Quinta do 57

2017-06-29T07:26:00.001-07:00

Repetindo experimento

Toc..! Pun..! Toc..! Pun…! Non insisto porque isto está como o deixei, cun cartel de venda/aluguer na cancela.

Volvín para avisarlle ao dono ou á axencia inmobiliaria que deixara todo aberto. Os okupas terano máis doado, coa atenuante de que non usaron violencia física para entrar. O can segue alí e algo vixía, pero sabemos que sofre inanición e dorme moito; a esperanza de vida do canis canis é moi curta e ás veces, por debilidade e deshidratación, danlle desmaios, episodios normais, dado o seu estado, segundo o albéitar de cabeceira que o atende. Especialmente graves son os desmaios no mes V, cando os días son máis longos ca un día sen pan.

A verdadeira razón de volver por aquí foi Quinto, a quen lle trouxen penso e auga abundante. Emocionoume comprobar que me recoñecía, supoño que polas concomitancias etimolóxicas entre Quinto e Quinta, pois séntese tocaio, porque eu o nome non llo dixen , xa que debo ocultar identidade porque me buscan por Granada. A fidelidade de Quinto non fallou, a pesar do meu aspecto fantasmagórico e de que perdín vinte quilos pola maldita dieta a base de fume de loureiro e H₂O vaporizada.

Volvendo ao conto, lin na prensa que un concelleiro granadino afirmou ter visto unha pantasma. É posible que se referise a min, que pasei unhas horas escoitando a sinfonía oloracuática do Xeneralife. E centos de persoas botáronse aos recunchos das rúas, das casas abandonadas e das naves industriais; os máis atléticos subiron ás abas da Serra Nevada, sospeitando que estaría camuflada na paisaxe nívea. Uns e outros, armados ata os dentes con espadas láser, pistolas paralizantes e amplos gañapáns. Malpoucados, parecían extras de Cazapantasmas 5.

Eu xa aboio tranquila e segura polo val do Mero, perfectamente integrada na paisaxe. As néboas frecuentes, a humidade relativa, a vexetación frondosa e as sinuosidades da paisaxe fanme case invisible; cando logre dominar a gama dos verdes, terei o acubillo perfecto para os veráns; estou facendo un cursiño na Escola Universitaria Camaleónica. Para os días do cotío logrei unha cor grisalla matizada polos raios que me queren atravesar e disipar. Non acusedes o río de complicidade na miña camuflaxe, por Deus, é un mero río. Vouvos contar un segredo: cando algúen se ocupe de Quinto, pasarei tempadas de lecer no val do Lérez e nas covas do Pico Sacro, que me poden levar ao río Ulla. Nos salóns do primeiro e nas illas do segundo compartirei animadas tertulias (espero) con fadas, ninfas e nereidas en escenarios vaporosos. De paso despisto a PEC (policía especial cazapantasmas).

Tamén vos podo contar que arrastramos a maldición de asustar á xente. Só un colega de profesión, disfrazado de milenario teixo monstroso, acadou non asustar, senón enternecer a Conor O’Malley, un rapaz de 13 anos, e a miles de espectadores nas salas de cines, grazas á mestría do director Xoán Antonio Bayona, e a Patrick Ness, que antes escribiu o libro e tamén o guión da película.

Poderá esta árbore, que cobrou vida na imaxinación de Conor, superar os problemas deste atribulado solitario?

Pechei a cancela tras de min, pendurei a saba dun amieiro e crucei a liña de sombra para entrar na área da luz, no mundo dos seres corpóreos; para exercitar os sentidos e gozar da explosión deste verán. Sentinme a gusto neste tempo, quizais porque disque este é un país de pantasmas ou fantasmas; con todo, cómpre volver ás orixes, á forma tanxible e identificable: esperando a Godot, ou que agromen os xeranios do pórtico da Quinta.

Mentres esperaba e viaxaba polos currunchos preferidos, lin:

Todo esto te daré. Dolores Redondo. Planeta 2016.

O título está sacado da terceira tentación de Xesús no deserto (Mt. 4, 9).

É una novela de intriga desenvolvida na Ribeira Sacra, con referencias toponímicas a Lugo, Ourense, Lalín, Rodeiro, Chantada, Arousa, Corme… A autora naceu en Donostia pero corre esencia de mencía e godello polas súas veas, é filla de emigrantes galegos. Mentres nos vai liando coa investigación de tres asasinatos, desfilan realidades como a homosexualidade, o amor invencible, a pederastia, a fidelidade, a soberbia e outros conflictos de pasións.

Entre os personaxes, un cura (de Nosa Señora do Corpiño), un escritor, un empresario, un prior de convento, algún marqués, un garda civil retirado…

Hai tempo que as novelas adoitan introducir palabras e frases inglesas. Esta intercala palabras e frases galegas para mellor describir os personaxes. Por este detalle merece un premio, ademais do Planeta 2016, que xa posúe.

Óense ruídos sospeitosos, non me vaian descubrir no escenario do delicto.

Que teñades bos e fantasmais días

A mesma, que haberlas hailas.

2017-02-12T12:26:00.001-08:00

Turismo de aventura

Val do silencio

─ Toc, toc, toc! Pun, pun, pun! Quen anda por aí?
Non se perciben movementos, nin ruídos, nin luces no interior.
Dei unha volta arredor da casa observando todos os detalles que me puidesen dar alguna pista. O camiño para chegar alí estaba tomado pola maleza, ás veces había que agacharse ou saltar silvas invasoras.
Na cancela da horta, un cartel: “Alúgase ou véndese. Oportunidade única por cambio de barrio” (deslocalización da empresa). A casa estaba despintada, descunchada; a madeira das portas e das ventás, inchada pola humidade artrítica. Aínda así, non era unha ruína: o tellado aguantaba no seu sitio.
Os xeranios das macetas do soportal estaban sedentos, case secos, as froiteiras da horta, núas; as herbas, altas e chamuscadas pola xeada e a sequía do inverno. As lepiotas e cantarelos acentuaban a nugalla dos donos (non das donas).
─ Pun, pun, pun! Hai alguén por aí? Silencio, silencio espeso naquel lugar da Galicia baleira, nos lindes da fraga de Cecebre, onde falaban as árbores do bosque animado; agora xa non falan , mándanse watsApps con guasa porque seguen sendo divertidas, sobre todo en primavera, coma nos tempos de don Wences. A selva porfiaba por se apoderar daquel espazo dócil, nin os paxaros nin o vento ousaban profanar aquela paz… de cemiterio.
Na porta, un can canoso e durmiñento apenas tiña forzas para ladrar, a pesar do bo aspecto. Tentei chamalo con nomes propios de can, case non abría os ollos.
─ É o quinto nome que nada che di, díxenlle amolado. E o can abriu os ollos, levantou a punta das orellas e moveu o rabo conectando comigo.
─ Así que te chamas Quinto, seguín falando co can de palleiro. E estráñame, porque non fuches á mili, nin bebes cervexa esaxeradamente boa por se ladras de máis. Estiveches en Belvís? O can non me contestou, pero levantouse e veu confiado cara a min. Deille metade do bocata que levaba, zampouno en tres bocados e agradeceumo co rabo e coa lingua muda.
Como Quinto non me contestaba, lembrei a conversa que mantivera días antes cun amigo:
─ Hai tempo que non visitas a casa onde compartíamos ideas de cando en vez?
─ Si, xa hai moito que non paso por alí. Gostaríame lembrar aqueles tempos.
─ Podémolo intentar, por se achamos detalles que axuden a recuperar ideas ou sentimentos – contestoume o amigo.
─ Ou para volvernos xuntar arredor dunha cacheira light, bebendo con xeito cregos e monaguillos.
Recordando esa conversa, comprobei que a ventá do baño non estaba ben cerrada, ofrecía unha rendixa. Corrín o marco e xa podía entrar cun pequeno salto.
─ Que fago? Entrar sen orde xudicial é un delicto. Marchar agora é de covardes!
Saltei, recupereime dun xeonllo dolorido e comecei a curiosear. As arañeiras envolvíanme a fronte como turbantes, as cagalletas coloradas de ratos electrónicos salpicaban o chan. O po era o señor da casa. Con todo, había indicios da nosa estadía breve alí: fotos de comidas colectivas, borradores de escritos e de notas necrolóxicas, cartas datadas en agosto, lembranzas agradables naquel ambiente xélido.
Levantei o teléfono e oín:
─ O contestador avanzado de R informa de que ten unha mensaxe. Pulsei o 1 e escoitei esta enigmática aclaración:
─ BLOG agora significa Bo Lugar Orxías Gastronómicas.
Tamén observei que a casa tiña instalado un sistema automático de peche e de apertura que se activaba a golpe de clic, unha especie de casa ex intelixente sen servizo de mantemento.
Mentres espero, escoito o silencio e leo un libro que me deixaron os últimos Reis:

La España vacía. Viaje por un país que nunca fue.
Sergio del Molino. Editorial Turner. Colección Noema. 2016.
Das últimas lecturas non atopo nada máis acaído para aquí e agora.
Segundo o autor, “este ensaio trata do silencio. A miña literatura quere escoitar o selencio”.
Na contraportada: “un ensaio orixinalísimo e emocionante, escrito por unha voz moza, con mirada política e sensibilidade literaria. Un libro imprescindible que o fará pensar na súa familia, nas súas raíces e na súa forma de vivir.
Hai dúas Españas, unha urbana e europea e unha España interior e despoboada. A comunicación entre elas foi e é difícil. A miúdo parecen dous países estranxeiros o un do outro. Pero a España urbana non se entende sen a baleira”.
Sergio del Río: “Gústame que as metáforas se convirtan en sitios e se poidan visitar”. As alegorías pódense trocar realidade; é cuestión de fe na mente.
A nosa casa está deshabitada. Galicia vai sumando unha aldea dehabitada por semana; xa ten máis de 3.575 aldeas baleiras, onde só falan as pedras cubertas de brións, liques e esquecemento.
Saúdos habitados polos mellores desexos para este ano que xa non estamos estreando.

Unha pantasma, que haberlas hailas.

XANTAR DE IRMANDADE 2016

2016-10-08T07:14:00.001-07:00

O pasado 15 de Setembro celebramos a comida da convivencia que desde hai anos vimos mantendo os compoñentes membros da “quinta do 57”.Desta vez xuntámonos corenta de aquel “medio milllar de muchachos”que dicía a letra do himno de Belvís.( Supoño que os musicólogos ,Fernando ledo,Caamaño, Fernández Barros,Felpete, Rial ou Esmorís e outros mais que seguramente haberá terán letra e partitura gardadas por se algún día as tivermos que interpretar.

O compañeiro Pereira Castiñeiras tivo a amabilidade de cederme as fotos que recolleu da xuntanza para que as deixásemos no Blog para xeral coñecemento e admiración. Pois aí quedan. Como,segundo contan as crónicas, unha imaxe vale mais ca mil palabras, e as imaxes son abundantes sobran as palabras.

Estas imaxes cedeumas,gratis datis, o compañeiro dominus Josephus Pereira Castiñeiras.Mandoume polo móvil unha morea delas.O que é pasa que os que somos nestas TIC aprendices serodios e autoformados nextes inventoss calquera problema nos desbarata todo.E cando intento poñer elgunha mais as outras ciumentas márchanme.Pedinlle aos compañeiros Jose Luis Suarez Cotelo e mais a Enrique Vazquez Pose que me envien as que teñen eles e cando mas enviien intentarei con mnais éxito colalas aqui.Saúdos a todos os ve.llos compañeiros,Uns de moitos anos e outras de menos pero os sentimentos de irmandade son comús con independencia desas circunstancias.Como di Ramón Senín paz e ben para todos.

Xuntanza anual 2016

2016-08-22T04:08:00.001-07:00

Acabo de recibir un correo anunciando a convocatoria e programa da xuntancia ordinaria do mes de Setembro.Aí que da para xeral coñecemento de internautas.Vinde todos os que poidadaes e un cordial saúdo para todos sin excepción.Rafael.

Quinta do '57

CONVIVENCIA ANUAL

15 de setembro Día de Nosa Señora das Dores:

na Coruña, no seu centro histórico ou “Cidade Vella”

Homenaxe especial ao compañeiro Andres, con ampla xurisdición canónica en praza, “bispo de Coruña in pectore nobis”

Amigos da Quinta do ’57: será raro dar con alguén, entre nós, que non teña cantado nalgunha ocasión aquilo de:

Vivir na Coruña, qué bonito é!

¡Andar de varanda e durmir de pé!......

Imposible xa, se lestes ata aquí, que non esteades cantaruxando esta cantiga. A convocatoria deste ano é a ocasión de cantala a pleno pulmón no corazón mesmo da Coruña, na súa “cidade vella”.

PROGRAMA

11,30: Presentación e saúdos, no adro da igrexa parroquial de Santiago, moi

próxima á Praza de María Pita.

12,00: Explicación sobre esta igrexa, a máis antiga da Coruña, a cargo do seu

actual párroco, “un tal” Andrés García Vilariño.

12,30: Visita á Colexiata de Santa María do Campo, a cinco minutos da anterior.

13,00: Celebración da Eucaristía na mesma Colexiata, igrexa co-parroquial coa de

Santiago.

14,00: Camiñada sosegada pola cidade vella, achegándonos ao convento e colexio

de santo Domingos, onde na capela do Rosario se venera a imaxe desta

advocación mariana, declarada patroa da Coruña desde o asedio á que se

viron sometidos os coruñeses pola poderosa armada inglesa dirixida por

Francis Drake no ano 1589

14,45: Xantar, (25€) será no restaurante da Sociedade Deportiva Hípica

magníficos panoramas sobre a enseada pola que entran os barcos no porto

da Coruña.“Cos ollos tamén se come”, din os cociñeiros. E tamén: “A comida entra

polos ollos”.

Despois do xantar faremos outra curta camiñada para espabilar as pernas e visitar: Museu histórico-militar, capela Venerable Orde Terceira franciscana Axuntamento, Museo Pardo Bazán, casa Maria Pita…e o que se tercie. ……todo no entorno

Ata vernos e cantar iso de “Vivir na Coruña…”

Coma sempre, para confirmar a asistencia, avisos ou consultas, contamos coa Secretaría ad casum, integrada por:

Agustín Dios Vigo – Tfs. 679239351

Enrique Vázquez Posse – Tfs. 636050952

Ramón Senín Bello – Tfs. 986844674

ACCESOS en coche: PARA ACCEDER EN COCHE ÁS INMEDIACIÓNS DA IGREXA DE SANTIAGO, CÓMPRE QUE NA PRAZA DE OURENSE COLLADES POLA DEREITA (antiga Avenida do Alférez Provisional, hoxe “Avenida do Porto”) e, entrando no novo túnel, que sae o entorno do Castelo de San Antón; circulando polo vial da dereita con acceso interior o aparcadoiro Marina-Parrote; circulando po la esquerda, con acceso interior o aparcadoiro Maaria Pîta e saida a praza de España-cuartel de Infanteria y detrás do cuartel en fronte a Hipicaa outro aparcadoiro.

Aparcadoiros públicos: De casualidade, entorno Castelo de S. Antón, da Torre de Control no dique de abrigo, tras a Cruz Roja y as murallas da cidade, en fronte a Hipica e o Rectorado, paseo marítimo (marxen esuerda) entre Hìpica y traseira do cementerio de San Amaro. Todo cerca de igresa de Santiago

CRÓNICA VISUAL (Do xantar de inverno)

2016-02-15T14:07:00.000-08:00

Queridos amigos: Aí queda en imaxes que cederon os compañeiros Enrique Vázquez Pose e mais Antonio Puertas. Ilustran a xa tradicional,de curta tradición,comida do entroido que vimos celebrando desde hai un lustro mais ou menos.

Xuntámonos os que puideron, fundamentalmente da Coruña,cunha digna representación de Santiago:Luciano pena,Tacón Míguez e Fernando Ledo e de Pontevedra: Ramón Senín e Bermúdez Outes.

Foi unha comida de irmandade onde non faltaron a sopa de cocido e unha laconada con produtos ourensáns sabedores e abundantes.

Os que participastes ao mirar os retratos,sobre todo os feitos polo camarón,dos que non os leva a corrente,de Puertas axudaranvos a rememorar tan sinalada efeméride. Pois aí quedan para xeral admiración ou san envexa.

Na terraza,nun día soleaado,mentres ían chegando os mais atrasados.

Dando conta do xantar en animada conversación

Na L da mesa.Non precisan presentación.

Tamén recoñecibles os que se lles ve a cara.

O compañeiro Alvite parece que xa restablecido e sen gardar réxime de comidas.

Fernando Ledo manifestando que el non quere marchar sen antes pagar.

En animada conversación Pereira e mais Senín.

A proba do 9 de que pagamos o que comemos.Agustín Dios como bo bancario co diñeiro ordeado.

Xa na despedida comentando que estivera moi ben.

Van a seguir ou tra serie de fotos sen comentarios:

Aí queda iso para xeral admiración.Verémonos pronto.Saúdos para todos.Co afecto de sempre.Rafael.

XANTAR DE ENTROIDO

2016-01-27T03:47:00.002-08:00

Seguindo instrucións de Dios Vigo, ao mesmo tempo as recibiu de Ramón Senín, vou deixar aquí a noticia da comida de irmandade que viñamos celebrando estes últimos anos na semana anterior ao Domingo do entroido.

Será o venres,día 5 de febreiro, no lugar de sempre. Para chegar,de non ter vido en anos anteriores, podedes informarvos aquí:

MESÓN VALDEORRAS Restaurante en Culleredo

Chegaremos sobre a 1 da tarde,se o tempo o permite daremos un paseo previo ao xantar, e arredor das dúas e media daremos conta do tradicional cocido cos seus correspondentes sobremesas. De téreno dispoñible saborearemos o xa testado viño,de xeral éxito e acollida, chamado “Crego e monaguillo”.

Estades convidados todos os que accedades a este Blog .Debedes de comunicárnolo a Agustín Dios ou a través deste medio,a poder ser antes do Mércores anterior, día 3 de Febreiro,para facer o encargo no Mesón.

Esperámosvos con moito agrado a todos os que poidades e queirades vir. Recibide un afectuoso saúdo deste escribidor. Rafael.

2015-12-20T10:13:00.000-08:00

¡ BO NADAL !...aínda que tan só sexa para os espiritos.

Antonio Puertas

2015-11-30T08:33:00.000-08:00

Bendito mes, que comenza con tódolos Santos, e remata con San Andrés.

Parabéns para ós ANDRES ..(.aínda que, moitos, neste mundo non se enteren )

Antonio Puertas

OPINION PUBLICADA

2015-11-09T07:18:00.001-08:00

Vou acender unha lámpada de baixo consumo, ou prender unha candea, para entrar neste cuarto do blog e non tropezar e magoarme con algún obxecto non identifivado.O pobre de Antonio Puertas non sei como fixo para colar as súas poesías.Faríao a plena luz do día para non tremer de medo.Non me fagades caso ao final o único certo e aquel dito ou máxima que dicía: Vánitas vanitatum et omnis vánitas.Pois de leria xa "sufficit yam".Aí queda unha coudsa que escribín hai und días e pedíronme que a deixase aí e dito e feito.Aí queda:

CONDUCTA HEROICA

Informounos este xornal recentemente que os fillos da finada Rosalía Mera e de Amancio Ortega , Sandra e Marcos, ingresaron na Facenda Pública Galega mais de 100 millóns de euros polo imposto de sucesións e doazóns. Rosalía Mera,cando se faga a súa haxiografía,será tida como unha Rosalía de Castro no literario,unha María Pita na defensa dunha cidade ou unha Xoana de Vega na protección da beneficencia na Coruña. Rosalía Mera foino na defensa e promoción de persoas de capacidades diversas sen preguntar de quen viñan sendo. A fundación Paideia é todo un exemplo na cidade da Coruña.

O titular da noticia era:”La Xunta hizo su agosto con la herencia de Rosalía Mera” Representa mais do 40% do total recadado o ano pasado por ese tributo. Dunha nai así era de esperar unha conduta exemplar dos seus fillos

A noticia refería,aí está a heroicidade,que distintos asesores fiscais recomendáranlles mudar de domicilio para a comunidade de Madrid para non teren que pagar ese imposto. Nos tempos que corren ,onde personaxes nun tempo respectables e con responsabilidades públicas saquean o diñeiro de todos,lévano a paraísos fiscais para non contribuír no seu pais,ninguén negará que estes dous cidadáns merecen ser candidatos a medalla de honra de Galicia ou as de Castelao ou a algunha que se cree a propósito para conmemorar condutas heroicas. Axudaría ademais,xa que os exemplos arrastran e as palabras lévaas o vento,a ser un referente ético onde a lei que impera é a de que o diñeiro,canto mais mellor, é a medida de todo .

Cos mellores desexos.Rafael

2015-11-06T02:20:00.001-08:00

LLEVARÁS

Llevarás contigo la infancia de mi vida

cuando se apaguen las luces de mis recuerdos.

Llevarás mis ilusiones sin más salida,

que el sino de vida que dictaron los cielos.

Llevarás mi silencio hasta tu cementerio,

sin lágrimas en los ojos de un cuerpo inerte.

Llevarás el enigma hasta ver el misterio,

…mas, no podrás con mi alma, aunque en polvo despierte.

Antonio Puertas

O Vilán de Fora

2015-10-25T04:37:00.003-07:00

...Tamén, por deixar algo e non morrer no intento:

O VILÁN DE FORA

Roxen os ventos no Vilán de Fora,

e o mar debulla na cerna da rocha;

a barquiña cruza a carón da focha

seguindo a canle da espuma que aflora

…e afoga de proa,.. erguéndose agora.

En lampo cumial planea a gaivota

danzando co mar da terra que acocha,

o niño espido no Vilán de Fora.

Maxestoso, érguese o noso Villano,

retando a un pulso co seu braceo

ao vento e ó mar, a través do engano,

e, oufano, ós dobrega de forzas cheo,

cos raios que cisca pa perder no ceo.

Antonio Puertas.

POR DEIXAR ALGO

2015-09-29T14:01:00.003-07:00

Hoxe,ademais de por estar de días,tiven algunhas chamadas pedíndome que puxese no Blog o que publicou onte a Voz.Como o traballo que da é mínimo,é un corta e paga, pois aí queda para que o que o pediu e mais algún que outro que poida entrar teña acceso.Que sexades moi felices na medida en que sexa posible cada un en función das súas circunstancias que como dicía,coido que era Ortega,un e un e as súas circunstancias.

Aí queda:

ANTICORRUPCION EN GALICIA

A Fiscalía contra a Corrupción e a Criminalidade Organizada, é o nome oficial, foi creada no ano 1995, na etapa final do Goberno de Felipe González, Acordamos que foi unha época inzada de casos de corrupción. Neses anos popularizouse o slogan“Vaiase señor González” destacando o Partido Popular por perseguir e denunciar un estado de corrupción asfixiante. Despois de acadar o goberno xa non foi tan entusiasta. No 2003 destituíu a D. Carlos Jiménez Villarejo,e ao ano seguinte o Fiscal Xeral do Estrado, D.Jesús Cardenal, xa propuxo suprimir a Fiscalía anticorrupción.

Nestas días que tanto aquí, operación Patos ,como en Madrid a Púnica seguimos botándonos as mans á cabeza pola cantidade de descarados e desvergonzados que malversan diñeiro público, prevaricando, facendo algo inxusto sabendo que o é. Nin devolven o roubado .nin hai esperanza de que os xulguen mentres non pasan dez ou mais anos Seguen burlándose dos demais cidadáns que pagan relixiosamente os seus impostos esperando un xuízo e unha sentencia que nunca da chegado.

O peor disto é que houbo moita xente pedindo dende hai anos que tivésemos en Galicia unha fiscalía anticorrupción e non fixeron caso nin ao Fiscal D. Carlos Varela , nin a Xunta de Fiscais e ao Tribunal Superior de Xustiza. A resposta sempre era o silencio ou que non era a comunidade onde mais falta facía. ¿Ou será que,como pensan algúns, aos raposos non lle gusta toparse con cans que os persigan, cando van aos galiñeiros?

Pois deica á próxima vez. Rafael

2015-09-17T06:32:00.000-07:00

Como xa comín, despois do xantar, ven o postre ( segundo prometín a algúns- pa que non morran de fame ):

VEÑO DA VIRXE DA BARCA

Veño da Virxe da Barca,

da Virxe da Barca veño,

co pandeiro aqueloutrado,

de tanto viño que teño.

Vou cara a Virxe da Barca,

co meu pasiño lixeiro,

por veces tocando a gaita,

e, por veces, o pandeiro.

A gaita mendada ía

bufando por un remendo,

-por culpa dunha costura-

cunha arte que non entendo.

Canto e bailo co Ribeiro

e co mareo que teño:

...un grolo de aquí e outro de ala,

-a miña bola- vou e veño.

Con saleiro, vou por Muxía,

malia que achico o punteiro,

que rachou en medio da estrada,

mallado por ser festeiro.

Pobriña gaitiña miña,

que estoupou polo remendo;

xa a gaita non vale nada,

e a costureira na entendo.

Veño da Virxe da Barca,

achicado e sen pandeiro,

que mala chispa á parta

por ter zurcido o punteiro.

Antonio Puertas

PALOMA BLANCA

Paloma blanca, si es que me muero

al cruzar el cielo o el ancho mar,

lleva en tu vuelo mi cancionero,

en tu vuelo lleva este cantar.

Lleva mi amor a quien yo más quiero,

blanca paloma del palomar,

llévale un beso, que es el primero,

que abre los cielos para volar.

Dile paloma que yo la quiero,

como la orilla quiere a la mar;

dile paloma que yo la espero

junto a las olas con mi cantar.

Dile que he vuelto con mis recuerdos,

dile que he vuelto para soñar

con los luceros aletargados,

que en su mirada yo he visto brillar.

Paloma blanca lleva mi barca,

si es que a su nido vas a volar,

pues, con sus velas, el cielo abarca,

y surca el tiempo con mi cantar.

Antonio Puertas

CONVIVENCIA 2015

2015-09-12T14:06:00.002-07:00

Para que conste onde proceda vou deixar neste muro ou muralla, leva pechada unha morea de tempo, as fotos que me mandou moi dilixentemente o compañeiro Enrique para que se poidan contemplar cun simple clik aqueles que non teñan medo a estes modernos cacharros que revolucionaron por completo a forma de andarmos polo mundo.

E obrigado comentar a sentida ausencia do compañeiro Barral (RIP) que sempre ordenaba facer a foto de todos que logo nos entregaba ao ano seguinte. Desta vez ninguén fixo a acordanza e quedou sen facer.

E de xustiza tamén agradecerlle aos que organizaron esta convivencia o de volver a Belvís onde pasamos o final da infancia e toda a adolescencia. Igualmente o de ir a San Martiño onde tamén algúns pasamos sete anos e como dicía Ramón Senín debestes de ter vivencias moi profundas. A verdade é que como bo militar,seguramente o foi,rigoroso e observador,non lle falta razón. Ante esa monumental Igrexa e diante do retablo barroco mais característico da arte universal foi onde accedemos ao mester de clerecía.

Debe igualmente quedar constancia do satisfeito que quedou Agustín Dios pola alta participación,34 asistentes, este ano. El como bo dirixente bancario acostumado a traballar por obxectivos valora moito mellor ca ninguén a medición dese dato.

Tamén a Enrique que tivo a feliz idea,ademais do traballo na organización, de propor a visita a Igrexa de San Martiño que moito ten que ver e admirar.

A alguén se lle pasou ler no,memento de defuntos ,a lista dos ausentes. Para min era o momento mais desacougante destas xuntanzas. Seguramente por pertencer á dinastía numerosa dos “garcias”dos que quedamos menos da metade.

Como introdución ou exordio para colar as fotos xa é suficiente. No epílogo farei algunha breve consideración e queda xa a peza completa. Diría D. Manuel Calvo Tojo. profesor que foi de elocuencia.

Aí quedan as imaxes:

Pois nada masi como epílogo: mercade tinta e mais estilográfica se a perdestes e cando non teññdes algo mellor que facer deixade algo neste taboleiro para xeral coñecemento se vos parece ben.Saúdos para todos e seguiremos vivindo que "Vivere neccese est,navigare non est neccese.Rafael

CURIOSIDADE

2015-04-28T14:18:00.001-07:00

Deixo aí algo que me chamou tanto a atención como cando souben que san Ramón (non nato)nunca existiu pese a ter unha capela no concello de Boiro mais grande ca de ningunha das parroquias. Mandouse facer no sécul XIX para cristianizar un lucal de culto pagán onde se xuntaban as parellas que tiñan problemas de fertilidade a dormir nas chamadas camas de pedra.Algo parecido ao que sucedía na Lanzada.

Pois aí queda no caso de que alguén despistado entre:

San Rabón, que vuelve buenos a los maridos malos.

No caso de non velo por isto en GOOGlE e seguro que o atopades

Disto,retrotraéndose a hai cincuenta ou sesenta anos,cantos casos non haberá.Un saudo para quen o recolla..Rafael

ROUCO TOLEOU

2015-04-13T09:18:00.001-07:00

Creo que debe quedar constancia aquí do que lle sucede ao Cardeal Rouco.Perdeu a cabeza.Doutro modo non se entende que non faga caso aos propios compañeiros de mitra.Hoxe sae no pais unha información de moitas comunidades cristiáns que o denuncian profeticamente.Queda aí o enlace para accder a esa información. Eu hai un tempo xa escribira que o deben de facer entrar en razón os de arriba xa que aos de abaixo,cristiáns de base, non lles fai puto caso:

Organizaciones cristianas deploran el estilo de vida de Rouco

Saudos. Rafael

Programa da Radio Galega Pensando en ti, en Camriñas. Desta Seama Santa.

2015-04-07T09:18:00.002-07:00

Esta foi a miña aportación ao Programa da Radia Galega Pensando en Tí, que tivera lugar en Camariñas, a pasada madrugada do Venres.

¿ QUE MAIS HEI DICIR...?

¿ Que mais hei dicir eu de ti ?
¿ Que mais dicir que non dixera ?
Se ti es a cerna que hai en min
...¡ alma túa, que Deus me dera !

Estás prendida nos mares,
ca alma da sal mariñeira,
coas pinceladas nas peles,
...raza nosa, a súa maneira.

Eu Nacín no Rueiro Novo
ca semente desta terra;
eu nacín e xa non morro
porque o teu mundo me encerra.

Alí me encerra e confunde
ca herba do teu camposanto,
mirando cara a Lingunde,
cas mans do Carme por manto.

Manto teu de verdes prados
e de area inmaculada,
mantelo de antepasados
da miña terra sagrada.

Gorecido por San Xurxo,
e a Nai do Monte, que garda,
a bocana do refuxio,
por se o meu barco naufraga.

Velaí teño o mar de Reira,
e o Castelo Soberano,
cos fachos pola ribeira
do noso faro Villano.

Teño festas e romeiros,
e peixe brincando na ría,
patacas de San Xurelos
e alboradas dun novo día.

A tódalas horas han vir
puntillas de Camariñas,
a lembrar co seu tinguir,
que, do pano, son as raíñas.

¿ Que mais hei dicir eu de ti ?
se ti es a voz que me berra,
se non son eu quen vive en min
que é a xerme da túa terra.

Antonio Puertas.

Xogando a tornela, deixei miña terra,
xogando a tornela e cruzando as espadas,
co aro, o trompo, ou a raia-despois da posguerra-
e cos meus tira croios, ¡ que tantas pedradas... !
Xogando a tornela e as mozas a raia,
cos meus amoriños ¡ que tan ben brincaba !
e a buxaina viraba debaixo da saia,
nos pes da meniña, que alegre cantaba.
Por aqueles tempos de feliz infancia,
os soños voaban nunha bagatela,
metidos nos xogos da nosa herdanza,
bailando “ Carmiña, Carmiña, Carmela
...con zapatos brancos e medias de seda “
Deixei esta terra que non tiña cancelas,
cun inmenso mar de ovellas de seda,
sen coto a infancia, nin olliños pa velas.

¿ Que mais hei dicir eu de ti ? ¿ Que dicir que aínda non dixera...? Se deixei miña terra coa “ Milagre da Xesteira “,...a carreta polos aires e a San Francisco colgado dun pino no medio da borraxeira.
Deixei os salseiros da Perica, nos mares de Lingunde, na Punta Ancha e na Arnela, ateigada de polbos da nosa terra. Deixei a ruta dos mares, camiño de Reira...e, a Tuno, o canciño inseparable das miñas xeiras. Aturei os ocos das pisadas da Virxe do Monte, co suor dos grolos de viño santo, traendo e levando recados de don Ramón, o cura mais despistado da posguerra.
Deixei a Batalla que nunca houbera, coas espadas escachizadas nas rúas sementadas de pedras . E as tropas de Finito, en franca retirada, co rabo entre as pernas e as espadas en alto, dende a cima do Campo.
Deixei o Caruncho nas leiras, e o chumbo na Praia,... e, xa, nunca mais puiden mercalas entradas po cine Rialto, nin cantar con Pedro Infante ou con Xurxo Negrete, a peito aberto : “ hai Jalisco no te rajes, me sale del alma gritar con ardor “ ...... Aínda que, coma lle está a acontecer ao amigo Totis, de aquel gran chorro de voz, tan só nos quede un “ chisquete “ A trama da película, resumíaa a señora Erundina ( q.e.p.d ) en tres palabras: “Digna de ver “
Deixei ao Señor Mariano da Cabreira, escorrentando el soíño no Adro a manadas de trasnos, couceando cunha farrapenta pelota de trapo...E, bailando, a todo o meu pobo ó compás da Raspita, baixo o son das badaladas, que estaban a marcar os saltiños das beatas; mentres, persignándose, dicían sobre a marcha: o que hai que ver e oír nestes tempos modernos...estes rapaces son o demo.
Deixei o campo santo, co noso Señor e co demo empeñados nunha partida de figos, cos espíritos das noites en disputa: un para min, e outro para min... un para ti, e outro para min...
E, alí quedou aquel solemne bautizo xitano, diluído no devalo do regato da Rega, até morrer coas palabras do vello no mar insondable: “ Yo te bautizo en este riguero, pa que seas ladrón y ligero... “
E, deixei coa palabra na boca, ao meu amigo Paco de Roque, cando xa estaba a pique de desmontar en fase terminal, con probas de tinto e saltos de ra, de que Colón non fora madrugador; posto que estaba amocado nas bodegas da Pinta en compaña dun batracio, oriúndo e criado na Furna dos Sapos, marcando os compases dos tombos de mar cos aloulalas na gloriosa carabela e na taberna de Braulio, co tinto da colleita dese ano.
E, alí quedou para sempre Xosé do Joriño sentado no seu despacho, coa mensaxe dun parte de guerra que, Don Tomás Artaza, lle trouxera a escape: “ Hai, Pepiño, isto si que é un bo fracaso...”
E, ao Práxedes, prendendo mechas no Curbeiro, pa pescar ollomoles por fora da Barca. E, logo, atracar cun farrapento trapo branco, bandeando sen control polo peirao adiante.
E, á nosa incomparable Semana Santa, ca cabicha colgando nos fociños dos xudeus, tal día coma hoxe. E, deixei, a medias, aquela enquisa do crego, sobre quen matara a Xesús Cristo... Non houbo ninguén que ó soubera- nin Manoliño, con ser o mais listo - Tan só escoitouse un intrigante comentario polo templo: “ non llo digas, fillo,... non llo digas. Quen queira sabelo, que vaia o seminario “
E, as merecentes loanzas ao meu traxe de pantalón chanchullo e gorra de viseira...” Mira que si va chulo, que hasta la chaqueta le da por el culo “
Pendentes quedaron, tamén, as derradeiras cagadas na Carnicería - medidas en brazadas i en quilos - agardando o veredicto dos mais espertos do Concello, en temas la mar de complicados.
Deixei esta terra miña no touporroutou do coche de Pombo, ranqueando polas Carballas arriba, pa cruzalo meu espírito enchoupado de sal, cara aqueles mundos, retratados tan só na miña fantasía.
Mundos tan distintos aos nosos onde moitas destas historias, non teñen sentido mais aló dos nosos rueiros.
Aínda que eles, sen dúbida, tamén tiveron idénticas batallas que nunca foron ,..e xogaron a buxaina, a mariola, e ó aro... Historias axeitadas a esta Galicia nosa, eterna e misteriosa, de meigas e de trasnos, de curandeiros, de galáns e de xitanos.
Terras de Carnota onde, aínda hoxe, están a rosmar no meu sentido aqueles lategazos dos tombos na area, furando os meus soños de rapaz nas noites de invernía.
Terras de Teixeiro, onde o paisano mercara unha radio, á condición de poder escoitar a Manolo Escobar...- Ante todo, garantía de calidade -
E, por fin, aquela tartana aboiada, ranqueando polas Carballas, amarrou firme ao peirao da miña segunda patria: Abegondo. Alí, no lugar de Beldoña, atopei ao meu amor a beira do río Mero, dormente nunha cuncha de nácar, con catro perliñas da madreperla, agardando a que un fado encantado, espertara cun bico na illa de A Toxa a uns ollos verdes coma o mar, con corazón de terra a dentro.
Terra nobre onde, dende entón, están a tintinar as campás de San Antón, xunto coas cereixas cascabeleiras do San Xoán, pa que, os labregos, poidan facer un alto nas labores e secar o suor,... namentres escoitan, por un instante, no medio dunha selva de piñeiros rumorosos, o resón infinito do Vilán de Fora.

¿ Qué es el tiempo ?

Una medida añorada
que se cobija en el alma,
de recuerdos y mentiras,
de verdades… y de nada.
Aún fue ayer, que en La Toja,
buceando, nada buscaba,
y un resplandor en la arena
me cegó en medio del agua.
Brillando, he visto un tesoro
envuelto en concha de nácar,
me cautivó su belleza
al asomar su mirada.
Y esa mirada cautiva
en medio de aquellas aguas,
pasados los años me dio
cuatro perlitas de nácar.
El tiempo, sueño en olvido,
que guardas dentro del alma,
no se sabe lo que oculta
en medio de lo que es la nada.

Antonio Puertas

ESTIMADA A PETICION

2015-04-04T07:23:00.000-07:00

Pediume un compañeiro que puxese algo de que escribía no Blog. El non quere escribir pese a saber facelo pero gústalle entrar e ver algo alí. Como con estes trebellos tan modernos ,co corta e pega,desde que escribes algo poñelo ou non leva o tempo dun credo ou dunha salve. -(Nos libros vellos de cociña,os de antes que copiaban as receitas dos mosteiros e conventos,cando eran tempos curtos en vez de medilos en minutos,facíano co tempo que levaba rezar un ou tres credos ou salves)

Pois aí queda o que teño escribido este ano. A orde é de mais recente a menos:

“””VIRXE DA BARCA

Ven de publicar este diario o descontento existente sobre o estado en que quedou o santuario da Virxe da Barca despois do incendio. Parece que non e do agrado dos veciños da vila. Así o manifestaron nunha xuntanza dunhas cen persoas. Algúns tan alporizados andaban que lles escaparon palabras maiores como que: a carpintería que utilizaron o mellor sería “plantarlle lume”.Ou que “isto non é digno da Virxe da Barca”As críticas proviñan do crego da vila,alcalde e veciños destacados. Ían dirixidas aos representantes do Arcebispado a quen lles recriminaron consentir no santuario o que non permitirían na Catedral de Santiago e mais contra a dirección técnica que levou a cabo a obra de restauración.

Para mais inri ,vala a semellanza como na Cruz do Calvario, no propio templo incrustaron unha sinalización que reza.”NUESTRA SEÑORA DE LA BARCA”deturpando a toponimia orixinal tan popularizada de “VIRXE DA BARCA”.Hai moitos que non entenden como a Igrexa,propietaria do santuario, unha icona para todo Galicia, non coida e utiliza o idioma propio Neste sentido hai que recoñecer que a sociedade civil vai por diante. O Diario Oficial de Galicia publícase integramente en galego dende hai ,moitos anos mentres que o Boletín Oficial do Arcebispado de Santiago aínda o fai en galego e castelán igual co DOGA, nos primeiros anos de autonomía, que se publicaba en edición bilingüe.

TARXETAS BLACK

Levamos unha morea de días aguantando con carraxe as informacións que foron saíndo na prensa e televisións sobre esas tarxetas negras. Os máximos responsables de Bankia gastaron no que lles dou a gaña unha cantidade que en conxunto supera uns 15 millóns de Euros. O que sorprende moito e que se informe con detalle o que gastou cadaquén. Tamén sorprenden as peregrinas manifestacións ante o Xulgado,que obrigou ao Xuíz a preguntarlles quen era o que tiña que advertirlles que iso non estaba ben?.Non eran eles os máximos responsables do banco?

Agora sabemos as cantidades importantes que lles piden de fianza. As alegacións de que era parte do seu salario despachas o Xuíz dicindo que o que manifestan escapa ás normas do sentido común e da lóxica empresarial.

O que custa moito traballo entender é que saibamos tanto destes comportamentos golfos, indecentes e delituosos que supoñen unha cantidade importante de diñeiro e non se diga nada dos 23.465 millóns de Euros que custou o rescate de Bankia. O mais caro da historia de España. Esperemos que nos informen con detalle a onde foi a parar esa inxente cantidade de diñeiro e quen se beneficiou. Os 15 millóns de Euros das tarxetas black son o equivalente, en volume ,a una agulla nun palleiro ou a un grao de millo non hórreo como o de Carnota que pasa por ser o mais grande da nosa terra. Queremos seguir sabendp

ESTADO FALLADO

Hai catro anos,mais ou menos ,que se nos fixo familiar falar dos estados fallados. Somalia era o exemplo mais elocuente. A corrupción existente,a falla de democracia e a violación constante dos dereitos humanos espertou nesa nación un terrorismo e piratería sobre a frota que navegaba e pescaba nas rutas cara ao canal de Suez. Esta situación obrigou a crear unha vixilancia internacional para evitar a piratería e os rescates que arruinaban ás empresas navieiras.

Hoxe chama a atención que nas últimas xuntanzas dos xuíces decanos de toda España se fale da posibilidade de estármonos en camiño de ser un estado fallado. A carencia de medios nos xulgados e clamorosa. As queixas da tardanza en resolver os asuntos e unánime. Os que mais se queixan son incluso os propios gobernantes.

Estanse mandando citacións para xuízos por reclamación de salarios ou indemnizacións para dentro de 2,3 ou 4 anos. En Sevilla citaron para o ano 1919. Escoitarlle hai poucos días ao recen nomeado ministro de Xustiza laiarse así: ” A uno se le cae la cara de vergüenza cuando a un ciudadano se le cita para dentro de tres años” e que ,de inmediato,non anuncie medidas para corrixilo fai pensar que podemos chegar a ser,mais cedo ca tarde, un estado fallado.

DAVID E GOLIAT

No libro de Samuel,na Biblia,cóntase como os filisteos levaban corenta anos en guerra co antigo pobo de Israel. Os filisteos tiñan como xefe un xigante chamado Goliat temido por todos. Un día o pastor David ofreceuse a loitar contra el e cun tirapedras acertoulle na testa e caeu morto nun instante.

Ven a conto do que está a pasar con Podemos. Ten pouco mais dun ano de vida e xa todo o mundo anda a examinalo como se fose o que estivo gobernando e tomando decisións para levarnos a situación na que estamos. Claro que se pode criticar. Por suposto que si. Pero tamén lle hai que recoñecer que é mellor ter un interlocutor e non milleiros de xente berrando ante o Congreso dos Deputados que “non nos representan”. O sistema democrático debéralle recoñecer unha representación ca opinión pública lles outorga, segundo as enquisas, e pensar se a teñen por demérito dos demais ou por méritos deles.
Este ano teremos ocasión de contemplar, nos catro procesos electorais anunciados, se tamén o pequeno partido de Podemos, o pastor David, en proceso de formación, é capaz de ganarlle a Goliat, aos xigantes que nos levan gobernando case tamén corenta anos.

DE AUDIÓFONOS E LENTES

De resultar que se celebraren as eleccións andaluzas no mes de marzo teriamos nun mesmo ano catro procesos electorais: as andaluzas,as locais e autonómicas en maio,as cataláns en setembro e as xerais a finais do ano.

Cando se aveciñan tantas eleccións hai que lelo todo e mais escoitalo en clave electoral. Nese tempo e proceso de influír no voto interveñen as informacións, as publicidades e as propagandas. Nas sociedades modernas resulta complicado distinguir o que é unha información obxectiva,unha interesada ou cando é pura propaganda. Por iso neste ano horrible,fai estarrecer e sufrir a moita xente, que nos agarda sería cousa moi boa dispor de algúns dispositivo que nos axudase a facelo menos insufrible e mais tolerable.. Por exemplo dispoñer dunhas lentes intelixentes, como as que permiten ver en tres dimensións, que nos advertisen cun sinal luminoso cando algunha información e puro engano,propaganda, media verdade ou capcioso invento e manipulación. Ou tamén uns audiófonos que igual que cando as pilas teñen pouca carga dá uns asubíos tamén o fixese cando escoitamos grandes mentiras como a de que o partido do goberno non tivo caixa be cando o dixo o xuíz,o fiscal e a avogacía do estado que consideran acreditada a dobre contabilidade.

Estes posibles inventos,de existiren algún día, parécennos hoxe pura fantasía. Non obstante,se nos dixeren, hai poucos anos ,que teriamos uns teléfonos,chamados intelixentes,que gravasen vídeos e voz , fotografasen e o resultado puidese ser mandados nun instante a calquera parte do mundo e que ademais nos permitiren escoitar a radio, obter calquera información de modo instantáneo e levasen ao sitio que lles indicarmos,mediante o GPS,pareceríanos algo de ciencia ficción. Pois ao mellor vemos tamén ,mais cedo ca tarde,eses que tan bos serían audiófonos e lentes.”””

Pois feliz Pascua Florida a todos. Este anos a natureza xa anda moi florecida. Saude os mellores desexos para todos. Rafael

VIAXANDO QUE E XERUNDIO

2015-03-21T13:49:00.001-07:00

Queridos amigos: Pediume amigablemente,non podía ser doutro modo, o compañeiro Senín e mais José Luis Suárez Cotelo que a través de este taboleiro colectivo anunciase esa viaxe que xa se comentou en Carboeiro de faceren os interesados. En principio interesados estariamos todos pero xa o pensador D. José Ortega y Gasset deixou escribido en Meditaciones aquilo de.;«Yo soy yo y mi circunstancia y si no la salvo a ella no me salvo yo» do que se deduce que vivimos atados as propias circunstancias que non sempre nos deixan a liberdade para decidir sen condicionantes.

Hai que recoñecer que é unha ruta moi ben pensada,accesible e digna de facerse e que daría tamén ocasión para darlle outra volta ao enxeñoso e arteiro fidalgo D. Quixote da Mancha que na nosa primeira xuventude nos resultaba tan simpáticos aqueles episodios que se lian na antoloxía que había que mercar para o estudo da lingua e da literatura.

Pois nada a informarse e os que poidades a gozar desa marabillosa viaxe indicando a calquera do equipo organizador as datas preferentes.

Poño as notas que me mandou José Luis da posible ruta e prezos para que poidades decidirvos. O mais importante sería decidir as datas e saber os posibles participantes.

Sen outro particular recibide un afectuoso saúdo .Rafael

Addenda: 1ª.-RUTA QUIJOTE – 2015

DÚAS POSIBLES DATAS PARA O VIAXE

Queridos compañeiros: Como xa se ten falado nalgunha das xuntanzas, fágovos chegar unha dobre proposta de viaxe pola Ruta do Quijote.

Por razóns climáticas, e para evitar épocas de frío ou de calor, parece que os meses de abril/maio ou agosto/setembro son os máis adecuados. Ademais hai mais horas de luz diúrna para viaxar.

Por estas razóns propóñense dúas datas posibles para o viaxe pola Ruta do Quijote:

1.ABRIL/MAIO: Do 27 de abril (luns) ao 1 de maio (venres)

2.AGOSTO/SETEMBRO: Do 31 de agosto (luns) ao 4 de setembro (venres)

Sabemos que hai compañeiros moi interesados en facer esta viaxe.

Todos os que esteades interesados – incluídos familiares ou amigos – en facer a viaxe do 27 de abril (luns) ao 1 de maio (venres), comunicádeo antes do día 1 de abril chamando a:

Enrique Vázquez Pose

José Luis Suárez Cotelo

Se as preferencias por facer a viaxe en abril/maio non chegasen a un número suficiente para completar un autobús, entón farase mais adiante a proposta de realizala viaxe no mes de agosto/setembro.

Agradézovos calquer suxerencia para mellorar esta proposta de viaxe pola Ruta do Quijote.

Unha aperta.

José Luis Suárez Cotelo

ADENDA 2ª VIAJE POR LA RUTA LITERARIA DEL QUIJOTE

2015

ITINERARIO:

DIA ¿?: GALICIA-TOLEDO

Salida a primera hora de la mañana con destino TOLEDO. Parada en MADRID. Llegada al hotel en TOLEDO, cena y alojamiento.

DIA ¿?: TOLEDO-CIUDAD REAL

Desayuno en el hotel. Día libre con el autobús a disposición para realizar las visitas programadas por el grupo en TOLEDO. Viaje a Ciudad Real, pasando por Consuegra. Llegada al hotel de Ciudad Real, cena y alojamiento.

DIA ¿?:CIUDAD REAL-CUENCA

Desayuno en el hotel. Día libre con el autobús a disposición para realizar las visitas programadas por los lugares de la Ruta. Llegada al hotel de Cuenca, cena y alojamiento.

DIA ¿?: CUENCA-MADRID

Desayuno en el hotel. Día libre con el autobús a disposición para realizar las visitas programadas por el grupo. Llegada al hotel de Madrid, cena y alojamiento. Posibilidad de realizar reserva para cualquiera de los espectáculos que haya en la capital en esa fecha.

DIA ¿?: MADRID-GALICIA

Desayuno y salida hacia GALICIA. Llegada a GALICIA. Fin del viaje.

PRECIO POR PERSONA:

- EN BASE A 20 PERSONAS................... 350 €

- EN BASE A 30 PERONAS............ ........ 292 €

- EN BASE A 40 PERSONAS........... ... 268 €

- SUPLEMENTO EN HABITACION INDIVIDUAL....86 €

ESTE PRECIO INCLUYE

- TRANSPORTE EN AUTOCAR

- ESTANCIA EN HOTEL 3***

- RÉGIMEN DE MEDIA PENSIÓN (DESAYUNO Y CENA)

- ALOJAMIENTO EN HABITACIONES DOBLES E

INDIVIDUALES

- HABITACIONES CON BAÑO Y DUCHA

- SEGURO DE VIAJE

- IVA

Ademda 3ª:VIAJE POR LA “RUTA LITERARIA DEL QUIJOTE”

Salida: Día ¿?de abril/septiembre de 2015

Duración: 5 días

ITINERARIO

Día 1º GALICIA – MADRID – TOLEDO

Salida a las ¿….? horas en autobús por autovía hacia Madrid. Paradas obligadas y comida en ruta. Llegada sobre las 16.30 horas a Madrid. A las 17.00 horas, visita al Museo del Prado y tiempo libre. Sobre las 19.00 horas, salida con destino a Toledo pasando por Aranjuez. Sobre las 20.30 horas llegada a Toledo. Acomodación, alojamiento y cena en el hotel.

Día 2º TOLEDO – CIUDAD REAL

Desayuno a las 8.30 horas y, a las 9.00 horas, salida para visitar la monumental Ciudad de Toledo: Museo de Santa Cruz, Catedral, Entierro del Conde de Orgaz, Casa Museo del Greco, Sinagogas del Tránsito y de Santa María la Blanca, Monasterio de San Juan de los Reyes… Comida en un Restaurante de Toledo. Sobre las 18:00 horas salida para Ciudad Real haciendo una breve parada en Consuegra para visitar los molinos alineados en lo más alto del cerro Calderico. Visita a las Tablas de Daimiel. Continuación del viaje hacia Ciudad Real. Acomodación, alojamiento y cena en el hotel.

Día 3º CIUDAD REAL – EL TOBOSO – CUENCA

Desayuno a las 8.30 horas y, a las 9.00 horas, salida para visitar los lugares de la Ruta Cervantina, donde tuvieron lugar las principales aventuras del Quijote: Almagro, Valdepeñas, Villanueva de los Infantes, Lagunas de Ruidera, Argamasilla de Alba, Tomelloso, El Toboso, Campo de Criptana, Alcázar de San Juan, Manzanares, Mota del Cuervo... Sobre las 19,30 horas llegada a Cuenca. Acomodación, alojamiento y cena en el hotel.

Día 4º CUENCA – MADRID

Desayuno a las 8.30 horas y, a las 9.00 horas, salida hacia Madrid. Visita a La Ciudad de Cuenca y Ciudad Encantada. Comida. Salida hacia Alcalá de Henares. Sobre las 17.00 horas llegada a Madrid. Acomodación, alojamiento y cena en el hotel.

Día 5º MADRID – GALICIA

Desayuno a las 8.30 horas y, a las 9.00 horas, recorrido por el Madrid de “Los Austria” para recrear la época en la que vivió Cervantes. Tiempo libre. Sobre las 13.00 horas salida por autovía hacia Galicia, desde la Plaza de España, después de hacer la foto obligada del grupo delante del monumento a Cervantes. Comida y breves paradas obligadas en ruta.

Llegada a Galicia: Día ¿? de abril/septiembre de 2015, sobre las ¿… horas?

FIN DEL VIAJE

Os teléfonos para comunicarvos con José Luis ou con Enrique pedidemos, se non os tedes, a min buxarelo@mundo-r.com. Saúdos outra vez. Rafael

O PROMETIDO E DÉBEDA

2015-03-04T14:20:00.002-08:00

Quedei co compañeiro Senín cando estivo o mes pasado aquí nos arredores da Coruña,na comida de inverno, en poñer aquí , para quen queira imprimila,a fotografía de todos os desta quinta que rematamos os estudos completos da carreira de 12 anos que dicían que eran das mais grandes ou tanto como as mais grandes.

Despois dos case 46 anos pasados xa estamos todos irrecoñecibles. Os que a conservamos e de mirala de cando en vez sabemos quen é cadaquén. Pero aos demais custaravos traballo identificarnos. Por suposto non están os que remataron os estudos en Salamanca ou noutras facultades como é o caso de Andrés ou de Cabarcos. Pois nada. Aí queda ese coro de mozos como pitos acabados de saír da casca do ovo.

Saúdos como sempre para todos.Rafael

NOTA INFORMATIVA

2015-02-20T00:55:00.001-08:00

Hai un momento chamoume o compañeiro Agusstín Dios comunicándome que lle informara Sanlés que falecera o compañeiro Barral.Que o enterro será na parroquial de Riveira ás 6 da tarde do día de hoxe.
Barral era un asistente asiduo ás convivencias e ademais moitos anos exerceu de fotógrafo desas reunión agasañllándonos coas fotos de evento ao ano seguinte.Que descanse en paz e que a terra lle sexa leve.Condolencias para a familia e para todos os compañeiros que sentimos ben a súa ausencia.

MEMENTO GRÁFICO.(xantar de inverno)

2015-02-15T12:10:00.001-08:00

Nesta noite de Domingo lardeiro ou de carnestolendas, despois de cumprimentar as obrigas familiares,nesta época son comidas de mesa e sobremesa prolongadas,miro ao chegar á casa e abro a caixa do correo electrónico e observo que xa o egrexio compañeiro Enrique ,anda sempre apegado á súa cámara de fotos, me remitiu unhas cantas que vou deixar colocadas para xeral observación.

O xantar de inverno deste ano,tal como estaba anunciado,celebrouse cunha concorrida asistencia. Salvo error ou omisión eramos vinte comensais xustos. Botouse de menos a presenza de Andrés Vilariño que por causa xustificada,acudir a unhas probas médicas ,non nos puido acompañar coa presencia corporal pero si coa outra. Desexámoslle os mellores éxitos en todas as ordes da vida.

Os primeiro en chegar foron algúns que viñan de mais lonxe. O amigo Senín,xunto con Luciano Pena e Suárez Cotelo que os foi esperar ao tren,viñeron polo camiño de ferro,xa a medía maña foron os primeiros en chegar. Despois de tomarmos uns cafés e intercambiar impresións sobre diversos temas de actualidade relacionados coas vivencias comúns intentamos dar un paseo matutino pero o día era tempo de cans e sorprendeunos cunha chuvascada que nos obrigou a poñérmonos a cuberto.

Logo xa preto do mediodía foron chegando o señor Pereira, Agustín Dios, Isolino Esmorís,Ricardo Cutrín e mais López Gómez,Dans Couto ,os irmáns Sanleses,Antonio Puertas que xa nos declamou o de que “se hai que volver a nacer nácese” e xa as dúas da tarde entramos no mesón. Xa estaban tamén Alfonso e Lóper Gonzalez e os mais serodios foron Enrique, Felpete e os da zona de Santiago, Caamaño e Fernando Ledo que chegaron,de todos modos a hora acordada que era sobre das dúas e media minutos mais ou minutos menos. Como dicían os cregos que non eran puntuais que anunciaban calquera celebración para arredor dunha hora determinada.

Despois desta lería dicir que o xantar fíxose con vagar e parsimonia,en animadas conversacións, e que rematou con sobremesas da época e chupitos e cafés variados e repetidos. Sendo a estrela da comida o mencía de Monterrei baixo o nome comercial de “Crego e managuillo”que paréceme que deixou satisfeitos a todos.

Agora deixamos a reportaxe fotográfica da autoría de Enrique Vázquez Pose a quen se lle agradece o detalle que ten sempre de exercer de notario maior destas efemérides.

E finalmente en honra a Dioniso ou a Baco hai que deixar constancia de esta fruto da terra e do traballo do home,como di a liturxia, que é este fermoso e aabedor viño,semptre con moderación hai que bebelo que é ao que fixen referencia no prólogo desta reportaxe que queda aí para constancia dos que disfruten véndoa.

Saúdos para todos.Rafael.

SOBRE O CARDEAL QUIROGA

2015-02-07T04:08:00.001-08:00

Hai unha bonita semblenza sobre o Cardeal que nos foi tan familiar nos anos de Seminario.Lembraredes que sempre, antes das vacacións do Nadal ,viña a falarnos e semnpre remataba pedindo que trasnmitísemos a nosa familia sáudos e felices pascuas navideñas no seu nome.Pois Celso Alcaina hai uns días publicou uns recordos del que gusta lelos.Podedes velo neste enlace:

ENIGMA, el blog de Celso Alcaina - Blogs - Periodista Digital

Mais nada.Os que queirades e poiudades non faltedes a comida de invernos.Saúdos. "Deus fratresque Gallaecia".Foi o saúdo dos irmandiños que se rebelaron contra os señores feudais naquel tempo.Mais nada por esta.

BANDO DOMÉSTICO

2015-02-04T08:59:00.001-08:00

Polo presente faise saber que no mes no que andamos, o Venres dia 13, sobre as dúas e media da tarde,minutos arriba ou abaixo,xuntarémonos para dar conta dun cocido,como Deus manda, “Rajoy dixit”, no restaurante Valdeorras. O mesmo que nos acolleu o ano pasado por estas datas anteriores ao entroido. Acordouse así no día de onte, 3 de Febreiro, na xunta directiva desta quinta presidida por D. Agustín Dios Vigo e coa asistencia dos vocais D. José Luis Suárez Cotelo e D Manuel Dans Couto.

Os que poidades asistir,comunicádeo con dous días de antelación a Agustín ou A Luciano Pena os de Santiago ou a un servidor neste correo se vos ven ben. buxarelo@mundo-r.com

Mais nada. Para chegar se alguén é dos que nos estivo o ano pasado podedes consultar aqui:

MESON VALDEORRAS Restaurante en Culleredo

Un saúdo para todos e verémonos nese día. Rafael

Posdata: Sobre da 1 da tarde haberá alguén para recibir aos que veñades chegando. Se o tempo o permite daremos un paseo para que o cocido nos aproveite mellor. O dito.

2015-01-18T10:05:00.001-08:00

LA BIBLIA EN VERSO

En principio era la Palabra,

y la Palabra era Dios;

nada faltaba y nada sobraba

para quien era su propia Voz.

Siete días le bastaron

para crear lo que ideó,

y el Espíritu Adorado

su faz en el hombre plasmó.

Arte en el barro amasado

más el soplo de su Creador,

a Adán y a su compañera

al paraíso mandó el Señor.

Fijó sus reglas de juego

para que viviesen mejor,

mas, los hombres no cumplieron

el mandato del Hacedor.

… y, los expulsó del edén,

donde la vida era un primor;

donde la vida era un cielo,

del mismo cielo el resplandor.

Siguió el hombre su locura,

un día triste y desolador,

día aquel en que Caín mató a Abel,

- envidias de hermano traidor.-

Y llegaron los profetas:

Moisés y las leyes de Dios,

con Juan Bautista, el precursor,

...Elías, Jeremías y Amós.

Ya no le bastaba su gloria

y se reencarnó en Amor,

Enmanuel tomó por nombre:

Criatura, Dios y Señor.

...y, en Nazareth se aposentó,

carpintero, humilde y pastor,

fiel defensor del hombre,

contradicción: gloria y dolor.

Mas, reinando el rey Herodes,

hacia Egipto hubo de huir,

en medio de hedor y sangre

de inocentes en su gemir.

Pasado el tiempo regresó,

como hiciera Natanael,

con fe en maná de los cielos

para los hijos de Israel.

Con sus padres José y Maria,

tan sabio y hermoso crecía,

que, en el templo de Salomón,

al escriba deslumbraría.

Predicó con el ejemplo

por Galilea y Jericó

y, a Lázaro, el fiel amigo,

en Betania resucitó.

Por causa de la salvación,

clavado en la cruz murió,

sentenciado por Pilato,

y Judas que lo traicionó.

Glorioso, al tercer día volvió,

para mostrar sus heridas,

a quien, con Tomás, le negó,

desbandados en sus huidas.

Con la gloria de su Padre,

y la del Dios Consolador,

tiene el Hijo su morada,

el Cristo Jesús redentor.

Pan y vino son su opción,

del enigma más profundo,

para quedar con quien sirvió,

como alimento del mundo.

Algún día vendrá con gloria,

- el amado Juan, lo anunció-

a juzgar a vivos y muertos

con trompetas de Jericó.

Antonio Puertas.