Rajscy w Azji

2024-03-27T11:55:00.004+05:30

Emerytura w Tajlandii już po 50, dla tych co nie mają.

Poprzedni mój post skierowałem do tych, co skończyli 50 lat i MAJĄ odłożone trochę kasy lub wysokie emerytury. Otrzymałem wiele miłych słów i pozytywnych komentarzy, ale najbardziej aktywni byli ci, co nie MAJĄ. Więc dziś post skierowany do tych, co nie mają.

Jeżeli chcecie przyjechać do Tajlandii na kilka miesięcy, rozwiązanie jest bardzo proste. W Ambasadzie Królewstwa Tajlandii w Warszawie ubiegacie się o 2 miesięczną wizę turystyczną (ważna 60 dni), kosztuje 120 zł, a jeżeli chcecie przedłużyć o miesiąc, to na miejscu, w Tajlandii kosztuje to 1900 THB. 1 THB = 0.11 PLN

Jeżeli chcecie zostać jeszcze dłużej, wyjeżdżacie do kraju ościennego (Laos, Kambodża, Mianmar albo
Malezja) i powtarzacie cały proces od nowa (taki proces mozna drogą lądową wykonać 2x, jeżeli lecicie samolotem, nie ma ograniczeń.) Polecam wycieczkę do Angkor Wat w Kambodży, perła Azji południowo-wschodniej.

A co, jeżeli chcecie przyjechać na cały rok? Można by ten proceder powtówrzyć kilka razy, ale jest też inne wyjśćie.

Tajlandia, to magiczny kraj. Znajdujecie więc na miejscu agencję turystyczną, wkładacie luźne 2-3 tyś THB (WoW, czemu tak drogo?! Magia musi kosztować) dajecie im paszport i w magiczny sposób juz po kilku dniach znajduje się w nim wiza emerytalna. Od razu mówię, że nigdy nie korzystałem z takich agencji i moja wiedza jest tylko z „drugiej ręki”. Można też wyszukać taką agencję w internecie, wpisując „wiza emerytalna”. Oczywiście po angielsku.

2024-03-27T11:43:00.001+05:30

Emerytura w Tajlandii już po 50-tce.

Czy wiesz, że tzw. Wizę Emerytalną w Tajlandii można uzyskać już po 50-tce?

Oprócz wieku trzeba spełniać jeszcze „tylko” jeden warunek. Mieć na koncie w kraju w którym będziecie aplikować o wizę równowartość 800 tyś BHT (87 500 pln na ten moment) LUB mieć stały, miesięczny (udokumentowany) wpływ, czyli wypłatę lub emeryturę w kwocie 65 tyś BHT (około 7000 pln).

O taką wizę można ubiegać sie w Polsce lub już będąc w Tajlandii. Ambasada Tajlandii w Warszawie wymaga dodatkowo ubezpieczenia, Immigration Office w Pattai tego ubezpieczenia nie wymaga.

Zakładam, że jest to oczywiste, ale żeby uniknąć jakichkolwiek nieporozumień dopiszę jeszcze, że taka wiza nie upoważnia do jakichkolwiek świadczeń ze strony Tajlandii.

Jedynym celem napisania tego posta jest uświadomienie ludziom, że mając stosunkowo skromną emeryturę w Polsce, można żyć w Talandii na całkiem niezłym poziomie korzystając z ciepełka, morza i tajskich przysmaków.

Wszystkim podejrzewającym mnie o niecne zamiary oświadczam, że nie prowadzę biura podróży, ani pośrednictwa wizowago, ale mieszkam w Tajlandii i obserwuję obywateli różnych krajów, którzy z tego dobrodziejstwa korzystają i uważam, że Polacy też by mogli.

Jeżeli masz KONKTETNE pytanie („Proszę o info” nie jest konkretnym pytaniem) napisz do mnie na priva, jeżeli będę mógł, to pomogę. Osobom, które poczują wdzięczność za udzieloną pomoc oświadczam, że jedyną walutę jaką przyjmuję są śledzie marynowane w śmietanie (bo tu ich nie ma).

SZCZĘŚLIWE SŁONIE

2021-03-25T19:15:00.035+05:30

Słonie od wieków stanowią ważny element tajskiej kultury. Zajmują także istotne miejsce w historii kraju i są bohaterami wielu legend. Podobno są również symbolem najważniejszych cnót: mocy, wdzięku i łaski, dlatego też od najdawniejszych czasów czczone były przez królów Tajlandii.

Co ciekawe nawet mapa Tajlandii przypomina głowę słonia z długa trąbą, zauważyliście ;)

Nic więc dziwnego, że stały się częścią biznesu turystycznego, a każdy kto tu przyjeżdża chce mieć zdjęcie ze słoniem lub na słoniu.

Trudne to nie jest bo niemalże w każdym prowincjonalnym miasteczku można spotkać słonie spacerujące na ulicy, a za drobną zapłatą (2zł) , można je nakarmić trzciną cukrową, za co się ładnie ukłonią i zaryczą.

Oprócz oglądania spacerujących po ulicy, można się wybrać do wioski słoni, gdzie do dyspozycji mamy przejażdżkę na słoniu, oglądanie kąpieli w rzece a nawet wykąpanie się ze słoniem i zaliczenie przy tym trąbowego prysznicu. Można również wybrać się na ‘Słoniowe show’.

Wszystkie te atrakcje zaliczyliśmy, chociaż zawsze miałam dylematy moralne, że wspieramy w ten sposób wykorzystywanie słoni na potrzeby turystów. Z reguły, w takich sytuacjach, sobie człowiek tłumaczy, że przecież są też tresowane psy co nie znaczy, że taka tresura jest czymś złym, a każdy pies jest nieszczęśliwy, więc może ze słoniami jest tak samo?

Aż wreszcie udało nam się znaleźć miejsce gdzie słonie naprawdę są szczęśliwe, oczywiście na ile to możliwe, biorąc pod uwagę co w życiu przeszły. Byłam tam, widziałam i mogę to potwierdzić.

Elephant Nature Park koło Chiang Mai

https://www.elephantnaturepark.org/

To cudowne miejscu gdzie zwierzęta nie są do niczego przymuszane, nie ma łańcuchów, haków wbijanych za uszy, przejażdżek na słoniach ani słoniowego show. Są za to zwierzęta ratowane przed takimi turystycznymi atrakcjami, leczone, karmione i żyjące swobodnie.

Jeśli będziecie w Tajlandii i chcecie poklepać i pokarmić słonia, zrobić sobie z nim zdjęcie to z całego serca polecam właśnie takie miejsca.

Wan Mai to małe słoniątko, które miało szczęście urodzić się w parku słoni. Nie będzie więc przymuszane do niczego. Psychikę słoni łamie się już od dzieciństwa, zmuszając je do posłuszeństwa. Kłanianie się czy granie w piłkę trzeba wyćwiczyć, a do tego służy hak wbijany za ucho.

Czasami może dziwić dlaczego taki wielki słoń grzecznie wykonuje rozkazy małego człowieka, przecież wystarczyłoby jedno machnięcie trąby lub nogi i człowiek leży. Takie posłuszeństwo możliwe jest tylko przez złamaną psychikę wywołaną strachem. Więc już od dzieciństwa słoniątka są przywiązywane, a haki wbijane za uszy stają się ich codziennością.

Wan Mai, którą widzicie na zdjęciu to szczęśliwe maleństwo, które ma mamę i nianię. Okazuje się, że słonie żyją bardzo rodzinnie i ciocie, siostry przyrodnie - czy jakby je nie nazwać, opiekują się małymi i bardzo się do nich przywiązują.

W Natural Park stada się same dobierają, jedne słonie się lubią i ciągle są razem, inne trzymają się na odległość.

Nie są przywiązywane więc mogą chodzić gdzie chcą, ale widomo, że trzymają się człowieka i miejsc gdzie się je karmi. Nie są to dzikie słonie i nauczyły się być przy ludziach. Większość z tych, które oglądaliśmy to staruszki 60 – 80 cio letnie. Te są najłagodniejsze - można do nich podejść, pogłaskać i pokarmić.

Bardziej agresywne samce są po drugiej stronie rzeki, więc tak łatwo nie zagrożą potencjalnym turystom odwiedzającym park. Ostrzeżono nas, żebyśmy przez most nie przechodzili.

JEDZENIE DLA SŁONI

Słonie zjadają ogromne ilości pożywienia. Każdego dnia w parku przygotowuje się do 300 kilogramów jedzenia. 25% codziennej diety składa się z owoców: banany, mango, arbuzy, papaje i ananasy, które dostarczają słoniom wielu składników odżywczych, a jednocześnie pomagają im nawodnić się w tym gorącym i wilgotnym klimacie.

Największym więc wyzwanie jest ciągłe zdobywanie i przywożenie kolejnych porcji owoców. W słoniowej kuchni przygotowuje się też przegotowane paczuszki dla staruszek, które nie są w stanie już pogryźć twardych łodyg np. bambusowych, dostają więc gotową papkę.

HISTORIA KABU

Kabu trafiła do Elephant Nature Park we wrześniu 2015 roku kiedy została wykupiona i uratowana od pracy przy ciągnięciu drewnianych bali. Jej mama również wykonywała tę pracę, a Kabu jako małe słoniątko ciągle była koło niej. Pewnego razu pień drzewa spadł tak pechowo, że złamał jej przednią lewą nogę, miała wtedy 2 lata. Połamane kości zrosły się źle i teraz Kabu ma całkowicie zdeformowaną nogę. Mimo to, kiedy była odpowiednio duża, zmuszono ją także do pracy przy wyciąganiu kłód drewna.

Do czasu aż została uratowana.

Obecnie Kabu mieszka w parku, gdzie ją widzieliśmy razem z jej adoptowaną córką Chaną. Obie słonice są nierozłączne i dobrze im razem, pewno dlatego, że Chana też miała wypadek i ma uszkodzoną nogę, więc nie chodzi tak szybko jak inne słonie.

Na szczęście są pod dobrą opieką, bez łańcuchów i przymuszania do ciężkich prac.

Więcej zdjęć, filmików i informacji o życiu Kabu znajdziecie tutaj:

https://www.elephantnaturepark.org/kabus-life-at-elephant-nature-park/

W Elephant Nature Park mieszkają nie tylko słonie, ale też bawoły i setki psów oraz kotów. Niestety w Azji nadal pety traktuje się jak zabawki i kupowanie szczeniaka dla dziecka to tutaj popularny prezent. Problem pojawia się kiedy mały piesek robi się duży i już syn czy córka nie chce się z nim bawić ... tak przybywa bezdomnych psów ulicznych, które czasami znajdują dom w podobnych parkach jakie odwiedziliśmy.

KRÓLESTWO KOTÓW w Elephant Nature Park

PEELING TWARZY DLA ODWAŻNYCH☺️

Ja zdecydowałam się tylko na peeling dłoni;) Język szorstki jak papier ścierny.

Najświeższe informacje o tym co słychać w Nature Park znajdziecie na ich FB >> https://web.facebook.com/TheElephantNaturePark

Informacje praktyczne:

- Elephant Nature Park znajduje się 60 km na północ od Chiang Mai

- wycieczkę można wykupić w ich biurze w Chiang Mai tutaj adres i tel. >>

https://www.elephantnaturepark.org/

ale jest dość droga, 2000 THB/osobę, zabiorą cię spod hotelu, spędzisz u nich cały dzień, przewodnik wam o wszystkim opowie i pokaże, potem przywiozą cię z powrotem.

- Inna opcja to zadzwonić bezpośrednio do parku, zarezerwować pobyt i przyjechać na własną rękę. My tak właśnie zrobiliśmy. Nie płaciliśmy nic za wejście, przewodnik już na nas czekał i super nam wszystko pokazał. Spodziewałam się, że będą jakieś naciski na darowiznę, ale była tylko krótka wzmianka, że jak ktoś chce to mile widziana.

Elephant Nature Park, Kuet Chang, Mae Taeng District, Prowincja Chiang Mai

ŚWIĄTYNIA WSZYSTKICH BOGÓW

2021-03-05T18:30:00.006+05:30

Takie miejsca już nas nie dziwią, jest ich coraz więcej na świecie i kibicuje aby powstawało jeszcze więcej. To wspaniały przykład, że jesteśmy tacy sami niezależnie w co wierzymy i czy w ogóle wyznajemy jakąś religie lub filozofię.

Dlaczego mielibyśmy nie spotykać się razem i patrzeć wspólnie na posągi Buddy, Jezusa i Ganesha w jednym miejscu. To cudowne, że zamiast wojen religijnych powstają teraz wspólne świątynie.

Znacie takie świątynie?

Jedna z bardziej znanych jest w Kazaniu, w Rosji - Świątynia Wszystkich Religii

W Berlinie powstaje House of One, gdzie trzy religie Żydzi, Chrześcijanie i Muzułmanie budują wspólną świątynię.

W tych akurat nie byłam, ale mieliśmy okazję zwiedzać np. Świątynie LOTOSU w Delhi w Indiach. To ciekawy przykład, bo tutaj akurat nie chodzi o różne religie, ale o jedną BAHAISTYCZNĄ, która zakłada duchową jedność całej ludzkości.

Bahaiści uważają, że najważniejsze światowe religie takie jak judaizm, chrześcijaństwo, islam rozwinęły się poprzez ciąg boskich posłańców, z których każdy założył religię dostosowaną do danych czasów oraz zdolności rozumienia ludzi w tym okresie. Wśród posłańców byli między innymi Krishna, Abraham, Budda, Jezus, Mahomet.

Świątynia lotosu w Delhi nie ma żadnych symboli religijnych i mogą się w niej modlić wyznawcy każdego wymienionego ‘posłańca’.

Sanktuarium Prawdy w Pattaya

Moje wywody i rozważania na temat współistnienia obok siebie posągów Jezusa, Mahometa, Buddy czy Konfucjusza wzięły się stąd, że jakiś czas temu oglądaliśmy takie właśnie dzieło w Tajlandii.

Sanktuarium Prawdy (taj. Satchatham Prasat) wygląda jak bardzo stara zabytkowa świątynia, która stale poddawana jest renowacji (dlatego zwiedza się ją w kaskach ochronnych;)

Wbrew pozorom nie jest taka stara, budowę zaczęto w 1981 roku i trwa do dzisiaj, mówiono nam, że może skończy się około 2025. Pomysłodawcą i fundatorem tego dzieła był tajski milioner Lek Viriyaphant, który nie doczekał zakończenia, zmarł w 2020 roku w wieku 86 lat.

Niezwykłością tego budynku jest nie tylko mnogość bogów i chińskich filozofów, ale też fakt, że całość wykonana jest tylko z drewna, bez użycia gwoździ, śrub, czy metalowych części.

Budynek sanktuarium na zewnątrz jak i wewnątrz zdobią setki rzeźb.

Niektóre dopiero powstają, inne są już tak zniszczone, że trzeba je odnawiać, więc ogląda się je przy akompaniamencie stukających młotków. Dodatkowo tajemniczości tego miejsca dodaje panujący wewnątrz półmrok, morze które widzimy z daleka i zapach świeżego drewna.

Tolerancja i prawda

Buddyzm zawsze był bardziej tolerancyjny niż inne religie na świecie. Nie dziwi tutaj nikogo, że obok Buddy często pojawia się postać Ganesha, Brahmy czy Krishny albo chińska bogini Quan Yin.

W Sanktuarium Prawdy nie ma co prawda Jezusa ani Mahometa, ale są zebrane wszystkie symbole religii, kultury i filozofii charakterystycznej dla Azji południowo wschodniej. Mamy więc mnóstwo bogów hinduskich, filozofów chińskich, Buddę w każdej odmianie oraz elementy kultury kmerskiej.

Prawda jaką mówi nam to miejsce jest w zasadzie oczywista - nieważne skąd pochodzisz, jakiego jesteś wyznania, jaki masz kolor skóry twojemu życiu towarzyszy ten sam świat i ta sama potrzeba miłości, dobra i spokoju wewnętrznego.

Shabu shabu - azjatyckie jedzenie

2020-09-03T09:16:00.003+05:30

Tajowie uwielbiają siedzieć przy jedzeniu. Celowo nie używam określenia, że lubią jeść bo tu chodzi o coś więcej. Dokładnie o posiedzenie ze znajomymi przy jedzeniu, ucztowanie, przyrządzanie, gotowanie, czyli można powiedzieć zabawa jedzeniowa.
Taką możliwość daje jedno z popularniejszych 'potraw azjatyckich' - SHABU SHABU lub HOT POT.
Jedliśmy je już w różnych krajach, różne wersje takiego ucztowania, podobno nawet w Polsce pojawiły się restauracje Shabu shabu lub ShabuShi. Najczęściej są określane jako restauracje japońskie, nie bez powodu.

Shabu Shabu to tradycyjne japońskie danie określane jako 'nabemono'. Cała zabawa polega na tym, że dostaje się surowe cienko pokrojone mięso i wędliny oraz warzywa, grzyby, tofu gotuje się je na lekkim ogniu w wodzie lub odpowiednim rosole i zajada maczając w sosach.
Tajemnica smaku zależy właśnie od tych sosów, ponieważ same gotowane w wodzie wędliny lub warzywa są o smaku naturalny;)
Co ciekawe wyczytałam, że nazwa shabu shabu jest onomatopeiczna i pochodzi od dźwięku jaki wydają składniki w garnku podczas mieszania. Dziwne co ci Japończycy słyszą?! Ja żadnego 'szabu' nie słyszałam ;-)
Japońskie danie popularne jest w całej Azji południowo wschodniej chociaż różni się nazwą, sposobem przyrządzania, tym co się wrzuca do garnka oraz sosami.

Wersja tajska
W Tajlandii shabu shabu to najczęściej rodzaj 'szwedzkiego stołu'. Jak widać na zdjęciu przyciąga tłumy Tajów, to prawdziwe długie biesiadowanie. Jak już płacisz określoną kwotę i możesz jeść do woli to siedzisz, gotujesz, rozmawiasz i dokładasz kolejne kąski. Tajowie potrafią tak godzinami.
To najczęściej najbardziej zatłoczone knajpki w Tajlandii.
My akurat mamy w pobliżu całkiem sympatyczne shabu shabu za 99 THB, czyli mniej więcej 10 zł.

Wersja chińska

W Chinach spotykaliśmy często tzw. HOT POT, dodatkowo z wersją grillowania, np. na zdjęciu poniżej. Nikt nie używał określenia Shabu Shabu, ale to dokładnie to samo, pewno mają jakąś swoją chińską nazwę na tą potrawę, ale ja jej nie znam.
Jedna Chinka powiedziała nam ciekawą opinię o tym jedzeniu, stwierdziła, że według chińskiej tradycji i medycyny korzystnie jest zjeść coś na ostro i porządnie się wypocić, więc tu mamy podwójne HOT - gorąco i ostro!
Chińskie wersje Hot pot są różne, popularny jest oczywiście tzw. 'szwedzki stół', albo płacenie od patyka, czyli bierzesz ile chcesz potraw nabitych na długie patyki, a potem cię podsumują licząc patyki jakie zostały na stole.
Bardzo mi się podoba zasada przy szwedzkim stole, którą spotkaliśmy już w wielu miejscach, że za marnotrawstwo jedzenia płacisz 'karę', czyli bierz tyle ile dasz rade zjeść. Np. w Chinach pobierano przy wejściu zwrotną zaliczkę, dostawałeś ją jeżeli na stole nie zostawiłeś góry jedzenia.

Największe mój buffet na jakim byłam, czego tam nie było ….

Wersja koreańska
W Korei jeszcze nie byliśmy, ale w Tajlandii dość popularna jest odmiana Shabu Shabu nazywana Korean grill, czyli zamiast gotować mięsko i wędliny grilluje się je na specjalnym naczyniu, wygląda to tak jak na zdjęciu.

Ciekawostka
Googlując informacje o Shabu Shabu dowiedziałam się przy okazji, że shabu to również określenie na rodzaj amfetaminy popularnej w południowo wschodniej Azji, więc trzeba uważać co się mówi;-)
Czy masz ochotę na shabu czy shabu shabu?

CORONA NAUCZANIE W TAJLANDII

2020-08-26T18:34:00.007+05:30

Coronawirus zmienił nasze życie na wielu płaszczyznach. Jak się na szczęście z czasem okazało, statystycznie, niewielu z nas ma zdrowotne problemy z powodu zakażenia, a fala umieralności, którą nas straszono nie jest powodem do paniki. Natomiast wszyscy odczuwamy skutki decyzji ‘około pandemicznych’.

Myślę, że po wielu latach i setkach naukowych analiz głośno zostanie powiedziane, że panika była na wyrost. Póki co borykamy się z próbą wywiązywania się z nałożonych obostrzeń, często niewykonalnych.

Czy zmieniacie np. maseczkę za każdym razem jak jest wilgotna?

Takie jest zalecenie WHO i Ministerstwa Zdrowia, punkt 4.

Już nie pytam o to czy je w ogóle nosicie, bo w Tajlandii akurat wszyscy noszą (chociaż nie zawsze na twarzy;).

Gdybym miała moją maseczkę zmieniać na nową jak tylko zrobi się wilgotna to przy tajskich upałach musiałabym to robić co 2 min. To tylko jeden z przykładów nierealnych nakazów i zaleceń. Czy WHO lub polskie Ministerswo Zdrowia o tym nie wie ???

Z takimi problemami boryka się obecnie cały świat. Zostawiając jednak analizy tego co słuszne i potrzebne, a co bezcelowe i nierealne, skupię się na nauczaniu w dobie wirusa, bo o tym jest ten post.

Jak wygląda sytuacja wirusowa w Tajlandii?

Pierwsze zarażone osoby w Tajlandii pojawiły się w styczniu tego roku. W ciągu 7 miesięcy kraj, w kórym mieszkam zanotował 3400 przypadków, zmarło w tym czasie 58 osób, natomiast wyzdrowiało 3230. Dla ponad 60 mln państwa te liczby to promil w porównaniu do normalnej sytuacji bez coronawirusa.

Dla porównania (według danych WHO) w 2018 roku w Tajlandii na grypę i zapalenie płuc zmarło 44 500 osób, co stanowi około 9% ogólnych zgonów w tym roku. Więcej informacji o liczbach i przyczynach zgonów znajdziecie tutaj:

https://www.worldlifeexpectancy.com/thailand-influenza-pneumonia

Napisze więc, że praktycznie - coronawirusa w Tajlandii nie ma. Chociaż może wiele osób stwierdzi, że bagatelizuje sprawę, ale liczby mówią same za siebie.

Covidu może i nie ma, ale obostrzenia są i to całkiem duże.

Stan wyjątkowy i godzina policyjna

Długo Tajlandia mówiła wirusowi MAI PEN RAI, to taka typowa tajska odpowiedź na każdy problem (w luźnym tłumaczeniu - wszystko OK, nie ma problemu). Dopiero pod koniec marca rządzący generał uznał, że trzeba pokazać wirusowi i poddanym kto tu sprawuje władzę. No i pokazał. Najpierw ogłosił stan wyjątkowy, natychmiast zamknięto wtedy szkoły i granice. Po około tygodniu dodał godzinę policyjną od 22 do 4 rano (chyba dlatego, że wirus jest groźniejszy nocą), a potem dorzucił jeszcze zakaz sprzedaży alkoholu (no i koniec z robieniem domowych płynów do dezynfekcji).

Turyści

Granice są cały czas zamknięte dla turystów, co spowodowało niemalże tragedię ekonomiczną. Z jednej strony Tajowie płaczą, że zyski spadają, z drugiej boją się jak ognia otwarcia granic bo to te straszne farangi (czyt. obcokrajowcy) przynoszą covid 19 (tak straszą media).

Maseczki

Cały czas musimy w miejscach publicznych chodzić w maseczkach. Do dużych sklepów, szkół, banków, parków bez maseczki nie wejdziesz. Inaczej sytuacja wygląda już na ulicach, w mniejszych sklepach, czyli tam gdzie nie ma kontroli. Maseczka niby jest, ale pod brodą, na plecach, na ramieniu, wisi na uchu - no gdzieś w pobliżu, żeby nikt się nie czepiał. Chociaż właściwie nikt się nie czepia, NIE ma policjantów, którzy tylko czekają, żeby wlepić mandat.

Tak właśnie noszą maseczki nasi uczniowie, i wcale im się nie dziwię. Spróbujcie chodzić z zakrytą twarzą przez cały dzień w temp. 30st. A ... jeszcze maseczka nie może być wilgotna - przypominam zalecenia WHO!

Jakie zmiany w szkołach?

Dla uczniów nowa sytuacja oznaczała przede wszystkim przedłużone wakacje. Normalnie szkoły kończą się pod koniec marca i nowy rok szkolny zaczyna w połowie maja. Tym razem wakacje trwały ponad 3 miesiące i rok szkolny zaczęliśmy 1 lipca.

W tajskich szkołach, w klasach mamy po 40 – 50 uczniów uznano, że to za dużo aby utrzymać nakazany dystans 2 metrów. Zdecydowano, że 50% uczniów uczy się w szkole, reszta online.

Szkoły miały ogarnąć całą sytuację, oczywiście zupełnie do tego NIE PRZYGOTOWANE. Dyrektorzy radzili sobie z tym nakazem różnie.

Np. w naszej szkole połowa uczniów siedziała w klasie, a druga W TYM SAMYM CZASIE była w domu i uczestniczyła w lekcji online. Bardzo szybko okazało się, że takie uczenie jest niewykonalne. Nauczyciel nie jest w stanie efektywnie prowadzić lekcje dla dwóch różnych grup, więc robiło się zajęcia głównie dla tych co byli przed tobą, a od czasu do czasu zagadało się do tych w domach. Nikt nie był w stanie kontrolować, czy ci online w 100% tam są i słuchają. Zaraz się okazywało, że słaby internet, że kamera lub mikrofon nie działa lub nawet jeśli jest, to nie wie co ma robić.

Za tydzień była zamiana i do szkoły przychodzili ci domowi, najczęściej zupełnie nieprzygotowani bo nie wiedzieli co się działo na lekcji.

Pomysły z innych szkół to przykładowo uczniowie podzieleni na pół siedzą w dwóch różnych klasach i jeden nauczyciel ich uczy. Do jednych mówi bezpośrednio, a do drugich przez komputer. Jak się pojawiają problemy techniczne to ewentualnie może biegać między klasami;)

Zapowiadało się, że ta parodia uczenia potrwa co najmniej jeden semestr, a może nawet cały rok. Na szczęście Tajowie poszli po rozum do głowy i po miesiącu okazało się, że wszyscy uczniowie już są w szkole. Co ciekawe nauczanie online i planowanie jak to ma przebiegać poprzedzone było tygodniowym szkoleniem i próbami, natomiast jego zniesienie odbyło się po cichu. O zmianie nikt nas nawet nie poinformował. Pewnego dnia zastaliśmy komplet w klasie i tak już zostało, na szczęście.

Trwają natomiast inne pandemiczne parodie. Codziennie rano odbywa się ‘poranne strzelanie w czoło’, czyli mierzenie temperatury, nikt bez maseczki się nie przemknie. Trzeba jeszcze skanować odpowiednie apki i się zapisywać (po co im te tony papierów??).

Teoretycznie cały dzień wszyscy mają być w maseczkach, jak to wygląda w praktyce, już wiecie.

Kolejna rzecz to dystans między uczniami. Cała szkoła jest poobklejana znakami gdzie wolno siadać, a gdzie nie, ale nikt się tym nie przejmuje. W szkole mamy ponad 4 tyś. uczniów, którzy jak wiadomo spacerują grupkami.

Zniesienie nauczania online i pozwolenie aby wszyscy byli w klasie wymusiło oczywiście inne ustawienie ławek bez obowiązującej odległości 2 m. Można więc powiedzieć, że zlikwidowano również obowiązek utrzymywania dystansu, ale nieee - on nadal obowiązuje, tylko, że tak nie wszędzie, tylko czasami i w zasadzie to lepiej o tym nie mówić.

Podobny model ‘przestrzegania nakazów’ zapewne istnieje w innych krajach i stanie się coraz bardziej naturalny. Musimy nauczyć się żyć z tym wirusem, bo on przecież nie zniknie. Dołączy do grona setek innych wirusów, których też się boimy i chcielibyśmy ich uniknąć, ale nie paraliżują naszego życia i umysłów.

Kurczak Generała Tso, czyli ciąg dalszy corona- gotowania.

2020-04-19T11:56:00.001+05:30

Tym razem Rajski wynalazł najprostszy przepis na kurczaka, danie w 20 min.

Składniki:

Mięso:

500 g udźców z kurczaka (bez kości) lub pierś z kurczaka
3 łyżki mąki ziemniaczanej
olej
świeży imbiru
4 ząbki czosnku
papryczka chilli (ilość zależy od tego jak ostro lubicie jeść)

Sos - to tajemnica smaku tej potrawy!

2 łyżki sosu sojowego
1 łyżka miodu
1 łyżka octu ryżowego
2 łyżki wody
1 łyżka koncentratu pomidorowego

Dodatkowo:

ryż
szczypiorek
sezam

Sposób przygotowania

Na początku przygotuj sos. Wszystkie składniki umieść w miseczce i dokładnie wymieszaj.

Imbir zetrzyj na tarce o drobnych oczkach, a czosnek i papryczkę chilli pokrój w plasterki.

Mięso pokrój w kostkę, dopraw solą oraz pieprzem i obtocz w mące ziemniaczanej.

Na patelni rozgrzej olej i usmaż mięso, aż zrumieni się ze wszystkich stron.

Następnie dodaj czosnek, chilli oraz imbir i przesmaż przez minutę.

Wlej sos i wymieszaj tak, aby dokładnie pokrył kawałki kurczaka. Smaż jeszcze

2-3 minuty, po czym zdejmij patelnię z ognia.

Gotowego kurczaka podawaj z ryżem, posypanego szczypiorkiem i jasnym sezamem.

Smacznego!

Maseczki w Azji i Europie.

2020-04-14T16:02:00.000+05:30

Kiedy 8 lat temu pierwszy raz przyleciałam do Bangkoku byłam zdziwiona i zaniepokojona dlaczego tyle ludzi na ulicy nosi maseczki, czyżby jakieś niebezpieczne dymy rozpylili nad miastem?

Azjatyckie podejście do maseczek.

Potem się zorientowałam, że to nie tylko w Tajlandii, ale również w innych krajach Azji maseczki są czymś normalnym i popularnym. Chronią np. przed ogromnym zanieczyszczeniem powietrza. W Tajlandii samochody nie mają katalizatorów, a motory z niebieskimi dymami to normalka, więc my, nawet w czasach przed wirusem, zawsze jeżdżąc na motorze zakładaliśmy maseczki.

W dużych miastach chińskich co roku zimą, wszystkie dopuszczalne normy skażenia powietrza są przekroczone wielokrotnie (pisałam o tym kiedy mieszkaliśmy w Xi'an TUTAJ), więc rząd zaleca nosić maseczki. W końcu to łatwiejsze niż ograniczanie zanieczyszczenia.

Natomiast w okolicach Chiang Mai co roku w kwietniu i maju panuje moda na wypalanie traw. Co roku Tajlandie zalewają informacje jak to straszny smog zasnuł niebo nad Chiang Mai i że lepiej tam teraz nie jeździć. I co robi rząd, żeby ratować sytuacje – co roku rozdaje maseczki ;o

Druga sytuacja, którą bardzo pochwalam, to maseczki noszone przez osoby zakatarzone i przeziębione. W tajskiej czy chińskiej szkole to częsty widok, który obserwuje już od 8 lat. Każdy zasmarkany uczeń ma zasłonięty nos, więc nie kicha na wszystkich dookoła.

Dla Tajów obecny nakaz zakrywania twarzy jest więc zupełnie naturalny i wszedł bez zastrzeżeń. To tak jakby w Polsce kazali wam nosić szaliki zimą, chyba nikt by nie protestował;)

Tajlandia, kwiecień 2020

Co innego maseczki w Europie.

Nawet w czasach wirusa trudno się przyzwyczaić. A jeszcze miesiąc temu osoby z maseczkami uważane były za te co przesadzają.

W Szwecji na ulicach Sztokholmu jest teraz mniej osób z maseczkami niż było przed pandemią. Dlaczego? Bo chińscy turyści już nie przyjeżdżają.

Szwecja, kwiecień 2020

Wiadomo już, że mnie - osobę nosząca maseczkę, chroni ona w niewielkim stopniu przed wirusem, ale jeżeli jestem nosicielem i nawet o tym nie wiem to zabezpieczam innych.

Jeżeli więc wszyscy na ulicy zakrywają twarze, tak jak to się dzieje w Tajlandii, czuję sie bezpieczniej.

Ciekawe czy jak świat wróci już do normalności i nakazy zostaną zniesione to zasłanianie zakatarzonego nosa gdy jesteś przeziębiony stanie się popularne? Byłby to jakiś plus tego co się dzieje.

Kary za noszenie maseczki.

To wcale nie przejęzyczenie czy błąd w druku, nie chodzi mi o kary za NIE noszenie maseczek, bo takie się pewno pojawią w Polsce niebawem.

Czy wiecie, że jest obecnie na świecie miejsce gdzie można dostać mandat za zakładanie maseczki?

Stan Georgia w USA znany był z niesławnego okresu niewolnictwa i potem z działania Ku Klux Klanu, dlatego w 1951 wprowadzono "The anti-mask law”, którego do tej pory nie zniesiono.

https://www.wsbtv.com/news/local/atlanta/gov-kemp-urged-suspend-anti-mask-law-amid-coronavirus-outbreak/E52BG6PDVVDJPMGLNRTNZ226R4/

Oczywiście w obecnej sytuacji władze starają się zawiesić ten przepis prawny, ale są jeszcze kraje, w których nie da się w jedną noc zmienić prawa;)

Przepis na phad khing (kurczak z imbirem), czyli jak w dobie wirusa Rajski odkrył w sobie talent kucharza.

2020-04-10T13:35:00.001+05:30

Bywały czasy kiedy Rajski twierdził, że w kwestii kulinarnej najlepiej wychodzi mu gotowanie wody :-)
Ale tylko krowa nie zmienia poglądów ...
Nasza koczownicza emigracja zmieniła całkowicie nie tylko podejście do tego co jemy, ale również role w naszej kuchni.

Już w czasach mieszkania w Mumbaju to Rajski zaglądał Hindusom do garnków i dopytywał ile czego trzeba wsypać. Chociaż domową specjalistką od chapati i dhal bat do dziś zostałam ja ;)
A moje onion badziewie, czyli indyjskie placuszki cebulowe stały się swego czasu przebojem mumbajskich imprez.

Mieszkając w Tajlandii rzadko kiedy gotujemy potrawy tajskie, ich dostępność i cena powodują, że się nie opłaca samemu brudzić patelni i talerzy.
Gotować jednak lubimy i najczęściej realizujemy w ten sposób nasze polskie lub indyjskie tęsknoty jedzeniowe.

Wracając do dania tytułowego. Phad khing (chicken with ginger) to jedna z naszych ulubionych tajskich potraw, polecam smakoszom imbiru.
W czasach pandemii dla zabicia nadmiaru wolnego czasu Rajski postanowił zostać kucharzem, co bardzo pochwalam i mu kibicuje.
Jedną z JEGO potraw stał się właśnie phad khing, oto przepis, dość prosty i nie wymaga jakiś trudno dostępnych składników.

Imbir, najlepszy świeży, pokrojony w drobne paseczki lub pocięty na grubej tarce.
Ma być go dość dużo bo jest jednym z ważniejszych składników

chili - ilość i rodzaj zależy od tego jak ostro lubimy jeść;)

grzyby, wood ears mushroom, to chyba najtrudniej kupić w Polsce więc można zstąpić innymi grzybami

cebula, szczypiorek, czosnek

jedna pierś z kurczaka, przyprawy według uznania: sól, pieprz, curry, sos sojowy, rybny i oyster sauce

Wszystkie warzywa pokroić.

Na rozgrzanym oleju smażyć kolejno cebula, czosnek, imbir, potem dodać mięso + przyprawy sypkie.

Dodać sosy, grzyby, chili i szczypiorek.

Potrawa gotowa, podaje się oczywiście z ryżem.

Smacznego!

SINGAPUR W JEDEN DZIEŃ z noclegiem w MALEZJI.

2019-10-02T19:07:00.002+05:30

Singapur - miasto państwo, jedno z najmniejszych, a jednocześnie najbogatszych krajów na świecie. Znane z drapaczy chmur i nieskazitelnej czystości. Osławione z historii jak to za żucie gumy czy rzucanie papierków na ulicy możesz dostać mantat. Ponieważ nie przyciąga turystów pieknem natury więc tworzone są tam sztuczne cuda typu ogrody przyszłości, laserowe kwiaty oraz gigantyczne parki rozrywki, oceanarium czy ZOO.
W czasie naszych wędrówek po Azji trafiliśmy do miejscowości Johor Bahru, położonej daleko na południu Malezji, na styku z Singapurem. To tutaj znajduje się granica lądowa między Malezją a Singapurem, przez którą codziennie wędruje tysiące lokalsów, którzy mieszkają w Malezji, ale pracują w Mieście Lwa.

Postanowiliśmy pójść iść śladem i też zrobić sobie jednodniową wycieczkę, wszystko posżło gładko i sprawnie. Wyruszyliśmy wcześnie rano, wrócili około 22 i nasycili oczy atrakcjami Singapuru.

Co wybraliśmy na nasz krótki wypad:

# Marina Bay z hotelem w kształcie łodzi (Marina Bay Sands), gdzie Rajski swego czasu spędził 5 dni na planie zdjęć do serialu ‘DiaAur bati hum’ – to była super przygoda z czasów naszego aktorzenia w Bollywood.

To bezapelacyjnie wizytówka Singapuru - kto nie widział, ten w Singapurze nie był.

Rajski na dachu Marina Bay Sands Hotel, jako aktor w filmie Bollywood.

# Dzielnica Chinatown gdzie zjedliśmy lunch i zwiedzili świątynie chińską.

# Na koniec dnia zostawiliśmy sobie najlepsze miejsce w Singapurze – Gardens by the Bay, czyli ogród przyszłości. Koniecznie trzeba zobaczyć go po zachodzie słońca, pięknie oświetlony oraz zaliczyć obowiązkową atrakcja – pokaz świetlny z muzyką (codziennie, za darmo o 19:45).

Wstęp do ogrodu jest bezpłatny, ale dodatkowo można skorzystać z płatnych atrakcji:

- Spacer po wiszącym moście pomiędzy drzewami.

- Flower Dome i Cloud Forest, czyli dwie ogromne szklarnie z bogatą roślinnością. Byliśmy i polecamy. W pierwszej zobaczycie wielkie baobaby, kaktusy i inne cuda. W drugim znajduje się duży wodospad oraz ekosystem roślinny jest w klimacie lasu deszczowego.

Chcąc niechcąc zaliczyliśmy tez doskonały transport po Singapurze.

To był taki spontaniczny, szalony wypad do Singapuru, a takie wycieczki udają się najbardziej;)

Chiang Mai loop….. choć tak nie do końca.

2019-09-30T16:26:00.005+05:30

Plan był taki, żeby zrobić duży loop: Chian Mai – Pai - Mae Hong Son – Mae Sariang – Chiang Mai.
600 km w pięć dni, wydawało się, że nie powinno być problemu.

Pierwszego dnia, w Chiang Mai wstałem rano, pojechałem prosto do wypożyczalni i wziąłem Yamahę Aerox.
Nawet nie zjadłem śniadania, pomyślałem, że jak zgłodnieję, to stanę po drodze i coś zjem, ale jechało mi się tak dobrze, że nawet od czasu do czasu kropiący deszcz mnie nie zatrzymał i śniadanie zjadłem dopiero w Pai. Nie zrobiłem też wielu zdjęć, bo przecież najciekawsza część podróży dopiero przede mną….

Pai w lipcu okazało się dosyć senne i stosunkowo puste ,ale pojawiła się tam stosunkowo nowa atrakcja - gorące źródła. Postanowiłem, że odwiedzę je drugiego dnia, przed podróżą do Mae Hong Son. Gorące źródło okazało się być rzeczką zorganizowana w kaskady, gdzie najwyższa służy do gotowania jajek na twardo, a kolejne są coraz chłodniejsze. Bardzo to było ciekawe, stosunkowo bardziej naturalne w porównaniu do znanych mi źródeł w Europie więc trochę mi zeszło na taplaniu się w gorącym strumieniu.

Niestety pogoda się trochę skiepściła, deszczyk popadywał i pomyślałem sobie…. a, co mi tam, mam czas, nie będę w mokrych gaciach jechał, do Mae Hong Son pojadę jutro.
Następnego dnia pogoda postanowiła przypomnieć mi, że jest monsun, a wtedy w Azji potrafi padać naprawdę mocno. Perspektywa brania zakrętów w strumieniach płynących drogą nie wydawała się kusząca.

Kolejny deszczowy dzień i trzeba było zapomnieć o ambitnych planach i zastanowić się, jak przy takiej pogodzie wrócić do Chiang Mai. Z Pai wyjeżdżałam w strugach deszczu, ale po jakiś 50 km zostawiłem ulewę za sobą, pojawiło się nawet słońce.

Wtedy właśnie zobaczyłem drogowskaz: Gejzer.
Gejzer w Tajlandii? Nie słyszałem o tym. Trzeba było zboczyć od głównej drogi około 15 km, jadąc wśród prawdziwej dżungli, ale naprawdę było warto. Zresztą zobaczcie sami. Gejzer stał się zdecydowanie największą atrakcja tego dnia.

Decydując się na jeżdżenie po tak górzystym terenie pełnym ostrych zakrętów, stromych zjazdów i podjazdów ważne jest, żeby wybrać dobry motor.
Spotkałem po drodze 2 dziewczyny, które bardzo chciały zaoszczędzić na wynajmie motorka, wzięły jakiegoś starego grata, który pewnie był po wypadku, bo nie był stabilny. Dziewczyny wpadły w poślizg, potłukły się i poharatały motor, co kosztowało je więcej niż sam koszt wypożyczenia. Dlatego warto jest poczytać opinie na temat wypożyczalni, może wam to zaoszczędzić zarówno kosztów jak i zadrapań. Ja skorzystałem z Cat Motors. Mają spory wybór, można powydziwiać co do marki, a nawet koloru, jeżeli komuś robi to róznicę, ale co najważniejsze, liczy się dla nich opinia i zadowolenie klienta, więc się starają.

Na koniec trochę zdjęć typy mix.

Punkt widokowy - Biały Budda

Chatka na kurzej łapce.... a raczej sześciu.

CHIŃSKIE RELIGIE, a raczej ich brak.

2019-09-01T20:02:00.000+05:30

Na mapie świata, jak widać poniżej, obok Chrześcijaństwa, Islamu, Buddyzmu czy Hinduizmu mamy religie określoną jako chińską. To ciekawe uproszczenie bo takiej religii tak naprawdę nie ma.

Wszyscy nasi chińscy znajomi, których pytałam jaka jest wasza religia odpowiadali żadna.

Najczęściej dodawali: Moi rodzice lub dziadkowie są buddystami lub chrześcijanami, ale my nie.

Młodzi ludzie w Chinach najczęściej nie wyznają żadnej religii, oczywiście nie wszyscy. Akurat w Xi’an, gdzie mieszkaliśmy, jest dość duża społeczność Muzułmanów.

Zapewne w dużym stopniu przyczynił się do tego komunizm.

Chińska Republika Ludowa od swojego powstania w 1949 r. prowadziła politykę nastawioną na całkowite wykluczenie religii z życia społecznego. Wszystkie świątynie, meczety i kościoły zostały zamknięte między 1966 a 1979 rokiem. Religijne budynki były burzone lub przekształcone do innego użytku, duchowni zostali zmuszeni wrócić do świeckiego życia, a misjonarze do opuszczenia kraju.

Lekkie podejście do wiary, czyli kościół lepszy niż hotel.

Nic dziwnego, że teraz większość Chińczyków określa się za niewierzących.

Najciekawsze, jak dla mnie, były historie o ślubach, czy pogrzebach, które w naszym wyobrażeniu wiążą się z wyznaniem. Przecież ślubujemy przed Bogiem, to dlatego te przysięgi są takie ważne i nie do złamania. A co jak boga nie ma? Okazuje się, że wystarczy wtedy wodzirej, który poprowadzi imprezę weselną.

Jedna z naszych chińskich koleżanek Esther, która przygotowywała się właśnie do tej uroczystości po roku od ślubu cywilnego, powiedziała mi, że uroczystość będzie w kościele. Od razu się zainteresowałam, jakim to kościele i czy ona jest wierząca, skoro ślub będzie kościelny. Stwierdziła, że jej rodzice są chrześcijanami, ale ona nie jest. Ślub będzie w kościele ze względu na rodziców, poza tym gdzieś musi być. Jak nie w kościele to w hotelu, albo pod namiotem przed blokiem. Jak nie ksiądz to wodzirej poprowadzi uroczystość.

- A co z twoim mężem?

- Ani jego rodzice, ani on nie wyznają żadnej wiary, ale nie przeszkadza im, żeby ślub był w kościele.

No tak lepiej w kościele niż w hotelu.

Księdzu też nie przeszkadza, że udziela ślubu niewiernemu, żadnych nauk przedmałżeńskich i tak nie ma, zaświadczenie o spowiedzi nie jest potrzebne. To nawet nie jest ślub kościelny tylko uroczystość w kościele.

Filozofia zamiast religii

Większość Chińczyków jest niewierząca, ale jednak jakieś świątynie mają. Kto w takim razie jest na ołtarzu?

Bardzo często jest to starszy pan z długą brodą, czyli Konfucjusz, może też być Budda lub inny chiński mędrzec. To właśnie taoizm, konfucjanizm i buddyzm, czyli trzy główne filozofie przez stulecia kształtowały kulturę i obyczaje Państwa Środka. Jak pewno wiecie, chociażby z objaśnień Cejrowskiego, nie są to religie, bo nie mają boga, nie oferują piekła ani raju, nie powiedzą wam jak świat został stworzony.

Wielki Budda w Leshan koło Chengdu.

Filozofowie określali zasady moralne, wartość rodziny, mówili jak prawidłowo żyć, jak zbudować idealne społeczeństwo, jak osiągnąć pokój na świecie. Co więcej te ‘religie’ wcale się nie zwalczały, wyznawcy taoizmu nie twierdzili ‘zabijcie wszystkich buddystów’, bo tylko my mamy racje.

Mieszkańcy Chin mogą być na przykład buddystami i konfucjanistami jednocześnie. Wielu z nich wyznaje buddyzm połączony z taoizmem. Czyż to nie lepsze podejście?

Taoistyczna Świątynia Nieba w Pekinie.

Meczet w Xi'an

Konfucjańska świątynia w Xi'an

Chiang Rai loop

2019-08-11T13:04:00.000+05:30

Dzień Pierwszy. Chiang Rai to Mae Sai.

Pierwszy odcinek do Mae Chan to jazda zatłoczoną dwupasmówką prowadzącą do Złotego Trójkąta. Taki dobry czas na rozeznanie motoru. Potem jest skręt na drogę 107 i już robi się ciekawie. Ryż sobie rośnie, farmerzy w błocie po kostki, równa droga, łagodne zakręty. Tyle, że trzeba uważać, bo od tej drogi jest odbicie na Mae Salong, które łatwo przegapić. A od tego miejsca zaczynają się już zjazdy, podjazdy i naprawdę ostre zakręty.

Mae Salong to wioska z ciekawą historią, została założona przez Chińczyków, których komunizm chciał przytulić za mocno i kilka okolicznych plemion, które to z kolei nie chciały się za bardzo asymilować z Tajami. Jest tam sporo plantacji herbaty i można się napić naprawdę smacznej, w herbaciarni od progu przyzywającej nas zapachami.

Z Mea Salong najlepiej GPSa ustawić na Doi Tung, tam jedzie się już granią, gdzie z jednaj strony mamy Tajlandię, z drugiej Mianmar.

W Mae Sai, przygranicznym miasteczku, w którym w sumie nie ma nic ciekawego, z wyjątkiem granicy z Myanmarem miałem fajny nocleg w Bua Patumma Resort, bardzo zadbane i dobrze wyposażone bungalowy z właścicielem chętnym do udzielania porad.

Cała trasa ma około 150 km i jest spokojnie do przejechania w jeden dzień, o ile nie wstanie się o 12-tej.

Dzień drugi. Mae Sai – Golden Triange – Chiang Khong

Droga do Golden Triangle jest szeroka, bardzo dobrze utrzymana i nieco nudna w początkowym odcinku.

Przed samym Chang Sean są takie małe knajpki, na samym brzegu rzeki, można tam podpatrzyć jak wygląda „mały ruch przygraniczny” między Tajlandia a Mianmarem.

10 lat temu, jak byliśmy w tym miejscu po raz pierwszy, po stronie Myanmaru była trawa i drzewa, i tu się nic nie zmieniło, a po stronie laotańskiej ciche i spokojne miasteczko. I tu zmieniło się bardzo dużo, bo wyrosły wieżowce i wybudowano jakieś ogromne kasyno.

Z Golden Triangle pojechałem do Chiang Kong. Tą drogę można pokonać w godzinę jadąc „hajłejem” lub w trzy komplikując sobie życie jadąc wzdłuż Mekongu. Ja oczywiście wybrałem tą drugą opcję. Według mapy wydawało się, że to dość trudne przedsięwzięcie, ale w życiu wyglądało to tak, że trzeba ignorować wszystkie drogowskazy na prawo do „hajłeja”i konsekwentnie kierować się prosto lub w lewo wzdłuż Mekongu.

Chiang Khong, to kiedyś był główny w okolicy punkt graniczny i przeprawa promowa do Laosu.Tam po drugiej stronie zaczynał się bardzo wśród turystów popularny „Spływ Mekongiem”. Ale wybudowali most i nikt w Chiang Khong się już nie zatrzymuje. Trudno mi było nawet poznać to miejsce, takie puste i pozbawione turystów. Hotele są więc super tanie, jest w czym wybierać.

Dzień trzeci. Chiang Khong – Doi Pha Tang – Phu Chi Fa – Phu Sang – Chiang Kham.

To był zdecydowanie najciekawszy dzień mojej podróży. Podjazd na Doi Pha Tang dostarcza fantastycznych widoków, droga jest dobra i kręta, a wspinanie się na górę i widok na Mekong i okolicę po prostu super. Jak się już wyjedzie na tą górę, to jest taras widokowy i właściwie można uznać, że się już to zaliczyło, ale nie!!!! Trzeba wejść w bramę, która wygląda jakby prowadziła do świątyni, a stamtąd zaczynają się szczytowania. A jest ich kilka. Jeden (jedno) lepsze od drugiego. Bardzo polecam!

Phu Chi Fa, to najbardziej znany w okolicy punkt na który należy zerwać się przed świtem, gnać bez dechu przez godzinę pod górę, żeby stwierdzić, że wschód słońca jest dziś odwołany. Kilka lat temu daliśmy się już nabrać na taką atrakcję, teraz nie było czasu, więc Phu Chi Fa tylko za dnia. Nie mniej – warto.

W wiosce o zaskakującej nazwie Phu Chi Fa, skąd wychodzi się na górę byłem już po raz drugi i po raz drugi zachodziłem w głową z czego utrzymują się właściciele pensjonatów, hoteli i domków do wynajęcia, skoro wyglądało to tak, jakbym tam był jedynym turystą. Wszystkie knajpy były pozamykane, a u mnie była już pora karmienia. Jedynie otwarty był wiejski sklepik, obsługiwany przez babcię, tak na oko 70+. Widziałem, że babcia coś pichci, więc pytam, czy kałpatgaj jest, ona mówi, że nie ma. No to wziąłem colę, siadłem i zająłem się sobą. Po chwili babcia postawiła przede mną miskę z racuszkami i mówi, że nie bardzo dobre. Spróbowałem i mówię, że mogą być. I tak se jemy z babcią te racuszki z jednej michy. Faktycznie niespecjalne, ale przecież nie będę wydziwiał. Za chwilę skądś pojawił się dziadek, nalał na talerz zupy rybnej z ogonem tej ryby jako przystawki. To była najsłońsza zupa jaką jadłem w życiu, ale ryba była dobra. Do ryby trochę ryżu, ale babcia mówi, aaaa..... jajko ci usmażę. Super. Placuszki, zupa, rybi ogon, smażone jajco..... ciekawe ile mnie za to skasują.
Płacę. Cola 10 THB. A żarcie? Gratis. Jak to!!! Jak to tak można? Przecież tak nie można! I próbuję zapłacić. Nie i już. Zaskoczyli mnie. Po chwili się ocknąłem i kupiłem „drogą” wodę odmawiając przyjęcia reszty, ale i tak zostawili mnie takiego oszołomionego na dłuższy czas.

Z Phu Chi Fa do Phu Sang możną zjechać albo bardzo krętą, ogólnie uczęszczaną drogą, albo bardzo krętą drogą, która na mapie wygląda, jakby komuś długopis przerywał, te odcinki opisane są na Maps Me jako „unpaved”. Oczywiście wybrałem opcje drugą. Fantastyczny wybór. Na odcinkach „unpaved” nówka asfalt, (na pozostałych już był chwilami mocno zużyty) nie mniej, super widoki, prawdziwa wiejska Tajlandia. Dokładnie to po co tu przyjechałem.

W Phu Sang jest miejscowa atrakcja – gorący wodospad. No a jaki ma być, skoro jest 40C? No tak, ale ten jest jeszcze dodatkowo podgrzewany wodami termalnymi. Zaplanowałem, że tam wezmę nocleg i potaplam się w gorącym wodospadzie. Niestety okazało się, że zarówno Maps Me jak Booking coś mają namieszane i hotel niby jest...... ale tak na prawdę znajduje się w sąsiednim miasteczku Chiang Kham. Zrobiłem fotki i bardzo już zmęczony atrakcjami tego dnia, z żalem pojechałem do Chiang Kham.

Po 4-rech dniach jazdy na motorze moje plecy mówiły już do mnie głośno: masaż, masaż ... Okazało się, że masaż w tym miasteczku tylko u mnichów. Mam zasadę, że jeżeli w jakimś dziwnym miejscu jest masaż serwowany przez niewidomych - idę. Tutaj mniszki były jak najbardziej widome, ale i tak było ciekawie. Okazało się, że świątynia jest największą lokalną atrakcją (o czym wcześniej nie wiedziałem) i faktycznie jest ciekawa, bo jest INNA. Wszystkie świątynie w Tajlandii są czerwono, biało, złote i aż kapią przepychem. Tu jest inaczej. Drewno, pełno staroci i bez tego Tajskiego kapania złotem. No..... może nie tak do końca, bo obok głównej świątyni musieli se coś postawić, żeby dać upust Tajskości.

Dzień czwarty. Chiang Kham – Chiang Rai.

Dokonałem złego wyboru, jadąc główną, zatłoczoną, pełną ciężarówek drogą. Próbowałem jechać inną, wiejską i spokojną, ale na pewnym etapie droga była zamknięta i nie było wyjścia.
W sumie przejechałem 650 km. Pewnie można było krócej... ale tak mi wyszło.
Bardzo fajna trasa zarówno widokowo jak i "drogowo".

PS. Piotrek polecam, pisałem z dedykacją dla ciebie ;)

Po co jeździ się do prowincji Yunnan w Chinach

2019-07-02T11:35:00.000+05:30

Yunnan to prowincja w południowo – zachodnich Chinach, której stolicą jest Kunming. Przez wiele tysięcy lat była to biedniejsza, rolnicza część Chin, rozwijać się zaczęła szczególnie od czasów II wojny światowej, gdy schroniło się w niej wielu uchodźców z innych regionów Chin.

Z czym wam się kojarzy Yunnan? Zgaduje, że z herbatą ;-) Więc jadąc tam trzeba:

1. Napić się herbaty Yunnan
Jeszcze z dzieciństwa pamiętam to czerwone pudełko, a wy? Nazwa Yunnan zawsze kojarzyła mi się z herbatą. ☕️☕️☕️
Więc jadąc tam nastawiłam się na oglądanie herbacianych wzgórz i degustacje herbaty podawanej w chińskiej porcelanie.

Co do pierwszego bardzo się pomyliłam, natomiast tradycyjne parzenie połączone z filiżanką yunnańskiej herbaty można było mieć na każdym rogu, chociaż bardzo odbiegało od moich dziecięcych wyobrażeń.
Dlaczego nie naooglądałam się, tak lubianych przeze mnie, herbacianych wzgórz?
Yunnan to wielka prowincja, powierzchnię i populacje ma większą niż Polska. Okazało się, że herbata, owszem rośnie, ale na południu, a my byliśmy w centralnej i północnej części. To tak jakby Chińczyk przyjechał na Mazury i zastanawiał się, gdzie są te ośnieżone Tatry.

Natomiast popularne Tea House to sklepy, które pokazują 'tradycyjne' parzenie chińskiej herbaty, uproszczone i skomercjalizowane dla turystów. Można co prawda zobaczyć, że pierwsze parzenie się wylewa, a szklanki należy wyparzyć przed nalaniem herbaty, ale to już nie jest pełny rytuał. Obowiązkowo za to trzeba coś kupić, a wybór jest duży, najbardziej znane są placki, czyli herbata sprasowana lub ubita w kulki.
I to tyle w temacie herbaty, wycieczka do Yunnanu wbrew moim oczekiwaniom nie była pod znakiem herbaty. Tak to zderzyły się wyobrażenia z dzieciństwa z rzeczywistością.

2. Zaliczyć stolicę Yunnanu KUNMING - SPRING CITY

Jak chyba każdy zwiedzanie zaczęliśmy od stolicy prowincji - Kunmingu, Miasta Wiecznej Wiosny. Nazwę miasto zawdzięcza położeniu:

- znajduje się bardziej na południe niż np. Kair,

- ale jednocześnie wyżej nić Giewont (na wysokości 2000 m n.p.m.)

Dzięki temu Kunming ma łagodny klimat z lekkimi zimami i niezbyt skwarnym latem. Obawiałam się, że na początku lutego nie doświadczymy wiosennej atmosfery z której słynie stolica Yunnanu, ale już pachniało wiosną, a wokół było kwieciście i kwitnąco.

Oprócz wiosny, która cieszy Kunming ma parę ciekawych świątyń, ogrodów, poza tym to typowe zatłoczone miasto chińskie. Więc poogladaliśmy co się dało i ruszyliśmy dalej w drogę.

KAMIENNY LAS (Shi Lin) – to jedna z głównych atrakcji w Kunmingu, niestety jak to zwykle w Chinach zapełniona Chińczykami.

To typowy przykład doskonale (aż za bardzo) przygotowanej atrakcji, jest pięknie:

- trawka przystrzyżona, chodniczki pomalowane,

- sztuczne kwiatki przypięte na na drzewach (bo jeszcze nie zdąrzyły zakwitnąć),

- panie pięknie ubrane w tradycyjne kolorowe stroje,

- lokalne zespoły tańczące między skałami,

- kramy gdzie możesz zakupić wszystko,

Trudno w tym zgiełku zwrócić uwagę na to co najważniejsze - cud natury , czyli wapienne osady, które przez miliony lat poddawane wiatrom i deszczom, stopniowo erodowały przybierając przeróżne kształty.

3. Do Yunnanu jeździ się również na wycieczki górskie. Co prawda my byliśmy tam w czasie naszych ferii zimowych, więc na wielkie wyprawy się nie wybieraliśmy, ale zobaczyliśmy piękne OŚNIEŻONE GÓRY SNOW MOUNTAIN oraz słynny wąwóz TIGER LEAPING GORGE.

Piękna słoneczna pogoda trochę nam się popsuła pod koniec naszego pobytu w Yunnanie. Nie udało nam się np. wyjechać kolejką na wysokość około 4 tyś m. Z powodu silnego wiatru wszystkie kolejki zatrzymano.
Wąwóz skaczącego tygrysa oglądaliśmy przy pochmurnym niebie, co widać na zdjęciach. No cóż wybraliśmy się w góry w lutym więc mogło być gorzej.
Dla wysokogórskich wędrowników to cudowne miejsce gdzie można powspinać się i pospacerować nawet kilka dni. Tylko lepiej wybrać inną porę roku.
My ograniczyliśmy się do oglądania pięknych widoków, a było co oglądać.

4. CHIŃSKI SYLWESTER w Dali. Luty to nie najlepszy czas na piesze wycieczki po górach, ale to idealny moment, żeby przeżyć Chiński NOWY ROK.

Ku naszemu zaskoczeniu właściciel hotelu w Dali zaprosił nas i paru innych gości na wystawną sylwestrową kolację, jak nam wytłumaczono to taka chińska tradycja, aby ten najważniejszy wieczór w roku spędzić z rodziną lub znajomymi. Była to niezwykle miła niespodzianka.

Po kolacji pospacerowaliśmy ulicami pięknego i klimatycznego Dali, a potem próbowali przetrwać noc wystrzałów ;-)

W nocy z 4 na 5 lutego Chiny 'oszalały' na punkcie witania Nowego Roku. Wszystkie Sylwestry, które do tej pory przeżywaliśmy w różnych częściach świata to nic w porównaniu z ilością petard i wystrzałów jakie doświadczyliśmy tutaj. Strzelali całą noc. Najbardziej popularne były petardy, które robią dużo hałasu, dymu i śmieci wokół, ale efektów wizualnych nie ma. Tak więc rano całe miasteczko było zasypane papierowymi resztkami. Były oczwyiście i te widowiskowe, rozświetlające niebo. Było wystrzałowo.

Największą atrakcją Dali jest park ‘Trzy Pagody’. Dotarliśmy do niego na wynajętym motorze, a dokładnie E-biku, bo takimi głównie jeździ się w Chinach. Wypożyczanie motorów nie jest tu tak popularne jak w południowo wschodniej Azji, tym razem pomógł nam właściciel hotelu, zdobywając kolejne punkty ;-)

Trzy Pagody to piękne miejsce, zdecydowanie warte zobaczenia.

5. Do Yunnanu przyjechalismy również aby obejrzeć STARE CHINY, których coraz mniej zostało.

Stara zabudowa znika w Chinach w tempie zastraszającym. Obserwujemy to między innymi w Xi'an, niskie budynki są wyburzane i na ich miejsce powstają 30-sto piętrowe wierzowce. Tak dzieje się niemalże wszędzie gdzie byliśmy. Wielki brat zarządził, że świat ma wyglądać nowocześnie. Pozwolenie na enklawy typu 'old city' mają niektóra miesteczka np. w Yunnanie. Właśnie po to się tu przyjeżdża, żeby zobaczyć stare Chiny. Co prawda 'stare Chiny' robią się coraz bardziej komercyjne, jak to z reguły w turystycznym biznesie bywa. Nie mniej jednak nadal są to perełki.

Można tu również znaleźć wioski malowniczo położone w górach, trudno dostępne dla przeciętnego turysty, ale tam już się nie zapędziliśmy. Zadowoliliśmy się kilkoma wioskami wokół Lijiang, np. Baisha. A samo Lijiang w kategorii najbardziej urokliwe miasteczka w Chinach zajęło w naszym rankingu I miejsce.

6. Kolejny punkt dla którego warto tu przyjechać to POCZUĆ TYBETAŃSKIE KLIMATY

Północna część Yunnanu to podnóża Himalajów, autoniczna część Tybetu (Tibetan Autonomous Prefecture). To ta część Tybetu, do której nie trzeba mieć specjalnych pozwoleń, więc wizyta tam jest dużo tańsza niż w Lhassa - stolicy Tybetu. A można poczuć atmosferę:

- Wypić tybetańskie piwo oraz butter yak tee, czyli herbatę z dodatkiem mleka i masła;

- Zjeść yak beef noodles - zupę/ makaron z mięsem z jaka lub pączka z serem z jaka;

Wypróbowaliśmy wszystko najbardziej smakował mi ten pączek lub placek z ciągnącym się serem w środku.

- Sprawdzić swoją kondycję na wysokości ponad 3 tyś m. i powdychać tlenu z butelki.

- Podziwiać ośnieżone szczyty gór.

- Trochę pomarznąć jak na Tybet przystało ;-)

- Ale przede wszystkim pospacerować po, wcale nie takim małym, Little Potala Palace. Duży, który był rezydencją Dalai Lamy, znajduje się oczywiście w Lhasa. To nawyżej położony pałac (na wysokości 3750m.), symbol buddyzmu tybetańskiego.

Mały pałac, czyli Sumtsenling Monastery znajduje się w Shangri La, też wysoko - 3,380 m, i też jest klimatyczny, nam się bardzo podobał.

Dlaczego nie polubiłam Honkongu?

2019-06-10T11:35:00.002+05:30

Napisać tak otwarcie, że się nie lubi Hongkongu to prawie jak włożyć kij w mrowisko i pewno się odezwą głosy typu:

‘tyle osób marzy, żeby tam jechać, a tej się nie podoba! No ale każdy ma prawo do własnych opinii, odczuć i relacji, więc nie zawaham się ich napisać.

Odpowiadając na tytułowe pytanie - dlaczego nie polubiłam Hongkongu:

- bo nie przepadam za miejska dżunglą, wolę ciszę i piękno natury;

- bo nie lubię przepłacać tylko dlatego, że jestem w dużym mieście;

- bo nie lubię pokoi hotelowych wielkości schowka na szczotki, za które w sumie płacimy niemało bo 100 -150 zł;

- bo mieszkam w Azji od 10 lat więc uliczne markety mnie już nie zachwycają i nie przyjechałam tutaj na zakupy, zobaczyłam Ladies market, Apliu Flea market, Bird market, Fish Market, Flower Market i na słynny Temple Street market nocą już nie miałam ochoty, tym bardziej, że deszcz padał.

- bo mieliśmy kiepską deszczową pogodę chociaż był maj;

- bo przyjechałam w pewnej biznesowej sprawie, która nie wyszła, gdyby nie to pewno bym się do Hongkongu nie wybrała.

No więc Hongkong mnie nie polubił i nie przywitał słoneczną pogodą. Ale ja też go nie polubiłam, więc jesteśmy kwita.

Flower Market

CO MI SIĘ PODOBAŁO W HONGKONGU

- Wszyscy mówią po angielsku, w porównaniu z naszym Xi’an w Chinach to był szok.

- Nocna panorama z brzegu Tsim Tsa Shui (w Kowloon) na Centrum, razem z pokazem świateł (codziennie o 20-stej). Nie może się nie podobać, trzeba przyznać, że robi wrażenie nawet mżawka mi nie zepsuła nastroju i widoków.

- Park w Kowloonie z flamingami, poszłam tam bo było blisko i chciałam trochę odpocząć od miejskiej dżungli, nie spodziewałam się nawet, że zobaczę tyle flamingów, zrobiło się pięknie i różowo.

- Doskonale zorganizowany transport miejski. Z kartą ‘Octopus’ (którą płacisz wszędzie i nie musisz szukać dokładnie odliczonych drobnych) przemieszczanie się po mieście jest przyjemne i bez problemowe. Chociaż przy zwrocie karty na lotnisku, okazało się, że depozyt (150 HND) zmniejszył się nagle o 9 dolarów, a na drugiej karcie o 11. No dobra, jakoś przeboleje, że nikt nas nie poinformował o kosztach używania karty, ale dlaczego za jedną kartę jest 9, a za drugą 11?

- Ponieważ jedna karta kupiona była przed 1 kwietnia, a druga po - poinformowała nas Pani w okienku. Co?? przecież przylecieliśmy 5 maja i w tym samym dniu kupowaliśmy obie karty ... i tak tu się dochodź o każdego dolara, gdzie wszędzie próbują coś ugrać na biednym turyście.

- Dodaje też swoją gwiazdkę do Michelinowych za pyszne Dim Sum i baked buns with BBQ pork w Tim Ho Wan. Jest to sieć restauracji, która co roku dostaje gwiazdki Michelina za pyszności jakie serwuje. To niemalże obowiązek, żeby tak zajrzeć, a najlepiej wybrać pierwszą z restauracji jaka powstała w Hongkongu z Kowloonie. Jak widać na zdjęciu, najpierw trzeba odstać w kolejce, bo chętnych dużo, a potem już zajadać.

- Zapewne spodobałby mi się widok z Victoria Peak, gdybym coś widziała poza mgłą ...

- Największy na świecie siedzący Budda Tian Tian na wyspie Lantau też podobno jest piękny, jeżeli go widać, my nawet nie pojechaliśmy z powodu pogody.

Do wrażeń negatywnych z pobytu dołożyła się jeszcze niemiła właścicielka hotelu w Kowloonie.

KULTOWE NOCLEGI w Chungking Mansions w Hongkongu.

Wybierając budżetowy hotel w Kowloonie nawet nie wiedziałam, że trafię do słynnej atrakcji turystycznej - podobno najbardziej zaludnionego miejsca w Hongkongu, a może i na świecie.
- Poza noclegiem można tam znaleźć niemalże wszystko zaczynając od hinduskiego jedzenia, a kończąc na podróbkach Rolexa.

- Mieści się tam około 160 hosteli, prowadzonych najczęściej przez hindusów z Pakistanu, Indii, Nepalu i Birmy. My akurat trafiliśmy na bardzo niemiłą właścicielkę z Pandżabu, która zaraz na wstępie próbowała podnieś cenę jaką oferował booking.

- To właśnie tam znajdziecie pokoje wielkości schowka na szczotki, w którym często mieści się tylko łóżko.

- Tylko tutaj windy do których stoi się w długich kolejach :)

- Jeżeli chcecie wymienić pieniądze, najlepsze ceny znajdziecie w Chungking Mansion.

- To miejsce nazywane jest międzynarodowym gettem, gdzie mieszka tysiące imigrantów z całego świata, znalazłam informację, że co roku przewijają się tam 120 narodowości. Wszyscy przyjeżdżają 'za chlebem', a Hongkong daje możliwości, chociaż oferuje kiepskie warunki, pokoje bez okien, spanie na podłodze, ale daje zarobić.
Jak już to wszystko wiecie to teraz trzeba obejrzeć film 'Chungking Express' hongkońskiego reżysera Wang Kar-Wai’a, ja mam taki zamiar ;-)

Chungking Mansion

Hongkong mnie nie zachwycił, po raz kolejny udowodniłam sobie, że duże miasta to nie moja bajka. Przedkładam naturę i przyrodę nad wieżowce i super sky trainy.

WODOSPAD HUKOU, czyli to co Rajskie tygryski lubią najbardziej.

2019-06-04T12:00:00.001+05:30

Nieokiełznana dzikość i piękno przyrody. To największy wodospad na Żółtej Rzece, drugi co do wielkości w Chinach (po wodospadzie Huangguoshu), oraz największy na świecie żółty wodospad.

Brzmi to dziwnie, ale ta rzeka jest naprawdę żółta, sprawdziłam ;)

To tylko 5-6 godzin autobusem od naszego Xi’an, więc wodospad znalazł się na mojej liście miejsc do zobaczenia bardzo szybko. Czekaliśmy tylko na odpowiedni czas (czyt. odpowiednią ilość wody w rzece), żeby się tam wybrać. Jak wyczytałam najlepszy okres to maj, czerwiec, wrzesień i październik. My pojechaliśmy pod koniec maja, a i tak okazało się, że nie mieliśmy najwyższych stanów wód. Co ciekawe, najwięcej deszczy jest w lipcu i sierpniu, więc wtedy wodospad wygląda najburzliwiej, ale ... jest zbyt niebezpieczny i nie dopuszcza się turystów pod sam wodospad.

HUKOU oznacza ‘mouth of teapot’, czyli usta czajniczka. Rzeczywiście rzeka wygląda jakby spływała z wielkiego czajnika, a to dlatego, że zostaje zablokowana przez góry po obu stronach i spada w wąski otwór na klifie. W ten sposób tworzy się wodospad o wysokości 15m i szerokości 20 m, w sezonie powodziowym szerokość zwiększa się do 50m, dlatego ciężko tam podejść.

Przy okazji zaliczyliśmy już drugi widoczek z chińskiego banknotu, co prawda starszej wersji 50 RMB.

Bezludna wyspa na rzece.

W środku rzeki, około 3 km od Hukou, stoi ogromna skała Mengmen Mountain, która rozdziela Żółtą rzekę na dwie części, tocząc się i rycząc z obu stron skały. Z tą wyspą związana jest ciekawa nasza przygoda. A było to tak:

W pierwszym dniu, zgodnie z planem zaliczyliśmy wodospad, był wielki, ryczący, piękny. Potem zmagaliśmy się z naszym chińskim survivalem, czyli jak dotrzeć do zabookowanego hotel, w miejscu gdzie nikt nie mówi po angielsku i nie ma transportu publicznego ani taksówek. Zaprawieni jesteśmy już w takich bojach, więc i tym razem się udało.

Widok z naszego okna hotelowego.

Hotel wybraliśmy z widokiem na Yellow river więc było pięknie.

Jakoś wieczorem podziwiając rzekę, góry i zachód słońca nie

zauważyłam wyspy. Natomiast rano, jak tylko odsłoniłam zasłony,

nagle rzucił mi się w oczy widok, który już gdzieś widziałam ... i

olśnienie to przecież ta słynna skała, mamy ją na wyciągnięcie

dłoni, i widać most, więc nic prostszego tylko tam dotrzeć.

‘Nic prostszego’ okazało się jednak trochę skomplikowane. Po pierwsze trzeba było łapać stopa, po drugie okazało się, że wejście jakby nie istnieje, chodzimy tam i z powrotem i nie widać budki z biletami. Już prawie zrezygnowaliśmy, ale wypatrzyliśmy jeszcze jedno zejście w dół rzeki i to było to, tylko zamknięte na cztery spusty. No prawie zamknięte, bo jakaś bramka była otwarta ...

Most już widać, tylko jak tam dojść?

Okazało się, że skała Mengmen, opisywana jako atrakcja turystyczna za 20RMB, jest obecnie niedostępna dla turystów, z niewiadomego nam powodu.

Ale my ją zdobyliśmy i mieliśmy tylko dla siebie. A to nie lada wyczyn w kraju, w którym najbardziej męczące jest przebywanie w tłumie chińskich turystów.

Yellow river

Chińskie cmentarze i pogrzeby

2019-04-16T12:00:00.004+05:30

Najciekawsze tradycje i zwyczaje danego kraju można podpatrzeć na weselach i pogrzebach. Więc jak tylko mamy okazje to podglądamy.

O chińskim weselu już wam pisałam, dzisiaj będzie o pogrzebie i cmentarzach.

Chińskie cmentarze

Jesteśmy w Chinach już ponad rok i jeszcze do tej pory nie widziałam tutaj cmentarza. Ponieważ w krajach azjatyckich przeważnie obowiązuje kremacja, potem prochy można wrzucać do rzeki/morza lub trzymać w domach, więc typowe dla naszej kultury cmentarze są rzadkością. Dałam więc sobie spokój z wypatrywaniem grobów, aż do Święta Zmarłych, w czasie którego byliśmy w okolicach Guilin, na południu.
Chiński festiwal Qing Ming Jie nazywany 'Tombs sweeping day', co w dosłownym tłumaczeniu oznacza dzień zamiatania grobów, rok temu przeszedł dla nas niezauważony, nic spektakularnego się nie działo w naszym Xi'an. W tym roku byliśmy na prowincji w Yangshuo, gdzie groby do nas przemówiły, i to niemalże dosłownie ;-)

Okazało się, że jest ich pełno wokół nas i nawet o tym nie wiemy. Prochy grzebie się na wzgórzach lub polach. Nie są to żadne specjalne miejsca, tylko kupka kamieni zarośniętych trawą, czasami z napisem na kamieniu.

W Dniu Zmarłych całe rodziny zbierają się razem oczyszczają groby, co najczęściej oznacza, obcinanie krzaków i traw wokół, ustawiają kwiaty i ... petardy. Robi się tak głośno jakby chcieli obudzić zmarłych.
Tak to niespodziewanie odkryliśmy chińskie cmentarze oraz ich odmienne tradycje. U nas na cmentarzu wypada być cicho i mówi się niemal szeptem, a tu im głośniej tym lepiej.

Taka tradycja jest na południu. Natomiast w innych częściach Chin gdzie nie ma grobów, tylko np. małe kapliczki w domach z prochami zmarłych, w tym dniu pali się niewielkie kwoty pieniężne, przeważnie papierowe lub na spacerze puszcza latawce.

Chińczycy przy różnych świętach palą papierowe pieniądze wierząc, że dzięki temu będą mieli godne i lepsze życie po śmierci.
Natomiast wraz z wypuszczanymi latawcami w niebo, podobno pozbywasz się wszystkich nieszczęść i chorób.

Chińskie pogrzeby

Przy okazji święta zmarłych, zupełnie przypadkiem mieliśmy okazję zobaczyć pogrzeb, więc pasowało do atmosfery tych dni.

Jak widać na zdjęciach obowiązuje ubranie na biało, w tym wypadku białe ‘pokrowce na ubrania’. Cała ‘impreza’ odbywa się na ulicy i trwa kilka godzin. Jak zawsze u Chińczyków musi być głośno, więc petardy i rycząca muzyka obowiązkowo, oprócz tego poczęstunek. Zobaczcie, że nawet zmarły dostał kurczaka i wodę.

Ostatni etap to przeniesienie ciała do miejsca gdzie odbędzie się kremacja. Ponieważ większość chińczyków nie wyznaje żadnej religii więc ceremonie pogrzebowe oraz weselne prowadzi ‘wodzirej’.

Zadziwiło mnie to, że zarówno wesela jak i pogrzeby odbywają się często na ulicach. Patrząc na przygotowanie potraw ulicznych lub ich ‘zmywarki’ zawsze sobie myślę, że w naszej kulturze takie proste rozwiązania natychmiast zablokowałby ‘sanepid’.

Kolejne moje 'cmentarne' spostrzeżenie:

W większości krajów na świecie traktuje się zmarłych bardziej na wesoło niż w naszej 'grobowej' kulturze. Skoro zmarły wujek był zawsze wesoły i pogodny to dlaczego trzeba być cicho przy jego grobie, jeżeli jego dusza gdzieś jest i nas ogląda, to może on wolałby patrzeć na nasze roześmiane twarze?

Nawet na Filipinach, w kraju katolickim, w Dniu Zmarłych robi się imprezy na cmentarzach. Nie mówiąc o Ameryce Południowej czy świętowaniu Halloween.

Imprezy na grobach - filipińskie święto zmarłych.

A tutaj więcej moich przemyśleń z cyklu 'O śmierci inaczej ...'

WOREK ŚWIEŻEGO POWIETRZA ZA 1 YUANA, czyli jak zarobić na czystym powietrzu?

2019-01-20T09:04:00.003+05:30

Wcale nie trzeba budować resortów czy hoteli w górach i pobierać klimatyczne, jest inna metoda. Chińczycy ją już wdrożyli, a Polacy, jak widać, też idą w podobnym kierunku.

1. Pierwszy krok to tak zanieczyścić powietrze, żeby przekroczyć wszelkie normy w sposób niewyobrażalny i alarmujący. To Polakom nieźle idzie, ale jeszcze im daleko do Chińczyków.

2. Drugi krok to zamykać szkoły i przedszkola z powodu zanieczyszczonego powietrza. Informować i wystraszyć mieszkańców miast tak bardzo, że zaczną chodzić w maseczkach z filtrami.
W Chinach to już norma, tak się dzieje każdej zimy, w Polsce jeszcze tego etapu nie osiągnęliśmy.

3. Potem wystarczy pakować świeże powietrze w worki i sprzedawać. Brzmi jak żart, ale w Xi an, gdzie mieszkamy, w supermarketach można kupić czyste powietrze. Idzie jak świeże bułeczki.

POWIETRZE W CHINACH

Jak widać na zdjęciu z dnia dzisiajszego jesteśmy w strefie czerwonej >> zagrożenie dla zdrowia i życia, wszystkie normy przekroczone.
Tak tutaj jest niestety każdej zimy!

PM10 to mieszanina pyłów zawieszonych o średnicy nie większej niż 10 μm.
W przypadku Polski normy dla pyłów PM10 to:
- poziom dopuszczalny: 50 µg/m3 (dobowy);
- poziom informowania: 200 µg/m3 (dobowy);
- poziom alarmowy: 300 µg/m3 (dobowy). Dzisiaj w Xi an mamy 361!!

PM2,5 to pył zawieszony o średnicy nie większej niż 2,5 μm, który zdaniem Światowej Organizacji Zdrowia jest najbardziej szkodliwy dla zdrowia człowieka spośród innych zanieczyszczeń atmosferycznych.
Zgodnie z raportem z 2016 Światowej Organizacji Zdrowia, 33 z 50 najbardziej zanieczyszczonych miast Unii Europejskiej leży w Polsce.
>> Na szczycie listy, z poziomem około 44 μg/m3 PM2,5, znalazł się Żywiec,
>> dla porównania Xi an jak widać na zdjęciu dzisiaj ma 303 μg/m3!
>> następnie Pszczyna (2 miejsce)
>> oraz Rybnik (4 miejsce, ok. 39 μg/m3)
>> pozostałe miejsca zajmują m.in. Wodzisław Śląski, Opoczno, Sucha Beskidzka, Kraków, Nowy Sącz, Katowice, Wadowice, Gliwice, Zduńska Wola, Sosnowiec, Tychy (powyżej 35 μg/m3).

WPŁYW NA ZDROWIE
# Długotrwałe narażenie na działanie pyłu zawieszonego PM2,5 skutkuje skróceniem średniej długości życia.
# Krótkotrwała ekspozycja na wysokie stężenia pyłu PM2,5 powoduje wzrost liczby zgonów z powodu chorób układu oddechowego i krążenia oraz wzrost ryzyka nagłych przypadków wymagających hospitalizacji (nasilenie astmy, ostra reakcja układu oddechowego, osłabienie czynności płuc, itp.) Wszystkie te dolegliwości wynikają z tego, że tak drobny pył dostaje się bezpośrednio przez płuca do krwi.
Czy my tą zimę przeżyjemy?
# Szacuje się, że życie przeciętnego mieszkańca Unii Europejskiej jest krótsze z tego powodu o ponad 8 miesięcy, a życie przeciętnego Polaka, w stosunku do mieszkańca UE, jest krótsze o kolejne 1-2 miesiące z uwagi na występujące w naszym kraju większe zanieczyszczenie pyłem aniżeli wynosi średnia dla krajów Unii. Co mają powiedzieć biedni Chińczycy?

Wyczytałam gdzieś, że mieszkaniec Rybnika skarży w sądzie skarb państwa ponieważ często choruje i uważa, że to wina zapylenia powietrza. Może też poskarżymy się do rządu Chińskiego?

SYTUACJA W CHINACH
W Chinach co roku w porze zimowej, gęsta pokrywa smogu szczelnie pokrywa duże miasta.

W Pekinie, który liczy sobie 22 mln mieszkańców, normy WHO często są przekroczone 40 razy. Wzrost zachorowań na raka płuc w tym mieście wzrósł o 15 proc. Inny widoczny efekt to spadła liczba turystów w stolicy kraju, a zagraniczne koncerny mają kłopoty z rekrutacją personelu na wyjazd do Pekinu.

Rekord padł w połowie października 2013 roku, w 11-milionowym Harbinie kiedy stężenie smogu przekroczyło normy 50 razy.

Nie można powiedzieć, że władze nic nie robią, jakoś sią tam starają, a co najprościej zrobić - wprowadzić ograniczenia i zakazy.
>> W Xi an np. wprowadzono zakaz jeżdżenia motorami spalinowymi. Tak z dnia na dzień mieszkańcy dowiedzieli się, że teraz mają wyrzucić swoje motory i kupić elektryczne. Wyobrażacie sobie taki zakaz w Polsce? Chybaby sejm roznieśli.
Ale to są Chiny, kraj w którym zabroniono ludziom posiadania dzieci, więc co tam motory.
Stan powietrza się trochę poprawił, ale daleko mu do ideału. Pewno kolejny krok będzie dotyczył samochodów.

>> Następne rozporządzenie, które trzeba było natychmiast wdrożyć to wszystkie ciepłownie muszą być gazowe. Więc pojawiły się opóźnienia w ogrzewaniu mieszkań (czego osobiście doświadczyliśmy) bo rozruch, bo nie gotowe, nie działa jak trzeba, ale kto by się przejmował mieszkańcami, niech sobie pomarzną.

>> Coroczne działania to zamykanie szkół na jakiś czas, rozprowadzanie maseczek i ... sprzedawanie worków ze świeżym powietrzem. Proszę jak rząd dba o obywateli.

Ciekawe kiedy w Polsce zaczną sprzedawać czyste powietrze?

Impreza pierogowa.

2019-01-06T09:56:00.000+05:30

Wiecie, że Chińczycy uważają, że to oni wynaleźli pierogi. Potem sztuki lepienia nauczyli inne ludy wędrujące szlakiem jedwabnym i tak ta umiejętność rozniosła się po całym świecie.

Może to i prawda.
>> Biorąc pod uwagę, że Chiny istnieją od 5000 lat to jak tu się równać z historią Polski. Pewno te pierogi lepili dużo szybciej niż my ;)
>> Druga sprawa to rzeczywiście pierogi są jednym z ulubionych dań Chińczyków, mają nawet Dzień Pieroga (w zimowe przesilenie), jest to tradycyjna potrawa spożywana podczas Chińskiego Nowego Roku (szczególnie w północnej części kraju). W części Chin gdzie mieszkamy częściej jada się pierogi i makaron niż ryż.
>> Trzeba też przyznać, że przebijają nas w rozmaitości pierogowej.

# DIM SUM to małe azjatyckie przekąski - między innymi chińskie pierożki. Pierożki dim sum mogą być smażone na oleju lub gotowane na parze, z nadzieniem z wieprzowiny, kurczaka, krewetek lub warzyw, a także przybierać różnorodne kształty: sakiewek, uszek czy przypominające polskie pierogi.

Te akurat jedliśmy w Malezji.

# JIAO ZI (dziao dzy) - pierogi gotowane na parze. Mają zupełnie inny smak od polskich pierogów z mięsem, mimo że w przypadku jednych i drugich używa się niemal tego samego ciasta z mąki pszennej i farszu (najczęściej z mięsa wieprzowo-wołowego). Nie chodzi tu nawet o gotowanie na parze. Chińskie pierożki są znacznie bardziej wyraziste w smaku od naszych, a to za sprawą drobno posiekanego czosnku, pora, szczypiorku lub kapusty dodawanego do farszu. Przyrządza się je na bambusowym koszyku.

# WONTON - Pierożki podawane w zupach. Często jadaliśmy je również w Tajlandii. Tradycyjnie nadzienie sporządza się z mielonej wieprzowiny, krewetek lub ostryg, oleju sezamowego i sosu sojowego.

Wonton soup

MIĘDZYNARODOWE PIEROGI
Podróżując po świecie można się zaskoczyć jak bardzo są popularne. Różnią się farszem, sposobem lepienia, wielkością, mąką z której wyrabia się ciasto, mogą być gotowane w wodzie, na parze lub smażone, ale zawsze chodzi mniej więcej o to samo, czyli zawinąć trochę mięsa i warzyw w ciasto.

>> Nawet indyjska SAMOSA to nic innego jak odmiana pieroga.

>> W Nepalu zajadaliśmy się tybetańskimi pierożkami nazywanymi MOMO, najczęściej z nadzieniem z mięsa wołowego, ale mają oczywiście dużo innych odmian.

>> Nasi wschodni sąsiedzi mają kilka odmian pierogowych, np. gruzińskie KOŁDUNY, czy rosyjskie oraz ukraińskie WARENIKI.

>> A włoskie malutkie RAVIOLLI czy TORTELLINI to też przecież pierożki, takie nasze uszka.
Zapewne jest dużo więcej rodzajów i nazw, których nawet nie znam.

IMPREZA PIEROGOWA
O dużej popularności pierogowej przekonałam się przypadkiem na naszej imprezie w Tajlandii, która przerodziła się w pierogowe party. Mieliśmy tam taki zwyczaj, że spotykaliśmy się ze znajomymi z różnych krajów i wspólnie gotowaliśmy, każdy miał robić coś typowego dla swojego kraju. Jedno z takich spotkań odbywało się w gronie chińsko - japońsko - tajsko - brytyjsko - polskim.
Już nie pamiętam kto wymyślił, że będzie robił pierogi. Okazało się, że wszyscy znamy tą potrawę i każdy potrafi lepić, tylko ma inne sposoby lepienia. W ten sposób powstało dużo odmian pierogowych i każdy się chwalił jak je robi, co daje do środka i jak je gotuje/piecze. Taka żywa lekcja kulinarna :)

Panowie czekają, a dziewczyny lepią.

Ciekawe kto rozpozna Chinkę, Japonkę i Tajkę?

Na stole, oprócz międzynarodowych pierogów, był bigos, tajski Tom Kha Gay i żeberka robione po chińsku.

Ciekawe w jakim kraju na świecie jedliście odmiany pierogowe i które wam najbardziej smakowały?

Czy wiecie jaki rok rozpoczęliśmy?

2019-01-02T13:17:00.000+05:30

Pytanie wydaje się tak proste, że aż głupie.
Tymczasem okazuje się, że wszystko jest względne i zależy od tego w jakim kraju jesteśmy. Nie wszędzie rozpoczęliśmy rok 2019, co więcej w niektórych krajach jeszcze wcale nie było Nowego Roku.
Rodzimy się i wychowujemy w jakimś świecie, w jakiejś rzeczywistości i wydaje nam się, że tak jest wszędzie. Z czasem dowiadujemy się, że są ludzie którzy mówią innym językiem, inaczej wyglądają, wierzą w innego Boga, mają inną godzinę, ale jakoś nadal myślimy, że co jak co, ale rok to mamy wszędzie taki sam.

TAJLANDIA
Przyznaję, że dopiero mieszkając w Tajlandii dowiedziałam się, że oni mają 2562 rok (taki właśnie się zaczął), oglądając tajskie nagrobki coś mi nie pasowało z datami urodzenia i śmierci;) Okazało się potem, że nawet przy zakładaniu konta bankowego Pani przeliczała na kalkulatorze nasze daty urodzenia, żeby podać według ich kalendarza. A dzieci w szkole podając rok urodzenia mówiły np. 2545.

Kalendarz buddyjski (liczony od daty śmierci Buddy) jest urzędowo obowiązujący i we wszystkich dokumentach, datach ważności na produktach spożywczych, dziennikach szkolnych podaje się tajski rok. Tajski Nowy Rok nazywany Songkran wypada w kwietniu i jest ruchomy. Obchodzony jest bardzo hucznie, chociaż 31 grudnia też świętują. Aby dopasować się do systemu światowego datę zmieniają 1 stycznia, czyli mają już 2562 rok, ale Nowy Rok będzie dopiero w kwietniu.

CHINY
W Chinach właściwe nie obchodzi się 'naszego' Nowego Roku, chociaż data w kalendarzu się zmienia. Jeżeli już świętują to w domach, z rodzinami, na ulicach było cicho i spokojnie, żadnych petard i sztucznych ogni. Za to 5 lutego, kiedy wypada Chiński Nowy Rok będzie szaleństwo, to najważniejsze święto tutaj.

Według chińskiego kalendarza mamy 4177 rok, (liczony jest od panowania jakiegoś ważnego cesarza). W praktyce nie używa się tej daty, niektórzy Chińczycy nawet jej nie znają. Rozpoczął się więc rok 2019, ale na świętowanie Nowego Roku jeszcze czekamy.

Co jeszcze ciekawe jak pytam Chińczyka kiedy ma urodziny to podaje mi dwie daty, jedna liczona według lat księżycowych, druga według naszego kalendarza gregoriańskiego, czyli lat słonecznych.

IRAN
W tym roku naszego sylwestra spędzaliśmy w bardzo międzynarodowym gronie. Byli Chińczycy, Jemejczyk, Ekwadorczycy, Irakijczyk, no i Polacy. Pytałam więc z ciekawości jaki rok macie u was i kto z was tak naprawdę dzisiaj świętuje Nowy Rok.

Dowiedziałam się, że w Iranie właśnie zaczął się 1397 rok, data w kalendarzu się zmieniła
1 stycznia, ale Nowy Rok będzie dopiero w marcu. Kalendarz perski, zwany też irańskim obowiązuje również w Afganistanie. Data 1397 rok jest urzędowo stosowana we wszystkich dokumentach, a na przykład tydzień zaczyna się u nich w sobotę, a kończy w piątek.
Datowanie w tym kalendarzu związane jest z 'Wielką Emigracją' proroka Mahometa z Mekki do Medyny. Wydawało by się więc, że wszystkie kraje muzułmańskie powinny mieć ten sam kalendarz, ale niee ... Żeby było bardziej skomplikowanie to ten perski liczony jest według lat słonecznych, a kalendarz muzułmański według lat księżycowych.

PAKISTAN
Więc w Pakistanie rozpoczęli 1440 rok, również liczony od 'Wielkiej Emigracji proroka Mahometa', tylko wyszło im inaczej bo liczą według faz Księżyca. A nowy dzień zaczyna się u nich wraz ze wschodem słońca, a nie o północy. Więc tak odliczana i wyczekiwana 12-sta przestaje być ważna.

KALENDARZ GREGORIAŃSKI
Na szczęście kalendarz gregoriański, według którego rozpoczęliśmy rok 2019 obowiązuje w większości krajów na świecie, nawet tam gdzie nie wierzą w Jezusa.
Dla podtrzymania tradycji w niektórych krajach przyjmują podwójne datowanie, czyli nieoficjalnie mają inny rok i inny dzień świętowania Nowego Roku.

IZRAEL
Tak właśnie jest w Izraelu gdzie wszystkie święta żydowskie obchodzone są według kalendarza hebrajskiego, który rozpoczął rok 5779.

INDIE
Mają kilka nieoficjalnych kalendarzy np. liczony według Ery Śaka daje rok 1940, jest też inny liczony od śmierci Kriszny, ale to wszystko tylko tradycja, oficjalnie nie ma większego znaczenia. Indie hucznie świętują 'nasz' Nowy Rok, czego doświadczaliśmy mieszkając w Mumbaju - niebo błyszczało od sztucznych ogni.

KOREA PÓŁNOCNA
Ciekawostką jest również Korea Północna, gdzie, jak żeby inaczej, świat rozpoczął się w dniu narodzin Kim Ir Sena w 1912 roku, więc mają teraz rok 107.
Kalendarz dżucze używany jest na równi z kalendarzem gregoriańskim i na dokumentach podaje się zazwyczaj dwie daty.

CHIŃSKI X-mas

2018-12-22T13:37:00.000+05:30

To nasze 9-te święta spędzane w Azji. Najpierw były Indie, potem Tajlandia, a w tym roku pierwszy raz świętujemy po chińsku. Za każdym razem zadziwia mnie jak bardzo choinka i Mikołaj stały się popularne w krajach, które nie są chrześcijańskie.
Jak wejdziesz do supermarketu w Chinach to możesz się poczuć jak w Europie, wszędzie choinki, świąteczne dekoracje, a z głośników leci 'Jingle bells'. W naszym Xi an nawet śnieg już pruszył, a temeperatury bywają ujemne, więc prawie jak w Polsce ... 'prawie' jednak robi różnice.

Na naszej szkolnej imprezie królowała choinka, prezenty i christmasowe piosenki. Jestem pewna, że żadne dziecko nie wie nic o Jezusie, a tym bardziej, że ta choinka ma coś wspólnego z Bożym Narodzeniem. No ale się pięknie bawimy i o to chodzi.
Przypuszczam, że nawet dorośli nie są zainteresowani prawdziwymi tradycjami tego święta. Traktują go na równi z Haloween, czyli jakaś impreza która przyszła z zachodu, więc się przebieramy, rozdajemy prezenty i jest wesoło.

Zauważyłam, że nawet 'instytucja i waga' świętego Mikołaja jakoś się zapodziała. Skoro mogło być pełno osób poprzebieranych za Santa, to gdzie jest ten jeden najważniejszy, który przyniesie prezenty?

Tymczasem w naszym domowym zaciszu, wigilia jak zawsze tradycyjna z chińskim karpiem i kiszoną kapustą, którą tym razem nie musieliśmy sami kisić ponieważ w Chinach dało się kupić (w przeciwieństwie do Tajlandii).

Mieliśmy też wyjątkowe szczęście w tym roku bo poniedziałek i wtorek to nasze dni wolne, z reguły bolączką mieszkania w azjatyckich krajach jest to, że w święta się pracuje.

Wszystkiego najlepszego z dalekich, ale równie świątecznych Chin.

Domki do dupczenia.

2018-12-21T12:00:00.001+05:30

Zrobiło się zimno więc coraz częściej wspominam upalną Tajlandie i tęsknie za latem przez cały rok;) Przeglądając zdjęcia znalazłam ostatnio niedokończony post, więc postanowiłam przenieś was tym razem w tajską leniwą rzeczywistość, gdzie obowiązuje zasada 'problemy nie istnieją gdy o nich nie myślisz' oraz swobody wszelakie również seksualne.
Kto chce dowiedzieć się jak to jest z 'domkami do dupczenia'? Zapraszam KLIK >>>

Mieszkając w Tajlandii byliśmy szczęśliwymi posiadaczami samochodu więc często robiliśmy sobie wycieczki dalsze i bliższe. Zapędzaliśmy się w rejony, które żaden turysta nie odwiedza i nawet w takich miejscach często mijaliśmy osiedla małych domków do wynajęcia. Kiedyś przy kolejnym mijanym resorcie ze zdziwieniem stwierdziłam:
- Czy im się opłaca robić jakieś resorty na takim zadupiu? Komu oni wynajmują te domki? Przecież tu nic nie ma ciekawego.
Co Rajski skwitował krótkim podsumowaniem - to są domki do dupczenia.
- Co ty za głupoty gadasz? - No ale zaczęłam temat drążyć i okazało się, że to prawda. Tajlandia znana jest z tzw. seks turystyki o tym wiedzą wszyscy, ale nie każdy wie, że ta swoboda seksulana dotyczy nie tylko usług dla turystów. Niewierność w małżeństwie jest powszechna i nikogo nie bulwersuje.

Love resort

Większość kobiet ma swoich ‚gigów’, z którymi spotykają się, żeby urozmaicić sobie życie.
Tajscy mężczyźni miewają nieoficjalnie dwie żony, a kochanki to norma. Tolerancja absolutna, w myśl której mężczyzna jest mężczyzną i musi zaspokoić swoje rządze. Podobno tajskie kobiety wolą związki z farangami (białymi), uważając ich za wierniejszych.
W Tajlandii panuje niewyobrażalna hipokryzja pod tym względem. Z jednej strony toleruje się niemalże wszystko, ale z drugiej seks jest tematem tabu, o którym nie mówi się otwarcie. Okazywanie sobie publicznie uczuć, trzymanie się za ręce, dotykanie i publiczne całowanie uważane jest za gorszące.
Więc spotkania kochanków odbywają się potajemnie, chociaż wszyscy wszystko wiedzą. Każdy samochód wjeżdżający do 'Love resortu' jest osłonięty i odgrodzony. Nikt nie może zobaczyć kto przyjechał i wyjechał. Sąsiad nie widzi sąsiada.

Takie osiedla domków są dla tubylców, nie dla turystów, więc ogłoszenia przydrożne są tylko po tajsku. Postanowiłam jednak, że sprawdzimy jak działają.
Zdziwiona pani w recepcji tłumaczyła na migi, że sleep kosztuje 350 B, a nie sleep 180 B, wybraliśmy wersję sleep, więc nie wiem na ile godzin jest ta druga.
Ale czas jest ważny, więc żeby nie przegapić to w każdym domku jest budzik ;O
Osiedle zapełniło się w 100%, ale każdy przyjeżdzjący szczelnie zasłaniał garaż ;) Sąsiedzi nie uśmiechają sie do siebie i nie wymieniają ukłonów.

Takie 'resorty' położone są najczęściej na obrzeżach miasta, wokół naszego Roi et było ich kilka.
Tak to Tajowie ułatwiają sobie życie, które ma być łatwe i przyjemne, typowy tajski 'mai pen rai'.

Sąsiedzi wyjechali domek czeka na następnych.

'Mai pen rai' - to zwrot, który Tajowie używają powszechnie i w różnych sytuacjach, w wolnym tłumaczeniu oznacza - wszystko w porządku, nie ma powodu zmartwień.

W chińskiej saunie.

2018-12-11T10:02:00.001+05:30

Z reguły 'nasza szkoła' zaprasza nas na kolacje, więc tym razem byłam lekko zaskoczona, kiedy Sofia zapytała czy chcemy się wybrać z nimi do 'hot house' - jak to określiła. Wyjaśnienie, co ma na myśli mówiąc 'hot house' trochę trwało, w ogóle nie użyła określenia sauna, więc zrozumiałam, że to takie miejsce relaksu gdzie jest ciepło. Na zdjęciach pokazywała jak siedzą z koleżankami w podkoszulkach i szortach, twierdziła, że temp. jest około 40 - 50 st.
Jakoś mi to dziwnie brzmiało, ale jak zapraszają to czemu nie, warto zobaczyć jak wygląda chińskie SPA.

Sofia podkreślała, że najpierw jest wspólny prysznic gdzie wszyscy są nago i ta część jest oddzielnie dla panów i pań. W trakcie całej imprezy odniosłam wrażenie, że część prysznicowa była dla nich najważniejsza, spędziły tam połowę czasu. Ja wzięłam szybki prysznic i przeszłam dalej do części z ciepłymi pomieszczeniami, co wydawało mi się głównym punktem programu.

Potem dziewczyny pytały dlaczego tak szybko, a ja z kolei dziwiłam się co wy tak długo się kąpiecie?
Może to azjatyckie podejście do mycia i oczyszczania, a może brak ciepłej wody w domu, a tu wreszcie ciepły prysznic :)
Trzeba też przyznać, że w tej części można się było wysmarować kremami i tonikami, peelingować ciało, a nawet ogolić, za dopłatą pani smarowała całe ciało jakimiś olejami. Kąpać się można było pod prysznicem lub w basenach. I wszędzie paradowało się na golasa.
Potem dostawało się 'papierowe majtki', koszulkę i szorty, i można było przejść do pomieszczeń koedukacyjnych. Ta część nazywana 'sauną' zawierała dwa pomieszczenia z temp. 50 st, bufet, grotę solną i inne atrakcje do odpoczywania.

Drugie piętro, którego już nie zwiedzaliśmy to masaże. Ze zdziwieniem patrzyłam na cennik dostępnych atrakcji, oczywiście nic nie rozumiałam ze znaczków chińskich, a zapytana dziewczyna odpowiedziała ogólnie, że część to masaż stóp, pozostałe to masaż całego ciała, ale dlaczego w cenie 200/300 zł??
Masaż całego ciała, na który my chodzimy trwa godzinę i kosztuje około 30 zł. Jak potem doczytałam "Sauna House" to bardzo popularne miejsca w Chinach, które często połączone są z usługami erotycznymi, oczywiście wszystko jest pod przykrywką bo oficjalnie nie ma prostytucji. Może to tłumaczy te ceny?
Inna ciekawostka to takie sauny/spa często są całodobowe, a płacisz za wejście i możesz tam siedzieć ile chcesz, nawet całą noc. Więc sprytni podróżnicy wykorzystują czasami okazję, żeby się wykąpać i przespać, wychodzi taniej niż hotel ;)

I jeszcze niespodzianka - na koniec pobytu, Rajski odkrył, że w części prysznicowej była prawdziwa sauna, o której nasze koleżanki nic nie wiedziały, chociaż były tam już parę razy :O
Wyszło na to, że przychodziły tam głównie się wykapać.
Zaplanowaliśmy więc, że tym razem wybierzemy się z nastawieniem skorzystania z sauny.
Okazało się, że byłam w saunie i nie weszłam do sauny!

PS. To, że w domach nie mają ciepłej wody zabrzmiało jak żart, a wcale nim nie jest. Z rozmów wynikło, że wiele osób oszczędza i nie ma ogrzewania w zimie lub nie korzysta z ciepłej wody.

TĘCZOWE GÓRY W CHINACH

2018-10-25T20:30:00.000+05:30

Są takie zdjęcia, takie widoki, że jak je widzisz to
– po pierwsze myślisz ‚Niemożliwe, nie wierze, że to istnieje naprawdę’,
– po drugie nasuwa ci się postanowienie – ‚Muszę tam jechać!”
Tak właśnie było ze mną jak zobaczyłam pierwszy raz Rainbow Mountains Danxia Geopark w Zhangye, a było to zanim wymyśliliśmy Chiny.
I udało się, byłam i widziałam na własne oczy. Góry są ZACHWYCAJĄCE! Patrzysz i nadal nie możesz uwierzyć, że natura tworzy takie cuda.
Nie ukrywam, że przeszło mi przez myśl: „Chyba je pomalowali, ale przecież w czasie deszczu farbę by zmyło”, na co Rajski dodał ‚Olejną pojechali

Kolory, które zobaczycie zależą od pory dnia, roku, naświetlenia, deszczu, chmur itd. My mieliśmy szczęście oglądać góry w zachodzącym słońcu, a dzień był piękny i słoneczny.

Świątynie MATI SI, czyli wiszące klasztory to kolejne atrakcje, często niesłusznie pomijane, bo wszyscy przyjeżdżają na jeden dzień, żeby zaliczyć Tęczowe Góry.
I jeszcze szczęściarze mieliśmy 5 dni październikowego wyjazdu do Zhangye w pełnym słońcu ;)

WIELKI KANION – to trzecia atrakcja okolic Zhangye. Warto więc przyjechać tu na minimum 2-3 dni, bo jest co oglądać.

Chińskie wesele

2018-10-21T09:31:00.000+05:30

Mieliśmy już okazję uczestniczyć w przyjęciu weselnym w Indiach, na Filipinach, w Tajlandii a parę dni temu w Chinach. Mogę więc napisać Wam co łączy te imprezy, a co różni?
Cechy wspólne:
# Zawsze jest z wielką pompą, wielkość zależy oczywicie od budżetu jakim dysponują organizatorzy, ale musi być na bogato, w końcu chodzi o prestiż rodziny, pokazanie się i zachowanie twarzy.
# Zawsze jest jakiś element oficjalnych przemówień, życzeń toastów
# Zawsze chodzi o to, że goście mają przyjść i się najeść, bywa, że to główny cel dla którego przychodzą. Pojeść i do domu, no dobra czasami jeszcze składają życzenia i wręczają prezenty.
# Para młoda zawsze ubrana jest odświętnie, co do pozostałych to już różnie bywa, jak chociażby na chińskim weselu o czym przeczytacie poniżej.
Jak wygląda ślub w Chinach?

W naszej szkole jakiś czas temu 'mieliśmy' dwa wesela. Dostaliśmy zaproszenia, dziewczyny chwaliły się sesją zdjęciową robioną przed weselem, ale na samą imprezę nie mogliśmy się wybrać. Po pierwsze dlatego, że nie mieliśmy wtedy dnia wolnego, a po drugie bankiety miały miejsce w ich miastach rodzinnych, czyli tysiące kilometrów od Xian.

Miałam jednak okazje popytać jak to wszystko wygląda i dużo się dowiedzieć o tradycjach. Natomiast parę dni temu udało nam się 'załapać' na imprezę weselną na osiedlu. Nikogo nie znaliśmy, ale można było pooglądać i porobić zdjęcia. Tym sposobem najpierw ze słyszenia, a potem naocznie poznałam chińskie wesele.

Małżeństwo aranżowane - to zdjęcie zrobiliśmy kiedyś w Nepalu, zawsze mi się przypomina jak pisze o tego typu małżeństwach. Nie wiem czy Pani młoda znała wybrańca wcześniej, ale na szczęśliwą nie wyglądała ...

Małżeństwa aranżowane.
Ta tradycja niestety nadal obowiązuje w Indiach i Nepalu, o czym pisaliśmy TUTAJ.
W Chinach na szczęście wygasa, coraz więcej młodych sprzeciwia się decyzji rodziców i samemu chce wybierać partnera. W dawnych czasach, w bogatych rodzinach bywało, że wybierano przyszłego męża/ żonę kiedy jeszcze byli dziećmi lub nawet przed narodzinami, chodziło bowiem o zachowanie majątków.
Obie nasze szkolne koleżanki same wybrały sobie mężów.

Ślub kościelny
W kraju, w którym większość jest niewierząca takie pojecie nieistnieje.
Nowożeńcy biorą ślub cywilny, a później, czasami nawet po ponad roku, mają swoją imprezę weselną. Esther i Sofia, które przygotowywały się właśnie do takiej uroczystości nadal mówiły o swoich partnerach boyfriend, mimo, że były już kilkanaście miesięcy po ślubie cywilnym, tak jakby ta impreza dopiero dawała im prawo nazywania siebie mężem i żoną? Dziwne to było dla mnie, a one nie umiały tego za bardzo wyjaśnić.

Zapytałam oczywiście obie gdzie będzie się odbywało ich przyjęcie i czy ma ono coś wspólnego z wiarą, będą jakieś przysięgi składane przed bogiem?
Jedna z nich powiedziała, że ich ślub będzie w kościele chrześcijańskim ponieważ jej rodzice są chrześcijanami, ale dla niej nie ma to znaczenia, bo ona nie jest wierząca. A co z mężem? Mąż i jego rodzina jest niewierząca, ale nikomu to nie przeszkadza i ceremonia może odbyć się w kościele.
Druga, która stwierdziła, że jej rodzice są Buddystami, ale nie praktykującymi, miała bankiet weselny w hotelu.
Wesele, które widzicie na zdjęciach odbyło się na naszym osiedlu. Przygotowania trwały dwa dni, rozkładanie namiotów, sceny, stołów, dekoracje, petardy itd. Wydawało nam się, że jak zaczną to spać nie będzie można, wesele pod oknem - wyobrażacie sobie to w Polsce. A tu po dwóch godzinach zaczęli wszystko sprzątać i do wieczora nie było śladu po weselu.

Przygotowania.

Tradycje przedślubne
Są chyba ważniejsze niż sama uroczystość.
# Zdjęcia ślubne robi się dużo wcześniej niż sam bankiet ślubny. Narzeczeni specjalnie wynajmują suknie ślubne, garnitury oraz inne przebrania. Robienie zdjęć zajmuje im wiele godzin. Obie dziewczyny brały po dwa dni wolnego na sesje zdjęciowe.
Często zdjęcia są bardzo retuszowane, Sofia i Esther trudno było poznać:) Jedno ze zdjęć ślubnych musi potem zawisnąć w ich mieszkaniu, np. nad łóżkiem pary młodej, a pokaz zdjęć jest jednym z ważniejszych elementów imprezy.
# Rano w dniu ślubu, przyjaciółki oraz rodzina panny młodej zbierają się w jej domu lub pokoju hotelowym i pomagają jej w przygotowaniach, ubraniu itd.
Pan młody w tym czasie przygotowuje się w swoim domu/hotelu. Potem uroczyście przyjeżdża do domu panny młodej i musi symbolicznie ją wykupić oraz złożyć przysięgę. Odpowiada na pytania typu: “Czy będziesz zawsze kochał swoją żonę?”, “Czy będziesz jej pomagał w pracach domowych?” itd. Następnie ma podpisać kontrakt i wsunąć pod drzwi czerwoną kopertę z pieniędzmi, dopiero potem może przekroczyć próg.

Wesele
Zapraszanych jest najczęściej setki osób, co najmniej ponad 100 (rodzina, sąsiedzi, znajomi z pracy, im więcej tym lepiej.
Panna młoda jest ubrana w białą suknie, to kopiowanie tradycji zachodnich, w Tajlandii było podobnie. Na Filipinach przynajmniej jest to uzasadnione bo to katolicki kraj, więc tradycje mają takie jak u nas. Jedyny kraj, który nie oparł się jeszcze zachodowi to Indie gdzie nadal obowiązuje strój tradycyjny hinduski i to mi się bardzo podobało. Oczywiście porównuje tylko kraje, w których byłam, nie jest to globalne stwierdzenie.

Co mnie zadziwiło.
- Impreza trwa zaledwie godzinę czy dwie, tyle przygotowań, wydana fortuna, a sama impreza taka krótka. Składa się z dwóch części. Pierwsza odbywa się na scenie i jest prowadzana przez powiedzmy 'wodzireja'. Sa to życzenia, podziękowania dla rodziców, coś w stylu błogosławieństwa, wypicie toastu, przemówienia. Druga część to poczęstunek i ... do domu.
- Ubiór gości. Nigdzie jeszcze nie byłam tak zaskoczona pod tym względem. Oprócz pary młodej wszyscy ubrani byli jakby szli na zakupy, nawet rodzice młodych, zobaczcie sami na zdjęciach.

Rodzice państwa młodych

- Jest głośno i kiczowato, nie ma tańców ani muzyki.
- Czym przede wszystkim częstowano gości? Papierosami, kurzyli jak parowozy.

Z reguły na takich przyjęciach nie brakuje alkoholu, tym razem nie było wyjątku. Pod tym względem znowu wyróżniają się Indie, przynajmniej oficjalnie nie podaje się alkoholu, a potrawy są wegetariańskie.
Ogólnie jest tak sobie, wesele mnie nie zachwyciło, ale oczywiście cieszę, że miałam możliwość poznać tradycje kolejnego kraju.