rabarba

Beklerken

noreply@blogger.com (rabarba) — Sat, 06 Mar 2010 12:49:00 +0000

camın pervazından dirsekleri acımasın diye yastık koymuş meraklı sokak kadınları gibiyim, pencerenin dibinde bir karaltı görsem hemen koşuyorum. ya karnı acıkmış bir çocuk uzanamadığından zile bas bas bağırıyor annesine, kah apartmanın kapıcısının bitmek bilmeyen işlerinin ve koşuşturmacısının ritmini tutuyor kapının kilidinin dişisine girip çıkma sesleri duyuluyor. görünen uzak sokağın ucundan geçen her bıyıklıyı postacı sanıyorum. ellerim bulaşıkta ve radyoda çalan eski bir şarkı, belki duymamışımdır deyip, ev terlikleriyle üç kat aşağı inip posta kutusunu yokluyorum. çağırıp kapıcıyaı tembihliorum; postacı gelirse beni haberdar et..

ocakta kaynayan suyun ıslıksı sesi bana bi anda evimin, odamın içinde olduğumu hatırlattı. en son ne yapıyordum, ya da ne yapacaktım. uçmuş gitmiş aklımdan. çiçeklere su verdim mi, suyu neden koymuştum ateşe. aklım birbir yapılacaklar listesini çek ediyor. tatlı bir rüzgar okşayarak tülleri içire sokuldu. bu mevsimde böylesine ışıltılı bir hava beni kandırmaya yeterken bu rüzgar iyice aklımı başımdan alıyor. gazeteliği karıştırsam belki henüz çözülmemiş bir bulmaca sayfası bulur, üzerime çokda kalın olmayan birşey alıp az ilerideki "cafe kemal"e gider demli bir çayı pekala kendime ısmarlayabilirim. avuçlarım içinde buğusu kalan ince belli bardakla biran için yalnızlığımı unutur ufuktan, uzaktan geçen ve çok uzaklarda demirleyen gemilere dalıp gidebilirim pekala.

ne zile basan oldu, ne de kapıcı nazım beyin sesini işittim. hem bu saatte hep böylesine sessizmi oluyor apartman. ne garip. oysa hane içinde hanelerde üst üste alta insanlarla dolu bu şehir.

kulak kabartıyorum büyük gürültüyle kapanan apartman kapısının sesine... yok hayır. yine postacı değil.

yoruldum beklemekten. terliklerin içinde ayaklarım sıkıldı. son yarım saattir elektriklerde kesik. sustu derinden çalan radyonun sesi. açık pencereden kuş sesleride gelmese, sağı solu delik içine ışık sızan bir tabutta gibi hissedeceğim kendimi. acı bir kahve ve yanına eklenmiş küçük çikolataya batırılmış misket şeklindeki fındıklı tatlılarla avutuyorum kendimi. içimde hala pırpırlansada bu bekleyişin telaşı, bedenim artık bunun ardından koşturamayacakmış gibi yılgın. öylece duruyor olmak zamanın hızınıda yavaşlatıyor gibi. hayatımda yapmadıklarım yarım bıraktıklarım geliyor birbir aklıma. insan kendisine bir uğraşı edinemiyince, kendisiyle uğraşmaya başlıyor.

kütüphanelerle, postonaleri ayrı sevmişimdir hep. içlerinde hep bir gizi saklarlar. sessizlikten çok kendilerine ait bir uğultuları vardır. hele ki şans eseri yüksek tavanlı, geniş pencereleri olan eski bir binaysa o atmosferin içinde kaybolmak gibisi yoktur. küçük kağıtlara yazdığım, sahaflarda ve kitapçılarda bulamadığım eski eserler ya da eski gazete arşivlerine bakacak olmanın heyecanı, sayfaları bir bir özenle çevirmek için kullanacağım işaret parmağımı ıslatmak için ağzım şimdiden sulanmaya başladı bile.

postanelerde ise, telaş biraz daha hızlı ama bir o kadar da içinde olunacabilecek bir hızdadır. sıra sıra vezneler içine sıkışmış, senin benim gibi memur hanım ve beyler. sırada bekleyen insanlar. kimi emekli maaşğını alıyor bir vezneden; türlü evrak girip çıkıyor çantalara. kimi postaları için nereden pul alacağını soruyor. ben hep böyle zamanlarda iki kalem birden taşırım yanımda. malum en çok kalem noksanlığı çekilir böyle yerlerde. bir de bir dirsek boyu kadar yazı yazacak bir boşluk.

kahvenin telvesi ağzımda katrana benzeyen bi tat bıraktı. nasılda dalmışım düşüncelere. fincanın dibini farketmeyecek kadar dipsiz bir kuyuya ip sallandırmışım zihnimde. anneannemden alıp yaptığırdım duvar saati evin içinde zamanın nabzını yokluyormuşçasına usul usul işini yapıyor. güneş batmak için çoktan ufka doğru eğilmeye başladı. akşam oldu gün bitiyor demek için erken. ama hala postacı kapıyı 3 kere çalmadı.

Fotoğraf: Bahadır Songül

Hrant Dink'in Anısına

noreply@blogger.com (rabarba) — Tue, 19 Jan 2010 12:51:00 +0000

bugün benim doğum günüm değil, Hrant Dink'in ölüm yıldönümü.. http://www.ntvmsnbc.com/id/25045978/

noreply@blogger.com (rabarba) — Sat, 26 Sep 2009 22:59:00 +0000

Yataktan hiç çıkmamalıydım..

Adıyla Münhasır

noreply@blogger.com (rabarba) — Sun, 18 Jan 2009 23:03:00 +0000

Fotoğraf

hepi bört dey tu yu
rabarbayı öpte öyle uyu
eğer öpmezsen onu
gözlerinden akar suyu

Mutlu Zobolar!

noreply@blogger.com (rabarba) — Tue, 30 Dec 2008 00:37:00 +0000

Zoboooo!

İyi geceler

noreply@blogger.com (rabarba) — Sun, 16 Nov 2008 12:42:00 +0000

Artık sadece gözlerimi kapattığımda yalnızım.

Sonnj-Handsfree (If You Hold My Hand)

noreply@blogger.com (rabarba) — Thu, 28 Aug 2008 23:58:00 +0000

Handsfree (If You Hold My Hand)
Yükleyen vennus

Klibini de kendisini de sevdiğim yeni şarkılardan biri :)

Gnarls Barkley - "Who's Gonna Save My Soul"

noreply@blogger.com (rabarba) — Sat, 16 Aug 2008 23:49:00 +0000

Gnarls Barkley - "Who's Gonna Save My Soul?"
by DowntownMusic

Isırık - Parça

noreply@blogger.com (rabarba) — Mon, 11 Aug 2008 07:54:00 +0000

Nasılda heyecanlı ve iştahlısın etimden bir ısırık almaya. İlk ısırığının hazzını gördüm gözlerinde. Dişlerine bulaşan kanımın o ekşi, küflü tadın seni kendinden nasılda geçirdiğini gördüm gözlerimle. Derimin altında yaşayan ve beni hergün kemiren binlerce kurtçuğun küçük ama durmak bilmeyen ısırıkları arasında senin ısırığın, ağızından yayılan salyanın serinliği ve dişlerinin keskinliği hepsinden farklıydı. Isırığınla onların acısını dindirdin, yeni hissettirdiğin acınla. Gözlerinden okunabiliyordu iştahının nasılda kabardığı ve bir sonraki ısırığın için zamanını kolladığını. Seninde dişlerin acımıştı, yaralı bir köpek gibi ısırmıştın çünkü. Ama emindin canımın seninkinden daha fazla acıtabildiğine ve lezzetimin her zamanki kadar güzel olduğundan.

Ve ben artık yaralı bir hayvan gibi uzaklaşırken yanından, bunu yaptığından pişman bir halin vardı. Çünkü ben gidiyordum ve sen bana ait bir parçayı hala dişlerinin arasında tutuyordun. Görmek istediğin canımı ne kadar atıcabildiğindi, merak ettiğin sadece tadımdı. Sana benden bir parça daha kalsın istemedin ama artık çok geçti. Yutamadın ama belki çok sonra tükürdün etimi.

Oysa ısırdığın sadece senin bende kalan parçandı.

Masa(l)

noreply@blogger.com (rabarba) — Wed, 06 Aug 2008 08:57:00 +0000

Başım döndü kendimden. Döne dolaşa tarifsiz ve şuursuz. Yıldızlar birer ve uzun çizgiye dönüştüler kirpiklerimde. Bir kedi oyunundaki yumağa dönüştü düşüncelerim. Her yanım tırmık izi. Pullarım döküldü birer birer, beyazlığımdan nefret ettim.

Masa da masaymış ha

Adam yaşama sevinci içinde
Masaya anahtarlarını koydu
Bakır kaseye çiçekleri koydu
Sütünü yumurtasını koydu
Pencereden gelen ışığı koydu
Bisiklet sesini çıkrık sesini koydu
Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu.
Adam masaya
Aklında olup bitenleri koydu
Ne yapmak istiyordu hayatta
İşte onu koydu
Kimi seviyordu kimi sevmiyordu
Adam masaya onları da koydu
Üç kere üç dokuz ederdi
Adam koydu masaya dokuzu
Pencere yanında gökyüzü yanında
Uzandı masaya sonsuzu koydu
Bir bira içmek istiyordu kaç gündür
Masaya biranın dökülüşünü koydu
Uykusunu koydu uyanıklığını koydu
Tokluğunu açlığını koydu.

Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu
Adam ha babam koyuyordu.

Edip Cansever

Alıntı

noreply@blogger.com (rabarba) — Mon, 04 Aug 2008 08:56:00 +0000

- Bugün gökyüzü bembeyaz.
...

Noktasız-Virgülsüz

noreply@blogger.com (rabarba) — Wed, 23 Jul 2008 07:35:00 +0000

iki oda bir salon evim
içinde ben küçücük kayboluyorum
yalnızlığım dolup dolup taşıyor

.....................

geldi gitti
oldu olmadı derken
olmadı gitti

.....................

gidişi gelişinden belliydi
sanki kalsa kabahatti

Eternal Sunshine

noreply@blogger.com (rabarba) — Wed, 16 Jul 2008 00:00:00 +0000

Bitti dediğinde yeniden başladı. Yaralar tazelendi, sarılıp sarmalandı. Bellek kendine unutmanın hafifliğini yarattı.

" Unutmak"
Unutma diye bir şeyin olduğu henüz ispatlanmamıştır; bildiğimiz, tekrar anımsamanın gücümüz dahilinde olmadığıdır. Geçici olarak, gücümüzün bu boşluğuna "unutmak" sözcüğünü koyduk, sanki dizinde bir fazla yeti varmış gibi. Ama sonuç olarak bizim gücümüz dahilinde olan ne var ki! -Eğer bu sözcük gücümüzün bir boşluğunda duruyorsa, öteki sözcükler gücümüze ilişkin bilgimizin ir boşluğunda durmak durumunda değiller mi?

Nietzshce

Hepler Hiçler Çarpımı

noreply@blogger.com (rabarba) — Mon, 14 Jul 2008 00:27:00 +0000

Hepimizin hayatında olmuştur hiçbirşeyi başaramamış, üstesinden gelememiş. yapamamış, olmamış, oduramamış anlar. Yıldız tozlarından yaratılmış kozmik, matematiksel bir denklem. Elde avuçta tutamadığımız, tutmaya kalktığımızda elimizden kaydırdığımız bir o kadar da denklemin öteki tarafından hiçte tutulmamış boşlukta salınan ellerimiz. Ve işte o tanrısal. sonsuz persvektifte ufuksuz bir son akşam yemeği kompozüzyonunda yalnızlığımız. Ne Leonardo'nun kendi gizeminde yarattığı bir sır, ne de biz ondan sonraki fanilerin kendi fantezi ve uğraşlarında aradıkları, yarattıkları efsaneler.

Bir kucak kadar hepimizin öteki için, bir o kadar da berikini durdurmak için kollarımızı iki tarafa acışımız. Bu gönül merkeziyle kurulmuş açılımda (ki nereden baksan 180 derecedir, bu yüzden sığdıramazsın ikisini birden içine) birileri acı çekmesin diyedir. Canı yanmasın diyedir. Bu bazen kendindir bazen ötekidir, bazen beriki. Ama asla kendin dahil iki kişiyi aynı anda kurtaramazsın bu dar boğazdan. Vahşi bir hayvan için kurulmuş bir kapan oluverir o iki yana açılan kolların. Kimi kıstırsa dişlerinin arasına bir o kadar da kendi etindir ezilen, bunu peşinen bilmelisin. Kendi acınla ötekinde yarattığın, açtığın yaralarını vicdan yapıp geçiştiremezsin. Bunu ancak riyakarsan yapabilirsin. Yalanlayabilir ve sadece kendi gönlünü hoş tutabilirsin.

İşte tam da bu anda; çoğu zaman ustalık ve kendi kendine inandığırdığın zehir zemberek aklına bu duruma uyan tek bir sözcük bile bulamazsın. Elin kolun bağlanır, aklın durur, nefes alamaz ve hatta almayı hiç istemezsin. Bu güne kadar baş ettiğin haliyle dört işleme ve ezberinde tuttuğun çarpım tablosuna güvenirsin, ama kafi gelmez neresinden bakarsan bak eşittiri sıfıra varan denkleminde.

Aslında en başından beri bir denklemdir yaşamın gizi. Çözdüğün değil inandığın günden beri sarıldığın en makul akıl çıkarsamasıdır, gönlünün onayınıda almış hilesiz bir oyundur. Havuz problemine dönüştüğü an, sadece senin yüzmekten korktuğun ve sadece nefesini tutup dibe dalabilme becerine olan inancındır seni harekete geçiren. Buna sen dayansan bile ciğerlerin daha fazla dayanmayacaktır.

Ve tam bu anda aklında tüm sorular ve sorunlar üzerine tek bir soru tek bir cevap karşılğında belirecektir. Ya kollarını iki yana açıp bir karar vericeksindir, ya da kollarını iki yana çırpıp bir eylem, tavır ve tepki göstereceksindir...

Soru şu: Hep mi? Hiç mi?

Rengi Rengine

noreply@blogger.com (rabarba) — Sun, 06 Jul 2008 01:48:00 +0000

Gün olmuyor ki yeni bir hayatın içinden geçmeyeyim. Dokunmayayım ona, sokulmayayım, görmeyeyim, hissetmeyeyim. Türlüyüz. Kedigillerden daha çok giliz, bu yüzden gizemliyiz. Seviyorum kusurlarımı, seviyorum sizin tüm kusurlarınızı. Mükemelliyetçi ve mülkyetçilerinizden sıkılıyorum. İstemiyorum. Böyle iyisiniz, böyle güzel ve harikuladeyiz. Ahkam kesicek değilim. (belki sonra bir kaç kelam daha eklerim)

Anlarsın diye umuyorum. Bu yüzden tabelasını bile değiştirdim ya tükkanımın. : )

Dengi Dengine

noreply@blogger.com (rabarba) — Fri, 04 Jul 2008 22:14:00 +0000

Tek başına yalnız herhangi birşeyi benlerce kez yapmak! Ustalık isteyen bin meziyet. Tıpkı iki cambazın bir ipte dans edememesi gibi. Tek başına uyandığın bir sabahta seni boğmamış öteki yanında duran yastığa duyduğun minnet gibi. Yalnızlık müstakilliktir, iki oda bir salon yalnızlıktır. Sokakta evin yolunu ezbere, düşünmeden yürüyebiliyorsan artık sen tekil cinsinden bir kedisindir. Simetri bile tek başınayken yarattığın bir disiplin ve bir matematikten ikili bir komposüzyonda görsel bir şölendir. Bir denklemdir ikincisi herşeyin. Denk düşmenin gizeminde yaşarlar tıpkı uslu ve iyi bir çocuk olucağında göreceğin şirinler gibi. Ama yalnızlık hiçte şirin değildir.

Hayatımda her ne olup bitiyorsa, şimdi gitmeliyim yalnızlık beni bekler.

Tıpa

noreply@blogger.com (rabarba) — Sun, 22 Jun 2008 02:02:00 +0000

Yeni şeyler söylemek isterdim sana. Ama yok...

Anlıyor musun?

Sessizliği merak edenlere!

noreply@blogger.com (rabarba) — Tue, 06 May 2008 22:25:00 +0000

benim konuştuğum gecelerde siz yoktunuz.

Özdemir Asaf

Zoboooooooooo

noreply@blogger.com (rabarba) — Thu, 13 Mar 2008 13:36:00 +0000

Zobo'lar artık yeni yuvalarında. Her ne kadar blogun içeriği ve seyrini henüz kafamda tam anlamıyla belirlemiş olamasamda, onların rabarba'dan farklı bir yerde olmaları gerektiğine olan inancım yüzünden dün akşam saatlerinden itibaren derme çatmada olsa artık bir yuvaları var.

Illustırasyon "rabarba"ya aittir. Başka yerde izinsiz kullanılamaz, sahiplenilemez. (döverim!)

Şehri Kaplayan Gri Bulutlara

noreply@blogger.com (rabarba) — Fri, 07 Mar 2008 10:19:00 +0000

Ünlüler Geçidi

noreply@blogger.com (rabarba) — Sat, 01 Mar 2008 15:34:00 +0000

a, e, ı, i, o, ö, u, ü

Yitik Zaman Makinası

noreply@blogger.com (rabarba) — Tue, 26 Feb 2008 16:32:00 +0000

Zamanda yolculuktan konuşmuştuk seninle. Tekrar dönmek istediğim bir zaman olup olmadığını sormuştun, bir keşkeyi kekelemek yerine yeniden, en başından düzeltebileceğim ya da kurtarabileceğim bir anı merak etmiştin. Sen kendi adına iskenderiye fenerini kurtamak istediğini söylemiştin. Düşünüyorumda ben o sırada zamanın o anında orada olsam yüksekçe bir tepeden alevlerin sıcaklığını kirpiklerimde hissedebilecek bir yakınlıktan olup biteni izlerdim. Çünkü sana da dediğim gibi zamanda yolculuk korkuturdu beni. Ancak tanıklık etmek istediğim anlar olabilir zamanda. Yoksa Hitlerin hışmından insanları kurtarmayı düşleyebilirdim elbette kendi çaresizliğimde. Ama sence ne kadar saklayabilirdim ki bi başıma insanoğlunun çirkin yüzünü, kaç kere yapabilirdim bunu. Ve ne farkederdi, bir gölge oyunun sahteciliğinden öteye. Aklıma "tahir olmakda zor, zühre olmak da" mısrası düştü, çaresizce. Sadece gerisine mi sence? Kıyametide görmek isteyebilirdim elbette, ne cennete büyük lotoyu kazanmış talihliler arasında ne de ateşle terbiye edilecekler arasında, köşesinden zamanın çocuk merakıyla uzanmış bir baş, ilk kez görülenin heyecanıyla iri gözlerle izlemek isterdim.

Hiç yoktan belkide kendi belleğinde zamansız yaşayan bana daha güzel hatıralar ve anılar miras bırakırdım yarınıma. Yarın ki, henüz hiç yaşanmamış oluşunun şuursuz bilgeliğinde unutturarak kendini ve hiçte utanmadan yaptığı bu tanrısal ilüzyonda sadece "bugün aslında dündü" hezeyanını yaşatabilir.

Ve her seferinde yalancı bir gururla zamanla belirgin bir derdi olmadığını söyleyen benin saatlerle saatlerce nasıl sözleştiğini beni köşeye sıkıştırırsan anlatabilirim sana. Böylece ilk kez duymuş oldun sen de yazabileceğim ilk kitabın ismini...

Bu arada günler uzuyor, geceler kısalıyor... Farkında mısın?

Dünya Saati!

noreply@blogger.com (rabarba) — Wed, 20 Feb 2008 07:43:00 +0000

29 Mart'ta elektriksiz bir saat!
REUTERS-CANBERRA 29 Mart günü dünya çapında 24 şehirden 30 milyon insan elektrik kullanımına bir saat ara verecek. Çevre koruma grubu World Wildlife Foundation (Doğal Hayatı Koruma Vakfı) tarafından organize edilen Earth Hour (Dünya Saati) isimli etkinlik, geçen sene Avustralya'nın Sidney kentinde yapılan ve 2.2 milyon kişinin katıldığı bir saatlik etkinliğin ikinci ayağı niteliğinde. Tek fark, bu yıl şehir sayısının 24'e çıkmış olması.

Bu sene elektrikli aletlerini kapatacak şehirlerin arasında, San Francisco, Bangkok, Kopenhag, Chicago ve Tel Aviv de var. Earth Hour direktörü Andy Ridley'e göre dünya çapında da geçen sene Sidney'de olduğu kadar katılım olursa yaklaşık 30 milyon insanın eyleme destek vermesi bekenebilir. Dünya saatine katılacakların 29 Mart akşamı 20.00'da ışıklarını ve önemli olmayan elektrikli aletlerini bir saatliğine kapatmaları isteniyor. Amaç, küresel karbon salınımına dikkat çekmek.

Peki senin yapacak daha iyi bir planın var mı?

Sizi bi yerden mimliyorum ama nereden?

noreply@blogger.com (rabarba) — Mon, 18 Feb 2008 22:39:00 +0000

(kendimi mimledim)

Zamanı bölüntülemek (yıllar. aylar, günler ve hatta minicik saniyelere kadar) insanoğlunun yaşamını anlamlandırma ve kolaylaştırma çabasından öteye gitmiyor benim için. Bütünleşik zamanda sonsuz süregiden akışın içinde herşey olmaya ve yaşanmaya devam ediyor olmalı. Bir dağın kendi yükseltisinde ters konulmus dayanaksız ve içi harçsız bir huni olmadığı gibi, kendini yarattı katmanlar içinde zaman enine hareket etmeye devam ediyor. Geçmiş ya da gelecekten yoksun sonsuz bir şimdinin içinde herşey olmak için kendi anınını bekliyor. Bu şursuzluk denizinde rakamlar kendilerine anlamdaş sözcüklerle tarifi olasılıksızlığa varan ya da kuramlaşan bir yapıya varıyor ki bu da bilinçli bir hayvan olan insanın kendisinden önce başlayan ve devam edecek olan hayat denilen şeye ömür diyebilmesiyle lirikleşiyor.

Nihayetinde anlar toplamı = zaman.

Asıl konu sahibi flynxs .

Soluksuz

noreply@blogger.com (rabarba) — Tue, 12 Feb 2008 04:56:00 +0000

Bugünlerde yaptığım tek şey güneşi kovalamak.

Fotoğraf: fotoğrafsilgisi /Kabak Koyu-2006