MUHON

Maligayang Pagdating!

noreply@blogger.com (Fredericko) — Sun, 22 Mar 2020 03:13:00 +0000

‘Yan ang sabi sa may arko pag-uwi ko sa probinsiya namin. Parang wala kang ibang gagawin kundi ang dumating. Parang wala kang ibang dapat dala kundi ligaya.

Matatapos ang lahat kapag inumpisahan kang batiin ng Maligayang Paglalakbay sa arko ng kabilang bayan. Walang makaaalam sa lahat mong iniwan. Hindi rin nila malalamang wala ka na ngang babalikan.

Sa mga hangganan katulad noon nagsisimula ang mga wakas.

At ang mga simula ay nagwawakas doon para magpatuloy.

Ang hangganang iyon ay ito.

At maligaya nga akong dumating.

Sana ay ikaw din.

And Never Brought to Mind

noreply@blogger.com (Fredericko) — Sun, 22 Mar 2020 03:11:00 +0000

Nagbalik ako ng kapatagan mas maaga sa dagsa ng mga biyaherong luluwas. Pagkapananghali pa lang katulad ng bawat pagkakataong luluwas ako, malungkot akong nag-empake at naghandang umalis. Mag-isa akong nagbalot ng macaroni salad at cake mula sa hindi naubos naming handa sa pagsalubong ng taon. Paborito ko ang mga iyon.

Malabo ang mga mata ko habang papasok sa kwarto. Sinukbit ang mabigat kong bag. Naka-head set doon ang kapatid kong bunso at tutok sa kung anong pinanonood. Inabutan ko ng tatlong daang piso pambili n'ya daw ng SD card. Iniwan ko rin sa kanya ang nag-iisa kong relos na matagal na niyang ina-arbor.

Naisip kong wala akong agahan kinabukasan. Nagsilid din ako ng tinapay sa plastic. May narinig akong bakit ba nagdala pa ako. Maaari naman daw akong bumili sa Maynila noon pagdating ko. Kainaman na daw ang aking pag-aarimuhunan.

'Yung iba pinababaunan pa kapag umaaalis. Bakit pag ako hindi? -sabi kong pabiro at nagpipilit ngumiti. Nagmadali na akong lumabas para matapos na ang mahahabang litanya. Ang huli kong narinig ay- Hindi ka naman nagbibigay sa akin ah.

Nagbalik ang nararamdaman ko noon tuwing namamalimos ako ng bente pesos na baon sa kolehiyo.

Mabilis akong nakasakay ng bus. Pasinghap-singhap sa lamig ng aircon. Napakabagal ng dalawang oras na iyon. At sa gitna ng biyahe nakatanggap ako ng mensahe sa karag-karag kong telepono:

Salamat, ingat!

Napangiti ako at mababang loob na nag-Walang Anuman. At nagbuntong-hininga sa isiping mabuti pa ang kapatid kong dati ay spoiled brat. Marunong magpasalamat.

On The Twelfth

noreply@blogger.com (Fredericko) — Thu, 01 Dec 2016 14:54:00 +0000

My dearest DRP,

Twelve years. That’s how much time. That’s how long it has been. And your birthday is the ultimate reminder.

A lot has been said and done. Unencumbered numbered words. See, we’re all about them words. You are my personal Bob Ong. You are my weirdest friend. You are my greatest love at one point in time. You are my wandering/wondering/eating/drinking buddy. You were the brightest star during the darkest chapter of my life. You are my anchor to the remaining poet pieces of myself.

Those twelve years were long and eventful to ever tell of our lives. From the moment you first let me read your lofty verses to the day that I told you I was finally getting married. Everything in the middle went blur and vivid in bursts at the same time. I suddenly didn’t know which memory to grasp and which to let go.

Is it my grave infatuation towards you? Is it the heartbreak? Is it the friendship? Is it all the long letters and poems? Is it the staring at waters? Is it marveling at sunsets? Is it the endless talking? The long awkward silence which lasted for years? The broken friendships? The attempts to save them? Is it the times we were together with nothing?

Or is it the time apart when we had our dreams come true?

Honestly, I don’t know. Maybe I will just let them flow. I have not put ink on paper in such a long time. I am afraid that my handwriting is no longer legible. But I am more scared that I do not know how to articulate my thoughts anymore. Or that I haven’t really taken time in reverie for so long now. You once said I have let the inner child in me go. Because I didn’t want it anymore. And perhaps that is true…

Perhaps the long awkward silence was the child gone. The hesitation to see you alone is the fear of hearing myself in that old voice.

I can only talk about our past because we have never really moved forward from that. We have not carried our connection through the new chapters that we tread. And no matter how I try, my letter in Tagalog or English, points to goodbye. Or at least an ending. Of what? Im not sure.

But I am certain that something is ending. Literally another year of your life. Literally my singlehood. But I still cannot put a finger on it. Maybe I want to say my formal goodbye just in case life brings us farther apart. Maybe because I want you to know that even if that happens, you will always and always be a special part of me. Maybe because I know the child is lost and I am getting much older each day.

Maybe because this is my chance. Maybe because I am reminded - That 12 is your favorite number and 12 years is how long it’s been.

Happy, happy birthday.

I will always love you. Not in the same way now.

RDP

September 12, 2014

___________________________

Liham ng dahon sa puno (o kabaligtaran).

Mandarasal

noreply@blogger.com (Fredericko) — Sun, 27 Nov 2016 15:21:00 +0000

Sumasampalataya ako sa pag-ibig

Sa bitbit nitong init sa aking mga kilig

Sa kabig nitong lamig sa aking mga ligalig

Sa iwan nitong ligamgam sa aking mga agam-agam:

Na ang pag-ibig ay kasal

Ng mga pusong namamaalam sa katawan,

Kumpisal ng mga damdaming kumakalas sa katinuan,

Simbahan ng mga alaala mong kinukulong sa isipan.

Na ang pag-ibig ay dasal -

Taimtim at payapang usal ng mga hiling

Sa dahas at ingay ng paninimdim.

Na ito’y didinggin sa tiyak na pananahimik

Kapag walang pag-asa nang nababatid

At ito'y hihilig

Sa mga nananalig.

____________

Sa Wakas

noreply@blogger.com (Fredericko) — Sun, 17 Jan 2016 15:31:00 +0000

Lagi tayong nangangarap na magsimula ulit sa umpisa. Sa simula hindi ng pagtakas kundi ng pagbalik sa sarili. Kung saan ikaw ay malaya. Kung saan ikaw ay walang alintana. Kung saan ikaw ay ikaw. Kung saan ikaw at ang kaluluwa mong inilalatag sa mga letra ay iisa.

At dito ka mag-aanyaya. Patutuluyin mo sila sa bukas na pinto ng iyong pag-iisa.

Sa umpisa.

Kung saan ikaw at ang pagitan ng iyong pag-iisa ay inookupa ng mga talinhaga. Na ikaw lamang at ang inanyaya ang makauunawa sa simula.

At dito kayo mawawala. Upang mawalan ng silbi ang pagbabagong wakas ng lahat ng lagi mong pinapangarap na katapusan ng bawat tadhana.

Ikaw ang una mong nililikha.

____________

Sa Magkalayong Silangan

noreply@blogger.com (Fredericko) — Sun, 28 Dec 2014 14:47:00 +0000

Mahirap pala talaga ang laging pagbawas ng limang oras kapag titingin sa relo. At iisipin sa oras na iyon kung kamusta na s’ya sa kabilang dulo nitong aming pagitan. Ang panahon.

Pagkatapos ay pilit ilalarawan sa isip na s’ya ay mahimbing na natutulog. O nagtitimpla ng kape sa trabaho. O nag-aagahan. O naghahapunan. O di kaya’y iniisip niya akong katulad niya sa isip ko.

Alaala pa kaya niya ako ngayon katulad ng kahapon?

O kaninang makapananghali niya na siya namang pagtunog ng orasyon ko?

Mahirap nga pala. Mahirap kalaban ang isip at panahon sa kahabaan ng distansiya.

Pero sa tuwing nagigising ako sa tawag nya, hindi ko na naaalintana ang oras; malabo na sa tubig ang mga mata ko. Hindi ko na rin naiisip pa ang layo ng tinatakbo ng boses n'ya mula sa kabilang dulo ng mundo upang muling mag-ibigan, upang bumati ng Maligayang Pagmamahalan.

Nawawalan ng saysay ang lahat ng mga tanong at lahat ng pag-aalala.

Kung makapaniniil lamang ng halik ang Kamusta.

Kung makapangyayakap lamang ang Miss na Kita.

Kung makapagniniig lamang ang mga Buntong-hininga.

At kahit anong ligayang dala ng pagtawag n'ya, ihahanda ko pa ring wag niyang maulinigan ang aking pagkamahikbiin. Alam kong may hangganan ang mga linya:

Lagi’t-laging mauuna ang Mahal Kita.

(Sa parteng ito susuway ako sa bilin n'yang Wag Ka Nang Umiyak Pa.)

Hanggang sabihin muli namin sa huli ang Paalam Na.

____________________

para kay B (Pasintabi kay Ricky Lee)

Hanggang sa Hangganan

noreply@blogger.com (Fredericko) — Sun, 09 Nov 2014 08:37:00 +0000

DRP,

Ito na yata yun. Ito na ang dulo.

Labingdalawa. Yan ang bilang ng mga taon. Yan ang bilang ng panahon. Labingdalawang kaarawan, Pasko, Bagong Taon, Patay ang Diyos, mahabang usapan, kape, kainan, tubig, fireworks.. maraming marami..

Hindi kayang isaysay ng iilang sulat sa nagdaang sampung taon.

At ngayon nga ay kaarawan mo na naman. Tanda ng kung ilang taong pagkakaibigan. Labingdalawa, kagaya ng paborito mong numero. Marami na nga akong utang na sulat.

At ewan ko. Nararamdaman kong ito na ang huli para sa ngayon. Ito na ang pormal kong pagpapaalam. Sa pagkabata. Sa pagka dalaga. Sa paglalaro ng salita. Sa mapangarap kong diwa. Tama ka. Nawala na nga ako. Dahil ginusto ko. Sa hindi ko matukoy na panahon at punto, binitawan ko ang pagkatao ko na nakatali sa pagkakaibigan natin. Sa mga nakaraan. Sa mga lumang kaibigan.

At kahit pilitin kong manatili ang dalawang bahagi ng buhay ko sa ngayon, pilit na naisasantabi ang isa. Natatabunan. Nalilibing ng mga alaala. Kahit ang daloy ng mga salita at damdamin ay nawala. Kasabay ng katahimikan. Kasabay ng distansya. Kasabay ng pagbabago ng tibok ng puso at pagdaan ng maraming taon.

Tanging ang pasulput-sulpot na mga salita at alaala ang nagpapagunita.. Tanging mga araw, kagaya ngayon. Pilit ko mang isipin, ang kahapon ay malayong kahapon na.

Napakalayo na.

Wala na nga ang bata. At hindi ka kilala ng matanda. Pilit nyang inaaninag kung ano ang nakaraan nya sa mga mata mo. Sa taun-taong pagbati at sa paminsan-minsang pagyakap.

Ngunit ito man ang huli, gusto kong sabihin na walang paglimot. Buong paggalang ang mayroon ako sa ating pagkakaibigan at pagmamahal. At kung oras man ay magkulang, mabago man ang takbo ng buhay at lumawak man ang pagitan, sa dulo ay babalik tayo sa simula. Kung kailan man yun.

Maaaring hindi sa pang-labindalawang kaarawan, maaaring sa susunod na pang-labindalawa. O higit pa.

O bago pa iyon.

RDP

Setyembre 2014

____________

sulat ng aking kaibigan sa pagitan.

Agosto

noreply@blogger.com (Fredericko) — Wed, 27 Aug 2014 14:52:00 +0000

Namamalantsa ako isang gabi. Dumating s’ya nang maaga sa karaniwan. Sementado ang kamay. May sling na nakasuporta sa leeg. Pawis. Pagod. Iniinda ang sakit.

Katulad ng dati wala s’yang imik.

“Anong nangyari?” tanong ko.

“Nasemento” lang ang sagot n’ya sabay angat ng bendadong kamay para ipakita sa akin. Sementado mula palad hanggang lagpas pulso. Umangat ang tingin ko hanggang sa matamis n’yang ngiti. Itinatago noon ang sakit, init, yamot sa sarili at pag-aalala sa mga dadanasing pagbabago sa mga susunod na araw o linggo.

O baka ako ang nakaramdam ng mga iyon.

Pagkatapos niya sa mabagal na paghubad ng sapatos at medyas, diretso s'ya sa kwarto.

Diretso naman ako sa ginagawa ko. Nakatungo. Pinapasadahan ng mainit na plantsa ang mga basang marka ng tubig sa aking long sleves. Nauumid.

***

Hinding hindi ko malilimutan ang tawag mong iyon sa aking telepono. Nanginginig ang aking pandinig nang tinawag mo ako sa aking pangalan. Alam ko nang may hindi tama. Hindi ko naman alam ang mararamdaman ko noong umiyak ka na sa pagdaing ng sakit.

Taranta ako. Kabado. Lakad ako paroo’t parito parang sa pelikula. Hindi malaman ang uunahin sa gagawin.

Kinausap ko sandali ang Diyos na wag kang pabayaan. Na ika’y bigyan ng sanlaksang tibay. Na ako’y bigyan ng kaunting tapang dahil nanikip na ang dibdib ko noong makita ka. Hindi mo na napansing tumalikod muna ako saglit. Punas-punas ang pawis ko ng laylayan ng damit. Pahid-pahid ng manggas ang di mapigilang bunga ng itinagong iyak. Hindi ko kayang makita kang nasasaktan. Na kung bakit ba hindi pa ako na lamang.

Dahil ubo’t sipon mo nga lang labis-labis na ang aking pag-aalala iyon pa kayang paglinsad ng buto mo ang hindi ko ikabahala?

Na ang magagawa ko lamang ay ang hindi ka iwan. Mula bago ka matulog para magamot. At kung hindi kumplikado ang buhay sa ating dalawa, nandoon din sana ako nung magising ka para makumusta. Para pagalitan ka sa hindi mo pagtupad sa pangakong Mag-iingat Ka.

Para unahan ka sa araw-araw nating pagsabi ng Mahal Kita.

***

Si August.

Ilang taon na rin pala sa akin itong Agosto. Tatlo. At gaya ng karamihan sa aking naaalaala, lahat ito ay tila kapangyayari pa lamang kahapon. Malinaw pa. Matingkad. May karga pa ring damdamin ang bagsak ng memorya. Naiiwan ako parati sa guho ng lahat ng natatandaan. Parating nakikiramdam. Ako na lamang yata ang nakaaalam nito at itong buwan.

At pagtulog ko ngayong gabing maalinsangan, magpalit na sana ang buwan. Kahit isang mahabang araw na lang.

***

Kinamusta ko ulit siya sa kuwarto habang pabali-balikwas sa kanyang higaan. Hindi malaman kung saang gilid mahihimbing. Kung saan idadantay ang pilay. Sa kanya ko itinutok ang bentilador. Mas kailangan n’ya. Pinatay ko ang ilaw. Binuhay ang lamp shade.

“Yung uniform mo pinlantsa ko na”, sabi ko. ‘Salamat’ lang sa garalgal na boses ang narinig ko.

Tapos ay tahimik. Narinig ko lamang ang kanyang pagsinghap.

“May kailangan ka pa?” tanong ko.

Walang sagot. Ngunit masuyo ang pakiusap n'ya bago ako akmang tatalikod palabas –

“Wag ka na munang umuwi sa inyo bukas...”

_____

para sa kaibigan kong lampa.

Sa Linggo

noreply@blogger.com (Fredericko) — Thu, 03 Apr 2014 14:09:00 +0000

May nag text sa akin ng "Kamusta".

Sa isip ko sabi ko "akala ko patay ka na?"

Text ulit s'ya ng "kita tayo sa Sabado?"

"Hindi muna siguro", ako ulit sa isip ko.

Wala akong load. Kahit siguro meron wala pa rin akong masasabi. Wala akong reply at wala na akong natanggap na mensahe ulit. Sinukuan na n'ya ako. Sumuko na rin ako. Wala na'ng maraming text at matagal na usapan. Pinalitan na 'yon ng mahahabang pag-iisip at malalalim na buntong-hininga.

Wala akong isusuot sa Sabado. Wala akong pambayad sa sine at pagkain. Wala akong oras sa dami ng gawain. Wala akong salamin. Wala na akong ikukwento sa'yo. Hindi mo na nga ata ako kilala. Wala na ang isip ko. Nawala ka gawa ko. Wala na rin yata ako.

Mag-iisip lang ako sandali. Bubuntong-hininga ng kaunti. Aalisin ko lang ang amoy mo sa balat ko pati ang boses mo sa ulo ko. Buburahin ko lang ang mukha mo sa isip ko tuwing nasasaktan ko. Tatanggalin ko lang ang udyok ng utak kong hawakan ka o yakapin o tingnan t'wing magkikita.

Magkikita ulit tayo. Ihahanda ko lang ang sarili ko. Papraktisin muna ang mga linya.

Hindi muna sa Sabado. Maglo-load na rin ako.

Saglit lang 'to.

____________

Panunumbalikan

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 16 Mar 2014 17:28:00 +0000

Tuwing pagkakatapos ng taglamig at walang-wala nang dahon ang punong Narra sa kalayong bahay namin sa silangan, ganitong mga panahon din naglalagas ang aking kaluluwa. Nagluluno ang aking isip. Nagpapalit-pintig. Naiiba ang himig ng pamimihasa.

Hindi ito sadya. Siklo ito ng pagkatao kong mapambuyo sa panahon; mapambuno sa pagkakataon.

Ako lamang ito. Alam na alam ko na ang mga susunod. Bilang na bilang ko na ang mga ikot.

Ako lamang ito. At paglimot.

At paghakot muli ng pinaglipasan na ng panahong mga kasaysayan. Para sa pagpapaalalang ako lamang ito. At alaala. At pagmemorya muli sa bawat ikot ng panahon. Pananadya sa pagkakataon.

Alam mo na rin marahil ito. Sinasabi kong muli sayo: Tuwing pagkakatapos ng pagpapalaya ng tadahana, wala ka nang mauunawa.

Wala.

____________

Ang Araw na Ito

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 23 Sep 2013 17:10:00 +0000

September 21, 2005

Ang birthday mo parang marker na rin ng kung ilang taon na tayong magkaibigan. 3 years na. Kung last year euphoric ang theme - high as a kite, honeymoon period... Ngayon, we're getting through a heavily sieving stage, and not unscathed.

Not unscathed at all.

____________

Ilang buwan na rin syang walang linya. Kaya gusto nyang marinig mo naman kung tumitibok pa ba ang puso nya o kung may puso pa ba ang taong sinusundo mo sa opisina at inihahatid sa bahay nila.

Gusto n'yang humingi ng paumanhin dahil nangako syang maging kaibigan kahit ano pa ang mangyari. Naramdaman nyang kaya nyang gawin kaya madalas niyang sinusulat noon. Pero pagkatapos ng isang masaya, madugo at masalimuot na taon, she managed to be here, still around yes but she did not manage to be the same person she has been.

She emerged from the rubble not as sensitive, not as accommodating, not as submissive, not as "entertaining", not as herself anymore. But it's like meeting a new friend. Sorry...

Pero salamat dahil ikaw ang pumigil sa mga kamay niyang tuluyan nang bumibitiw.
It took your pulling on her sleeve to look back at you and think again.
Salamat at hindi mo pa rin siya sinukuan.
Kahit mas mahirap na siyang pakisamahan ngayon.

Salamat sa pagpapa- alala ng mga alaala. Salamat sa pagtatago.
Sa pagbubura ng kalawang.

____________

Salamat dahil sinusubukan mong kaibiganin ang kaluluwang ipinapalit nya. Hindi na s'ya babalik. I made that decision as well. Hindi ako kasing vocal, kasing daring, kasing carefree n'ya. Iba siguro ang pag-intindi ko sa'yo sa pag-intindi n'ya. Wala na ang mahahabang sulat at mga walang okasyong text, walang walang usapan, walang walang hanggang time, wala pa ring /(slash) time...

Hindi ko nga alam kung may maipagmamalaki ako na wala sa kanya. Wala yata. Siya ang nagmahal at minahal ng mga taong minana ko sa kanya. Basta ang alam ko may naiwan pa siya na taglay ko rin pala: ang pagmamahal at pag-aalala n'ya sa inyo at sa'yo, na walang paliwanag, ang pagtitiwala at paniniwala n'ya sa'yo, ang hangad na mapabuti ka at maging masaya.

Yung mga hindi n'ya nakayang gawin, they're better done than said.

"Gagawin mo bang lahat yun?"
"I'm willing, and that's a start. Let's see where it takes me."

Isang bagay ang malinaw, despite everything that's happened, Espesyal ka pa rin - a unique piece of light that shone my way.

She loved you so much even to such an end.

And if you must have missed her, she undoubtedly misses you...

Happy birthday, Red.

____________

sulat ng isang nilumang kaibigan

Kay Ginoong Manunulat

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 19 Aug 2013 13:12:00 +0000

Ginoong manunulat, ako’y sulatan mo
Ng mga bagay na hindi pa nasasabi sa’kin ng mundo;
Mga bagay na walang katuturang binibiro.
Birong sinusulat ng katulad mong mapaglaro.

Paglaruan mo ang pinupuno kong kakulangan
Sa inaanay na buhay kong walang pag-alayan
Ng pinatay na panibugho’t uyam ng kapalaran.
Nawa’y palaring gaya ng bungo mong walang laman.

Lam’nan mo ng kawalan ang aking pagkamanunulat
Na pag-iral lamang sa daluyong mong kalat.
Sa daloy ng iyong maalong pagkamamamahayag
Hayagan mong pangarapin ang pangarap kong binagabag.

Bagabagin mo ang takot kong sa mata alintana-
Ang matang siyang tumitig sa iyong pagkamanunula.
Tulain mo ang awit kong minata ng kanilang pagkamamumula
At awitin ang alamat ng Ginoong Tagahanga.

Hangaan ako’t tutupad sa tungkuling hila mo
Tungkol sa mga gawang di pa maitago ng anino.
Pagtaguan mo ako ng patungkol sa kung alin ang sino
At sisinuhin kong magaling ang bitbit mong pagsuyo.

Suyuin mo ang panulat kong inibig ng dilim.
Iibigin ko naman ang kadiliman ng iyong paglilihim.
Pagdimlan man ang lihim mo ng tunay kong pagkatao
Patunayan mo kayang ikaw at ang ginoong manunulat ay ako?

____________________________________

salamat CEGP para sa Emman Lacaba 2006

Lovers-Loversan in Paris

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 09 Aug 2013 14:56:00 +0000

Para kay Mr. Han-

na maraming karanasan sa buhay

pero walang masayang alaala.

Iniiwan na kita.

Ang hirap mo kasing mahalin...

Sorry, wrong send.

At saka si Martin nga pala ako at hindi ko dapat kina-career ang linya ni Vivian. Gusto kong mag-explain dahil ako'y naiinis pero next time na lang at saka hindi naman mahalaga ang sasabihin ko as usual.

Alam mo, wala na akong panahon pag-isipan ang mga nangyari sa akin - sa atin, lately.

On the one hand, ok na rin na less ang pagkikita natin. Familiarity breeds contempt daw eh. Saka s'yempre nagtatrabaho naman tayo pare-pareho. Hell, we need to work. And we smile and greet other people. But then, nakaka-miss lang yung aimless talking that we tend to do less now. What with limited time(slash)time, always tired and all...

But you know what, after all is said and done, I'm still amazed at how things constantly surprise us in every bend, putting this decidedly "friendly, non-committing, unconditional, not romantic love" to test. I'm amazed at how I still hold on to everything after surges of pain and/or hormonal imbalances. I'm amazed at how deep the roots have become over time, how intricate the tangles have gone in every direction. I'm amazed at how I get scared leaving the dream I dreamed with you.

Should time come and while my other world threatens to dominate, ayokong lamunin ulit ako ng dati kong mundo - bihagin ng mga lumang panaginip na naging bangungot, ng pag-ibig na naging hapdi, ng buhay na pag-iral lamang.

While I don't really feel like our world is slipping away, I'm forever checking myself if I haven't reverted back to my old self. Masaya na ako sa mundong ginawa ko kasama kayo. Lagi akong babalik at magtatampisaw sa "kakarampot na dalampasigan" ng mababaw na talong ito. Kahit malunod pa at dito matagpuan ang katapusan ko.

No apologies and no thank you's this time. Just want to tell you that I'm still around despite the scarcity of time and the widening of space. And that I still care pretty much the same, if not more.

____________

sulat ng isang kaibigan pagkatapos ng laho

History Major

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 28 Jul 2013 13:51:00 +0000

Kung matatandaan mo ang petsa

Malaman mo kayang hinintay kita

Sa pagitan ng isang kilometrong luha

Paikot sa hangganan ng 'yong diwa?

Kundi ma'y alalahanin mo ang lugar

Kung saan nagsimula ang pag-akbay

Ng aking hinliliit sa'yong isip

At umakay sa saglit mong pag-ibig.

Doon ako nag-abang noong ating araw.

Noong aking gabing walang buwan

Dahil wala ka't bumuhos ang ulan

Sabay ng agos ng luhang walang puwang.

Lingunin mo sana ang iyong nakaraan

At naroon ang kasaysayan ng aking pagmamahal.

Kung kailan ay noon at ang lugar ay doon.

Magmula dito, hanggang ngayon.

____________

Muhon

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 21 Jul 2013 05:58:00 +0000

"Please remember that four months can extend to a lifetme.

There are many probabilities: water comes back to shore -

not necessarily the same water,

not necessarily the same shore - belonging to one same set.

The earth is still one big mass of land and has one big body of liquid."

_____________

Ito raw yung naaalala n'ya - dagat, langit, bangka, tubig, alon. Wala pa ako.

Mabilis ang apat na buwan. Kailan naman kaya ang habambuhay? Kailan kaya ito sisimulan? Paano ba natin susukatin ang lifetime kung pare-pareho pa taong buhay? Paano natin yun mararanasan kung hindi natin alam na ito'y iyon na?

Pero kung kasama dito ang mga araw na ito at lahat ng kahapong kasama s'ya, salamat sa pagpapaalala.

Namatay na yata ako nang paulit-ulit. Ganoon din siguro s'ya. Hindi ko alam. Nabuhay ulit ako mag-aapat na taon na at kung nasaan man ang dulo nito, sana wala akong bagong tao roon na muling kasama. Hindi rin sana ako bagong tao roon na kasama s'ya.

Kaya wala munang kahit anong lalagpas mula rito. Ito ay hanggang naroon s'ya at narito ako.

Paglipas na ng ating habambuhay ako mangangako.

____________

Circa 2009. Dito nagmula ang pangalan ng blog.

Audit

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 16 Jun 2013 16:01:00 +0000

hanggang kailan ka anak

ng nanay mong

tila nagpasyang hindi na maging ina

sa iyong sinukuan na

ng pagka-tatay ng ama

magkano ang pagkataong

inutang sa semilya

at iniupa sa bahay-batang

tinuluyan nang madilim na mga buwan

tungo sa mas mahabang taon ng singilan

kailan ka anak at hindi

ng magulang mong hindi mabayaran

ng bait, ng dunong, ng sipag

ng pagmamahal ang lahat nilang ipinuhunan

sa nalugi nilang mga pangarap

at ang nasawi mong mga pagsisikap

ay hindi ba nila mapapatawad

hanggang mamalimos ka

sa bubong kung saan ka sumilong,

sa pinggan kung saan ka lumamon

kailan taong ganap ang isang anak

kung ang pusod niya

ay pilat tanda ng pagkakulong sa ina

at sa pangalan niya'y

may marka ng pagkatali sa ama

____________________________________

para sa araw ng mga Ina at Ama ngayong Hunyo

Alam Kong Walang Magbabasa ng Post na May Mahabang Title

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 06 May 2013 14:32:00 +0000

Nagbiro ako sa tadhana. Pangisi-ngisi akong nag-iisip sa tabi ng mamang drayber sa jeep na sinasakyan ko. Maaga pa. Ayoko pang umuwi. Isang masamang maghapon ang nagdaan at wala sa mga bahay nila ang mga kaibigan kaya wala akong matatambayan.

Pagkasakay ko pa lang at pagkaabot ng pamasahe nanunukso na ang isip ko sa mga tagatakda ng tadhana: “Makita ko lang s’ya sa daan, bababa ako!” Baka ‘kako magandang senyales ‘yun na magkausap kami ulit, magkumustahan o magkita ng malapitan at hindi ‘yung kaway, tango at ngiti lang sa malayo. Kaso malabo.

Una, ang huling sinabi n’ya sa akin eh ‘wag ko na lang daw siya ite-text. Pangalawa, ang alam ko gabi pa ang labas n’ya. Pangatlo, sayang ang walong pisong ibinayad ko pamasahe. Pang-apat, puputaktihin ako ng kaba, tuwa, yamot, takot at sakit nang sabay-sabay…

Sabay nakita ko s’ya sa may kanto. Ang pangisi-ngisi ko kanina naging tawa. Ako ang natawa sa biro ko. Medyo malakas. Napalingon si mamang drayber na katabi ko. Kailangang magpalusot. “Para na ho,” sabi ko. Napailing na lang ako.

Hingang malalim. Punas ng pawis. Ayos ng k’welyo. Lakad-takbo. Nakatungo. Pagtunghay ko ilang hakbang pa magsasalubong na kami. Nagkunwari akong nagulat. (Na-master ko na ang reaks’yong iyon.)

“Uy! Kamusta?” tanong n’ya.

“’Eto.” (Na-master ko na rin ang sagot sa tanong na iyon.)

“Ayos ang buhok ah,” bati n’ya sa tirik-tirik kong buhok, iba sa nakasanayan n’yang pormal na ayos nito dati, “Bagay sa’yo.”

“Akala ko ayaw mo kasi mukha akong adik?”

“Okay naman pala,” at ginulo-gulo ang buhok ko.

Iniiwas ko ang ulo ko. “Sa’n ka papunta?”

“Pauwi na,” sagot n’ya.

“Ikaw?” tanong n’yang wala sa sarili.

“Ihahatid ka.”

Hinawakan ko ang braso n’ya at inalalayan paakyat ng pinara kong jeep. Umupo ako sa tapat ng inupuan niya at nag-abot ng bayad.

Nawala ang usapan.

Tingin s’ya.

Tingin ako.

Ngiti s’ya.

Ngiti ako.

Titingin naman ako sa malayo.

Hindi ko na matandaan kung gaano na katagal. Pakiramdam ko kasi parang kahapon lang ang lahat. Hindi ko na rin alam kung aling damdamin ang uunahin. Baka hindi ko na rin alam kung aling kahapon ang natatandaan ko.

Tingin ulit s’ya.

Tingin ulit ako.

Tinitingnan ako ng aking iwinawaksing mga alaala - mga pinaka-iingatan, mga pinakamaliligaya, mga pinakamasasakit, mga pinakamagaganda.

Ngiti s’ya. May sumingit na alaala.

Ngiti ako. Ilang beses din akong nasaktan nito.

Kasabay ng iba pang nagsipara, umuna ako sa kanya at inalalayan s’ya pababa. Isang traysikel pa ang sasakyan n’ya para makauwi. Naglakad kami papunta sa terminal.

“Kinakamusta ka lagi ng inay,” basag n’ya sa aming katahimikan.

“Kinakamusta din ba ako ng anak n’ya?” sagot ko.

“Hindi ka naman nagrereply.”

“Nagpalit ako ng number. Sabi mo din ‘wag na akong magtext. Nakakahiya naman…”

Katahimikan muli.

“Pasens’ya ka na,” sabi n’ya

“Saan?” tanong ko kahit hindi ko kailangan ng sagot.

“Sa lahat.” Hindi na s’ya tumingin. “Sa mga nangyari…”

Nilunod ng mga ingay ng kalye ang mga sumunod na sinabi n’ya. Siguro hindi na rin ako interesado sa mga paliwanag kaya wala na akong narinig. Hindi ko na rin naman kailangan.

“Tara sa bahay para makita ka naman ng inay,” yaya n’ya.

“Hindi na muna siguro. Gagabihin ako,” nagdahilan ako.

“Ano na’ng number mo?” tanong n’ya.

“Text na lang kita,” maikli kong sagot.

Papasakay na s’ya sa nakaparadang traysikel. Nagba-bye s’ya.

“Sige,” sabi ko, “Pasabi sa inay dadalaw ako bago ako umalis.”

Natawa s’ya. “Ha? Saan ka naman papunta?”

Hindi agad ako nakasagot. Nawala ang ngiti n’ya. Nahalata n’ya yatang seryoso ako. Humakbang ako paurong dahil mukhang paandar na ang traysikel. Nakatitig pa rin s’ya.

“Sa Australia.” sagot ko.

Sabay lakad palayo. Walang lingon-likod.

Lakad.

Tingin sa langit.

Nagbiro ulit sa tadhana habang ang dalawang daliri ay pilit pinagpipilipit.

“’Wag ko na sana s’yang makita ulit.”

____________________________________

Sa iisa Kong Pares ng Uniform

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 03 Apr 2013 16:09:00 +0000

Cream na polo barong at isang asul na pantalon – nag-iisang pares ko ng uniporme sa buong buhay kolehiyo. Tastas, nisnis, butas, mantsa at sunog ng plantsa na ang pinagdaanan nito pero hindi ako iniwan. Malambot pa ring yumakap at sumampay sa balikat ko ang aking polo at masuyo pa ring sumilo sa aking baywang ang aking pantalon hanggang sa huling araw ng pasukan.

Wala akong pambili ng kahalili o ng bagong pamalit. Kulang ang kita sa pagpa-part time. Mas maraming importanteng bayarin. Hanggat maisusuot, isusuot ko. Hanggat nagagamit, hindi ako bumibili ng kapalit. Kuripot ako sa sarili.

Hindi ko din naman talaga gusto ang unipormeng ‘yon pero isinuot ko. Natutunan ko na lamang ariin, tanggapin at pahalagahan dahil wala akong iba kundi iyon. Apat na taon iyong bumagay sa pagbaba at pagtaas ng timbang, nagtiis sa pawis at pabagu-bagong pabango, sumabay sa lakad at takbo, tinanggap ang dumi’t mantsang gawa ng kagaslawan ko.

Tapos na nga ang aming mga araw. Isisilid ko man ito sa pinakasulok ng aking aparador palagi kong maaalala ang pag-ibig nito sa aking katawan, ang pagbihis nito sa aking katauhan.

Sa kanya ang aking paumanhin at pasasalamat.

____________________________________

Pagtatapos, Circa 2010

dito galing ang polo

Isang Dekadang Pag-itan

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 18 Mar 2013 06:57:00 +0000

Ang araw na iyon daw ay marker kung ilang taon na itong ating pagitan.

Isang muhon.

Sampung taon.

Isang dekada ng mga alaala ang susuungin para muling makatungtong sa harap noon. Sampung biyahe ng mundo paikot ang aangkasan pabalik para muling marating ang parehong araw- ang tiyak na pagitan kung saan idinikta ng uniberso ang pasya- upang muling makapagpakilala:

Ako-

Ako ang iyong pagtitika.

Ang iyong talinhaga.

Iyong sapantaha.

Akala.

*dito pagigitna ang kalawakan ng lahat ng hinagap -ang lahat ng pasusubali sa mga teorya ng memorya.

Ikaw-

Ikaw ang aking pagkawala.

Ang aking unawa.

Aking panata.

Laya.

*dito naman dudugtong ang kakitiran ng iilang ginagap –ang lahat ng pananang-ayon sa mga konklusyon ng panunton.

Hanggang umulit muli ang mga wakas.

Ito iyong kaarawan ng bukas ng mga bukas pa noon-

Ang bisperas ng habang panahon.

____________

Para sa maligayang kaarawan ng Bituin.

Iyakin

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 07 Jan 2013 15:56:00 +0000

Sapul.

Tinamaan ako.

Tinamaan ng lintik na driver ‘yan kung anu-anong pinatutugtog – gumuhit sa magkabilang tenga, sumadsad sa utak at kinanta ng maliit na boses sa ulo ko. Bumibingi ang kabisadong letra at bumabayo ang pamilyar na tono. Pinitsarahan ang kaluluwa ko at binugbog ng mga basagulerong alaala ang puso.

Nangangalahating bote pa lang ng C2 ang hawak ko at masyado pang mahaba ang biyahe para ibato sa mamang nasa likod ng manibela at sabihing: “Patayin n’yo ang radyo!!!”

‘Wag.

Mahal ang C2. Uhaw ako. Bayad na ang pamasahe ko. Nasa gitna ako ng isang madilim na kalsadang hindi ko alam kung saan at ayokong masipa palabas ng sasakyan.

Wala akong inasahan sa aking pinuntahan. Wala. Nagpunta ako para ipusta ang natitira ko pang kapasidad magmahal. Para ipusta ang madumi kong kaluluwa sa isang mahal. Pumusta ako sa larong ‘di ko rin naman alam kung paano mamuhunan ng panalo. Sumugal na naman ako.

At ako’y natalo.

Talo ako. Ano ba naman ang bago. Siyempre talo ako. At kinukutya pa ako ng radyo. Naiwan ako ng maghapon sa dulong likod ng huling biyahe ng jeep. Nahihilo sa sariling amoy alak. Nilubugan ng araw sa baku-bakong daang sinukahan. Nilalamnan ng C2 ang t’yan. Nakapikit. Nag-iisip. Nagtatanong kung saan may mali, saan may tama..saan ako bababa..

Talo ako at gaya ng tunay na adik ako’y babalik. Alam ko. P’wedeng bukas o makalawa para pumusta. Tataya ulit at baka sa banda riyan ay makabawi.

Talo ako pero nagtaka ang aking labi kung bakit ito nakangiti. Marahil epekto ng alcohol o ng bagong kantang pumalit sa kanina. O dahil pumayag ang isang kaibigang hindi ko isinugal sa pustahan na sa kanila ako magpalipas ng pesteng gabi.

Noon umaalis ako papunta kung saan at bumabalik na walang pasalubong sa sarili. Kanina nagdumali akong sumakay ng jeep. Pumara at lumagpas pa ng kaunti. Nauntog pagbaba at nakalimutan na ang sukli.

“Di bale”, sabi kong pilit ngumingiti.

“Katulad ng siguradong matinding hang-ober ko bukas, lilipas din ang lahat.”

Sabay hagulgol sa balikat ng nag-aabang kong kaibigan sa madilim nilang pultahan.

____________

Puyat at Tugma

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 03 Nov 2012 06:05:00 +0000

Matutulog akong walang unan
sa kama kong masikip
at malamig, at maingay
ang nag-iiyakang mga kuliglig
na nagbabantay sa'king ulunan.

Buhay ang ilaw sakaling maalimpungatan
nang hindi malunod sa dilim,
at bukas ang pinto, ang bintana sa hangin
para sa buntong-hiningang huhugutin
ng dibdid kong mayro'ng dagan.

Bahala na kung managinip
at makabangon ang isip
sa aking paghilik, sa aking paghipig
mula sa kawalan ng malay
at himbing ng higang pakanluran.

Hindi na rin ako nag-magandang gabi
sapagkat wala ring magandang araw
kung magising man, kung magisnan
ang ikinumot kong pag-asam
na sana'y bukas umiiyak kang dumadalaw.

_____________________________________
photo courtesy of janemorrispack.com

From a Black Hole

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 15 Oct 2012 15:17:00 +0000

It was quite a chapter. And I’m not even crying. For the first time in my life I am going to let go happy.

You are my many firsts. Fling, affair.. they ring not so unfamiliar bells. But perhaps because of the peculiarity of our situation, my self-righteousness notwithstanding, I succumbed to the charm that was yours- soft spoken, intelligent, neat, smells good, with those oh- so- kissable thin lips and cute perfect nose. I was endeared to the scent of your perpetually whiskey-laden tongue, to the sight of you cooking my breakfast, to the sound of your voice during intense, grueling meetings.

Hell, it was almost a perfect set up. We work well, we enjoy talking- we agree and we argue- we are comfortable with silence, we cuddle, we make love, we are living together in a forsaken place, being friends and lovers and colleagues at the same time. We are so compatible..

Almost perfect, yes. But not quite. Not so quite. Other than all the dreamy compatibility, we can never be more than that. The realities that we left behind do not permit us to pursue any further. Like you always tell me: “Mahihirapan ka lang..”

Yes, it is something that I am capable of doing but will not be happy doing, I think. I am used to the normalcy and bliss of ideal situations. I am happy now, because despite some difficulty entailing my distance, I have a good life—a good career, enough money, healthy family, long -time friends, sound sleep at night..

I have a good simple life. But having you there more than a colleague and friend will not make it better. If anything it will create a ripple that will send waves to as far as the unknown.

ME- I will lose my love, my friends’ trust, my parents’ respect.. I will lose confidence in myself that I have succeeded in achieving a happy normal life. It is selfish, even simplistic, but “normal” or conventional is still important to me.

YOU- you will lose your love, you will again disgrace your family, your friends.. You will never get that elusive peace of mind that you so seek.

At the end of the day, we will only be happy behind closed doors, when there are only the two of us, and nobody knows that we almost love each other. And yes, I will have a hard time. So will you.

So at this point that no trust or respect or love or company is lost yet, I am volunteering to let go. To stop this heady tranquility that we experience in each other’s arms. To erase the illusion that this can be. Mahihirapan lang tayo.

Maybe in another lifetime. Maybe then it will be easy.

And I promise not to love anybody then.

Until we meet again.

____________

sulat ng isang hindi kilala
(mula dito ang larawan)

Belatest

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 21 Sep 2012 16:33:00 +0000

Ni hindi n'ya kabisado kung nasaang lugar ka ba o kung anong pinagkakaabalahan mo d’yan. Wala s’yang ideya kung saang direksyon ‘yan papunta. Hindi na rin nya alam kung gaano ka na kalayo sa kanya – isang sindi ng kandila? Dalawang sakay? Tatlong pahinang sulat? Apat na taon?

Nawala na sya sa bilang. Hindi na n’ya saulado ang kasaysayan ng inyong pagkawalay. Hindi na n’ya gamay ang heograpiya ng inyong pagkakaibigan.

Huli na naman s’yang bumati. Huli na naman. Huli na nga, hindi pa magaling. Matagal. Mabagal. Nahihirapan na s'yang sunduin ang mga alaala mo sa dating opisina at mga kaibigan, sa lumang simbahan at plasa, sa natatangos na mga kanto at sulok ng Lipa..

Pero ang araw na ito nga ay sa’yo. Ang kinabukasan ng bukas naman nito ay sa kanya. Naisasama mo pa ba kaya s’ya? Palagi bang sasapat ang naririto s’ya at naririyan ka?

Sana.

Kung hindi’y dahan-dahanin naman sana ng panahon ang pag-agwat ng dulo nito sa nasimulan.

Para makapagsimula ulit kayo ng bilang sa lahat ng pagitan.

Para kahit huli ma’y patuloy siyang makapag-maligayang kaarawan.

____________________________________

Parang Life

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 26 Jul 2012 16:37:00 +0000

“Life is a constant struggle to find happiness in a world that denies it, to seek a friend in a world that discriminates anything and anyone outside of oneself, to preserve dignity in a world that highlights flaws and solicits shame.

I waver sometimes. Well, oftentimes. I’m not sure where the courage to bounce is coming from. But every time I do, there is more comfort in crawling up than crawling into that hole. It gives me curious energy, renews my spirit, and replenishes my hopes.

And ultimately it imparts meaning - however vague and fleeting it may be - to my human existence.

Life is a constant struggle to live when we are born to die.”

____________________________________

Conversation with the Manager

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 15 Jul 2012 07:13:00 +0000

Mula sa isang bansang walang McDonalds o Starbucks nakausap ko ulit si manager (MGR) sa pamamagitan ng chat:

MGR: may bago b sa muhon? ba't ngayon k lng ngpramdam sa kin ha?

RED: wala. mejo masaya ngayon kaya puro repost.

MGR: ok. so may repost b? bkit k msaya?

RED: basta masaya lang. wala pa repost ulit eh.

RED: kamusta jan

MGR: ok lng i guess. ako lng di ok

RED: bakit?

MGR: stress. pressure. LDR. mid-life crisis n ata to. hehe. ive lost the child in me red.

RED: menopause

MGR: di pa!! may 20 years pko bfore menopause grabe k.nanonood kc ko ng ally mcbeal kya nguguluhan n nmn ako hehe

RED: you've lost it

MGR: u think i really did? is it the child or is it the sanity?

RED: yes.the child.

MGR: sad yun db..how can i get her back?

RED: sad. you know that. and i think you don't want her back.

MGR: why do u think that??

RED: i dont think so. i know so.

MGR: ok fine.i want to go home for good.

RED: sabi mo august pa

MGR: i get to go home every quarter. na move lng a week earlier. u think it's a good idea?

MGR: im gonna give up a comfortable quiet life for an ordinary life with the most important people to me.

RED: awwwww...i will always choose the latter

MGR: i know you will.but im not you.you know i will always try to have both. all at once.

RED: that is why we're friends

MGR: y?

RED: you do one thing. i do another. and then we compare notes.

MGR: ok..

RED: and then we talk. endless.

MGR: yes. i miss the talks. it went too with the child.

RED: i know. so i have to settle with "heys" and "his" and periods.

MGR: im sorry.but im glad youre keeping me still. ive always thought im always left behind. but at some point you made me realize im the one walking away..

RED: love is never having to say you're sorry.

MGR: thank you for loving me then my friend. pinapaiyak mo na nmn ako..

RED: go!

<VOID>

MGR: I miss you.

Let me count the ways.

Innumerable.

Four years ( I don't count 2007) cant fit into a few words.

Words of wisdom. Beautiful songs. Vague connections.

A common wavelength that we claim to exist and share.

Breakfast. Lunch. Dinners. Snacks. Sleepovers.

The sun and the rain. Holidays.

Rocks. Water. Saturdays.

Stars in the sky. Bob Ong. Word play.

I hate you. _ circa 2008

RED: thank you.

____________________________________

dahil gusto n'ya ng post. ayan.