மழைச்சாரல்

Happy Birthday Bharathi!

2011-12-12T09:07:00.000+05:30

தேடிச் சோறுநிதந் தின்று -
பல சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி -
மனம் வாடித் துன்பமிக உழன்று -
பிறர் வாடப் பலசெயல்கள் செய்து -
நரை கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி - கொடுங் கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும் - பல வேடிக்கை மனிதரைப் போலே -
நான் வீழ்வே னென்று நினைத் தாயோ?

நின்னைச் சில வரங்கள் கேட்பேன் -
அவைநேரே இன்றெனக்குத் தருவாய் -
என்றன் முன்னைத் தீயவினைப் பயன்கள் -
இன்னும்மூளாதழிந்திடுதல் வேண்டும் -
இனி என்னைப் புதிய உயிராக்கி -
எனக்கேதுங் கவலையறச் செய்து -
மதிதன்னை மிகத் தெளிவு செய்து -
என்றும்சந்தோஷங் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்!

Happy Birthday Bharathi! Rough translation here (for 1st para).

அவள் பெயர் தமிழரசி

2011-01-20T22:40:00.000+05:30

இன்னும் நன்றாக எடுத்திருக்கலாம் என்று தோன்றினாலும் இதை சராசரி படமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. முக்கிய காரணம் படத்தின் கதையோடு தோல்பாவை கலைஞர்களின் வாழ்வை இழையோட விட்டிருப்பதுதான்.

ஊர் ஊராக சுற்றி ஒவ்வொரு ஊரிலும் தோல்பாவை கூத்து நடத்துவதும், கூட்டம் வராவிட்டாலும் உணவு கிடைக்காவிட்டாலும் பாதியில் கூத்தை நிறுத்தினால் ஊருக்கு நல்லது இல்லை என்று தொடர்ந்து அரும்பாடு படுவதும் நெகிழ வைக்கிறது. தோல்பாவை கூத்தை நடத்தும் தந்தையின் மகன் வேறு பிழைப்பு தேடி போகையில் ஊர் மக்களின் உதாசீனபடுத்துதலை நினைத்து வெடித்து போகும் போது அதில் இருக்கும் நியாயத்தையும் அந்த கோபத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஆனால் இதையெல்லாம் தாண்டி அந்த கலையின் மீது அந்த தந்தை வைத்திருக்கும் பக்தி நெகிழ வைக்கிறது. பத்து நாள் தொடர்ந்து கூத்து நடத்தினால் மழையின்றி வறண்டு போயிருக்கும் ஊரில் மழை பெய்யும் என்ற நம்பிக்கையில் பத்து நாள் முடிந்து போனபின் தரையில் அமர்ந்து வானத்தையே அவர் பார்த்து கொண்டிருக்கும்போது இப்படியும் கலையில் உருகி போயிருக்க முடியுமா என்று வியப்பு வருகிறது. கடைசியில் மழை பெய்வது சினிமாத்தனமா இல்லை அந்த அர்ப்பணிப்பு உணர்வுக்கு பரிசா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் கண்கள் என்னமோ கலங்கி விட்டன.

இப்படி கவனமில்லாமல் காலகாலமாக எவ்வளவு கலைகளை அரித்து போக விட்டிருக்கிறோமோ! ஊர் ஊராக வரும் கலைஞர்களாக இருந்தாலும் சரி, ஊரிலேயே கலை நடத்துபவர்களானாலும் சரி, அவர்களின் உணவையும், முடிந்தால் தங்கும் இடத்தையும் வழி வழியாக கவனித்து வந்திருந்தால் நம்முடைய தற்போதைய காலத்திலும் இவற்றில் பலவும் செழித்து கொண்டிருக்கும்! ஹும் - ஒரு குறுகிய எல்லைக்குள்ளேயா நமது சமூகம் இயங்கி இப்படி வாழ்வை செழுமைப்படுத்தும் பல அம்சங்களை தொலைத்து வருகிறோம். இதற்கெல்லாம் என்ன விலை கொடுக்க போகிறோமோ!

தாமரை - thAmarai

2010-11-11T23:50:00.001+05:30

சமீபத்தில் விகடனில் பாடலாசிரியர் தாமரையின் உரையாடல் ஒன்றை படித்தேன். அவர் ஏன் சராசரி "பாராட்டு கவிஞராக" இல்லை என்று விகடனில் கேட்டிருந்தார்கள். பாராட்டு கவிஞர் என்றால், தற்போது அரசியல்வாதிகளுடன் சுமூகமாக இருப்பது; ஒரு கவிதை புத்தகம் எழுதி முதல்வரை வெளியிட சொல்வது - இப்படி!

தாமரை இருப்பது நேர் எதிராக. உதாரணத்திற்கு இலங்கை பிரச்சனைக்கு கருணாநிதி, ஜெயலலிதா, மத்திய அரசு என்று எல்லோரையும் சாடியுள்ளார். எவ்வளவு தூரம் பயனளிக்கும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், எளிய வழியை விட்டு விட்டு இப்படி கடினமான வழியில் பயணிப்பது தினமும் பார்ப்பதில்லை. சினிமாவில் கூட அவர் பாடல்களில் ஆங்கிலம் கலப்பது இல்லை என்று உங்களுக்கு தெரியும் தானே?

அவரை கடைசியாக கேட்ட கேள்வி - "இலங்கை பிரச்சனை தொடர யார் காரணம் என்று நினைக்கிறீர்கள்?". அவர் பதில்:
1) கருணாநிதி (இதை வைத்து ஒப்பு அரசியல் செய்வதால்)
2) ஜெயலலிதா (சரியான எதிர்கட்சியாக செயல்படாத்தால்)
3) காங்கிரஸ் (இந்திய அரசாக சரியான வகையில் பலத்தை பயன்படுத்தாது செல்வதால்)
4) தமிழக மக்கள் (அந்த பிரச்சனை அறிந்தும் தலையை திருப்பி கொண்டு அன்றாட வாழ்வில் ஈடுபடுவது)

எனக்கு முதல் மூன்றில் பெரிய வியப்பேதும் இல்லை. நம் அரசியல்வாதிகளிடம் எதையும் எதிர்பார்ப்பது புத்திசாலித்தனம் இல்லை. எனக்கு வலிப்பது நான்காவது தான்!

தாமரியின் வீரியத்திற்கு ஒரு வணக்கம்!

மனிதத்தன்மையின் மரணம் - The death of humanity

2010-11-01T23:01:00.000+05:30

சமீபத்தில் கோயம்பத்தூரில் நடந்த செய்தியை கேள்விப்பட்டீர்களா என்று தெரியாது. இல்லையென்றால் நல்லது. படித்தவுடன் என் மனதில் ஓங்கி நிற்பது வலிதான். அந்த இரு வாலிபர்கள் மீது எனக்கு கோபம் வரவில்லை. அவமான உணர்வுதான் மேலோங்கி இருக்கிறது. எப்படிப்பட்ட பாழான சமூகத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம்! பாரதி, ஒரு மனிதன் உணவில்லாமல் போனால் சமூகத்தை அழித்து விடலாம் என்று சொன்னான். இப்போது என்ன சொல்லுவான் என்று தெரியவில்லை. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில்தான் நம் சமூகத்திற்கு ஆன்மீக பிடிப்பு எவ்வளவு தேவை என்று புலப்படுகிறது.

அந்த குழந்தைகளின் முகத்தை பார்க்கும் சக்தி எனக்கில்லை.

ஒரு வரி விமர்சணம் - one line reviews

2010-10-19T23:45:00.000+05:30

நான் மகான் அல்ல - அதீத வன்முறையை தவிர்திருக்கலாம். மேலும் அந்த வயதில் அந்த சூழல் ஏற்பட்டதற்கும் விளக்கம் இல்லை!

எந்திரன் - தங்கத்தில் செய்த குப்பை. மற்றபடி அதன் வெற்றியில் எனக்கு சந்தோஷமே!

இன்செப்ஷன் (inception) - பொய் சொல்ல மாட்டேன். ஒன்னுமே புரியலைங்க. நமக்கு இதெல்லாம் ஜாஸ்தி!

இரும்பு மனிதன் 2 (iron man 2) - மேலே இன்செப்ஷன் விமர்சணம் படிக்கவும். மத்தபடி பறக்குறதெல்லாம் நல்லா இருந்தது!

சிங்கம் - மசாலா நெடி! சூர்யாவின் வீரியம் பட்டும் பிளஸ் பாயிண்ட்!

மறுபடியும் - maRupadiyum

2010-08-16T19:40:00.000+05:30

படம் முழுக்க இறுக்கம் தான்! சிலர் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் போலிருக்கிறது. படம் முழுக்க எதையும் விட்டு கொடுக்காமல், ஒரு சில மனிதர்களின் முடிவு எப்படி சுற்றி இருப்பவர்களையும் ஆட்டி வைக்கிறது என்பதை நுண்ணியமாக, அழகாக செதுக்கி இருக்கிறார் பாலு மகேந்திரா!

இன்னொரு அற்புதமான விஷயம். வாழ்வில் எதையெல்லாம் அடித்தளமாக கொண்டு வாழ்ந்திருக்கிறோமோ, அதையெல்லாம் பறித்து விட்டால் கூட கண்ணியம் தவறாமல் வாழ முடியும் என்று காட்டியிருப்பது. அதே கோணத்தில் - கை கொடுக்க ஒருவர் இல்லையென்றால் எப்படி தவறான் பாதையில் சுலபமாக சென்று விட முடிகிறது (விநோதினியின் கதாபாத்திரம்)!

இப்போது சுறா, சிங்கம், கரடி என்று மனிதர்கள் காற்றில் பறப்பதைத்தான் காட்டுகிறார்கள். ஆனால் வாழ்க்கை யதார்த்தமாகத்தானே செல்கிறது! மறுபடியும்...

தோட்டத்துல பாத்தி கட்டி...

2010-08-04T23:39:00.000+05:30

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு இன்று படிக்காதவன் படத்தில் வரும் "தோட்டத்துல பாத்தி கட்டி..." பாடலை கேட்டேன். பல வருடங்களுக்கு முன் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல் - இளையராஜா தான் காரணம்! பாடலில் (ஒலிப்பேழையில்) அமலா பாடும் பிட்டையும் சேர்த்திருக்கலாம்.

ஆனால் பாடல் வரிகள் ஒட்டியும் ஒட்டாமல் வரும். சூழல் என்னவென்றால் பட்டனத்திற்கு வரும் கிராமவாசி பட்டனத்தின் மெத்தனத்தையும் அவலத்தையும் சாடுவது போல வரும். ஒரு வரி - "புத்தனும் இப்ப பட்டனம் வந்தா போதை மரத்துல ஏறிக்குவான்...". ஹும் - கவிஞருக்கு பட்டனம் புரிந்த அளவிற்கு புத்தரை புரியவில்லை!

ஒரு சிறிய கனவு

2010-07-08T00:00:00.000+05:30

அப்துல் கலாமின் வாழ்க்கையை குறும்படமாக தொகுத்திருக்கிறார்கள். நடிகை ஷோபனா ஒரு முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் வருகிறார். ஒரு மணி நேரம் நீடிக்கும் படம் இது.

நான் கல்லூரி படிக்கும் போது கூட கலாமை அவ்வளவு அறிந்ததில்லை. ஒரு முறை ஹிக்கின்பாதம்ஸ் கடையில் அவரது "அக்கினிச்சிறகுகள்" புத்தகம் தென்பட்டு அதில் பின்புறம் எழுதியிருந்த "பதினெட்டு மணி நேரம் கண்விழித்து ஆய்வு செய்த போதும் கைகள் வீனை மீட்ட மறந்ததில்லை" என்ற வரிகள் அப்படியே பதிந்து விட்டன. அதன் பின் ஆங்கில வடிவமான "Wings of Fire" புத்தகத்தை படித்தேன்.

அவர் வாழ்க்கை பிரமப்பளிக்காமல் போவது கடினம். ராமேஸ்வரத்தில் பிறந்து, பல சாதனைகளுக்கு பிறகு பாரத பிரதமரானது சுலபமானது அல்லவே!
அவரை பற்றி அவரது இந்த துணுக்கிலிருந்து அறிந்து கொள்ளலாம்!

"தீப்பிழம்பான ஒரு மனத்துடனோ உயிருடனோ ஒப்பிட இந்த பூமின் மேலோ, கீழோ அல்ல்து உள்ளோ ஏதும் இல்லை!"
இதற்காகத்தான் அவர் 600,000க்கும் மேலான குழந்தைகளை சந்தித்திருக்கிறார். அதன் தாக்கம் போக போகத்தான் தெரியும்!

அந்த குறும்படத்தொகுப்பின் ஒரு முன்னோட்டம் கீழே.

திரைத்தகடை (dvd) இங்கே வாங்கலாம்:

கலாமின் வலைப்பக்கம் இங்கே:

022 - கொடுமையை எதிர்த்து நில்

2010-05-13T00:12:00.001+05:30

பெரும்பாலான மனிதர்களுக்கு பாதுகாப்பு என்பது மிகவும் இயல்பாக உணர்ச்சிகரமாக வருவது. உடலில் தொடங்கி, சொந்தம், பணம், எண்ணம் மற்றும் நம்பிக்கையை கூட வியாபித்து விடுகிறது.

சமூகத்தில் பல கொடுமைகள் நடப்பது இந்த பாதுகாப்புத்தன்மையை பயன்படுத்தித்தான். பாதுகாப்பை விட்டு வேறு சுழலில் சிக்கி விடக்கூடாதே என்ற எண்ணம் தான் பலரை கட்டி போட்டு வைக்கிறது. இதில் அவல நிலை என்னவென்றால் ஒரு சமூகமே இப்படி இருக்கும் போது அந்த சூழ்நிலையிலேயே ஒரு அரிப்புதன்மை ஏற்பட்டுவிடுகிறது (anarchy).

இந்த அரிப்புத்தன்மையை வேரறுக்கத்தான் இந்த குறிப்பு என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் இதை பின்பற்ற ஆணித்தரமாக பாதுகாப்புத்தன்மையை தேடும் வழக்கத்தை விடவேண்டும்!

Note: The image in this post is licensed with creative commons.

The copyright for this image belongs to Lawrence OP. Click on the image or here to view the image on Lawrence OP's website.

மரணம் அழைக்கும் போது... | When death calls...

2010-04-06T22:40:00.000+05:30

ஒரு நாள், அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு அழைப்பு. அழைத்தது என் மேலாளர்.

"அடுத்த வாரம் நீ சென்னை செல்ல வேண்டும். 23, 24 அல்லது 25, 26 - எந்த தேதி?" என்று கேட்டார். நான் பணியில் இருந்த காலம் வரை என்ன சென்னை செல்ல சொல்லி கேட்டதில்லை. நான் சில முறை சென்னையிலிருந்து வேலை செய்ய வேண்டும் என்று அனுமதி பெற்றிருக்கிறேன். வேகமாக ஒரு கணக்கு போட்டு 25, 26 வியாழன் வெள்ளி என்பதால் கூட சனி ஞாயிறும் சேர்த்து சென்னையில் இருந்து செல்லலாம் என்று அந்த தேதியை தேர்ந்தெடுத்தேன்.

கடைசியில் நான் வந்த வேலையை முடிக்கவே இல்லை. 25ம் மாலை என் பாட்டி மரணம் அடைந்த நாள். இதை எண்ணும் போது அந்த நேரம் அந்த நாள் நான் சென்னையில் இருந்ததை பார்த்து வியப்படையாமல் இருக்க முடியவில்லை. எப்படி பார்த்தாலும் வேறு வழியாக ஒரு வியாழன் நான் சென்னையில் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை.

எப்படியோ அவரை அவர் பிரியும் முன் பார்க்க முடிந்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. அவர் மரணத்தில் இன்னொரு ஆறுதலான விஷயம் அவர் விரைவாக மெளனமாக சென்றதுதான். எல்லாமே ஒரு 15 நிமிடத்தில் முடிந்திருக்கும். அவர் படித்த சிவபுராணம் எல்லாம் வீண் போகவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

மேலும் ஒரு பாடம் - எப்போது அழைப்பு வரும் என்று தெரியாது. எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்றே இருக்க வேண்டும்!

Bon Voyage பாட்டி - எல்லாம் நன்மைக்கே என்று தோன்றுகிறது!

இன்றொரு நாள் கழிந்தது... | Another day passes by...

2010-01-06T22:26:00.000+05:30

அலுவலகத்தில் இருந்து திரும்பும் போது இந்த பாடலை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். இதை நீங்கள் கேட்டதில்லை என்றால் ஒரு முறை கேட்க வேண்டும்! "குரு ரமண கீதம்" என்ற ஒலிப்பேழையில், கிட்டதட்ட அனைத்து பாடல்களும் இளையராஜா பாடியது.

இந்த பாடல் முழுக்க முழுக்க உரைநடை வடிவில் உள்ள வார்த்தைகளை ஆலாபனை போல தொகுத்து வழங்கியிருப்பார். அது அவரது ஞானம். ஆனால் இந்த பாடலை பொருத்த வரை என்னை அதிகம் கவர்ந்தது வரிகள் தான். இரண்டு வரித்துளிகள் மனதில் பதிந்து விட்டன. நாம் வாங்கும் தன்மையில் அதிகம் இருக்கும் போது இந்த வரிகள் செய்யும் மாயையை விளக்குவது கடிணம்:

"இன்றொரு நாள் கழிந்தது என் வாழ்நாளில்..."
ஏதோ எழுந்தோம் செய்தோம் என்று இருக்கும் நாளில் இதை சரியான மனநிலையில் கேட்டால், முகத்தில் பச்சை நீர் தெளித்தது போல ஒரு விழிப்பு ஏற்படும். விளக்கம் கூட தேவையில்லை. இப்படித்தானே ஒவ்வொரு நாளும் போகிறது என்ற ஒரு நிதர்சனம்.

"இன்னொரு நாள் கிடைப்பதரிது மனமே..."
இதை விட பெரிய எச்சரிக்கை தேவையா? இப்போழுது தெருவில் நடக்கையில் தலையில் இடி விழுந்து மரிக்கலாம் தானே?

ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் பிறந்து, இரவில் மரிக்க போகிறோம் என்ற உணர்வுடன் வாழ்ந்தால் தான் முழுமையாக வாழ்வோம் என்று நினைக்கிறேன். செய்யும் செயல் எதுவாயினும் அதன் தன்மை சரியான அளவுகோலில் அமையும்!

பாரதி - Bharathi

2010-01-05T22:58:00.000+05:30

"காக்கை சிறகினிலே..." - ஒரு காக்கையை பார்த்தால், சராசரி மனிதனுக்கு கல்லை எடுக்கத்தான் தோன்றும். இந்த கவிஞனுக்கு கடவுள் தெரிந்தது. சற்று தினங்களுக்கு முன் ரயிலில் இந்த பாடலை கேட்டு கொண்டிருந்தேன். ஒவ்வொரு முறை கேட்கும் போதும் ஒருவித வலி உணர்வுதான் ஏற்படுகிறது. ஏன் என்று விவரிக்க தெரியவில்லை. ஒரு குழந்தை போல சமூகத்தின் மடியில் விழுந்தவன் இவன். விழுந்ததன் மதிப்பு தெரியாமல் தூக்கி எறிந்து விட்டது சமூகம். நூறு ஆண்டுகள் பிறகும் அவன் வாழ்ந்ததன் அர்த்தம் புரியாவிடினும், அந்த உயிரின் மூலம் வெளிவந்த படைப்பின் அழுத்தம் புரிகிறது இப்போதுள்ள மக்களுக்கு.

"நல்லதோர் வீனை செய்தே அதை நலம் கெட புழுதியில் எறிவதுண்டோ..." என்று தன்னை பற்றித்தான் பாடினானோ? இவருக்கு பதிலாக இளையராஜா எழுதியது நினைவிற்கு வருகிறது: "வீதியில் இசைத்தாலும் வீனைக்கு இசையுண்டு!"

நிஜம்தான்! ஆனால் வீனை என்று தெரிந்தும் புழுதியில் எறிந்த நம்மை என்னவென்று சொல்வது!

மெளனத்தின் வலி | The pain of silence

2009-11-22T11:29:00.000+05:30

முத்துகுமாரின மரணம், இங்கே சத்குருவின் பேச்சு, இந்த கூட்டம் எல்லாமே உள்ளிருக்கும் வலியின் வெளிப்பாடுதானே? இந்த வலிதான் வன்முறையின் வெளிப்பாடு கூட. வன்முறை இனிமேல் உதவாது என்று இனியாவது புரிய வேண்டும் இல்லையா? மற்றும், இந்த வலி, யாருக்கு புரிய வேண்டுமோ அவருக்கு புரியவில்லையே? இதற்கு நம் அளவில் நாம் என்ன செய்யலாம்?

புறம் பேசுதல் | Talking behind someone's back

2009-11-20T19:36:00.000+05:30

புறம் பேசுதல், நாம் நினைப்பதை விட பாதிப்பானது.

இது பழகிப்போனால், நாம் ஒருவரிடம் நேரில் பேசும் போது அதன் நம்பகத்தன்மை குறைந்து போகும். இது இருவரும் அறியாமலேயே நடக்கும் ஒன்று.

அதனால் தான் இரண்டு வழிகளில் ஒன்றை கடைப்பிடிப்பது நன்று:

ஒருவர் இல்லையென்றால் அவரை பற்றி பேசுவதை தவிர்த்து விடுவது
பேசும் போது யாரை பற்றி பேசுகிறோமா அவர் இருப்பதாக எண்ணிக்கொள்வது. அவர் இருந்தும் அதை பேசுவோம் என்றால் தாராளமாக பேசலாம்

இதற்கெல்லாம் அடிப்படை, புறம் பேசுவதில் கிடைக்கும் சுகம் இல்லாமல் போனாலும் நம் வாழ்வு இயல்பாக நடக்கும் என்ற தெளிவுதான்!

ஆதவன் | Adhavan | Aadhavan

2009-10-21T21:37:00.000+05:30

தமிழில்: ஹஹ்ஹஹ்ஹா!
ஆங்கிலத்தில்: LOL!

பிகு: என்னை சொல்லனும்! KS ரவிகுமார் டைரக் ஷன், வடிவேலு அப்புறம் நயந்தாரா photo போஸ்டர்ல, இதல்லாம் பாத்தும் போனேன்ல! Surya, time to take serious stock check on the movies you are signing up for!

ஈரம் - Eeram

2009-10-12T22:11:00.000+05:30

ஈரம் - வெளியிலும் உண்டு, உள்ளும் உண்டு!

ஷங்கர், பிரகாஷ்ராஜ் இருவருமே பாராட்டுக்குரியவர்கள் தான். திறமையை தேடி பிடித்து படமாக தயாரிப்பதால் தானே இந்த மாதிரி படங்கள் வெளி வருகின்றன. அறிவழகனுக்கு இது முதல் படமா தெரியவில்லை. படம் தொடங்கி முடியும் வரை ஒரு தெளிவு தெரிகிறது.

இது ஸஸ்பென்சோடு பார்க்க வேண்டிய படம் என்பதால் மேற்கொண்டு எதுவும் எழுத வில்லை. இந்த மாதிரி முயற்சிகளை தாரளமாக வரவேற்கலாம்!

சோதனை வந்தால்... | When trouble strikes...

2009-08-28T21:00:00.000+05:30

சொந்த வாழ்வில் சோதனை வந்தால் சமாளித்து தான் ஆக வேண்டும். இல்லையெனில் வாழ்க்கை விடாது!

ஆனால், அனைவரும் அனுபவிக்கும் ஒரு சமூக சோதனை என்றால்? உதாரணத்திற்கு நமது சமூகத்தில் ஆயிரம் சொல்லலாம்:

- காவல் துறையின் அவல போக்கு
- நேர்மையில்லாத அரசியல்
- சாலை விதிகளின் புறக்கணிப்பு

இவை உதாரணங்கள் மட்டுமே. அடிப்படையாக நடப்பது என்னவென்றால், நம்மில் பலர் செய்வது இவைதான்:

- அவற்றை சகித்து கொள்ள பழகிக்கொள்வது
- கோபப்படுவது
- பிரச்சணையோடு பிரச்சணையாக மக்கி போவது

இதில் எதுவுமே தீர்வில்லை. நீங்கள் பிரச்சணையை மோசமாக்காமல், உங்கள் அளவில் செய்ய முடிந்ததை செய்தால் ஒரு படி வெற்றி. ஏனெனில் அனைவரும் அதை செய்தால் பிரச்சணையே இருக்காது. ஆனால் "அனைவரும் செய்வது" எனும் நிலை நாளை நடப்பது இல்லை.

சரி, ஒரு பிரச்சணை இருக்கும் போது அதை ஆணிவேர் வரை சென்று களைந்து எறிவது சாமாணியமான செயல் இல்லை. அந்த பிரச்சணையால் ஆதாயம் அடைபவர்கள் அல்லது, அதை களையும் பொறுப்பில் இருப்பவர்களின் சோம்பல் காரணமாக ஏக எதிர்ப்பு ஏற்படலாம். ஏன், உடலளவிலும் மனதளவிலும் பாதிப்பு கூட ஏற்படலாம். ஆனால், சமீபமாக ஒரு பிரச்சணையை ஒரு 28 வயது வாலிபர் இது போல களைந்து எடுத்திருக்கிறார். இது நாளை செய்தியில் வரப்போவது இல்லை; ஆனால் இது வெளியில் தெரிய வேண்டிய, பரவ வேண்டிய ஒரு முயற்சி மற்றும் மனநிலை. எப்படி யோசித்து பார்த்தாலும் இது அசாதரணமான முயற்சி. அதற்கு வெற்றி கிடைத்திருக்காவிட்டாலும் இது பெருமுயற்சி. ஆனால், 10 மாதம் கழித்து இப்போது பிரச்சனைக்கு தீர்வும் கிடைத்து விட்டது.

தன் குடியிருப்பில் மனித மலம் கலந்த தண்ணீர் (36%) இருப்பது தெரிந்து, குடியிருப்பின் சொந்தக்காரர், மற்றும் காவல் துறையினரின் (மற்றும் பல அரசு அதிகாரகளின்) அலட்சியபோக்கும், அவமரியாதைகளையும் தாண்டி எப்படி சரி செய்தார் ரமேஷ் என்பதே கதை. அவர் வாயலேயே படியுங்கள்

1) கிணறு வெட்ட பூதம்
2) முயற்சிகள் தொடர்கின்றன
3) நீரின் தரம் உயர்ந்தது

ஆயிரம் சிதறல்

2009-08-24T10:45:00.002+05:30

தூங்கும் உடலை மொய்க்கும்
ஆயிரம் கொசுக்களை போல
விழிக்கும் மனிதனை மொய்க்கும்
ஆயிரம் சிதறல்கள்

அத்தனையும் மூட்டை கட்டி
குப்பையில் கொட்ட எத்தனிக்கும் வழி ஒன்று
அத்தனையிலும் திளைத்தும் திளைக்காமல்
ஓடும் வழி ஒன்று

இரண்டிற்கும் இடையில் தவித்து
திளைத்தும் திளைக்காமல் நகருது கால உருண்டை!

அந்த ஒரு விஷயம் மட்டும்... | That one little thing...

2009-08-18T18:41:00.002+05:30

வாழ்க்கையில் பல விஷயங்களை "நல்லது" / "கெட்டது" என்று பிரித்து விடுகிறோம். ரொம்ப சாதரணமாக நடக்கும் விஷயமாக இருந்தாலும், இது ரொம்ப சாதரணமான விஷயம் இல்லை!

"நல்லது" / "கெட்டது" என்பதை "பிடிக்கும்" / "பிடிக்காது" என்று ஒரு படி கீழே இறக்கலாம். "பிடிக்கும்" / "பிடிக்காது" என்பது பல விஷயங்களை மையப்படுத்தி இருக்கிறது:

1. சமூக பழக்கவழக்கங்களை பொறுத்து
2. இன்பம் (நல்லது / பிடிக்கும்), துன்பத்தை (கெட்டது / பிடிக்காது) பொறுத்து
3. நமக்கே உரித்தான பல தன்மைகளை பொருத்து

காரணம் என்னவாக இருந்தாலும், "பிடிக்கும்" / "பிடிக்காது" என்று வந்து விட்டால், இன்னும் ஒரு படி கீழே இறக்கி பார்க்கலாம்:

"பிடிக்காது" என்று சொன்னால், இப்போது இருப்பது ஏற்புடையதாக இல்லை என்று சொல்கிறோம். ஒரு வகையில் "பிடிக்கும்" என்று சொல்வதும் அப்படித்தான். ஏனேன்றால் நடப்பது ஏற்புடையதாக இருந்தால் "பிடிக்கும்" என்று சொல்லும் தேவையே இருக்காது.

இருப்பது ஏற்புடையதாக இல்லையென்றால் இதுதான்:

இப்போது என்பது, இதுவரை நடந்ததின் மொத்த சாரம். வாழ்க்கை, அதை உருவாக்கியவர் இரண்டின் கலவை. அதைத்தான் "கெட்டது" என்று சொல்வதன் மூலம் எதிர்க்கிறோம். மகா சண்டை அது. கடவுளுக்கு ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை - அசுர பலம், படைப்பு முடியும் வரை நேரம் இரண்டுமே இருக்கிறது. எப்படியும், ஒரு நூறு பிறவிக்குள்ளேனும் சண்டையை விட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்.

இப்போதே விட்டால் என்ன?

Note: The image in this post is licensed with creative commons.

The copyright for this image belongs to dullhunk. Click on the image or here to view the image on dullhunk's website.

021 - கைத்தொழில் போற்று

2009-08-05T22:00:00.002+05:30

"வெண்ணிலா கபடி குழு" படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். கபடிக்கு, மண்ணும் மனிதரும் இருந்தால் போதும் என்று. அது போல, கைத்தொழிலுக்கு கை இருந்தால் போதுமே?

ஒரு தொழிலின் வரவேற்பு அந்த சமூக சூழலின் தாக்கத்தை பொருத்து வேறுபடும். ஆனால் ஒன்றுமே தெரியாது என்ற நிலையில் இருந்து எனக்கு ஒரு கைத்தொழில் தெரியும் என்ற நிலை நம்பிக்கை தருவதாக அமையும். அது மட்டுமல்ல, ஒரு தொழில் பழக தெரிந்தவருக்கு வேறு ஒரு, காலத்திற்கு ஒத்த தொழில் பழகுவது சுலபம் தானே?

இதற்கு ஆதாரபூரவமான உதாரணம் பார்க்க வேண்டும் என்றால், மிகவும் அடக்கமான முறையில் தொடங்கிய ஈஷா கிராப்ட்டை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

Note: The image in this post is licensed with creative commons.
The copyright for this image belongs to deepakkt. Click on the image or here to view the image on deepakkt's website.

குருவம்மா

2009-07-27T23:47:00.000+05:30

கவிதா குருவம்மா காபி குடிப்பதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். யதார்த்தமாக பார்ப்பவர்களுக்குக்கூட குருவம்மா சோகமே உருவாக உட்கார்ந்துக்கொண்டிருந்தது தெரிந்திருக்கும். மனதின் ஆனந்தமோ சோகமோ எளிதாக வெளிக்காட்டும் முகம். கவிதாவின் வீட்டிற்கு வேலைக்கு வந்திருந்தாள் குருவம்மா. மீனவ கணவனை இழந்து செய்வதறியாதிருந்த அவளை தெரிந்த ஒருவர் கவிதாவின் வீட்டில் வேலைக்கு விட்டிருந்தார்.

"கொழந்த எதாவது..."

காபி குடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு கவிதாவை பார்த்தாள் குருவம்மா.

"கடச்ச பண்த்த எல்லாம் குச்சு குச்சே தீத்துட்டாம்மா அவன். கடவுள் இருக்கான். நல்ல காலமா வவுத்துல புழு பூச்சி எதுவும் குடுக்குல. இல்லாங்காட்டி இப்போ அத்தையும் வச்சு என்னாத்த பண்ணிருப்பேன்?"

கவிதா பெருமூச்சு விட்டாள்.

"என்ன வேலை தெரியும்?"

"நெத்திலி ஊறுகா போடுவேன். மீன் இருந்தா வித்து தரேன். எறா புட்டு நல்லா செய்வேன். சப்பு கொட்டிகுனு துன்னுவான் அவன்..."

கவிதா வீட்டில் சைவம். சொன்ன அனைத்துமே மீன் சம்பந்தப்பட்டிருந்ததை பார்த்து கடகடவென சிரித்தாள்.

"இன்னாம்மா?"

"மீன் வாசம் கொமட்டாதா?"

"இன்னாம்மா இப்டி கேட்டுட்ட! என் வாழ்க்கையே அத்த சுத்தி தானே!"

"இங்க சைவம் மட்டும்தான். உனக்கு மீன் இல்லாட்டி ஆவாதுனா தனியா ஸ்டவ் ஒன்னு வாங்கி தரேன், அதுல உன் பாத்திரத்த வெச்சு பண்ணிக்கோ. ஆனா வீட்டு உள்ள சமைக்க வேண்டாம். பசங்களுக்கு ஆகாது." என்றவளை, "இப்படியும் இருப்பாங்களா" என்ற ரீத்யில் ஆச்சர்யமாக பார்த்தாள் குருவம்மா. ஆனால் கவிதா சொன்னது அவளுக்கு திருப்தியாக இருந்தது அவளுக்கு. நெத்திலி ஊறுகாய் இல்லாமல் அவளுக்கும் யோசிக்கவே தெரியவில்லை.

"நீங்க சைவம்னா ஊட்ல எதுவும் பண்ணலம்மா. ஆனா நெத்திலி ஊறுகா மட்டும் தின்ன உட்ருங்கோ!"

மனதில் பட்டதை அப்படியே அவள் பேசியதும், ஏனோ நம்பகம் வாய்ந்த முகம் மாதிரி தெரிந்ததும், முகத்தில் பதித்து வைத்திருந்த அந்த சோகமும், குருவம்மாவை கவிதாவிற்கு பிடிக்க வைத்துவிட்டது.

"சரி குருவம்மா, மேல உனக்கு ரூம் இருக்கு, அங்கேயே பாத்ரூமும் இருக்கு. நீ போய் மொதல்ல குளிச்சுட்டு சாப்பிடு, மத்ததை அப்புறம் பாக்கலாம். உனக்கு வெச்சுக்க தட்டு தர்றேன் அதிலேயே நீ சாப்பிட்டுக்கலாம். நெத்திலி ஊறுகா..."

"தோ பைல இருக்குதும்மா..."

கவிதா சிரித்தாள். குருவம்மாவை கூட்டிக்கொண்டு அவள் அறையை காட்டினாள்.

வினோதமாக இருந்தது கவிதாவிற்கு. அன்று இரவு அவள் கணவன் மனோஜிடம் அவள் பேசிக்கொண்டிருந்த போது:

"வேலைக்கு ஆள் வேணும்னு ரொம்ப நாளா கேட்டுட்டிருந்தேன். ஆனா இந்த மாதிரி கெடைக்கும்னு எதிர்பாக்கலை." - புன்னகையுடன் சொன்னாள்

"ஏன், என்னாச்சு? பிடிக்கலைன்னா வெச்சுக்கவேண்டாம். ரமா கிட்ட சொல்லி வேற யாரையாவது ஏற்பாடு பண்ண சொல்லலாம்"

"சேச்ச, அந்த மாதிரி எல்லாம் இல்ல. மீன் காரி இல்லையா - மீன தவிர வேற எதுவும் யோசிக்க தெரியலை அவளுக்கு. வாயை தொரந்தா நெத்திலி பேச்சுதான்..." - கட கட என்று சிரித்தவாறு சொன்னாள்.

"எப்படியோ, நீ சமாளிச்சுப்பேன்னா சரி. நாளைக்கு சாப்பாடுக்கு நெத்திலி கொழம்பு வச்சு குடுத்துடாத!"

இருவரும் சிரித்தவாறே உறங்க சென்றார்கள்.

அடுத்த சில வாரங்களில் குருவம்மா வேகமாக வேலைகளை எல்லாம் கற்றுக்கொண்டாள். கவிதாவின் குடும்பத்திலும் அவளை நன்றாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட, அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒரு பகுதி போல ஆகிவிட்டாள் குருவம்மா. மனோஜின் ஒரே நெருடல் அந்த நெத்திலி ஊறுகாய்தான். கவிதாவிற்காக அதையும் விட்டு கொடுத்துவிட்டான்.

வேலையில் மட்டும் இல்லாமல், கவிதா, குருவம்மாவை ஒரு நம்பகத்தன்மை வாய்ந்த பெண்ணாகவும் புரிந்து கொண்டாள். பணம் ஈடுபடும் செயல் முதற்கொண்டு, உறவினர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்புவது என்று அனைத்திலும் குருவம்மா மிகவும் நேர்மையாகவும் ஊக்கத்துடனும் இருந்தது கவிதாவிற்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது.

ஒரே நெருடல்தான் - குருவம்மாவின் முகத்தில், முதல் நாள் சோகம் அப்படியே இருந்தது. மனதின் அடித்தளத்தில் கணவனை இழந்துதான் இந்த சோகம் இருக்குமோ என்று அவளுக்கு தோன்றியது. ஒரு நாள் இந்த பேச்சை எடுத்தாள்:

"ஏன் குருவம்மா, ஒன்னு கேட்டா தப்பா எடுத்துக்க மாட்டியே?"

"உன்னாண்ட என்னாம்மா... சும்மா கேளு"

"மாடசாமி போனது உனக்கு இன்னும் கஷ்டமா இருக்கா?"

கொஞ்ச நேரம் மெளனம்.

"அவன புடிக்கும்தாம்மா. குட்சு குடிச்சு கொடல கெடுத்துகுனான். செத்து போவாம இன்னா பண்ணுவான்."

மாடசாமி மேல் குருவம்மாவிற்கு கோவம் இல்லை என்று புரிந்தது. ஆனால் அவனால் அந்த சோகம் இல்லையென்றும் புரிந்தது. வேறு என்னவாக இருக்கும்?

இன்னும் ஓரிரண்டு வாரம் சென்றிருக்கும். கவிதாவால் அவளை அப்படி பார்க்க முடியவில்லை. மனோஜிடம் இதைப்பற்றி பேசினாள்.

"நீ சும்மா ஏதோ கொழப்பிட்டு இருக்க. அவதான் ஒன்னும் இல்லைன்னு சொன்னா இல்ல..."

"அப்படி சொல்லலடா அவ. அவளுக்கு சொல்ல தெரியலை. அவ்வளவுதான். என்னமோ இருக்கு உள்ள"

"யாருக்கு, அவளுக்கா உனக்கா? அம்மா CID, தூங்க வா!"

"மனோஜ், உனக்கு தான் ஒரு Psychiatrist friend இருக்காரே, அவர் கிட்ட பேசி ஒரு appointment fix பண்ணி குடேன்?"

மனோஜ் முகத்தில் அதிர்ச்சி. "என்னடி ஆச்சு உனக்கு. அவளுக்கு இல்லாத அக்கரை எதுக்கு உனக்கு? அதுவும் psychiatric appointmentஆ? குருவம்மாவை எப்படி சம்மதிக்க வைப்ப?"

"அத நான் பாத்துக்கறேன்டா! எந்த பிரச்சனையும் வராது."

மனோஜ் பெருமூச்சு விட்டான்.

கவிதா, சரியான நேரம் பார்த்துகொண்டிருந்தாள். ஒரு நாள் குருவம்மா சளி பிடித்து, பேச சிரமப்பட்டுகொண்டிருந்தாள்.

"என்னாச்சு குருவம்மா? ஒடம்பு சரியில்லையா?"

"சளிதாம்மா, சரியா பூடும்."

"எங்க பக்கத்துல வா?" - கழுத்தில் கையை வைத்துப் பார்த்தாள்

"என்ன குருவம்மா ஜொரம் மாதிரி இருக்கு?"

"ஜொரம்னாம்மா சொல்ற?"

"ஆமாம், வா டாக்டர் கிட்ட போகலாம்"

"இல்லம்மா எனக்கெல்லாம் தானா சரியா பூடும்"

"எங்க வீட்டு பழக்கம் அதில்ல. அதுவும் உன்ன இப்படி பாத்திட்டு இருக்க முடியாது. ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் இரு, டாக்டர் கிட்ட போன் போட்டு கேட்டுடுறேன்!"

டாக்டர் லலிதா வீட்டில்:

"குருவம்மா உள்ள வாம்மா - ஏன் ஜொரம்னு செக் பண்ணிடலாம். கவிதா, ஒரு அரை மணி நேரம் ஆகும், செக் பண்ணிட்டு உள்ள கூப்பிடுறேன்"

கவிதாவுக்கு கொஞ்சம் பயம்; ஏது எசகு பிசிகாகி விடக்கூடாதே என்று. ஏதோ ஒரு பத்திரிக்கையை எடுத்து புரட்டி பார்த்தாள். மனம் அதில் செல்லவில்லை. எப்படா அந்த அரைமணி நேரம் முடியும் என்றிருந்தது அவளுக்கு. அரை மணி நேரம் கடந்து ஒன்றரை மணி நேரம் ஓடியதும், மண்டை வெடித்துவிடும் போல் ஆகி விட்டது அவளுக்கு. கதவு திறந்து குருவம்மா வெளியே வந்தாள்.

"கவிதா, நீ உள்ள வாம்மா. குருவம்மா, கவிதாவும், ஏதோ தல வலின்னு சொன்னா. நீ ஒக்காந்திரு, ஒரு அரமணி நேரத்துல வந்துடுவாங்க."

"அரமணியா, இல்ல ஒன்றரை மணியாம்மா?"

கவிதாவிற்கு கேட்டதை நம்பமுடியவில்லை. குருவம்மாவா ஜோக் அடித்தது? கடகடவென சிரித்தாள்.

உள்ளே, டாக்டர் அறையில்:

"டாக்டர் குருவம்மாவிற்கு ஏதோ சோகம் இருக்குதானே?"

"ஆம்மாம்மா, உன் கணிப்பு சரிதான். ஆனா, அவள் புருஷனை இழந்ததுனால வந்த சோகம் இல்ல இது?"

"பின்னே?"

"அவ வாழ்க்கையே அந்த கடலையும் மீனையும் சுத்திதான். அதை இழந்ததுநால வந்த சோகம் இது?"

"என்ன சொல்ல வர்றீங்க?"

"பிழைக்க வேற வழி தெரியாம உன் வீட்டுல வேலைக்கு சேந்திருக்ககா. ஆனா, கடலும், மீன் வாசனையும், அந்த சூழலும், ரொம்ப ஆழமா பதிஞ்ச மனசு அது. சில பேரால மாறுற சூழ்நிலைக்கு ஏத்தா மாதிரி அவங்களை மாத்திக்க முடியும். குருவம்மாவுக்கு அது இதுவரைக்கும் முடியலை. இனிமேல் முடியலாம். காலம் ஆகும். ஆனா, அந்த வாழ்க்கைக்கு நிச்சயமா அவளுக்கு ஒரு பெரிய ஏக்கம் இருக்கு"

என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் விழித்து கொண்டிருந்தாள் கவிதா.

"ஆனா, அவ சோகத்தை மேலோட்டமா பாக்காம, நீ அவள இங்க கூட்டிட்டு வந்தது என்க்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு கவிதா. இப்போ என்ன பண்ண போற?"

"தெரியலை டாக்டர்!" - லலிதாவின் முகத்தை தாண்டி எதையோ பார்த்து வெறித்தவாறு சொன்னாள் கவிதா!

"CID மேடம், எப்படியோ துப்பு தொலக்கிட்டீங்க. சரி அன்னைக்கு நீ சொன்னதை நான் இன்னும் சீரியசா எடுத்திருக்கணும். சரி இப்போ என்ன idea? "

"குருவம்மாவை அவளோட பழைய வாழ்க்கைக்கு அனுப்புணும் மனோஜ்!"

"எப்படிடி? அவளுக்கு பாத்துக்க புருஷன் கூட இல்ல!"

"டாக்டர் கிட்ட கூட்டிட்டு போன மாதிரி இன்னு ஒரு செட்டப் பண்ணனும். ஏதாவது யோசிக்கறேன்!"

"எதுக்குடி இவ்ளோ மனக்கெடற! எரிச்சலாவும் இருக்கு பெருமையாவும் இருக்கு. நான் என்ன பண்ணனும்? "

"ஒரு ஆயிரம் ரூபா அப்புறம் தேவைப்படும். ரெடி பண்ணி வை!"

"ஏன் குருவம்மா, உன் குடிசை அப்படியேதான் இருக்கு இல்ல, மெரினா பக்கத்துல?"

"ஆமாம்மா. மாடசாமி போனதுலேந்து பூட்டிதான் கெடக்குது! நாலு மாசங்காட்டியும் ஆச்சு இல்ல!

"குருவம்மா, வந்து, வந்து..."

"இன்னாம்மா?"

"இல்ல, எனக்கு முன்னாடி எல்லாம் முதுகுவலி நிறைய வரும். அதுக்காகத்தான் வேலைக்கு ஆள் தேடிட்டு இருந்தேன்! இப்போ நல்லா குணமாயிட்ட மாதிரி தெரியுது..."

குருவம்மாவின் கண்கள் குளமாகி விட்டன. "என்ன வேலயை விட்டு தூக்க போறியாம்மா? நான் எங்கம்மா போவேன்..."

"அழாத குருவம்மா. வேலை செய்யாம இருக்குறது என் ஒடம்புக்கும் நல்லது இல்ல இல்லை! உன் குடிசைதான் அப்படியே இருக்கு இல்ல!"

"ஆனா, அங்க நான் இன்னாமா பண்ணுவேன்? மீன் புட்சாற என் புருசன் இல்லையே!" - அழுதவாறு சொன்னாள் குருவம்மா.

"உனக்கு நெத்திலி ஊறுகா போட தெரியும் தானே?"

சொன்னவுடன் குருவம்மாவின் கண்கள் பிரகாசமாகிவிட்டன. வேலை போனது கூட மறந்து சொன்னாள் - "டக்கரா போடுவேன். நான் போட்டா, பக்கத்துல எல்லாரும் சப்பு கொட்டிகுனு துண்ணுவாங்க!"

"அப்போ அந்த வியாபாரம் பண்ணேன்?"

"நெத்திலி ஓனுமேம்மா!?!"

"வாங்கிக்கோ குருவம்மா. நீ பணம் குடுத்து வாங்கினா, நெத்திலி மட்டும் வாங்கினா போதும். பேரம் பேசி வாங்குவியா?"

குருவம்மாவிற்கு வேலை போனதெல்லாம் மறந்து விட்டது. "குடுத்த பணத்துக்கும் அரகிலோ கூடவே வாங்கிட மாட்டேன்! ஆனால், மொதல் போட்றதுக்கு பணம் ஓனுமேம்மா!"

பதில் பேசாம ஆயிரம் ரூபாயை நீட்டினாள் கவிதா. "இன்னும் வேணும்னா எப்ப வேணும்னாலும் சொல்லு!"

மறுபடியும் அவள் கண்கள் குளமாகி பணத்தை வாங்கிக்கொண்டாள்!

"என்ன மனோஜ், அவ போயி மூனு மாசமாச்சு, ஒரு தகவலும் வர்ல?"

"இன்னும் அவள மறக்கலியா நீ? கஷ்டம்னா உங்கிட்ட வந்திருக்க மாட்டாளா?"

"அப்படிதான் சொன்னேன்! கூச்சப்பட்டு வராம இருந்தா?"

"சரியா போச்சு. கூச்சபடுற characterஆ அவ? சைவ வீட்டுலயே நெத்திலி ஊறுகா சாப்டவளாச்சே அவ!"

கவிதா சிரித்துவிட்டாள். "நீ சொல்றது ரைட்தான். ஆனா நாளைக்கு நான் போய் அவளை பாத்துட்டு வர்றேன்!"

அடுத்த நாள், கவிதா குருவம்மாவின் குடிசையை விசாரித்து தேடி சென்றாள். அங்கே...

முதல் முறையாக குருவம்மாவை சிரித்த முகத்துடன் பார்த்தாள் கவிதா. அவளுக்கே நம்ப முடியவில்லை!

"என்னாமா சொல்லாம வந்துட்ட. சே, ஒரு சேர் கூட இல்ல...."

"பாய்லயே ஒக்காந்துக்குறேன் குருவம்மா..."

"நாளைக்கு நான் வர்லாம்னுதான் இருந்தேம்மா, நீயே வந்துட்ட... என்ன மறந்திருப்பன்னு நென்சேம்மா..."

"ஒவ்வெரு நாளும் ஒன்ன ஒரு வாட்டியாவது நெனச்சிருப்பேன் குருவம்மா."

குருவம்மா முகத்தில் பெருமை கலந்த மகிழ்ச்சி.

"எப்படி போகுது நெத்திலி ஊறுகா business?"

"சூப்பரா போவுதும்மா. இப்போ நம்பளாண்டதான் எல்லாரும் ஊறுகா வாங்குறாங்கோ. அந்த டேஸ்டு வரலேன்னு சொல்றாங்க!"

மகிழ்ச்சியாக சிரிதாள் கவிதா.

"இந்தாம்மா..." - அந்த ஆயிரம் ரூபாயை நீட்டினாள் குருவம்மா.

"நான் இதுக்கு வர்ல குருவம்மா."

"தெரியும்மா. ஆனா, இதவிட நெறயாவே வர்தும்மா. வச்சுக்கோ. நெத்திலி கொழம்பு வெச்சுகுறேன் , சாப்டுதான் போற நீ!"

"என்ன குருவம்மா, அதுக்குள்ள எல்லாம் மறந்து போச்சா?"

நாக்கை கடித்தாள் குருவம்மா.

"சாரிம்மா. இரு டீ போட்டு தர்றேன், அத்த்யாவது குடுச்சுட்டு போ!"

"சரி குடு. வீடு பக்கம் வா குருவம்மா. மனோஜ் உன்ன பாத்தா சந்தோஷப்படுவான்!"

"நிச்சயம் வர்றேம்மா!"

அதற்குள் நெத்திலி குழம்பு கொதிக்க ஆரம்பிக்க, அதை இழுத்து வாசனை பிடித்தாள் குருவம்மா!

உப்புக்காற்று - கடல் தண்ணீர் - மீன் வாசம் - குருவம்மா!

நாடோடிகள் | வாமனன் - n-AdOdikaL | vAmanan

2009-07-17T23:07:00.000+05:30

இரண்டு படங்களுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை. சுப்பிரமணியபுரம்! அதில் வரும் இரண்டு கதாநாயகர்களுக்கும் இரு வேறு படங்கள்! இருவருக்கும் அழுத்தமான second innings!

நாடோடிகள்:
படத்தில் பல குறை நிறைகள். மனதில் நிற்பது, சசிகுமாரின் அலட்டல் இல்லாத நடிப்பு! "சம்போ சிவசம்போ..." பாடல் (படத்தின் ஆணிவேர் அது! ஆனால் அந்த வரிகள் ஏன் என்றுதான் புரியவில்லை. சும்மா எல்லாத்துக்கும் சிவனை வம்புக்கு இழுப்பது வாடிக்கையாகிவிட்டது!) மொத்தத்தில், வித்தியாசமான கதை இழை, ஆனால ஜனரஞ்சகமான படம். ஆடியன்ஸிடம் நன்றாக எடுபட்டிருக்கிறது! எங்கே கிளைமாக்ஸை சொதப்பி விடுவாரகள் என்று பார்த்தால், மொத்தமாக சொதப்பாமல் கொஞ்சமாக சொதப்பிவிட்டு காப்பாற்றிவிட்டார்கள். இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது!

வாமனன்:
நறுக்கு தெறித்தார்போல கிளைமாக்ஸ். ஒரே பிரச்சனைதான். அதை அப்படியே "Enemy of the State" படத்தில் இருந்து சுட்டு விட்டார்கள்! இதை வைத்து என்ன செய்வது? ஹீரோ, சுப்பிரமணியபுரம் படத்தில் இருந்து அவ்வளவு வித்தியாசம், கெட்டப்பில். அதே அலட்டல் இல்லாத வசன உச்சரிப்பை வைத்ததற்கு அஹமத்தை பாராட்ட வேண்டும். படம் ரொம்ப அதிக இடங்களில் கவனத்தை செலுத்தி ஓட்டம் சிதைபடுகிறது. கூட அந்த copy climax! ஆனால் மற்றபடி நன்றாகவே எடுத்திருக்கிறார்கள்:
பி.கு: Enemy of the State 1998ல் வந்த படம். அந்த கிளைமேக்ஸ் பொருந்தும். இப்போதுதான் YouTube இருக்கிறதே. URLஐ பத்திரிக்கைகளுகு அனுப்பி வைத்தால் முடிந்து போயிற்றே? அப்புறம் ஏன் ஊர் முழுக்க ஓட வேண்டும்?

020 - கேட்டிலும் துணிந்து நில்

2009-07-06T18:22:00.001+05:30

இந்த குறிப்பு "அச்சம் தவிர்" குறிப்பை ஒத்து வரும்.

இந்தியாவில் தாமரையை ஆன்மீகத்தோடு நெருக்கமாக சம்பந்தப்படுத்தி பேசுவார்கள். யோகத்தின் உச்ச நிலையை ஆயிரம் இதழ் கொண்ட தாமரையாக வர்ணிப்பார்கள் (the Thousand Petaled Lotus). ஏன் அப்படி? தாமரை சேற்றில் மலர்ந்தாலும், அதன் தன்மையை மாற்றி நறுமணம் கொண்ட மலராக தவழ்கிறது.

பாரதியின் இந்த குறிப்பின் வாழும் உதாரணமாக தாமரை மலரை எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு தாமரையால் இது முடியும் என்றால் ஒரு மனதினால் முடியாதா? நிச்சயம் முடியும்!

Note: The image in this post is licensed with creative commons.

The copyright for this image belongs to miheco. Click on the image or here to view the image on miheco's website.

நன்றி சொல்ல மாட்டேன் - I will not thank you

2009-06-30T10:06:00.000+05:30

ஒரே நிமிடம் தான் - ஆனால் கேட்டவுடன் கண்கள் பனித்து விட்டது! இது சொல்லும் வார்த்தை பற்றி இல்லை, சொல்லும் மனிதரின் தன்மை பற்றி!

சென்னை ஆட்டோக்கள்!

2009-06-27T10:25:00.002+05:30

நான் சாதாரணமாக ஆட்டோக்களில் போவதில்லை. இருப்பதிலேயே கடினமான வேலை அவர்களிடம் பேரம் பேசுவதுதான்! வரையயறுக்கப்பட்ட தொகை கி.மிக்கு ரூ 7/- என்றிருக்க அவர்கள் சாதாரணமாக வசூலிப்பது ரூ 20/-. சில முறை இதை அவர்களிடம் சுட்டி காட்டியிருக்கிறேன். எனக்கு வந்த பதில்களில் சில:

"மீட்டர் கட்டுப்படி ஆகாது"

"தனியா திரும்பி வரணும்"

"இன்னிக்கு சண்டே"

அதனால் நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து Clear "No Auto" போலிசிதான். 2-3 மூன்று கி.மீ இருந்தால் நடந்து வந்து விடுவேன். அதற்கு மேலிருந்தால் MTCயிடம் சரணாகதிதான். கூட யாரேனும் இருந்தால் இந்த பாலிசியில் இருந்து வதிவிலக்கு வாங்கி கொள்வதுண்டு. ஆனால் பேரம் பேசுவது அவர்கள் தலைவலி! அனேகமாக ராதாவாக இருக்கும்.

ஒருமுறை இரவு பத்து மணிக்கு தி.நகரிலிருந்து வீட்டிற்கு வர ஒரு ஆட்டோ ஓட்டுநர் கேட்ட தொகை ரூ 150/-. இந்த பழக்கதை எல்லாம் நாம் நினைத்தால் நிறுத்த்லாம் - மீட்டர் இல்லாமல் யாரும் ஆட்டோவை உபயோகப்படுத்தக்கூடாது! இருக்கும் சட்டம் எல்லாம் எழுத்து அளவில் மட்டுமே இருப்பது போல இருக்கிறது!

இந்த தருவாயில் ராதா எழுதிய அனுபவம் படிக்க மகிழ்ச்சியாக இருந்தது!

பி.கு: கோயம்புத்தூரிலும் இதே கதைதான்!

பி.கு2: நான் பார்த்தவ்ரை ஹைதராபாத்தில் எல்லோரும் மீட்டர் போடுவதுண்டு. அங்கே எப்படி இவ்வளவு discipline என்று புரியவில்லை. அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாமே நமது அரசாங்கம்!

Note: The image in this post is licensed with creative commons.

The copyright for this image belongs to Prince Roy. Click on the image or here to view the image on Prince Roy's website.