rahatyazar

Bunları anlamak zor!

2010-03-11T23:45:00.008+02:00

-Twitterda ünlülerin birbirleriyle sürekli laf dalaşı yapması...

-Her yeni akıma kapılan halkımızın facebooktan sonra şimdi de twittera akın etmesi. Okul arkadaşlarımı twitterda buldum!

-Aşk-ı Memnu'da Behlül-Bihter kaçamaklarını Adnan Bey'in onlarca bölüm fark edememesi ve senaristlerin her hafta fragman hileleriyle izleyiciyi kandırıp ümitlendirmesi.

-Dizi başlamadan özet adı altında eski bölümün eksiksiz yayınlanması...

-Blogumu okumadığını iddia eden arkadaşımın; "Konun kalmadı yazacak şey bulamıyorsun dimi?" diyerek sayfamı düzenli olarak kontrol ettiğini belli etmesi...

-Bazı arkadaşlarımın yaşanan "en gereksiz" olayı bile buraya yazacağımı zannetmesi...

-Bazı moda bloggerlarının yabancı sitelerdeki ürünleri kopyala-yapıştır yapması ve ürünlerin altına sadece "işte bunu istiyorum!" yazıp kendini "stylist, trend uzmanı" falan sanması...

-Spor salonunda bazı tiplerin çalışmadığı aleti havlu, su gibi şeylerle dakikalarca işgal etmesi...

-Ayşe Özyılmazel'in aynı anda hem köşe yazarı hem şarkıcı olmaya çabalaması...

-İnternet, cep telefonu ve televizyon gibi manyetik aletlerin hayatın akışını bu kadar etkilemesi...

-8.0 küsür şiddetinde depremi atlatan ülkeler varken bizim ülkede 6 şiddetinde olunca bile onlarca insanın ölmesi...

-Ünlülerin uyuşturucu kullanmasının doğal gibi gözükmeye başlaması...

-Gece kulüplerine müşteri bulan gençlerin kendilerini "organizatör" ya da "halkla ilişkiler uzmanı (pr)" sanması...

-Cuma gününde tek ders için okula gidiliyor olması.

Pers Prensi: Zamanın Kumları filmi geliyor!

2010-03-08T17:22:00.006+02:00

E-postama gelen ve çok yakında vizyona girecek bir filmi sizle paylaşmak istedim.

PERS PRENSİ: ZAMANIN KUMLARI; Gizemli Pers diyarlarında geçen destansı bir aksiyon/macera filmi.
Konusu; Haylaz bir prens (JAKE GYLLENHAAL) istemeden de olsa gizemli bir prensesle (GEMMA ARTERTON) güç birliği yapar. Birlikte, zamanı tersine çevirebilen Zamanın Kumları'nı açığa çıkarabilecek ve sahibinin dünyaya hükmetmesini sağlayabilecek olan eski bir hançeri korumak üzere karanlık güçlerle bir yarış içine girerler.
Film, Marakeş, Ouarzazate ve Erfoud, Fas'ta ve İngiltere'deki Pinewood Studios'da büyük ölçekli bir platoda çekilmiş.

Filmle ilgili ilginç bilgiler: Örneğin film ekibi Fas'ta gerçekten şiddetli kum fırtınalarıyla boğuşmuş. Fas’ta hava 38 derece civarında olduğu için ekip, büyük klimalı çadırlarda konaklamış. Futbol sahası büyüklüğünde olan çadırda, filmin arka plandaki oyuncularının kostümleri bulundurulmuş, saç ve makyajları da aynı çadırda yapılmış. Fas’taki son çekim gününde hava sıcaklığı 51 derece olunca tesislerdeki müdürün dediğine göre, “Pers Prensi” grubu 1.114.894 şişe su tüketmiş. Setteki uyarı levhalarında şunlar yazıyormuş:
LÜTFEN BUGÜN SETTE DEVEKUŞU’NA DOKUNMAYIN ya da DİKKAT – BURADAKİ KAYALIKLARIM ALTINDA VE ÇEVRESİNDE YILANLAR VE AKREPLER OLABİLİR.

Hatta çöldeki bir Faslı adamı çekim alanındaki engerekleri ve akrepleri temizlemesi için tutmuşlar. Filmde kullanılan hançer, 20 farklı modelde yapılmış; “kahraman” modeli çelikten yapılırken, dublör sahneleri için lateks kullanılmış. Ayrıca film için çok sayıda kostüm hazırlanmış ve değişik silahlar yapılmış.

Türkiye vizyon tarihi: 21 Mayıs 2010 (Türkçe dublaj ve altyazı seçeneğiyle)

PERS PRENSİ: ZAMANIN KUMLARI
WALT DISNEY PICTURES ve JERRY BRUCKHEIMER FILMS
Resmi İnternet Sitesi: Disney.com/PrinceOfPersia
Facebook’ta fan olun: facebook.com/PrinceOfPersiaMovie
Twitter’da takip edin: twitter.com/DisneyPictures

Yalnızlık, rahatlık mı?

2010-03-04T00:27:00.014+02:00

Yalnız vakit geçirmeyi seviyorum. Geçen ay, doğum günüm diye cinebonus ücretsiz sinema bileti vermişti ve ben hayatımda ilk kez o gün tek başıma sinemaya gittim. Avatar'ı nihayet izledim. Abartmakla haklılarmış. Filmi sevdim. Zaten 3D gözlüklerle izlenen bir film ve yalnız izlemek en mantıklısıymış. Salon da acayip doluydu. Bence bu filmi beğenip defalarca izleyen bir kitle var.

Örneğin tek başıma bir restorantta yemek yiyebilirim. Bazı tiplerin öyle takıntısı var illa yanında biri olması lazımmış gibi. Bence hiç sorun değil. Geçen Nişantaşı'nda bir işim vardı ve karnım çok acıktığı için önüme çıkan ilk fast food cafe&rest tarzı yere girdim. Alışmışlar gruplara ben mekana inceleyen gözlerle tek başıma girince "Ooo içeride arkadaşlarınız var herhalde..." diye karşıladılar ama ben dedim: "Hayır, tekim." Nişantaşı semtinin havası ayrı. Öyle pek lüks restorant değil bahsettiğim ama yani kapıda görevlilerin karşılaması, yemek beklerken oturunca sıkılmayayım diye gazete dergi gibi ıvır zıvırları önüme dizmeleri hoştu. Neyse mekan adı vermek istemiyorum bilen bilir oraları...

Spor salonunda iki arkadaşın konuşmasına kulak misafiri oldum. Adamlardan biri diğerini aylardır görmemiş. Biri dedi: "40 yaşındasın ama hiç göstermiyorsun" Karşısındaki adam cevap olarak "genç görünmenin sırrı evlenmemek" dedi. Sonra karı dırdırı olmaması, çoluk çocuk derdinin bulunmaması vb. faktörleri sıraladı. Tek yaşıyormuş. O sırada iltifat eden adamın telefonu çaldı ve karşısındaki kişiye sporun bittiğini sonra duşa gireceğini falan anlattı. Sanırım arayan karısıydı. Hiç evlenmeyen adam da o sırada kıs kıs güler gibi daha da gerinerek yürüdü ve arkadaşına "bye bye" işareti yapıp salonun yan tarafına geçti.

Günlük hayattan değişik bir örnekti. Öbür adam 30 yaşında evli, 40'lık adamın babası gibi duruyor. Yani bu çökkünlük ve erken yaşlılık hali her evlenen için geçerli değildir tabi ama görünüşler aynı bile olsa yalnız adamın kafa rahatlığı evliye göre maksimumdur eminim.

Dul kadın sohbetlerine de şahit oldum. Hepsi, başlangıçta çift kişilik yatakta tek yatmanın zevkini anlatıyor. Onlara göre karışan eden yok, bağlantı yok anlayacağınız özgürlük çok.

Sevgili kavramından nefret ediyorum. Yalnız olduğum için değil ama çevremdeki sıkboğaz çiftleri görünce halime şükrediyorum. Eski yazılarımda anlatmıştım. Yediği yemeğin çeşidini bile telefonda rapor veren, sevgilisi olduğu için okuldaki kız arkadaşlarıyla facebookta yayınlanır diye fotoğraf çektiremeyen bir kitle var etrafımda. "Sevgilim olduğunu blogunda yazma!" diyen arkadaşlarım da var. Onları hele hiç anlamıyorum. İlişkide değil çelişkideler sanki...

Hayatında biri olmayınca insanın birini bulmak için çabalaması ya da bulunca ilk kez bulmuşcasına coşması bence esas tartışılması gereken durum...

Bu meslekler pek bir rahat!

2010-02-22T22:14:00.010+02:00

Bahsedeceğim "meslek sahipleri" kendi kendilerine meslek üretenler. Bu tip insanlar belirli alanda bilgi sahibi olup o alanda kendilerini en üstün kişi ilan ederler. Belki de sizden daha az bilgililer ama toplumda o meslekle kabul görmeye çalışırlar. Gerçekten işin eğitimini alan ve topluma faydalı olanlar da var ama dışarıdan bakınca bu meslekler pek bir rahat!

Bu meslekler neler?

1-İlişki uzmanları: Aldatma, aldatılma gibi konular insanların ilgisini çekiyor. Herkeste bir şüphecilik. Evli insanlarda mutsuzluk var. Doğal olarak boşanma vakalarında da artış. Bu vakaları önleyeceğini ve bozulan ilişkileri tamir edebileceğini iddia edenler var. "İlişki uzmanı" denilen bu kişilerin ne hakla bu işe soyunduklarını ve hangi okuldan mezun olduklarını dahi bilemiyoruz. Tek bildiğimiz konu; ilişki uzmanı bayanların kocaları ile ne kadar mutlu oldukları... Fotoğraftaki bayan da gerçekte resim bölümü bitirmiş; ama kadın, erkek dergilerinde yazarlık yaparak ülkemizin ilk "ilişki danışmanlık şirketi"ni kurmuş. Geçimini bu yoldan sağlıyor ve ayrılanları barıştırıyorsa ne mutlu. Bence kendi ilişkilerinde uyguladığı taktikleri aynen başkalarına aktarıyorsa onlara garanti vermemeli! Kimseyi kendi ile bir tutmamalı. Hatırlıyorum da bir keresinde kocasını türlü fantezilerle baştan çıkararak ilişkisini canlı tuttuğunu anlatmıştı. Bu çılgın bayanın adını yazmıyorum şu an. Meraklanan araştırsın.

2-Pilates hocaları: Bazı mankenlerimiz yurt dışında seminerlere gidip hocalardan ders alıyor. Ülkemize dönünce de hemen öğrendikleri eşsiz bilgileri bizimle paylaşıyorlar. Bilgi spor bilgisi ise hemen o egzersiz hareketlerinin uygulamalı gösterildiği bir video CD çıkarılıyor. Sabah programları yapıp doğru beslenme taktikleri veriyorlar. Bu taktikleri verirken öncelikle yemek ve egzersiz konusuna değiniyorlar. Doğal katkısız organik gıdalardan bahsediyorlar ve suratlarındaki inorganik botox sıvılarını ve dudak silikonlarını sanırım doğuştan gelen özellik sayıyorlar.
3-Manken+şarkıcı: Bizim ülkemizde mankenseniz kesin şarkıcı olabilirsiniz. Bu isimler arasında Demet Akalın istisnası dışında, en son malum acı hatıralarından ders alıp "güçlü kadın" imajını sarsmayan "Tuğba Özay" ve rock tarzı albüm yaptığını söyleyen hatta "Şebnem Ferah dinleyicilerini hedefliyorum" diyen Ece Gürsel var. Gürsel, "Ben istiklal caddesi gençliğine hitap ediyorum. O civarlarda sahne alırım" diyerek geleceğini şimdiden kendi elleriyle çiziyor.

4-Yaşam Koçları: Bu meslekten olanlar psikolojik rahatsızlıklarla değil insanların hayatlarında nasıl daha başarılı olabileceğiyle ilgilenir. Ünlüler doğru kararlar vermek için yaşam koçu tutuyor. Bu bizim için lüks. Kendi kendimizin yaşam koçu olalım en iyisi:)

5-Reiki uzmanı: Evrenin gücü, çekim yasası, kuantum falan derken herkes birbirine enerji yollamaya ve negatif (olumsuz) hareketlerden uzak durmaya başladı. Reiki dersleri alan sosyetikler yan yana olmasalar da telepati yoluyla birbirlerine enerji yolluyor. Bu uzmanlar arasında dokunarak ya da vücuda şifalı taşlar koyarak tedavi edenler var. Onlara biyoenerji uzmanı deniyor.
6-Organizatör: Bu meslek, biz üniversite öğrencileri arasında çok yaygın olmaya başladı. Partisever üniversite gençleri, artık mekan sahipleriyle anlaşarak o mekanın haftalık programının reklamını yapıyor. Yani facebookta gruplar açıp milleti davet ediyorlar. "Çabuk olun, son davetiye!" ya da "bizi erken arayanlara giriş indirimli." gibi duyurularla milleti gaza getirmeye çalışıyorlar. Ne kadar çok kişiyi o gece kulübe sokarlarsa o kadar başarılı oluyor ve belki de o akşam beleş eğleniyorlar. Bu tipler arasında profiline "organizasyoncu" gibi mesleki sıfat ekleyen bir arkadaşa rastlamıştım da oradan aklıma geldi.

Ödünç veren, riski göze alır...

2010-02-20T12:25:00.004+02:00

Arkadaşınız çok zor durumda. Ona, sizden istediği bir şeyi sonra geri almak üzere vereceksiniz. Buna "emanet" diyoruz.

Bence bir şey emanet etmeden önce, emanet ettiğimiz kişinin güvenirliliğini göz önünde bulundurmalıyız. Malınız zarar görecek ise varsın adınız "cimri" olsun!

Rahat biri olmadığım için çok zor durumda kalsam bile birinden bir şey almamak için kendimi kasarım. Diyelim hırkamı unuttum. Soğuktan donacağımı bilsem de arkadaşım kendisi düşünüp bana hırkasını vermeden ben ondan o hırkayı isteyemem. Fakat zorla benden hırkamı alıp giden bir arkadaşım olmuştu. Tamam o benden daha uzağa gidecekti ama ben eve gidene kadar n'apacaktım? Arkadaşım da pek sorumluluğunu bilen biri olmadığı için annem bile "sen o hırkayı unut!" demişti.

İlkokul yıllarında çok sevdiğim bir kitabım vardı. Kitabın sonuna gelmeden kapağını beğenip benden okumak için o kitabı isteyen arkadaşlarım olmuştu. Bitirince kitabı onlara vereceğimi söylemiştim. Ben bitirene kadar onlar zaten kitapçıdan gidip o kitabı almışlardı.

Bazısı var. Kitabı alır, okur. Aylar, yıllar geçer getirmeyi unutur. Kütüphanesindeki kitap sayısı bu şekilde yarıya inen entel bir akrabamız var. Adam, sonunda ödünç vermeyi bırakıp sadece tavsiye vermeye başladı.

Geçen bir arkadaşla bozuştum. Ben yokken başka bir arkadaşımdan fotoğraf makinesi ödünç almış. Alırken de demiş: "Rahatyazar da tam benimle konuşmayacak zamanı buldu. Yoksa onun makinesini alacaktım." Konuşuyor olsam makinemi verirdim ama tüm riskleri göze alarak. Sırf bu şekilde düşünen ben değilim. Makinesini veren kız da tüm gün "Yarın partiye gideceğim en kısa zamanda fotoğraf makinemi getir!" diye çocuğa telefon etti.

Aynı kız, geçen gün topuklu giydiği için zor yürüyen arkadaşına az topuklu çizmesini ödünç verdi. Verirken de laf arasında "Sakın bir şey olmasın, onlar benim her şeyim." dedi. Düşünün bu iki kız birbirine kardeş kadar yakın.

Emanet alan rahat tipse-öyle olmasa almaz zaten- emanet veren de o kadar rahat olmalı. Fakat, günümüzün kısıtlı şartlarında insanların sahip olduğu malların değeri dostluk, kardeşlik gibi kavramların önüne geçebiliyor. Bunun cimrilikle alakası yok.

Şarkılarda dikkat çeken tarzlar...

2010-02-19T00:15:00.010+02:00

Bence her şarkının hitab ettiği bir kitle var ve herkes kendi duygularını dışa vurmasını kolaylaştıran şarkıcıları dinliyor.

Örneğin; asi, vurdumduymaz ve özgürlüğüne düşkün gençler rock tarzını benimser. Ben sakin bir yapıya sahip olduğumdan anca soft rock dinleyebiliyorum.

İçkisini yudumlarken aynı zamanda arkadaşlarıyla sohbet etmek isteyen havalı tipler lounge (salon müziği) dinler.

Genellikle orta yaş üstü, kültürümüzü koruyan, dilimizi en saf haliyle bozmadan kullanan insanlar türk sanat müziği dinlemeden yapamaz.

Acılarını hatırlayarak tekrar tekrar üzülmek isteyenler en arabesk şarkılarda kendini kaybeder.

Başta da belirttiğim gibi dışavurumu kolaylaştıran şarkıcılar var. Örneğin Demet Akalın şarkıları hep sitemkardır. Eski sevgili ardından söylenen öfkeli sözler hep onun şarkılarında hayat bulur.

"Yüzünü bile görmek istemiyorum, yoluma çıkmasan iyi edersin.

Sözlerim sana ağır mı geldi? Kalbini mi kırdım? Afedersin!"

Şarkıcının kliplerindeki bakışları da hep, "artık şansını kaybettin" tavrını simgeler.

Demet Akalın şarkıları, her yediği haltı çaktırmadan duyurmak isteyen çocuksu kızlarımızın msn iletilerini süslemektedir.

Üşenmedim ve Demet Akalın albümlerindeki şarkı isimlerini araştırdım. "Unuttum", "Allahından bul", "Alçak" gibi parçalara rastladım. "Afedersin" içlerinde en nazik olanıymış.

"Kalbimi kapatmışım sen gibilere, sen de kendin gibi bir şerefsize aç!" cümlesi var bir diğer parçasından aklımda kalan.

Kısacası eski sevgilisine "artık umrumda değilsin" ya da "barışmamız bir mucize" diyenler Demet'i dinliyor.
---şarkı sözü---
Bebek'te üç beş tur atarım. (Tamam Ferrari olmasa da yapılabilir.)
Olmadı bir de miami yaparım. (O biraz zor bizim için.)
Gördüğün gibi çok unutkanım. (Ya ya çok belli...)
---şarkı sözü---

Tarkan var. O da "dudu dudu", "kuzu kuzu", "yakalarsam muck muck", "vay anam vay" gibi tekerleme esasına dayalı parçalar yapıyor. Yeni albümünde de "cici cici", "bıdı bıdı" gibi ikilemeler ya da "üfflee püffle", "hüüüüp diye çek" gibi efektli sözcükler kullanmaya devam eder mi çok merak ediyorum.

Serdar Ortaç'ın pop müziğe katkılarını söylemeden olmaz. Adam öyle kafiyeler üretiyor ki söz öbekleri arasındaki anlamsızlığı umursamıyor direkt ritme odaklanıyoruz. Bir müddet sonra farkediyoruz ki tüm şarkıları birbirine benziyor. Ortaç olmasa yeni çıkanlar kimden şarkı alacaklardı acaba? Daha fazla yeni -özellikle mankenlikten gelen- isimlere şarkı verirse bıktırabilir, kendinden soğutabilir. Bence bir değişim yapmalı.

Aklıma takılanlar bunlar... Rahat Yazar, müzik blogu değil ama kafamda yer eden ve ülkemizde her ne kadar eleştirilse de büyük ilgi gören (popüler) tarzları incelemeye devam edeceğim...

Uzay üssü gibi, işte 11:11 club!

2010-02-13T21:43:00.020+02:00

Dün doğum günümdü ve akşamına ablamla birlikte Tepebaşı'ndaki bu sezonun en iddialı ve çok konuşulan gece kulübü 11:11'e gittik.

Gittiğimizde saat 00:00 ve erkendi. Mekan yeni hareketlenmeye başlıyordu. Fakat gece 02:00'den ortalık karıştı ve herkes elektronik dans müziğine kendini kaptırdı. Mekana giriş normalde ücretsiz olmasına rağmen dün DJ Alex Celler party vardı ve giriş fiyatı öğrenci: 25 TL ödedik.

11:11 clubın dikkat çeken özelliği New York gece kulüplerini aratmadığı söylenen uzay üssü gibi dizaynı. Işıklı uzun koridoru ve beyaz duvarlı, aydınlık, iç karartmayan asmosferi ile insan burada eğleneceğim diye başta kendini şartlıyor. En ilginci mekanın içinde koca bir oda var. Bu odada girişteki bölümden farklı müzik çalıyor. Odadaki Dj farklı yani. Ayrıca bu iki ayrı bölümdeki müzik birbirine karışmıyor ve mekandaki ses yalıtımı sayesinde insanlar birbirleriyle çok rahat sohbet edebiliyor.

Aynı ritm ( dım tıs dım tıs) elektronik, hafif techno ya da disco müziği ile eğlenirim diyorsanız burası tam size göre. Mekan geç saatte kalabalıklaşıyor ve insanlar yan yana hatta koridorlarda dans ediyor.

Dün -cuma günü- yabancılar çoktu. Marjinal tipler fazlaydı. Tuvaletler çok kalabalıktı ve aynı anda bir kabine iki erkeğin girdiğini gördüm . (Marjinal kelimesini cinsel yönelim için de kullandığımı size iyice açıklamama gerek yok sanırım.) Benzer durumla ablam da bayanlar tuvaletinde karşılaşmış.

Sevgililer günü geldiği için duvarlara siyah kalpler kondurulmuş güzel olmuş:)

Müşteri kalitesi tartışılmaz çünkü mekan kusursuz zaten. Yaş ortalaması 20-30 aralığında değişiyordu. Damsız girilmez şartı tabiki yok ve tüm gruplar sürekli kesişme halindeler. Asla kimse kimseye rahatsızlık vermiyor. Ortam samimi olunca herkes sadece dans ediyor, eğlenmesine bakıyor.

Pazartesi okul açılıyor ve tüm arkadaşlar memleketinde. Onlar da ayrı program istedi. Herkesin İstanbul dışında olmasına ve buraya gelince zorla beni de coşturmalarına sinir oluyorum. Millet kendi doğum gününde olay yaratır. Benim hep şubat tatiline denk geldiği için karambole gider geçiştirilir.

Neyse ki bu yeni yaşımı ailemle gündüz sakin, gece de sıradışı 11:11'de ablamla (solda) kutlayarak karşıladım.

Mekanı incelemek isterseniz

http://1111.com.tr/ adresine bakın.

Oyuncak Hikayesi 3 geliyor. İşte fragman!

2010-02-13T13:49:00.005+02:00

1995 yılında "Oyuncak Hikayesi" filminin ilki sinemalardaydı. Ben o yaşlarda filmi çok beğenmiş ve filmden sonra eve gidince oyuncaklarıma daha farklı bakmıştım. Filmin etkisi ile sanki onlar da birer canlı varlık gibi gelmişti gözüme.

Çok sevilen “Oyuncak Hikayesi” filmlerinin yaratıcıları, yeniden oyuncak kutusunu açıp OYUNCAK HİKAYESİ 3 ile sinemaseverleri Woody, Buzz ve oyuncak karakterlerden oluşan sevimli çetenin dünyasına davet ediyor. Woody ve Buzz, sahipleri Andy’nin günün birinde büyüyeceğini kabullenmiş durumdadır peki o gün gelip çattığında ne yapacaklardır? Serinin üçüncü bölümünde Andy, üniversiteye gitmeye hazırlanmaktadır, sadık oyuncakları ise belirsiz gelecekleri yüzünden endişe içinde kalır. “Oyuncak Hikayesi 2” ve “Kayıp Balık Nemo”nun ortak yönetmeni Lee Unkrich seyircilerin sabırsızlıkla beklediği bu filmin yönetmenliğini yapıyor. “Küçük Gün Işığım”ın Oscar ödüllü senaristi Michael Arndt ise bu filme eşsiz yeteneğini ve komedi anlayışını katıyor. OYUNCAK HİKAYESİ 3 seçkin sinemalarda Disney Digital 3D™ olarak gösterilecek. Film 18 haziranda vizyonda!

sigara sayesinde sosyalleşmek...

2010-02-11T23:55:00.006+02:00

Sigara içenler kulübüne üye değilim. Bir mekana gittiğimizde sigara içenlerin oluşturduğu grubu mecbur takip etmek zorunda kalıyorum. Onlar içmeye giderken tek başıma takılacak halim yok.

Diyelim bir konser var. Sanatçı konseri yarıda kesip "Şimdi size bir on dakikalık mola, hem ben de kıyafetimi değiştiririm" diyor. Herkes sevinçle salonu terkedip sigara içme alanlarına koşuyor. Hatta çoğu mekanda bu yasak deliniyor millet çaktırmadan yakıp yakıp söndürüyor.Televizyonda Okan Bayülgen, "sigaraya hayır" konulu filmleri yayınladığı dakikalarda halbuki kendisi sigara molası veriyor. Bu madde "öldürür", "kısırlaştırır", "zehirler" gibi öğütleri dinleyen millet değil iğrenmek o maddeyi daha çok almak istiyor. Zaten zararlı olan her türlü şey insanın ilgisini çeker. Fast food da zararlı o yüzden öğlen hamburgercilerde yer bulunamıyor. Cola da zararlı ama ben su yerine cola içenleri tanıyorum. Alkol en zararlısı derler ama kimse alkol almadan eğlenemiyor.

Şimdi artık neredeyse heryerde brandalı ayrı bölümler yapılmış. Sigara içenler orada biraraya geliyor. Sanki sosyalleşme ortamı. Yani alan dar. İnsanlar sıkış tıkış da olsa elindeki sigarayı mutlulukla yakıyor. Çakmağı olmayanlar, olanlardan çakmak rica ediyor. Birbirini kesenler, süzenler...

Ortak bir amaç için biraraya gelmiş topluluk. Kendimi dışlanmış hissetmemek için ben de pasif içici olarak hayatıma devam ediyorum. Sinüzitim var zevk almıyorum yoksa içmeyi denedim. İçtiğimde de içime çekmediğimi söylüyorlar bunu öğrenemeden bıraktım. İlk denememde "özenti" diyenler sanki lise ya da ortaokul çağlarında özentilikten başlamadı(!) Ben gene olabilecek zamanda üniversite çağımda denedim. Ailem karşı değil de dikkat ediyorum ailesi içmesine kızanlar daha meraklı oluyor. Ben belki de göre göre bıktım...

medya sektöründe staj...

2010-02-07T16:59:00.007+02:00

Her zaman istemiştim. İsteğimi gerçekleştirip yazılı-matbaa medyası olmasa da ülkemizde önemli yaşam portalı olan sitelerden birinde staj yaptım.

Ekimde başlayan stajımı geçtiğimiz cuma noktaladım. Yağan kar yüzünden birkaç gün gidemedim diye de bana trip attılar.

Gözlerimlerimi şöyle sıralamak istiyorum.

Televizyon dünyasında reyting kaygısı olduğu gibi sitelerde de tıklanma sayısını arttırmak için türlü kurnazlıklar yapılıyor ya da ilgi çekebilecek haberler manşet olarak veriliyor. Örneğin magazin haberleri genelde hafif cinsellik içeriyor. "Podyumda göğsü açıldı", "Sevişme sahnesi dikkat çekti" gibi....

Sinema bölümü için ünlü aktrislerin fotoğraf galerilerini siteye yüklerken bir tanesinde çoğunlukla hoş yüz fotoğraflarına yer vermişim. Sonra bir arkadaştan uyarı geldi. Daha çok tıklanması için galerinin kapak fotoğrafında göğüs, dekolte, bacak gibi unsurlar ön planda olmalıymış. Sonra istenilen şeyi yaparak aktrisin yüz fotoğrafını, elleriyle göğüslerini avuçlamış haldeki ile değiştirince gerçekten tıklanma sayısında acayip artış gördüm. Sıradan ama yeni vizyona girecek bir filmin yeni fotoğrafları ilgi çekmezken, aktrisin fotoğrafları acayip tıklanıyordu.

En çok güldüğüm şeyler: haberlere gelen yorumlar. Mesela Demet Akalın'ın düğünü ya da bir komedyenin evinin önünde sıraladığı jipleri hakkında çıkan haberin altına hemen; "Biz burada açlıktan ölürken...", "Görmemişler!" , "Böyle rezil insanlara prim vermeyin" gibi yorumlar gelmeye başlıyor. Haber girişi yapan arkadaşların da sırf ortalığı kızıştırmak için haberin altına farklı bir nickle aykırı yorum yazmaları çok akıllıcaydı.

Portal sitelerin kötü özelliği copy-paste içerik olması. Yani ajanslardan alınan haberler kaynak gösterilerek aynen siteye giriliyor. Özgün bir çalışma yapılmaması, tek sıkıcı unsur. Bir müddet sonra otomatiğe bağlayıp gözüm kapalı haber-veri girmeye başlamıştım. Ama yeni bir karar aldılar artık bazı haberleri kendi yorumlarını katarak yazmaya başladılar o iyi oldu.

Çalışanların bazen haberci kimlikleriyle tüm sinema, tiyatro ve parti gibi etkinliklere ücretsiz girme avantajlarının olması iyi. Geçende Sibel Tüzün'e bu sayede gittim. Zaten mekan sahipleri reklamlarının yapılması ve etkinliklerin haber olarak girilmesi karşılığında onlara bu imkanları tanıyor. Sitenin şehir sayfalarında mekanları tanıtmak için yeni açılan yerlere gidip değişik tatlar denemek "gurmelik" yapmak da onlar için güzel.

İlginç bir deneyimdi. Yemek ve servis hizmetlerinden de yararlandım. Onlara kalsa daha devam ettirirler miydi bilemiyorum ama ben üniversite bahar dönemim başlayacağı için şirketten ayrılmak durumunda kaldım. Zaten öğrenmem gerektiği kadarını öğrendim gerisi boşa yorgunluk olurdu. Artık dinlenme vakti...

foto

sevgililer gününe hazırlık

2010-01-31T16:13:00.002+02:00

Figen'in kız arkadaşıyla konuşmasına şahit oldum. Sevgililer gününe yaklaşırken şu an sevgilisi olmadığı için tüm eski sevgililerine cep telefonundan çağrı atmış. Tek tek aramaya başlamışlar. Bahane olarak "pardon, yanlışlıkla oldu" demiş. Sonra "napıyorsun görüşmeyeli?" konularına geçmişler...

Kız, böyle böyle tel. rehberinde kayıtlı olan tüm eski arkadaşlarıyla hasret gidermiş. Bazılarının nişanlandığını öğrenince yapmacık bir sesle "hadi canım olamaz! Hayırlı olsun canım mutluluklar" diyerek telefonu kapatmış.

Yıllarca peşinde koşan ve zamanında zorla kendi terkettiği çocuğu aramaya karar vermiş. "O kadar peşimde koştu. Eğer şu an yalnızsa muhakkak bir program yapar benimle 14 şubata" diye düşünmüş.

Sonuç gene hüsran. Son şansı olan bu erkek de, şu sıralar çok yoğun olduğunu önemli bir proje aldığını ve yurt dışına çıkabileceğini söylemiş.

Figen, "evlendim" dese daha az üzülürdüm diyor. Adamın şu an önemli bir holdingde yurt dışı bağlantıları yapacak konuma gelmesi onu daha çok üzmüş. "Adamı 5 sene önce terkettiğimde 'office boy' olarak çalışıyordu." dedi.

Her yerde promosyon. Sitelerde sevgililer gününe özel promosyonlar yapılıp hediyeler dağıtılıyor, yollarda kalpler uçuşuyor, sinema salonlarında her iki yanında çiftler oturuyorken Figen rahat edemiyormuş.

Anlık panik ve yalnızlığın verdiği çılgınlıkla tüm eski sevgililerini tekrar başına musallat ettiği için şu an daha çaresiz. Figen "kendi terkettiğim tipler nasıl olsa bana geri döner" diye düşünürken tam aksi olmuş ve Figen'i zamanında üzüp bırakan, hatta kullanan "zalimler" diye tabir ettiği grup ondan bir şans daha istemiş.

Şans verme konusunda kararsız. "Eski aşk tekrar alevlenebilir mi?" ya da "Ex'ten next olur mu?" diye kafa patlatıyor, tüm kızları toplayıp her birinden akıl oluyormuş.

Onu terkeden ve zamanında pek de iyi hatıralar bırakmayan sevgilisine Figen geri dönecek mi bilmiyorum ama böyle giderse bu sevgililer gününde de yalnız kalacağı kesin...

Seri katil filmimiz: Ejder Kapanı

2010-01-25T17:44:00.008+02:00

Dün, ablamla ülkemizin ilk seri katil filmi olarak duyurulan "Ejder Kapanı" adlı filme gittik. Kenan İmirzalıoğlu ve Uğur Yücel iki polisi canlandırıyor. Uğur Yücel, emekliye ayrılmak üzere olan başkomiser.

Çocuk tecavüzcülerini öldüren bir katilin izinde adalet kavramının sorgulandığı filmde, iki deneyimli dedektif Abbas ( Uğur Yücel ) ve ' Akrep ' Celal ( Kenan İmirzalıoğlu ) bir seri katilin peşine düşerler. Katilin kurbanları aftan yararlanıp çıkan sübyancılardır. Eldeki ipuçları askerden dönen Ensar'ı ( Nejat İşler ) işaret etmektedir.

Konu böyle. Nejat İşler filmin başında ve sonunda gözüküyor. Berrak Tüzünataç ise çoğu sahnede yer almasına rağmen tek zor oyunu sevişme sahnesi gibi duruyor. Film boyunca sıradan bir oyunculuk performansı sergiledi. Ceyda Düvenci ise Uğur Yücel'in pavyon şarkıcısı olan sevgilisi rolünde. Ona göre farklı bir rol ve iyi oynamış. Ezel dizisinde başrolde izlenen İmirzalıoğlu ise bu filmde doğu şivesiyle konuşan kaba saba psikopat bir karakteri canlandırıyor.

Şiddet sahnelerinden etkilenenler ya da morg sahnelerini (yaralı çıplak vücutlar) kaldıramayacak bünyeler bu filmi izlemesinler.

Filmde baştan sona seri katilin izi sürülüyor. Katil, öldürmeden önce işkence yaptığı adamları videoya almış ve tüm bu görüntüleri bazen emniyet müdürlüğüne yolluyor. Filmde katili haklı bulan halk da anlatılmış. Çünkü katil, aftan çıkan sübyancı-tecavüzlerin şeyini kesip atan onlara işkence eden biri. Bir taraftan baktığınızda intikam alan bir adam var. Tabi ki seri cinayetler işlemesi suç teşkil ediyor ve dedektifler onu yakalamak zorunda.

Filmde karamsar hava hakim. Sürekli gece ve yağmurlu bir gökyüzü. Herhalde gerilimi izleyiciye iyi aktarmak için böyle bir yol seçmişler.

Sonlara doğru kovalamaca sahneleri ve galata köprüsü açılırken taksiyle köprünün üzerinden uçan Uğur Yücel... Bu sahne için özel ekip getirilmiş güya. Yani fragmanda bu sahneleri görüp gidenler baştan sona aksiyon uçan arabalar falan hayal etmiştir ama biz baştan sona morg, kan, direklere asılmış sarkıtılan cesetler gördük. Gözü oyulmuş adam ve üstünde böceğin yürümesi gibi korku filmi sanki testere (saw) izliyorum dedirten sahneler vardı.

Neyse işte sonuç olarak bizim ülkede seri katil filmi nasıl yapılıyormuş gördük. Kenan İmirzalıoğlu olunca önceden Şener Şen'le oynadığı "Kabadayı" filmi kafamda canlandı. Orada da emekliliğe yaklaşan kabadayı vardı burada da bu cinayeti çözdükten sonra emekliliğe ayrılacak olan Uğur Yücel. Alakası yok ama İmirzalıoğlu yine kötü adamdı buradan size bir ipucu gelsin. Ejder şekli de cinayet olayıyla alakalı.

Polisiye seviyor ve şiddet, aksiyon dolu bir yerli yapım nasıl çekilebiliyor diye meraklanıyorsanız gidin görün.

Retro olmak isteyen?

2010-01-19T13:35:00.013+02:00

İstiklal caddesi üzerinde, tünele giderken suriye pasajı'nın içinde bir mağaza: by Retro

Tam vintage deposu. 50'li, 60'lı, 70'li yılların kıyafetleri... Televizyonda izlediğimiz dönem dizilerinin ve birçok filmin kıyafetleri buradan kiralanıyor.

Şapkalar, montlar, elbiseler, ceketler.... Değişik gözlüklerden ayakkabı çantalara kadar dolu çeşit var. Mekandaki koku zaten sizi alıp eski dönemlere götürüyor.

By Retro'nun içerisindeki diğer bir ayrıntı da mağazanın müzikleri. Genelde balkan ezgileri dinliyorsunuz. Fakat bir anda eski türk filmi müziği de çalabiliyor club müzik de... Aşağıdaki fotoğrafta DJ tesisatını görüyorsunuz. Yerde eski plaklar, tozlanmış gitarlar. Bilgisayar ve kolonlar bile eski antik piyanonun üstüne yerleştirilmiş.

Bu atmosfere girip mekanı incelemeye kalkarsanız saatlerin nasıl geçtiğini anlamazsınız. Ben bir süre sonra oturup dinlenmeyi tercih ettim. Örneğin maskeli baloya ya da tematik kostümlü bir partiye davetliyseniz kıyafet almak ya da kiralamak için uğrayacağınız ilk ve tek yer burası olmalı. Sonra şu bazı kliplerde kullanılan ilginç gözlüklerden denedim. Panjurdan bakar gibi.... Mekanın çalışanları çok yardımsever. İçeri girip birşey alamasanız da girin karıştırın. İstiklali bilip de şu sıradışı mağazaya uğramadan geçmek olmaz...

Oradan şuursuzca eski şeyleri alıp giyerseniz "demode" olursunuz, ama bilinçli seçilmiş doğru kıyafetlerle tarihi günümüze taşıyabilir ve siz de "retro" olabilirsiniz.

benim her yerde elim kolum var...

2010-01-16T00:33:00.005+02:00

Günlerdir yazamadım çünkü finallerle boğuştum. Salı günü de son finalime girerek uzun sömestr tatilime start vereceğim.

Yarın akşam (yani 16 ocak cumartesi) Taksim'de ücretsiz Tarkan konseri olacakmış. Ben de o saatlerde yine Taksim'de Hayal Kahvesi Bistro'da olacağım. İzdiham olmaz umarım.

Let Me Entertain You by Sibel Tüzün programında çekildiğim fotoğraflar için TIKLAYIN.

Konserle ilgili detayları bir sonraki yazımda yayınlayacağım. Sibel Tüzün, 60'lar, 70'ler ve 80'lerin klasik olmuş en güzel parçalarını seslendirdi. Üstelik her döneme ait kostüm ve aksesuarlarla...

YEPYENİ YAZILARIM 19 OCAKTAN SONRA YAYINDA OLACAK!

Bohem hayatı dediğin modern serserilik mi?

2010-01-08T20:51:00.017+02:00

Keşke hepimiz rahat olsabilsek... Umursamaz, boşvermiş hiçbir şeyi kafaya takmayan, yarını düşünmeyen....
Çoğunlukla edebiyatçılar, ressamlar kısacası sanatla ilgilenen kişiler,

Duygu yoğunluğu olan, fakat "aşk olursa olur olmazsa olmaz önemli değil" diyenler,
Maddi konuları dert etmeyenler,
Kalabalık sohbetlerdense sakin bir kafede kitap okumayı tercih edenler, (Bu tarz insanlar Cihangir'de takılmayı sever. Ellerinde genelde kalem, kitap defter üçlüsü bulunur.)
Sınırsız özgürlüğü severler, (Sınırların dışına çıkmak onların doğuştan gelen özelliğidir. Bunu farklı olmak için yapmazlar.) Az kıyafetle idare edebilirler, (Zengin de olsalar salaş takılır ve istedikleri gibi giyinirler. Aynı kıyafeti 1 hafta boyunca giyip gezen tipler varmış.)
Evlerinde radyo, TV bulunması gerekmez,

Yukarıda sıraladığım özelliklere sahip olanlara "Bohem" deniliyor. Çingeneler ve yoldaki şarapçı amcalar da bu sıfatı alabilirmiş ama bazıları bu sıfatı alacak olanların entellektüel bilgi birikimine sahip olması gerektiğini düşünüyor.

Bohemya hayali bir ülke. Bohem akımı, ilk kez Paris'te ortaya çıkmış.* (La Bohème)
Rahmetli ünlü söz yazarı Aysel Gürel'in tarzı bohem hayata örnekmiş. Kendisinin evindeki çöpleri bile atmayacak kadar rahat olduğunu biliyorum. Evinin bir odasını çöplere ayırmıştı ve sadece simit-peynirle günlük öğünlerini geçiştirebiliyordu.

Ülkemizde erkekler bohem sıfatını alabilirken, bohem olmaya çalışan kadınlar iffetsiz damgası yiyor. Yani sınırları zorlayan bir kadına ne gözle bakarlar bilirsiniz.

Batı, bohemi bize romanlarda ve filmlerde gösteriyor. Paris'te iki günde bir yemek yiyerek otel odasında yaptığı yağlı boya tabloyu bitirmeye çalışan bir ressam ya da tek gecelik ilişkileriyle anı yaşayan bir karakter. Yalnız, bu filmlerin sonu iyi bitmiyor. Ressam açlıktan ölüyor, diğer karakter fahişe oluyor. Sapına kadar bohemin sonu da hastanelik olmakmış.
Ülkemiz gençliği serserilikle bohemliği ayıramıyor. Nette okuduğum bir yazıda çok güzel anlatılmış. Bizim Türk gencinin yaşamı planlı. İlkokul-ortaokul-lise ve sonra sınava girmek, üniversite hayalleri... Bu tarz planlı bir yaşam, bohemin umursamazlığı ve savurganlığına ters düşüyor zaten.

Recep İvedik: 'Bu ne saçma hayat, bu ne dingil hayat ya, bu ne kopuk hayat, bu ne manyak yaşam tarzı ya, bu ne bohem ya!'....

foto

2010'a nasıl girdim?

2010-01-01T15:55:00.004+02:00

Hala uykuluyum. Okuldan arkadaşlarımla Etiler'de Vodka adlı kulüpte yeni yıla girdim.
Pek fazla eğlendiğim söylenemez. Zaten mekan adı Vodka ya başka alternatif içki yoktu önüme çıkan. Masadaki hazır şişelerden vodka doldurup durdular.

Fazla içmediğimden sarhoş olmadım. Yan masamızda benden yaşça hayli büyük olan tipler, devrilerek geceyi noktaladı. Oturduğum koltuğa bir adam devrildiğinde neyse ki ben yerimden kalkmıştım. Topuklu ayakkabılarıyla tökezleyen kadınlar da vardı. Tuvaleti mide bulantısı şikayetiyle dolduran kalabalık azaldığında, lavabo delikleri çoktan tıkanmıştı. ( Düşünün artık pisliği!)

Mekanda çalan müziklerde belli bir tarz yok. Club müziği, türk pop müziği derken gecenin ilerleyen saatlerinde "kara biberim", "tombul tombul memeler" çaldı. O saatte kafalar gittiği için herkes bu garip şarkılarla eğlenmeye devam ediyordu. Ankara havası, misket, roman havası bile çalar gibi oldu da kısa kısa geçtiler hepsini...

Geçen sene Kalamış'ta geçirdiğim yılbaşı, sarhoş kız arkadaşlarıma rağmen güzeldi. Bu sene sarhoş kızlar yoktu ama üç tane çiftimiz, dört sapımız vardı. (Saplardan biri ben oluyorum.) Sap grubundan bir arkadaş, mekanda eğlenmeye gelen kızlardan birine "konuşabilir miyiz?" demiş. Kız kibarca geri çevirmiş ama sonra o kızın masasındaki erkeklerden biri gelip bizim sap arkadaşa posta koymuş. Neyse ki olay büyümeden halledildi. Yanlış anlaşılma olmuş. Bizim arkadaş, kızı sahipsiz (yanında erkek yok) sanmış falan...

Gece olaysız noktalandı. Yeni yıla girerken yaptığım geri sayımı bile anlamadım. Saat 23:00'ten sonra ortam hareketlendi. Mekan müziklerle coşturdu ki bir baktım yeni yıla 10 dk kalmış. Hala oturanlar var. Bari oturarak girmiyim dedim kalktım. Değil 10, Dj direkt 3'ten geri saymaya başladı saniyeleri. 3-2-1...... ooo 2010!
Sonra sarılma, kutlama faslı; her daim içki içme, arada sigara içme, işeme molası... Güya sigara içme yasağı var ama yasak 00:00'dan sonra birtakım kişiler tarafından delindi sanki.

Akşam arkadaşımda kalıp sabah erkenden eve döndüm. Onların uyanmasını bekleyemezdim. Ben başka yerde rahat uyuyamıyorum da:)

2010'un herkes için iyi geçmesini diliyorum. Geride güzel anılar ve başarılar kalsın istiyorum.

Not: Yeni yıla özel yenilik yaptım ve blog temamı değiştirdim. Soğuk mavi tonlardan sonra enerjik turuncu renkli tasarımda karar kıldım farketmişinizdir.

sanal manyaklık

2009-12-27T22:06:00.005+02:00

Sanal alem hayatı o kadar etkiler oldu ki, televizyondaki showlar hatta gazete eklerindeki haberler bile internetten araklama çıkıyor.
Haberin çıkmasını geçelim, insanlar eski çıktıklarını bile facebooktan takip eder olmuş. Arkadaş listesinde olmamasına rağmen eski sevgilisinin profil fotoğrafını sürekli kontrol edenler varmış. Geçen bir arkadaş dedi: "Demin arama bölümüne yazdım, benim kız çıkmadı ya facebook hesabını kapattı ya da beni engelledi!"

Böyle konuştuktan sonra arkadaşım geçen gün yolda bu bahsettiği kızı görmüş, sonra bir kafede oturup kahve içmişler. Laf arasında bizimki kıza demiş, "Geçen akşam baktım beni facebookta engellemişsin. Ben senin listende bile değilim. Sadece doğum gününde mesaj attım diye mi tüm bunlar?"

Kız, "Yoo ben seni engellemedim o kadar nefretlik bir durumum olsa senle şu an burada oturmazdım." demiş.

Arkadaşım eve gidip tekrar hesap ayarlarını kontrol edince görmüş ki kızı engelleyen kendisi! Başkalarının listesinde ya da foto yorumlarında kızı görüp hatırlayıp sinirlenmemek için içkili olduğu bir gece kızın resmine son kez bakıp onu block liste attığını hatırlamış.

Sonra pişman olmuş kız da benim için kesin "manyak" demiştir diye içi içini yemiş. Hemen engeli kaldırıp kızın profil fotoğrafına bakmış. Keşke bakmaz olsaymış. Kız, fotoğrafında başka bir erkeğin omzuna yaslanmış halde saçlarını okşatırken poz veriyormuş.

Benim arkadaş aşırı sinirlendi. "Madem hayatında biri var niye benimle kafede oturup, hayatında biri yokmuş gibi beni engellemediğini tekrarlayıp durdu?! " dedi.

"Bu tarz mevzularla uğraşmaktansa sen hesabını tamamen silmelisin" dedim arkadaşıma. Sonra baktım silmiş, "aferin" dedim içimden. Ertesi hafta ne dese beğenirsiniz, benden şifremi istedi. Günlerdir o kızı merak ettiğini ve benim hesabımdan onun listesine bakmak istediğini, hatta kızın son çıktığı çocuğu araştırmayı planladığını anlattı.

Banane ya kimseye şifremi veremem. Dedim: Git kendine "fake" hesap aç!

Alis Harikalar Diyarında-fragman (türkçe)

2009-12-25T00:55:00.005+02:00

"Avatar" ile birlikte 3D filmler büyük ilgi görmeye başladı. 5 mart 2010'da Amerika ile aynı anda ülkemizde de 3D olarak gösterime girecek olan Tim Burton’ın yönetmenliğini yaptığı "Alis Harikalar Diyarında" filminin fragmanını (Türkçe) olarak yayınlıyorum. Bu yeni türkçe fragman çoğu sitede bulunmuyor. Benim mail kutuma gelmişken paylaşmak istedim.

NOT: Yönetmen Tim Burton ve aktör Johnny Depp bu yeni macera için tekrar bir araya geldi. İkili ilk kez 1990 yılının hit filmi “Makas Eller”de çalıştı ve hemen yakın arkadaş oldular. Birlikte olağanüstü ve sıradışı filmler yapmaya devam ediyorlar. “Ed Wood,” “Hayalet Süvari,” “Charlie’nin Çikolata Fabrikası,” “Ölü Gelin” ve “Sweeney Todd: Fleet Sokağının Şeytan Berberi” diğer ortak ürünleri.

ALİS HARİKALAR DİYARINDA
Web sitesi: Disney.com/wonderland

Facebook sayfası : www.facebook.com/AliceInWonderland & www.facebook.com/madhattersubjects

Twitter: Follow www.twitter.com/importantdate

Vavien'i izleyen ben...

2009-12-20T22:25:00.006+02:00

Yine bir Turk filmi. Bu seferki çok farklı.
Engin Günaydın'ın senaryosunu yazdığı ve Taylan Biraderler'in yönetmenliğinde çekilen film komedi öğeleri taşı da dram ağırlıklı. Karamizah örneği diyebiliriz.

Filmde karamsar bir hava var. Olaylar Tokat'ta geçiyor. (Zaten Engin Günaydın Tokatlı ve filmin çekildiği ev amcasınınmış.) Bugünkü gibi yağmurlu bir hava. O havada piknik planı yapan bir adam: Celal.

Konuya gelince: Celal, karısının sakladığı paraları gizli gizli çalarken, oğlu da Celal'in gizli porno arşivinden faydalanıyor. Yani hepsi gizli işler çeviriyor.

Celal, karısı Sevilay'ın sakladığı paraları pavyondaki kadına yedirmeye başlamıştır ve karısına Samsun'da bir lise işi aldıkları yalanını uydurur. Celal elektrikçidir. Filmin adı Vavien; bir lambayı iki ayrı düğmenin açıp kapayabilmesini sağlayan elektrik düzeneği anlamına geliyor.

İyiler ve kötüler vardır hayatta. Celal kötülüğü, Sevilay iyiliği temsil ediyor.

Sevilay rolündeki Binnur Kaya rolünde çok başarılı. Engin Günaydın'da yine Avrupa Yakası-Burhan karakterinin izlerini görsek de bu filmde çok farklı bir karakter yaratmış.

Sevilay kocasını çok seviyor. Öyle ki kocası için ördüğü kazağı kocası belki giyer diye yanında taşıyor. Başta belirttiğim maaile pikniğe gitme bölümünde filmin gidişatı değişiyor. Celal'in kötü planları devreye giriyor. Sonrası sürpriz...

Filmde beklediğinizi bulamayabilirsiniz ama hoşa giden ince detaylar var. Celal'in cep telefonu mesajları, Sevilay'ın Almanyadaki babasıyla yaptığı telefon görüşmeleri ve Sevilay bulaşıkları yıkarken ya da kapıyı zorlarken oluşan sanatsal filmatik görüntüler gibi...

Sırf Binnur Kaya'nın oyunculuğu için bile gidilir bu filme. (Ben onun için gittim.)

Kara mizah örneği. Yani, ciddi abartılabilecek cinayet teşebbüsü gibi olaylar şiddetsiz geçiyor. Yer yer gerilime kayar hatta Sevilay kocasından intikam alır belki diye düşündüm ama kadın aynı saflık ifadesini tüm film boyunca sürdürdü.

Ne güldüm ne ağladım öyle bir film. Pazar olduğu için aşırı kalabalık olan sinema salonunda daha film yeni başlamışken kıkırdayan ve "bu adam komik şu an gülmeliyim" havasında en abuk sahnede kahkaha efekti yapanlar vardı, sinir oldum. Sinemada konuşulmayacağını hala öğrenemeyenler var.

Bu ara Türk filmi patlaması var. Sürekli yeni filmler vizyona giriyor. Onca film içinde güzel oyunculuk ve sektöre farklılık getirmesi açısından en iyisi bu film derim.

fragman:

Vavien teaser from Mehmet Ali Arın on Vimeo.

Bedavacı olmak gerek bazen...

2009-12-19T18:09:00.006+02:00

Bedavaya meraklı bir milletiz.

Bir teknoloji mağazasının açılışı olur, insanlar kapıda birbirini ezer. Sokakta promosyon birşey dağıtılır hemen kapışılır.

Almayacak olan da kendini enayi hissetmemek için "alıyım bari" der.

-Sırf promosyon olduğu için hayatı boyunca yemediği şeyi tadanlar, içmediği içkiyi deneyenler,

-Sırf ucuz diye belki sonradan gardrobundan çıkarmayı düşünmeyeceği elbiseyi alanlar,

-Bileti bedava diye sevmediği sanatçının konserine gidenler,

-Sürekli ısmarlayan-"bonkör tip" diye sevmediği arkadaşını yanında gezdirenleri biliyorum.

Böyle yazdım ama ben de artık uyanıklık yapıp bedava şeylere, hediye kampanyalarına atlıyorum. Geçen CEBİT bilişim fuarına davetiye kazanmama rağmen derslerden dolayı gidememiştim, üzüldüm aslında. Aylar önce bir sinema filminin bloggerlar için ücretsiz ön gösterimi yapılacaktı katılamadım.

Bunun dışında gazoz kapakları altındaki şifreleri SMS'le yolluyor, beleş hamburger kuponlarını kaybetmemeye çalışıyorum.

Şans oyunlarını seven bir annem var. Her zaman değil ama denk düştükçe zevkine sayısal loto oynar.

Bedavadan para kazanmanın çok güç olduğunu biliyorum. Bunun farkında olan çok ki geçtiğimiz dönemlerde TV'de her gün kutulardaki paralar hakkında tahmin yapıp, kutumda "büyük" var yok sen de "kırmızı" var diyen tiplerin ağlayıp bağırmalarını izliyorduk.

Çoğu arkadaşımız beleşcidir. Yapılan ödev, içilen sigara, dvd'ler... Herşeyimiz paylaşıma açık olmak zorundadır. Aksi halde arkadaş kaybederiz.

Bu davranışların aşırısı kötüdür. Cüzdanı dolu olmasına rağmen biri size hala birşey ısmarlatmaya çalışıyorsa o kişiye kendini çok akıllı zannetmemesi gerektiğini söyleyin. Böyle insanlara "vantuz", "yiyici", "sömürücü" gibi lakaplar takılır. Zararsız modda takılan ve ortam içinde saklanmadan hareket eden bedavacılara "otlakçı" denir. Kimisi "bedava mezar bulsam içine girerim" diyebilecek karakterdedir, kimisi "nerede beleş, oraya yerleş" mantığındadır.

Maddi değerleri bedelsiz (para ödemeden) satın alabiliriz. Peki ya dostluk arkadaşlık? Bazı değerlere ulaşmak için para yetersiz kalıyor maalesef...

foto: deviantART

günün videosu

2009-12-18T20:31:00.002+02:00

DJ Kaan Gökman'dan Ethno Side 2009 müziğini fon alarak blogum için bir video hazırladım.

bozuk sifon

2009-12-14T18:24:00.007+02:00

Beni çok tanımadığım insanların evinde sifonu bozuk tuvalete mahkum eden herkes eşit ölçüde sorumludur kendimi içinde bulduğum tatsız durumdan. Beni oraya sürükleyen de, o sifonu bir türlü yaptırmayan adam da, tuvalete girdiğimi görüp gerekli talimatları vermeyen evinin kadını da aynı ölçüde suçlu benim gözümde.

Sonuçta sizin sifonunuz çalışmıyor, ama kendi içinizde bir sisteme oturtmuşsunuz olayı belli ki.

Ama sifonu bozuk olan her evde değişik bir sistem vardır. Kimi bozuk sifonun vanasını açarsın, dolmasını beklersin, dolunca çekersin sonra vanayı yine kapatırsın. Bazen de tesisatı hiç ellememek gerekir, daha vanayı açtığın gibi su basar başka insanların banyosunu. Ben mesela risk almak istemem böyle bir durumda. Vanaya falan hiç bulaşmadan kova, leğen vb. ararım çok da tanımadığım insanların tuvaletinde. Teknoloji ve iletişim çağında beni "keşke s.çmasaydım lan" dedirtecek kadar tatsız bir duruma soktunuz, bunu engellemek elinizdeyken hiçbir şey yapmamayı seçtiniz. Ne bileyim, bu olayın üstüne çay ikram etmenizin hiçbir esprisi kalmıyor benim için.

uykusuz dergi-"o sırada erman çağlar"

Bu filmin adını koyamadım. "Adını Sen Koy"

2009-12-13T23:25:00.006+02:00

Bu akşamüstü ablamla birlikte Tuna Kiremitçi'nin yazıp yönettiği "Adını Sen Koy" adlı filme gittik. Filmin her yerde reklamının yapılması ilgimi çekmişti. Sitelerde bazı yorumcuların yaptığı "paranıza yazık, gitmeyin" uyarılarına rağmen filmi merak ediyordum.

Filmin konusu şöyle: Can ile sevdiği kız Aybige yakın zamanda evlenecektir. Fakat Can'ın çocukluk arkadaşım dediği en yakın dostu-kankası Ilgaz'ı, Aybige ile tanıştırması ile olaylar karmaşık bir hal alır.

Öncelikle daha önceden ıssız adam filmi ile tanıdığım Melis Birkan'ın oyunculuğunu beğendiğimi belirteyim. Öyle sıradan-samimi bir duruşu var ki filmi gerçekçi kılan da Birkan'ın oyunculuğu. Ayrıca Ilgaz'ın abisi rolünde izlediğimiz Ahmet Mümtaz Taylan'ın oyunculuğu çok iyiydi. İntihara eğilimli adam rolünde çok başarılıydı. Ilgaz rolündeki genç, daha önceden Mahsun'un "Güneşi Gördüm" filminde travesti olmuştu. Bu filmde de iç dünyasını çözemediğimiz bir karakteri canlandırıyor. Filmdeki karakterlerin çoğu, yıllar önce ailesinden kayıplar vermiş. Hepsinde hafif içe kapanıklık, ruhsal problemler var. Özellikle Ilgaz ve abisi. Abi, zaten akıl hastanesine yatıp çıkıyor.

Filmin senaryosunda kopukluklar var gibi geldi. Yani filmi izlerken "Bu niye böyle oldu ki?" gibi tepkiler verebiliyorsunuz. Ilgaz'ın Aybige'ye hangi ara aşık olduğunu da çözemedik. Ilgaz'ın Aybige'nin fotoğrafını bilgisayarda duvar kağıdı yapması dışında sevgi ispatı göremedik filmde. Sadece resme bakarak aşık olunabiliyor demek. Belki de konu sandığımızdan çok farklı. Ilgaz, yakın arkadaşının evlendiği kızı sevmekten ziyade belki de arkadaşının mutlu oluşunu kıskandı. İşte bu gibi durumlar netleşmiyor. Belirsizlik var.

Filmde mutluluğu yakalayaman abi-kardeş (Ilgaz ve abisi), dengesiz bir kız (Aybige)... gibi farklı karakterleri tanıma fırsatı buluyorsunuz. Filmin sonu sanki devamı gelecek gibi, lank diye bitiyor.

"Neşeli Hayat" filminden sonra bu filme gidip yine Türk filmi izleme sonrası pişmanlık duydum. O kadar abartıya farklı birşey beklerdim. Pişman değilim. Oyunculuklar güzeldi. Film Eskişehir'de geçiyor. Diyaloglar çok. Arada anlamlı güzel laflar ve duygusal anlar oldu. Issız adam kadar ağlatıcı finali olmasa da sonunda biraz üzüldüm. Kafamda hala sorular var o ayrı.

Restorantımıza davetiye kazandınız!

2009-12-11T00:35:00.010+02:00

Günlerdir yazasım yok. Rahatlık hiç yok. Sayfanın sloganını değiştirdim. "Bir gencin rahat olma çabaları" yeni sloganım.

Aslında eskiden çok daha çekingen biriydim. Şu üniversite yıllarım en sosyal dönemim. Eve aşırı yakın bir üniversiteye gidiyorum ve 3. sınıftayım. Seneye okulda son senem olmasını diliyorum. En karmaşık mühendislik dalını seçmişim. Mühendislik okuyanlar beni anlar, kafayı yormadan çabalamadan ders geçilmiyor.

Şu an boş günlerimde ülkemizin tanınmış online site-portallarından birinin şehir-yaşam sayfalarında stajyer editör olarak çalışıyorum. İnternetle ilgili olmam, bu siteye sahip olmam vb. nedenlerle hemen işe kabul edilmiştim. Kazanç olmayınca sevdiğin işi yapmak da bir müddet sonra sıkıyor. Çalıştığım yerde çoğunlukla etkinlik, parti ve konser ilanlarını girmek, photoshopla resim kesip biçip eklemekle uğraşıyorum. Parti girişi yapa yapa gece hayatında bulunmasam da her mekan hakkında bilgim oluştu. Stajyer olarak işe alınırken yaptığım röportaj çalışmalarından bahsetmiştim. İleride yine bir ünlü ile röportaj ayarlarsam orada da yayınlatabilirim.

Annem de Bağdat Caddesine yakın, Şaşkınbakkal semtinde ev yemekleri üzerine cafe & restorant açtı. Onun da telaşı var. Bir ara gidip fotoğraf çekebilirsem sitelerimde orayı tanıtmayı planlıyorum. Merak edenler için broşürümüz aşağıda bakabilirsiniz:

(resmin büyük hali için ŞURAYA tıklayın)

*Restorantımızın eski işletmecisi Zehra hanım, geçtiğimiz aylarda bu mekanla gazeteye haber olmuş. Haberi okumak için ŞURAYA tıklayınız.

Restorantın adını, çalışanlarını ve tarzını değiştirmedik. Müdavimleri olan bir mekan. Siz de hem sağlıklı beslenmek hem de uygun fiyatla karnınızı doyurmak istiyorsanız bekleriz...

Restorantımızla ilgili fotoğraflı geniş tanıtım yazısını daha sonra yayınlayacağım.

Neşeli Hayat filmini gördüğümden beri neşesizim

2009-12-04T21:55:00.009+02:00

Yılmaz Erdoğan'ın gösterime giren yeni filmi "Neşeli Hayat", sizi sürekli neşelendiren değil ara sıra güldürüp çoğu zaman içinizi sıkabilen bir film. BKM oyuncularının bu filmde oynadığını görüp, "Kesin çok komik bir film" diye gitmeyin yanılırsınız.

Öncelikle başroldeki Yılmaz Erdoğan'ın ve karısı rolünde izlediğimiz Büşra Pekin'in oyunculuğunu çok beğendiğimi belirteyim. Film boyunca pek sıkılmadım ama çok da heyecanlanıp şaşırmadım. Zaten film sonunda sizi şaşırtacak çok mutlu bir sahne ya da hüzünlü bir an beklemeyin. Alelade bir şekilde yılbaşı akşamında film sona eriyor.

Filmin anlatımı güzel. Gecekondu semtindeki sıradan insanların yaşam mücadelesi. Konu, İstinye Parkta günlüğü 40 TL'ye noel babalık yapan Rıza'nın (Yılmaz Erdoğan) maddi sıkıntıları üzerine yoğunlaşıyor. "Neşeli Hayat" başka bir anlama daha geliyor. Onu burada yazarsam özelliği kalmaz, gidin görün. Genel olarak parasal mesele üzerinde çok durulmuş. Neredeyse filmin yarısı gereken parayı arayıp bulmakla geçiyor. Fakat bunu anlatırken fakir edebiyatı yapmıyor. Mutlu olmaya çabalayan bir adamın hikayesini anlatıyor. Oyuncular başarılı. Yılışık belaltı espri yok. Doğal bir anlatım var. Eleştirmenlerin filmi beğenmesinin nedeni de bu bence. Büyük gişe başarısı yakalanacağını düşünmüyorum. Eleştirmenlerin övgüler yağdırdığı ve festivallerden ödüllerle dönen çoğu film gibi beni çok etkilemeyen bir filmdi. Hıncal Uluç "hayatımda izlediğim en güzel film" tarzında bir yazı yazmış bu film hakkında. Bazı isimleri çok abartıyor. Uluç'un aşırı beğendiği şeyleri ben çok beğenemiyorum zaten.

Yeni yıla doğru sakin dinlendirici bir film arıyorsanız bu filme gidin derim. Aksiyon, heyecan ve sürprizin olmadığı konusu; trajikomik, az masraflı bir yapım...

NOT: Filme arkadaşlarla ders arasında gittik. "Kızlar paramızı geri ver!" diyecek hale geldi. Benim zorumla girmişlerdi bu filme. Ben de eleştirmenlerin gazına geldim. 2012'yi de inat ettim izlemeyeceğim.