രാഹുകാലം - RAHUKALAM

പിറവി

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Mon, 01 Jan 2018 19:12:00 +0000

കിണർ വക്കിലെ പാളത്തൊട്ടിയിൽ നിന്നും വെള്ളം കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരി എടുത്ത് സുധൻ അതിലേക്ക് അല്പം സമയം നോക്കി നിന്നു. തന്റെ കൈരേഖകൾ അതിൽ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു കാണാം. കൈവെള്ളയിലൂടെ തണുപ്പ് ആത്മാവിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി.
സുധൻ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു-
നിന്നിലാകുന്നു ജീവന്റെ ഉത്ഭവം.
നീയാകുന്നു ജീവദായിനി.
നീയാകുന്നു ആദിമാതാവ്.

വിരലിടവുകളിലൂടെ അവൾ ഊർന്നിറങ്ങി മണ്ണോട് ചേർന്നലിഞ്ഞു.
സുധൻ ആ മണ്ണിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ആ കവിൾത്തടം കഴുകി. ആകാശത്തിൽ നിന്നടർന്ന് ആയിരം തുള്ളികൾ താഴേക്കിറങ്ങി വന്നു, ഏഴു സമുദ്രങ്ങൾ തേടി ഒഴുകി . ആ ഒഴുക്കിൽ സുധനും ചേർന്നു.

ദൂരെ പർവ്വതാഗ്രത്തിൽ ഹിമാനിയിൽ നിന്നും ഒരു ഉറവ പിറവിയെടുത്തു , അതിനു സുധൻ എന്നായിരുന്നു പേര്.

രാത്രി

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Tue, 13 Jun 2017 20:05:00 +0000

കരണ്ടില്ല. മുറ്റവും പറമ്പും നിലാവിൽ കുളിച്ച് നിൽക്കയാണ്. അമ്മയും ചേച്ചിയും ഇറയത്തിന്റെ പടിയിൽ ഇരിക്കുന്നു. അമ്മമ്മ തൂണിൽ ചാരി ഇരിപ്പുണ്ട് . ഞാൻ ഒരറ്റത്ത് കസേരയിൽ കാൽ കയറ്റിവച്ചിരിപ്പാണ്.

ചെറിയ കാറ്റിൽ പറമ്പിലെ വാഴക്കൂട്ടം ഒന്നിളകി. അതിന്റെ മറവിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നി. എന്റെ പിറകിൽ ആരോ നിൽപ്പുണ്ടോ? എനിക്ക് പേടി തോന്നി. ഞാൻ കസേരയിൽ നിന്നിറങ്ങി, അമ്മയുടേയും ചേച്ചിയുടേയും ഇടയിൽ ചെന്നിരുന്നു. ചെക്കന് പേടി തുടങ്ങി എന്ന് ചേച്ചി കുറവാക്കി. പേടിയായിട്ടല്ല ഇവിടിരുന്നാൽ ചന്ദ്രനെ കാണാം എന്ന് ഞാൻ നുണ പറഞ്ഞു.

ദൂരെ നിന്നും കോൽക്കളിപ്പാട്ടിന്റെ ഈണം കേൾക്കാം, കേളപ്പേട്ടൻ കള്ളുകുടിച്ച് പാട്ട് പാടി നടുവയലിലെ വരമ്പത്ത് കൂടെ നടന്ന് പോവുന്നതാണ്. കേളപ്പേട്ടന് നല്ല പൊക്കമുണ്ട് - അമിതാബച്ചനെക്കാൾ പൊക്കം കാണും. മെലിഞ്ഞിട്ടാണ്. കേളപ്പേട്ടനെ കണ്ടാൽ ഒരു മുള കുത്തി നിർത്തിയിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും. രാത്രിയിലെ ഈ പോക്ക് മിക്കവാറും പതിവുള്ളതാണ്. കേളപ്പേട്ടന് നല്ല ധൈര്യം കാണണം, അല്ലെങ്കിൽ പാതിരായ്ക്കൊക്കെ തനിച്ച് എങ്ങനെ നടു വരമ്പത്ത് കൂടെ നടന്ന് പോവും, ആ സമയത്ത് അതിലൂടെ പോതിയുടെ പോക്കുള്ളതാണ്. ക്ലാസിലെ സുധീഷ് ഒരു തവണ ആ പോക്ക് കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. നാല് പന്തവും തെളിച്ച് പാഞ്ഞ് പോവുമത്രേ. മുന്നിൽ പെട്ടാൽ തീർന്നു. അല്ലെങ്കിൽ കേളപ്പേട്ടന് കള്ളിന്റെ പുറത്ത് ഇതൊന്നും ഓർമ്മ ഇല്ലാത്തതാവും.

ഏതായാലും പാട്ട് കേൾക്കാൻ നല്ല രസമുണ്ട്. എന്റെ പേടി എവിടെയോ പോയി. തിരിച്ച് കസേരയിൽ ചെന്നിരുന്നാലോ? വേണ്ട. ഉറക്കം വരുന്നുണ്ട് . മെല്ലെ അമ്മയുടെ മടിയിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. അമ്മ മുടിയിഴക്കൾക്കിടയിലൂടെ വിരൽ പായിക്കുന്നതിനിടയിൽ എപ്പഴോ ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

സമയസൂചി

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Mon, 24 Oct 2016 20:52:00 +0000

ബിശ്വാസ് മൊബൈൽ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കുകയും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അത്ഭുതപ്പെടുകയും ചെയ്തു. സമയം പന്ത്രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു , സാധാരണയായി പത്തിനു മുൻപ് ഉറക്കം പിടിക്കുന്നതാണ്. കണ്ട് കൊണ്ടിരുന്ന സിനിമയിൽ അത്രയധികം മുഴുകിപ്പോയി.

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ സാധാരണയിൽ നിന്നും അരമണിക്കൂർ വൈകി . തിരക്ക് പിടിച്ച് ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ലിഫ്റ്റിനു കാത്ത് നിൽക്കാതെ നാലാം നിലയിലെ ഓഫീസിലേക്ക് പടികൾ ഓടിക്കയറിയെത്തുമ്പോഴേക്കും അയാൾ ഒരു നായയെപ്പോലെ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ബിശ്വാസ് കീബോർഡിന്റെ താളക്രമീകരണങ്ങളിൽ വ്യാപൃതനായി.

രാത്രി പത്ത് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും അൽപ്പനേരം കൂടെ ടി.വി കണ്ടിരിക്കാമെന്ന് തോന്നിയതിനാൽ അയാൾ വാർത്താ ചാനലുകളിലേക്ക് റിമോട്ട് തിരിച്ചു. കുറ്റാരോപണത്തിൽ അവതാരകൻ ഒരു വീട്ടിലെ മുഴുവൻ പേരെയും കൊലപ്പെടുത്തിയ മോഷ്ടാവിനെക്കുറിച്ച് പേടിപ്പെടുത്തുന്ന വിവരണങ്ങൾ തന്ന് കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കള്ളൻമാർ ഇറങ്ങുന്ന സമയവും കഴിഞ്ഞ് വൈകി ഉറങ്ങുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് ബിശ്വാസിന് തോന്നി. അയാൾ ടി.വിയുടെ വോളിയം അൽപ്പം കൂടെ കൂട്ടി വച്ചു.

രാവിലെ മൊബൈലിലെ അലാറം ശബ്ദിച്ചെങ്കിലും ബിശ്വാസിനെ ഉണർത്താൻ മാത്രം അതിനു ഉണർവ് പോരായിരുന്നു.

ഇന്ന് തിരക്കിനടയിൽ അയാൾ മൊബൈൽ എടുക്കാൻ മറന്നു.

എന്ത് പറ്റി വൈകിയതെന്ന് അപ്പുറത്തെ മേശയിലെ ഷീബ ചോദിച്ചതിന് കാറിന് ചെറിയ തകരാറുണ്ടായെന്ന് മറുപടി കൊടുത്തു.

മുഷിപ്പൻ കണക്കുകളുടെ കുരുക്കിൽ മുറുകും മുമ്പ് ഒരു ചായ കൂടെ ആവാമെന്ന് ബിശ്വാസിന് തോന്നിയതിനാൽ അയാൾ ക്യാൻറീനിലേക്ക് നടന്നു.

രാത്രി ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ആ ഒറ്റമുറി വീട്ടിലേക്ക് കയറിയ ബിശ്വാസ് വസ്ത്രം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കേ പെട്ടെന്ന് കട്ടിലിനടിയിൽ നിന്നും ഒരു എലി പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. അതിനെ പിന്തുടർന്നെങ്കിലും എലി അടുക്കളയിലെ ആക്രിക്കൂമ്പാരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായി.ഒരു വടിയെടുത്ത് അതിൻമേലെല്ലാം തട്ടി ഉറക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും എലിയെ പുറമേക്ക് പിന്നെ കണ്ടില്ല. വീട് അത്രമേൽ അലങ്കോലപ്പെട്ട് കിടക്കുകയാണ്, ഈ രീതി തുടർന്നാൽ ക്ഷുദ്രജീവികളുടെ ആക്രമണം ഉണ്ടാവാമെന്ന ഭയപ്പാടിൽ അയാൾ അപ്പോൾ തന്നെ മുറികൾ വൃത്തിയാക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു. അതിനൊടുവിൽ രാവിലെ മൂന്നര മണിയോടെ ക്ഷീണിതനായി കിടക്കയിലേക്ക് വീണു.

ചുവന്ന കണ്ണുകളും വിളറിയ മുഖവുമായി ഓഫീസ് കസേരയിൽ ഇരുന്ന ബിശ്വാസിനോട് അഞ്ചോളം പേർ എന്തെങ്കിലും അസുഖം ബാധിച്ചുവോ എന്ന അന്വേഷണം നടത്തി. പ്യൂൺ സുന്ദർ മാത്രം ചെറിയ ചിരിയോടെ ഇന്നലത്തെ ഹാങ്ഓവർ മാറിയില്ല അല്ലേ എന്ന് തമാശ പറഞ്ഞു . ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു മണിക്കൂറോളം അയാൾ മേശയിൽ തല ചായ്ച്ച് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

ഇന്ന് നേരത്തെ തന്നെ ഉറങ്ങിയിരിക്കണമെന്ന തീരുമാനത്തിൽ ബിശ്വാസ് പത്ത് മണിയോടെ കിടക്കയെ അഭയം പ്രാപിച്ചു. ഉറക്കം വരാൻ വായന നല്ലതാണെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ ഒരു നോവലും കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ട് മണിയോടെ നോവലിന്റെ വായന തീർത്ത അയാൾക്ക് വല്ലാതെ വിശക്കുന്നതായി തോന്നി. അടുത്ത ജംഗ്ഷനിലെ ഹോട്ടൽ ഈ നേരവും തുറന്നിരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ തെറ്റാതിരുന്നതിനാൽ വിശപ്പിനെ മാത്രം ഉറക്കിക്കിടത്താൻ ബിശ്വാസിനായി.

കണ്ണടച്ച് തുറക്കും മുൻപേ രാത്രി തീർന്നു പോയതായി ബിശ്വാസിന് തോന്നി.

ഓഫീസിലേക്കുള്ള ഡ്രൈവിംഗിനിടയിൽ നിമിഷ നേരത്തേക്ക് ഉറക്കം അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് പൂട്ടിടുകയും എതിരേ വന്ന ബസിന്റെ നീട്ടിയ ഹോണിൽ വല്ലാത്തൊരു ഞെട്ടലോടെ ബോധതലത്തിലേക്ക് അയാൾ തിരിച്ചെത്തുകയും ചെയ്തു.

കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലെ നമ്പറുകൾക്ക് മെല്ലെ ചിറക് മുളച്ചു. അവ കൊതുകുകളെ കണക്കെ ബിശ്വാസിന്റെ തലക്ക് മുകളിൽ ചുറ്റും വലം വച്ച് പറന്ന് തുടങ്ങി. അവയുടെ മൂളലിൽ മറ്റുള്ള ശബ്ദങ്ങളെല്ലാം മുങ്ങിത്തുടങ്ങവേ മാനേജർ പുറത്ത് തട്ടി സുഖമില്ലെങ്കിൽ ലീവ് എടുത്തോളൂ എന്ന് അറിയിച്ചു. ബിശ്വാസ് പ്രതികരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് പകച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ എന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ ബിശ്വാസിന് തൽക്കാലം സാധ്യമല്ലായിരുന്നു.

രാത്രിയിൽ ഒൻപത് മണി മുതൻ പതിനൊന്ന് വരെ അയാൾ ഏത് നേരവും വന്നെത്താവുന്ന ഉറക്കത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ച് ശാന്തനായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം ജനാല വഴി കടന്നു വന്ന സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ പ്രകാശത്തെ പഴിക്കുകയും എഴുന്നേറ്റ് ജനാലകൾ പത്രക്കടലാസുകൾ വച്ച് മൂടുകയും ചെയ്തു. അടുത്ത അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ സ്വിച്ച് ബോർഡിലെ ചുവന്ന ഇന്റികേറ്ററിന് തീഷ്ണത കൂടി വന്നു, അയാൾ അവ കറുത്ത ടേപ്പ് വച്ച് മറച്ചു. സമയം കടന്നു പോവുന്തോറും ഇനിയുറങ്ങാൻ കഴിയില്ലേ എന്ന് ബിശ്വാസ് ഉത്കണ്ഠപ്പെട്ടു. അന്ന് രാത്രി അയാൾക്ക് ഉറങ്ങാനായില്ല.

ഓഫീസിലെ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് ബിശ്വാസ് ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ഉറങ്ങി. ഉറക്കെ ശബ്ദിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന പ്രിൻററുകളോ നിറയെ തെളിഞ്ഞ് നിന്ന ട്യൂബ് ലൈറ്റുകളുടെ പ്രകാശമോ അതിനെ സ്പർശിച്ചതേയില്ല, പുഴയുടെ നടുവിലെ തുരുത്ത് പോലെ അയാളും ചുറ്റും ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓഫീസും ഏറെ നേരം അങ്ങനെ തുടർന്നു.

രണ്ട് ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം ഈ രീതി തുടരാനാവില്ലെന്ന് ബിശ്വാസിനും അയാളുടെ ബോസിനും ബോധ്യപ്പെട്ടു. കുറഞ്ഞ ശമ്പളത്തിൽ നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റുള്ള മറ്റൊരു കമ്പനിയിൽ അയാൾ മറ്റൊരു ജോലി തരപ്പെടുത്തി .

ജോലിയുടെ ഒന്നാം ദിനം, രാത്രി പത്ത് മണി നേരത്ത് ബിശ്വാസ് തന്റെ ഓഫീസ് കസേരയിൽ പതിയേ ചാരി ഇരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ പതിയേ അടഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഓഫീസ് മുറിയുടെ ചുമരിലെ നിലച്ച ക്ലോക്ക് ആ രാത്രിയിലേക്കൊരു തവണ കൃത്യമായ സമയം കാണിച്ചു.

മടി

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Fri, 09 Sep 2016 14:44:00 +0000

എൻ നിഴലിനു പോലും
മടിയാണെന്നെപ്പോലേ
തൻ വഴി നോക്കാതതു
ഞാൻ പോം വഴി പിറകേ പിറകേ

ചെളിയിലുമെല്ലാ തെരുവിലുമെൻ
കാലോടൊട്ടീട്ടലസത പൂണ്ട് കിടപ്പൂ
മൃതചിന്തകൾതൻ ജഡഭാരവുമായി
ഇരുൾ മാളങ്ങളിൽ ഒളിച്ചുമിരിപ്പൂ

ഉണരാനാവില്ലെന്ന് ശഠിച്ചേ
വെളിവിനെ മറച്ച് കളഞ്ഞും
ഇരവിൻ വരവാരാഞ്ഞിടവില്ലാ-
തിരുന്നു തിരഞ്ഞു കരഞ്ഞും

എൻ നിഴലിനു പോലും
മടിയാണെന്നെപ്പോലേ
തൻ വഴി നോക്കാതതു
ഞാൻ പോം വഴി പിറകേ പിറകേ

നിദ്രാഭംഗം

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Sun, 17 Jul 2016 06:42:00 +0000

പകലിൻ ചുമടിറക്കി കിതച്ച്
നിദ്രാ പൊയ്കയിൽ നിന്നിത്തിരി
കുളിർനീര് കുമ്പിള് കോരി
കണ്ണിലേക്കിറ്റി ഞാൻ.
ചിറകുള്ളൊരു തേരെന്നെയും കൊണ്ടേ
നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക്.
ഏഴാമത്തെ ആകാശം കടക്കും മുമ്പ്
ദുസ്വപ്നത്തിൽ മുക്കിയൊരമ്പ്
എന്റെ പള്ളയിൽ വന്ന് തറച്ചു.
അതാ താഴെ നിന്നും
വരുന്നുണ്ട് നിഷ്ഠയോടണി നിരന്നവർ
കണ്ണിനു കാണാത്തിടങ്ങളിൽ നിന്ന്
മുളപൊട്ടും പരാദ വേതാളങ്ങൾ.
ആത്മാവിന്റെയീ ധ്യാനം മുടക്കുവാൻ
ഇരുളിൻ ഗർഭങ്ങളിൽ
പിറവി കൊള്ളും രാക്ഷസർ.
രക്തഭുക്കുകൾ
മൂട്ടകൾ.

വിശപ്പ്

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Fri, 03 Jun 2016 15:58:00 +0000

എന്റെ ഓർമകൾ എത്താത്തൊരിടത്ത്
ബിഗ് ബാംഗിനു മുൻപായിരിക്കണം
അല്ലെങ്കിൽ ആദ്യത്തെ ജീവകണം
കുളിച്ചു തോർത്തി കരയിലേക്ക് കയറവേ
അതല്ലെങ്കിൽ ആദ്യത്തെ തീപ്പൊള്ളലിൽ
അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇന്നലെകൾ പഴക്കത്തിൽ
നാഭി നാളം മുറിച്ചെന്നെ വേർപെടുത്തിയിടത്ത്
ഗർഭപാത്രത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് പോവണമെന്ന്
ഞാൻ നിലവിളിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കവേ

തുടങ്ങിയതായിരിക്കണം
ഈ വിശപ്പ്
വല്ലാത്തത്

വേനൽ

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Thu, 07 Apr 2016 19:25:00 +0000

വേനലിൻ കല്ലടുപ്പിന്മേൽ ഭൂമി തിളയ്ക്കുന്നു.
ഒരുച്ചയൂണിൻ ആലസ്യത്തിൻ പുറത്തേക്ക്
അല്പം തണുത്തൊരാ നാരങ്ങ വെള്ളവും
കോരിയൊഴിച്ച് ഹോട്ടലിൻ പടിയിറങ്ങി ഞാൻ.
നാലുചാൽ നടപ്പിനപ്പുറം മുന്നിലേക്ക്
ഒട്ടിയവയറിന്മേലെല്ലിൻ കൂട്ടിലൊട്ടിച്ചോരിരു
കുഞ്ഞുകൈകൾ നീട്ടിയൊരുവൻ,
വാടിയ മുഖത്താ കണ്ണുകൾ പാതിയടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
വരണ്ട ചുണ്ടനക്കിയിട്ടെന്തോ പറയുന്നുണ്ട്
നീരു വറ്റിയൊരാ തൊണ്ടയിൽ നിന്നൊരൊച്ചയും
കേൾക്ക വയ്യ , ഇത്തിരി ഞരക്കം മാത്രം.
പഴ്സിനുള്ളിലെ മുഷിഞ്ഞ പത്ത് രൂപാ നോട്ട്
അഴുക്ക് പിടിച്ച കയ്യിൽ വാങ്ങിയിട്ടവൻ നടന്നകലവേ
ഉഷ്ണമെൻ ഉള്ളിലേക്കു ചേക്കേറി
കണ്ണിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു.

ബോധം

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Fri, 18 Mar 2016 19:37:00 +0000

ഒരു നട്ടുച്ച നേരത്തെ നിഴല്
ഒരു പൗർണമിയിലെ ചന്ദ്രൻ
കാട്ടുമുയലിന് പിന്നിലെ കുറുക്കൻ
പിറകിൽ നിന്ന് മാറാതെ
പിൻതുടർന്ന് പിൻതുടർന്ന്
ലഹരിയിലും നുരഞ്ഞ് മേലോട്ട് പൊങ്ങി
ഉറക്കത്തിനിഴവേളകളിൽ പരസ്യം കാട്ടി
കൺപോളകൾക്ക് പിന്നിലൊട്ടിച്ചേർന്ന്
കണ്ണടക്കാൻ തുറക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ
കോമാളിച്ചിരി ചിരിച്ച്
സിരകളിൽ പടരുന്നു.
ബോധം.

വിഷാദം

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Sat, 05 Mar 2016 14:36:00 +0000

വിഷാദം
ഒരു കറുത്ത മേഘം
മുനിഞ്ഞ കത്തുന്ന സൂര്യനെ
കുട പിടിച്ച് മറച്ച്
പെയ്യാതെ പെയ്യാതെ

നിലാവിനെ മുഴുവൻ തിന്ന്
ഇരുൾ ചർദിച്ച്
പെയ്യാതെ പെയ്യാതെ

രാത്രി മുഴുവൻ കൂട്ടിരുന്ന്
ഉറക്കം കെടുത്തി
പെയ്യാതെ പെയ്യാതെ

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അനന്തതയിൽ
ഏക ജീവൽ കണികയായി
എന്നെ ചുരുക്കി
വിഷാദം
പെയ്യാതെ പെയ്യാതെ

രാത്രിവണ്ടി

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Fri, 13 Nov 2015 15:48:00 +0000

മൂളി ഞരങ്ങി ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ്
രാത്രി വണ്ടി ഓട്ടം തുടങ്ങി.
ഒരു ബോഗിയിൽ അഞ്ചാം ക്ലാസ്‌
പഠിച്ച സ്കൂൾ വരാന്തയുണ്ട്‌.
മറ്റൊന്നിൽ ആരോ തന്ന മിഠായി.
മുമ്പിലൊന്നിൽ മുക്രയിട്ടൊരു കാള .
ഇടയിൽ ഒന്നിൽ ഇഷ്ടക്കാരി.
പിറകിൽ ആഴമെഴുതാ കൊക്ക.
ഇന്നലെ കണ്ട സിനിമ,
കറുത്ത കള്ളൻ,
തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയ നിലവിളി ,
വെള്ള പുതച്ച ഞാൻ,
എണ്ണിയാൽ തീരില്ല.
യാത്ര തീരാതിരിക്കാൻ
കൊതിപ്പിക്കുന്നവരുണ്ട്.
ചങ്ങല വലിക്കുന്നവരുണ്ട്.
എവിടൊക്കെയോ നിർത്താറുണ്ട്.
ചിലപ്പോൾ വൈകാറുണ്ട്.
എന്നെ ഗർഭം ധരിച്ച്‌
നാളേക്ക് ഓടുന്നുണ്ട് വണ്ടി.

നീ

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Thu, 22 Oct 2015 19:24:00 +0000

നീ ഒരു വെളുത്ത പൂവാണു ,
എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ ഉൾത്തടങ്ങളിൽ
നനവിലും തണലിലും
വാടാതെ ഞാൻ വിരിയിച്ച് വച്ചത്.

നീ ഒരു വെളുത്ത മേഘമാണ്,
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആകാശപ്പരപ്പുകളിൽ
ഒഴുകി പടർന്ന്
നൂറ് ചിത്രങ്ങൾ തീർക്കുന്നത്.

നീ ഒരു വെളുത്ത മെഴുകുതിരിയാണ്,
എന്റെ ഇരുളു തെറ്റിക്കുന്ന വഴികളിൽ
മെല്ലെ തെളിഞ്ഞ്
മുന്നേക്ക് നടക്കാൻ ചൊല്ലുന്നത്.

നീ ആരെന്നെനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ,
എന്തെന്നു മാത്രമറിയാം ..

ഉറുമ്പ് യുദ്ധം : ദ ബിഗിനിംഗ്

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Fri, 24 Jul 2015 16:39:00 +0000

അലാറം ചതിച്ചു!
അല്ലേൽ അങ്ങനെ പറയണ്ട. അലാറം സമയത്തിനടിച്ചതാണ്, കുറച്ച് നേരം കൂടി ഉറങ്ങാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത് ഞാൻ തന്നെയാണ്. ജീവിതത്തിൽ ആകെ പാലിക്കുന്ന കൃത്യനിഷ്ഠ എട്ട് മണിക്കൂർ ഉറക്കത്തിൽ മാത്രമാണ്.
കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ സമയം ഒമ്പതര!
പത്ത് മണിക്ക് ആപ്പീസിൽ ഒരു ചെറിയേ ക്ലൈന്റ് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്.
പല്ലുതേക്കൽ നാളേക്ക് മാറ്റി വച്ച് ബാത്ത് റൂമിൽ ചാടിക്കേറി മറ്റ് പ്രാഥമിക കൃത്യങ്ങൾ പത്ത് മിനുട്ട് കൊണ്ട് നിർവ്വഹിച്ചു. അയയിൽ കിടന്ന അടിവസ്ത്രവും കളസവും ഷർട്ടും വലിച്ചു കേറ്റി ഇട്ട് പഴഞ്ചൻ പൾസർ ബൈക്കിൽ ചാടിക്കേറി ഞാനങ്ങനെ ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ സമയം ഒമ്പതേ അമ്പത് . ലിഫ്റ്റിൽ കേറാതെ പത്ത് നൂറ് പടി മുഴുവൻ ഈപ്പച്ചൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ചാടിക്കേറി മീറ്റിംഗ് റൂമിലെത്തിയപ്പോൾ ടീം ലീഡ് പറയുവാ യൂ ആർ ലേറ്റ് ന്ന്.
മീറ്റിംഗ് തുടങ്ങി.
അപ്പുറത്തേ തലയ്ക്ക് ഫോണിൽ സായിപ്പ് അഴകൊഴ കൊഴാ ന്ന് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട് . ഉറക്കം വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് എന്ത് കഴിക്കണം, രാത്രി സിനിമയ്ക്ക് പോയാലോ തുടങ്ങിയ ചിന്തകളിൽ നിമഗ്നനായി സഗൗരവം കുത്തിയിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ആരോ രാവിലെ കഴിച്ചത് ഉരുളക്കിഴങ്ങും ചപ്പാത്തിയും ആണെന്ന് നിശബ്ദമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. ചിലരൊക്കെ മൂക്ക് തടവി. സായിപ്പ് പിന്നേം ചെലച്ചോണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ പിന്നേം ചിന്താ നഗ്നനായി.
പത്ത് മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഞെട്ടി. അസ്ഥാനത്ത് ആരോ കടിച്ചു. വല്ലാത്ത പുകച്ചിലും എരിച്ചിലും. അൽപ്പസമയത്തിനുള്ളിൽ ആ വേദനിക്കുന്ന സത്യം എനിക്ക് ബോധ്യമായി.
ജെട്ടിയിൽ ഉറുമ്പുണ്ട്!

ഒന്നല്ല രണ്ടല്ല പലത് . അവർ ആക്രമണം അഴിച്ച് വിട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാൻ സീറ്റിലിരുന്ന് ഞെളിപിരി കൊണ്ടു. ഇടയ്ക്ക് 'അമ്മേ' ന്ന് സൗണ്ടുണ്ടാക്കിയോ എന്ന് എനിക് ക് ഓർമയില്ല.
എല്ലാരുടേയും ശ്രദ്ധ പെട്ടെന്ന് എന്റെ നേരെയായി.
ടീം ലീഡ് ജോസഫ് സാമുവൽ എന്നെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ
" ഈഫ് യൂ ഹാവ് എമർജൻസി യൂ കാൻ ഗോ,
പ്രോബബ്ലി യൂ ഹാവ് നോട്ട് ഗെറ്റ് എനി ടൈം ഫോർ തിംഗ്സ് " എന്ന് മൊഴിഞ്ഞു .
അപ്പുറത്തിരുന്ന സുശീലൻ 'പോയി വെളിക്കിരിടേയ് ' എന്ന ഭാവത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
ഹിന്ദിക്കാരി ജാഡ മൽഹോത്രയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ലോഡ് പുച്ഛവും അവജ്ഞയും.
അതിന്റിടയിൽ സായിപ്പിന് 'വാട്ട് ഈസ് ഹാപ്പനിംഗ് ദേർ ' എന്ന് അറിയണം. തന്റെ അപ്പൻ വയറിളകി ചത്തു, പതിനാറടിയന്തിരത്തിന് ബിരിയാണി മതിയോന്ന് ഡിസ്കസ് ചെയ്യുവാണെന്ന് പറയണം എന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒന്നും പറയാതെ തലയും കുനിച്ച് അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ഒരു ഉറുമ്പ് തീനിയായി ജനിക്കണേന്ന് സ്വയം ശപിച്ച് ഞാൻ മീറ്റിംഗ് ഹാളിൽ നിന്ന് അപമാനിതനായി ഇറങ്ങി വന്നു.

രാത്രി റൂമിലെത്തിയതിനു ശേഷം ഞാൻ സ്ഥിതിഗതികൾ കൂലങ്കഷമായി പരിശോധിച്ചു. റൂമിനു കുറുകെ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന അയ ഉറുമ്പുകൾ കൊച്ചി മെട്രോ ആയി ഉപയോഗിക്കുകയാണ് , ഇടപ്പള്ളി വഴി ആലുവ വരെ എളൂപ്പത്തിൽ എത്താം. കടവന്ത്ര സ്റ്റേഷനിലാണ് എന്റെ ജെട്ടി കിടന്നിരുന്നത് !

(തൊടരുമായിരിക്കും..)

കളവ്

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Fri, 17 Apr 2015 17:50:00 +0000

ഇനി ഞാനൊരു സത്യം പറയട്ടെ
ഇപ്പറഞ്ഞതു കള്ളമെന്നിനി
പറയാനുള്ളതുമെന്ന് .
ആ കൊഴിഞ്ഞ പല്ലിനെ
മറക്കാനീ വിഡ്ഢിച്ചിരിയെന്ന് .
ഈ നനവ് മഴയെന്ന്.
ഈ നിനവ് മുഴുവനൊഴിവെന്ന് .

ഇനി പറയാനൊന്നുമില്ലെന്ന് .

അകം പുറം

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Mon, 18 Aug 2014 15:23:00 +0000

ജയിൽ വാർഡൻ അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തോടെയും അച്ഛന്റെ കാർക്കശ്യത്തോടെയും എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജയിലിലെ ഏക അന്തേവാസി ഞാനായിരുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കാം

അങ്ങനെ. ഈ ഒരു സെല്ലിൽ ഞാൻ ഉണ്ടാവുക എന്നത് തീർച്ചയായും ജയിലിന്റെയും ജയിൽ വാർഡന്റെയും നിലനിൽപ്പിന്റെ പ്രശ്നമാണു.

മിക്ക സമയവും ഞാൻ അഴികൾക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ് തറയിൽ സിമന്റ് പൊളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ചുമരിൽ നോക്കിയിരിക്കുന്നതിൽ വാർഡൻ വളരെയധികം സംതൃപ്തനായിരിക്കുന്നതായി തോന്നി. അങ്ങനെയുള്ളപ്പോൾ പതിവ് ഉപദേശങ്ങളുമായി അയാൾ ശല്യപ്പെടുത്തിയിരുന്നുമില്ല. അഴികൾക്കപ്പുറത്തെ വെയിലുള്ള കാഴ്ചകൾ എന്റെ മാനസികനില ഇനിയും തെറ്റിക്കുമെന്ന് അയാൾ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ട്. വലിയ മൂക്കുള്ള കോമാളി, പല്ലിൽ വിടവുള്ള വൃദ്ധൻ ,ഒറ്റക്കണ്ണുള്ള തലയോട്ടി , പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും കാണാറുള്ള ചിലരും - ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല, ചുമരിലെ സുഹൃത്തുക്കളാണു ജീവിതം വിരസമാകാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നത്.

പക്ഷേ രാത്രിയും ഇരുളും തീർത്തും ഭീകരമാണു, ഉറക്കത്തെ എത്ര ഓടിച്ചു വിട്ടാലും ഒരൊറ്റയാന്റെ ശൗര്യത്തോടെ അവൻ പിന്നെയും തിരിച്ചു വരും, പകയൊഴിയാതെ സ്വപ്നങ്ങളും കൂടെ കാണും. നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ പലവട്ടം ഞാനിക്കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണു, സ്വപ്നങ്ങളെ തടയാൻ തനിക്കാവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു തുറിച്ച് നോട്ടത്തോടെ വാർഡൻ കടന്നു പോവും, അയാൾക്കതിനാഗ്രഹമുണ്ട്, അധികാരമിലാഞ്ഞിട്ടാണെന്നു എനിക്കും അറിയാം. ചില സ്വപ്നങ്ങൾ നാവിൽ മധുരമുള്ള വിഷം തേച്ച് നോക്കി നിൽക്കും, മരണത്തിന്റെ കയ്പ്പ് തികട്ടി വരുമ്പോഴേക്കും വാർഡൻ ഓടി വന്ന് തട്ടിയുണർത്തും, പിന്നെ ഉറങ്ങാനനുവദിക്കാതെ വല്ലതുമൊക്കെ സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കും.

ചില വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സെല്ലിന്റെ വാതിൽ താനേ തുറക്കുകയും ആരോ എന്നെ പുറത്തേയ്ക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോവുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, വാർഡൻ ആ നേരങ്ങളിൽ ഉറക്കത്തിലായിരിക്കാമെന്ന് ഞാൻ അനുമാനിക്കുന്നു, എന്തെന്നാൽ രാത്രികളിൽ പേടിപ്പെടുത്തിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ഓമന മുഖങ്ങളുമായി കാത്തുനിൽക്കുന്നതും ഞാനൊരുപാട് നേരം അവയുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നതും ഇന്ന് നേരത്തേ ഉറങ്ങണമെന്നും ഞാൻ പിന്നീട് വന്നു പറയുമ്പോൾ വാർഡന്റെ മുഖം വാടുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
ഈ ജയിൽ മുറിയുടെ താക്കോൽ വാർഡന്റെ കയ്യിൽലില്ലെന്നും വാതിൽ എല്ലാ നേരവും തുറന്നിരിക്കുകയാണെന്നും എനിക്കും വാർഡനും നന്നായി അറിയാം , എങ്കിലും ഞങ്ങൾ ഈ നാടകം തുടർന്നു പോരുകയാണു.

മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് , സ്ഥിരം യാത്രക്കിടയിൽ ,സെമിത്തേരിയുടെ അരികിലൂടെ കടന്നു പോകവേ ആരോ പേരു വിളീച്ച് കരയുന്നതായി തോന്നി. തിരക്കിനിടയിൽ അതവഗണിച്ച് നടന്നു നീങ്ങിയെങ്കിലും അതു പിന്നെയും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. ദിവസങ്ങൾ നീങ്ങവേ ആ കരച്ചിലിന്റെ ദൈന്യത ഏറി വന്നു.

മറ്റൊന്നും കേൾക്കാൻ വയ്യ, ചെവിയിൽ അവയുടെ മുഴക്കം മാത്രം. തലവേദനയെന്നു കള്ളം പറഞ്ഞ് ഓഫീസിൽ നിന്നു നേരത്തെയിറങ്ങി. നഗരത്തിലെ തിരക്കിനിടയിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. ചലിക്കുന്ന ഒരായിരം പാവകളിൽ ഒരാൾ ഞാനായി. ഞാൻ നഗരത്തിലേക്കലിഞ്ഞു, നഗരം എന്നിലേക്കും. എല്ലാ മാലിന്യങ്ങളെയും സുഗന്ധങ്ങളെയും പേറിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഒഴുക്ക് തുടർന്നു.

ലോഡ്ജ് മുറിയിലെത്തിയ ഉടനേ കിടക്കയിലേക്കു വീണു. ഒരു പാടു ദിവസത്തെ ഉറക്കം ബാക്കി കിടപ്പുണ്ട്.

രാത്രിയിൽ പിന്നെയും ചെവിയിൽ ഏതൊക്കെയോ ഞരക്കങ്ങൾ, പഴുതാരകൾ തലച്ചോറിൽ. ഞെട്ടിയുണർന്നു. ഫാൻ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിപ്പുണ്ട്. മുൻപ് എപ്പൊഴോ പകുതി എഴുതി വച്ച ഡയറി മേശപ്പുറത്ത് തുറന്നു കിടക്കുന്നു. അതിൽ ഒരു പേജ് നിറയെ ശവക്കല്ലറകൾ വരച്ചു ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.

ചിലപ്പോൾ തലച്ചോറിനേക്കാൾ ഹൃദയത്തിനറിയാമായിരിക്കണം വഴിയേതെന്ന്, നീണ്ട നടപ്പ് അവസാനിച്ചത് സെമിത്തേരിയുടെ മുന്നിലാണ്. നിഴലും നിലാവും ചേർന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത വന്യമായ സൗന്ദര്യം പകർന്നു കൊടുക്കുന്നുണ്ട് സെമിത്തേരിക്ക്. നേർത്ത കുളിരുള്ള കാറ്റും, ശ്രുതിയിടുന്ന ചീവീടുകളും- ഈ രാത്രി അനന്തമായി നീളുമെങ്കിൽ…

ജീവിതത്തിലെങ്ങും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത അഗാധമായ പ്രണയം എനിക്ക് തോന്നിപ്പോവുകയാണു- അർത്ഥഗർഭമായ മൗനം പേറുന്ന ഈ ശവപ്പറമ്പിനോട്. ഒരു പക്ഷേ വന്നെത്തിയതെന്തിനെന്ന് മറന്ന് നിത്യമായ മരണം വരിച്ച് , നിന്നോട് കൂടെ , എല്ലാ രാത്രികളിലും ഈ ആകാശപുതപ്പിന്റെ കീഴെ നക്ഷത്രങ്ങളെണ്ണിക്കൊണ്ട് അനന്തമായ കാലത്തോളം, ചേർന്നുറങ്ങുവാൻ ഞാൻ തയ്യാറായേനെ. പക്ഷേ എനിക്കു മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ആ നിലവിളികൾക്ക് ഉത്തരം കൊടുത്തേ മതിയാവൂ.

ഈ കല്ലറകളിൽ കിടക്കുന്നവരുടെയെല്ലാം അടക്കത്തിനു ഞാൻ സാക്ഷിയാണു, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മാത്രമാണു സാക്ഷി. ചിലരെ നന്നായി ഓർക്കുന്നു, ചിലരെ ദിവസങ്ങളോളം കണ്ട പരിചയമേ ഉള്ളൂ , മരണപ്പെട്ട ദിനം പോലും കല്ലറയ്ക്കു മീതെയില്ലാത്തവരുണ്ട്. ഇതിനിടയിലെവിടെയോ ജീവനോടെ മറയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടും മരണമേറ്റു വാങ്ങാൻ മടിച്ച, അല്ലെങ്കിൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ആരോ സ്വാതന്ത്ര്യം കാത്ത് കിടക്കുന്നുണ്ട്.

മൂന്നാം നാൾ അറസ്റ്റിനെത്തിയ പോലീസുകാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മുറിയിൽ കിടക്കുന്ന ശവശരീരം ആവശ്യത്തിനുള്ള തെളിവായിരുന്നു. കോടതിയിൽ ജഡ്ജിക്കു മുൻപിൽ, സെമിത്തേരിയിൽ അടക്കപ്പെട്ടത് മൃതദേഹമല്ലെന്നും , രണ്ട് നാളുകൾക്കിപ്പുറം പരേതൻ വീണ്ടും ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയായിരുന്നെവെന്നും പറയണോ എന്നു ഞാൻ സംശയിച്ചു നിൽക്കവേ വിധിന്യായം വന്നു.
ഞാനോർക്കുന്നില്ല, ജയിൽ വാർഡൻ തന്നെയായിരുന്നോ അന്നത്തെ ജഡ്ജിയെന്ന്.

പറഞ്ഞില്ല എങ്കിലും ..

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Tue, 27 May 2014 19:23:00 +0000

നഖങ്ങൾ

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Sat, 24 May 2014 20:23:00 +0000

ചെറുപ്പത്തിൽ,
ചിമ്മിണി വിളക്കിന്റെ വെട്ടത്തിൽ
ഞാൻ നഖം വെട്ടാനിരിക്കുമ്പോൾ
അമ്മ വിലക്കും.
രാത്രിയിൽ പിശാചുക്കൾ
ചുറ്റും നൃത്തം വയ്ക്കുമത്രേ,
വേണ്ടാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ
കണ്ട് ഞാൻ കരയുമത്രേ..
- എന്റെ പൊടിവിരലുകളിൽ
ചോരപൊടിയാതിരിക്കാനുള്ള
അമ്മയുടെ സൂത്രം!

ഇന്ന് , ഈ രാത്രിയിൽ,
നിലാവിന്റെ വെളിച്ചവും
ഊതിക്കെടുത്തിയിട്ട്
എനിക്കീ നഖങ്ങൾ
വെട്ടിയേ മതിയാവൂ.
നാളെ പുലർച്ചയിലേക്കതു
പഴയതു പോലെ വളർന്നിട്ടുണ്ടാകും.
എന്നാലും ഇന്ന്
ഉറക്കത്തിലവകൊണ്ടെന്റെ
ഹൃദയം പോറുകയില്ലല്ലോ.
വേണ്ടാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ
കണ്ട് കരയാതിരിക്കാൻ
എന്റെ സൂത്രം!

പെൻഡുലം

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Fri, 25 Apr 2014 05:24:00 +0000

സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ കാവൽക്കാരാ
എനിക്കൊരു പാസ്‌ തരിക.
ഇങ്ങനെ തുറിച്ചു നോക്കേണ്ടതില്ല.
നരകമാണെന്റെ ഇടമെന്ന് എനിക്കറിയാം.
ഉന്മാദത്തിന്റെ ഒരിടവേളയിൽ
ഞാൻ ഇറങ്ങി വന്നെന്നേയുള്ളൂ.
ഒരു വിസിറ്റിംഗ്‌ പാസ്‌ മാത്രം തരിക.
മുൻപ്‌ യാത്ര ചൊല്ലാതെ ഇവിടെ നിന്നും
കലഹിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ
തിരികെ വിളിച്ച ചില കൂട്ടുകാരുണ്ട്‌.
അവരോട്‌ മാപ്പ്‌ പറയണം.
പിന്നെ,
സ്വർഗ്ഗവും നരകവുമല്ലാത്ത
ഒരിടത്തേക്ക്‌ മടങ്ങിപ്പോവണം.
എങ്കിലും ഞാൻ തിരിച്ചെത്തുമെന്നോർപ്പിക്കട്ടെ.

കൊക്കും കാക്കേം

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Sun, 13 Apr 2014 19:33:00 +0000

ചേച്ചിയുടെ ഇളയ മോൻ ചിട്ടുവിനെ നഴ്സറിയിൽ നിന്ന് കൂട്ടി വരാൻ വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും പോവാറാണു പതിവ്. പക്ഷേ ഇന്നു പതിവിനു വിപരീതമായിട്ട് , ആരെങ്കിലും പുറപ്പെടുന്നതിനു മുൻപ്, നഴ്സറി ടീച്ചർ ശാന്തേടത്തി തന്നെ ചിട്ടുമോന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കേറി വന്നു.
ഇവൻ വല്ലവരുമായും തല്ലുണ്ടാക്കിയോ, വീണൊ , മുറിഞ്ഞോ ഇങ്ങനെ ആശങ്കയോടെ അവന്റെ അമ്മയും അമ്മമ്മയും ആ വരവ് നോക്കി നിന്നു. ടി.വി കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന എനിക്കും ഇത്തിരി ഉത്കണ്ഠ തോന്നാതിരുന്നില്ല. തലയിൽ വെച്ചാൽ ചെവി കടിക്കും താഴത്ത് വച്ചാൽ മുണ്ട് പറിക്കും - അമ്മാതിരി വികൃതിയുള്ള കൂട്ടത്തിലാണേ..
ടീച്ചറ് കേറി വന്നപ്പോ തന്നെ ഒന്നു ചിരിച്ചു. പയ്യന് പുറമെ കാണാൻ വല്ല കുഴപ്പമോ മുഖത്ത് കരഞ്ഞ ഭാവമോ ഇല്ല. അന്തരീക്ഷം ഒന്നയഞ്ഞു. ഞാൻ തിരിച്ച് പിന്നേം കാർട്ടൂൺ നെറ്റ്വർക്ക് കാണല് തുടർന്നു.
സ്ത്രീ ജനങ്ങള് മൂന്നു പേരും വട്ടം കൂടിയിരുന്നു നാട്ടുകാര്യങ്ങളും പല പരദൂഷണങ്ങളും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ ചെവി കൊടുക്കാൻ പോയില്ല.

"എന്റെ ഗീതേടത്തി ഇന്നു നഴ്ശറീൽ വെച്ച് ഒരു കഥ പറയാംന്നു പറഞ്ഞ് ഈ ചെക്കൻ പറഞ്ഞ കഥ കേക്കണോ?"
ശാന്തടീച്ചറുടെ സംസാരം ഇങ്ങനെ നീണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ചെവി കൂർപ്പിച്ചു.
ചിട്ടുമോനെക്കുറിച്ചാണു പറയുന്നത്. അവന്റെ കുരുത്തക്കേട് എവിടെ വരെ എത്തി എന്നറിയണല്ലോ.ഇക്കാലത്ത് അച്ഛനമ്മമാര് പിള്ളേരെ ലാളിച്ച് വഷളാക്കത്തേ ഉള്ളു, ഒരേയൊരു മാമനായിരിക്കുന്ന ഞാൻ വേണം രണ്ട് തല്ലു കൊടുത്തിട്ടായാലും നേരെ വഴിക്ക് നടത്താൻ.

"കൊക്കിന്റേം കാക്കേന്റെം കഥ പറയട്ടേന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ വിചാരിച്ചു മുൻപ് പഠിപ്പിച്ച് കൊടുത്ത കഥയാണു , പറയട്ടേന്ന്" ശാന്ത ടീച്ചർ തുടർന്നു.

എനിക്കെവിടെയോ ഒരു അപകടം മണത്തു . ഞാൻ മെല്ലെ ടിവിയും ഓഫ് ചെയ്ത് വീടിനു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. നാനും വരുന്നൂന്ന് പറഞ്ഞ് ചിട്ടുമോൻ എന്റെ പുറകെ തൂങ്ങി. അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ കറുത്തപട്ടിക്ക് മുന്നിലിട്ടു കൊടുക്കും - ന്ന് പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിച്ച് അവനെ ഓടിച്ച് വിട്ടു. അധിക സമയം വീട്ടിൽ നിന്നാല് ശരിയാവില്ല, നേരെ ക്ളബ്ബിലേക്ക് നടന്നു.

ഇന്നലെ വൈകീട്ട് " മാമാ ഒരു തത പഞ്ഞു തരത്തേന്ന്" പറഞ്ഞ് ചിട്ടുമോൻ അടുത്തു വന്നപ്പോള് ഞാൻ യേസ് മൂളി.
"ഒരു സലത്ത് ഒരു താത്തേം തോത്തും ഉണ്ടാരുന്നു. മയയത്ത് താത്തേടെ തൂട് പൊത്തിപ്പോയി"
ഇത് ഏത് താത്തയുടെം പോത്തിന്റെം കഥയാണെന്ന് ഞാൻ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു. പിന്നെ മനസിലായി കാക്കേടേം കൊക്കിന്റെം കഥയാണ് ന്ന്. ബാക്കി കഥ ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം ന്നു പറഞ്ഞ് അവന്റെ കഥ പറച്ചിൽ ഞാൻ നിർത്തിച്ചു. എന്നിട്ട് ഞാൻ കഥ പറച്ചിൽ ആരംഭിച്ചു

"അങ്ങനെ കേറി കിടക്കാൻ കൂടില്ലാത്ത കാക്ക , കൊക്കിന്റെ കൂടിനു മുൻപിലെത്തി. എന്നിട്ട് കൊക്കിനോട് ചോദിച്ചു രാത്രി കിടക്കാൻ കുറച്ച് സ്ഥലം തരാവോന്ന്. നല്ലവനായ കൊക്ക് കാക്കയ്ക്ക് കിടക്കാൻ സെന്റർ ഹാളിൽ ത്തിരി സ്ഥലം കൊടുത്തു. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയായപ്പോ ഇടീം മിന്നലും കാരണം കറണ്ട് പോയി. കള്ള കാക്ക മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് സ്റ്റോർ റൂമിൽ വച്ചിരുന്ന ബിസ്കറ്റ് പായ്ക്കറ്റ് പൊളിച്ച് തിന്നാൻ ആരംഭിച്ചു"

അങ്ങനേല്ല അങ്ങനേല്ലാ -ന്ന് പറഞ്ഞ് ചിട്ടുമോൻ ഇടയ്ക്ക് കേറിയെങ്കിലും , മിണ്ടിപ്പോവരുതെന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി ഞാൻ അവനെ അടക്കി ഇരുത്തി. എന്നിട്ട് കഥ തുടർന്നു

"എന്തോ ഒരൊച്ച കേട്ട് കൊക്ക് എഴുന്നേറ്റു , എന്നിട്ട് വിളിച്ച് ചോദിച്ചു- എന്താ കാക്കാ ഒരു ബെല്ലാത്ത സൗണ്ട്?
ഞമ്മ ഒരു വളി വിട്ടതാണു കോയാന്നു കാക്ക വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. മണ്ടൻ കൊക്ക് വിശ്വസിച്ചു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോ കള്ളക്കാക്ക സ്റ്റോർ റൂമിൽ വച്ചിരുന്ന ലേയ്സിന്റെ കവറ് പൊളിച്ച് തീറ്റ തുടങ്ങി.
ഒച്ച കേട്ട് കൊക്ക് എഴുന്നേറ്റു,എന്നിട്ട് വിളിച്ച് ചോദിച്ചു- എന്താ കാക്കാ ഒരു ബെല്ലാത്ത സൗണ്ട്?
ഞമ്മ ഒരു വളി വിട്ടതാണു കോയാന്നു കാക്ക വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.
ഞ്ജെന്താണു വൈകീട്ട് കഴിച്ചേന്ന് കൊക്ക് തിരിച്ച് ചോദിച്ചു.
അപ്പോം ഉരുളക്കിഴങ്ങ് കറിയും ആണ്ന്ന് കാക്ക മറുപടി കൊടുത്തു.
എന്നാ ഞ്ജ് റിസ്ക് എടുക്കണ്ട വടക്കുപൊറത്തെ ടോയലറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് മാറിക്കെടന്നോന്നും പറഞ്ഞ് മണ്ടൻ കൊക്ക് ഒറങ്ങിപ്പോയി.
രാവിലെയായി.
ചായേന്റെ കൂടെ മുക്കിത്തുന്നാൻ ബിസ്കറ്റ് എടുക്കാൻ പോയ കൊക്ക് ഞെട്ടിപ്പോയി. ബിസ്കറ്റിന്റെം ലേയ്സിന്റേം കവറ് മാത്രേ ഉള്ളു.കാക്കേനെ കാണാനും ഇല്ല."

ചിട്ടുമോൻ അന്തംവിട്ടിരിക്കയാണു.

"പാവം കൊക്ക് അല്ലേ?"

ചിട്ടുമോൻ തലയാട്ടി.

"ന്നിട്ട് കാക്കയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റീന്ന് അറിയോ?"

ചിട്ടുമോൻ ഇല്ലാന്ന് തലയാട്ടി,

"കൊക്കിനു കൊടുക്കാതെ എല്ലാം തിന്നതോണ്ട് കാക്കയ്ക്ക് വയറിളക്കം പിടിച്ചു. മൂന്ന് ദിവസം ആശുപത്രീൽ കെടന്നു. മൂന്ന് സൂചീം വച്ചു. ഇനി മാമന് തരാതെ മോൻ എന്തേലും തിന്ന്വോ?"

അവൻ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി, കയ്യിലിരുന്ന ക്രീം ബിസ്കറ്റ് എന്റെ നേരെ നീട്ടി.

ഈ കഥയാണു അവൻ ടീച്ചർക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരിക്കുന്നെ. എന്താ കഥ!

തലക്കെട്ടില്ലാതെ

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Sun, 16 Mar 2014 20:12:00 +0000

ചിലപ്പോൾ ഹൃദയത്തിനു മേൽ
കറുത്ത തുണി മൂടുന്ന നാട്യക്കാരൻ
ചിലപ്പോൾ അകം പൊള്ളയാക്കി
വെളുക്കെ ചിരിക്കുന്ന കോമാളി
ചിലപ്പോൾ തലച്ചോറിലെ ജീവാണുക്കൾക്ക്‌
ശ്വാസം നിഷേധിക്കുന്ന കൊലപാതകി
ചിലപ്പോൾ കാറ്റിനെപ്പോലും
ഭയക്കുന്ന ഭീരു
ചിലപ്പോൾ ചിന്തകളുടെ കുതിരമേൽ
ചാട്ടയെറിയുന്ന നിഷേധി
ഇരുളുപാകിയ ചക്രവാളം
ആർദ്ദ്രതയറ്റ മണ്ണ്‌
ഞാനെനിക്കു തന്നെ അദൃശ്യൻ

മൈ ഡിയർ സുലു

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Sat, 11 Jan 2014 19:11:00 +0000

സമയം രാത്രി ഒൻപത് മണി. ടീപ്പോയിയുടെ മേലെ റിമോട്ട് അനാഥമായി കിടക്കുന്നു. കസേരയിലും സോഫയിലുമായി എല്ലാവരും ചുറ്റുമിരിപ്പുണ്ട് . സാധാരണ ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ല. റഗ്ബിയിലെ ബോളിന്റെ അവസ്ഥയിലിരുന്ന റിമോട്ടാണു.. എന്നിട്ടും ഇന്ന് എല്ലാവരും ടിവിക്ക് മുന്നിൽ തലയും കുമ്പിട്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ പൊരുൾ പിടികിട്ടുന്നേയില്ല. ടി വി യിൽ ന്യൂസ് അനുസ്യൂതം ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതൊഴിച്ചാൽ വീടിനുള്ളിൽ ഒരു ശ്മശാന ഭംഗി കളിയാടി നിന്നു.
" ഓ മണ്ടേല അന്തരിച്ചു അല്ലേ?"
ഇനിയിപ്പം അതിന്റെ ദുഖാചരണം വല്ലതും ആണോന്നറിയാൻ ഞാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. പ്രതികരണങ്ങളൊന്നുമില്ല. സംഭവം എന്താന്നറിയാൻ സണ്ണിച്ചന്റെ മൊബൈൽ സ്ക്രീനിലേക്ക് ഞാൻ എത്തി(നോ)ക്കൽ ഹാക്കിങ്ങ് നടത്തി.
ഒരു 'ഹൗ ആർ യൂ' , ഒരു 'യു ആർ ലുക്കിങ് ബൂട്ടിഫുൾ', ഒരു 'മദാമ്മയുടെ പടം' - ഇത്രയും ഞാൻ സ്കാൻ ചെയ്തെടുത്തപ്പോഴേക്കും സണ്ണിച്ചൻ 'ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നോടാ തെണ്ടീ'ന്നും പറഞ്ഞ് മാറിയിരുന്നു കളഞ്ഞു.
അപ്പോ എല്ലാവന്മാരും എകാഗ്രതയോടെ ചാറ്റിങ്ങിലേർപ്പെട്ടിരിക്കായാണു.
ഞാനെന്താ മോശക്കാരനാ?

ഫേസ്-ബുക്ക് ഓൺ ചെയ്തു.
അഞ്ചാറ് 'ഹായ്' അങ്ങോട്ടിട്ടു നോക്കി.
അനക്കമൊന്നുമില്ല.
'ഹായ്' ഇട്ടതിന്റെ പിറകെ ഒരു 'ഹലോ' കൂടെ ഇട്ടപ്പോൾ രണ്ട്-മൂന്ന് പേർ ഓഫ്-ലൈനായി.
അഹങ്കാരികള്.
കൂറേ 'പോക്കു' കൂടെ നടത്തി ഫലമൊന്നുമില്ലെന്ന് കണ്ട്, സുക്കു സായിപ്പിനെ മനസ്സാൽ ശപിച്ച് , ലോഗൗട്ട് ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങവേ എന്റെ ഇൻബോക്സിനെ രോമാഞ്ചം കൊള്ളിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു 'ഹായ്' വന്നു വീണു. ഒരു തുള്ളി സന്തോഷാശ്രു എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നു പൊഴിഞ്ഞു .
സുലു നാരായൺ'-പരിചയമുള്ള പേരല്ല , എന്തായാലും പേരു കൊള്ളാം , നാരായണൻ അച്ഛനായിരിക്കും.
ടി വി യിൽ ഡയറി മിൽക് ഷോട്സിന്റെ പരസ്യം മിന്നി മാഞ്ഞു.
സുക്കു സായിപ്പിനു മെഴുകുതിരി നേർന്ന്, ഞാൻ മറുപടിയിട്ടു.

"ഹായ് സുലു"

"ഹായ് രാഹുൽ , വാട്ട്സ് അപ്പ്?"

പണ്ടാരമടങ്ങാൻ എന്റെ ഫോണിൽ വാട്സ് ആപ്പും ഇല്ല.

"ഇപ്പൊ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യാം"

"എന്ത്?"

"വാട്സാപ്പ്"

"യൂ ആർ സോ ഫണ്ണീ ."

ഇതിലെന്താ ഇത്ര ഫണ്ണെന്നു മനസ്സിലാായില്ലെങ്കിലും ഞാൻ രണ്ട് "യാ യാ " തിരിച്ചിട്ടു.

"സുലു എന്ത് ചെയ്യുന്നു?"

"ചാറ്റ് ചെയ്യുന്നു.."
\
"യൂ ആർ റ്റൂ ഫണ്ണി, ചാറ്റിങ്ങല്ലാതെ വേറെ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നാ ചോദിച്ചത്.."

"ഓഹ്, കുറച്ച് ഡെസിഗ്ൻ നോട്സ് ഉണ്ടാക്കുവായിരുന്നു"

അപ്പോ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാണു.കൊള്ളാം, ഇത് സെറ്റാവും.

"സുലു എവിടെയാ താമസം?"

"ബാംഗ്ലൂർ.."

"ഞാനും ബാംഗ്ലൂർ തന്നെ"

"എനിക്കറിയാം.."

അത് ശരി എന്നെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിഞ്ഞ് വെച്ചേക്കുവാണു കൊച്ചു കള്ളി!

"സുലുവിനെ നേരിട്ട് കാണാൻ പറ്റുമോ?"

"!"

"?"
"യാ നാളെ കാണാം, ഗുഡ് നൈറ്റ്"

"ഗുഡ് നൈറ്റ് , സ്വീറ്റ് ഡ്രീംസ്..ഡിയർ സുലൂ"

എന്നാലും അത് ആരായിരിക്കും? എന്നെ അറിയാവുന്ന , രഹസ്യമായി ആരാധിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ആരാധിക ആയിരിക്കും (എന്തിനാ ഈശ്വരാ എനിക്കിത്ര സൗന്ദര്യം തന്നത്) . മിക്കവാറും രാവിലെ ബസ്-സ്റ്റോപ്പിൽ വച്ച് കാണാറുള്ള ആ പൂച്ചക്കണ്ണിയായിരിക്കും, പക്ഷേ അവൾക്കൊരു ഹിന്ദി ലുക്കാണു. അതല്ലെങ്കിൽ ഓപ്പോസിറ്റ് ഫ്ലാറ്റിലെ ബാൽക്കണിയിലിരുന്ന് പഠിക്കാറുള്ള സുന്ദരി.

സാധാരണ എട്ട് മണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാറുള്ള ഞാൻ അതിരാവിലെ ഏഴ് മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് രണ്ട് തവണ പല്ലു തേച്ച്, ലക്സ് സോപ്പ് തേച്ച് കുളിച്ച്, ആരോ മേടിച്ച് വച്ച് സ്പ്രേ ദേഹം മുഴുവൻ പൂശി ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ബസ്-സ്റ്റോപ്പിലും വഴിയിലുമൊന്നും സുലുവിനെ കണ്ടില്ല. വൈകുന്നേരം കാണുമായിരിക്കും, ഇന്ന് നേരത്തെ ഇറങ്ങണം എന്ന് മനസ്സിൽ കണക്കു കൂട്ടി ഓഫീസിലേക്ക് കയറി.
ഞാൻ എന്റെ സീറ്റിലേക്ക് നടക്കവേ പതിവില്ലാതെ എല്ലാവരും ചെറു ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി , കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാത്ത സിങ് പോലും എന്ന് നോക്കി ചിരിക്കുന്നു!. ഞാൻ അസാധാരണമായി നേരത്തേ എത്തിയതോണ്ടാവും.

"ഹേയ് രാഹുൽ"
പിന്നിൽ നിന്നൊരു വിളി.

പിന്നിൽ പ്രൊജക്റ്റ് മാനേജർ സുലോചന മാഡം

"എന്തിനാ എന്നെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞത്?"

ദൈവമേ ഈ തള്ളയാണോ ഇന്നലെ മുട്ടിയ സുലു. എന്റെ പകുതി ബോധം പോയി.
സ്ലോട്ടിൽ കിടന്ന ലാപ്ടോപ്പ് എടുത്ത് ഞാൻ സുലോചന മേഡത്തിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.
"ഇതാ എന്റെ രാജിക്കത്ത്"

ശുഭം

യാത്രക്കിടയിൽ

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Thu, 17 Oct 2013 18:29:00 +0000

ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ബസിൽ മുതിർന്നവരുടെ സീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ചുമലിൽ തട്ടി അമ്പത്‌ കഴിഞ്ഞ അമ്മാവൻ ചോദിച്ചു
"നീയൊക്കെ എപ്പഴാ ജനിച്ചത്‌?"
പറഞ്ഞ്‌ മുഴുമിപ്പിക്കും മുമ്പേ ഞാൻ പറഞ്ഞു
"ഞാനൊക്കെ എപ്പഴേ മരിച്ചു "

എഴുന്നേറ്റ്‌ കൊടുത്തിട്ടും സീറ്റിലിരിക്കാതെ അമ്മാവൻ മുന്നൊട്ട്‌ നീങ്ങിപ്പോയി.

ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടുണ്ടൊ , ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന സംശയത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു ഞാൻ..

രണ്ട് പീഡന കഥകൾ

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Tue, 17 Sep 2013 19:39:00 +0000

ചന്ദ്രകുമാർ സാർ പത്ത് വർഷത്തിലധികമായി ഈ കമ്പനിയെ സേവിക്കുന്നു. സോഫ്റ്റ്വെയർ ഫീൽഡിൽ പൊതുവേ സാറ് വിളി പതിവില്ല, പക്ഷേ ചന്ദ്രകുമാർ സാറിനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുമാറ്റം ,അറിവ്, അനുഭവസമ്പത്ത് എന്നിവയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ ഞങ്ങളെല്ലാം സാർ എന്നു വിളിച്ചു പോന്നു.കമ്പനിയുടെ 'കീ' റിസോർസ് (താക്കോൽ സ്ഥാനം) എന്നു സാറിനെ വേണമെങ്കിൽ വിശേഷിപ്പിക്കാം.
അങ്ങനെ പുരുഷോത്തമനും മര്യാദാരാമനും ജീനിയസ്സും ആയിട്ടുള്ള ചന്ദ്രകുമാർ സാറിനെ ഒരു കുപ്രഭാതത്തിൽ കമ്പനി പിരിച്ചു വിട്ടു. അത് കേട്ടവർ കേട്ടവർ 'അയ്യോ'ന്നൊരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി തലയിൽ കൈ വച്ചു.
അങ്ങനെ ചുമ്മാതങ്ങു പിരിച്ചു വിടാൻ ഒക്ക്വോ? ഇല്ല, പിന്നെ? എന്താണ്ടൊരു കാരണം വേണ്ടേ?
കാരണം അറിഞ്ഞപ്പോൾ തലയിൽ കൈ വച്ചവർ ആ കൈ മാറ്റി, വിരൽ മാത്രം മൂക്കത്ത് വച്ച് 'അയ്യേ'ന്നു സൗണ്ടുണ്ടാക്കി സീറ്റിൽ പോയിരുന്നു പണി തുടർന്നു.

കാരണം:
\ ആഗസ്റ്റ് പതിനാറ് , രാവിലെ തന്നെ പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടർന്നു. കമ്പനിക്കകത്ത് കീബോർഡുകൾ ചടപടാ നാദം പൊഴിച്ചുതുടങ്ങി. എല്ലാം പതിവു പോലെ അതിഭീകരവും ബോറനും. പത്ത്മണിക്ക് ഒരു മീറ്റിങ്ങിനായി ചന്ദ്രകുമാർ സാറും കുമാരി വനജയും കോൺഫറൻസ് റൂമിലേക്ക് കയറി. കോൺഫറൻസ് റൂം എന്ന് കേട്ട് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്- അഞ്ചടി നീളം പത്തടി വീതിയിൽ ഒരു കുടുസ്സ് മുറി, നടുവിലൊരു മേശ, അതിനു ചുറ്റും നാലഞ്ച് കസേര, ചുവരിൽ ഒരു ബോർഡ്, അത്രേയുള്ളൂ. പത്ത് മണി എന്നു വച്ചാൽ കൃത്യനിഷ്ഠയുള്ളവർ എത്തിച്ചേരാൻ പത്തരയെങ്കിലും ആകും.അത് കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ മീറ്റിങ്ങിനായി വരാനിരിക്കുന്നതേ ഉള്ളൂ.
കഷ്ടിച്ച് ഒരു മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞ് കാണും, പെൺ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വലിയ കരച്ചിൽ കേട്ടു, കുമാരി വനജ കോൺഫറൻസ് റൂമിനു വെളിയിലേക്ക് ഓടി വരുന്നതും തറയിൽ ഉയർന്നു നിന്നിരുന്ന മാറ്റിൽ കാൽതട്ടി മൂക്കുംകുത്തി വീഴുന്നതും കണ്ടു. ഇതികർത്തവ്യാ മൂഢരായി അന്തം വിട്ട് നോക്കി നിന്നവരുടെ മുന്നിലേക്ക് വനജയുടെ ചുവന്ന ഷാളും കയ്യിൽ പിടിച്ച് ചന്ദ്രകുമാർ സാർ ഇറങ്ങിവന്നു.

വനജയുടെ കിടപ്പും ചന്ദ്രകുമാറിന്റെ (സാർ വിളിയൊക്കെ പണ്ട്) നിൽപ്പും കണ്ടവർക്ക് കാര്യം ടപ്പേന്ന് പിടികിട്ടി.
ബോധരഹിതയായി കിടന്നിരുന്ന വനജയെ ആരൊക്കെയോ പൊക്കിയെടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചു.
എന്തോ പറയാൻ ഒരുങ്ങിയ ചന്ദ്രകുമാറിനെ നോക്കി എച്ച് ആർ സുധാമണി മാഡം അലറി
"ഗെറ്റ് ഔട്ട് ഹൗസ്"
തല താഴ്ത്തി ഇറങ്ങിപ്പോവുന്ന ചന്ദ്രകുമാറിനെ നോക്കി 'വീട്ടിൽ തങ്കം പോലൊരു ഭാര്യയും രണ്ട് മക്കളുമുള്ള ഈ മനുഷ്യൻ എന്തിനാണീ വൃത്തികേട് കാട്ടിയതെന്ന് ചിലര് അത്ഭുതംകൂറി, ചിലർ കാർക്കിച്ച് തുപ്പാനൊരുങ്ങുകയും കമ്പനിക്കകത്ത് തുപ്പാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ട് അത് അകത്തേക്ക് വിഴുങ്ങുകയും ചെയ്തു.
കുമാരി വനജ ബോധം തെളിഞ്ഞ ഉടനെ ലോങ് ലീവിനപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് പോയി. ഷോക്ക് വിട്ട് മാറാൻ ഇത്തിരി സമയമെടുക്കുമല്ലോന്ന് എല്ലാവരും കരുതി.
രണ്ട് ദിവസത്തേക്ക് സോളാറിനേയും സിറിയയേയും എല്ലാരും മറന്നു. സ്തീകളുടെ സുരക്ഷയെകുറിച്ച് ഘോരഘോരമായ ചർച്ചകൾ നടന്നു. ഇതിനിടയിൽ കമ്പനിയുടെ പേരിനെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമായതിനാലും ദൃക്സാക്ഷികൾ ഒരുപാടുള്ളതിനാൽ മറ്റൊരു വിശദീകരണം ആവശ്യമില്ലാത്തതിനാലും ചന്ദ്രകുമാറിനോട് രാജി വച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോവാൻ കമ്പനി ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ചന്ദ്രകുമാർ സാറിന്റെ വീടിനടുത്ത് താമസിക്കുന്ന ഭവാനി മാഡം, രാത്രി ആ വീട്ടിൽ നിന്നും ചില പൊട്ടിത്തെറികൾ കേട്ടുവെന്നും ചന്ദ്രകുമാറിന്റെ ഭാര്യ തങ്കം(തൽക്കാലം അങ്ങനെ വിളിക്കാം) ഡൈവോർസ് ഫയൽ ചെയ്തുവെന്നുമുള്ള വാർത്തകൾ അപ്പപ്പോൾ ചൂടൊടെ വിളമ്പി വന്നു. പക്ഷേ ഇക്കാര്യം എങ്ങനെ ചന്ദ്രകുമാറിന്റെ വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞു എന്നു മാത്രം ആരും ഭവാനി മാഡത്തോട് ചോദിച്ചില്ല.

കാര്യം:

ദിവസങ്ങൾ പലത് നീങ്ങി.
ആഗസ്റ്റ് മുപ്പത് , രാവിലെ തന്നെ പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടർന്നു. കമ്പനിക്കകത്ത് കീബോർഡുകൾ ചടപടാ നാദം പൊഴിച്ചുതുടങ്ങി. എല്ലാം പതിവു പോലെ അതിഭീകരവും ബോറനും. ഒരു മീറ്റിങ്ങ്- കോൺഫറൻസ് റൂമിൽ വച്ച്. പ്രൊജക്റ്റ് മാനേജർ അലക്സ് മാത്യുവും ടീം മെംബർ ആനിക്കുട്ടിയും റൂമിനകത്തേയ്ക്ക് കയറി. ചുവരിലെ ബോർഡിൽ എഴുതുന്നതിനുള്ള മാർക്കർ പേന എടുക്കുന്നതിനായി, മേശയുടെ ഒരു വശത്തുള്ള ക്യാബിൻ തുറന്ന് ആനിക്കുട്ടി അകത്തേയ്ക്ക് കയ്യിട്ടതും ഒരു മുട്ടനെലി ആനിക്കുട്ടിയുടെ കൈവഴി കയറി തോള് വഴി ഇറങ്ങി എങ്ങോട്ടൊ ഓടിപ്പോയി. തോളിലിരുന്ന ഷാള് കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് , ചാടിത്തുള്ളി, അലറി വിളിച്ച് ആനിക്കുട്ടി പുറത്തേക്കോടി. നിലത്ത് വീണ ഷാള് കയ്യിലെടുത്ത് അലക്സ് മാത്യു കോൺഫറൻസ് റൂമിനു പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

കോൺഫറൻസ് റൂമിന്റെ വാസ്തു ശരിയല്ലായെന്നു ആരോ പുറത്ത് നിന്നു ആത്മഗതം പറഞ്ഞു.

എന്ന് പരേതൻ

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Wed, 24 Jul 2013 19:33:00 +0000

ആളൊഴിഞ്ഞു കഴിയുമ്പോൾ,
ശവക്കല്ലറയ്ക്കു മീതെ വയ്ക്കുവൻ
ചുവന്ന പൂക്കളുമായി
നീ വരണം.
മാംസബന്ധനങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ
കെട്ടഴിച്ച്‌
അപ്പൊഴേ എന്റെ ആത്മാവ്‌
സ്വതന്ത്രമാവുകയുള്ളൂ.
ആ പൂക്കളുടെ മണം നുകർന്ന്,
നിന്റെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി
എനിക്ക്‌ തിരിച്ചു പോകണം.
നീ മടങ്ങും വരേയ്ക്കും,
സ്വർഗ്ഗവാതിലിനു വെളിയിൽ,
താഴേയ്ക്‌ കണ്ണും നട്ട്‌,
ഞാൻ കാത്തുനിൽക്കും.

ഏഴുകാലി

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Sat, 22 Jun 2013 19:35:00 +0000

                 തോർത്തുമെടുത്ത് കുളിമുറിയിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വച്ചപ്പോഴാണു കണ്ടത് - ചുമരിലൊരു എട്ടുകാലി. ഞാൻ 'അമ്മേ...'ന്ന് നീട്ടി വിളിച്ച് പുറത്തേക്ക് ചാടി.
            ആകാശം പൊട്ടിവീഴുന്നത് കണ്ടത് പോലുള്ള വിളി കേട്ട് അമ്മ ഓടിയെത്തി.
"എന്താടാ..?"
"അത് നോക്കിയേ.." ഞാൻ കുളിമുറിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
കുറഞ്ഞത് ഒരു നീർക്കോലിയെ എങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ചാവണം അമ്മ അകത്തേക്ക് നോക്കിയത്, എന്റെ പട വിളിയുടെ രഹസ്യം മനസ്സിലായതും അമ്മ് ഒരു ലോഡ് പുച്ഛം ചടപടാന്ന് വാരി വിതറി.
"പോത്ത് പോലെ വളർന്നല്ലോ, ന്നിട്ടും നിന്റെ പേടി മാറീലേ.. എന്നെക്കോണ്ട് വയ്യ അതിനെക്കൊല്ലാൻ, നീ വേണെങ്കി കുളിച്ചാ മതി"
                 തലയിൽ വെളിച്ചെണ്ണ കുറച്ചധികം ഇരിപ്പുണ്ട് , ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കുളി വേണ്ടാന്നു വച്ചേനെ.

            അമ്മ കൊട്ടേഷൻ ഏറ്റെടുക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച പരിതസ്ഥിതിയിൽ ഞാൻ സ്വയം പര്യാപ്തമാവാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. പേടിച്ച് പേടിച്ച് എത്ര നാൾ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കും.. ഒന്നുകിൽ അവൻ അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ , ഒരാൾ മതി ഈ കുളിമുറിയിൽ. ഞാൻ ചൂലെടുത്ത് പോരാടാൻ ഉറപ്പിച്ചു.
                      തലയിൽ തോർത്ത് കെട്ടി വലത് കയ്യിൽ ചൂലുമായി ഞാൻ എട്ടുകാലിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി, സുരക്ഷിതമായ ദൂരത്തിൽ നിലയുറപ്പിച്ചു.
സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോഴാണു മനസ്സിലായത് - അതിനു ഏഴു കാലേയുള്ളൂ! അപ്പോ ശത്രു എട്ട്കാലിയല്ല, ഏഴ്കാലിയാണു. നന്നായി, വികലാംഗനായ ശത്രുവിനെ തോൽപ്പിക്കുന്നത് കൂടുതൽ എളുപ്പമായിരിക്കും.
                       ചൂൽ കൊണ്ട് ഒരു തവണ അടിക്കാനുള്ള അവസരമേ ഉള്ളൂ, അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങിയോടും. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല, അടി കൃത്യമായി കൊണ്ടില്ലെങ്കിൽ അത് താഴെ വീഴും , പിന്നെ ചിലപ്പോ എന്റെ നേരെയായിരിക്കും ഓടി വരുന്നത്. അതോർക്കുമ്പോ തന്നെ പേടികൊണ്ട് കയ്യിലെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നു നിൽക്കുന്നു.
            'പടോ'...
ഞാൻ ഓടി.

           സമയം ഇത്തിരി കഴിഞ്ഞു. തിരിച്ച് ചെന്ന് ദൗത്യം വിജയകരമായിരുന്നോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ ഉള്ളിലെ ധൈര്യശാലി സമ്മതിക്കുന്നില്ല.ചേച്ചിയോട് ചെന്ന് നോക്കാൻ പറഞ്ഞു. ചത്തെന്ന് കേട്ടപ്പോ എന്നെക്കുറിച്ചോർത്ത് എനിക്ക് തന്നെ അഭിമാനം തോന്നി.
"വെൽഡൻ മൈ ബോയ്" ഞാൻ എന്റെ തന്നെ പുറത്ത് തട്ടി (കയ്യുളുക്കിയോന്നൊരു സംശയം)
       കുളിമുറിയുടെ തറയിൽ ഏഴുകാലും ചുരുട്ടി , ചതഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ഏഴ്കാലിയോട് 'തരത്തിൽ കളിക്കണം മോനേ..' ന്ന് പറഞ്ഞ് ശവത്തിൽ കുത്തി ഞാൻ കുളി തുടങ്ങി. (എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണു ഇത്ര ഇത്ര ഒറിജിനലാറ്റിയുള്ള ഒരു ശവത്തിൽക്കുത്ത് നടത്തുന്നത്).
                      കുളി കഴിഞ്ഞ് , ഒരു ചായയും കുടിച്ച് ഞാൻ സായാഹ്ന സവാരിക്കിറങ്ങി. നാരാണേട്ടന്റെ കടയിൽച്ചെന്ന് ഓസിൽ ഒരു ചായേം പഴം പൊരീം കൂടെ തട്ടി. രാത്രി എട്ട് മണിയായപ്പോ തിരിച്ച് വീട്ടിൽച്ചെന്നു കേറി, മീൻ പൊരിച്ചതും കൂട്ടി ചോറുണ്ടു. ഒൻപത് മണിയായപ്പോ നല്ല മഴ തുടങ്ങി. പന്ത്രണ്ട് വരെ ടിവിയും കണ്ടിരുന്ന്, നാളെ പതിനൊന്നിനു എഴുന്നേറ്റാൽ മതിയെന്നുറപ്പിച്ച് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.
                        രണ്ട് മണിയായപ്പോ ഉറക്കം ഞെട്ടി, ഭയങ്കരദാഹം . ഈ മഴക്കാലത്തെന്താപ്പാ ഇങ്ങനെയൊരു ദാഹം-ന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാൻ ലൈറ്റ് ഓണാക്കി.
             മുറിയുടെ ചുവരിലൊരു എട്ടുകാലി. അതിനും ഏഴ് കാലേ ഉള്ളൂ. അതെന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നതായിട്ട് എനിക്ക് തോന്നി.

അകമുള്ളുകൾ

noreply@blogger.com (rahul blathur) — Wed, 01 May 2013 20:13:00 +0000

ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മദ്യക്കുപ്പിക്കുള്ളിൽ
ഞാനെന്റെ പ്രണയം മുഴുവൻ
നിറച്ചു വച്ചു.
ആകാശം വല്ലാതെ ചോര ചീന്തി
ചുവക്കുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ
അതിന്റെ ലഹരി നുണഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും
അതിനു വീര്യം കൂടിവന്നു.
ഒരു കിറുക്കൻ നട്ടുച്ചനേരത്ത്‌
ഞാനത്‌ അടപ്പ്‌ തുറന്ന്
തറയിലേക്ക്‌ കമഴ്ത്തി.
എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്‌,
അവസാനമില്ലാതെ അത്‌
പുറത്തേക്കൊഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു.
കാൽമുട്ടോളം മുങ്ങിയപ്പോൾ
ഭയപ്പാടിന്റെ മൂർദ്ധന്യത്തിൽ
ഞാനാ ചില്ലുകുപ്പി പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞു.
നുറുങ്ങിയ ചില്ലുകഷ്ണങ്ങൾ,
വഴിനീളെ എന്റെ പാദങ്ങളെ,
കാത്തുകിടന്നു.