Czy którykolwiek z tych składników brzmi, jak wyjątkowe coś, co ma niesamowite właściwości poprawiające szczęście? Po spojrzeniu na te składniki, ja dostrzegam takie możliwe działanie:

Uzdrowienie (czyli przestanie boleć głowa, mięśnie, każda mniejsza dolegliwość), poprawienie humoru dzięki jajom popiełka oraz nieco zwiększona odporność, gdyby ktoś rzucił na zażywającego czarnomagiczne zaklęcie. Według mnie, to pierwszy dowód przemawiający za tym, że coś tutaj jest nie tak jeśli chodzi o niesamowite właściwości eliksiru.

2. 2. Dziwne ostrzeżenia i efekty uboczne

Oto znane skutki uboczne stosowania eliksiru zbyt często:

- Nadużywanie powoduje zawroty głowy i lekkomyślne zachowanie

- W dużych ilościach niezwykle trujący

- Bardzo łatwo uwarzyć go nieprawidłowo

Jeśli spojrzeć na to z perspektywy „felix felicis naprawdę nie działa” uzyskujemy bardzo logiczny obraz. Zawroty głowy – jak najbardziej, nalewka z piołunu spożywana w nadmiarze może to wywołać. „Lekkomyślne zachowanie” – dla mnie to brzmi dokładnie jak skutek uboczny stosowania placebo – ktoś zamiast stać się pewny siebie, zaczyna wierzyć, że jest niezniszczalny, nieomylny, wszystko mu się uda. Zaczyna zachowywać się ryzykownie, „bo Felix mnie chroni” i nie dba o konsekwencje. Lekkomyślne zachowanie to po prostu skutek wiary w to, że nic złego się nie stanie. Gdyby ktoś powiedział Ci dzisiaj, że wszystko co zrobisz zakończy się sukcesem, to nie próbowałbyś czegoś ryzykownego? Czegoś co chciałeś zrobić, ale bałeś się konsekwencji złej decyzji?

Informacja o niezwykłej toksyczności eliksiru – brzmi jak idealne zabezpieczenie przed tym, żeby ludzie masowo nie zażywali eliksiru codziennie, bojąc się konsekwencji! A przecież, gdyby ktoś codziennie zażywał placebo, to wkrótce by zauważył, że nie działa już tak dobrze jak pierwszego dnia, bo doganiają człowieka problemy, konsekwencje działań, których nie da się uniknąć. Wspominając o „niezwykle trującym” eliksirze eliminujemy chęć jego częstego spożywania – ergo, nikt nie zauważy, że tak naprawdę nie działa.

I ostatnie, według mnie wręcz kluczowe dla placebo „jak nie zadziała, to znaczy, że źle go przyrządziłeś, ups”. Czyli w razie gdyby ktoś zażył eliksir, a jednak stało się coś złego, to „magia” otaczająca placebo nie znika – jest to tłumaczone niezwykle skomplikowanym przepisem, tak, że bardzo łatwo popełnić błąd, więc dlatego Felix nie zadziałał. To takie zabezpieczenie przed skargami. Tak samo jak w reklamach „żel usuwa 99.9% bakterii” a proszek do prania „zmywa 99.9% plam”. Zastanawiały was kiedyś te dziwne statystyki? To jest dokładnie taka sama „dupokryjka” w razie gdyby Twoje ubranie miało plamy mimo prania – producent powie, że akurat taka plama jak Twoja, podpada po te 0.1%.

3. Slughorn

Tak jak wspomniałam, placebo działa tak długo, jak się w nie wierzy. Jeśli ktoś dowie się o przyjmowaniu placebo, to siła efektu znacząco słabnie lub znika całkowicie. I właśnie z tego powodu uważam, że Slughorn po zażyciu eliksiru dwa razy i spędzeniu dwóch, idealnych dna, to już nie jest ten sam Slughorn, który daje eliksir Harry’emu. Slughorn, który rozdaje tak niesamowicie cenny eliksir jako nagroda, musi być osobą, która nie wierzy już w jego działanie, a przez to nie będzie miała już „idealnego dnia”.

Dlaczego? Przypomnę, że ten eliksir waży się przez 6 miesięcy, a niektóre składniki są trudne do zdobycia. Slughorn ma ten eliksir przy sobie na pierwszej lekcji we wrześniu, co oznacza, że musiał go przygotowywać wcześniej. Niezbyt prawdopodobna jest wersja, by tak skomplikowany, trudny, wrażliwy na minimalne zmiany eliksir przygotowywał w pośpiechu. Ciężko jest uwierzyć, że Slughorn, który od 27.06.1995r. do lata 1996r. ukrywał się, zmieniając miejsce zamieszkania co tydzień, uciekając przed Śmierciożercami, był w trakcie ważenia eliksiru. Wnioskuję więc, że była to fiolka, którą przyrządził zanim odwiedził go Yaxley, próbujący zwerbować go do Śmierciożerców. Skoro więc przez rok miał przy sobie tak silny eliksir, to dlaczego go nie użył w momentach, kiedy nachodzili go Śmierciożercy i musiał się transmutować w fotele, niszczyć domy, uciekać, uciekać, uciekać… Może dlatego, że eliksir nie działał i on o tym wiedział.

Wszystko co osiąga Harry, był w stanie zrobić od początku. Dumbledore dał mu zadanie wiedząc, że Harry da sobie z nim radę bez eliksiru. Tak jak Ron wygrywa mecz po wypiciu soku. Oni zawsze mieli w sobie odpowiednie zdolności, by osiągnąć te cele. A to, że Harry postanawia odwiedzić akurat Hagrida…przecież chciał to zrobić już wcześniej! Tylko wtedy Hermiona go zatrzymała opowiadając o możliwym zagrożeniu. Tak jak pisałam na początku, gdybyście wy się dowiedzieli, że nie będzie konsekwencji waszych działań zrobilibyście właśnie coś takiego – ryzykownego, czego nie zrobilibyście inaczej.

Co myślicie o tej teorii?

Czy mandragory istnieją?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Mon, 28 Sep 2020 14:05:00 +0000

Fani Harry’ego Pottera z pewnością pamiętają mandragory - magiczne, świadome rośliny o korzeniach przypominających kształtem człowieka. Ich krzyk może zabić, ale właściwości lecznicze, które posiadają, wynagradzają trud w ich zdobyciu. Mandragory zostają użyte do sporządzenia antidotum leczącego spetryfikowanych uczniów w Komnacie Tajemnic. Czy wiedzieliście jednak, że mandragory nie są jedynie wytworem wyobraźni J.K. Rowling, a prawdziwymi roślinami, które przez lata były stosowane w medycynie (a nawet do dnia dzisiejszego w Chinach i medycynie ludowej na Sycylii)?

Według średniowiecznych źródeł, sok z mandragor miał leczyć ból głowy, zapalenie ucha oraz szaleństwo (ciekawe zestawienie swoją drogą), a ich korzenie - tak jak w Harry’m Potterze - miały przypominać wyglądem człowieka i krzyczeć z bólu, gdy wyrwane z ziemi.

W Bibliotece Brytyjskiej znajduje się XV-wieczny manuskrypt, który demonstruje „poprawną” i „bezpieczną” metodę zebrania tej rośliny. Należało obwiązać roślinę sznurkiem, a następnie przymocować jego drugi koniec do obroży psa. Następnie albo dąc w róg, albo wabiąc zwierzę kawałkiem mięsa, zachęcało się psa do biegu z odległości. Pies wyrywał roślinę podczas pościgu za przysmakiem, a ponieważ ludzi nie było w pobliżu - to wyobrażony, mityczny krzyk mandragory nikogo nie zabijał.

Pedanius Dioscorides, medyk w armii Rzymskiej, jako pierwszy dokonał rozróżnienia na „męską” i „żeńską” mandragorę. Przez wiele lat, jego klasyfikacja była uznawana za prawdziwą, jakoby rośliny te należały do tego samego gatunku, jednak nowoczesne metody identyfikacji roślin wskazują jednak na to, że są to odrębne gatunki. Obecnie przyjmuje się, że istnieją trzy (lub cztery) odmiany:

- Mandragora officinarum L. i Mandragora autumnalis (w niektórych źródłach rozdzielane, w innych uznawane za ten sam gatunek)

- Mandragora turcomanica

- Mandragora caulescens

A jak mandragora była i jest używana w naszym świecie?

Właściwości, które przypisują jej obecni zwolennicy medycyny ludowej to:

- afrodyzjak

- wzbudzanie stanów hipnotycznych

- jako eliksir wzbudzający miłość

- działanie przeczyszczające

- usypianie

- działanie przeciwbólowe

Wiele z tych właściwości jest prawdopodobne (przeczyszczanie, usypianie, przeciwbólowość i stany hipnotyczne) ze względu na wysoką zawartość alkaloidów tropanowych w tej roślinie. Najwyższa koncentracja alkaloidów znajduje się właśnie w korzeniach mandragory. Badania kliniczne potwierdziły następujące skutki spożycia Mandragora autumnalis:

rozmazane widzenie, rozszerzenie źrenic, suchość w ustach, ból głowy, mdłości, wymioty, zawroty głowy, rumieńce, przyspieszone bicie serca i halucynacje.

Wydaje się więc logiczne, że tłum majaczących ludzi, z rozmazanym wzrokiem, w korzeniach mandragory dopatrzył się krzyczącego człowieka. A od tego czasu mit podróżował dalej, skłaniając do wymyślnych sposobów zebrania rośliny, jak korzystanie z psiego zaprzęgu. Niestety, w naszej rzeczywistości mandragory nie są tak cudownym panceum na skomplikowane dolegliwości, jak w uniwersum Harry’ego Pottera.

źródła:

Harry Potter: A History of Magic, Bloomsbury

https://en.wikipedia.org/wiki/Mandragora_(genus)

Dlaczego Peter Pettigrew został przydzielony do Gryffindoru? cz. II

noreply@blogger.com (Dark Night) — Thu, 17 Sep 2020 17:54:00 +0000

Bez zbędnego przedłużania, druga część argumentów na rzecz umieszczenia Petera w Gryffindorze :-)

3. Peter miał cechy Gryfona - głęboko, głeboko, głęboko...
Zaczęłam się zastanawiać nad tym, czy Peter na pewno nie był odważny? Myślę, że przez wiele lat demonstrował śmiałość, tupet, a przy tym odwagę, tak samo, jak wielokrotnie robił to Harry.

Syn James’a namiętnie łamał reguły podczas pobytu w szkole, pod samym nosem nauczycieli. Zakładając Pelerynę Niewidkę, jakby mówił:

„No i co mi teraz zrobicie, nie widzicie, nie macie dowodów! A teraz pójdę na Zakazane III piętro, po drodze poszukam bazyliszka, a przy okazji Syriusza Black’a, który podobno chce mnie zabić. Po drodze złamię tysiąc punktów regulaminu, włamię się do biblioteki w środku nocy i dowiem się co kombinuje Malfoy. No i dam bliźniakom pieniądze na otworzenie sklepu, mimo że wiem, że ich matka im tego zabroniła. Według mnie nie ma racji, więc zrobię po swojemu”.

Oczywiście Harry robił to wszystko kierując się dobrymi pobudkami. Chciał pomóc bliźniakom, dlatego umożliwił im złamanie zakazu Molly. Chciał pomóc innym uczniom, ocalić Ginny, ochronić Kamień Filozoficzny, uratować życie Syriusza i Hardodzioba... Mimo wszystko, bardzo przypomina to zachowanie Petera, który zmienia się w szczura, dołącza do rodziny Weasley’ów i wraca do Hogwartu. Śpi w pokoju z Harry’m, chodzi po korytarzach, po których chodzili jego przyjaciele, którzy zmarli z jego powodu. Jakby śmiał się w twarz dyrektora i Harry’ego:

„No i co mi zrobisz Dumbledore, jestem w Twojej szkole, pod Twoim nosem i nikt z was o tym nie wie, nie widzicie mnie, więc nie macie żadnych dowodów! A teraz pójdę się położyć w pokoju Rona, obok chłopca, którego rodzice zmarli przez to, że ich wydałem. No i co mi zrobisz?”.

Pobudki do łamania reguł i konwenansów Harry i Peter mieli inne. Ale ich zachowanie sprowadzało się do śmiałości i tupetu, które są synonimami odwagi. A przy okazji, są cechami wielu Gryfonów. Bliźniacy, Lee Jordan, Ron, Hermiona, James, Remus i Syriusz - oni wszyscy w ten czy inny sposób wykazywali śmiałość i tupet rzucając magiczne dowcipy na nauczycieli i uczniów, zakradając się w niedozwolone miejsca, idąc do Hogsmeade mimo wyraźnego zakazu, ukrywając bycie animagami... i długo by wymieniać.

4. Moment jego śmierci
W filmie Peter zostaje zamordowany - czy to przez zaklęcie Zgredka, czy też przez Śmierciożerców, jako kara za wypuszczenie więźniów - nie jest to wyraźnie pokazane. Jednak w książce mamy ładną klamrę kompozycyjną. We Więźniu Azkabanu Dumbledore mówi Harry’emu, że „przyjdzie czas, gdy będziesz zadowolony z tego, że uratowałeś życie Pettigrew” i informuje chłopca, że Glizdogon ma wobec niego dług życia. Rzeczywiście, gdy Harry z przyjaciółmi w Insygniach Śmierci próbują uciec z lochów we dworze Malfoy’a, Glizdogon staje im na drodze i zaczyna dusić Harry’ego.

„Zabijesz mnie? - wychrypiał Harry, próbując oderwać metalowe palce - Po tym, jak ocaliłem Twoje życie? Jesteś mi to winien, Glizdogonie

Srebrne palce poluzowały uścisk. Harry się tego nie spodziewał: szybko wyrwał się i zasłonił usta Glizdogona swoją dłonią. Widział, jak szczurze, wodniste oczy mężczyzny wypełnia szok i niedowierzanie: wydawał się tak zaskoczony jak Harry tym, co zrobiła jego ręka. Tym, jak zdradziła ona ten mały impuls litości (...) patrzył, jak jego własne srebrne palce nieubłaganie zbliżają się do jego gardła.

Nie–

Harry próbował oderwać srebrną dłoń, ale nie dało się jej już powstrzymać. Srebrne narzędzie, które Voldemort ofiarował swemu tchórzliwemu słudze, zwróciło się przeciw swojemu nieuzbrojonemu, bezużytecznemu właścicielowi. Pettigrew otrzymywał nagrodę za swoje wahanie, za moment współczucia; był duszony na ich oczach.”

Kiedy Potter przypomina Peterowi o długu życia, coś porusza się w Glizdogonie. Waha się. Jednak wyczarowana przez Voldemorta w Czarze Ognia srebrna ręka wyczuwa tę zdradę i dusi Petera, zwracając się przeciw niemu. Według mnie właśnie ten moment śmierci stanowi pewnego rodzaju nawrócenie Petera. Pierwszy raz, waha się czy zmienić strony i nie robi tego ze strachu, tylko z poczucia winy i współczucia. Waha się czy pomóc, bo podświadomie dociera do niego, że zrobił wiele złego i jest winny Harry’emu dług życia. Ten minimalny impuls, który potem próbował zwalczyć, świadczyć może o tym, że gdzieś na dnie serca miał honor i poczucie sprawiedliwości - dwie ważne cechy Gryfona.
Co o tym myślicie? :-)

*„Hatstall — słowo, mianem którego określani byli nowi uczniowie Hogwartu, nad których przydziałem Tiara zastanawiała się dłużej niż pięć minut. Zdarzało się to jednak niezwykle rzadko (około raz na pięćdziesiąt lat). ”

źródła:

https://harrypotter.fandom.com/pl/wiki/Hatstall
https://harrypotter.fandom.com/pl/wiki/Gryffindor
https://harrypotter.fandom.com/pl/wiki/Slytherin
https://harrypotter.fandom.com/pl/wiki/Hufflepuff
https://harrypotter.fandom.com/pl/wiki/Ravenclaw

Dlaczego Peter Pettigrew został przydzielony do Gryffindoru? cz. I

noreply@blogger.com (Dark Night) — Thu, 17 Sep 2020 17:21:00 +0000

„Może w Gryffindorze,
Gdzie kwitnie męstwa cnota,
Gdzie króluje odwaga
I do wyczynów ochota.”

Każdy, kto choćby obejrzał pierwszy film - Kamień Filozoficzny - zapytany o cechę charakteryzującą Gryfonów odpowie: odwaga! Fan serii, który przeczytał książki, zapewne będzie w stanie wymienić inne cechy:
Męstwo, Szczerość, Szlachetność, Prawość, Sprawiedliwość, Lojalność
Wszystko brzmi wspaniale, szlachetność, lojalność, odwaga...tylko gdzie tutaj pasuje (prawdopodobnie) najbardziej nielojalna i tchórzliwa osoba w całej serii? Dzisiaj będę szukać wyjaśnień Przypadku Petera Pettigrew. Ten post będzie nieco dłuższy, z tego powodu podzielę go na dwie części - dla łatwiejszego odbioru.

1. Tiara Przydziału sugeruje się podziwianymi, a nie posiadanymi cechami.
Takie wyjaśnienie można wyczytać między wersami w całej serii. Harry Potter, który z pewnością posiadał cechy charakteryzujące Ślizgonów, nie został tam przydzielony, bo tego nie chciał. Cechy Slytherinu to:
Ambicja - Harry był najmłodszym Szukającym w Stuleciu i z zacięciem uczył się zaklęcia patronusa poza lekcjami. W wieku 26 lat, jako najmłodszy w historii, został Szefem Biura Aurorów. Jeśli coś go interesowało, to nie można mu odmówić ambicji.
Braterstwo - tę cechę wielokrotnie prezentował na łamach książek.
Przebiegłość, spryt - Brakuje mi dobrego tłumaczenia dla angielskiego „sly”, chyba „cwany” oddaje najbardziej sens tego, co chciałabym opisać. Manipulowanie Slughornem, by wydobyć z niego wspomnienie? Przeszukiwanie Hogwartu nocą, pod Peleryną Niewidką? Albo zmanipulowanie Lucjusza Malfoy’a, by nieświadomie uwolnił Zgredka? Ja tu widzę Ślizgona z krwi i kości.
Zaradność - myślę, że prowadzenie zajęć dla Gwardii Dumbledore’a, czy też wykorzystanie komninka w gabinecie Umbridge, do kontaktu z Syriuszem, to jedne z wielu możliwych przykładów.

Wiele osób twierdzi, że Harry częściej i wyraźniej przedstawiał cechy Ślizgona niż Gryfona. Ale to nie były cechy dla niego istotne. On podziwiał odwagę. Odwagę swoich rodziców, odwagę tych, którzy polegli w walce. Dlatego Tiara przydzieliła go zgodnie z jego pragnieniami, do domu, w którym „ kwitnie męstwa cnota”. Kwitnie. Nie „gdzie wszyscy są odważni na 100%”. Podobnie sprawa ma się z wieloma innymi uczniami - Hermionę, wcielenie Krukonki, niemalże hatstall* między tymi domami, również przydzielono do Gryffindoru. Posiadane już cechy nie były tak istotne jak to, co uczeń podziwiał i jaki chciał się stać. Tiara tylko miała umożliwić rozwój pożądanych cech poprzez znalezienie odpowiedniego środowiska.

Peter Pettigrew był osobą, która najbardziej na świecie pragnęła bycia odważnym. Otaczał się odważnymi ludźmi, jak James, Syriusz i Remus. Chciał być takim jak oni. W Insygniach Śmierci znajduje się opis zdjęcia zawieszonego w pokoju Syriusza Blacka:
Po prawej stronie Syriusza stał Pettigrew, niższy od niego o głowę, pulchny, o wodnistych oczach, które błyszczały zachwytem, że został uwzględniony w najpopularniejszej szkolnej grupie, razem z tak podziwianymi buntownikami jak Syriusz i James.

2. Peter Pettigrew nie pasował do żadnego innego domu.
Rzeczywiście, po przeanalizowaniu cech Gryfonów, ciężko jest stwierdzić, że Peter posiadał jakąkolwiek z nich. Ale ten sam problem pojawia się przy wszystkich innych domach.
Hufflepuff:
Wierność, Sprawiedliwość, Pracowitość, Lojalność, Uprzejmość, Uczciwość, Koleżeńskość, Cierpliwość, Schludność, Dokładność, Pokojowe nastawienie, Kreatywność, Pomocność.

Z tych wszystkich cech, zgodziłabym się z tym, że był dość pokojowy, może uprzejmy w latach szkolnych. Ale przy jego tendencji do zmieniania frontu jak zawieje wiatr (dobry w czasach szkoły, zdrada przyjaciół rok później, próba odzyskania ich zaufania we Więźniu, powrót do Czarnego Pana tej samej nocy), Hufflepuff, dla którego najważniejsza była lojalność i wierność, odpada natychmiastowo. To cechy, których nie ma za grosz, a posiada w rażącym wręcz stopniu odwrotności tych cech - niewierność, zdradliwość, nielojalność.

To może Ravenclaw? Cechy uczniów tego domu to:
Mądrość, Bystrość, Inteligencja, Roztropność, Kreatywność, Oryginalność, Akceptacja innych.
Co prawda stał się animagiem jeszcze jako nastolatek (z olbrzymią pomocą pozostałych Huncwotów, o czym wspomina Syriusz), ale na tym kończą się jego osiągnięcia. Można stwierdzić, że zabicie 13 mugoli, wrobienie najlepszego przyjaciela oraz zakamuflowanie jako szczur to czyn wymagający intelignecji i kreatywności. Do pewnego stopnia mogę się z tym zgodzić, ale trzeba pamiętać, że te cechy „uruchomił” w nim strach, przed byciem odkrytym przez pozostałych na wolności Śmierciożerców i ich zemstą. Dostanie się do wieży Krukonów wymagało odpowiedzenia na zagadkę, a więc mądrości i kreatywności w dosłownym tych słów znaczeniu. Odnoszę wrażenie, że chłopiec nie byłby w stanie dostać się do Pokoju Wspólnego Ravenclaw.
Zostaje Slytherin, którego cechy opisałam wcześniej. Ambicja, braterstwo, spryt, zaradność? Nieważne jak próbuję na to spojrzeć, nie widzę żadnej z tych cech w Glizdogonie. Chyba, że za zaradność uznać wielokrotne morderstwo i ukrywanie się przez lata w ciele szczura. Peter Pettegrew był hatstall’em - Tiara spędziła ponad 5 minut decydując nad jego przydziałem. Jednak w przeciwieństwie do pozostałych uczniów tego typu, w jego przypadku tiara nie mogła podjąć decyzji, ponieważ miał tak mało jakichkolwiek pożądanych cech. Nie był lojalny, mądry, braterski, ani sprytny. Tiara musiała szukać najmniejszych oznak CZEGOKOLWIEK.

Dlaczego Filch pracował w Hogwarcie?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Fri, 11 Sep 2020 19:08:00 +0000

Niedawno przeczytałam komentarz na jednej z grup potterheads, który kwestionował zatrudnienie Filcha - charłaka - w charakterze woźnego. Rzeczywiście, istnieje sporo powodów, które sugerują, że ta decyzja nie miała sensu.

1. Jakikolwiek czarodziej byłby w stanie posprzątać bałagan szybciej.

To koronny argument w tej dyskusji. Zatrudnienie osoby bez różdżki do sprzątania magicznego nieporządku jest mało praktyczne. Zamiecenie podłóg w wielkim zamku to kwestia sekund lub godzin, minimalnego wysiłku lub długotrwałego, męczącego wysiłku fizycznego. Czarodziej w jednym dniu byłby w stanie posprzątać wszystkie podłogi, odbyć dziesięć szlabanów z uczniami (dzięki temu inni nauczyciele nie musieliby tego robić) i jeszcze zdążyłby odpocząć. Tymczasem osoba w wieku Filcha, w ciągu dnia, co najwyżej, sprzątnęłaby podłogi w kilku klasach.

2. Są rzeczy, których Filch nie był w stanie zrobić.

Kilkukrotnie w książkach pojawiają się sceny, w których Filch stara się oczyścić przestrzeń i nie jest w stanie tego zrobić. Magiczne bagno, wyczarowane przez Weasley’ów w Zakonie Feniksa, stanowiło dla niego barierę nie do pokonania. Jedynym sposobem na pozbycie się bagna, była magiczna interwencja doświadczonego czarodzieja. Podobnie było z fajerwerkami, które zostały wypuszczone jako dywersja w 28 rozdziale Zakonu. Umbridge wykrzykiwała polecenia, by nie rzucał na nie Drętwoty, a jedyne co Filch mógł zrobić, to wymachiwać miotłą (która w sekundę zajęła się ogniem). Podobnie, Filch nie był w stanie rozpoznać Amortencji, którą kupowały uczennice w Hogsmeade, ani trucizny przeznaczonej dla dyrektora zamaskowanej w alkoholu. W związku z tym, nie wywiązywał się w pełni ze swoich obowiązków.

3. Miał problemy zdrowotne - reumatyzm

Jest to wspomniane w Zakonie Feniksa. Kiedy Harry patrzy na Filcha wycofującego się z gabinetu Umbridge w pokłonie, czytamy zdanie:

Oczywiście pani profesor, oczywiście - powiedział Filch, kłaniając się tak nisko, jak pozwalał mu na to jego reumatyzm.

Czy problemy ze zdrowiem, które bezpośrednio skutkują bólem, a które pogarszają się ze względu na charakter wykonywanej pracy - to nie wystarczający powód? Przczyną reumatyzmu jest m.in. przeciążanie mięśni i stawów przez wiele lat, monotonne powtarzanie ruchów (codzienne sprzątanie podłóg w wielkim zamku?). Zimno od kamiennych ścian i podłog z pewnością nie stanowiło ulgi w bólu.

Czy biorąc to wszystko pod uwagę, zatrudnienie Filcha nie było okrutne? Poszperałam jednak trochę w książkach i w biografii Filcha, znalazłam tam kilka przekonujących argumentów:

1. To nie była prestiżowa praca, brakowało chętnych czarodziei.

Jeśli ktoś już posiadał magiczne zdolności, to zapewne miał aspiracje z nimi związane. Lecznictwo, prawo magiczne, nauczanie... mało kto marzy o tym, żeby poświęcić życie na sprzątanie podłóg, jeśli ma możliwości osiągnąć inne rzeczy. Oczywiście nie twierdzę, że praca uwzględniająca sprzątanie jest w jakikolwiek sposób gorsza czy mniej ważna. Przeciwnie, to bardzo, bardzo potrzebne zawody, które bardzo szanuję i doceniam. Jednak zarówno w naszym jak i w magicznym świecie, praca woźnego jest postrzegana, jako mało ambitna i ze świecą szukać osoby, która na prawdę to lubi i sprawia jej to przyjemność.

2. Praca w szkole magii dawała mu poczucie należenia „gdzieś”.

Dzięki doświadczeniom Harry’ego jak i Voldemorta, wiemy jak silne może być poczucie osamotnienia i niebycia częścią świata ani czarodziei, ani mugoli. Filch, jako jedyny charłak w rodzinie, z pewnością czuł się odrzucany przez ten świat. Z drugiej strony, jako dziecko w rodzinie czarodziejskiej, nie miał pojęcia o świecie mugoli i nie czuł, jakby do niego należał. W Hogwarcie odnalazł swoje miejsce, o czym może świadczyć to, że jako JEDYNY pracownik zamku, mieszkał tam również w czasie wakacji (źródło: http://www.accio-quote.org/articles/2000/0700-swns-alfie.htm). Hogwart był miejscem, które dla wielu osób stało się domem, po tym jak z różnych powodów ten dom/rodzinę stracili. Podobnego uczucia doświadczają również Trelawney oraz Hagrid.

3. Filch chciał tam pracować.

Zastanawiałam się, czy można uznać, że Filch lubi swoją pracę. Doszłam do wniosku, że tak, jak najbardziej. W końcu przez lata swojej pracy skonfiskował tysiące sprzętów, a z 24 rozdziału Księcia Półkrwi dowiadujemy się, że w tym czasie wypełnił 1056 pudełek zapisami wszystkich uczniów, którzy dostali szlaban lub inną karę. Według mnie, to brzmi jak praca wykonana przez osobę, która to lubi i z ochotą podchodzi do swoich zadań.

Mimo że Filch nie był pracownikiem idealnym i przejawiał niepokojące zainteresowanie fizycznym karaniem uczniów, to w gruncie rzeczy była to dobra praca dla niego i z pewnością było to miejsce, które lubił. Gdyby chciał odejść z pracy na emeryturę, np. z powodu reumatyzmu - Dumbledore z pewnością by mu to umożliwił. Filch pracował w Hogwarcie, bo tego chciał.

Zgadzacie się?

Dlaczego Potterowie nie ukryli się przed Voldemortem pod Peleryną Niewidką?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Thu, 10 Sep 2020 16:42:00 +0000

Spotykam się z różnymi sposobami, w jakie zadawane jest to pytanie. Postaram się odpowiedzieć na dwa, które najczęściej zauważam.

1. Dlaczego Potterowie nie ukryli się pod peleryną, kiedy pojawił się Voldemort i próbował zabić Harry’ego? Zapomnieli, że mają w posiadaniu obronę niemalże doskonałą? Rowling chyba się sama pogubiła w tym co pisze.

Główny problem z tym pytaniem polega na tym, że zawiera przekonanie, jakoby rodzina Potterów, podczas ataku w dniu 31.10.1981r. była w posiadaniu Peleryny Niewidki. Niemal pewne jest to, że w tym czasie Peleryna znajdowała się w rękach innego wybitnego czarodzieja - Albusa Dumbledore’a. Kiedy Dumbledore zwraca Harry’emu ten magiczny artefakt (po tym, jak Harry zgubił go na Wieży Astronomicznej), mówi do chłopca:

Twój ojciec zostawił to w moich rękach zanim zmarł. Czas, by wróciła do ciebie.

Harry Potter i Kamień Filozoficzny, J.K. Rowling

Myślę, że mało prawdopodobne jest, by w tym momencie Dumbledore kłamał. Nie ma do tego żadnego powodu. Dumbledore wyjaśnia, że w tamtym czasie był zafascynowany Peleryną Jamesa, ponieważ zauważył jej wyjątkowość. Dumbledore najprawdopodobniej zaczął wtedy podejrzewać, że jest to jedno z Insygniów Śmierci. Być może poprosił Potterów o pożyczenie peleryny, możliwe, że James sam zauważył zainteresowanie dyrektora i zaoferował możliwość zapoznania się z artefaktem. Tak czy inaczej, w momencie ataku nie mieli Peleryny Niewidki w swoim mieszkaniu.

2. Dlaczego Potterowie się nie ukryli pod peleryną? Po co ją w ogóle pożyczali komukolwiek, powinni przecież zostawić ją na wszelki wypadek, a nie rozdawać naokoło.

Potterowie nie mieli podstaw uważać, że peleryna będzie im w najbliższym czasie potrzebna. W ich mniemaniu byli całkowicie bezpieczni, a Strażnikiem Tajemnicy ich miejsca zamieszkania była osoba, którą uważali za godną zaufania i taką, której nikt nie będzie podejrzewać o pełnienie tej funkcji. Peter Pettigrew był ich przyjacielem, a ponieważ nie był uznawany za wyjątkowego czarodzieja - miał być ich zabezpieczeniem. Uznali, że nikt nie będzie go podejrzewać o pełnienie tej roli, więc nie będzie próbować wymuszenia z niego tej informacji poprzez tortury. Z tego względu, pożyczyli Pelerynę Niewidkę. Błędne według mnie jest przekonanie, że peleryna pomogłaby im w jakikolwiek sposób. Moment ataku przebiegł bardzo gwałtownie, nie było czasu na szukanie peleryny i chowanie się. Z perspektywy Voldemorta, moment śmierci Potterów wyglądał tak:

Przekroczył próg, kiedy James wybiegł do holu. To było tak łatwe, zbyt łatwe, James nawet nie podniósł różdżki...
(…)
Ona też nie miała przy sobie różdżki... Jak ufnymi głupcami byli, myśląc, że są na tyle bezpieczni dzięki przyjaciołom, że broń mogła zostać porzucona choćby na chwilę...

Rodzice Harry’ego nie byli nawet uzbrojeni w różdżki. Atak rozpoczął się w kilka sekund, nie było jakiejkolwiek walki. Skoro ani James ani Lily nie mieli nawet czasu na znalezienie różdżek, z pewnością nie mieli też czasu na bieganie po mieszkaniu, szukanie peleryny, ani na chowanie się. Nawet zakładając, że peleryna znajdowałaby się w zasięgu ich dłoni i że zdążyliby się ukryć, zyskaliby może pół minuty. Voldemort widząc pusty dom mógłby rzucić zaklęcie Homenum Revelio, czyli zaklęcie wykrywające obecność ludzi w otoczeniu osoby rzucającej urok. To zaklęcie zadziałałoby na Potterów, ponieważ jest to dokładnie to samo zaklęcie, którego niewerbalnie użył Dumbledore w Więźniu Azkabanu, aby wykryć obecność niewidzialnej Złotej Trójcy w Chatce Hagrida. Po uzyskaniu potwierdzenia obecności Potterów, wystarczyłoby, aby Voldemort rzucił Bombarda na ściany lub meble, a opadające odłamki i tynk ujawniłyby dokładne ich położenie. Peleryna Niewidka nie spełniłaby swojej roli.

Podsumowując, Potterowie nie mieli przy sobie Peleryny, a nawet gdyby ją mieli - to nie pomogłaby im ona w przeżyciu ataku.

Dlaczego horkruks w Harry’m nie został zniszczony w KT?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Wed, 09 Sep 2020 16:11:00 +0000

To pytanie zadziwiająco często pojawia się na grupach Potterheads, cyklicznie, kiedy wszystkie filmy są wyświetlane w telewizji. Zadają je fani, którzy po wielu latach odświeżają sobie serię, a także ci, którzy nie mieli jeszcze okazji do zapoznania się z książkami. Zazwyczaj pytanie zadawane jest w taki sposób:

Skoro wiemy, że jednym z nielicznych sposobów na zniszczenie horkruksa jest jad bazyliszka, to dlaczego horkruks w Harry’m nie został zniszczony w Komnacie Tajemnic? Przecież jest scena, w której bazyliszek rani Harry’ego, w książce tak samo. Chyba Rowling zapomniała o tym, jak pisała Insygnia Śmierci, stąd niezgodność, co myślicie?

Przypomnę, że horkruks to:

„Czarnoksięski przedmiot, w którym ktoś ukrył cząstkę własnej duszy.”

https://harrypotter.fandom.com/pl/wiki/Horkruks

Horkruks w Harry’m Potterze powstał przez przypadek - Voldemort stworzył go nieświadomie. Kiedy próbował zabić dziecko, zaklęcie odbiło się, ze względu na magiczną ochronę otaczającą chłopca. Ochrona powstała, gdy Lily Potter oddała swoje życie, próbując ocalić synka. Odbita Avada Kedavra oderwała cząstkę niestabilnej i okaleczonej duszy Voldemorta, która zamieszkała w Harry’m.

Istnieje niewiele znanych sposobów na zniszczenie horkruksa - tym, o którym wie Harry, jest jad bazyliszka. Dlaczego więc jad nie spełnił swojej funkcji w Komnacie Tajemnic, gdy Harry został raniony? Odpowiedź znajduje się między wierszami.

Horkruks był zniszczony wtedy i tylko wtedy, kiedy był uszkodzony poza możliwością naprawienia. Musiało to być zniszczenie do takiego stopnia, że dusza nie była w stanie przetrwać i bezpowrotnie ginęła. Natomiast w Komnacie Tajemnic, taka sytuacja nie miała miejsca.

If this is dying - thought Harry - it’s not so bad.

Even the pain was leaving him...

But was this dying? Instead of going black, the chamber seemed to be coming back into focus. Harry gave his head a little shake and there was Fawkes, still resting his head on Harry’s arm. A pearly patch of tears was shining all around the wound - except - that there was no wound (...)

- Harry Potter and the Chamber of Secrets, J.K. Rowling

Kiedy jad bazyliszka zaczął rozprzestrzeniać się po ręce Harry’ego, feniks Fawkes zaczął płakać. Łzy fenika mają wiele magicznych właściwości, a jedną z nich jest uzdrawianie - nawet urazów po tak potężnej truciźnie, jak jad bazyliszka. Z tego powodu, w momencie, gdy Fawkes uzdrowił Harry’ego, uzdrowił też jego ciało, jako naczynie dla horkruksa. Ponieważ „naczynie” nie zostało zniszczone, horkruks pozostał nienaruszony. Gdyby wtedy Fawkes nie zainterweniował i Harry poniósłby śmierć, to również horkruks w nim zostałby unicestwiony.

W całej tej sprawie kluczowy jest nie sam kontakt z potężną magiczną substancją, jak jad bazyliszka, tylko to, by naczynie dla duszy zostało zniszczone poza możliwością naprawienia.

Dlaczego Harry zobaczył testrale dopiero po śmierci Cedrika?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Tue, 01 Sep 2020 16:03:00 +0000

Na to pytanie zna odpowiedź większość osób, które przeczytały książki, jednak jest wielu fanów, którzy widzieli tylko filmy, a przez to — ten wątek wydaje im się przeoczeniem autorki. Rozwiewam więc wątpliwości :-)

Testrale zostają przedstawione czytelnikom dopiero w piątej części książek, Zakonie Feniksa. Te skrzydlate konie ciągną powozy z uczniami do zamku, rok w rok. Oto ich opis, zaczerpnięty ze strony:

https://harrypotter.fandom.com/pl/wiki/Testral

„Testral (ang. Thestral) — bardzo rzadkie, magiczne stworzenie przypominające skórzastego konia z dużymi skrzydłami, jak u nietoperza. Należał do skrzydlatych koni.

Podobno testrale przynosiły nieszczęście, a każdego, kto je zobaczył, czekały najróżniejsze okropne wypadki. Przesąd ten wywodził się z tego, że mogli je zobaczyć tylko ci, którzy widzieli czyjąś śmierć (...)”

Na grupach fanowskich Potterheads, wielokrotnie pojawiło się pytanie — „skoro Harry widział śmierć swojej matki i śmierć profesora Quirrella, to dlaczego testrale zobaczył dopiero po kilku latach?”. Odpowiedź jest prosta, a udzieliła jej sama J.K. Rowling:

„I’ve been asked this a lot. Harry didn’t see his parents die. He was in his cot at the time (he was just over a year old) and, as I say in ‘Philosopher’s Stone’, all he saw was a flash of green light.”

(tłum. Często zadaje mi się to pytanie. Harry nie widział śmierci swoich rodziców. Cały czas był w swojej kołysce, miał niewiele ponad rok, i tak, jak wspominam w Kamieniu Filozoficznym, jedyne co widział, to błysk zielonego światła)

Zamieszanie wprowadza jedynie film, ponieważ filmowa wersja przedstawia nam Harry’ego, który patrzy na śmierć swojej matki ze swojej kołyski. Co więcej, aby zobaczyć testrale, nie wystarcza samo bycie świadkiem czyjejś śmierci. Widzą je ci, którzy „zyskali emocjonalne zrozumienie tego, co ona oznacza. Zawsze były niewidzialne dla tych osób, które nie widziały czyjejś śmierci oraz dla tych, którzy widzieli, ale jej nie zrozumieli.”. Z tego powodu, nawet gdyby roczny Harry patrzył na śmierć rodziców, to nie zrozumiałby prawdziwie tego, co się stało, jakiej straty wtedy doświadczył.

To co w takim razie z profesorem Quirrelem? Przecież na filmie widać, że Harry jest w tym samym pomieszczeniu i chwilę przed utratą świadomości — widzi śmierć Quirella, którego wykończyło dotknięcie ciała Harry’ego, magia ochronna miłości Lily Potter. No i właśnie, ponownie, problem stanowi film. Ponieważ w książce, Harry stracił przytomność zanim zobaczył i zrozumiał, że profesor Quirrell zmarł. Wspomina o tym J.K. Rowling:

„He didn’t see Quirrell’s death, either. Harry had passed out before Quirrell died and was only told about it by Dumbledore in the last chapter.”

(tłum. On nie widział również śmierci Quirrella. Harry stracił przytomność, zanim Quirrell zmarł i dowiedział się o tym od Dumbledore’a, w ostatnim rozdziale.)

Dopiero pod koniec Czary Ognia Harry naprawdę widzi śmierć i rozumie emocjonalnie, co się zdarzyło i co to oznacza. A ponieważ testrale ciągną powozy jedynie w stronęj Hogwartu, dopiero na początku piątego roku — w Zakonie Feniksa — Harry dostrzega te magiczne stworzenia.

Więzień Azkabanu - Jak Harry cofnął się w czasie, skoro powinien był umrzeć?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Sun, 30 Aug 2020 16:07:00 +0000

Na to pytanie zna odpowiedź znaczna część fanów, jednak coraz częściej spotykam się z osobami, które po obejrzeniu filmów nie są w stanie zrozumieć tego wątku. Zdecydowałam się na napisanie posta, w którym postaram się jak najbardziej przejrzyście wyjaśnić podróże w czasie w uniwersum Harry’ego Pottera.

Dla ułatwienia, nazwijmy Harry’ego nad jeziorem, który próbuje nieudolnie odgonić setkę dementorów Harry’m nr 2, o godzinie 19:00, a Harry’ego, który cofnął się w czasie, żeby uratować siebie i Syriusza - Harry’m nr 1.

Jeśli ktoś zwraca się do mnie z pytaniem „Jak Harry mógł cofnąć się w czasie?”, to najczęściej wysuwany jest ten argument:

Widzimy, że Harry nr 2 jest nad jeziorem i jest bliski śmierci. Traci siły. Nie potrafi wyczarować cielesnego patronusa, żeby się obronić, traci przytomność. Ratuje go Harry nr 1, który wcześniej przeżył to samo i został uratowany przez Harry’ego Wcześniejszego. I tak cały czas, Harry Wcześniejszy zanim uratował Harry’ego nr 1, sam został uratowany przez Harry’ego Jeszcze Wcześniejszego i tak dalej. Ale według mnie to błąd, bo w pierwszej-pierwszej sytuacji, zanim powstała pętla, musiała być sytuacja, że Harry nad jeziorem jakimś cudem odgonił setkę dementorów SAM, żeby mógł przeżyć i cofnąć się w czasie. Za pierwszym razem nie było Harry’ego nr 2 do pomocy, był tylko jeden Harry, który MUSIAŁ przeżyć. Ale skoro było 100 dementorów, a on prawie mdlał, to nie ma opcji żeby przeżył. Harry zginąłby nad jeziorem, więc nigdy nie przeżyłby do godziny 20:00, nie cofnąłby się w czasie. Nie uratowałby samego siebie. Jak to wyjaśnisz?

Czyli innymi słowy, taka osoba stwierdza, że była jakaś pierwsza linia wydarzeń, taka, w której jeszcze nikt się nie cofnął w czasie. I w tej sytuacji, Harry nigdy by nie przeżył ataku nad jeziorem - ergo, nie może podróżować w czasie, skoro zginął.

Na szczęście odpowiedź nie jest zagadką. Problem tkwi w tym, że ten fan opisuje problem w fabule, który pojawia się przy założeniu, że podróże w czasie działają w taki sam sposób jak momentami w filmie Powrót do Przyszłości - to znaczy, że ten fan szuka „pierwszej” linii czasu, takiej, w której żyje tylko jeden Harry i nikt nie zaczął jeszcze podróżować w czasie. Takiej, w której podróżnik w czasie może zmieniać bieg wydarzeń. To nie jest sposób, w jaki działają podróże w czasie w tym uniwersum.

Jak w takim razie działają?

Na to pytanie odpowiada nam termin causal loop, w języku polskim znany jako „pętla przyczynowa/kauzalna”. Streszczając, pętla w czasie tego rodzaju NIE MA początku. Nie ma pierwszej wersji wydarzeń. Nie ma zdarzenia, które spowodowało pierwszą podróż w czasie, wszystko co się dzieje, tak w zasadzie nie ma przyczyny. W związku z tym, jeśli ktoś podejmuje z wami tę rozmowę - wytłumaczcie, że są różne teorie dotyczące podróżowania w czasie, a J.K. Rowling po prostu skorzystała z innej teorii, niż ta o której mówi znajomy fan. Dlatego miałby on rację, gdyby takiej teorii używała autorka, jednak Rowling używa causal loops - pętli w czasie, które nie tworzą alternatywnych rzeczywistości, nie zmieniają biegu wydarzeń. ZAWSZE było tak, że Harry ratował siebie, Syriusza i Hardodzioba. Nie było żadnej rzeczywistości, w której któryś z nich umierał, historia zawsze była taka sama.

Za https://en.wikipedia.org/wiki/Grandfather_paradox: „Anything a time traveller does in the past must have been part of history all along, and the time traveller can never do anything to prevent the trip back in time from happening, since this would represent an inconsistency.”

Za https://backtothefuture.fandom.com/wiki/Predestination_paradox: „In layman's terms, it means this: the time traveler is in the past, which means they were in the past before. Therefore, their presence is vital to the future, and they do something that causes the future to occur in the same way that their knowledge of the future has already happened”

Jak widzimy, w tej sytuacji problem, o którym opowiada nam ten fan - nie istnieje w tym uniwersum. Harry nigdy nie umarł nad jeziorem - musiał przeżyć, żeby uratować siebie, Syriusza i Hardodzioba, ponieważ to wszystko wydarzyło się zanim dowiedział się o istnieniu Zmieniacza Czasu. Nie było innej możliwości. Dlatego też Harry, opowiadając o tym jak udało mu się wyczarować patronusa mówi:

„I knew I could do it this time, because I had already done it... does it make sense?”

Historia już się wydarzyła i nie można jej zmienić, takie było przeznaczenie - stąd paradoks przeznaczenia, który cytowałam wyżej.

Artykuł naukowy, dla zainteresowanych szczegółowym mechanizmem teorii podróży w czasie, w taki sposób jaki uznajemy za możliwy przy obecnym stanie wiedzy: https://plato.stanford.edu/entries/time-travel/#BacCau

Dlaczego profesor Binns nie został nigdy zwolniony?

noreply@blogger.com (Dark Night) — Tue, 25 Aug 2020 15:47:00 +0000

Profesor Binns jest jedynym duchem nauczającym w Hogwarcie, a przy okazji — najnudniejszym nauczycielem w historii świata. Nie jest znana jego dokładna data urodzenia, szacuje się, że było to w okolicach XVIII wieku. Profesor Binns naucza Historii Magii od... dawna. Tak naprawdę nigdzie nie zostało określone, kiedy go zatrudniono, ani kiedy zmarł. Wygląda na to, że jednego dnia został profesorem w Hogwarcie i od tego czasu nic się nie zmieniło w jego życiu. Nawet godziny jego lekcji z roku na rok pozostawały dokładnie takie same. O określonej godzinie przepływał przez mury zamku, wnikał do klasy, prowadził godzinny wykład, czytając ze swoich notatek, nie podnosił wzroku, a następnie opuszczał salę 4F w dokładnie ten sam sposób.

Czytając rozdziały książek, w których pojawiały się lekcje z profesorem Binnsem, większość z nas prawdopodobnie śmiała się, rozpoznając w nim swoich własnych nauczycieli z czasów szkolnych. Chyba każdy doświadczył na własnej skórze właśnie takiego edukatora — kompletnie ignorującego otaczający go świat i pytania uczniów, monotonnie czytającego kolejne zdania z podręcznika. Nie zwracaliśmy na niego większej uwagi do czasu pojawienia się Ubridge w książce: Harry Potter i Zakon Feniksa. Wielki Inkwizytor Hogwartu pojawiał się na każdej lekcji, by wychwycić najmniejsze przejawy odstępstwa od przyjętych standardów nauczania. Wróżbitka Trelawney niemal natychmiastowo wylądowała na „Czarnej Liście”, kiedy Umbridge stwierdziła jej całkowity brak zdolności jasnowidzenia. Również Hagrid szybko został osądzony, jako nauczyciel, narażając bezpieczeństwo uczniów. I w tym momencie pojawia się pytanie zawarte w tytule tego posta: dlaczego Binns nie został przez nią zwolniony? I kolejne: dlaczego nie został zwolniony lata temu, skoro był tak nudnym i nieefektywnym nauczycielem?

Pojawia się wiele przesłanek przemawiających za tym, że profesor Binns powinien zostać zwolniony dawno temu:
1. Dumbledore dba o standard nauczania.
Zwłaszcza przedmiotów istotnych. Profesor Flitwick uczący zaklęć jest Mistrzem Pojedynków, profesor McGonagall jest animagiem, profesor Snape był Mistrzem Eliksirów. Nauczyciele znają się na tym, czego uczą, nawet Trelawney posiada Wewnętrzne Oko (chociaż nie jest do końca precyzyjne, ale jednak się sprawdza, co wyjaśnione jest tu, polecam: https://www.youtube.com/watch?v=MRBimjs_t_U). I wśród tej śmietanki towarzyskiej uzdolnionych, pełnych wiedzy czarodziei pojawia się profesor Binns, który usypia klasę jednym zdaniem.

2. Umbridge przeprowadzała kontrole.
Jednak z tego co wiemy, to nie skontrolowała Binnsa na żadnej z lekcji Historii Magii Harry’ego. W książce nie pada informacja, czy został kiedykolwiek skontrolowany przez Wielkiego Inkwizytora Hogwartu. Tak czy inaczej, gdyby kontrola się odbyła, z pewnością zauważono by brak efektów nauczania oraz przysypiającą klasę. A jeśli kontrola się nie odbyła, to dlaczego?

3. Historia Magii to ważny przedmiot.
Dlatego powinien zajmować się nim kompetentny nauczyciel. Wiele osób może teraz zacząć kręcić głową, wspominając nużące lekcje historii w gimnazjum i liceum, ale historia jest istotna w próbach zrozumienia obecnych konfliktów (są takie również w świecie magicznym). Ten przedmiot jest też istotny dla Harry’ego, który w poszukiwaniu horkruksów nieopatrzenie zawiera pakt z goblinem Gryfkiem. Umawiają się, że w zamian za pomoc w dostaniu się do Gringotta, Gryfek otrzyma od niego miecz Gryffindora. Jak wiemy, Gryfek porzuca Złotą trójcę w skarbcu, twierdząc, że nigdy nie obiecywał pomocy w opuszczeniu banku. Może gdyby Harry uważał na lekcjach Historii Magii i usłyszał o szkodach wyrządzonym goblinom przez czarodziei, to bardziej zastanowiłby go entuzjazm Gryfka.

4. To nieetyczne.
Profesor Binns nie żyje. W związku z tym nie potrzebuje niczego, co można by kupić za pieniądze otrzymane z wypłaty. Nawet gdyby coś kupił, to nie może z tego korzystać. Biorąc to pod uwagę, logicznym wydaje się, że nie otrzymuje on jakiejkolwiek zapłaty za swoją pracę. Wolontariat to forma nieodpłatnej pracy, jednak wtedy wolontariusz jest świadomy tego, że nie zarabia. Profesor Binns natomiast wydaje się nieświadomym tego, że nie żyje — w dniu swojej śmierci po prostu wstał i poszedł na lekcje, zostawiając ciało za sobą. Wydaje się więc, że nieetycznym jest korzystanie z jego usług, jako nauczyciela, jeśli nie otrzymuje za to wynagrodzenia i jest nieświadomy tego, co się dzieje.

To dlaczego Binns nadal pracuje w szkole?
Długo się nad tym głowiłam, przeglądałam fora internetowe, książki, dodatki do książek i ostatecznie — mam kilka odpowiedzi, które mogą być satysfakcjonujące:

1. Bardzo trudno zwolnić nauczyciela, tylko dlatego, że jest nudny.
Tak jak przywoływałam na początku posta - prawdopodobnie każdy z nas miał takiego nauczyciela jak Cuthbert Binns, na którymś etapie edukacji. I każdy z nich prawdopodobnie nadal uczy. Nudny czy nie, nauczyciel przekazuje wymagane informacje klasie. Można mieć zastrzeżenia co do jego metod nauczania, ale nie jest to powód do zwolnienia.

2. Nie był zagrożeniem dla Umbridge.
Jak wiemy, Wielki Inkwizytor Hogwartu został powołany nie celem poprawienia standardów nauczania w Hogwarcie (jak twierdzi Ministerstwo Magii na początku Zakonu Feniksa), a celem odkrycia spisku Dumbledore’a i prób obalenia Knota jako Ministra. Umbridge miała jedynie upewnić się, że uczniowie nie uczą się o zaklęciach, roślinach, zwierzętach, eliksirach, przepowiedniach, które mogłyby zostać użyte przeciw Ministerstwu Magii. Zwolnienie Trelawney nie było troską o poziom nauczania, a tzw. power move, próbą sił, pokazaniem Dumledore’owi „Ja tu rządzę, nic z tym nie zrobisz”. Lekcje Historii Magii nie były żadnym zagrożeniem, więc nie miała powodu, by go kontrolować, ani zwalniać.

3. Duchy są związane z miejscem śmierci.
Duchy w świecie Harry’ego Pottera oczywiście mogą się przemieszać (Krwawy Baron, Szara Dama, Prawie Bezgłowy Nick, Gruby Mnich — nikt z nich nie zmarł w Hogwarcie), jednak często zdarza się, że czarodziej po śmierci staje się duchem, gdyż coś go trzyma przy świecie żyjących. Niedokończone sprawy, przywiązania, tęsknota. Miejsce śmierci w takim przypadku może być bardzo trudnym do opuszczenia, powodować psychiczny ból. Cokolwiek trzyma Binnsa w Hogwarcie, musi wiązać się z tym miejscem — nawet nie zauważył swojej śmierci, tylko kontynuował nauczanie, jakby nie było ważniejszej czynności na całym świecie. Może jego „niedkończoną sprawą”, jest właśnie nauczanie? Pozwolenie mu na dalszą pracę w tym miejscu może być sposobem na uniknięcie jego cierpienia psychicznego.

4. Binns prawdopodobnie nie jest świadomy tego, że zmarł.
A z tym wiąże się kolejny powód — czy byłoby etycznym poinformować go o tym, że od wielu lat nie żyje, odebrać mu jego jedyne zadanie w życiu i pozostawić samemu sobie? Wydaje się to okrutnym rozwiązaniem. Po tylu latach funkcjonowania nieświadomie jako duch Binns miałby problem z adaptacją do życia bez nauczania i bez ciała. Nawet w świecie magicznym, prawdopodobnie byłby problem ze znalezieniem terapeuty specjalizującego się w dylematach egzystencjonalnych duchów.

A co Wy o tym myślicie? Czy Binns powinien zostać zwolniony?

Wstęp

noreply@blogger.com (Dark Night) — Tue, 25 Aug 2020 15:26:00 +0000

Na tym blogu będę zamieszczać odpowiedzi na pytania dotyczące magicznego świata Harry’ego Pottera, które nasuwają się w trakcie czytania książek autorstwa J.K. Rowling lub podczas oglądania filmów na ich podstawie.

Zamieszczone odpowiedzi będą moimi przemyśleniami, opartymi na informacjach znalezionych w samych książkach, wywiadach z ich autorką oraz w opracowaniach dotyczących tego uniwersum. Mogą Was one przekonywać lub nie :)

Być może ktoś z Was w komentarzach pod postem będzie miał ochotę wyrazić swoją opinię na dany temat? Jestem ciekawa Waszych spostrzeżeń.

Mam sporo pomysłów, jednak jeśli nurtuje Was jakieś pytanie i chcecie znaleźć na nie odpowiedź, to piszcie!