Sedert 20 jaar span ik me naast mijn dagelijkse werk in om het vak van merkbeleving en relatiemarketing een stukje vooruit te helpen. Zonder enige vergoeding te verlangen help ik startende ondernemers en lul ik Jan en alleman naar het licht. Ik geef gastcolleges aan hoge scholen en universiteiten, licht NIMA studenten bij, ontvang scriptieschrijvers van uiteenlopend pluimage, spendeer een zee van tijd aan de wasdom van de Gouden Giraffe, schrijf artikelen, columns, deel kennis en ervaring in boekjes en hoofdstukken in leerboeken en ben nooit te beroerd om in de pers stelling te nemen.

Alles ten bate van het vak waar ik zo van hou. Maar als ik na 20 jaar de balans opmijmer, op mijn favroriete rots uitkijkend over mijn dito stukje Mittelmeer, dan moet ik vechten tegen een golf "dark side" of ik niet aan een gigantisch dood paard sta te rukken.

Want hoe is het in vredesnaam mogelijk dat event- en marketingprofessionals anno 2009 nog steeds in shock & awe reageren als je ze een paar simpele strategische rendementverhogende relatiemodelletjes voorhoudt die al 20 jaar geleden zijn opgeschreven?

Waarom heeft de relatie tussen (evenementen)bureaus en eventmanagers zo kunnen verslechteren dat gelouwerde bureaus inmiddels overwegen om het blijkbaar inmiddels besmette begrip "evenementenorganisatie" uit hun naam te halen?

En hoe valt het te rijmen dat het jaarlijks onderzoek onder eventmanagers concludeert, dat de gemiddelde eventbudgetten voor 2009 met 20% zijn gekortwiekt, terwijl een paar verdiepingen elders in het pand, één van de 1.000 ondervraagde marketingmanagers in het even gerenommeerde onderzoek van Multiscope aangeeft, vandaag en naar de toekomst, het meest vertrouwen te hebben in media die persoonlijk contact mogelijk maken?

Hoe moet je dat rationeel duiden? Moet je daaruit concluderen dat het medium event in veel bedrijven nog steeds onder "kosten' wordt geboekt in plaats van "waarde"? Als dat waar is, terwijl ik hier (alleen al) naar ons  omvangrijke oeuvre aan snoeihard renderende cases en naar de prijzenkast met Giraffen en Exprix staar, dan zult u mij mijn dooie paard momentje vast niet kwalijk nemen.

Maar dat idee wordt wel versterkt als ik in vooraanstaande vakbladen anno 2009 nog steeds als "event trend" lees dat bedrijven een zakelijker tintje aan hun events zouden moeten geven en meer moeten focussen op doelstelling en rendement. Sjeeses, move on..! We schreven goddomme in 1989 al "De bitterbal voorbij" in 5 drukken met ruim 25.000 verkochte exemplaren en verkochten in 1993 al 8.000 verwarmingsketels tijdens een event voor één van onze opdrachtgevers. En joegen het aantal jaarlijkse raadplegingen van de Gouden Gids met 25 miljoen omhoog, tegen zoveel extra advertentie inkomsten, dat de investering in het project vierkant werd gevaporiseerd. En zo'n rocket science was -en is- dat nu ook weer niet.

Wat kan er voor een budgetverantwoordelijke mooier zijn dan dat er door een messcherpe structurele aanpak van de relatie met relelevante doelgroepers, binnen 2 jaar, circa 50% van het huidige relatiebudget wordt bespaard, terwijl het effectieve rendement t.o.v. vandaag, verdubbelt. Wie wil het nu niet factor 4 beter doen? Bluf? Try me!

Ik sta echt af en toe als een aap naar een horloge te staren als ik zie hoe slordig -laat ik het zo maar noemen- wordt omgesprongen met de meest fysieke aller sociale media. En als vakidioot heb ik daar een probleem mee. Bedrijven gillen om optimale internal branding, medewerkers die met plezier en trots fungeren als fysiek bewijs van de merkbelofte. En om tevreden en loyale klanten in een tijd met weinig geld en een enorme keuze. En dan laat je de meest uitgelezen kansen onbenut? Schiet mij maar lek.

Mocht u nu op uw eigen rots een beetje zitten te mijmeren deze vakantie (niet te lang hoor...:), denk dan eens aan wat u nu eens echt zou willen bereiken bij medewerkers, prospects, klanten, leveranciers en maatschappij. En als u terug bent, dan praten we daar een uurtje over.  Deal?

Een hele prettige vakantie.

Wie tegenwoordig geen virtueel leven leidt bestaat niet. Althans, als je de verhalen volgt over communities, groups, LinkedIn, Twitter en al die andere zegeningen, waarin vogels van vergelijkbaar pluimage of interessegebied elkaar op tamelijk anarchistische manier vinden. Het is maar goed dat wierook niet onder het rookverbod valt.

Ik ben in principe groot voorstander van dat soort anarchisme. Sterker nog: ik ben van mening dat alle werkelijk grote ontwikkelingen in onze geschiedenis dat DNA dragen. Iets wat bottom up ontstaat is altijd sterker dan van boven door de strot gewrongen. Daarom heb ik al die digitale ontwikkelingen niet alleen met interesse, maar bovendien gulzig en actief gevolgd. Tijd om wat persoonlijke observaties met u te delen.

In principe is niets mooier dan dat je semiautomatisch in contact komt met mensen waarmee je overeenkomsten hebt. Iets te delen hebt. Wat dan ook. Maar -zoals vaste lezers weten- scant mijn obsessie voor rendement en effectiviteit altijd naar wat er uiteindelijk uit voortkomt. Ik bedoel, wat je er nu ècht aan hebt.

Rabiate voorstanders zullen bijvoorbeeld betogen dat bijvoorbeeld Twitter het beste is dat de mensheid ooit is overkomen. Men verwijst dan bijvoorbeeld naar het wapenfeit dat toen de Turkse piloot nog als een aap naar een horloge -in zijn geval: de linker hoogtemeter- staarde, CNN al dankzij een passerende Twitteraar kon berichten dat een iets te premature landing aanstaande was. Als één van de eerste 100 Twitteraars in Nederland én als één van de eersten die het vanwege het verregaande gegillesdelatourette heb gedeinstalleerd heb ik een iets andere mening. En inmiddels doet dat voorbeeld volgen.

Ook hier speelt de aloude discussie tussen kwantitatief en kwalitatief rendement. Als je pas meetelt als je meer dan 1.000 tweets op je naam hebt en een pak aan volgers, ben je meer met ego dan met waardevolle networking bezig. Dat werd recentelijk op magistrale wijze bewezen. Zo werd facebookers een gratis Big Mac in het vooruitzicht gesteld voor elke 10 "vrienden" die men zou deleten. Op basis van de gigantische grote schoonmaak die volgde mag je stellen dat de waarde van een virtuele vriendschap in die community ongeveer eentiende Big Mac is. So much for loyalty...

Bovendien ontvang ik een jaar nadat ik mijn actieve Twitter loopbaan beëindigde, nog steeds wekelijks berichtjes dat ik weer nieuwe volgers heb. En dan niet de minste, zoals Dutch Cowboys en Geen Stijl. Fascinerend! 

Maar waar komt dan dat gevoel vandaan dat je deze ontwikkelingen niet mag missen? Nou, in ieder geval door "goeroes" die zich kleurenblind publiceren aan "positieve" onderzoeksresultaten. De kwantitatieve redenatiestructuur is immer gelijk. Voorbeeldje: The Intelligence Group onthulde recent dat 43% van de Hyves leden ontvankelijk is voor wervingsactiviteiten/recruitment. Om vervolgens zonder al te veel omwegen naar de conclusie te jumpen dat Hyves dús voor recruiters interessant is. De realiteit is echter, dat er nogal een gapend gat zit tussen wat de Hyvespopulatie op vrijblijvende onderzoeksvragen antwoordt (tuurlijk... als je een te gekke baan komt brengen ben ik altijd geïnteresseerd...) en hoeveel arbeidscontracten er daadwerkelijk te stand komen. Een te verwaarlozen aantal. Natuurlijk, wat nog niet is kan zeker nog komen, maar de moraal van het verhaal is dat je niet blindelings door de euforie van de melaatse met de meeste vingers moet laten meeslepen.

Bas van de Haterd, frontrunner in (digitale) arbeidscommunicatie zegt daarover: "daar waar veel mensen waarschijnlijk positief staan tegenover een vacature die bij je past, is een Hyves profiel niet echt geschikt voor goede targetting. Zoals ook HRlog gisteren al schrijft. Zelf ben ik inmiddels 4 keer in Hyves benaderd om mijn CV op te sturen, op basis van een lidmaatschap van een bepaalde Hyve. Ik moet zeggen dat ik de vierde keer het bericht als SPAM heb aangemerkt. Dus hoeveel van die 43% staan nog open voor vacatures als de targetting (die dus heel lastig is) ontbreekt?"

Ook LinkedIn en de mogelijkheid om er groups aan te maken doet het goed in de onderbuik. Zelf merk ik dat het nogal wat moeite kost om dit wat zakelijker platform ook zakelijk te houden. Voor mij betekent dat een zekere terughoudendheid in met wie ik connectie zoek en van wie ik de uitnodiging om te linken accepteer. Want inmiddels is ook daar een soort egodingetje ontstaan. LinkedInners die Obama en Balkenende in hun netwerk hebben of meer dan 750 connecties. Zouden die mensen wel meer waard zijn dan een hapje hamburger?

  Momenteel experimenteer ik er met de groepen die als champignons uit de virtuele aarde schieten. Ik heb gemerkt dat je daaraan een dagtaak kunt hebben, vooral als je de activiteitenmelding aan hebt staan en je je inboxje met regelmaat ziet vol lopen. Op papier is zo'n groep een uitgelezen vehikel om met gelijkgestemden de diepte in te gaan, maar in de praktijk gebeurt dat zelden.

Ik heb meer en meer het idee dat dit soort “fora” een soort fishing expedition zijn. Het lijkt er een beetje op dat mensen hun bestaansrecht trachten te bewijzen door hun lidmaatschap en het posten van trivia, hopend op reacties. Door een gebrek aan redactie (of misschien wel ballotage) lopen die discussies dood voordat ze echt begonnen zijn. En door een oorverdovende inactiviteit van veel groepsleden, zijn het doorgaans dezelfde die reageren. Het gevaar is dat menig groep zo een dood paard wordt waaraan trekken zinloos lijkt.

Is het concluderend dan allemaal kommer en kwel? Welnee! Wat er gebeurt is geweldig en wie zich hartstochtelijk met renderende relaties bezighoudt waant zich als Sjakie in de chocoladefabriek. Maar een vleugje realiteitzin is zeker op z'n plaats. Onze bijdrage daaraan komt uit dit soort beschouwingen en uit de ontwikkeling van bankable modellen om deze media effectief te bespelen. De tocht van kwantiteit naar kwaliteit is nog lang, maar we zijn onderweg!

Deze week is Voetbal21.nl los gegaan. Zeg maar: de gecombineerde Youtube, Hyves en Wikipedia van en voor het Nederlandse Amateurvoetbal.

Van de professionals uit de Eredivisie tot de amateurs in de Reserve 8^e klasse, van de A1 jeugd tot de jongste F-pupillen: onder het motto ‘Deel de Passie’ is vanaf de lancering op 1 oktober elke wedstrijd op [Voetbal21] even belangrijk.

Spelers, coaches en supporters worden op de site gevraagd zelf een bijdrage te leveren aan het compleet maken van de informatie over hun teams, clubs en competities. Bijvoorbeeld door foto’s en filmpjes van doelpunten, acties en bloopers te plaatsen, of wedstrijdenverslagen te schrijven. Op de site kan men ook met teamgenoten en tegenstanders chatten en onderling allerlei relevante gegevens uitwisselen zoals opstellingen en aan- en afmeldingen voor wedstrijden. De beroemde derde helft kan nu ook in de virtuele wereld plaatsvinden.

R2 tekende voor de introductiecampagne onder het motto: "Deel de passie", waarvoor net concept samen met Nils Verlaat van Nilfix, David van der Meulen van Pool Worldwide en Nicole van den Andel van DPDK werd uitgevoerd.

Webmasters van de ruim 5.500 voetbalverenigingen werd d.m.v. een e-mail van Jack van Gelder een eerste sneak preview gegund met de instructie om [Voetbal21] binnen hun vereniging te omarmen. Besturen ontvingen gelijktijdig een per vereniging gepersonificeerde doos met een verzorgerstas en Jack's uitnodiging om [Voetbal21] binnen de vereniging te gaan gebruiken als stimulator van het clubgevoel en als spil in de verenigingscommunicatie. Door middel van een persoonlijke previewcode konden verenigingen zich vast voorinschrijven.

Bij de feitelijke lancering gingen persberichten uit naar alle relevante media en ontvingen de de eerste 2.000 voorinschrijvers een viraal filmpje, waarin niet alleen Jack van Gelder, Tom Egbers, Maurice de Hond en Frits Barend een rol speelden, maar vooral zij zelf.

Het filmpje wordt inmiddels fanatiek door spelers onderling doorgestuurd en de inschrijvingen stromen binnen. Zie hieronder mijn persoonlijke filmpje. Misschien wil je aan het eind zelf je eigen voetbalvrienden verrassen...

In de Marketingtribune van deze week een interview met de voorzitter van de Independend Dutch Eventmarketing Association, IDEA voor intimi:
"Event volwaardig onderdeel van communicatiemix"... "marketing"...
"branding"..."communicatiekracht"..."doelstellingen"..."interactief"..."beleving"...
"0-1 meting"... het zou 10 jaar geleden geschreven kunnen zijn.

"Het zijn de concepten en de bijdrage aan de doelstellingen die bureaus onderscheidend maken. Daarvoor dienen we de merkwaarden van onze klanten te kennen". Ik stel, dat dat al meer dan een decennium, eerder een tablestake is om je als event "marketeer" überhaupt een plaats aan tafel te verwerven, dan een onderscheidende kwalificatie. Voor de 0-1 meting bestaan al even zo lang veel fijnmaziger (en zeker relevanter) modellen en naar mijn bescheiden ervaring zijn we inmiddels 5 lichtjaren voorbij aan de strijd om een serieuze plek in het medialandschap. ik zeg: kom op eventmarketeers! Klop het stof van je pak en ga écht aan de slag.

Als ik kijk naar een enorme behoefte van merken op dit moment, is er volop werk aan de winkel. Neem bijvoorbeeld de optimale balans tussen beloven en beleven. Met aan de ene kant de aspiratie van het merk, aan de andere kant eindgebruikers met een enorme keuze en daar tussen mensen die geacht worden als ambassadeurs van de waarden van dat merk te opereren: de eigen medewerkers en de externe vertegenwoordigers van het merk in het distributie- en servicekanaal.

Waarom die balans zo belangrijk is? Wel, in de eerste plaats omdat de tevredenheid van een klant afhangt van de mate waarin het merk, haar belofte aan hem waarmaakt. Ik stel dat tevredenheid niets anders is dan de overtreffing van verwachting. En als je die verwachting over een langere periode blijft overtreffen, dan worden klanten vanzelf loyaal. Waarom je tevreden en loyale klanten zou willen? Nou, simpelweg omdat je daarin minder hoeft te investeren om ze actief te houden. Niet zelden 50% minder dan je nu doet, tegen dubbele revenuen. De logische strategie zou dus zijn: beloof precies genoeg om van "nee", "ja" te maken en zorg ervoor dat je zelf een positieve marge houdt om die belofte met je dienstverlening te overteffen.

In de praktijk echter, belooft de gemiddelde verkoper je zelfs z'n welgevormde dochter van 18 als je zijn waar maar afneemt en sedert mannen als Joseph Pine het concept van de "belevingseconomie" introduceerden, wordt er qua beleving (overigens in belangrijke mate ook vóór de koop uit, dus eigenlijk: "beloving") ook nog eens een duit in het zakje gedaan. Tja, dan leg je de lat voor een consument wel erg hoog om zijn ervaring met de aanschaf aan de enorm opgeklopte verwachting te laten ontstijgen (is het daarom dat Pine zich in zijn laatste boek op de "authenticiteit" stort?).

Los van de oorverdovende "belovingsratrace", die vele branches zo langzamerhand op de Souk van Marrakech doen lijken, gaat merkbeleving anno 2008 veel te veel over de aanbieder in plaats van de afnemer (en bij eventbureaus niet zelden over het feit dat zij beter zijn in waar de geachte prospect voor is aangenomen). Het gaat te veel over de traditionele merkwaarden in plaats van de waarde die het merk inneemt in het leven van een consument. "Belevingsmedia" als events (maar ook merken in het algemeen) maken een veel effectievere klik met hun doelgroepen, als ze die waarde optimaliseren, uitventen en vervolgens waarmaken. Het idee om als eventmarketingbureau anno 2008 louter naar het merkpaspoort te hengelen is...tja...randvoorwaardelijk, maar zeker niet onderscheidend.

Beloven en beleven dus. Je hoort tegenwoordig zo vaak praten over de "kritische consument van vandaag de dag". Vaak met een ondertoontje van: "ze zijn niet meer tevreden te krijgen. Ze zuigen, zijn onbeschoft en laten je doodvallen voor een dubbeltje". Het recentelijk gepubliceerde rapport over de verhouding tussen de horecabranche en haar afnemers is daar een prachtig voorbeeld van: "ze geven geeneens geen fooi meer", zo klinkt het jammerend van achter de toog.

Nu zijn in dat specifieke geval steeds meer klanten van mening dat de fooi door de uitbater al in de extreme prijs van het 20 cl glaasje cola met veel ijs uit een anderhalve liter PETfles is ingecalculeerd en dat  de geleverde prestatie zich niet positief verhoudt tot de hartverzakking aan het eind van de avond. De wet is simpel: Van wie zijn prijsstrategie "premium" inzet, mag je ook een premium prestatie verwachten. Een typisch geval van de mismatch tussen belofte en beleving.

Maar waarom zijn consumenten zo "kritisch" geworden? Nou, om te beginnen vanwege dat achterlijke enorme aanbod van merken die om het hardst over elkaar heen buitelen. Klanten kunnen kiezen en vergelijken. Daarnaast hebben veel consumenten de laatste jaren ook net iets te vaak hun neus gestoten. Aan prijs-kwaliteit. Aan een scheve beloof-beleef ratio. Maar ook in toenemende mate aan merken die hen na de veelbelovende verkooptransactie simpelweg teleurstelden of zelfs halsstarrig tot waanzin dreven. Energie- en telecom leveranciers, vliegtuigmaatschappijen, verzekeraars (eventbureaus?): de lijsten van overbelovende en onderpresterende aanbieders bij de Consumentenbond, Radar en Kassa zijn eindeloos.

En dan kun je verzuchten dat consumenten "kritisch en onbeschoft" zijn geworden, maar als een product zijn belofte niet nakomt, je na een half uur nog geen verbinding hebt met de gloedvol aangeprezen klantenservice, je je realiseert dat een identiek smakende halve kip in een beetje restaurant tegenwoordig meer kost dan een hele ren anno 1999 (koploper: het gefailleerde Vossius met € 100,--), of je er achter komt dat het rendement én de inleg van je verwachtingsvol aangeschafte beleggingsverzekering in de diepe zakken van een verzekeringsmaatschappij is verdwenen onder het motto: "dan had je maar beter op moeten letten", dan vraag je je oprecht af in wat voor jungle we dreigen te verdwalen.

Veel merken en hun leveranciers zijn inmiddels zo "Excelgedreven" dat ze meer focussen op "koude" omzet, rendement en aandeelhouderswaarde, dan op de "riant renderende royalty" van hun bestaansrecht.

Niet op "papier", nee. D'r wordt wat afgemissionstatement, onderzocht, gemerknavelstaard, geconsulteerd, gecommuniceerd, getraind en gecustomerloyaltiet. Of "ge-evenement" for that matter. Maar gewoon. In de praktijk van alledag. Waar je hartje je zou moeten ingeven dat de klant misschien dan geen koning, maar dan toch tenminste je koninklijke reden van bestaan is. Die praktijk leert, dat de kreet: "de klant centraal", sinds 1990 ongeveer het meest platgetreden "mantra" in het bedrijfsleven is. "We kennen onze klanten en spelen in op hun behoeften". In dat kader is dit filmpje hartverscheurend hilarisch...

Het probleem dat wij vaak treffen is dat bedrijven alle "mechanica" van klanttevredenheid en loyaliteitsdenken geïnstalleerd hebben, maar niet echt bezig zijn met authentieke loyaliteit. Hun proposities, servicedesks en klachtendiensten, callcenters en klanttevredenheidsonderzoeken met CSI afrekenmodellen, stralen fier uit dat ze echt om hun klanten geven.

In de praktijk loop je als consument tegenwoordig echter steeds vaker tegen de muur. En gaan CSI programma's niet vaker over "moeten", dan over "voelen"? Je voelt in de showroom haast het mechanisch directief: geef 2 kopjes koffie, maak 3 salto's achterover om de prospect te paaien en maak een compliment over de kleding van de echtgenote. Onderwijl staan ze anno 2008 nog steeds en masse tegen de kerel te lullen, terwijl de auto voor mevrouw is bestemd. En daar komen ze mee weg, want in veel van die CSI systemen wordt ook louter dat gecheckt: heeft u koffie gehad? De salto's gezien etc. Of mevrouw zich voor vol aangezien heeft gevoeld wordt niet genoteerd. "Ik moet een CSI van 8.3 halen op de parameters die worden gemeten" is anno 2008 belangrijker dan "Ik heb van mevrouw een echte fan voor het leven gemaakt". Nu liep ze weg. Volgens de verkoper omdat "ze je tegenwoordig laten doodvallen voor een dubbeltje".

Het afstemmen van belofte op beleving en het ontwikkelen van een fanbase zijn geen mirakels. Maar wel eng voor rabiate systeemdenkers. Zij kunnen of durven de schijnbare "leap of faith" naar een beetje gevoel niet maken. Zij vertrouwen liever op de beslagen spiegel van de niet zelden oerlelijke CSI heks die alleen maar terugzalft dat er geen schonere in het hele land is.

Onze praktijk toont verbijsterend positieve effecten als je de mensen achter een merk -bijvoorbeeld via evenementen- laat begrijpen waar het écht om gaat en ze de daarbij behorende attitude laat omarmen. Niet alleen vliegen de CSI scores omhoog en presteren mensen beter en bewuster, maar ook zien we omzetten toenemen en ondernemingen significant besparen op hun investeringen in de levenscyclus van klanten.

Het eerste kwartaal van 2008 zit er op. En een eerste blik in de achteruitkijkspiegel stemt tevreden.We begonnen met een landelijke tour voor Dactylo, waarin we met de Pure Liner alle nationale windstreken aandeden om de medewerkers mee te nemen in de doelen en plannen voor 2008. De boot werd voor die gelegenheid volledig omgebouwd, waarbij we de patrijspoorten gebruikten voor de geprojecteerde presentatieondersteuning. Door een vernuftig projectiesysteem konden we zo stills en video over vier schermen laten bewegen.

Meer Dactylo dit kwartaal door de verheugende nominatie voor de Gouden Giraffe 2008. Het evenement dat we samen met Marleen Heidinga's Werkzaamheden voor hen in de Van Nelle Ontwerpfabriek bedachten, werd door de jury onder voorzitterschap van Heineken's Norbert Cappetti gerekend tot de 3 beste evenementen van het afgelopen jaar. Helaas ging de gouden langnek dit keer nèt aan onze neus voorbij. Het zou de 5e zijn geweest in de afgelopen 15 jaar. Maar gelukkig houden we nog wel onze statistiek consistent dat alles dat we ooit, voor welke prijs dan ook, hebben ingezonden, minimaal genomineerd is geworden en we nog steeds, aldus het vakblad High Profile, gelden als  "de grootste prijzendelvers uit de geschiedenis van de event industry". Een keer naast de pot piesen stimuleert ons om nog harder ons best te doen om prijswinnend werk af te leveren. Als u dat met ons aandurft? Kom maar op! We zijn tot de tanden toe bewapend.

We zijn ook heel blij dat Vodafone (sales performance), Fortis ASR (ATP relaties), Mercedes Benz (Dealer relaties) en For All Finance (klanten relaties), in de afgelopen weken wederom voor R2 gekozen hebben. In de categorie nieuwe klanten verwelkomen we Ramenfabriek Op 't Hoog, die besloten heeft om R2 in te zetten voor hun bedrijfsjubileum later dit jaar. Sinds we in 2004 met de jubilerende van der Pas Bouwgroep naar Rome zijn geweest, worden we eens in de zoveel tijd benaderd door te leuke constructieachtige bedrijven uit Brabant die van hen gehoord hebben hoe fantastisch dat was. Er gaat toch niets boven mond-op-mond reclame...

Daarnaast zijn we aan een strategische monsterklus begonnen voor de FD Mediagroep. Samen met Alex van der Weide en Fons Fonteyn van het Hoofdbureau zijn we gevraagd de relevantie van het merk te optimaliseren, de waarde voor gebruikers en adverteerders te maximaliseren en de effectiviteit van hun werving te vergroten. Na een inventarisatie d.m.v. interviews met tal van sleutelfiguren uit die organisatie, zitten we nu midden in de strategie ontwikkeling. Nadat die op de doelgroep is getest en door FD is goedgekeurd ontwikkelen we vervolgens het concept.

In de "buitenschoolse activiteiten" valt nog te melden dat Captijn door de Universiteit Maastricht is gevraagd om de key note en het dagvoorzitterschap te leveren voor het congres "Modern Event management" dat er binnenkort wordt georganiseerd.

Al met al liggen we lekker op stoom voor 2008 en bruisen we van de energie om voor opdrachten "steigerend te paard" te gaan. R2 is open for business!

Zojuist kwam het bericht dat R2, samen met Marleen's Werkzaamheden,  genomineerd is voor de Gouden Giraffe, de jaarprijs voor het beste zakelijke, vermakelijke en charity evenement. Bovendien begreep ik dat ik ook voorgedragen schijn te zijn voor het predikaat Event Personality 2008. Da's helemaal een grote eer. Maar omdat ik ook juryvoorzitter ben van een andere categorie Giraffen, heb ik me uit die competitie teruggetrokken. De integriteit van de prijs is belangrijker dan enig spoor van belangenverstrengeling.

Ik vind prijzen belangrijk. En dan niet eens zozeer als veer in de bips, maar vanuit de mening -en heb dat ook altijd aan mijn medewerkers voorgehouden- dat het projecten voor opdrachtgevers ten goede komt. Hoe je het ook wendt of keert, als je in een project de genetica van prijswaardigheid ontdekt, dan ga je toch net een friemeltje dieper, verder en harder om die kans te vergroten.

Dat het de jury heeft behaagd om Dactylo doet wat met je te nomineren, vind ik ook voor Dactylo te gek. Als er één bedrijf is dat het hart ècht op de goede plek heeft, dan zijn het deze uitzenders, detacheerders annex Top Werkgever van het Jaar wel. En achteraf ben ik best wel een beetje blij dat ze deze inzending actief gestimuleerd hebben.

Want niet alleen ben ik juryvoorzitter van een andere categorie Giraffen en verdient de langnek het ten koste van alles om iedere schijn van mixed interests te voorkomen, maar tevens hebben we niet meer ingezonden sinds de toenmalige juryvoorzitter in zijn toelichting aangaf, dat het dat jaar bij een nominatie bleef, omdat we nu eenmaal niet ieder jaar konden winnen.

Ja, met een gouden Esprix en Giraffen in alle kleuren, werden we al in vakblad High Profile  "de grootste prijzendelvers uit de geschiedenis" genoemd en als ik naar de statistieken van de afgelopen 17 jaar kijk, is alles dat we waar dan ook inzonden, minimaal genomineerd.

Mocht het de jury behagen om ook het predikaat Event personality 2008 toe te kennen, zou die combinatie -naast een enorme eer- een helder signaal aan de markt zijn. Want als je altijd je one-linertje voor de pers klaar hebt, juryvoorzitter bent, artikelen, columns en boekjes schrijft en voordrachten en workshops op scholen geeft, dan sluipt langzaam het concept in de markt dat Captijn alleen nog als een soort branche oeroeboeroe zijn dagen slijt. En daar is helemaal niks mis mee, maar er wordt hier ook nog gewoon gewerkt. Naar de sterren gereikt en keihard gekleund om het maximale resultaat voor onze klanten uit het vuur te slepen. Altijd hongerig naar de volgende nominatie.

11 maart is het zover. Dan vindt de uitreiking plaats in wat voor mij altijd het Congresgebouw in Den Haag zal blijven heten. Klik hier voor meer over de Gouden Giraffe.

Ik weet nog goed dat we in januari 1990 verhuisden naar ons eerste echte kantoor aan de Burgemeester Stramanweg te Amsterdam. State-of-the-art natuurlijk. Mannen in witte pakken kwamen voorzichtig voor ongeveer 15.000 gulden, onze allereerste netwerkserver binnen tillen. Met bevende handen werd het monster voorzichtig neergezet in het midden van een speciale gekoelde ruimte. Wij waren klaar voor de toekomst!

"Weet u zeker dat u zoveel capaciteit nodig hebt?" had de verkoper aan ons gevraagd. "Ach, we kopen 'm op de groei" hadden we terug gebluft. 750 Mb. Wat moest je daar in Godsnaam allemaal op kwijt. Wordperfect 4.2. documentjes van een paar Kb zouden het schijfje nauwelijks belasten, zo werd ons verzekerd. Zevenhonderdvijftig megabytes. Jawel, mééégabytes. De verkoper had nog net niet gezegd dat onze kleinkinderen bij de verdeling van de erfenis om zit hoogstandje van technisch vernuft zouden vechten.

Sindsdien heeft dit toneelstukje zich iedere drie jaar herhaald omdat de telkens op de groei gekochte server na twee en een half jaar toch alweer behoorlijk begon te knellen. En even zovele keren keken we elkaar tevreden aan met een blik van: "zo, wij kunnen er voorlopig weer even tegen. Dit moet toch echt voor de komende 10 jaar genoeg zijn".

Zo ook zojuist. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar de fonkelnieuwe, bloednerveuze, tot op de tanden bewapende, volledig webbased, highspeed schijvenspeler van 2 1/2 Terrabyte. Ruim 3300 keer ruimer in z'n jas en astronomisch veel sneller dan ons eerste dataknooppuntje (...maar niet duurder!). Hoewel we elkaar zojuist tevreden op de schouders hebben geklopt, weet ik nu al dat één van ons -de Judas die nu het meest tevreden ja loopt te knikken- binnen twee jaar zwetend komt melden dat we de boel al weer gevaarlijk aan het dichtmetselen zijn. Hoelang zal het duren voordat de belastingdienst besluit om de VPB, wegens uiterst lucratief,  aan te vullen met de Terrabytebelasting? Ze zijn er in ieder geval gek genoeg voor...

Afgelopen weekend hebben we de boom versierd. Dit jaar strictly Disney style. Met items die we het afgelopen voorjaar aantroffen in het heerlijke Disney winkeltje "365 days of Christmas" dat in Orlando, Florida, het gehele jaar geopend is.

Zo in de welriekende dagen voor kerst is het bij het open haardje heerlijk nagloeien van een mooi jaar.

Met prachtige projecten voor bestaande klanten als Vodafone, Dactylo, Gouden Gids en Mercedes en nieuwe, als Jensen, For all Finance en Ordina. En misschien krijgt dit jaar nog extra showroom shine door de bekroning van "Dactylo doet wat met je" met een Gouden Giraffe of eventueel zelfs mijn verkiezing tot eventpersonality van het jaar.

Niet dat het boek 2007 al helemaal dicht is, integendeel. Januari brengt ons ondermeer naar Zwolle, Huizen, Den Bosch, Rotterdam, Hong Kong en Bangkok. En dat vergt bergen aandacht.

En binnenkort rijdt hier bovendien de vrachtwagen voor, met de inzendingen voor het beste zakelijke evenement van het afgelopen jaar. Inclusief oversized moodboards, DVD's, give-a-ways en andere spectacularia waarmee de inzenders hun performance wensen te onderbouwen. Als juryvoorzitter besteed ik samen met mijn jurycollega's, in de week tussen "piek en pijl" ruim 200 uur aan de beoordeling van het beste dat de Nederlandse evenementenindustrie te bieden heeft. 11 maart vindt de uitreiking plaats in het Haagse World Forum Convention Centre (het Congresgebouw voor intimi...).

Als u wèl tussen kerst en oud&nieuw vrij bent, dan heeft u vast veel plezier van ons kerstcadeau. Geen kaartje of flesje, maar uren (en dan bedoelen we echt úúúúren) kijk en luister plezier. De complete Top 2000 van 2007 samengesteld uit het aanbod op YouTube. Hier is alvast een toepasselijke om in de stemming te komen, de rest vindt u hier.

<

Voor 2007 wensen we u alle gezondheid, voorspoed en succes. En als u in 2008 alles, maar dan ook alles uit uw zakelijke relaties wilt halen, dan wensen we bovendien onszelf toe :-)

Rob Captijn

De terughoudendheid om de vrijages tussen bedrijven te vroeg openbaar te maken, soms versterkt door beursgenoteerdheid, maakt dat het bericht dat bedrijven besluiten samen te gaan, altijd een soort van "out of the blue" komt. Deze week nog: Telefoongids en Gouden Gids. En Randstad en Vedior, bij wie de mededeling overigens werd ingeleid door zo'n opvallende run op de aandelen, dat de beurswaakhond én de pers wakker werd.

Als zo'n bericht je als medewerker bereikt -doorgaans als eerste via de pers- dan gebeuren er automatisch twee dingen: je Pavlovt in vragen over de consequenties er van op je eigen continuïteit en het vooruitzicht dat de "nieuwe baas" er mogelijk nieuwe ideeën op nahoudt, verlamt je productiviteit.

Daarnaast moet er bij het fuseren met een voormalige concurrent een knop om in je hoofd. Je moet gaan houden van iemand waarvoor je tot op dat moment iedere denkbare traproede hebt losgelegd. En voor commerciële afdelingen geldt voorts, dat de fusie doorgaans onmiddellijk tot excuus wordt gebombardeerd waarom targets niet worden gehaald. Het vervangt met grote graagte "argumenten" als 9-11, de open brug of het rode stoplicht die daar doorgaans voor worden misbruikt.

Klanten hebben zo hun eigen reacties. Als zij gebruik maken van beide fusiepartners -zoals bij voornoemde bedrijven nog als eens gebeurt-  dan verdwijnt met de versmelting ondermeer hun onderhandelingsoverwicht, om bij beiden de beste prijs te realiseren.

Fusiecommunicatie is dus van evident belang om de "schade" op deze fronten zo veel mogelijk te beperken. Zeker tegenwoordig, waarin er zoveel belangen, regels en NMa voorwaarden moeten worden bevredigd dat fusieprocessen steeds langer duren. Daarbij is het dilemma, dat er sprake is van tegengestelde belangen. Het "strategische belang" van de fusiepartners, met in de longtail aandeelhouders,  beursanalisten, pers e.d. waarin men niet te vroeg met de billen bloot wil (of zelfs mag) en het operationele belang, waarin de bovengenoemde schade tot een minimum beperkt dient te worden.

In praktische zin is het dus altijd schipperen geblazen. En dat "fact of life" zul je simpelweg moeten aanvaarden. Maar uiteindelijk geldt de wet: People, not money, make the wheels turn. Hieronder treft u de 7 sleutels tot succesvolle fusiecommunicatie, genoteerd door Bill Fitzgerald, voormalig HR baas van America Online en thans partner in het toonaangevende adviesbureau Organizational Transitions.

A recent study by the human resource consulting firm Watson Wyatt found that 75 percent of mergers are disappointing or outright failures. Additionally, productivity drops 50 percent in the first four to eight months after the merger. It is no wonder a pending acquisition creates anxiety and pessimism.

My business partner and I were once executives at America Online, where we led integration efforts for a number of key acquisitions, and we believe there are "seven key levers" that need to be pulled simultaneously to realize the investment in an acquisition.

• Leadership. Leadership during an acquisition has two very important components.

The first deals with setting direction. This includes a motivating vision for the future, a clear mission with key strategies, and attainable goals for the next three to six months. Leadership also needs to be focused full-time on the integration and not distracted with other responsibilities. Having a strong executive as "integration leader" is critical.

In addition, leadership has the responsibility for building the new organization. This includes the identification of other strong leaders who can lead integration teams and discover synergies. The real value of an acquisition is mined by these teams. All of this requires a well-thought-out and well-executed plan.

• Teams. Integration teams are the vehicle for discovering the synergies of the merged companies. These teams focus on strategy, process and people. They ultimately determine how work gets done once the integration is completed.

The teams also facilitate relationship-building so employees from the acquired company get to meet and work with employees from the other company. This creates a bridge back to the "mother ship" and a way to access resources, tools and insider information people in the acquired company need as they learn new ways of working.

• Culture. The clashing of company cultures often is cited as a major reason integrations fail. However, too much focus on culture can act as a distraction and significantly slow integration.

There are two aspects of culture that are really significant: How work gets done and what matters to customers. It is important to understand how the two companies differ on these dimensions and what requires attention.

Trying to change culture for the sake of change is bad business. Dealing with matters of culture in the context of getting work done and satisfying customers results in meaningful change that is easier to accept.

• Speed. It is important to maintain a constant sense of urgency.

Decisions during integration will never be perfect and you will make mistakes, but the key is to keep moving the ball forward with the belief that mid-course corrections can be made. CompuServe was our first major acquisition and our ability to move quickly enabled us to launch a new mission before the naysayers had time to build support.

Spelling out what will change and what will remain the same as quickly as possible also is very important. Ambiguity can seriously damage the integration if it lingers.

• Retention. Retention of key talent and those employees who "own the code" is of utmost importance. Locking them up early in the process and making them disciples of the deal is critical.

The rest of the employees need clear answers about immediate assignments, the importance of their contribution, what they will be paid and whom they report to.

The other key to retention is experiencing success -- quickly. Success gets attention, and it generates excitement and optimism.

• Communication. Any voids in communication from the leadership will usually result in paranoid thoughts and negative predictions. Ongoing communication prevents distractions and keeps people focused on doing their jobs.

Communication also can create buy-in. Being attentive to what is said, who says it and how often helps facilitate integration. The key is knowing what the consumer needs to hear. In a number of acquisitions we set up mechanisms where employees could raise questions and get answers.

• Results. A common variable in our most successful acquisitions was a focus on post-close outcomes that were well understood and motivating. Meaningful results with clear benefits for the consumer and the enterprise become the context for all decision making.

Getting people engaged on meaningful projects early in the deal process contributes to a smooth integration. In one acquisition we had everyone's attention on meeting a tight schedule and introducing a new product, and this provided the focus we needed to overcome any bumps during the integration process.

Integrating acquisitions is such a challenging task because the seven levers have to be juggled simultaneously, but when done successfully, the results can be very rewarding.

Bill Fitzgerald, formerly a vice president of human resources for America Online, is a managing partner in the Northern Virginia consulting firm Organizational Transitions, which works with acquiring companies. E-mail:Wfitzer@aol. com Phone: 703/729-6110

Sta filmpjes toe even te bufferen

Zojuist teruggekeerd van het High Profile New Media Congres. Bedoeld om de evenementenbranche wegwijs te maken in de zegeningen van de nieuwe media. Een onderzoekje van Narrowminds had uitgewezen dat slechts 8 respondenten (op een geschatte populatie van zo'n 350 aanwezigen) zelf blogt. Er was dus behoorlijk wat missiewerk te verichten.

We werden getrakteerd op een magnefieke line-up van nieuwe media Goeroes, onder aanvoering van de uitstekende Master of Ceremonies: Ronnie Overgoor, Eyeopener on acid: Vincent Everts en Marketingfacts kapelmeister: Marco Derksen.

Naast sessies over uiteenlopende onderwerpen als bloggen, effectmeting, mobile applicaties en online registratiemogelijkheden was voor mij het concept "één-op-één met..." de hit van de dag. Ik had een keuze gemaakt voor tête à têtes met aanbieders van de wat strategischer diensten in het congresaanbod: effectmeting -met het eerder genoemde Narrowminds- en zoekmachinemarketing bij de firma Trafficbuilders. Die waren zo attent geweest om deze site ter voorbereiding op het gesprek alvast te bekijken en gaven uiterst concrete adviezen om de traffic te verbeteren. Kijk, daar heb je nog eens wat aan.

Wie nieuwe media zegt, ontkomt niet aan het onverbeterlijke enthousiasme van het bonte leger bright minds dat op hun zolderkamer applicaties bedenkt die de wereld in de komende jaren op z'n kop zullen zetten. Althans zo hopen zij, naar goed voorbeeld van de TomTommetjes en die pizzabakkers die ooit tussen de Quatro Stationnetjes door YouTube bedachten en sedertdien bij de Ferraridealer voor vol worden aangezien.

Boude stellingen waren derhalve niet van de lucht: "over 5 jaar bestaan laptops en PC's niet meer, alles gaat dan via de mobiel" dat soort werk. Ik kijk dan altijd naar mijn worstepootjes van vingers en denk dan "Yeh right, zolang ze die k.tknopjes op de telefoontjes niet wat groter maken of een andere interface bedenken, zal het mij jeuken". Overgoor nuanceerde: "met de uitvinding van de lamp, zijn de kaarsen ook niet verdwenen". En zo is het.

Natuurlijk werd het eerder door mij "bewierookte" Twitter ook vandaag weer als kers, centraal in de new mediataart geduwd. Met merkwaardige voorbeelden die zowel als "zegening" kunnen worden uitgelegd, als aanbeveling aan de hard core gebruikers om eens een goed gesprek met een psieg te hebben.

Voor mij -en ik schat in voor de andere bezoekers ook- had een aantal sprekers hun bijdragen iets concreter mogen vertalen naar de specifieke behoeften van de evenementenbranche. Of zich minimaal iets meer mogen inleven in de branche. Zo stelde een meneer die zijn online registratieprogramma kwam demonstreren dat daarmee "eindelijk" resultaatmeting van evenementen mogelijk werd. Voorbijgaand aan het gegeven dat daarvoor al eind jaren tachtig van de vorige eeuw, modellen zijn ontwikkeld.

Maar op deze "verbeterpuntjes" na was het een uitstekend congres met her en der ook verrassende noviteiten. Persoonlijk was ik erg gecharmeerd van die club, die binnen de Google Earth omgeving gebouwen kan neerzetten waarin je van alles kunt. Ze hadden als voorbeeld de Zaanse Taets gallery -waar het congres plaatsvond- nagebouwd, waarin je als congresbezoeker in spé, vooraf allerhande congresinformatie kon vinden. Ik dacht meteen aan de mogelijkheid om je eigen virtuele kantoor in te richten, waar bezoekers alvast een beetje kunnen rondneuzen alvorens met het bureau in zee te gaan.

Ik ben reuze benieuwd naar de ervaringen van andere congresbezoekers. En als tip voor de blognovices: die kun je hieronder noteren.

Gisteravond kennis gemaakt met Communicatietrefpunt Amsterdam VSA, als introducé van Anna-Maria Giannattasio van PUUR* Amsterdam, collega gastscribent voor het High Profile weblog. Het communicatienetwerk kwam in overstelpende getale bijeen op de 4e verdieping van het "WPP pand" aan de Karperstraat bij Burson-Marsteller. Het werd een leuke avond.

Het thema was het evenzeer overstelpend populiare thema "elektronische media" en tot ons spraken Ruud Kluijvers, bij het Europese Technologiecentrum van Wolters Kluwer te werk gesteld als Manager Online Services, Gert Jan Kaaij, verantwoordelijk voor de aanwezigheid van ING op Second Life en het scheidende digitale hoofd van VPRO digitaal; Erwin Blom.

Kluijvers nam ons mee op een "stroll thru memory lane" door de prille historie van het fenomeen. Hoewel pril? Hij begon bij Gutenberg en zijn uitvinding die tot op de dag van vandaag in Haarlem door de nazaten van Laurens Janszoon Coster wordt betwist. We zagen het bewijs dat hij alreeds in 1985 op de voorloper van het Internet had geëxisteerd. We zagen z'n zoontje van twee achter een Mac uit de tijd dat ze hun vormgevers nog uit het Oostblok haalden. Even later zagen we dezelfde zoon, nu met jeugdpuistjes, in de Starbucks draadloos inhoud geven aan de regel: "twee uur rijden, een half uur rust" om weer even snel met het thuisfront te chatten en de laatste fotootjes te delen.

En zo kregen we in ons Twitterhoekje -waarover later meer- met  @joerii, @marjolijn, @stukjes, @pixites en @puur en ondergetekende, een aardig beeld van 's mans leven van de afgelopen 20 jaar. En hoewel ik de pointe van zijn betoog graag met u zou willen delen, is me die totaal ontgaan. Of het zou het al oude liedje moeten zijn, dat ontwikkelingen snel gaan, de wereld dramatisch zal veranderen en dat je daarom de boot niet mag missen.

Gert Jan Kaaij zette zijn gehoor de "business case" Second Life uiteen. De experimenten van ING in de virtuele wereld, met als doel (athans volgens slide 1 van zijn presentatie) om uit te vissen of daar voor een bank annex verzekeraar wat te verdienen zou zijn. Een op zich stoer initiatief van een lid van een bedrijfstak dat in retrospectief als het laatste bastion van de typemachine mag worden aangemerkt.

Nu vind ik Second Life een fascinerend fenomeen. Een virtuele wereld waarin een ruige trucker, zich d.m.v. zijn geanimeerde alter ego ("avatar" voor intimi) kan voordoen als wulpse blonde chick met jarretellen en een voorgevel van jewelste. Mijn vraag of de bank dat soort wanhopige realiteitsvluchtelingen als klant ambieert, kreeg weliswaar de lachers op de hand, maar niet echt het antwoord dat ik hoopte.

Kijk, er zijn inmiddels tal van verhalen van mensen die op descond Life een handeltje zijn begonnen. Kledingontwerpers waarbij je een outfitje voor je avatar kunt kopen, virtuele bouwbedrijven die jouw denkbeeldige optrekje met plezier willen realiseren, makelaars die bemiddelen tussen mensen die hun stukkie Cyberspace willen verkopen en zij die altijd al eens in jarretellen door het virtuele landschap hebben willen huppelen. Er schijnen zelfs mensen schathemeltje rijk van geworden te zijn. Maar net als bijvoorbeeld bij kettingbrieven, trekken die enkele succesverhalen een bonte stoet van sukkels aan die hun zure spaarcentjes -of erger- opofferen aan het uitzicht om ook boven Jan te geraken. "klanten" die in de echte wereld nog geen gevulde koek van de ING kunnen loskrijgen.

Kaaij moest toegeven dat er van een "verdienmodel" nog geen sprake was en dat de bank Second Life meer was gaan gebruiken als intern vergadercentrum, waar managers door hun virtuele alter ego vertegenwoordigd, met elkaar over echte wereldse onderwerpen konden praten. In ouderwetse termen: Een soort ingewikkelde teleconferencing dus.

Erwin Blom weet dat beperkte succes aan het feit dat de virtuele applicaties van vandaag bedacht zijn door de mensen van gisteren. Hoewel we volgens hem de goede kant op gaan, zal het liedje van Bachman Turner Overdrive: "You ain't seen nothing yet" pas echt gaan klinken als de generatie "die nooit anders heeft meegemaakt" zich met de virtuele communicatie zal gaan bemoeien.

Maar dat die mensen van gisteren lekker bezig zijn, demonstreerde hij in -voor mij- de voordracht van de avond. Hij vertelde hoe de VPRO van "zender" was veranderd in "platform voor gedeelde content", met tal van cross overs tussen de virtuele- en echte wereld. In rap tempo toonde hij zijn gehoor voorts alle laagdrempelige instappertjes om je succesvol te laven aan de electronische zegeningen: Flickr, YouTube, wiki's, LinkedIn, Blurb: het hele rijtje kwam weer langs. En de parel in de kroon van de e-com:Twitter.

Ik denk dat ik bij de eerste pak 'm beet 150 Twitteraars van Nederland behoorde. Immers, als je in kommenekazie doet, moet je wèl een beetje weten wat er speelt. Twitter is een soort omgekeerd SMS'sen. In plaats van een specifiek berichtje naar specifieke ontvangers te verzenden, maak je nu je zieleroerselen openbaar voor iedereen die niets, maar dan ook niets van je leven wil missen.

Bij Twitter staat de vraag centraal: "what are you doing" en je krijgt 140 karakters per berichtje om dat de wereld haarfijn uit te leggen. Mensen die het interessant vinden om jouw doldwaze avonturen te volgen kunnen zich daarvoor aanmelden. En omgekeerd geldt hetzelfde. Twitter is gratis benaderbaar via het web en de mobiel, dus waar je ook inspiratie hebt of een momentje "to spare": Twitter is altijd onder handbereik.

Inmiddels begint Twitter zich te ontwikkelen tot een soort van chatcommunity. In één van de voorbeelden van Blom leverde een club mensen, die gelijktijdig op verschillende locaties en via verschillende media naar een concert van Iggy Pop keken, commentaar op wat ze zagen en uiting aan hoe ze het vonden.

Ik mag dan misschien een ouwe l.l zijn, maar laat mij nou gewoon lekker van het concert genieten. Vooral als het gemiddelde niveau van de communicatie ongeveer gelijk is aan wat je late night onder door je TV beeld ziet kruipen: puberaal gegillesdelatourette.

En dàt is mijn bezwaar tegen Twitter. Of -laten we zeggen- tegen een als onkruid groeiende populatie van Twitteraars die niets anders meer lijkt te doen dan het web te overspoelen met mededelingen als: "ik eet nu een kroket", of "ik zit te schijten". Inmiddels is er sprake van een eerste generatie Twitter junks die de hele dag niets anders doen dan dit soort proza lanceren. Maar wat wil je, als je pas een beetje gaat meetellen als je over de 1.000 postings op je palmares hebt, dan is "less" opeens niet meer "more".

Ik heb al teksten voorbij zien komen als: "ze moeten eens iets verzinnen om op de fiets te kunnen Twitteren" of: "mag je eigenlijk tijdens een begrafenis Twitteren?". Theatermakers storen zich meer en meer aan publiek dat tijdens de voorstelling de zaal verlaat om even te gaan pissen, maar Twitteren op een fiets of tijdens een begrafenis? Jezus, get a life!

Uiteraard biedt Twitter de optie om het volgen van zo'n gillesdelatouretter te stoppen. Want ook in Cyberspace geldt de aloude wijsheid: "er zit een knop op". Maar het gaat mij om iets anders. Twitter legt pijnlijk bloot, hoe sociaal verknipt we aan het worden zijn. De voorstanders zullen betogen dat het juist een innovatieve mogelijkheid biedt tot sociale interactie, maar dan stel ik, dat je a. daarvoor al op MSN terecht kunt en dat je b. eens een goed gesprek met een psieg moet hebben als je je dagelijkse leven geheel in het teken zet van het exibitionisme om (letterlijk) iedere scheet elektronisch met de natie te delen. Of behoren berichten van de ene partner aan de andere met de tekst: "kom nou eindelijk eens naar be-hed" anno 2007 ook al tot de normale omgangsvormen?

Ja, de zegeningen van de elektronische communicatie zijn talrijk. Maar als ik de goeroes dan "you ain't seen nothing yet" hoor galmen, dan hoef ik maar even aan Twitter te denken om weer met beide benen op de grond te staan. Of het nu ooit bellen met z'n tienen tegelijk was, MSN of Twitter: het medium is veranderd, de randdebiele inhoud niet. Daarom heb ik zojuist Twitter gedeinstalleerd.

Zo, en dan nu eerst een kroketje en dan even achter de deur met de verse Elsevier...

Er bereiken het Expert panel nog al wat vragen over hoe je een evenement laat renderen. Nu schrijf ik op dit moment een hoofdstuk voor een (studie)boek over events, dat begin 2008 voor studenten en andere geïnteresseerden beschikbaar komt bij uitgeverij Coutinho. En dat hoofdstuk gaat in belangrijke mate over dat onderwerp. Hieronder vast de bewuste passage als inspiratiebron voor iedereen die het medium wil uitnutten voor datgene waarvoor het zo vaak zo slordig wordt ingezet:

De inzet van het evenement voor zakelijke doeleinden impliceert dat het medium dient bij te dragen aan de doelen waarvoor het wordt ingezet. En liefst zo nauwkeurig mogelijk, want we spelen hier met het medium met de hoogste kosten per contact. In dit hoofdstuk bespreken we alle accountabilityaspecten die leiden tot het maximale resultaat.

Het Ab Syndroom

Jarenlang kwam Ab dagelijks bij ons op kantoor de lunch verzorgen. Zijn vrouw belde ’s morgens vroeg of er nog lunchwensen waren en dan reed Ab, zo tegen twaalf uur, met zijn rochelende blauwe Datsun Transporter voor, om de boel af te leveren. Op een dag vroeg Ab me: “hé Rob, jij rijdt toch in een Saab?” “Ja, Ab ik rijd in een Saab”. “Nou, ik ga binnenkort naar Zweden” “Oh ja joh? Ga je doen dan?” Ab legde me uit dat hij was uitgenodigd door de Saabdealer om mee naar Zweden te gaan voor een spectaculaire beproeving van de nieuwe Saab 95.

Ik nam Ab eens van top tot teen op en probeerde te meten waarom Saab toch al gauw een mille of vier in Ab zou wensen te investeren via dit uitje. Het was een sommetje dat niet optelde. “hoe dat zo, Ab?” “Nou, een vriend van mij is verkoper bij Saab en die heeft mij uitgenodigd”. Aha! Het welbekende filmpje begon te lopen in mijn hoofd: De baas vraagt zijn verkopers om hun relatiebestand te scannen en er een aantal uit te halen die voor een uitnodiging in aanmerking komen. En wat doet deze goulashkroket? Hij nodigt zijn vrienden uit.

Dit model heet sindsdien bij ons het “Ab Syndroom” en het spijt me te zeggen dat het een even hardnekkige als schier onuitroeibare aandoening is. Deze anekdote toont het pijnlijke verschil tussen goede intenties en goede executie en maakt duidelijk, hoe eenvoudig je reeds vooraf in het wak der kapitaalsvernietiging kunt glijden. Hoe je dat voorkomen moet? Denk kwaliteit voor kwantiteit en maak alle zaken meetbaar.

Kwaliteit voor kwantiteit

Wie in Nederland treinen aan de man wil brengen, hoeft maar aan één deur te kloppen: die van de Nederlandse Spoorwegen. Simpel. Meer klanten zijn er niet. Maar wie met generieke producten en diensten langs ’s heren wegen sleept, heeft het aanzienlijk lastiger. Hoe filter je de grote grijze massa op kansrijkheid? Het uitgangspunt is om die mensen te verzamelen waarbij je met de minste moeite, het meeste voor elkaar krijgt. Maar hoe selecteer je die?

De Otto weet dat ze bepaalde postcodegebieden in Amsterdam geen aanbiedingen van tuinmeubelen hoeven te sturen omdat ze daar simpelweg geen tuin hebben. En ook banken en verzekeraars weten feilloos, vanaf welke straathoek, de aanbieding voor een lening effectiever is dan die voor een beleggingsproduct. Maar los van deze macrofilters waarvan goede mediaplanners je er nog handenvol kunnen bieden kan het binnen het relationele landschap van bedrijven aanzienlijk fijnmaziger.

Iedere autoverkoper weer dat een leaserijder om de drie à vier jaar weer “aan de beurt is”. Iedere computer- of kopieerboer weet dat zijn nering in drie jaar wordt afgeschreven. Telecommers weten precies hoelang de abonnementjes van hun mobiele klantjes lopen. Dergelijke filters brengen je al heel dicht bij de waarheid. Zoek dat soort logica in je eigen bestand en selecteer daarop.

Maar je kunt nog dieper. Robeco weet bijvoorbeeld of de beleggingsportefeuille van de klant die ze aan de telefoon hebben, het goed doet of niet. Je hebt immers een heel ander gesprek met een tevreden klant dan met eentje, wiens vertrouwen net een pijnlijke opdonder heeft gehad. Bij tevreden- ja, zelfs loyale klanten krijg je sneller wat je wilt dan bij onverschillige, of bij klanten bij wie hun verwachting niet is overtroffen.

Definieer dus de meest kansrijke “softe waarden” en leg je bestand langs die meetlat. En om zeker te weten dat je echt alle kansrijken uit je bestand hebt gevist, is er nog de speurtocht naar hen die misschien nu nog niet zo optimaal “presteren”, maar die daarvoor “genetisch” geen enkele reden hebben. Je neemt dan je favoriete klant als benchmark en vergelijkt anderen met zijn profiel.

Als je zo te werk gaat bereik je alvast drie belangrijke resultaten. Om te beginnen heb je een rationele selectie gemaakt op basis van kansrijkheid. Anders dan de “onderbuiktraditie” waarin er doorgaans discussies oplaaien of misschien ook niet “de partners” moeten worden uitgenodigd. In plaats van allerlei gevoelsargumenten te hanteren, kun je nu rationeel beargumenteren dat de aanwezigheid van specifieke personen relevant is of niet.

In de tweede plaats kun je zo al je (interne) “relatieleveranciers”, beter briefen om het Ab Syndroom te vermijden. En als er dan eentje piept dat Ab écht mee moet omdat anders de wereld vergaat, dan mag hij dat aan de hand van die rationele criteria motiveren.

Het derde resultaat komt ook enorm van pas. Doordat je mensen hebt geselecteerd van een bepaald profiel –en daarmee dus met een min of meer uniforme mindset- kun je op hen een uniforme boodschap loslaten die uniform zal converteren in resultaat. Een goede selectie vooraf levert dus eveneens de “redactionele ruggengraat” van je evenement.

Kosten en baten

Beredeneerd vanuit het evenement moet je twee dingen vaststellen. Om te beginnen is het evenement het meest fysieke medium in de “gereedschapkist”. Je bedient er immers alle zintuigen mee. Je mag stellen dat het evenement daardoor het mooiste medium is, om mensen snoeihard te laten zien, horen, voelen, ruiken en proeven wat het bedrijf, merk c.q. product aan hen belooft en wat het van hen verwacht: begrijp mij, geef mij je voorkeur, koop mij en koop mij steeds weer opnieuw tot de dood ons scheidt.

Omdat het zo een fysiek medium is, kies je dus pas voor het evenement als dat “fysieke’ het cruciale verschil maakt. Als dat niet het geval is kun je beter voor een ander medium kiezen. Al was het alleen maar vanwege de tweede constatering: een evenement is het duurste medium in termen van kosten per contact. Kun je hetzelfde bereiken met een goedkoper medium, dan ben je niet goed bij je hoofd als je voor het evenement kiest.

Nu worden evenementen traditioneel als “kostenpost’ gezien. Ze zijn –zoals we al hebben geconstateerd- duur en hoewel de “onderbuik” van oudsher kriebelt dat ze ergens wel enig effect op relaties zullen hebben, ontbreekt velen daarvan nog al eens het keiharde bewijs. Maar als je dat “bewijs” niet goed voorbereidt, tja, dan zul je het ook niet vinden.

Hierboven hebben we al twee stappen genomen die de effectiviteit van een evenement waarborgen: selecteren op kansrijkheid en het bespelen van de uniforme mindset van de selectie. We voegen hier nu een financiële waarborg aan toe.

Bedrijven willen in feite maar drie dingen van hun prospects en klanten. Ze willen dat je klant wordt. Ze willen dat je als klant groeit. En ze willen dat je –als je bent uitgegroeid- op dat niveau klant blijft. Het gaat hen dus kort gezegd om de groei en het behoud van klanten. Bij medewerkers gaat het in kwantitatieve zin om de hoogste productiviteit tegen de gunstigste kosten en in kwalitatieve zin om hun performance als ambassadeurs van het merk; de merkbelofte, bewezen in vlees en bloed. Groei, behoud en –laten we het maar noemen- motivatie hebben een waarde.

De relevante-, maar helaas nog maar zelden gestelde- vraag is dus: “hoeveel is het je waard om je doelen te bereiken”? Als je weet hoeveel een prospect minimaal in het laatje zal brengen als hij klant wordt en je weet wat de groeipotentie van bestaande klanten is en je weet wat het betekent als je loyalisten niet behoudt, dan weet je hoeveel je aan de beoogde exercitie kunt uitgeven. Logisch: aan iemand die “twee” kan groeien, geef je geen “zes” uit. Je kunt je bestand dus scannen op groeipotentie en behoudswaarde.

Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen, dat deze redenatie natuurlijk breder gaat dan louter voor de vaststelling van het evenementenbudget. Een bedrijf laat immers meerdere “impulsen” op een prospect of klant los: advertenties, mailingen, vertegenwoordigers etc. Deze redenatie dient dus primair om vast stellen of van al die individuele “vingers”, de krachtigste (lees: meest effectieve) “vuist” wordt gemaakt om het beoogde resultaat te bereiken.

Waar in veel bedrijven nog al eens langs elkaar heen wordt gewerkt door verschillende afdelingen die allemaal hun eigen budget verdedigen, zodat niet zelden meer dan vijftig procent van het potentiële optimale rendement verdampt, kom je zo tot een gesynchroniseerde strategie om alles, maar dan ook alles uit je relaties te halen. Maar gesynchroniseerd of niet, in ieder geval geeft deze methodiek ook bij de initiatie van een evenement een prima houvast. Wat is ons feitelijke doel en wat hebben we daar voor over?

Door die vraag te stellen bereik je nóg een belangrijk resultaat. Door de betrokkenen groei- en behoudsprognoses te laten afgeven, maak je hen in de eerste plaats veel bewuster van de persoonlijke verantwoordelijkheid om bij te dragen aan het beoogde resultaat. Bovendien zijn ze op die prognoses afrekenbaar. Een sterke jongen die met die realisatie, Ab nog durft uit te nodigen…

Conclusie

Het meetbare rendement van een evenement ontstaat dus primair door het verplaatsten van het traditionele “onderbuikgevoel” naar de ratio. Vandaag de dag kom je er feitelijk niet langer mee weg door als een visser naar je dobber te staren in de hoop dat er iets aan je peperdure aas blijft hangen. Je zorgt vooraf voor controle over alle omstandigheden die het verschil zullen maken tussen kapitaalvernietiging en keihart rendement. Je selecteert de meest kansrijke doelgroep.

En omdat je weet waarop je hen hebt geselecteerd, weet je ook waar je ze moet “kietelen” om ze tot de beoogde prestatie te motiveren. Waarmee je hen kietelt volgt impliciet uit wat het resultaat je waard is. Wordt het een evenement? Of kan het even goed goedkoper met andere media?

Tijdens het evenement

In het logische verlengde van de voorbereidende strategische handelingen, liggen natuurlijk de keuzes die je maakt om het evenement zelf te laten bijdragen aan het resultaat. Een uniforme doelgroep met een uniforme perceptie is één. Vervolgens is het belangrijk om hen ook met een glimlach op de lippen en een glas in de hand, richting “kassa” te manoeuvreren.

De vaste “checklist” hiervoor luidt: Wat wil ik écht van mijn gasten en wanneer? Hoe zit hetgeen ik wil bereiken thans tussen hun oren? Waar moet ik hen kietelen om mijn doel te realiseren? Deze reflectie levert je focus, levert je inzicht in de “afstand” tussen de huidige perceptie van de doelgroep en de voor jouw doel gewenste en ook nog eens de argumenten om de afstand te overbruggen.

Heb je dat helder, dan denk je na over hoe je die argumenten gaat “verpakken”. Je weet dat je alle zintuigen te bevredigen hebt. Maar waarmee? Grijp daarvoor terug naar je merkwaarden. Geef ieder ingrediënt van het evenement zo vorm, dat het fysiek bewijs levert van waar je als merk of product voor staat en mix die met een flinke schep helderheid in wat je van de geachte genodigden verwacht.

Een voorbeeld: Fabrikanten van verwarmingsketels nodigen met regelmaat de Nederlandse Installateurs uit. De loodgieters die hartje winter, ’s nachts om twee uur bij jou aan huis komen als de boel het begeven heeft. Deze –veelal-  mannen zijn belangrijk voor die fabrikanten, omdat zij in de meeste gevallen zelf bepalen wat er bij jou wordt opgehangen. En dat bepalen ze op persoonlijke merkvoorkeuren en installatiegemak. Het zijn vakgekken die bij het zien van een nieuwe ketel, er meteen tot aan hun ellebogen in willen.

Als je creatieven dan hun gang laat gaan komen ze met dansende of vuurwerkspuitende verwarmingsketels. Ideeën die het in de onderbuik héél aardig doen. Wij plaatsten echter een spannende galerij van die ketels waar de installateurs zelf in konden kruipen om kennis te maken met het installatiegemak en boden hen de mogelijkheid om een gratis proefmodel te bestellen. Guess what? Niet alleen plaatsten de meeste installateurs zo’n bestelling, we verkochten er die avond ook 7.000.

De moraal van dit verhaal: creativiteit is leuk, maar het benutten van je kennis over een doelgroep in combinatie met een niet te missen aanbieding, werkt! De antwoorden die je uit de checklist genereert, zijn in dit denken keiharde voorwaarden waarop het evenement ontworpen dient te worden. Van locatiekeuze, catering, inhoudelijke en festieve content tot en met de follow-up.

Wat je ook hier weer doet is de onderbuik naar de ratio brengen. Je kunt motiveren waarom je tot je creatieve keuzes gekomen bent en hoe die, in elkaars verlengde, het beoogde resultaat zullen stimuleren. Daarnaast kijk je verder dan je feestneus lang is. Je betrekt ook de follow-up.

En vaak is dat nodig omdat je de “koop” niet altijd al tijdens het evenement kunt sluiten. In die gevallen dien je een alibi voor follow-up te creëren. Bijvoorbeeld een leuke activiteit tijdens het evenement waarbij de gasten op de foto worden gezet, die ze later bij hun dealer kunnen ophalen. Zo hebben we al heel wat bedden verkocht, of auto’s. Tenminste, als die dealers bereid waren om hen ook meteen dat bed of die auto om de nek te hangen. Je ziet: voor een optimaal rendement is het cruciaal dat je werkelijk alle factoren onder controle hebt.

Conclusie

In de conceptfase en tijdens de executie van het evenement gaat her er primair om dat je doorborduurt op je rationele inspanningen van het voortraject. Daar ging het er om, de juiste mensen te bereiken. In deze fase gaat het er om, hen de juiste impulsen te geven om de gewenste attitude te ontlokken. En al schreeuwt de onderbuik nog zo hard dat iets super creatiefs, mega vet is, het idee is pas goed als het een duidelijke impuls in de goede richting levert.

En onthoudt: je hebt op dit punt al zo veel inspanning geleverd, dat het ronduit zonde is om je doelgroepers in het zicht van de haven, lees: bij de uitgang van de evenementenlocatie, los te laten. Is de “koop” niet ter plekke te sluiten, sla dan met het evenement de brug naar het echte verkoopmoment.

Na het evenement

In dit denken zit je taak er pas op als de “schoenendoos” tot barstens toe is gevuld met resultaat. Een kwestie van blijven sturen en controleren. Met dat resultaat in de hand kun  je gaan evalueren. Tot op de dag van vandaag gebeurt dat nogal slappetjes. Vragen worden gesteld over hoe mensen het vonden. Wat ze leuk vonden en wat niet. Wat er beter kon. Met welk cijfer ze het evenement waardeerden. Dat is natuurlijk aardig en streelt niet zelden het ego van opdrachtgever en organisator.

Maar wat we natuurlijk feitelijk weten willen is de mate waarin de inspanning heeft bijgedragen tot het resultaat. En met deze methodiek kun je daar een zinnig antwoord op geven. Zelfs zonder één vraag aan de gasten te stellen, kun je met deze methodiek het behaalde resultaat in relatie zetten tot het beoogde. Je kunt de totale kosten relateren tot de totale opbrengst. De kosten en opbrengsten per doelgroeper afzetten tegen de afgegeven prognoses. Kortom: je hebt écht wat te evalueren met je opdrachtgever en die heeft écht wat te evalueren met alle andere resultaatverantwoordelijken.

En als je gasten dan toch wat vragen wilt, probeer er dan achter te komen of het evenement heeft bijgedragen tot een beter begrip van de merkwaarden. Tot meer voorkeur. En of de gewekte verwachtingen na de aanschaf zijn waargemaakt. Vragen die een goede indicatie geven of de relatie door het evenement (en de koopbeslissing) beter is geworden.

Conclusie

Tja, da’s nog eens andere koek dan de beslissing of het dit jaar Jan Smit wordt of Marco Borsato. Maar wie het medium serieus neemt en evenementen serieus inzet om zakelijke doelen na te streven zou alleen maar zo mogen denken.

Toch gebeurt dat nog veel te weinig. Niet omdat het rocket science is. In tegendeel, ieder stap is volstrekt logisch. Maar voor velen is het een hoop gedoe om van de losse vingers een krachtige vuist te maken. Zelfs een beetje eng misschien. Want tja, een medium dat zo accountable is dat het zelfs de performance van verkopers transparant maakt… Nee, voor velen is het vandaag de dag wel makkelijk zo. Er was de “gelukkige glimlach op weg naar de uitgang”, de gasten gaven ons een acht. Wat wil je nog meer? Voor mij is het antwoord op die vraag simpel: wat je wilt is dat het evenement een maximale bijdrage levert aan de reden om het te organiseren. De rest is aardig voor onder de kerstboom.

Je hebt ze d'r ondertussen tussen die bijna niet meer aan "gewoon" leven toekomen. Die bloggen, twitteren en twatteren bijna 24 uur op 24 uur. Ze vertouwen werkelijk iedere scheet aan de openbaarheid toe. Ook de volstrekt oninteressante. Ik heb er zelfs een paar uit mijn Twitter vriendenschare verwijderd, omdat ik simpelweg niet om de tien minuten weten wil of iemand zijn kont met de linker-, dan wel de rechterhand heeft afgeveegd.

Mijn oma zei altijd: "overal waar te voor staat is niet goed" en dat geldt ook voor de verslaving die nu blijkbaar ook al gegenereerd wordt door het tikken en publiceren van berichtjes. Een merkwaardig fenomeen. Nu zijn er testjes voor van alles. Voor relaties (Viva), voor goed moederschap (LIbelle), voor drank (Stichting Consument & Veiligheid) en ga zo maar door.

Vanaf vandaag is er ook één voor blogaddiction "powered by" datingsite Mingle2. Dan weet je op voorhand of de liefde van je leven 's avonds wat beters te doen heeft dan oorverdovend met je te vrijen...

Hoe blogverslaafd bent U? Klik hieronder en doe de test.

77%How Addicted to Blogging Are You?

Televisie kijken wordt steeds ingewikkelder. Tenminste, als je TV nog steeds ziet als waarvoor het ooit voor bedoeld is: ter educatie, verlichting en verstrooiïng, zoals de "founding fathers" het ooit zo prachtig opschreven. Het "ver zien" is zo langzamerhand "ver zoeken" geworden. Zoeken naar een programma dat ononderbroken wordt uitgezonden, bijvoorbeeld. Zonder die pak 'm beet 20 minuten reclame per uur. Zonder die eindeloze stroom trailers die per avond soms wel 8 keer of meer herhaald worden. Zonder die film die door onze cheap ass commerciëlen over een hele avond worden uitgespreid.

Ja, de meeste Nederlandse zenders worden in huize Captijn inmiddels gemeden als de builenpest. Wij zijn gevlucht voor de Gilles de la Tourette aan ongevraagde, ongeïnspireerde en niet zelden foeilelijke spotjes, die -om nog enige kijkers te bereiken- inmiddels via roadblocks aan ons worden opgedrongen. Wegzappen helpt niet meer. Overal schiet je gelijktijdig de reclame in.

Tja, de omroepen en mediaplanners moeten zich tegenwoordig in bochten wringen om hun klanten nog enige waar voor hun geld te geven. Niemand heeft nog een autonoom marktaandeel van enige omvang, de tarieven staan daardoor onder druk en daarom was het nimmer aantrekkelijker om op kwantiteit in te kopen. Sommige spotjes komen al 4 keer of meer per avond langs. Wanneer houdt dat op?

Nou, in ieder geval nu nog niet. Vorig jaar werd er weer iets meer aan TV reclame uitgegeven. 2.8 miljard om precies te zijn. 185 miljoen daarvan kwam van Unilever dat vindt dat hún spotjes niet irriteren. Volkomen gelijk. KPN's strategie is volgens een woordvoerder om gewoon alle middelen aan te grijpen om met de doelgroepen in contact te komen. Dus ook TV. Grof geschut. mmmm...ook wat voor te zeggen. RTL heeft niet de indruk dat er minder mensen naar hun zenders kijken vanwege de reclames. Waardoor dan wel, vraag je je af? Allemaal hebben ze vanuit het individuele perspectief gelijk. Maar de kijker? die krijgt avond aan avond de som van al die perspectieven door de strot gewrongen.

TV heeft de rollen omgedraaid. Het is er niet langer voor de kijker, de kijker is er voor de bonus van de TV bonzen. De kijker is geen klant meer, maar statistiek. Nou ik kan u melden, een inmiddels volstrekt afgepiste statistiek.TV heeft de functie overgenomen van de reclamefolder die huis aan huis verspreid wordt. Maar dan met dat verschil, dat daarop de cavia om vier uur 's middags alweer zijn behoefte doet. Terwijl zijn baasje het NRC leest.

Voor TV waren er nooit dat soort alternatieven. Ook de publieken zijn steeds harder hun best gaan doen om op de comerciëlen te lijken en om nu altijd naar buitenlands aanbod te vluchten is ook weer zo wat. Ik dacht aan de wansmaak en terreur te ontsnappen door volledig digitaal te gaan. Via de satelliet en de High Definition decoder van UPC. Lekker veel aanbod, dat haarscherp van je 61 inch TV tegel afspat en via 6 kanalen Dolby digital je beide trommelvliezen kietelt. Maar ook daar zijn we niet langer veilig.

De Werner von Brauns van de marketing Gestapo hebben "druk op rood" ontdekt. Weer zo'n briljant idee, dat goed -of eigenlijk vooral massaal- volgen doet. Ik moet geloof ik, even iets uitleggen:

Kijk, zappen met de satelliet en zéker met de HD decder van UPC is nogal een gedoe. Er zit gemiddeld een pauze van 4 seconden tussen het indrukken van de afstandsbediening en de reactie op het scherm. Een beetje als met een zapper waarvan de batterijen leeg zijn. We konden in de sixties al naar de maan, maar anno 2007 schijnt een dergelijke digiteuze zapdelay volstrekt normaal te zijn. En als je dan net zoals ik over de motoriek van een bootwerker beschikt, dan druk je vrijwel altijd in plaats van kanaal 1, kanaal 11 in. Of in plaats van 8, 88. En laten die UPC'ers nu nét op al die mooie dubbele nummers hun "interactieve kanalen" hebben geprogrammeerd. Kanalen die je gevangen houden tot je de "druk op rood" instructie hebt opgevolgd, of je jezelf via een ook weer lastig in te toetsen combinatie hebt bevrijd. Om seniel van te worden.

Maar de werkelijke inspiratie tot dit stukje kwam vanavond toen ik in een STER blok de eerste commercial zal langskomen die zo'n zelfde "druk op rood" gijzeling uitvoerde. Na alle knoppen van mijn zapper te hebben mishandeld, lukte het me uiteindelijk om naar Canal + te vluchten. En wat denkt u? binnen 3 seconden gebeurde daar hetzelfde, ter ere van een of andere flutpromotie.

Hoe lang denken al die slimmerikken dit medium nog te kunnen maltraîteren? Hoelang duurt het nog voor deze braniacs erachter komen, waarom de marktaandelen van onze zenders werkelijk zo laag zijn? Hoe lang investeren adverteerders nog "weinig voor veel" (maar sommigen toch nog steeds 185 miljoen) voordat ze erachter komen dat zelfs die investering te hoog is? Onderzoeken liegen niet. Je moet alleen de goede onderzoeken lezen. Daarvoor kunt u hier op rood drukken...

Zojuist ontving het Expert Panel de vraag hoe je als bedrijf, alles kunt halen uit de verjaardag van je merk of bedrijf. In die situaties zie je "jubileumcommissies" vrijwel altijd op dezelfde ideeën komen: een feest voor medewerkers en externe relaties, een jubileum logo, iets maatschappelijks...

Ik denk dat het beste advies is om je, voordat de ideeënstroom op gang komt, goed te realiseren wat nu precies de mechanieken achter zo'n bedrijfsverjaardag zijn. Met andere woorden: wat maakt je op dat moment bijzonder.

En eigenlijk is dat heel herkenbaar. Iedereen die jarig wordt doet van alles om zich op de feestelijke dag voor te bereiden. Misschien een kappertje, een nieuwe jurk, drank en happen in huis, etc. U herkent dat vast. Uw medewerkers ook. Dus waarom benut u die herkenning niet door in de aanloopperiode tot het Grote Feest een aantal interne doelen te realiseren? Met het (interne) feest als viering van het bereikte resultaat.

Natuurlijk herkent iedereen ook dat mensen op je verjaardag wat aardiger zijn dan normaal. Een beetje extra sympathie, dat wonderen doet als u in uw jubileumperiode bij externe doelgroepen wat meer wilt bereiken.

Voor mij is de primaire vraag bij bedrijfsjubilea dus niet wat we gaan doen, maar hoe we deze mechanieken optimaal gaan benutten. Maar voor het "wat" zijn ook heldere richtlijnen te geven. Inherent van het maximaal benutten van de "verjaarsgevoelens" is natuurlijk de periode waarin. een dag? Een maand? Een jaar?

Die keuze wordt in feite bepaald door het aantal- en vooral het type- doelen dat u wenst te realiseren. Haalt u die in een dag? een maand? Een jaar? Doorgaans komen bedrijven zo uit op een periode van 3 tot 12 maanden.

En dan is natuurlijk de vraag, hoe u die periode inricht. Wat voor impulsen u in welke vorm en frequentie aan uw doelgroepen stuurt. Met welke spanningsboog. En uiteraard welk resultaat. De sleutel tot succes hier, is een "vuist" te maken, die krachtiger is dan de individuele "vingers". Moeten dat allemaal nieuwe initiatieven zijn? Welnee.

Kijk eerst eens hoe u normaal in zo'n periode met uw doelgroepen communiceert. Ze ontvangen mails van u, (nieuws) brieven, rekeningen, vertegenwoordigers wellicht. Het fundament van een geslaagd jubileum is om al die "normale" communicatiemomenten, te "verjubileren". Vervolgens kleurt u die blauwdruk in met "specials" die specifiek dienen om tot het door u beoogde resultaat te komen: acties, incentives, een gierend feest wellicht etc.

U kunt daarbij zelfs een budgettaire relatie leggen tussen wat het behalen van uw doelen u "waard" is en de kosten die u dientengevolge bereid bent per kop en impuls te investeren.

Tot slot nog iets over de redactie van bedrijfsjubilea en maatschappelijkheid. Terugkijken is natuurlijk mooi. Misschien zelfs warm, nostalgisch en trots. Maar vanuit dat verleden vooruitkijken is veel interessanter. Wat bieden we je als werkgever of leverancier vandaag en morgen. En daarbij zijn de resultaten uit het verleden, wel degelijk garantie voor de toekomst. Tenminste....als het goed is :).

Een jubileum is voor veel bedrijven ook het moment waarop maatschappelijke relevantie opborrelt. Er moet natuurlijk ook "iets" aan een "goed doel" of voor "de maatschappij" gedaan worden. Mijn vraag is dan altijd: "waarom"? Wat is daar "natuurlijk" aan? Zit dat diepgeworteld in uw bedrijfscultuur, komt dat echt recht uit uw warme hartje, of meent u na die 25, 50 of 100 jaar iets terug te moeten doen? Prima. Maar beoogt u daarmee feitelijk publiciteit? Dan is mijn ervaring dat daar doorgaans betere mogelijkheden voor zijn vanuit het jubileum zelf.

Ik garandeer u dat uw jubileum langs deze weg bedacht, aanzienlijk meer aandacht, waardering en rendement oplevert dan de traditionele manier.

Vandaag kregen we de vraag wat de buttons "Mark & Share" en "dat oranje knopje rechtsonder" nu precies deden. Het korte antwoord  luidt dat je via de eerste kan "Social bookmarken" en dat je je via de tweede op de "feed" van R2 Web kunt abonneren.

Om te verduidelijken wat het is, hoe het werkt en waarom het zo handig is, plaatsen we hier 2 filmpjes door, waarop we door Henk-Jan Winkeldermaat attent gemaakt zijn. De explicatie komt van Lee LeFever van commoncraft.com. Eerst over "Mark & Share" en daaronder over "RSS".

Sta filmpjes toe even te bufferen

Ik trof vandaag in mijn inboxje een bericht van www.mijn1888.nl. Nu maak ik doorgaans razendsnel korte metten met ongevraagde- en vooral nutteloze commerciële emails, door ze bij Spamfighter.com achter de muur te duwen. Maar dit was zo'n staaltje oliedomme en ondoordachte marketing, dat ik met stijgende verbijstering het bericht las:

Na redelijk lang surfen op het www, kwam ik op uw site terecht, vergeef mijn brutaliteit, het is goed bedoeld! mijn inziens kunt u wel gratis tips gebruiken om uw vindbaarheid te vergroten, 1888 veel gratis adverteer en marketing tips! (betaald adverteren is een optie en geen vereiste!)....

Vervolgens GillesdelaTouretten de heren J.Pastoor en D.G.M. van Raay van Direct Marketing Pro Acive, handelend onder de naam Mijn 1888.nl, nog een pagina lang door over beter gevonden worden, hogere rankings en uiteraard wat dat dan allemaal niet kost.

Naar adem happend herstelde ik van een geknapt bloedvat in mijn hoofd. Wâââh??? Je klopt dus ongevraagd aan om een dienst te verkopen. De prospect doet open. En het eerste dat je doet, is hem even fijntjes uitleggen dat je zo'n barre tocht naar zijn voordeur hebt gemaakt: "Godsallemachtig, wat bent u moeilijk te vinden zeg". Je vervolgt op belerende toon: "nou, u kunt van mij wel een paar tips gebruiken. Of liever gezegd: kopen"

Lastig te vinden? Ja, voor een dyslectische retard misschien, maar "R2 merkrelevantie", "Rob Captijn" en "Never a dull moment" (het lifeblog) zijn samen goed voor een paginaatje of 10 topgerankte listings in Google en consorten. Maar ze hadden ook bijvoorbeeld gewoon in een echte gids kunnen kijken. De Telefoongids bijvoorbeeld, Of de Gouden. Naar keuze in papieren, mobiele, of webverpakking. Overal -en door de statistieken en de respons bewezen- voortreffelijk terugvindbaar. Behalve blijkbaar voor deze Sherlock Holmsen.

Ik besloot deze club niet meteen in de donkerste spelonk van Spamfighter te werpen. Althans, niet nadat ik deze "Terugvindbaarheidspecialisten" een mailtje had teruggeschreven, waarin ik hen mijn mening over de wijze waarop ze de relatie met mij trachtten op te bouwen, in heldere bewoordingen terugspeelde.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar van Raay en Pastoor lezen hun mail. Binnen 10 minuten kreeg ik hun antwoord (misschien wat lastig te lezen, maar ook hoofdlettergebruik en de juiste "verleden tijd vervoegingen" van werkwoorden zijn de heren vreemd):

nee dit is een goede relatieopbouw? Dat is uw VAKgebied toch? neem anders je telefoon op? tig keer geen gehoor...vandaar de mail... wat is een, uw definitie van Spam? één email? waarvoor zet u uw email adres dan in het openbaar? en betaald ervoor om gevonden te worden... nogmaals,uw gegevens halen wij uit een gids waar u voor betaald heeft om benadert te kunnen worden. wie begrijpt het hier dan niet? krijgt u eindelijk respons, schildert u het af als spam...ik zeg niets meer."

mijn1888.nl

Even terugspoelen: "neem je telefoon dan op, dan hadden we je niet per mail, maar vocaal lastig gevallen". "Als je zelf je mailadres openbaar maakt, mogen wij je toch gewoon mailen?". "Jij begrijpt er geen moer van". "Wees blij dat je eindelijk respons krijgt". Ja, assertiviteit wordt je bijgebracht op de cold canvassing advertentieverkoopacademie. Maar volgens mij zijn ze daar al na het eerste semester, wegens onherstelbare domheid, uit de klas verwijderd.

De mannen van mijn 1888.nl hebben de vrijdagmiddagborrel van het Expert Panel tot een dijenkletser gemaakt. Iedereen mag uiteraard trots zijn op zijn product of dienst. Maar als je als slogan kiest: "Promoot jezelf! er is niemand anders die het voor je doet!"(zelfs in uw slogan mist een hoofdletter, heren...) en je geeft in je mails zo oorverdovend blijk van de misvatting dat de zon alleen rond de firma Mijn 1888 draait, dan is er maar één advies:

Kom van die schurftige zolderkamer af en kijk eens wat er in de wereld aan èchte rankingboosters gratis beschikbaar-, of te koop is.

Vandaag werd bekend dat Ed Peelen, hoogleraar Direct marketing/CRM aan de Business Universiteit Nyenrode, de eerste hoogleraar Eventmarketing wordt.

"In de afgelopen maanden hebben we de voorbereidingen voor de Leerstoel Eventmarketing en -Communicatie kunnen afronden. Eerste hoogleraar die deze leerstoel gaat bezetten is prof. dr. Ed Peelen, tevens hoogleraar Direct Marketing/CRM aan de Business Universiteit Nyenrode en partner bij het Rotterdamse ICSB Marketing en Strategie", aldus de IDEA nieuwsbrief.

Da's goed nieuws voor ons vak. Een heusche Hoogleraar. En korting op juridische bijstand, volgens hetzelfde bulletin. Bij Kennedy van der Laan. Een perfecte club by-the-way. Jarenlang onze huisconsiglieri geweest.

Waarom ik die twee bij elkaar veeg? Nou, ik doe nog wel eens een gastles of een workshop op deze of gene (HBO)opleiding. En ik ben niet echt onder de indruk van het niveau. En staar bovendien regelmatig als een aap naar een horloge, verbijsterd over hoe de lettergrepen:  "mar-ke-ting" in ons vak nog al eens misbruikt worden. De nieuwsbrief bevat dus dubbel verheugend nieuws: we hebben een Hoogleraar en als hij zijn vruchten niet afwerpt, kunnen we bij verbrijzelde klantverwachtingen nog altijd een beroep doen op de de korting van Kennedy.

Nee, zonder dollen, Peelen's benoeming is goed nieuws. Zeker voor een DM-, c.q CRM'mer zijn de mechanieken van eventmarketing geen rocket science. Waar een enkeling daarover in 1991 al boekjes schreef, is er nog steeds geen uniforme standaard omarmd. Geen prognostiseerbare, bestuurbare en accountable wijze van strategisch denken en handelen.

Terwijl die toch al bestaat sinds.... nou ja, sinds die boekjes dus. Maar hij wordt niet gedoceerd en slechts bij uitzondering toegepast. Dat ligt overigens niet geheel aan de bureaus. Klanten vragen er naar mijn ervaring ook nauwelijks om. En ik heb af en toe zelfs wel eens de indruk dat ze het ook een beetje eng vinden als een heleboel zaken, die altijd via de onderbuik werden geëvalueerd, opeens kraakhelder en in alle scharkeringen van implicatie, rock solid op tafel liggen.

Dus daar ligt uw uitdaging, Weledelgeleerde. Aan de slag voor God en Vaderland! En als je grondtroepen zoekt, bel. 

Vet Viral
De kracht van viral marketing? Het is een zeer geloofwaardige vorm van marketing, want de boodschap komt immers van een vriend en voor de verandering eens niet van een commerciële afzender.

Goede viral marketing is vaak hilarisch. Echt heel erg origineel of heel erg leuk. Niet zoals veel TV commercials, gemaakt leuk, of zogenaamd leuk. En viral marketing is altijd spotgoedkoop. Want het bereik en de contactfrequentie liggen vaak veel hoger dan bij campagnes waarbij flink in de buidel is getast voor dure media zendtijd.

Maar viral marketing of viral video's zijn vaak ook 'scary movies' voor traditionele marketeers. Want veel marketeers willen niet graag het lontje ontsteken, een stap opzij doen en de rest aan het grote publiek overlaten. Veel marketeers nemen graag een groot en duur bureau in handen. Dat voor heel veel geld een zogenaamd 'leuke' TV commercial voor hen produceert. En de productiekosten van veel TV commercials zijn natuurlijk schrikbarend hoog, dus laten we het maar niet eens meer hebben over de kosten van de media inkoop. Want zo'n dure en zogenaamd leuke TV commercial moet natuurlijk nog uitgezonden worden ook. Het liefst met een contactfrequentie van 10-15, liefst hoger! En mocht de TV commercial verschrikkelijk irritant gevonden worden, roepen de makers: ja, maar irritatie reclame werkt ook goed! Yeah, right...

Wat feiten en meningen op een rij
Laten we maar eens man en paard noemen en wat feiten op een rij zetten. Douwe Egberts moest haar 'Caffiato' TV commercial van de buis halen van de Reclame Code Commissie. In deze TV spot, zogen 3 dames met een rietje een 'lijntje' Caffiato op, dat hen op een dienblad werd aangeboden door een hippe rasta, op een tropische beachclub. Duur spotje is mijn aanname. Ik kan er best eens een ton euro's naast zitten natuurlijk! Maar goedkoop vond ik het zeker. Want wie vertelt mij, waarom moet een traditioneel merk, dat groot geworden is door puntensparende oma's, zogenaamd hip en cool doen? Weet men niet dat authenticiteit juist bij jongeren zo belangrijk is? Je bent hip. Of cool. Cool willen zijn, of cool doen is niet hot. Dat is 100% NOT!!

Ook biermerk Grolsch had hier onlangs last van. In de ID &T Sensation TV commercials heette Grolsch opeens: Presented by Krrroooolsch? Ik dacht nog: hee, een nieuw merk?? Maar het bleek Grolsch te zijn. Doe ff normaal joh, riep de communicatiedoelgroep in koor.

Viral DE
Maar goed, terug naar Douwe Egberts. Op www.6pack.tv konden deelnemers hun concept insturen voor een TV commercial. De leukste concepten werden door filmproductiemaatschappij CCCP verfilmd. Zo ook het concept van Joep en Niels. Zij schreven het concept van de Douwe Egberts TV commercial 'Yo Oma's'. Een geweldig leuke commercial, van 2 hippe oma's die vet cool zijn en mega chill. De Internet commercial werd ruim 640.000 keer gedownload van de 6pack website. Althans, dat zegt Douwe Egberts. En ik geloof hen, want het was een week lang overal het gesprek van de dag. Al beweren boze tongen dat DE eerst woest was over deze commercial.

Naast 640.000 downloads, kregen veel mensen deze DE commercial ook zo'n 17 keer per e-mail binnen van vrienden. Hoe vaak dit e-mailen gebeurde, ik denk niet dat DE dit weet. Maar wel toch graag even uw aandacht voor 2 frappante feiten. Feit 1: een 'gespecialiseerd' bureau maakt een 'prachtige' en 'grappige' TV commercial, die vervolgens door de Reclame Code Commissie weer van de buis wordt gehaald. Feit 2: Joep en Niels zijn de doelgroep, en begrijpen dus ook de doelgroep. Zij maken een concept, dat na een dagje filmen een waanzinnig gave TV commercial wordt. De commercial wordt ruim 640.000 keer gedownload van een website èn vele malen meer verstuurd per e-mail. Gaat u nog op zoek naar een reclamebureau dat dure TV commercials voor u kan produceren? Of voortaan toch maar gewoon een viral commercial, waanzinnig leuk, 'geseed' en gedistribueerd via het Internet, zonder mediakosten?

Ik wil graag nog wat virale feiten met u delen. Samen met Vivesta ontwikkelde LaComunidad een technologie om viral campagnes real-time en wereldwijd in kaart te brengen. Viral video's, Internet commercials en meer. Dit systeem, www.viraltracker.nl werd onlangs geïntroduceerd. Wat denkt u? Feit 1, commentaar op het forum van Emerce: ja, dat zal wel, bestaat al lang, viral marketing is toch passé en meer van dat soort discussies. Feit 2, twee bureaus uit de UK, kopen al binnen een week een ViralTracker licentie. Ben ik niet goed? Is de UK haar tijd vooruit, of staat in Nederland viral marketing nog redelijk in de kinderschoenen? De waarheid zal wel in 't midden liggen?

Igor Beuker is directeur van interactief marketingcommunicatiebureau LaComunidad, voorzitter van het Interactive Advertising Bureau Nederland, trend analist voor onder andere de Speakers Academy en columnist voor verschillende marketing vakbladen.

woensdag 1 augustus 2007

Als je wat op leeftijd raakt -ik ben tenslotte al in de 40- valt er heel wat te gniffelen op de hoofdstedelijke terrassen. Daar staan ze liquide te netwerken, de jonge managers van vandaag. Tegen elkaar opbiedend met succesverhalen. Over hun nieuwe job. Hun nieuwe auto. De vakanties en over hoe druk, druk, druk ze wel niet zijn. Paranoïde switchend van Blackberry naar conversatie. Van: "Ja, doei, zie je morgen. Ontbijten om half zes. OK?" naar: "Waar hadden we het ook alweer over....oh ja! Hoe'st thuis?"

Thuis is het ook al druk, druk, druk. De wederhelft is ook vandaag weer laat. De kinders zijn in de crèche of onder de hoede van de nanny en sinds kort slapen we in aparte slaapkamers. Want: "tja, zij is altijd laat en ik moet om half vijf alweer de file in". Dàt is dus anno 2007 het summum van succes: niet meer tussen de klamme lappen tegen je moppie aankruipen.

Toen ik dat hoorde, verging mij het "ach gut gegniffel". En echt aan het denken werd ik gezet, toen ik Roland Ernst, directeur van de respectabele Arjan van Dijk Groep, hoorde weeklagen dat de jonge bijtertjes, vandaag de dag, liever hun tanden in hun volgende carièrestap en salarisschaal zetten, dan de verantwoordelijkheid te nemen om gepassioneerd voor resultaat te zorgen.

Dat lijkt een tijdsymptoom. Niet meer in resultaat denken maar in inspanning. Met als resultaat (of oorzaak, of bijproduct) het ontduiken van de verantwoordlijkheid. Onlangs werd me bij een opdrachtgever de vraag gesteld: "Kun je me opgeven hoeveel tijd ik kwijt ben met dit project?" "Wâââh...?!? Hoeveel tijd jij kwijt bent met dit project?" "Ja, als het teveel tijd kost neem ik het intern niet aan. Ik heb het al zo druk. Ik moet voorlopig elke dinsdag- en vrijdagmiddag de kids van de crèche halen, want de nanny is 'm gepeerd, begrijp je?"

Los van het feit dat het bureau hem heel veel tijd zou kunnen besparen: nee, eerlijk gezegd begrijpt deze veteraan (want als kind al in de ketel gevallen..) daar geen moer van. Je gaat gewoon steigerend te paard en levert het optimale succes. Punt. Zo doen echte wijven en kerels dat. Althans hier wèl. Dat is de verantwoordelijkheid die je op je neemt en op die verantwoordelijkheid ben je ook aan te spreken. Simpel.

Volgens mij stonden in de Nederlandse economie, nog nooit zoveel stoplichten op rood of bruggen open als vandaag de dag. Ligt het nu aan mij, of wordt het deel van de werkende populatie dat bij ondermaats presteren de verantwoordelijkheid elders legt, steeds groter? Zitten we gewoon met z'n allen te slapen of gaat het ons allen zo goed, dat we liever met elkaar op het terras staan te geiten, dan dat we elkaar afrekenen op succes. Écht succes.

Of is echt succes soms een "acquired taste"? In dat geval legt Richard St. John, het hele terras nog één keer uit, wat ècht succes maakt. Dus even die Blackberry op trillen zetten en opletten. Dit is stuff that makes real men. And women uiteraard.

Sta filmpjes toe even te bufferen in Windows Mediaplayer. Installeer hier de WMV plugin voor Firefox.