Rakonto Kulpo

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πέμπτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 17 Apr 2012 02:21:00 +0000

« Ξένε, ήρθε η ώρα,» με ξύπνησε ο Βασιλιάς ακουμπώντας με στον ώμο. Χωρίς ούτε καν να ανοίξω τα μάτια πετάχτηκα επάνω και χωρίς να πάρω ανάσα προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι.

« Που είναι η σκιά;» φώναξα όταν θυμήθηκα τι έγινε τη προηγούμενη νύχτα. « Σε είδα να...»

« Σταμάτα,» με διέκοψε ο Βασιλιάς. « Ότι είδες χθες είναι δικό σου. Μη το πεις ποτέ σε κανέναν.»

« Ξέρω το όνομα σου,» του είπα και τον έκανα να πάψει και να με κοιτάξει στα μάτια.

« Αυτό δεν αφορά αυτή τη στιγμή, ή κάθε άλλη. Ο διεκδικητής έχει φθάσει. Ακολούθησε με.»

Ο Βασιλιάς έδειξε με το δεξί του χέρι τον Αγαθίτη και μία άλλη γυναικεία φιγούρα που μας περίμεναν όρθιοι, σκιάζοντας τον κόκκινο ήλιο. Ήταν αρκετά ψηλή, στον ύψος του Αγαθίτη και φορούσε παρόμοια ρούχα με τα δικά του αλλά πιο απλά και σε πιο ανοιχτόχρωμο, θηλυκό χρώμα. Τους πλησιάσαμε αργά και ακολουθώντας τις κινήσεις του Βασιλιά, στάθηκα ακριβώς απέναντι από τον Αγαθίτη που αμέσως σταμάτησε να ψιθυρίζει στην γυναίκα.

« Ομιλητή,» είπε ο Βασιλιάς ήρεμα. « Τι φέρνεις μαζί σου;»

« Φέρνω τη Διεκδικητή. Ιλάειρα λέγετε, κόρη του Βακχυλίδη, γυναίκα του Αγαθίτη.»

« Και τι γνωρίζεις, κόρη του Βακχυλίδη;»

« Δε γνωρίζω τίποτα. Μόνον διεκδικώ τον Νέο Κύκλο.»

«Δέχεσαι την διεκδίκηση ακόμη και εάν στο τέλος ενωθείς με τη Μητέρα Θάλασσα;»

« Ακόμα και εάν ενωθώ με τη Μητέρα Θάλασσα.»

« Μάλιστα. Είναι οι μάρτυρες έτοιμοι;» ρώτησε ο Βασιλιάς.

« Έτοιμος,» είπε ο Αγαθίτης με μια σκιά στον τόνο του, και απομακρύνθηκε δέκα βήματα προς τα ανατολικά.

« Έτοιμος,» είπα και εγώ ακολουθώντας τον Αγαθίτη.

« Ιλάειρα, το πρώτο βήμα της μεταβίβασης είναι δικό σου,» είπε ο Βασιλιάς κλείνοντας τα μάτια του.

Με το τέλος της πρότασης, η Ιλάειρα όρμησε με εκπληκτική ταχύτητα κατά του Βασιλιά. Όταν η γροθιά της ακούμπησε ακούμπησε το στέρνο του, ο Βασιλιάς άνοιξε τα μάτια και δέχτηκε τη δύναμη της σύγκρουσης παραπατώντας προς τα πίσω. Χωρίς να χάσει την ευκαιρία, άρπαξε την Ιλάειρα από το χέρι και την έσπρωξε χρησιμοποιώντας την ορμή της εναντίον της. Η Ιλάειρα έπεσε στο έδαφος, αλλά αμέσως σηκώθηκε και επιτέθηκε στοχεύοντας το αριστερό πόδι του Βασιλιά, δείχνοντας ότι ήξερε πως δεν μπορούσε να τον νικήσει όσο στεκόταν όρθιος. Αυτός κατάλαβε την πρόθεση της αλλά δε κατάφερε να αντιδράσει νωρίς, πέφτοντας στην άμμο. Η Ιαλείρα συνέχισε την επίθεσή της, πιάνοντας το δεξί χέρι του Βασιλιά και σταυρώνοντας το γύρω από το δικό της ενώ με το άλλο της χέρι ακινητοποίησε το άλλο άκρο του. Με την άμμο στα μαλλιά της να λάμπει από τον ήλιο, τραβούσε το χέρι του με δύναμη που όλο και αύξανε όσο πλήθαιναν οι βρυχηθμοί του από τον πόνο. Χωρίς να αντέχει άλλο, ο Βασιλιάς τέντωσε όλο του το σώμα και κατάφερε να ελαφρύνει την λαβή την Ιλάειρας. Δράττοντας την ευκαιρία, σηκώθηκε όρθιος, πετώντας την Ιλάειρα στην άμμο και απομακρύνθηκε από αυτή, περιμένοντας την να σηκωθεί και προσπαθώντας να πάρει μια ακόμα λαχανιασμένη ανάσα πριν συνεχίσει τη μάχη.

Όταν σηκώθηκε, της επιτέθηκε αμέσως. Όρμησε τα χέρια του σε γροθιές, την μια μετά την άλλη χωρίς να σταματήσει, αλλά η Ιαλείρα ήταν αρκετά γρήγορη και τις απέφευγε πότε ξεφεύγοντας προς τα πλάγια και πότε προς τα πίσω. Σε μία τελευταία αποφυγή, η Ιλάειρα χτύπησε τον Βασιλιά στα πλευρά, ξαφνιάζοντας τον αρκετά ώστε να βρεθεί πίσω του. Με ένα δυνατό χτύπημα στα πόδια τον ανάγκασε να γονατίσει και γρήγορα κλείδωσε τα χέρια της γύρω από του λαιμό του, τυλίγοντας τα πόδια της στη μέση του. Η λαβή έπνιγε τον Βασιλιά ο οποίος όμως δεν έχασε την αυτοσυγκέντρωση του και προσπάθησε να σηκωθεί πάλι όρθιος. Αμέσως μόλις στάθηκε στα δύο του πόδια, έπεσε με τη πλάτη στην άμμο, χτυπώντας την Ιλάειρα με την ορμή από το δικό του σώμα και το δικό της. Για μια ακόμα φορά η Ιλάειρα αναγκάστηκε να αφήσει ελεύθερο το Βασιλιά ο οποίος αμέσως σηκώθηκε και στάθηκε κάτω από τον ήλιο. Όταν η Ιλάειρα σηκώθηκε για μία ακόμη φορά δεν είδε τη κλωτσιά του Βασιλιά που τη χτύπησε με τη φτέρνα του στο στομάχι, πετώντας την αρκετά μέτρα μακρυά και ρίχνοντάς την πάλι στην άμμο. Ο Βασιλιάς την πλησίασε αργά και σκύβοντας από επάνω της άρχισε να πιέζει με τη παλάμη του το λαιμό της.

« Εάν είχες παλέψει τόσες φορές όσες και εγώ θα ήξερες ότι δε πρέπει ποτέ να στέκεσαι απέναντι από τον ήλιο όταν περιμένεις μια επίθεση» της είπες λαχανιάζοντας. « Υποτάξου. Θα ζήσεις. »

« Ιλάειρα!» φώναξε ο Αγαθίτης με πόνο. Τόσην ώρα καθόταν καρτερικά δίπλα μου χωρίς να πει κουβέντα. « Σε παρακαλώ.»

Η Ιλάειρα γύρισε το βλέμμα της προς τα εμάς. Τα μάτια της ήταν γουρλωμένα από την έλλειψη αέρα και άμμος ήταν κολλημένη στο πρόσωπό της από τον ιδρώτα. Κοιτώντας τον Αγαθίτη μια τελευταία φορά, έκλεισε τα μάτια της και σταμάτησε να κινείται. « Υποτάσσομαι,» ψιθύρισε και αμέσως πήρε μια μεγάλη ανάσα.

Ο Βασιλιάς περπάτησε αργά προς το μέρος μας και απευθύνθηκε προς τον Αγαθίτη που ακόμα δε τολμούσε να βοηθήσει τη γυναίκα του. « Θα φύγετε,» του είπε. « Κανείς δε πρέπει να σας δει στη πόλη ή έξω από αυτή. Όταν εγκατασταθείτε αλλού, ξέρεις πως να με ειδοποιήσεις. Ότι χρειαστείτε θα είναι δικό σας.»

« Σε ευχαριστώ, Βασιλιά,» απάντησε ο Αγαθίτης και αμέσως πήγε να βοηθήσει τη γυναίκα του.

« Η δουλειά σου εδώ τελείωσε, ξένε. Επιστρέφουμε πίσω στη πόλη,» μου είπε και χωρίς να μιλήσω άρχισα να τον ακολουθώ.

Μπήκαμε στη πόλη και περπατήσαμε στους δρόμους χωρίς κανένας κάτοικος να δείξει ότι γνώριζε τα γεγονότα των τελευταίων ωρών. Όλοι τους απλά μας χαιρετούσαν όταν περνούσαμε δίπλα τους και συνέχισαν τη δουλειά τους χωρίς να χάσουν χρόνο. Φθάνοντας στο παλάτι ο Βασιλιάς έδωσε εντολές σε ένας από τους φρουρούς να φωνάξει τον Ευχινόστομο και έκατσε κουρασμένος στο θρόνο του. Η φωτιά του βωμού είχε σβήσει. «Τους είδες;» μου μίλησε ενώ καθόμουν όρθιος μπροστά του. « Εάν η Ιλάειρα είχε νικήσει, θα είχε οργανωθεί ολόκληρη γιορτή, με δεκάδες χειραυλιστές και κόρες να καίνε βότανα νίκης. Θα την έλουζαν με ακριβά λουλούδια και την έλεγαν την ελπίδα των Ιχθυάγων.»

Ένιωθα ότι ήθελε να συνεχίσει, αλλά ο ερχομός του φρουρού τον έκανε να σταματήσει. «Ευχινοστόμη, πάρε ρούχα και τρόφιμα για ταξίδι, αρκετά για δύο άτομα. Σε ένα δέκατο ξεκίνα και πήγαινέ τα στη λίμνη όπου τελέσθει η Μεταβίβαση. Ότι βρεις εκεί και ότι μάθεις δε θα το πεις σε κανέναν, ποτέ. Όχι ως καθήκον προς σε μένα, αλλά προς την Ιλάειρα.»

« Μάλιστα Βασιλιά» είπε ο φρουρός και ρίχνοντας μια τελευταία ματιά απορίας προς στο μέρος μου έφυγε.

« Και τώρα τι γίνεται;» τον ρώτησα.

« Τώρα, συνεχίζω» μου είπε μελαγχολικά. « Πρέπει να διαλέξω ένα νέο Ομιλητή για τους 99 Φρουρούς, και έχω να συνεχίσω ότι άρχισα εδώ και τόσο καιρό. Πρέπει να ανάψω μια φωτιά.»

«Και εγώ πρέπει να επιστρέψω στον Φύλακα.»

« Σου έχω κάτι πριν φύγεις,» μου είπε και έβγαλε ένα μικρό μαύρο σάκο από τη τσέπη του παντελονιού του. « Το ετοίμασα πριν από το τελευταίο τμήμα της Μεταβίβασης. Το εσωτερικό του ανήκει στον Φύλακα. Είναι ένα μήνυμα και ένα δώρο για αυτόν. Ο σάκος είναι δικός σου. Είμαι σίγουρος ότι θα σου χρειαστεί στο μέλλον»

« Σε ευχαριστώ,» του είπα και άρχισα να κινούμαι προς την έξοδο.

« Αν όλα πάνε καλά,» μου είπε και με σταμάτησε. « Αν όλα πάνε καλά, θα σε δω πάλι, στις μέρες που θα έρθουν.»

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Τέταρτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Thu, 23 Feb 2012 02:55:00 +0000

The strange plant by Pittermilk

Όταν ο βασιλιάς Χειμώνας επέστρεψε, κουβαλούσε μαζί του ένα δέμα ξερά ξύλα για φωτιά που τα κρατούσε με το αριστερό του χέρι μόνο, λες και ήταν ένα απλό κλαράκι. Αφού τα άφησε στο έδαφος, μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Χωρίς να περιμένω εξηγήσεις απάντησα καταφατικά και άρχισα να ακολουθώ τα βήματά του. Το ταξίδι ήταν αρκετά μακρύ και ο βασιλιάς προτίμησε να μη μου μιλά κατά τη διάρκεια του, ακολουθώντας το μουντό μοτίβο της κόκκινης γης στην οποία περπατούσαμε. Όσο απομακρυνόμασταν από τη πόλη παρατήρησα ότι τα ξερά δέντρα και οι θάμνοι που έβλεπα με μεγάλη συχνότητα στην αρχή είχαν αρχίσει να γίνονται πιο σπάνιοι και προς το τέλος τους ταξιδιού μας μόνο το κόκκινο έδαφος έμεινε τριγύρω μας. Όταν τελικά νύχτωσε είχαμε φθάσει στο προορισμό μας.

Βρισκόμασταν μπροστά σε μια λίμνη. Ήταν τόσο μεγάλη που θα την είχα περάσει για θάλασσα εάν δεν έβλεπα ένα φως, μια φωτιά πιθανόν, στην ακριβώς απέναντι πλευρά από εμάς. Το φως του φεγγαριού είχε απομακρύνει εντελώς από το κόκκινο στοιχείο της γης και είχε αφήσει ένα ελαφρύ, σκοτεινό μπλε να κυριαρχεί των υπόλοιπων χρωμάτων του τοπίου. Το νερό της λίμνης αντανακλούσε το φως των αστεριών, αλλά ήταν λες και εστίαζε κάθε ακτίνα από το φεγγαρόφως και τη μάζευε μέσα του. Ο βασιλιάς, που στέκονταν μπροστά μου και παρατηρούσε με τη φωτιά απέναντί μας φαίνονταν σχεδόν διάφανος καθώς η ατμόσφαιρα γύρω μας είχε αρχίσει να παίρνει το ίδιο χρώμα με το δέρμα του.

« Πρέπει να βουτήξω μέσα,» μου είπε καθώς προσπαθούσα ακόμα καταλάβω εάν όντως μπορούσα να δω από μέσα του. « Μέχρι να επιστρέψω ετοίμασε μια φωτιά σε παρακαλώ.»Χωρίς να περιμένει κάποια απάντηση αλλά και χωρίς να βιάζεται άρχισε να περπατά και να βυθίζεται στη λίμνη, ένα βήμα τη φορά. Ρίχνοντας συχνές ματιές προς το μέρος τους και ακούγοντας τον ήχο του νερού καθώς τον δεχόταν, άρχισα να ετοιμάζω τα ξύλα. Ασυνείδητα αποφάσισα να κάνω μια μικρή φωτιά, τοποθετώντας τα ξύλα αρκετά κοντά στο έδαφος. Με δυσαρεστούσε η δημιουργία αυτής της φωτιάς καθώς η είσοδος του έντονου κόκκινου σε αυτή τη σκηνή θα διατάραζε την εγγενή γαλήνη των χρωμάτων και του περιβάλλοντος. Για πρώτη φορά σε αυτή τη γη ένιωθα σα να εισέβαλα σε κάτι που δεν άνηκα.

Όταν ο βασιλιάς επέστρεψε είχε φέρει μαζί του ένα περίεργο σκούρο φυτό, αν και η νύχτα δε μου επέτρεπε να δω το πραγματικό του χρώμα. Ευχαριστημένος από το μέγεθος της φωτιάς έδεσε το φυτό σε ένα καλάμι που είχε φέρει από τη λίμνη. Καθήμενος απέναντί μου, έμπηξε το καλάμι δίπλα από τη φωτιά βάζοντας το φύλλο να ξεραθεί από πάνω του.

« Το πρώτο μέρος τελείωσε,» είπε. « Πιστεύω θα έχεις ερωτήσεις.»

« Τι κάνουμε εδώ;» τον ρώτησα. « Σε τι με χρειάζεσαι;»

« Υπηρετώ ως βασιλιάς των Ιχθυάγων για αρκετό καιρό, και αρκετοί από αυτούς έχουν αρχίσει να πιστεύουν πως ο Κύκλος μου, η θητεία μου, πρέπει να τελειώσει. Συμμετέχεις στη Μεταβίβαση, ξένε. Είσαι ο μάρτυρας στη τελετή που είτε θα αναδείξει την νέα βασίλισσα των Ιχθυάγων, είτε θα βεβαιώσει την υπεροχή μου μέχρι την επόμενη πρόκληση. Ήταν η συνήθεια ο Φύλακας να είναι μάρτυρας μου, αλλά αυτή τη φορά έστειλε εσένα για λογαριασμό του, για λόγους που δεν επιθυμεί να αποκαλύψει.»

« Δε πιστεύω να σε προσέβαλε αυτή του η απόφαση...»

« Ο Φύλακας είναι παλιός φίλος» με διέκοψε. « Έχει τελέσει μάρτυρας μου πέντε φορές στο παρελθόν και με γνωρίζει ακόμα και πριν από αυτό. Η παράκληση ενός παλιού φίλου δεν είναι ποτέ προσβολή.»

« Πέντε φορές; Αυτό σημαίνει ότι αυτή είναι η έκτη φορά που κάποιος προσπαθεί να σου πάρει την εξουσία. Είσαι τόσο ανεπιθύμητος στους Ιχθύαγες;»

« Ο Κύκλος μου ήταν αρκετά μεγάλος. Ποτέ δεν έδειχνα όσο η πραγματική μου ηλικία, αλλά πίστεψέ με, έχω δει τα παιδιά των πρώτων μου φρουρών να γεννιούνται και να γίνονται φρουροί και να πεθαίνουν, να γίνονται ένα με τη Μητέρα Θάλασσα. Αλλά δεν είναι η μεγάλη μου θητεία που οδηγεί μερικούς Ιχθύαγες στο να με αντικρούσουν. Στη Μεταβίβαση που με έστεψε βασιλιά, μου δόθηκε το όνομα Χειμώνας γιατί είχε ειπωθεί πως ο Κύκλος μου θα είναι σκληρός και δύσκολος για το λαό. Θα έφερνε μεγάλες αλλαγές που θα οδηγούσαν στα χειρότερα το τόπο μας. Ακούγοντας αυτά τα λόγια κατάλαβα πως τα πράγματα θα έπρεπε όντως να αλλάξουν.

Οι Ιχθύαγες μέχρι την αρχή του Κύκλου μου ήταν λαός βασισμένος στις ικανότητες που ήδη είχε. Δυνατοί και ισχυροί από τη φύση μας, δεν είχαμε πολλούς λόγους να βασιστούμε σε τέχνασμα του μυαλού. Τα χέρια μας είναι δυνατά, μπορούν να σκίσουν τα δέντρα χωρίς μεγάλη προσπάθεια και τα δόντια μας είναι αρκετά σκληρά, κατάλληλα για ωμό κρέας και άβραστα φυτά. Μένοντας δίπλα στη Θάλασσα και στη Λίμνη τα ψάρια ήταν πάντα εύκολο να βρεθούν και είναι αρκετά βασικά για τη τροφή αλλά και σε κάθε άλλη μορφή της ζωής μας, όπως το όνομά μας αποκαλύπτει. Από τη φύση μας απλοί και με μια βαθιά αγάπη για τη παράδοση, γίναμε λαός χωρίς αλλαγές. Αλλά ήθελα, και ακόμα θέλω, να τα αλλάξω όλα αυτά. Θέλω να δω τους Ιχθύαγες να μαθαίνουν τέχνες όπως οι Άβαντες και να αρχίσουν να χειραγωγούν τη πέτρα όπως οι Δόλοπες και τα φίλτρα όπως οι Οδρύσσοι. Ελπίζω πως σε λίγο καιρό θα αρχίσουμε να φτιάχνουμε τα δικά μας τεχνουργήματα, τα δικά μας αποτυπώματα, αν και η προσπάθειά μου δεν έχει γίνει αποδεκτοί από όλους του Ιχθύαγες. Κάθε τόσο κάποιος θα βρεθεί που θα ηγηθεί μιας προσπάθειας εκπροσώπησης όσων δε με θέλουν και θα ζητήσει τη Μεταβίβαση. Ακόμα δε καταλαβαίνουν ότι απλά προσπαθώ να μην καταλήξουμε όπως κατέληξαν οι Βρίγαντες.»

Σταματώντας να μιλά, ο βασιλιάς πήρε το φυτό που είχε φέρει από η λίμνη κράτησε στα χέρια του. « Έχει κάτι ακόμα η τελετή, που πρέπει να κάνουμε μαζί,» είπε και άρχισε να κόβει το φύλλο σε τρία κομμάτια.

« Ένα για εμένα,» είπε και έβαλε ένα φύλλο μπροστά του . « Ένα για εσένα και ένα για τον Φύλακα. Θα του το παραδώσεις ο ίδιος.»

« Τι όνομα έχει;» τον ρώτησα κρατώντας το ξερό φύλο στα χέρια μου.

« Είναι το μοναδικό φυτό που φυτρώνει σε αυτή τη λίμνη. Δεν έχουμε κάποιο όνομα για αυτό.»

« Και τι κάνει;»

« Σε κάνει ότι θέλει.» μου είπε και έριξε το δικό του φύλο με φόρα στη φωτιά.

Χωρίς να διστάσω, έκανα το ίδιο και είδα τον λευκό καπνό που δημιουργήθηκε από την άμεση ανάφλεξη του φύλλου. Δεν ήταν κάτι στατικό, δεν ανυψωνόταν όπως ο καπνός της φωτιάς. Αντίθετα με πλησίαζε σιγά και σταθερά σαν φίδι, κινούμενο σε κύματα και ρυθμούς. Όταν ήρθε η ώρα της εισπνοής τον ένιωσα να εισβάλει μέσα μου, να γεμίζει τους πνεύμονες μου και να ελαφρύνει το μυαλό μου, κάνοντας με να βλέπω τα αστέρια εντονότερα. Κατεβάζοντας το βλέμμα μου στο έδαφος, ένιωσα μια περίεργη έλξη προς τη φωτιά που έκανε το σώμα μου να γύρει ελαφρά προς τα μπροστά. Το δέρμα μου άρχισε να νιώθει μια νέα διαφορετική πίεση από την ατμόσφαιρα, πιο δυνατή και πιο θερμή από ότι συνήθως. Τα πόδια μου έγιναν ελαφρά και και έδαφος στο οποίο καθόμουν άρχισε να αποκτά μια πιο υγρή μορφή. « Δε θέλω να παλέψω!» άκουσα τον βασιλιά να φωνάζει και τότε κατάλαβα πως το πραγματικό του όνομα ήταν Ύλλιος. Τον κοίταξα και είδα τις φλόγες να λάμπουν τριγύρω του σκοτώνοντας το σκοτάδι, κρύβοντας τον καθώς στήριζε το σώμα του με τα χέρια στο έδαφος. Το φως του έδειχνε μέχρι τη λίμνη και έκανε το νερό να ταράζεται δημιουργώντας ήχους στο κενό σε νέες κλίμακες που δεν είχα ξανακούσει.

Ενώ ακόμα προσπαθούσα να καταλάβω τι μου έλεγαν τα κύματα, είδα μια μαύρη σκιά να σηκώνεται στη λίμνη. Σιγά σιγά, άρχισε να πλησιάζει και να βγαίνει από το νερό. Ήταν μια σκοτεινή σιλουέτα , ένας άνθρωπος πλασμένος από μαύρο που κατάπινε το φως από τις φλόγες του Ύλλιου. Χωρίς να βγάλει κανέναν ήχο τον πλησίασε ενώ είχε ξαπλώσει και γονάτισε πάνω από το κεφάλι του. Τοποθέτησε το αριστερό του χέρι στο φλεγόμενο στέρνο του Ύλλιου και οι φλόγες μονομιάς σταμάτησαν κάνοντας ένα δυνατό ήχο που πόνεσε τα αυτιά μου. Τελειώνοντας με το βασιλιά, η σκιά γύρισε το κεφάλι της προς εμένα, αφήνοντάς με να δω για πρώτη φορά τα μάτια της, δυο φωτεινές σφαίρες, ατόφιο κεχριμπάρι. « Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΗΛΛΙΟΥ!» μου φώναξε με μια φωνή που δεν άκουσα με τα αυτιά μου και αμέσως με έκανε από τον τρόμο να πεταχτώ από τη θέση μου, χάνοντας την ισορροπία μου και πέφτοντας με τη πλάτη στο έδαφος. Σήκωσα το κεφάλι μου να δω άμα ήταν ακόμα εκεί, μισός τρόμο μισός περιέργεια, αλλά η σκιά είχε χαθεί και η φωτιά είχε σβήσει, αφήνοντάς με να κλείσω τα μάτια κάτω από το φως της Σελήνης.

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Τρίτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Thu, 02 Feb 2012 04:43:00 +0000

Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για το ιστολόγιο. Ο Pittermilk, ο συνθέτης των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις ιστορίες του φύλακα αποφάσισε να μαζέψει κάθε ανάρτηση έως και τη σημερινή σε μια μουσική συλλογή. Η συλλογή αυτή συνοδεύεται από μικρές περιγραφές στα αγγλικά για κάθε κομμάτι καθώς και από μερικά σκίτσα εμπνευσμένα από τους ήχουν. Οι συλλογή αυτή διατίθεται δωρεάν και μπορείται να τη κατεβάσετε ή απλά να την ακούσετε εδώ.

9 - King Winter by van612

« Οι Ιχθύαγες δε φοβούνται το σκοτάδι,» μου απάντησε μελαγχολικά. « Τα βράδια βλέπουμε καλά χωρίς φως και ακούμε ακόμα καλύτερα. Για μας η φωτιά είναι μόνο κάτι που καταστρέφει. Είμαστε λαός που αρέσκεται σε αυτά που έχει. Δε μας αρέσουν τα κόλπα και τα τεχνάσματα του νου. "Το πιο χρήσιμο εργαλείο είναι το σώμα μας", λέει ένα παλιό γνωμικό των γονέων μας.»

« Τότε γιατί εσείς κάθεστε μαζί μου στη φωτιά, και γιατί έχετε ακόντια μαζί σας;»

« Διαταγές του Βασιλιά Χειμώνα. Βλέπεις, ο καλός Βασιλιάς έχει αποφασίσει πως οι Ιχθύαγες θα πρέπει να αλλάξουν. Με τα λόγια του, δε θα πρέπει να να περιοριστούμε στο σώμα μας και πρέπει να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τα αντικείμενα για πράγματα περισσότερο από τροφή. Πολλά έχουν αλλάξει στη χώρα των Ιχθυάγων. Είναι καλός ο Βασιλιάς και σοφός. Αντιλαμβάνεται πότε πρέπει να γίνονται οι αλλαγές και πώς πρέπει να μάθουμε να ζούμε για τις νέες εποχές.»

« Κουτός είναι και κοντόφθαλμος!» φώναξε ένας φρουρός από αυτούς που κάθονταν στο σκοτάδι και άρχισε να έρχεται προς το μέρος μας. « Αλλήγορο Βασιλιά τον φωνάζουν, μα αλλόκοτο θα πρεπε να το λένε. Αρέσκεται στο να μας λέει να ξεχάσουμε πως ζούμε και μας διατάζει να παίρνουμε παραδόσεις από άλλους λαούς. Αφήνει συνήθειες τόσων γενιών να διαλυθούν στη λήθη. Μας αγοράζει και μας πουλά με αντάλλαγμα ξενικά τεχνάσματα και φανταστικά πλούτη.»

« Αρκετά Ευχινόστομε!» βρόντηξε και άστραψε ο Αγαθίτης που είχε σηκωθεί όρθιος και κρατούσε το δόρυ του σφιχτά. « Μη ξεχνάς πως είσαι ένας από τους φρουρούς. Έχεις ορκιστεί πίστη και τιμή στον Χειμώνα όπως και οι υπόλοιποι.»

« Ορκίστηκα πίστη στο Βασιλιά,» είπε πιο χαμηλά ο φρουρός, « και η Διαδοχή πλησιάζει. Ούτε ο Χειμώνας κατάφερε να σταματήσει αυτή τη παράδοση παρά τη πίστη του στους νέους τρόπους. Η Παράδοση είναι ακόμα δυνατή στα μέρη μας Ομιλητή και η Ιλάειρα θα νικήσει»

« Αυτό θα φανεί σε λίγες μέρες» είπε ο Αγαθίτης βλέποντας τον φρουρό να απομακρύνεται στη θέση του. « Ότι και να γίνει θα το δεχθούμε με τιμή.»

Κανείς δε μίλησε μετά από αυτό. Τα τελευταία κόκαλα μαζεύτηκαν στους σάκους και όποιος δεν είχε τελειώσει το προσωρινό του κρεβάτι το ετοίμασε σιωπηλά χωρίς να κοιτά τον Αγαθίτη.

Την επόμενη μέρα το ταξίδι μας δεν ήταν μεγάλο. Όπως είχε προβλέψει ο Οδηγητής φθάσαμε στις περιοχές των Ιχθυάγων αρκετά νωρίς, στα δύο δέκατα της μέρας. Ρωτώντας τον Αγαθίτη για το τρόπο με τον οποίο μετρούσαν το χρόνο, εφόσον ο ήλιος δε κινείται στον ουρανό, μου είπε ότι ήταν μια κατασκευή του Βασιλιά που τους το επέτρεπε. « Πήρε ένα δοχείο, μέχρι τη μέση γεμάτο με νερό,» μου είπε. « Στη συνέχεια έφτιαξε μια ράβδο από μαλακό καλάμι και το στιγμάτισε με λευκές τελείες. Στην αρχή της ράβδου, κοντά στη λαβή, έβαλε τις τελείες με μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους και όσο πλησίαζε προς το άλλο άκρο μείωνε τις αποστάσεις τόσο όσο που στις δύο τελευταίες τελείες μπορούσες να χωρέσεις μόνο το μικρό σου δάκτυλο . Όταν θέλουμε να δούμε σε ποια στιγμή της μέρας είμαστε απλά βουτάμε τη ράβδο στο δοχείο και κοιτάμε σε ποια τελεία έχει βραχεί.» Μου εξήγησε όταν το ρώτησα ότι το νερό υπακούει στη θέληση της Σελήνης. Όσο η νύχτα και η δύναμη της Σελήνης πλησιάζει τόσο το νερό αρχίζει να υψώνεται καθώς ελκύεται από τη αυτή. Η μόνη αδυναμία του μηχανισμού αυτού ήταν ότι δε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τη νύχτα μιας και η Σελήνη παρέμενε ανένδοτη στην ίδια θέση σε όλη τη διάρκειά της.

Όταν ο Αγαθίτης τελείωσε τις λεπτομέρειες του μηχανισμού είχαμε πλέον φθάσει στη πόλη. Ήταν στερεωμένη σε ξερό και σκληρό κόκκινο έδαφος όπως και οι άλλες περιοχές που περάσαμε. Τείχη δεν υπήρχαν και οι δρόμοι φαίνονταν σαν να είχαν σχηματιστεί από τις πατημασιές των κατοίκων παρά από κάποια επίσημη αρχή. Τα κτίρια ήταν αρκετά χαμηλά, και παρότι έδειχναν να είχαν κατασκευαστεί εδώ και καιρό ήταν αρκετά απλά. Κατασκευασμένα με βάση το ξύλο και κάποιο είδος ελαφρού πηλού, τα πιο πλούσια από αυτά έφεραν διακοσμητικά σκαλίσματα κοντά στις πόρτες και στα παράθυρα με αναπαραστάσεις κυμάτων και ζώων της θάλασσας. Σε παρόμοιο ύφος και μάλλον επιβάλλοντας την απλότητα αυτή, το ανάκτορο του βασιλιά Χειμώνα ξεχώριζε μόνο από το ύψος και την πιο περίπλοκα σκαλίσματα στην πόρτα. Στην ουσία τα μόνα πράγματα που έκαναν το ανάκτορο πραγματικά να διαφέρει από τα υπόλοιπα κτίρια ήταν ένα μικρός ημικυκλικός υπαίθριος χώρος που διαγράφονταν από μία σειρά πέτρες και οι δύο φρουροί που στέκονταν έξω από την είσοδο.

« Φωνάξτε το Βασιλιά. Επιστρέψαμε,» είπε ο Αγαθίτης σε έναν από τους φρουρούς που πήγε αμέσως μέσα να μεταφέρει το μήνυμα. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα επέστρεψε και πίσω του τον ακολούθησε ο Βασιλιάς. Τον έβλεπα να μετακινεί αργά τα άκρα του καθώς έσκυβε για να περάσει τη μικρή πύλη. Φορούσε τα ίδια ρούχα με τους υπόλοιπους φρουρούς με ένα λεπτό, χρυσό περιβραχιόνιο στο δεξί του χέρι που ταίριαζε αρκετά με το βαθύ και έντονο μπλε χρώμα του δέρματος του. Σε ένα ύψος πολύ κοντά στα τρία μέτρα έκρυψε τον ήλιο όταν πλησίασε εμένα και τον Αγαθίτη.
« Καλώς ήρθατε,» είπε με μια βαθειά και ήρεμη φωνή.
« Καλώς σε βρίσκουμε, Άρχοντα» απάντησε ο Αγαθίτης, περιμένοντας τις διαταγές του Βασιλιά ο οποίος είχε αρχίσει να περιεργάζεται το κοινό που έβλεπε με το βλέμμα του.

«Μίλησέ μου» διέταξε χωρίς να καθυστερήσει.

« Η αποστολή ήταν επιτυχής.»

« Μπορείς να εισέλθεις για τις λεπτομέρειες.»

« Και ο ξένος;» ρώτησε ο Αγαθίτης αμέσως. « Τον στέλνει ο Φύλακας...»

« Μπορεί να περάσει μέσα,» απάντησε ο Βασιλιάς αφού μου έριξε μια τελευταία ματιά και σχημάτισε ένα μικρό χαμόγελο στο άκουσμα του φύλακα.

Η εσωτερική διακόσμηση του ανακτόρου ήταν ακόμα πιο απλή από το εξωτερικό. Οι τοίχοι ήταν κενοί, χωρίς διακόσμηση και το μόνο έπιπλο στη μοναδική αίθουσα του κτιρίου ήταν ο ξύλινος θρόνος που βρίσκονταν στο κέντρο και πίσω από μια μικρή εστία φωτιάς στερεωμένη σε ένα τετράγωνο βωμό. Αρκετά μεγάλος για να φιλοξενήσει τις διαστάσεις του βασιλιά ο θρόνος ήταν μάλλον η πιο περίπλοκη κατασκευή που είχα δει μέχρι τώρα. Παρότι στη μορφή έμοιαζε με μία απλή καρέκλα με βραχίονες, κάθε σημείο του θρόνου ήταν σκαλισμένο με διάφορα σχήματα και μορφές, όλα ενωμένα και συνδεδεμένα μεταξύ τους ώστε να σχηματίζουν μια μεγάλη και περίτεχνη μονοκονδυλιά.

« Αφηγήσου, φίλε μου,» πρόσταξε ο Βασιλιάς τον Αγαθίτη όταν κάθισε στην καρέκλα.

« Βρήκαμε το Φύλακα ύστερα από τριάντα μέρες ταξίδι. Μας επέτρεψε να διανυκτερεύσουμε δίπλα του και μας προσέφερε νερό και αλάτι αλλά δεν μας φιλοξένησε, όπως μας είχες πει. Του μετέφερα το μήνυμα προσωπικά και την επόμενη μέρα μου ζήτησε να συνοδεύσω τον ξένο σε εσένα. Το ταξίδι μας ήταν γρήγορο καθώς ο ξένος μετέφερε ιδιοκτησία του Φύλακα.»

« Σε ευχαριστώ Αγαθίτη,» είπε ο Βασιλιάς όταν ο φρουρός τελείωσε τη σύντομη αναφορά του. « Μπορείς να αποχωρήσεις και να ξεκινήσεις τις προετοιμασίες για τη Μεταβίβαση.»

« Ώστε αποφασίστηκε η Μεταβίβαση...» είπε ο Αγαθίτης δείχνοντας στεναχωρημένος από το νέα. « Θα μπορούσα να αποφύγω αυτό το καθήκον τουλάχιστον;»

« Είσαι ο Ομιλητής μου,» του υπενθύμισε ο βασιλιάς απαλά. « Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι θα το άλλαζα. Αλλά δεν είναι κάτι που μπορώ να ελέγξω.»

« Μάλιστα. Σε ευχαριστώ Βασιλιά Χειμώνα,» είπε ο Αγαθίτης και αποχώρησε από την αίθουσα, με σκυμμένο κεφάλι, φανερά προβληματισμένος.

« Ξένε, μεταφέρεις κάτι για μένα;» με ρώτησε ο βασιλιάς,

«Μάλιστα,» είπα και έβγαλα από τη τσάντα μου το κουτί που μου είχε δώσει ο φύλακας. Το έδωσα στον Βασιλιά με προσοχή προσπαθώντας να μην τον ακουμπήσω και να μην το πλησιάσω αρκετά. Δεν ήξερα πως θα ερμήνευε τις κινήσεις μου.

Ο Βασιλιάς άνοιξε το κουτί και διάβασε ένα κομμάτι χαρτί που βρήκε μέσα, ενώ εγώ καθόμουν απόλυτα ήσυχος και όρθιος μπροστά του. Όταν τελείωσε, σηκώθηκε από το θρόνο του και κατευθύνθηκε προς τη φωτιά. Άνοιξε ένα μικρό σακούλι που είχε πάρει από το κουτί του φύλακα και έριξε μια χούφτα σκόνη στη φωτιά. Η μυρωδιά της Αρτεμισίας γέμισε αμέσως το δωμάτιο παρά της μικρή ένταση της φλόγας.

« Σε χαιρετώ ως φιλοξενούμενο και ισότιμο, ξένε. Μπορείς να παραμείνεις εδώ για όσο θελήσεις. Είσαι ελεύθερος να δειπνήσεις και να ξεκουραστείς σε αυτή την αίθουσα. Θα προστάξω δύο φρουρούς μου να φέρουν ένα κρεβάτι για να είσαι πιο άνετα. Θα χρειαστώ όμως τη βοήθειά σου τη δέκατη ώρα, οπότε και θα περάσω να σε πάρω.»

Τελειώνοντας τα λόγια του ο Βασιλιάς μάζεψε το κουτί από το θρόνο του και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. « Μην ανησυχείς,» μου είπε « είναι απλά κάποιες τελετές που πρέπει να γίνουν» και έφυγε αφήνοντάς με μόνο, ανάμεσα από το θρόνο και τη φωτιά.

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Δεύτερο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 17 Jan 2012 04:57:00 +0000

8 - Endless red horizon (Part II) by van612

Το επόμενο πρωί όταν ξύπνησα κατάλαβα πόσο η νύχτα με είχε ξεγελάσει. . Το σκούρο που έβλεπε τη προηγούμενη νύχτα ήταν πλέον μια συλλογή χρωμάτων, με τους Ιχθύαγες να εναλλάσσουν χρώματα δέρματος από βαθύ γαλάζιο σε σκούρο σμαραγδί αλλά να φέρουν το ίδιο γκρι χρώμα ματιών . Ήταν αρκετά ψηλοί, όσο και ο φύλακας, με κοντούς λαιμούς, στενούς ώμους και λεπτά αλλά δυνατά πόδια. Φορούσαν όλοι την ίδια κόκκινη μονοκόμματη στολή, που χωριζόταν στη μέση από μία βαθυπράσινη, φαρδιά ζώνη. Το πάνω μέρος της στολής ήταν ελαφρά φαρδύ, σχεδόν ριχτό και χωρίς μανίκια ενώ το κάτω μέρος στένευε σταδιακά και έφθανε ελάχιστα πιο κάτω από τα γόνατα, αφήνοντας το υπόλοιπο των ποδιών γυμνό. Ο μόνος που διέφερε στην εμφάνιση ήταν ο Αγαθίτης. Ήταν ο μόνος που είχε μαύρα μακριά μαλλιά και μία λεία, μεταλλική επιφάνεια κοσμούσε το αριστερό του χέρι, καλύπτοντας το από το καρπό μέχρι τον αγκώνα.
Αφήνοντας τους Ιχθύαγες στις ετοιμασίες τους, άρχισα να τοποθετώ τα πράγματα μου στο σάκο. Πρώτα έβαλα το μικρό ξύλινο κουτί που μου είχε δώσει ο φύλακας να μεταφέρω. « Να το παραδώσεις στον βασιλιά Χειμώνα τον ίδιο και να το ανοίξεις μόνο όταν ο ίδιος στο ζητήσει,» μου είχε πει επιτακτικά. Φρόντισα να τοποθετήσω κάποια από τα ρούχα μου γύρω του και να βάλω ακριβώς στη μέση του σάκου, ανάμεσα από άλλα ρούχα και τρόφιμα, για προστασία, αλλά και για να το κρύψω.
« Είσαι έτοιμος, ξένε;» με ρώτησε ο Αγαθίτης με ένα αρκετά αγνό ύφος. « Θα ήταν καλό να φύγουμε νωρίς, για να προλάβουμε τη μέρα.»
« Είμαι έτοιμος,» του είπα και έβαλα το σακίδιο στον ώμο μου.
Ακούγοντας την απάντησή μου ο Αγαθίτης προχώρησε μερικά βήματα και στάθηκε μπροστά από τους υπόλοιπους φρουρούς. Ένας δυνατός βόμβος ακούστηκε όταν χτύπησε την μεταλλική επιφάνεια στο χέρι του με το ακόντιο που έκανε τους Ιχθύαγες να σταθούν προσοχή μπροστά του, σταματώντας κάθε άλλη συζήτηση και δραστηριότητα.
« Αδελφοί!» ξεκίνησε ο Αγαθίτης με δυνατή φωνή. « Επιστρέφουμε πίσω με την αποστολή μας ολοκληρωμένη. Ο ξένος θα ταξιδέψει μαζί μας, σαν αδελφός και φίλος, για να συναντήσει τον Βασιλιά, ύστερα από παράκληση του Φύλακα. Χαρείτε αδελφοί, γυρίζουμε πίσω.» Μία σύντομη αλλά δυνατή ιαχή ακούστηκε από τους φρουρούς που δέχονταν καταφατικά τα λόγια του Αγαθίτη, ο οποίος στη συνέχεια γύρισε προς τον φύλακα. « Σε χαιρετούμε, Φύλακα. Ελπίζουμε οι υπηρεσίες μας να σε ευχαρίστησαν.»
« Είμαι αρκετά ευχαριστημένος,» είπε ο φύλακας δυνατά, για να τον ακούσουνε όλοι. « Καλό σας ταξίδι, Φρουροί και γρήγορο σας εύχομαι.»
Ταξιδέψαμε για αρκετές ώρες κάτω από τον κόκκινο ήλιο, εγώ και Αγαθίτης να ηγούμαστε και οι Ιχθύαγες να ακολουθούν. Ήταν λιγομίλητοι και επικοινωνούσαν περισσότερο με νεύματα, εκφράσεις του προσώπου και σήματα των ματιών. Κρατούσαν πάντα τα ακόντιά τους στο δεξί τους χέρι και κάθε τόσο έριχναν ματιές τριγύρω τους σα να περίμεναν να συναντήσουν κάποια απειλή, κάποιον εχθρό που θα τους χτυπούσε από το πλάι, σιωπηλά. Όταν ο ήλιος ήταν μισός στη δύση του ο Αγαθίτης έκρουσε μια ακόμη φορά το μέταλλο στο χέρι του σταματώντας μας. « Θα ξεκουραστούμε εδώ απόψε. Ετοιμάστε τα πράγματα.»
Καθώς οι υπόλοιποι Ιχθύαγες ετοίμαζαν τα προσωρινά κρεβάτια τους ο Αγαθίτης άρχισε να φτιάχνει μια μικρή φωτιά με κάποια ξερόκλαδα που είχε μεταφέρει μαζί του από τη σκηνή του φύλακα. Στην αρχή τα έριξε όλα κάτω άτσαλα και άρχισε να χτυπάει δύο πέτρες μαζί για να βγάλουν σπίθες. Βλέποντας πως αυτό δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα άρχισε να μαζεύει τα ξύλα ένα ένα και να τα τοποθετήσει έτσι ώστε να δημιουργήσει μια πιο στιβαρή, τριγωνική κατασκευή. « Με συγχωρείς ξένε, μα ο λαός μας έχει αφήσει τη γη φλόγα εδώ και καιρό,» μου είπε κοιτώντας με ελαφρά ντροπιασμένος όταν και η δεύτερη προσπάθειά του απέτυχε.
« Μην ανησυχείς,» του απάντησα και άρχισα να μαζεύω πάλι τα ξύλα για να φτιάξω μια κανονική φωτιά. Όσο ετοίμαζα τη φωτιά μερικοί Ιχθύαγες άρχισαν να με παρατηρούν με περιέργεια, κοιτώντας τις κινήσεις μου με προσοχή, σαν να έβλεπαν κάτι αρκετά σημαντικό. Ο Αγαθίτης αντίθετα είχε αρχίσει να συνομιλεί με έναν από τους φρουρούς. Σταδιακά οι κουβέντες τους άρχισαν να γίνονται όλο πιο δυνατές μέχρις ότου ο Αγαθίτης, ως ανώτερος, διέταξε τον φρουρό να σταματήσει και πλησίασε πάλι προς τη μεριά μου.
« Ξένε, θα ήθελα να σε ρωτήσω. Σου έδωσε ο Φύλακας να μεταφέρεις αντικείμενα της ιδιοκτησίας του;»
« Ναι. Μου έδωσε ένα μικρό κουτί, για να το παραδώσω στον βασιλιά σας,» είπα και τόνισα τις τελευταίες λέξεις φοβούμενος μήπως η καταφατική μου απάντηση έφερε αρνητικές επιπτώσεις για μένα ή για το φύλακα.
« Ξένε,» φώναξε ο Αγαθίτης με ένα μεγάλο χαμόγελο. « Δε ξέρεις τι χαρά μας δίνεις. Ο Οδηγητής μας μόλις μου ανέφερε ότι απέχουμε μόνο δύο δέκατα της μέρας από τη πόλη μας.»
« Τόσο λίγο; Είχα την εντύπωση ότι το ταξίδι θα ήταν μεγαλύτερο»
« Μας πήρε τριάντα μέρες να βρούμε τον Φύλακα. Αλλά τώρα μεταφέρουμε ιδιοκτησία του και μας ευχήθηκε γρήγορο ταξίδι,» απάντησε και έπιασε τον αριστερό μου ώμο με το δεξί του χέρι. « Σε ευχαριστούμε ξένε.»
Από τα λόγια του Αγαθίτη, αλλά και από την εντύπωση που τους προκαλούσε η φωτιά, μερικοί Ιχθύαγες άρχισαν να κάθονται διστακτικά δίπλα μου όταν έπεσε η νύχτα. Μαζί τους ήταν και ο Αγαθίτης, που τους είχε φέρει και μερικά αλατισμένα ψάρια για να δειπνήσουν. Κάθε τόσο κάποιος από αυτούς θα με κοιτούσε κάπου κάπου καθώς έτρωγε αλλά θα άλλαζε το βλέμμα όταν τον αντιλαμβανόμουν. Ήταν αρκετά οξύμωρο. Τα ίδια άτομα που πριν λίγες ώρες περπατούσαν με φουσκωμένα στήθη και όπλα, έτοιμοι για μάχη, κάθονταν τώρα αδέξια δίπλα μου, τριγύρω από τη φωτιά σα να φοβόντουσαν ότι θα τους καταβροχθίσει.
« Όρκυνε, παίξε μας λίγη μουσική,» είπε ο Αγαθίτης σε έναν από τους φρουρούς. « Εκείνος μας μάγεψε με τη φωτιά. Ας τον μαγέψουμε εμείς με τις φωνές μας.»Υπακούοντας τις εντολές του Ομιλητή, ο φρουρός έβγαλε ένα μικρό δοχείο από τη ζώνη του και έτριψε τα χέρια του με ένα άγνωστο υγρό που έμοιαζε σα λάδι. Αφήνοντας το δοχείο στο χώμα, ο Όρκυνος μάζεψε τα χέρια του σε ένα παράξενο σχήμα , περιπλέκοντας τα δάχτυλα του κάθε χεριού με το άλλο, και τα έβαλε μπροστά στα χείλη του. Όταν φύσηξε ένας μελαγχολικός ήχος, σα του κοχυλιού, βγήκε από τα χέρια του και κάθε φορά που κουνούσε ένα από τα δάχτυλά του η νότα άλλαζε σχηματίζοντας καθαρές, ολόλευκες μελωδίες. Σιγά σιγά και άλλοι Ιχθύαγες άρχισαν να παίρνουν θάρρος και να σχηματίζουν και αυτοί διαφορετικά όργανα με τα χέρια τους, άλλα να βγάζοντας ψηλές και άλλα χαμηλές νότες. Στο τέλος μια ολόκληρη ορχήστρα δημιουργήθηκε που τραγουδούσε τη θάλασσα και το κύμα και σε ταξίδευε όσο πιο μακριά μπορούσε να πάει η φαντασία σου.
«Μπορείτε να τραγουδήσετε για λίγο ακόμα;» τους ρώτησα αμέσως όταν σταμάτησαν.
« Με συγχωρείς φύλακα,» απάντησε ο Αγαθίτης. « Αυτό ήταν το τελευταίο μας δοχείο με αυλέλαιο.»
« Η μουσική σας ήταν μαγική,» τους είπα με ειλικρίνεια. « Περιμένω να ακούσω ακόμα περισσότερη όταν φθάσουμε στη πόλη σας.»
« Τώρα μόνο άκουσες φρουρούς, απαίδευτους στη τέχνη του χειραυλού. Οι πραγματικοί μας μουσικοί θα είναι αυτοί που θα σου ζεστάνουν τη καρδία.»
Σταματήσαμε να μιλάμε μετά από τα τελευταία λόγια του Αγαθίτη. Όσοι από τους φρουρούς δεν είχαν τελειώσει το φαγητό τους συνέχισαν να τρώνε και να πετάνε τα κόκκαλα από τα ψάρια σε σακούλες που μοιράζονταν ανά ομάδες των τριών. Το δέρμα τους αντανακλούσε τη φωτιά κα δημιουργούσε ένα σώμα αχνού φωτός γύρω από το κύκλο μας, σαν ένα εύκαμπτο ουράνιο τόξο γεμάτο ζεστές αποχρώσεις πράσινου και γαλάζιου. Όσο κουνούσαν τα χέρια τους οι φρουροί τόσο κινούταν η σκιά του φωτός που μας περικύκλωνε και τα χρώματα της αναμιγνύονταν μεταξύ τους δημιουργώντας νέους σχηματισμούς που διαπερνιούνταν μόνο από το φως της Σελήνης, που βρίσκονταν ακριβώς στη μέση του ουρανού όπως κάθε άλλη νύχτα.
Απολαμβάνοντας τις κινήσεις του φωτός, το βλέμμα μου έπεσε στους Ιχθύαγες που δεν είχαν έρθει να κάτσουν μαζί μας στη φωτιά. Τριπλάσιοι στον αριθμό από αυτούς κοντά μου, άλλοι κάθονταν με τη πλάτη γυρισμένη προς τα εμάς και άλλοι μας κοιτούσαν τρώγοντας, με έντονα βλέμματα δυσαρέσκειας.
« Αγαθίτη, γιατί οι υπόλοιποι φρουροί δεν έρχονται κοντά στη φωτιά;» ρώτησα περιμένοντας να πάρω μια ευνοϊκή απάντηση.

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πρώτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 13 Dec 2011 02:46:00 +0000

7 - People of the Water ( Fylakas 3, Part I) by van612

Έβλεπα τη φωτιά να καίει τα πυρωμένα ξύλα και να τα τρώει, χαράζοντας γραμμές επάνω τους που τα διαχώριζαν σε περίπλοκα σχήματα. Κάθε κόκκινο κομμάτι ξύλου αποκτούσε τα δικά του ποτάμια, και κάθε νησί πάνω του έκαιγε πιο λαμπρό και πιο ζεστό από το επόμενο, σαν να συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιο θα γίνει πρώτο μέρος της λεύκης στάχτης που είχε συσσωρευθεί από κάτω.

« Δεν είναι η φωτιά ότι πιο παράξενο έχεις δει;» με ρώτησε ο φύλακας ενώ έκοβε ένα κομμάτι καλαμποκόψωμο. « Είναι κομμάτι από τον Ήλιο αλλά δε δίνει ζωή, μόνο παίρνει. Και είναι τόσο αδύναμη, μπορεί να φύγει με ένα μέτριο αγέρι ή με λίγο νερό.»

« Τουλάχιστον ελέγχεται» του απάντησα και ήπια μια γουλιά από το τσάι που μου είχε δώσει.

Ήταν νύχτα και είχαμε πλέον απομακρυνθεί αρκετά από την Αλκηστία. Τα δάση είχαν εξαφανιστεί και βλέπαμε για άλλη μια φορά μόνο την έρημο και τη μαύρη νύχτα τριγύρω μας. Πρέπει να ομολογήσω ότι οι δύο Άβαντες είχαν αρχίσει να μου λείπουν. Η ιστορίες τους έκαναν τέτοιες νύχτες να περνούν πιο ευχάριστα και η εμφάνισή τους, ή απλή ύπαρξή τους δίπλα σου ήταν κάτι που άλλαζε το κόκκινο τοπίο της ερήμου προς το καλύτερο.

« Είχαμε έρθει σε μια συμφωνία πριν φύγουμε από τη χώρα των Αβαντών και είμαστε αρκετά απομακρυσμένοι για να μπορώ να αρχίσω να την εκπληρώνω,» είπε κάθισε δίπλα μου. « Είσαι έτοιμος;»

« Ξεκίνα , σε παρακαλώ,» του είπα σχεδόν ξαφνιασμένος. Περίμενα να κρατήσει το λόγο του, αλλά όχι μόλις μερικές ώρες αφότου αφήσαμε τις δύο γυναίκες στη πόλη τους.

« Ο κύβος είναι η Θρωπός. Σε άλλα μέρη τον ονομάζουν και Κοιτίς, αλλά το πρώτο είναι πιο σωστό.»

« Θηλυκά ονόματα για ένα αρσενικό αντικείμενο;»

« Πάντα όταν δεν ξέρουμε κάτι του δίνουμε ένα θηλυκό όνομα, όπως τη θάλασσα,» μου απάντησε. « Κανείς δε ξέρει τη προέλευση της Θρωπούς, αλλά ο Ίστωρ ήταν ο πρώτος που τη συνάντησε και τη κατέγραψε. Ο ίδιος ήταν που μου ανέθεσε τη φύλαξή της, ή μάλλον ήταν αυτός που μου μετέφερε τη συγκεκριμένη εντολή.»

« Και τι είναι μέσα στο κύβο; Τι ακριβώς φυλάς;»

« Δε γνωρίζω. Η επαφή μου με τη Θρωπό είναι αρκετά μικρή. Στην αρχή και εγώ την περιεργαζόμουν όπως και εσύ όταν την πρωτοείδες, αλλά στη συνέχεια αντιλήφθηκα ότι όσα και να είναι τα μυστικά της Θρωπούς, είναι δικά της μόνο.»

« Και οι εξαφανίσεις;»

« Οι εξαφανίσεις είναι συχνό φαινόμενο για αυτούς που δε γνωρίζουν πως να παρατηρούν τον Κύβο. Άλλοι τη βλέπουν συνεχώς όταν βρίσκεται γύρω τους, άλλοι σποραδικά, όπως εσύ, και άλλοι δεν την έχουν δει ποτέ και αγνοούν την ύπαρξή της. Θυμάμαι ένα Βρίγαντα μια φορά που πέρασε μέσα από τη Θρωπό σαν να μην υπήρχε τίποτα μπροστά του και ένας Δόλοπας είδε ένα δόρυ του να θρυμματίζεται καθώς τη χτύπησε άθελά του.»

« Και πόσο καιρό φυλάς τη Θρωπό;»

«Πόσους κόκκους άμμου υπάρχουν στην έρημο;» μου χαμογέλασε. « Ποιος είναι ο πρώτος και ποιος ο τελευταίος;»

Τον κοίταζα καθώς τελείωνε τα λόγια του και αναρωτιόμουν εάν μου είπε ουσιαστικά κάτι. Γνώριζα πλέον ένα όνομα και γιατί δε μπορούσα να δω το κύβο κάθε φορά, αλλά και τα δύο ήταν πληροφορίες αρκετά μικρότερες από ότι περίμενα να λάβω. Έβλεπα το φύλακα καθώς επανατοποθετούσε τα ξύλα στη φωτιά με γυμνά χέρια και ήμουν βέβαιος ότι ήξερε αρκετά περισσότερα από ότι μου είπε και από ότι ήθελε να μου πει. Αποφάσισα όμως να μην επιμείνω. Ήθελα να δώσω περισσότερη προσοχή στο περιβάλλον γύρω μου και να αρχίσω να το καταλαβαίνω χωρίς τη βοήθεια του.

« Βάλε λίγο νερό να ζεσταίνεται και ρίξε μερικές χούφτες αλάτι. Έχουμε ταξιδιώτες να φιλοξενήσουμε,» μου είπε δείχνοντας τους κόκκινους, φλεγόμενους πυρσούς που κατευθύνονταν προς το μέρος μας.

Ξεκίνησα αμέσως να ρίχνω νερό στη μεγάλη μεταλλική χύτρα που δεν είχε χρησιμοποιηθεί μέχρι τότε και την έβαλα επάνω από τη φωτιά. Έριχνα το αλάτι σταδιακά, φροντίζοντας να έχει διαλυθεί κάθε δόση πριν προσθέσω την επόμενη και αναρωτιόμουνα ποιος θα έπινε ζεστό νερό και αλάτι στη μέση της ερήμου.

« Σας χαιρετώ,» είπε ο φύλακας μόλις οι ταξιδιώτες πλησίασαν αρκετά κοντά στη σκηνή μας. Τα φώτα από τους πυρσούς τον φώτιζαν δυνατά.

« Σε χαιρετούμε Φύλακα. Είμαστε οι Ενενήντα Εννέα Φρουροί και μεταφέρουμε ένα μήνυμα από το Βασιλιά,» απάντησε ο πρώτος της συνοδείας. Ήταν όλοι τους σκουρόχρωμοι. Φορούσαν ελαφρά ρούχα σε κόκκινο χρώμα και πρέπει να μετέφεραν ένα είδος όπλου σαν ακόντιο.

« Μίλησε,» είπε ο φύλακας περιμένοντας μια απάντηση.

« Ο Βασιλιάς λέει ότι ότι ο Κύκλος σχεδόν τελειώνει.»

« Μάλιστα. Πως σε λένε, φρουρέ;»

« Αγαθίτη με φωνάζουν. Πρώτος φρουρός και Ομιλητής»

« Πες μου Αγαθίτη, ήταν στη αποστολή σου και η μεταφορά κάποιου αντικειμένου, προορισμένου για μένα;»

« Όχι Φύλακα. Ο Βασιλιάς δεν έδωσε τέτοιες εντολές.»

« Μάλιστα,» είπε ο φύλακας με ένα μικρό χαμόγελο αυτή τη φορά. « Για απόψε ξεκουραστείτε εδώ. Έχω ήδη ετοιμάσει αλατισμένο νερό για όλους σας και είστε ελεύθεροι να στήσετε σκηνές και κρεβάτια για να περάσετε τη νύχτα.

« Σε ευχαριστούμε φύλακα.» απάντησε ο Αγαθίτης και άρχισε αμέσως να δίνει εντολές στους υπόλοιπους φρουρούς για να ετοιμαστούν για τη νύχτα.

Ο φύλακας με πλησίασε στη φωτιά καθώς έβλεπα τους νέους μας φιλοξενούμενους να σχηματίζουν ένα κύκλο γύρω από τη φωτιά και να αφήνουν ότι πράγματα έφεραν στην άμμο, φτιάχνοντας αυτοσχέδιους υπνόσακους.

« Ξένε, θα χρειαστώ τη βοήθειά σου.»

« Πες μου,» είπα έτοιμος να ακούσω το οτιδήποτε. Ήξερα πλέον ότι κάθε φιλοξενούμενος του φύλακα σήμαινε μια καινούργια περιπέτεια.

« Θα επιθυμούσα να ταξιδέψεις με τους φρουρούς στη χώρα τους. Θέλω να συναντήσεις το Βασιλιά τους.»

« Γιατί δε πηγαίνεις ο ίδιος;» τον ρώτησα και είδα αμέσως το φρύδια του να χαμηλώνουν.

« Όπως θα έχεις παρατηρήσει δε μου επιτρέπεται να εισέλθω σε πόλεις. Δέχεσαι να με βοηθήσεις; »

Η απάντησή μου ήταν καταδικασμένη να είναι θετική. Η δυσαρέσκεια του φύλακα δεν ήταν κάτι που βιαζόμουν να γνωρίσω. Ούτως ή άλλως, η δυνατότητα να εισέλθω σε μία πόλη ήταν κάτι το οποίο με ενθουσίαζε αρκετά και παραμέριζε τη διστακτικότητα που γεννούσε η απομάκρυνσή μου από το μοναδικό άνθρωπο που γνώριζα σε αυτά τα μέρη.

« Ωραία» είπε ο φύλακας ακούγοντας την απάντησή μου. « Το πρωί θα σου δώσω τις οδηγίες για το ταξίδι, καθώς και κάποια πράγματα να πάρεις μαζί σου.»

Μια ανυπόφορα αληθινή ιστορία

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 29 Nov 2011 04:24:00 +0000

Ήμουν στην αίθουσα πριν ξεκινήσει το μάθημα και έψαχνα να βρω κάποιο torrent για να κατεβάσω τη πρώτη σεζόν των Power Rangers όταν άκουσα τον καθηγητή να συζητά με ένα συμφοιτητή για τις τρέχουσες εξελίξεις στην αγορά του του διαστημικού τουρισμού. Τους άκουγα παθητικά, χωρίς να προσέχω τι ακριβώς λένε όταν ξαφνικά άκουσα τον συμμαθητή μου να αναρωτιέται πώς η συγκεκριμένη αγορά θα επηρεαστεί από τις κρίσεις σε εκείνες της μικρές χώρες στην Ευρώπη. Χωρίς να το σκεφτώ μπήκα αμέσως στη κουβέντα. « Η Ιταλία δεν είναι μικρή χώρα, όχι γεωγραφικά και σίγουρα όχι οικονομικά,» είπα με εξαίσια αγρινιώτικη προφορά στα αγγλικά.

« Ναι, αλλά πως επηρεάζει τη τωρινή οικονομία στην Ευρώπη η κρίση σε αυτές της χώρες;»

« Δε έχεις καταλάβει», του απάντησα. « Ότι γίνεται σε τώρα σε όλη την Ευρώπη είναι παγκόσμιο και θα δε θα επηρεάσει απλώς το σύνολο της δυτικής οικονομίας, αλλά θα την ισοπεδώσει τελείως.» Σταμάτησα περιμένοντας κάποια απάντηση από τον συμφοιτητή μου αλλά το μόνο που μου έδειξε ήταν ένα γρήγορο βλέμμα απορίας που ταυτόχρονα αποδοκίμαζε τα φουσκωμένα λόγια μου. « Πρέπει να καταλάβεις κάτι,» άρχισα να ξαναμιλάω αντιλαμβανόμενος ότι αυτή θα ήταν ένας μεγάλης διάρκειας διάλογος. « Η κρίση αυτή έχει ως κύρια αίτια την εκβιαστική δανειοδότηση σε μικρότερα κράτη με μόνο σκοπό την επαναφορά αυτών των χρημάτων στις αγορές των δανειοδοτών κρατών-υπόδουλων των τραπεζών, σε διάφορες μορφές όπως οι αγορές εξοπλισμών και οι Ολυμπιακοί αγώνες.»

« Μα τα κράτη ούτως ή άλλως εκδίδουν ομόλογα για να χρηματοδοτηθούν....» ξεκίνησε να λέει ο συμφοιτητής μου που εμφανώς δεν ήξερε τι σήμαιναν οι λέξεις πασπ, νουδουφουκου, γεσεε και άλλοι πρώτο-ινδοευρωπαϊκοί φθόγγοι που στροβιλίζονταν γύρω από τα αυτιά μου από τη στιγμή που γεννήθηκα.

« Αυτό ακριβώς, αυτό είναι το πρόβλημα!» φώναξα διακόπτοντάς τον. « Πουλάνε αέρα κοπανιστό για δεκαετίες αντί να πουλήσουν χρήσιμα αγαθά και τώρα που το μπαλόνι είναι έτοιμο να σπάσει έχουν αρχίσει να δείχνουν τα δόντια τους. Κοίτα, εδώ και καιρό δε μιλάμε πλέον για μια οικονομική κρίση. Αυτά που ζητάνε δεν είναι απλά οικονομικά μέτρα αλλά πλήρης υποδούλωση. Είναι σα να χρωστάς εσύ σε κάποιον και αυτό να σου λέει ότι θα μπει στο σπίτι σου και θα ελέγχει ακόμα και το πόσο χαρτί υγείας χρησιμοποιείς. Δεν είναι τυχαίο ότι δύο ηγέτες κρατών, άσχετα από την ικανότητα και τα κίνητρά τους, αντικαταστάθηκαν μες σε μια βδομάδα από μη δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες που είχαν εργασθεί για την Ε.Ε. και διάφορα τραπεζικά συστήματα στο παρελθόν. Οι μόνες επιλογές που σου δίνουν είναι είτε να σκύψεις για να σε γαμήσουν είτε να σκύψεις για να σου κόψουν το κεφάλι.»

« Ναι, αλλά από τις δύο επιλογές η πρώτη φαντάζει καλύτερη. Από το να καταστραφούν τόσα κράτη.» απόρησε ο συμφοιτητής μου με ειλικρίνεια.

«Πρέπει να θυμάσαι ότι το κανένα κράτος δε θα πέσει. Το οικονομικό του σύστημα, οι τράπεζες θα πέσουν, αλλά όχι οι άνθρωποι. Κοίτα, το ότι η δυτική οικονομία θα καταστραφεί είναι δεδομένο. Έχει γίνει το 1929, έγινε πιο ελαφρά τη δεκαετία του 70, και γίνεται και τώρα. Το κόλπο τους είναι ότι λειτουργούν σε κύκλους. Κάθε φόρα μπαίνεις ένας κερδίζει ότι μπορεί και μετά έρχεται ο επόμενος μέχρι ο κύκλος να μην αντέξει και να σπάσει.

Το θέμα είναι το ποιός θα είναι όρθιος όταν η οικονομία πέσει. Για αυτό κάνουν ότι κάνουν. Όταν η σκόνη καθίσει θέλουν αυτοί να είναι ακόμα στη θέση που ήταν και πριν ώστε να μπορέσουν να αρχίσουν πάλι από την αρχή. Είναι κυκλικό βλέπεις, παλιά οι αποικίες γίνονταν με τα όπλα και στη σημερινή εποχή γίνονται με χρέη και διεθνή διακρατικά συμβόλαια.»

« Ομολογώ πως δεν ήξερα ότι όλα αυτά γίνονται στην Ευρώπη.» ψέλλισε ο συμφοιτητής μου κάτω από τα φώτα που του είχε δώσει ο λενινομπακούνιν που είχε ξυπνήσει μέσα μου.

« Μα δεν είναι μόνο στην Ευρώπη,» άρχισα πάλι να μιλάω και για πρώτη φορά κατάλαβα την ησυχία που υπήρχε στην αίθουσα. « Πριν κάτι μέρες διάβαζα μια έρευνα που έλεγε πως ακόμη και εδώ οι περισσότεροι άνθρωποι θα ξεπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια στην ηλικία των 60 και των 70. Σήμερα είδα μια ανακοίνωση που έλεγε πως στη πολιτεία μας οι φόροι στις επιχειρήσεις μειώθηκαν μέσα σε τέσσερα χρόνια κατά 16% ενώ στο ίδιο χρονικό διάστημα το μηνιαίο πάσο για τις αστικές συγκοινωνίες αυξήθηκε από 98 δολάρια σε 121. Πάσο το οποίο φυσικά οι περισσότεροι το χρησιμοποιούν για να μεταβούν στις εργασίες στους, στις ίδιες δηλαδή επιχειρήσεις των οποίων οι φόροι μειώνονται. Και όλα αυτά σε μια οικονομία που ούτως ή άλλως μονοπωλείται από αμερικάνικα κεφάλαια από την ανεξαρτησία αυτού του κράτους. Φαντάσου τι θα γίνει όταν δε θα μπορούν πλέον να κρύβουν την ύφεση στις Η.Π.Α.»

« Τι να σου πω, ποτέ δε το είχα σκεφτεί έτσι..» μου είπε κουρασμένος σα να ήθελε να τελειώσει τη κουβέντα.

« Φυσικά δεν το είχες σκεφτεί έτσι. Ούτε και εγώ δε τα σκεφτόμουν αυτά παλιότερα. Και οι δύο μας είμαστε πολύ απασχολημένοι με τις ζωές μας για να ασχοληθούμε με αυτά. Αυτό είναι το κόλπο που χρησιμοποιούν, σε βομβαρδίζουν με φοβίες, σου μιλάνε για ανεργία και σου λένε ότι εσύ φταις μου δεν έχεις βρει δουλειά. Σου δείχνουν την οικονομία σα κάτι μη ελέγξιμο σαν ένα μπαμπούλα και σε πιέζουν σε ένα τρόπο ζωής με γρήγορους ρυθμούς και ελάχιστο ύπνο. Είμαστε στην ουσία σε ένα συνεχή πανικό που προκαλείται από τα Μ.Μ.Ε. και ανησυχούμε μήπως χάσουμε ακόμα και τα κέρματα που έχουμε στη τσέπη μας λόγω της κατά τα άλλα ανεξέλεγκτης οικονομίας. Το πρώτο που μπορείς να κάνεις είναι να μη διαβάζεις τις φυλλάδες μου μοιράζουν δωρεάν στη συγκοινωνία»

Σταμάτησα τη φανφάρα γιατί κουράστηκα, αλλά και γιατί το summon που έκανα στο φάντασμα του Κροπότκιν είχε αρχίσει να εξασθενεί. Μια μεγάλη έκπληξη με περίμενε όταν γύρισα τα μάτια μου στην υπόλοιπη αίθουσα και είδα τους υπόλοιπους συμφοιτητές μου να με κοιτούν λες και τόσην ώρα χόρευα μπροστά τους τη μακαρένα γυμνός. Ακόμα και ο πιο παλιός μου φίλος που ήξερα από το πρώτο έτος και πήραμε πτυχίο μαζί με κοιτούσε σα να του είχα πει ότι η Apple θα σταματούσε να παράγει i-pods. Δεν άντεξα εκείνη τη στιγμή αναγνώστη. Η κοινωνική πίεση ήταν μεγάλη και η μόνο η ιδέα του να περάσω τις επόμενες τρείς ώρες της διάλεξης με την υπόλοιπη αίθουσα και τον καθηγητή να νομίζουν ότι ήμουν κοινωνικά διεστραμμένος με έκανε να σπάσω.

«But who gives a shit?!» είπα με δυνατή φωνή για να με ακούσουν όλοι. « Skyrim is out and I still haven’t leveled the fuck up. Can’t wait to go home and kick some dragon booty.» Αμέσως είδα τη κατάσταση στην αίθουσα να καλυτερεύει. Ο καθηγητής άρχισε να παραδίδει και ο φίλος μου μου έδειξε με καμάρι το top commenter τίτλο που είχε πάρει youporn.com. Κατάφερα και γλύτωσα από τα νύχια του κοινωνικού Χάρου και τίποτα απολύτως δεν είχε αλλάξει. Όλα ήταν όπως πριν.

Παστόριους Παστέρ

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 15 Nov 2011 04:15:00 +0000

Pittermilk - Pastorius Pasteur by Pittermilk

Ο Παστόριους Παστέρ γεννήθηκε ακριβώς εννέα μήνες μετά τη σύλληψή του η οποία έτυχε να γίνει καθώς οι γονείς τους συμμετείχαν σε διάφορες σεξουαλικές δραστηριότητες ακούγοντας το τελευταίο άλμπουμ των Γούεδερ Ρηπόρτ στο πικάπ. Το επίθετό τους προέρχεται από μια μακρινή συγγένεια του πατέρα του με τον γνωστό Παστέρ που ανακάλυψε πως να βράζει γάλα χωρίς να το κάνει γιαούρτι. Από μικρός ο Παστόριους λάτρευε να τρώει παστέλια, ιδίως αυτά με σουσάμια, και το αγαπημένο του φαγητό όταν μεγάλωσε ήταν το παστίτσιο με μπόλικη μπεσαμέλ. Για να καταφέρνει να προμηθεύετε τα υλικά για το παστίτσιο του, ο προτεστάντης Παστόριους έγινε πάστορας σε μια μικρή κοινότητα κάπου σε κάποια αμερικάνική περιοχή δύο βήματα μετά το πουθενά. Για χρόνια το ποίμνιό του αναρωτιόταν πως ένας γάλλος με βαθιά αγάπη για το ελληνικό φαγητό βρέθηκε να τους προτείνει να ψηφίσουν το ρεπουμπλικανικούς υποψηφίους σε κάθε εκλογές, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα για κάποια άλλη στιγμή.
Τώρα θα περίμενες ότι κάποιος σαν τον Παστόριους Παστέρ που τρώει παστέλια και δουλεύει ως πάστορας θα ήταν επίσης και πούστης. Δυστυχώς για μένα αλλά και ευτυχώς για τον ίδιο μιας και το ποίμνιό του θα τον έκαιγε ζωντανό αν μάθαινε κάτι τέτοιο, οι αυστηροί κανόνες προφοράς της ελληνικής γλώσσας τον απάλλαξαν νωρίς από αυτή την ιδιότητα χωρίς δεύτερες σκέψεις ή φαλλικούς πειραματισμούς. Αντίθετα ο Πάστορας Παστέρ διέθετε μάτια που έπαιζαν αρκετά κάθε φορά που μια γυναίκα περνούσε δίπλα του και είχε εδώ και καιρό συνειδητοποιήσει ότι το μεγάλο του φετίχ ήταν τα μαστάρια ( τα οποία εάν υπήρχε θεός θα τα λέγανε παστάρια και εγώ θα είχα απαλλαχτεί από αυτή την αβάσταχτη ρωγμή στην ηλιθιότητα του κειμένου).
Εκτός από τραγόπαπας, ο Παστόριους ήταν και αρκετά διεφθαρμένος. Είχε διάφορα πάρε δώσε με πολλές σκιώδεις φιγούρες της κοινότητά τους αλλά και αρκετούς «μεγαλοεπενδυτές» της πολιτείας του πουθενά στο οποίο βρισκόταν. Έτσι οι δωρεές που μάζευε το ποίμνιό του για την διάσωση του μέσου αμερικανού τσοπάνη και την συνέχιση των αγώνων του Tea Party κατέληγαν να γίνονται επενδύσεις σε διάφορα πολιτιστικά κέντρα με ονόματα όπως « Η Μοζαμβίκη», « Τα πρόθυμα μπούτια» και μετοχές σε εταιρίας σαν και τις « Pyramida Inc» και «Ellinika Ependytika Omologa Dimosioy LLD.» Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία του Παστόριους ήταν στο κλάδο του λαθρεμπορίου στον οποίο έκανε μια πραγματική κίνηση ματ που θα του απέφερε τεράστια κέρδη. Χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις που γνωστοί του είχαν κάνει κατά το πόλεμο του Ιράκ στη Μέση Ανατολή, αλλά και το Facebook, κατάφερε να μεταφέρει παράνομα στις Η.Π.Α τις μεγαλύτερες ποσότητες τούρκικου παστουρμά από την εποχή που η Εβραϊκή μαφία έπαψε να ελέγχει αυτή την αγορά. Τα McDonalds θα ίδρωναν.
Όταν η συμφωνία διεκπεραιώθηκε, και ο παστουρμάς έφθασε στο μοναδικό λιμάνι που υπήρχε στα δύο βήματα μετά το πουθενά, ο Παστόριους είχε ένα πονηρό χαμόγελο που ξεκινούσε από το αριστερό του αυτί και έφθανε άνετα στο τυλιγμένο παστέλι που είχε στη δεξιά τσέπη του πουκάμισού του. Ήταν εκείνη η στιγμή που αποφάσισε να κάνει κάτι που ήθελε εδώ και πολύ καιρό αλλά ποτέ δε το έκανε. Ήταν μια από εκείνες τις πράξεις, εκείνες τις ενέργειες που φοβόσουν να κάνεις γιατί δεν ήξερες τι συνέπειες θα είχαν και πως θα ένιωθες κατά τη διάρκειά τους. Παρόλα αυτά εκείνη η μέρα ήταν μέρα επιτυχίας για το Παστόριους και έτσι η αίσθηση του αήττητου και άθραυστου που είχε υπερνίκησε το φόβο και την ανασφάλειά του.
Ο Παστόριους μπήκε στο ελληνικό εστιατόρια ευδιάθετος αλλά βγήκε μετά με ένα φορείο χωρίς να αναπνέει. Ο Παστόριους στραβοκατάπιε τη πρώτη κουταλιά πατσά που έφαγε στη ζωή του. Η αντιστροφή του φθόγγου στο οποίο η ζωή του Παστόριους βασίστηκε ψυχή τε και σώματι αποδείχτηκε αβάσταχτη για τον οισοφάγο του και έτσι σε λίγα λεπτά βρέθηκε να δέχεται μάταια πρώτες βοήθειες από έναν ανειδίκευτο μάγειρα που ήξερε μόνο πως να κάνει τράγο μακαρονάδα χωρίς να κόψει τα κέρατα. Ο θρύλος λέει ότι ακόμα και τώρα που ο Παστόριους είναι θαμμένος εκείνο το καταραμένο κομμάτι από πόδι προβατίνας στροβιλίζεται μέσα στο λαιμό του.

Μια ιστορία για το Halloween

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 01 Nov 2011 03:07:00 +0000

« Σου έχω πει πως ο προ-πάππους μου ήταν βρικόλακας;» ρώτησα τον Πέτρο σηκώνοντας το μπουκάλι μου για να του δείξω ότι ήθελα μια άλλη.
« Τι, έκλαιγε αίμα και γυάλιζε στον ήλιο;» με ρώτησε ανοίγοντας ένα ακόμα μπουκάλι.
« Όχι βαμπίρ , βρικόλακας. Σηκώθηκε από το τάφο.»
« Για πες» απάντησε. Ήταν αργά και όσοι είχαν έρθει να πιούν ήταν ήδη μεθυσμένοι.
« Ο προ-πάππους μου ήταν στον ΕΛΑΣ,» ξεκίνησα και ήπια μια γουλιά. « Όταν έγιναν τα Δεκεμβριανά βρισκόταν με μια μικρή ομάδα κρυμμένη σε ένα βουνό στη Μάνη και μετά την συμφωνία της Βάρκιζας ήταν από τους λίγους που αρνήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα. Όταν μονάδες του εθνικού στρατού άρχισαν να τους αναζητούν, η ομάδα του παππού μου κατέβηκε στο πιο κοντινό χωριό και ζήτησαν από τους κατοίκους να τους κρύψουν μέχρι να φύγει ο στρατός. Οι κάτοικοι όμως τους πρόδωσαν και σε μια σύντομη μάχη λίγο έξω από το χωριό ο στρατός τους επιτέθηκε σκοτώνοντάς τους όλους. Ο ιερέας του χωριού αρνήθηκε να τους κηδεύσει γιατί ήταν κομμουνιστές αφήνοντας τους να σαπίσουν στην έρημο. Μόνο μερικοί από τους κατοίκους, που προφανώς είχαν συνείδηση, πήραν το θάρρος και τους έθαψαν σε έναν ομαδικό τάφο. Εάν θυμάμαι καλά ο κοινοτάρχης του χωριού πήρε και επίσημο έπαινο από τον βασιλιά.
Όταν μπήκε ο χειμώνας την επόμενη χρονιά μερικοί βοσκοί άρχισαν να βρίσκουν νεκρά πρόβατα, στεγνά από αίμα. Στην αρχή νόμιζαν ότι ήταν λύκοι, αλλά αργότερα μερικές γυναίκες άρχισαν να μιλούν για μια σκιά που έβλεπαν να περνά έξω από τα σπίτια τα βράδια και μια απίστευτα βρώμικη μυρωδιά που τη συνόδευε.Κανείς βέβαια δεν έδωσε μεγάλη σημασία. Οι αμερικανοί είχαν φέρει μεγάλες γεννήτριες, κατασκευασμένες στο Ντιτρόιτ που θα παρήγαγαν ρεύμα και θα σκότωναν κάθε σκιά, θα έκαναν κάθε λύκο να φοβάται να πλησιάσει. Πριν όμως το ρεύμα φθάσει στη περιοχή, ο ταχυδρόμος βρέθηκε νεκρός, χωρίς αίμα, και η μικρότερη κόρη του δημάρχου εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος πίσω της. Ένας γέρος, εβδομήντα χρονών, είπε στον δήμαρχο ότι στο χωριό υπήρχε ένας βρικόλακας και πως έπρεπε να τον σκοτώσουν. Έπρεπε να πάνε το πρωί, ακριβώς μετά την ανατολή, στον τάφο του νεκρού και αφού ένας παππάς τον διαβάσει τρείς φορές ένας νέος, όχι παραπάνω από δεκαεφτά θα πρέπει να του κόψει τη καρδιά και να τη κάψει. Ο δήμαρχος ήταν τόσο φοβισμένος για τη κόρη του που έκανε ακριβώς ότι του είπε ο γέρος. Πήρε τον ιερέα και τον δεκαπεντάχρονο γιο της πιο φτωχής οικογένειας και πήγαν στον ομαδικό τάφο. Όταν ξεθάψανε τον τάφο, βρήκαν τον παππού να βρίσκεται πάνω από όλα τα άλλα πτώματα, φουσκωμένος από το αίμα και άφθαρτος, λες και δεν είχε θαφτεί ούτε για μια ώρα. Λένε πως όταν ο ιερές άρχισε να διαβάζει την Αγία Γραφή ο προ-πάππους μου άρχισε να ουρλιάζει και να τρέμει, προσπαθώντας να σηκωθεί αλλά ο νεαρός και ο δήμαρχος τον κρατούσαν από τα χέρια. Όταν ο ιερέας τελείωσε ο νεαρός με ένα μαχαίρι έκοψε την καρδιά και την έκαψε σε μια φωτιά που άναψαν και έσβησαν με αγιασμό. Ύστερα γύρισαν σπίτια τους και δε ξαναμίλησαν για αυτό ποτέ τους. Μόνο όταν οι οικογένειες των νεκρών ζήτησαν πίσω τα παιδιά τους, ο δήμαρχος έγραψε στους δικούς μου ότι συνέβη.»
« Και η κόρη του δημάρχου βρέθηκε;»
« Ποτέ. Ο δήμαρχός πέθανε χωρίς ποτέ να μάθει που κατέληξε.»
«Τόσο εύκολα πεθαίνουν οι βρικόλακες;» με ρώτησε ένας άνδρας που κάθονταν δίπλα. Φορούσε σκούρα ρούχα και ένα μαύρο δερμάτινο μπουφάν παρά τη ζέστη που έκανε. Είχε πολύ κοντά μαλλιά και μια κίτρινη σκιά στα μάτια.
« Μια απλή ιστορία είναι, ένα παραμύθι που μου έλεγε ο παππούς μου,» είπα γρήγορα για να μη φανώ προληπτικός.
«Κανένας άνθρωπος δε μπορεί να σκοτώσει ένα βρικόλακα. Πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω» συνέχισε σα να μην είχα μιλήσει καθόλου και ύστερα τελείωσε τη μπύρα που έπινε.
« Και από που το ξέρεις αυτό;» τον ρώτησα χαμογελώντας. « Έχεις σκοτώσει κανένα;»
« Εγώ προσωπικά όχι. Ο εργοδότης μου με προτιμά να οπλίζω αυτούς που είναι πρόθυμοι, σαν εσένα.»
« Και ποιός είναι ο εργοδότης σου;»
« Δεν έχει σημασία ποιός είναι, αλλά το τι θέλει να κάνει,» μου απάντησε και ακολουθώντας τη σιωπή μου συνέχισε. « Θέλει να πατήσει ένα κουμπί, ένα απλό κουμπί κρυμμένο μες στον άνθρωπο. Αλλά για να το καταφέρει θέλει ανθρώπους σαν και εσένα, πρόθυμους.»
« Εάν θέλει ανθρώπους για να πατάνε κουμπιά ας βάλει μια αγγελία,» του είπα και αποφάσισα να σταματήσω τη κουβέντα. Είχα αρχίσει να αισθάνομαι περίεργα.
«Πίστεψέ με, οι αγγελίες είχαν δοθεί εδώ και καιρό. Όσοι έχουν κριθεί πρόθυμοι μπορεί να μην είναι έτοιμοι ακόμα αλλά θα είναι όταν οι περιστάσεις τους χρειαστούν,» είπε και άρχισε να με πλησιάζει.
« Τι κάνεις;» τον ρώτησα καθώς σήκωνε το χέρι του και με ακουμπούσε στο μάγουλο. Με κοίταξε για μια στιγμή στα μάτια και με μία γρήγορη κίνηση με γρατσούνισε στο μάγουλο. « Είσαι τρελός;» του φώναξα και αμέσως πετάχτηκα μακριά του. Χωρίς να το καταλάβω άρχισα να περπατάω γριγρί και έφυγα από το μαγαζί ενώ κρατούσα το μάγουλό μου που ήταν γεμάτο αίμα.
Προχώρησα για αρκετά λεπτά και με κάθε βήμα τα πόδια μου γίνονταν πιο βαριά και το μυαλό μου τριγύριζε. Έπεσα ξαφνικά στα γόνατα και νόμιζα πως είχα σταματήσει να αναπνέω. Ένας τεράστιος, ψιλός βόμβος άρχισε να ακούγεται στα αυτιά μου και τότε άρχισα να νιώθω για πρώτη φορά. Ένιωθα το βάρος της υγρασίας στο δέρμα μου και τον τρόπο με τον οποίο άλλαζε τις μικρές τρίχες στο λαιμό μου. Άκουγα το παλμό μου, το αίμα μου να κυλά ρυθμικά μέσα και να επιταχύνεται με κάθε στιγμή που περνούσε και μύρισα τον ιδρώτα μου, πικρό, καθώς έβγαινα αργά από κάθε πόρο του σώματός μου. « Έχει αρχίσει ήδη,» άκουσα να μου ψιθυρίζει ο ξένος που είχα αφήσει στο μπαρ. «Άσε το να σε πάρει , δε μπορείς αντισταθείς . Άσε το να σε πάρει, και τρέξε.» Όταν τελείωσε να μιλάει, ο βόμβος σταμάτησε μαζί του. Τα γόνατα μου σηκώθηκαν αμέσως από το έδαφος και άρχισα να τρέχω, κάθε βήμα όλο και πιο γρήγορο, κάθε ανάσα και πιο κοφτή. Χωρίς να καταλαβαίνω, αλλά ξέροντας που έπρεπε να φθάσω, έστριβα σε δρόμους και σοκάκια, με τα μάτια μου να βλέπουν μόνο σκιές και θολές εικόνες από ότι νόμιζα ότι ήταν δρόμοι.
Όταν βγήκα έξω από τη πόλη οι αισθήσεις μου άρχισαν να μαλακώνουν. Το βάρος στο δέρμα μου είχε μαλακώσει και τα αυτιά μου είχαν ηρεμήσει από το θόρυβο. Έμεινα για λίγο ακίνητος, προσπαθώντας να καταλάβω που είμαι και τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά μια ξαφνική αίσθηση κρύου στη πλάτη επιτάχυνε τις αισθήσεις μου για μια ακόμα φορά. Δεν ήταν κάποιος άνεμος που το προκαλούσε και σίγουρα δεν ήταν η νύχτα. Ήταν ένα πικρό κρύο, μια επίθεση κενού, δυσάρεστη σαν θάνατο. Γύρισα προς την κατεύθυνση αυτής της αίσθησης και είδα μια σιλουέτα να πλησιάζει αργά και σίγουρα προς το μέρος μου, προσκαλώντας τη σκοτεινιά να έρθει μαζί της.
« Είσαι καινούριος,» μου είπε με μια φωνή που κόχλαζε μίσος και αρρώστια. Βρώμικος και δύσοσμος με ένα λευκό πρόσωπο, σάπιο από το χρόνο και νύχια μακριά, βρώμικα, έστεκε αφύσικα σα να μην ακουμπούσε στη γη. Με μια φουσκωμένη κοιλιά και ρούχα βρώμικα με κόκκινο ήταν σα μια τρύπα που τραβούσε χρώμα, ζωή και θέληση από τα πάντα. « Ότι μείνει από εσένα θα το κρατήσω. Δώρο για αυτούς που θα στείλουν μετά από εσένα.» μου είπε τείνοντας το χέρι του προς τα μένα. Συνέχισε να φτύνει απειλές και να με βρίζει αλλά δε μπορούσα να τον ακούσω. Ένιωσα το αίμα μου να σταματά και μια έκρηξη συνέβη με κέντρο τη καρδιά μου. Δε μπορούσα να πάρω ανάσα και το το δέρμα μου ήταν ερεθισμένο. Τα κόκκαλα μου άρχισαν να επεκτείνονται και τα χέρια μου σκλήραιναν και γίνονταν πιο δυνατά. Τα μάτια άλλαξαν και με έκανα να βλέπω μορφές και σχήματα αντί για εικόνες. Μην αντέχοντας το πόνο φώναξα, αλλά μόνο ένα ουρλιαχτό βγήκε από το στόμα. Ένας ήχος που έκανε ακόμα και τα φύλλα να σταματήσουν.
« Εβδομήντα χρόνια προσπαθούν να με καταστρέψουν. Νομίζεις ότι ένα κουτάβι σα και σένα θα τα καταφέρει;» είπε η μορφή μπροστά μου αλλά πλέον ήξερα ότι ήταν ο εχθρός μου. Χωρίς να τον αφήσω να ξαναμιλήσει όρμησα εναντίον του. Πολύ αργός για να με αποφύγει, δέχτηκε τα δόντια μου στον ώμο του, η γεύση του πικρή σαν αρσενικό και μοναξιά. Ακίνητος και χωρίς καμία έκφραση με άρπαξε από το λαιμό κα με έριξε στο έδαφος. Του όρμησα ξανά αλλά διαβάζοντάς με απέφυγε και πιάνοντάς με από το χέρι με μια λαβή προσπάθησε να με ακινητοποιήσει. Χωρίς να χάσω χρόνο, άρχισα να να τρέχω και να τον σέρνω μαζί μου. Τρέχοντας σε κύκλους τον έφερα κοντά σε ένα δέντρο και σκαρφάλωσα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Όταν έφτασα στη κορυφή τον έπιασα με τα δύο μου χέρια και με δύναμη τον έριξα να πέσει στη γη. Έσπασα ένα από τα κλαδιά του δέντρου και με ένα πήδημα βρέθηκα δίπλα του. Με δύναμη το κάρφωσα στη καρδιά του και αμέσως με συνεπήρε ένα αίσθημα ευχαρίστησης, σα να είχα επιτύχει στη δουλειά που ένας άγνωστος αφέντης μου είχε αναθέσει. Γυρνώντας τη πλάτη στο κουφάρι, κοίταξα στον ουρανό και για πρώτη φορά αντίκρισα την ομορφιά του φεγγαριού όπως το συνόδευε ο ήχος από το θρόισμα των φύλλων. Μεγάλο σα τη θάλασσα, η όψη του με σαγήνευε και με έκανε να το κοιτά υπνωτισμένος.
« Εύκολη δουλειά νομίζεις ότι έχεις, μικρέ,» άκουσα μια φωνή πίσω μου να λέει και στο τέλος της ένιωσα ένα τρύπημα στη κοιλιά μου. « Πλάσματα σα και μένα δεν αρκούνται σε επιπόλαιους θανάτους,» μου είπε και έπεσα στο έδαφος. Αφαιρώντας το κομμάτι ξύλου από το σώμα μου με γύρισε γύρισε προς τη μεριά του.Με το αριστερό του χέρι με ακούμπησε στο μέρος της καρδιά και αμέσως ένιωσα κρύο και απελπισία να απλώνονταν στο στέρνο μου σα σήψη. Αυτή τη φορά δε μίλησε, μόνο με κοιτούσε στα μάτια με την ίδια πίκρα, το ίδιο μίσος ακόμα και στη νίκη του.

Χταπόδια στο Νείλο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 11 Oct 2011 00:45:00 +0000

Αποφάσισα να γράψω ένα ερωτικό γράμμα . Δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή πρόσωπο στο νου μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν μια αυθόρμητη απόφαση της στιγμής. Αντίθετα, μου πήρε αρκετό χρόνο για να πάω από την ιδέα στην εκτέλεση και άλλο τόσο για να κάνω τις κατάλληλες προετοιμασίες. Η ιδέα μου είχε έρθει εδώ και τρείς μέρες και η τελική απόφαση πάρθηκε κάπου στις δύο η ώρα το πρωί ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ ύστερα από μια αϋπνία πέντε ημερών. Ενώ είχα κλείσει τα μάτια μου και προσποιούμουν ότι έβλεπα όνειρα , έκανα ένα ξαφνικό «κλακ» με τη στόμα μου, πετάχτηκα από το κρεβάτι., άνοιξα τα φώτα σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού μου, ακόμα και αυτό του φούρνου, και έβαλα το air-condition στη χαμηλότερη θερμοκρασία που μπορούσε να χτυπήσει.

Άρχισα να τριγυρίζω στη κρεβατοκάμαρά μου και να ψάχνω για ένα καλό κομμάτι χαρτί, κάτι που να μην είναι τσαλακωμένο και να μην έχει λερωθεί από στάχτες ή κρασί. Καθώς προσπαθούσα να στριμωχτώ κάτω από το κρεβάτι για να φτάσω ένα ξεχασμένο τετράδιο,, θυμήθηκα ένα πακέτο χαρτί εκτυπωτή με το οποίο είχα καταλήξει πριν κάτι μήνες σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να αγοράσω έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο. Αμέσως έτρεξα στη ντουλάπα και σκάβοντας ανάμεσα από τα παρατημένα ρούχα βρήκα το πακέτο να με περιμένει όπως το είχα αφήσει. Τοποθετώντας στο κέντρο του γραφείου ακριβώς απέναντι από τη καρέκλα μου, το μυαλό μου πήγε στο στυλό που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω. Είχα βρει ένα μπλε Bic αρχικά, αλλά εφόσον πλέον χρησιμοποιώ ένα χαρτί για το οποίο είχε βογκήξει ένας ολόκληρος Αμαζόνιος, θα έπρεπε να το τιμήσω με ένα κατάλληλο εργαλείο γραφής. Ίσως τέτοια ώρα να μη μπορούσα να βρω φτερό χήνας, αλλά ήξερα ότι είχα ένα ακριβό στυλό που μου είχε χαρίσει η αδελφή μου ως δώρο γενεθλίων από αυτά που κάνεις σε κάποιον όταν δεν τον ξέρεις αρκετά καλά ώστε να του δώσεις κάτι περισσότερο. Ψάχνοντας για κάνα τέταρτο ακόμα, βρήκα το πολύτιμο δώρο της αδελφής μου να κείτεται στην άκρη του διαδρόμου γυμναστικής που είχα αφήσει να λειτουργεί χωρίς διακοπή τα τελευταία δύο χρόνια για να μου κρατάει συντροφιά τις νύχτες.

Έχοντας μαζέψει τα κατάλληλα σύνεργα, έκατσα στη καρέκλα και ετοιμάστηκα να αμολήσω τον ερωτικό χείμαρρο που είχα στο μυαλό μου τις τελευταίες τρείς μέρες. Δεν μπορούσα να ξεκινήσω με επιφώνηση γιατί δεν ήξερα σε ποιον θα κατέληγε το γράμμα μου. Αυτό θα ήταν μια απόφαση της τελευταίας στιγμής και δεν ήθελα να επηρεάσει ότι είχε ακολουθήσει πιο πριν. Προτίμησα να ξεκινήσω με κάτι αρκετά απλό και σύντομο. « Σε αγαπώ» έγραψα και έβαλα τελεία. Δεν ήθελα να αφήσω παρερμηνευτώ. Ύστερα από τα πρώτα δύσκολα λόγια, οι λέξεις άρχισαν να κυλούν πολύ πιο εύκολα και τα ορθογραφικά λάθη άρχισαν να με απασχολούν όλο και λιγότερο. Δεν ήθελα να κάνω μουτζούρες και το να αλλάξω χαρτί θα σκότωνε τον ίστρο μου όπως το χαρτί τον Αμαζόνιο. Περιέγραψα τα αισθήματά μου, πως ήταν να μη μπορώ να δω τον παραλήπτη και πως πίστευα πως θα ένιωθα εάν τον έβλεπα έστω και για λίγο. Μίλησα για το πως θα περνούσα το χρόνο μαζί του και πως θα τον έκανα ευτυχισμένο στη κάθε στιγμή του. Δεν έκρυψα λεπτομέρειες και δεν ντράπηκα να του περιγράψω πως ήθελα να παίξω μαζί του και να τον γαργαλίσω πίσω από το αριστερό αυτί καθώς θα ένιωθα τις μικρές τρίχες στο σβέρκο του στο στέρνο μου. Κάπου στα μισά τον έβρισα γιατί ήταν τόσο παθητικός στη σχέση μας και δεν έπαιρνε καμία πρωτοβουλία αφήνοντας πάντα εμένα να κάνω το πρώτο βήμα. Εδώ κάπως δυσκολεύτηκα γιατί δε γνώριζα εάν ο παραλήπτης θα ήταν άντρας ή γυναίκα και έτσι δεν ήξερα εάν έπρεπε να του πω ότι είναι μια τσούλα ή μαλάκας, αλλά κατάφερα να σωθώ τη τελευταία στιγμή και χρησιμοποιώντας τη προστακτική του είπα να πάει να γαμηθεί και να μην μου μιλήσει ποτέ. Αλλάζοντας παράγραφο κατάλαβα πόσο υπεροπτικά και ιδιοτελειακά φέρθηκα στη προηγούμενη και έτσι αποφάσισα να πάρω τα λόγια μου πίσω. Τον παρακάλεσα να γυρίσει πίσω αποδεχόμενος όλο το βάρος του χωρισμού μας και υποσχόμενος ότι θα συμπεριφέρομαι καλύτερα αυτή τη φορά του πρότεινα να πάμε διακοπές οι δυο μας μόνο για να βρούμε τη παλιά μας σχέση. Αποφάσισα να πω και ψέματα ότι είχα ήδη αγοράσει τα εισιτήρια για Σαντορίνη ώστε να φανώ πιο πειστικός και ευγενικός, εάν και ακόμα αναρωτιέμαι αν με το τελευταίο φάνηκα κάπως πιεστικός. « Περιμένω σύντομα να σε δω από κοντά. Αιώνια δικός σου, Αντώνης» έγραψα τελειώνοντάς το με μεγάλη ανακούφιση. Το δίπλωσα προσεκτικά τοποθετώντας το στο συρτάρι του γραφείου μου και έσπασα το στυλό. Δε σκόπευα να γράψω κάτι άλλο και έτσι μου ήταν άχρηστος. Σηκώθηκα από τη καρέκλα και άρχισα να κλείνω ένα ένα τα φώτα του σπιτιού. Το επόμενο κομμάτι του σχεδίου μου ήταν η αποστολή, αλλά έπρεπε να περιμένω μέχρι τις δέκα το πρωί. Έτσι ξάπλωσα πάλι στο κρεβάτι μου και έκλεισα τα μάτια, περνώντας τις επόμενες ώρες απολαμβάνοντας τον ήχο του διαδρόμου όπως διακοπτόταν από τον ήχο του ρολογιού δίπλα μου.

Μετά από είκοσι ένα χιλιάδες τικ του ρολογιού το ρολόι έφθασε στο κατάλληλο σημείο. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, φόρεσα μερικά ρούχα και πήγα στη κουζίνα για να φτιάξω ένα φραπέ. Συνήθως τον κάνω με δύο καφέ δύο ζάχαρη και εφτά με οχτώ παγάκια, αλλά σήμερα χρειάστηκε να προσθέσω ένα Zirtec και μισό Anafranil. Το πρώτο το έχω για τις αλλεργίες της άνοιξης. Το δεύτερο έδωσε ένας γιατρός επειδή έπινα λέει περισσότερο από ότι παλιότερα, είχα αϋπνίες, ανορεξία και δεν είχα καμία διάθεση για συζήτηση. Βέβαια ποτέ δεν σκέφτηκα ότι ίσως αυτός να μου έκοβε την όρεξη και ότι απλά τον σιχαινόμουν πάρα πολύ για να πιάσω κουβέντα μαζί του. Όταν τελείωσα με το ανακάτεμα, έριξα το φραπέ σε ένα πλαστικό ποτήρι, πήρα ένα πορτοκαλί καλαμάκι και έτρεξα στην είσοδο της πολυκατοικίας. « ΤΑΚΗ!» φώναξα όταν είδα τον ταχυδρόμο να ήταν ακριβώς ένα βήμα πριν την εξώπορτα, έτοιμος να φύγει. « Έλα ρε Τάκη και σου ετοίμασα το καλύτερο καφέ που θα έχεις πιεί από τότε που σταμάτησες τις βότκες. Είμαι σίγουρος πως θα θέλεις να κάνεις και τσιγάρο όταν τον τελειώσεις.» Ο ταχυδρόμος με χαιρέτησε και με ευχαρίστησε για τον καφέ αλλά αρνήθηκε να τον πιεί. Επέμενα ότι είχα πολύ δουλειά και έπρεπε να βιαστεί. Ακόμα και όταν του είπα ότι οι κόκκοι ήταν από παράνομη κολομβιανή ποικιλία που είχε φέρει στην Ελλάδα ο ξάδελφος μου κρύβοντας τη στο πρωκτό του για τριάντα έξι ώρες , ο Τάκης αρνήθηκε ακόμα και να τον δοκιμάσει. Χωρίς να έχω άλλη υπομονή πέταξα το πορτοκαλί καλαμάκι στο πάτωμα, έπιασα τον Τάκη από το σβέρκο και άρχισα να σπρώχνω το πλαστικό ποτήρι προς το στόμα του. Δεν ξέρω εάν ήταν τα φάρμακα που είχα βάλει ή ο φραπές που δεν τον άφηνε να πάρει ανάσα, αλλά ο Τάκης μες σε λίγα δευτερόλεπτα είχε πέσει στο πάτωμα αναίσθητος. Χωρίς να χάσω χρόνο, άνοιξα τη τσάντα που είχε μαζί του και έψαξα για τα γράμματα που είχε παραλάβει. Άρπαξα ένα τυχαία και το άνοιξα με προσοχή για για να μη το σκίσω. Πέταξα τα χαρτιά που είχε μέσα και έβαλα το δικό μου. Στη συνέχεια πήρα λίγο από τη κόλλα που είχα στη τσέπη του παντελονιού μου και έκλεισα το γράμμα όπως ήταν πριν την επέμβασή μου. Βάζοντάς το πάλι στη τσάντα του ταχυδρόμου, έτρεξα στο διαμέρισμα μου και διπλοκλείδωσα τη πόρτα. Αμέσως πέταξα το σέικερ και κάθε άλλο αποδεικτικό στοιχείο από το μπαλκόνι και ξαναξάπλωσα στο κρεβάτι.

Για δέκα μέρες δε σηκώθηκα παρά μόνο για να χρησιμοποιήσω τη τουαλέτα και να παραγγείλω πίτσα από τη πιτσαρία δύο τετράγωνα πιο κάτω. Μερικές φορές άκουσα κάποιον να χτυπά τη πόρτα και φωνάζει ότι εάν με βρει θα με γαμήσει αλλά επειδή ήμουν σίγουρος ότι δεν ήταν ο πιτσαδόρος φρόντισα να μην ανοίξω. Την δέκατη μέρα όμως ένας πιο μαλακός και σταθερός χτύπος ακούστηκε που με έκανε να σηκωθώ από το κρεβάτι και να αρχίσω σιγά σιγά να περπατάω προς τη πόρτα. Την άνοιξα αργά, φροντίζοντας να κρύβομαι πίσω της. « Είναι κανείς εδώ;» με ρώτησε μια ψιλή φωνή περιμένοντας απάντηση. Αφού το σκέφτηκα για ένα λεπτό, έβγαλα το κεφάλι μου και κοίταξα ποιος μιλούσε. Ήταν ένας κοντός και χοντρός άνδρας γύρω στα εξήντα που φορούσε ένα ασπρόμαυρο ριγέ κουστούμι με ασορτί παπούτσια και γραβάτα. Κάτω από σακάκι του είχε ένα ροζ πουκάμισο και είμαι σίγουρος ότι κάπου στη γραβάτα το κάποιος θα μπορούσε να βρει τη χρυσή τομή εάν ήξερε τα σωστά μαθηματικά. « Τι θα θέλατε;» τον ρώτησα απογοητευμένος. Ο γέρος έβγαλε ένα κομμάτι χαρτί από τη τσέπη του, ξερόβηξε και άρχισε να το διαβάζει δυνατά: « Το πρώτο ερωτικό γράμμα το έστειλε η Βασίλισσα Ανκεσεναμούν , κόρη του Ακενατέν και γυναίκα του του αδελφού της Τουτανκαμών, στον Χιτίτη βασιλιά Σιππιλουλιούμα τον πρώτο. “ Ο άνδρας μου πέθανε και δεν έχω γιούς, του έγραψε. Λένε για σένα πως έχεις πολλούς γιούς. Πρέπει να μου στείλεις έναν για να γίνει σύζυγός μου. Δε θέλω να παντρευτώ έναν από τους υπηκόους μου... Φοβάμαι.”

Έπαιξα λίγο με τα μάτια μου και αναρωτήθηκα εάν ο καναπές είχε ακόμα εκείνο το λεκέ από τη σοκολάτα που είχα χύσει πριν δύο χρόνια. « Πέρασε μέσα,» του είπα στο τέλος και έκλεισα τη πόρτα πίσω μου.

Η Νύχτα που φορέσαμε τις Μάσκες 4: Θελήματα, Μέρος Τρίτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 27 Sep 2011 03:48:00 +0000

« Πως είσαι;» με ρώτησε μαλακά, κοιτώντας με στα μάτια.

« Τι θέλεις;» της απάντησα αμέσως. Ήταν το τελευταίο άτομο που θα ήθελα να συναντήσω εκείνη τη στιγμή, δύο μέρες από τότε, ακόμα και τώρα.

« Θα ήθελα να σου αγοράσω ένα καφέ»

« Για να μου πεις ότι χρωστάω σε κάποιος κάνα δύο περιουσίες;Καλή σου νύχτα» της είπα απότομα και έκανα να φύγω.

« Φρεντ περίμενε,» με πρόσταξε υψώνοντας ελαφρά τη φωνή. « Αυτή τη φορά έρχομαι με μια πολύ καλή πρόταση τόσο για σένα όσο και για τους φίλους σου.»

« Σε ακούω,» της είπα καθώς η λογική μου πάλευε με την ευγένεια.

« Όχι εδώ», μου είπε ανάβοντας ένα τσιγάρο. « Πάμε σε εκείνη τη καφετέρια στη γωνία.»

« Θα σε παρακαλέσω να κάνεις γρήγορα . Έχω και άλλες υποχρεώσεις,» της είπα όταν καθίσαμε σ ένα τραπέζι με θέα το δρόμο έξω. Παρά την αρνητική μου στάση δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Φορούσε ένα στενό ταγιέρ και ένα ζευγάρι μαύρες γόβες που ενώνονταν εντυπωσιακά με δύο λεπτές γάμπες που θα μπορούσαν να χαράξουν διαμάντια. Με τον καπνό από το τσιγάρο να σκιάζει τη μάτια της, ήταν η νύχτα η ίδια.

« Απλά άκουσε με και άσε με να μιλήσω χωρίς διακοπές.»

« Εντάξει,» της απάντησα μη ξέροντας τη να περιμένω.

« Πρώτα οφείλω μια εξήγηση για το τρόπο που ενέργησα εκείνη τη βραδιά. Όπως καταλαβαίνεις έπρεπε να παραδώσω την κλήτευση πληρωμής με κάθε τρόπο και δε μπορούσα να το διακινδυνεύσω. Το γνωρίζω ότι οι τρόποι μου δεν ήταν οι καλύτεροι αλλά είναι εμφανές ότι κανείς δε μπορεί γνωρίζει την αντίδραση του οφειλέτη και παλαιότερα υπήρξαν αρκετά παραδείγματα ασυνήθιστων , αν όχι επικίνδυνων, αντιδράσεων. Πριν δύο μήνες ένας κύριος που χρωστούσε ένα αρκετά μεγάλο ποσό αποπειράθηκε να κλέψει τα έγγραφα της κλήτευσης από την τσάντα μου αν είναι δυνατόν. Τέλος πάντων, πρέπει να πω ότι εάν γνώριζα εσάς και την Έμμυ τότε θα έπραττα λιγότερο ύπουλα και αρκετά πιο ειλικρινά.

Η πρώτη μου παράκληση, λοιπόν, για σήμερα είναι να ξεχάσετε ότι έχει προηγηθεί μεταξύ μας, τουλάχιστον για όσο θα κρατήσει η συζήτησή μας. Ούτως ή άλλως το δάνειο της Έμμυ θα έπρεπε κάποιο στιγμή να πληρωθεί.»

Έχοντας ως εναλλακτική το να ξαναρχίσω να σκέφτομαι το ¨τις πταίει¨ του αδελφού μου μέχρι να έρθει η ώρα για το πάρτι είπα στην Μελπομένη να συνεχίσει. Φυσικά δε περίμενα κάτι καλό να βγει από αυτό, αλλά τα προβλήματα ήταν πλέον κάτι μόνιμο.

« Ωραία,» είπε η Μελπομένη ανάβοντας ένα ακόμα τσιγάρο. Τα χείλη της σχημάτισαν έναν τέλειο κόκκινο κύκλο καθώς τραβούσε τη πρώτη τζούρα. « Θα πρέπει να σας πω ότι ο εργοδότης μου είναι αρκετά εύπορος και όπως κάθε άνδρας που έχει τέτοια περιουσία έχει περάσει από την απλή συλλογή χρημάτων στη συλλογή αντικειμένων που θεωρούνται μοναδικά, πολύτιμα ή τουλάχιστον άξια λόγου. Ο εργοδότης μου βέβαια δεν αρκείται στην συλλογή έργων τέχνης. Αντίθετα, αντλεί ευχαρίστηση στην απόκτηση αντικειμένων πολύ διαφορετικών. Ψάχνει να βρει αντικείμενα τα οποία βρίσκονταν στο φόντο σημαντικών στιγμών του παρελθόντος, που συμμετείχαν σε γεγονότα που διαμόρφωσαν το παρόν, ή αντικείμενα που άνηκαν σε σημαντικά ιστορικά πρόσωπα. Για παράδειγμα, έχει στη κατοχή του το αυθεντικό χειρόγραφο των 95 Θέσεων του Μαρτίνου Λούθηρου και ξόδεψε πάνω από δύο χρόνια και τρία εκατομμύρια για να βρει το μαχαίρι που η Κορντέι χρησιμοποίησε για να δολοφονήσει το Μαρά. Αυτή τη περίοδο του προσοχή του έχει τραβήξει ένα αντικείμενο το οποίο, με βάση αρκετά αξιόπιστες πληροφορίες, βρίσκεται κοντά σας. Δε σου κρύβω ότι από ότι έχει αφήσει να εννοηθεί, πρέπει να το θεωρεί ένα από τα πιο σημαντικά και πολύτιμα αντικείμενα με τα οποία έχει ασχοληθεί ποτέ. Όπως καταλαβαίνεις, μου έχει αναθέσει να το αγοράσω κάνοντας μια αρκετά δελεαστική πρόταση. Για την ακρίβεια, μου είπε να σου προσφέρω ένα εκατομμύριο ως αρχική τιμή με τη δυνατότητα να το αυξήσω στα δύο εκατομμύρια εάν χρειαστεί. Φυσικά είμαι διατεθειμένη να του αφηγηθώ μια αρκετά λεπτομερή ιστορία σκληρής διαπραγμάτευσης στην οποία δε μου άφησες καμία άλλη επιλογή παρά να σου δώσω το όλο το ποσό.»

« Σε ευχαριστώ για την ειλικρίνεια ,» της είπα απορημένος,« αλλά δε νομίζω να βρίσκεται στη κατοχή μου κάτι τόσο πολύτιμο με τέτοια αξία.»

« Εδώ είναι που περιπλέκονται τα πράγματα. Βλέπεις, τις προάλλες η αποστολή μου δεν ήταν μόνο να παραδώσω τη κλήτευση. Έπρεπε επίσης να δω με τι άτομα η αληθινή μου αποστολή είχε να κάνει. Έπρεπε να βεβαιωθώ ότι ο τωρινός ιδιοκτήτης του αντικειμένου που αναζητώ ένα άτομο με το οποίο μπορώ να συνεννοηθώ και με τα οποίο μπορώ να φθάσω σε έναν λογικό συμβιβασμό. Όπως καταλαβαίνεις, όταν μίλησα με τον Χιούγκο αντιλήφθηκα αμέσως ότι εάν ήθελα κάτι από εκείνον, το να του το ζητήσω θα ήταν το τελευταίο πράγμα που έπρεπε να κάνω. Έτσι αποφάσισα να απευθυνθώ σε ένα άτομο με πιο ... ισχυρή λογική από ότι ο Χιούγκο.»

« Εάν κατάλαβα καλά με θέλεις να πείσω τον Χιούγκο να σου πουλήσει ένα αντικείμενο για δύο εκατομμύρια,» ρώτησα μπερδεμένος . Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ για τη ξαφνική ευκαιρία ή να αρχίζω να σκέφτομαι τρόπους να απαλλαγώ από αυτή.

« Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει πως θα καταφέρετε να μου πουλήσετε το αντικείμενο. Πηγαίνετε με την ειλικρίνεια όλου του κόσμο ή απλά πάρτε το χωρίς να το καταλάβει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η συναλλαγή όσο νωρίς γίνεται και χωρίς προβλήματα.»

« Δύσκολο αυτό όταν μιλάμε για τον Χιουγκό.»

« Φρέντρικ,» είπε η Μελπομένη βάζοντας λίγο συναίσθημα κάτω από το πέπλο άνεσης που είχε όταν μιλούσε. « Σου προσφέρω μια μοναδική ευκαιρία. Δύο εκατομμύρια για ένα αντικείμενο που δεν ενδιαφέρει κανέναν. Δύο εκατομμύρια για ένα αντικείμενο που έχει μόνο αξία στα μάτια ενός ανθρώπου που σκορπά περιουσίες για ένα απλό πάθος. Και ξέρω ότι πραγματικά θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις αυτά τα χρήματα.»

« Γιατί να μη το πουλήσω σε κάποιο άλλο συλλέκτη για περισσότερα;» τη ρώτησα σε μια προσπάθεια να φθείρω την αξιοπιστία της πρότασης της. Ήταν πολύ καλή για να συμφωνήσω, όσο και αν μέσα μου ήθελα να απαντήσω αμέσως καταφατικά.

« Όπως σου είπα τα αντικείμενο αυτό είναι καθαρά ιστορικής σημασίας και έχει πραγματική αξία σε ένα πολύ μικρό αριθμό ατόμων. Θα είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον που θα γνωρίζει την αξία του και ακόμα δυσκολότερο να να βρεις κάποιον με καλύτερη οικονομική πρόταση από τη δική μου.»

« Εντάξει,» απάντησα σκεπτόμενος ότι στη χειρότερη θα έμενα χωρίς καμία αμοιβή και τον Χιούγκο θυμωμένο μαζί μου για κάνα μήνα. Στη καλύτερη, τα χρήματα θα μοιράζονταν μεταξύ της παρέας και θα ρίχναμε ένα καλό πάρτι με ζωντανή μουσική και μεθυσμένα χαμόγελα.

« Ωραία, τώρα πρέπει να μιλήσουμε για τις λεπτομέρειες,» είπε αμέσως η Μελπομένη σβήνοντας το τσιγάρο. « Το αντικείμενο είναι ένας μικρός δερμάτινος σάκος στο χρώμα του καμένου καφέ που δένει στο λαιμό με ένα λεπτό σχοινί. Είναι αρκετά εύκολο να το εντοπίσεις αφού διαφέρει αρκετά από κάθε σύγχρονο σάκο ή πουγκί. Ο εργοδότης μου μου τόνισε ότι θέλει ο σάκος να είναι ανέγγιχτος και κλειστός όταν παραδοθεί. Η συναλλαγή θα γίνει στην οδό Θορώ 15 σε τρεις μέρες, υπάρχει ένα γραφείο εκεί στο οποίο θα με βρεις. Τέλος, μπορείς να διαλέξεις αν θες την αμοιβή σε μετρητά ή επιταγή.»

Την είδα να σηκώνετε από το τραπέζι, να βγάζει μερικά χαρτονομίσματα από τη τσάντα της και να τα αφήνει στο τραπέζι. « Τι θα γίνει εάν η συμφωνία δε προχωρήσει;» τη ρώτησα πριν φύγει.

«Φρεντ,» είπε απαλά και μου χαμογέλασε. « Ειλικρινά πιστεύεις ότι θα μπορούσες να μου πεις όχι;»

Η Νύχτα που φορέσαμε τις Μάσκες 4: Θελήματα, Μέρος Δεύτερο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Mon, 12 Sep 2011 01:11:00 +0000

Έφυγα από το σπίτι του Άλεξ κυριευμένος από το πιο άσχημο συναίσθημα που είχα νιώσει εδώ και καιρό. Όσα μου είπε ο Άλεξ ήταν πολύ περισσότερο από ότι περίμενα να ακούσω. Το μόνο που ήθελα αυτό το απόγευμα ήταν να κρατήσω την οικογενειακή παράδοση που εγώ και ο Άλεξ είχαμε. « Θα συναντιόμαστε τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα» είχαμε συμφωνήσει όταν ήμασταν μικροί και ακούγαμε το πόσο απασχολημένοι ήταν οι μεγάλοι και δεν μπορούσαν να περνούν αρκετό καιρό με τους συγγενείς τους. Φυσικά όταν πήραμε αυτό τον όρκο δεν είχαμε υπολογίσει το πόσο διαφορετικοί γίνονται οι άνθρωποι με τα χρόνια και έτσι και οι δύο αρκεστήκαμε στο να βρισκόμαστε μία φορά το μήνα, που αρκετές φορές γινόταν δύο μήνες.

Περίμενα αυτό το απόγευμα να ήταν ένα όπως τα προηγούμενα, με την Άλμα να παίρνει την Αννέτ από το χέρι για να τη βοηθήσει στη κουζίνα και να τη ρωτά στα κρυφά αν ορίσαμε ημερομηνία γάμου. Ο Άλέξ θα μου έδινε ένα ποτήρι ουίσκι, ούτε φθηνό ούτε ακριβό, αλλά αρκετά καλό ώστε να μπορεί κάποιος να το απολαμβάνει τακτικά χωρίς να τον χαρακτηρίσουν μέθυσο. Ύστερα θα καθόταν στη πολυθρόνα απέναντί μου και θα ξεκινούσε το διάλογο λέγοντας: « Δε θα πιστέψεις τι έγινε προχθές στη κλινική..» διακόπτοντας την πρόταση για να πιεί μια γουλιά. Θα συνέχιζε την ιστορία του περιλαμβάνοντας και αρκετούς λατινικούς όρους και θα την άφηνε στη μέση γιατί η Άλμα θα μας φώναζε στο τραπέζι. Πριν σηκωθεί από τη πολυθρόνα θα έπινε ότι απέμεινε στο ποτήρι του μονορούφι και θα με παρακινούσε να κάνω το ίδιο.

Το δείπνο θα ήταν όπως πάντα κάποιο κρεατικό, αρκετά καλοψημένο από τον Άλεξ, συνοδευμένο από μια στρατιά σαλτών, σαλατών και συνταγών για πατάτα από τα χέρια της Άλμα από τα οποία τα περισσότερα θα ήταν καταδικασμένα να μείνουν αφάγωτα . Ο Άλεξ θα επαινούσε το κρασί που είχε διαλέξει για το δείπνο με τέτοιο τρόπο που θα νόμιζε κανείς ότι ωρίμαζε στο μπουκάλι για τρακόσους αιώνες αντί για τρία χρόνια και θα μας έσπρωχνε να το τελειώσουμε όλο αφού ούτως ή άλλως το είχε πληρώσει. Στο τέλος του δείπνου, και αφού η μίξη μέτριου κρασιού και ουίσκι είχε πλέον κοκκινίσει τα μάγουλά του, ο Άλεξ θα άρχιζε να μας μιλά για τα ‘προτερήματα του συζυγικού δεσμού’ και τη ζαχαρώδη ευτυχία τη οποία αυτός και η Άλμα ανέπνεαν και γευόντουσαν καθημερινά.

Συνήθως σε αυτό το σημείο εγώ και η Αννέτ θα παραμέναμε σιωπηλοί και ίσως χαμογελούσαμε για λίγο καταφατικά, χωρίς όμως να πούμε κάτι σημαντικό. Ναι, αρχικά η στάση του Άλεξ για το θέμα αυτό και η προσπάθεια που έκανε για να με βάλει και εμένα στην ίδια κατεύθυνση με εκνεύριζε. Αλλά σύντομα, άλλαξα το τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα τις παροτρύνσεις του Άλεξ όπως και την όλη αισθητική της μικρής μηνιαίας τελετής στην οποία συμμετείχαμε. Αν και κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είχα αρχίσει να απευαισθητοποιούμαι, πιστεύω ότι ο πραγματικός λόγος ήταν ο αδελφός μου ο ίδιος. Ότι και να έπραττε, είχε καλές προθέσεις και ότι και να έλεγε, το πίστευε ή τουλάχιστον πίστευε ότι ήταν το προτιμότερο ανάλογα με την περίσταση. Ως μεγάλος αδελφός, ο Άλεξ είχε πάντα την αίσθηση ότι έπρεπε να με βοηθά και να με συμβουλεύει, κάτι το οποίο μου ήταν αρκετά χρήσιμο στα παιδικά μου χρόνια. Ο Άλεξ ήταν ο πρώτος που θα ερχόταν να με βοηθήσει όταν έπεφτα και χτυπούσα και πολλές φορές είχε αποδεχθεί την ευθύνη και την τιμωρία των γονιών μας όταν μαζί κάναμε αταξίες. Μου ήταν αδύνατο, λοιπόν, να διαφωνήσω ολοκληρωτικά μαζί του και να του στερήσω αυτή την ιδιότητα, αυτό το αδελφικό δικαίωμα που είχε πάνω μου.

Αλλά αυτό που είδα απόψε δεν ήταν αυτή η αυταρχική και ειλικρινής δύναμη που γνώριζα. Αντίθετα, είδα και μίλησα με το κουρασμένο φάντασμα κάποιου που θύμιζε τον αδελφό μου και ίσως περισσότερο τον πατέρα μου. Μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω πως νιώθει, καταλαβαίνω το βάρος στο στήθος του. Όταν τα πράγματα με τη Αννέτ άρχισαν να παίρνουν το δρόμο που πήραν, αισθάνθηκα τόσο μικρός, εντελώς αδύναμος και ανίκανος για κάθε ενέργεια και πράξη. Ακινητοποιημένος από το φόβο μου, άργησα να πάρω τις αποφάσεις που έπρεπε και έτσι στο τέλος αναγκάστηκα να διαλέξω τη μόνη λύση στη χειρότερη κατάσταση. Δε νομίζω ότι θα απαλλαγώ ποτέ από την αυτή την ευθύνη του λάθους, τη τύψη για την αδράνεια μου.

Ο Άλεξ βιώνει και αυτός την αδράνεια που πηγάζει από το φόβο που προκαλεί η όψη του προβλήματος. Αλλά σε αντίθεση με εμένα δεν έχει κάπου να αρχίσει, δεν έχει κάποιο σημείο του προβλήματος να χτυπήσει. Για εμένα ο εχθρός ήταν ένας, η εξάρτηση της Αννέτ, οπότε αν και αργά ήξερα ότι αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν αν σπάσω την εξάρτηση με κάθε τρόπο που μπορούσα. Αλλά τι τρόπους έχει ο Αλέξ να εξαφανίσει την αργή αποξένωσή του από την Άλμα; Ο εχθρός του δεν είναι κάτι κακό, ούτε άδικο, δεν είναι κάτι κατασκευασμένο για να προκαλεί δυστυχία και να μειώνει τον άνθρωπο. Ο εχθρός του είναι η ζωή η ίδια, η αλλαγή συναισθημάτων και η εξέλιξη μιας σχέσης, οι αναμνήσεις που έχει για αυτή και τα βλέμματα που έχουν σταματήσει συναντιούνται. Μακάρι να μπορούσε να βάλει τη ζωή σε ένα τοίχο και να τη πυροβολούσε, θα ήταν πιο εύκολο για όλους μας.

Ξεχασμένος στις σκέψεις μου παραλίγο να προσπεράσω το ζαχαροπλαστείο από το οποίο έπρεπε να πάρω τη τούρτα για τα γενέθλια του Φήλιξ. Μιας και ήταν ο μικρότερος της παρέας μας, η Έμμυ αποφάσισε να οργανώσει ένα πάρτι και ζήτησε από την Αννέτ να τη βοηθήσει στο στολισμό. Εμένα μου ανέθεσαν να αγοράσω μια τούρτα σοκολάτα από το συγκεκριμένο εστιατόριο και να ηγηθώ της ειδικής επιτροπής που θα συσταθεί για να αποτρέψει τον Ούγκο από το να μεθύσει και να βάλει φωτιά στο κτίριο με τα καίρια της τούρτας. « Μια αγγαρεία για το καθένα. Εσύ θα πας στον Άλεξ και εγώ θα κρεμάω γιρλάντες όλο το απόγευμα» μου είχε πει η Αννέτ φιλώντας με στο μάγουλο για να με παρηγορήσει. Η επιλογή του ζαχαροπλαστείου βέβαια δεν ήταν βασισμένη στη ποιότητα των προϊόντων. Το κάθε άλλο, η Έμμυ επέλεξε αυτό το ζαχαροπλαστείο επειδή ο Φήλιξ έτρεφε ένα αρκετά ιδιαίτερο και ζουμερό ενδιαφέρον για μια από τις υπαλλήλους εκεί. Εγώ φυσικά ήμουν αυτός που έπρεπε να πω στον πωλητή ότι ήθελα να φέρει τη τούρτα "η νεαρή κοκκινομάλλα με τις ελαφριές φακίδες στη μύτη και το ωραίο χαμόγελο που δουλεύει μόνο Τετάρτες και Παρασκευές” και να φύγω χωρίς να ξεχάσω την απόδειξη.

Μπαίνοντας μέσα ο μαγαζάτορας με χαιρέτησε μονολεκτικά. Δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτερος από εμένα σε ηλικία και φαινόταν αρκετά κουρασμένος , ίσως άυπνος. « Χαίρεται, θα ήθελα να παραγγείλω μια τούρτα γενεθλίων για απόψε το βράδυ,» του είπα βγάζοντας το καπέλο μου.

« Μάλιστα,» είπε βγάζοντας χαρτί και μολύβι από το συρτάρι του πάγκου του. « Έχετε σκεφτεί κάτι συγκεκριμένο;»

« Φυσικά, σκεφτόμουν να είναι τούρτα σοκολάτας με δύο κύριες στρώσεις. Μια στρώση σοκολάτας γάλακτος και μίας μαύρης σοκολάτας από επάνω. Επίσης θα ήθελα να είναι τετράγωνη και να γράφει ¨Χρόνια Πολλά Φήλιξ¨ με μεγάλα κόκκινα γράμματα. Κατά τα άλλα μπορείτε να τη καλλωπίσετε όπως θέλετε εσείς, αρκεί να φαίνεται πλούσια.»

« Σε τι γεύση θα θέλατε να είναι τα γράμματα; Σε κόκκινο διαθέτουμε κεράσι και φράουλα.»

« Δεν έχω κάποια προτίμηση. Εσείς τι θα βάζατε;» ρώτησα τον μαγαζάτορα.

« Είναι ο εορτάζων παντρεμένος, δεσμευμένος ή ελεύθερος ;»

« Ελεύθερος» είπα απορημένος.

« Θα βάλω κεράσι τότε,» μου απάντησε με ένα πονηρό χαμόγελο.

« Ωραιότατα,» του είπα προσπαθώντας να βρω τις λέξεις για την επόμενη απαίτησή μου. « Γνωρίζω ότι εργάζεται μια κοκκινομάλλα δεσποινίδα εδώ. Θα το προτιμούσα εάν η παράδοση γινόταν από εκείνη.»

« Μπορώ να ρωτήσω το λόγο για αυτήν την απαίτηση;»

«Τίποτα το ιδιαίτερο. Απλά την εμπιστεύομαι από παλαιότερες παραγγελίες,» απάντησα, ελπίζοντας ο μαγαζάτορας να αρκεστεί σε μια απλή δικαιολογία.

« Σας ρωτάω γιατί είμαι αρραβωνιασμένος με τη συγκεκριμένη δεσποινίδα και τέτοιες απαιτήσεις από πελάτες σαν και εσάς μου φαίνονται τουλάχιστον περίεργες» είπε ο μαγαζάτορας αλλάζοντας εντελώς το τόνο του.

« Εντάξει, θα σας πω τι τρέχει,» του είπα αμέσως. Αν περιέπλεκα τα πράγματα μπορεί να μην δεχόταν να έφτιαχνε ούτε καν τη τούρτα. « Ο φίλος μου που έχει γενέθλια ενδιαφέρεται αρκετά για την αρραβωνιαστικιά σας, χωρίς όμως να την έχει ποτέ γνωρίσει ή να ξέρει την οικογενειακή της κατάσταση. Γνωρίζοντας τα συναισθήματά του αποφάσισα από, μόνος μου, με πρόσχημα τη τούρτα να τους δώσω την ευκαιρία να γνωριστούν στο πάρτι για τα γενέθλια του.»

« Μάλιστα,» απάντησε ο μαγαζάτορας με μια σκληράδα στα μάτια ενώ δίπλωνε το χαρτί με τη παραγγελία . « Σας ευχαριστώ για την ειλικρίνεια που δείξατε. Θα παραδώσω τη τούρτα το αργότερο στις εννέα και μισή.»

« Σας παρακαλώ, σκεφτείτε το λίγο,» συνέχισα επικαλούμενος κάθε θεό του αδυνάτου και τον αρσενικό εγωισμό του μαγαζάτορα. « Αν αφήσετε την αρραβωνιαστικιά σας να κάνει τη παράδοση βγαίνουμε και οι δύο κερδισμένοι. Πρώτον, εγώ έχω ευχαριστήσει τον φίλο μου. Έπειτα εσείς μαθαίνεται τα αληθινά αισθήματα της αρραβωνιαστικιά σας. Αν απορρίψει τον φίλο μου εύκολα και γρήγορα τότε θα ξέρετε ότι πραγματικά σας αγαπάει.»

« Και εάν δεν τον απορρίψει;» με ρώτησε με το αριστερό του μάτι να λάμπει.

« Τότε δε πιστεύω να θέλετε να περάσετε τη ζωή σας με μια γυναίκα που θα σας άφηνε τόσο εύκολα, » του απάντησα με σταθερή φωνή και ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν εάν θα πιστέψει τις μπούρδες μου.

« Εντάξει,» είπε ο μαγαζάτορας αφού πέρασε κάποιες στιγμές ζυγίζοντας εμένα και την πρόταση μου. « Θα της πω να φορέσει κάτι περιποιημένο.»

Φεύγοντας από το ζαχαροπλαστείο δε μπορούσα παρά να είχα ένα αρκετά φουσκωμένο αίσθημα ικανοποίησης ανακατεμένο με λίγη αισιοδοξία για το πως θα κυλήσει η βραδιά. Ήταν κάτι που χρειαζόμουν μετά την συνάντηση με τον Άλεξ ούτως ή άλλως. Φυσικά, η μίξη αυτών των συναισθημάτων δε κράτησε για πολύ, εξαφανίστηκε όταν ένιωσα το χέρι της Μελπομένης στον ώμο μου.

Η Νύχτα που φορέσαμε τις Μάσκες 4: Θελήματα, Μέρος Πρώτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 30 Aug 2011 03:37:00 +0000

Δεν ξέρω αν ήταν μουσική, αλλά σίγουρα κάτι ήθελε να πει και εγώ άκουγα. Τον άκουγα να γρατζουνά μια κιθάρα σε ένα λειψό ρυθμό και με μια τραβηγμένη, γδαρμένη φωνή να ρίχνει τις λέξεις τη μία μετά την άλλη. Ακούγοντας το ένιωθα ότι το μόνο που είχε μείνει σε αυτό τον άνθρωπο είναι η κιθάρα του και αυτή η τσακισμένη φωνή. Δεν καταλάβαινα τι έλεγε αλλά μιλούσε για πόνο. Πόνο, θλίψη και μελαγχολία. Ο ρυθμός με έπαιρνε, προσπαθούσε να με πείσει ότι υπάρχει κάτι να ακολουθήσω, αλλά η αλήθεια του ξερού ήχου μου έδειχνε τη μοναξιά του. Είχε μείνει μόνος του, με μια κιθάρα που κακομεταχειρίζονταν με τον ίδιο τρόπο όπως και αυτούς που έδιωξε από κοντά του. Μόνος σου πνιγμένος με στο πόνο. Είναι αυτός ένα από τους πιθανούς τρόπους που μπορεί να καταλήξει κάποιος; Να μετρά τη δυστυχία νότα νότα και να τη συγκρίνει με τη τύψη;

«Πώς το βρίσκεις;» με ρώτησε ο αδελφός μου καθώς έβγαζε το δίσκο από το γραμμόφωνο.

« Πραγματικά σου αρέσει να ακούς κάτι τόσο θλιμμένο Άλεξ; Πάντα νόμιζα ότι η μουσική πρέπει να είναι κάτι χαρούμενο. Η μουσική είναι η μόνη τέχνη που επικαλείται μόνο το τη συναισθηματική πλευρά του ανθρώπου...»

«Το συναίσθημα;»

« Ναι. Αν διαβάζεις ένα διήγημα ή αν παρακολουθείς ένα θεατρικό μπορείς να δεις τη λογική πίσω του. Κρίνεις τους χαρακτήρες και τις πράξεις τους. Μπορείς να πεις ‘αυτός ο χαρακτήρας είναι απαίσιος’ ή ‘ αυτό που έκανε ήταν ηλίθιο’. Μπορείς να έχεις γνώμη τέλος πάντων. Η μουσική όμως διαφέρει. Δεν έχεις ήρωες, δεν υπάρχει κίνηση. Είσαι μόνο εσύ, ο ακροατής, και ο μουσικός που σου δίνει τις νότες πηγαίνοντάς σε από τη μία αίσθηση στην άλλη. Σε βάζει να χορέψεις με τη γυναίκα σου, σε κάνει να λαχανιάζεις κρατώντας το ιδρωμένο χέρι της ή σε αφήνει να μυρίζεις το άρωμά της καθώς της έχεις πιάσει τη μέση, χορεύοντας τον πιο αργό ρυθμό. Σου θυμίζει το καλοκαίρι που τη γνώρισες και τις πιο ωραίες στιγμές που πέρασες μαζί της. Σου δείχνει τις καλές στιγμές.»

« Και κάποιες φορές σου δείχνει τις άσχημες,» μου απάντησε αμέσως ο Άλεξ, χωρίς να περιμένει. « Σου θυμίζει το πόσο δύσκολο είναι να είσαι με άλλους ανθρώπους και πόση από τη ζωή σου δεν μπορείς να ελέγχεις. Τονίζει τη μοναξιά και το βάρος που σε βυθίζει σε αυτή. Θυμάσαι την αποφοίτησή μου Φρεντ; Εννέα χρόνια, εννέα ολόκληρα χρόνια σπουδών για ένα πτυχίο. Ήμαστε τόσο χαρούμενοι όσοι αποφοιτούσαμε. Μετά τη τελετή μαζευτήκαμε στον κοιτώνα και ανοίξαμε ένα μπουκάλι κρασί που είχαμε αγοράσει όλοι μαζί. Είχαμε μαζέψει χρήματα για να πάρουμε το πιο παλιό και πιο ακριβό γαλλικό κρασί που μπορούσαμε να βρούμε. Όπως καταλάβαμε βέβαια εκείνη τη μέρα, ο τύπος από τον οποίο το αγοράσαμε μας είχε ξεγελάσει. Το κρασί ήταν χειρότερο από ζαχαρωμένο ξύδι. Φυσικά εμείς ήμασταν τέτοια ζώα που το ήπιαμε, η αξία σκεφτήκαμε δεν ήταν στο αντικείμενο αλλά στη πράξη, στην ιδέα. Μες στη νιότη και τον ενθουσιασμό μας το τίποτα δε μπορούσε να μας αποθαρρύνει. Για χρόνια διηγούμαι αυτή την ιστορία και γελάω μερικές φορές, αλλά δεν είναι μόνο αυτό που θυμάμαι από εκείνη τη μέρα.

Καθώς επέστρεφα σπίτι και με αρκετό από το κρασί-κάτουρο μέσα μου, σκεφτόμουν πως πλέον είχα μεγαλώσει και πως τώρα θα έπρεπε να είμαι κύριος του εαυτού μου. Τα πόδια μου τρέκλιζαν, οι μασχάλες μου μύριζαν ιδρώτα και αλκοόλ και τα αυτιά μου ακόμα βούιζαν από το φωνές και τη μουσική που μόλις είχαν σταματήσει. Μες σε αυτές τις σκέψεις και τη ζαλάδα είδα από μπροστά μου να περνούν μερικοί εργάτες. Ήταν υπάλληλοι ενός θεάτρου που βρισκόταν στο δρόμο που περνούσα και μετέφεραν τα ζωγραφιστά σκηνικά και τα ψεύτικα έπιπλα από το χώρο του θεάτρου σε μια φορτάμαξα παρκαρισμένη στην άλλη άκρη. Στάθηκα εκεί για κάμποσο, βλέποντας τους εργάτες να μεταφέρουν τμήματα ψεύτικης, εικονικής ζωής. Δε μετέφεραν απλά ζωγραφιές και ξύλα. Μετέφεραν ιδέες και απόψεις για τη ζωή, αισθήσεις και καταστάσεις. Η εικόνα αυτή μου έδωσε να καταλάβω τι πραγματικά έγινε εκείνη τη μέρα. Δεν αποφοιτούσα απλά, δεν έπαιρνα ένα χαρτί. Εκείνη τη μέρα η ζωή με απάλλαξε από τα γνωστά προβλήματα και μου έφερνε άλλα άγνωστα και ασύλληπτα. Μου έλυνε τα χέρια, με τοποθετούσε μακριά από το γονικό δεσμό, αλλά με άφηνε από το λουρί χωρίς να ξέρω αν μπορώ να διαλέξω μια κατεύθυνση μόνος μου. Έβλεπα τους εργάτες να μεταφέρουν τη παλιά μου ζωή, τη ζωή του βιβλίου για την οποία η απάντηση στο κάθε πρόβλημα είναι απλά περισσότερο διάβασμα ή περισσότερη υποταγή στο λόγο του γονέα. Με έβγαζαν από αυτή τη ζωή και μου έφερναν μια νέα κατάσταση, με νέες έγνοιες τις οποίες δεν γνώριζα και τις οποίες δεν ήξερα πως να προσεγγίσω. Ήμουνα για πρώτη φορά μόνος.»

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τον αδελφό μου να είναι τόσο θλιμμένος. Τον έχω δει στεναχωρημένο και αγχωμένο αλλά αυτή τη φορά ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε ήταν σχεδόν καταθλιπτικός. « Άλεξ, τι έχεις;» του είπα. « Δεν σε έχω ακούσει άλλη φορά να μιλάς έτσι...»

« Νιώθω ότι όλα φεύγουν. Νιώθω....θυμάσαι τότε που πρωτογνώρισα την Άλμα; Θυμάσαι όταν παντρευτήκαμε ; Θυμάσαι ότι η μητέρα της είχε αστειευτεί λέγοντας πως ήμασταν το πρώτο ζευγάρι που έβλεπε να συμπεριφέρεται το ίδιο μετά το γάμο όπως και πριν; Το έχουμε χάσει αυτό Φρεντ. Ότι είχαμε άρχισε να φεύγει εδώ και καιρό χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε. Πριν λίγο καιρό γύρισα αργά στο σπίτι και η Άλμα είχε ήδη πέσει για ύπνο. Μπαίνοντας στο υπνοδωμάτιο την είδα να κοιμάται και σκύβοντας πάνω της για να την σκεπάσω είδα κάτι που είχα ξεχάσει εδώ και καιρό. Είδα πόσο όμορφη είναι, και πόσο δεν έχει αλλάξει σε αντίθεση με μένα. Έμεινα για λίγο σκυμμένος έτσι πάνω της, κοιτώντας την, αλλά κοιμόταν ελαφρά και κατά λάθος την ξύπνησα. Χωρίς να προλάβω να της ζητήσω συγγνώμη μου είπε δύο λέξεις και με σκότωσε. « Θες σεξ;» με ρώτησε . Θες σεξ, λες και με ρωτούσε τη σαλάτα ήθελα για το φαγητό. Τον πρώτο καιρό δεν μιλούσαμε καν. Καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον από τις κινήσεις και τις εκφράσεις. Ήξερα πότε ήταν χαρούμενη γιατί κουνούσε τα δάχτυλα των ποδιών της. Το καταλάβαινα όταν ήταν αγχωμένη γιατί έπαιζε με τα μαλλιά της. Ήξερα που με ήθελε να την ακουμπήσω επειδή το ένιωθα στο δέρμα μου. Αποφασίζαμε χωρίς να μιλάμε. Και τώρα με ρωτούσε αν ήθελα σεξ, μόνο και μόνο επειδή στεκόμουν δίπλα της τη νύχτα. Πότε έγινα τόσο αδιάφορος και ενοχλητικός Φρεντ; Πότε έγινα η επόμενη ενόχληση που διακόπτει τον ύπνο της;»

Ο Άλεξ ήθελε να συνεχίσει, αλλά ο ερχομός της Άλμα στο δωμάτιο τον διέκοψε. Κρατούσε την ανιψιά μου στα χέρια και στο μπράτσο της είχε μερικά παιχνίδια της μικρής.

« Συγγνώμη που σας διακόπτω αλλά πρέπει να πεταχτώ στης μητέρας μου. Άλεξ, θα προσέχεις τη Λίλυ μέχρι να γυρίσω; Επίσης, Φρεντ, άφησα το κρέας στο ψυγείο, πίσω από τα ψάρια. Μη ξεχάσεις να το πάρεις πριν φύγεις.»

Μόλις η Άλμα έφυγε ξεκίνησα αμέσως να μιλάω στον αδελφό μου. « Δε πρέπει να τα βλέπεις όλα τόσο άσχημα. Πιστεύω ότι απλά περνάτε μια βαρετή περίοδο . Λογικό είναι μετά από τέσσερα χρόνια γάμου να υπάρχει μια σχετική τριβή, μια φθορά. Ο ερχομός της μικρής δε βοηθά επίσης. Δεκαεννέα μήνες τώρα η Άλμα και εσύ τρέχετε πάνω κάτω με το μωρό, είστε και οι δύο αρκετά κουρασμένοι για να δώσετε προσοχή ο ένας στον άλλον. Αλλά ακόμα είστε οι ίδιοι άνθρωποι. Είμαι σίγουρος ότι σε λίγο καιρό τα πράγματα θα είναι όπως πρώτα.»

Ήθελα πραγματικά να πιστέψω αυτά που έλεγα, αλλά ήξερα ότι δεν ήταν βασισμένα πουθενά. Προσπαθούσα απλά να ελαφρύνω την ψυχολογία του Άλεξ, τόσο για μένα όσο και για εκείνον.

« Πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά;» με ρώτησε ενώ κρατούσε τη Λίλυ στην αγκαλιά του. « Και τι γίνεται με εσένα και την Αννέτ ; Πως θα πράξεις εσύ όταν έρθεις στη θέση μου; Σε ρωτώ γιατί εγώ βρίσκομαι εκεί και ξέρω τι συμβαίνει. Τι θα κάνεις Φρεντ;»

«Πως νομίζεις ότι ένιωθα τους τελευταίους έξι μήνες;» άρχουσα να του απαντάω με ειλικρίνεια αυτή τη φορά. « Έπρεπε να ζήσω με αυτό το πλάσμα που είχε το σώμα της Αννέτ. Αυτό το γεννημένο από το όπιο μηχανισμό που είχε σιωπήσει κάθε τι που έκανε το σώμα αυτό το σώμα της γυναίκας που ήξερα. Η Αννέτ τότε δεν ήταν κάτι που ποθούσα. Αντίθετα ήταν κάτι που δεν ήθελα και κάτι που με έκανε να αισθάνομαι αρκετά άσχημα όποτε το έβλεπα. Παρόλα αυτά, ήξερα ότι η Αννέτ βρισκόταν ακόμα εκεί και ότι έπρεπε να κάνω το καθετί δυνατό ώστε να τη φέρω πίσω. Να τη βοηθήσω να ξαναβρεί τον εαυτό της. Όπως βλέπεις τα κατάφερα, τα καταφέραμε και οι δύο. Η Αννέτ είναι πλέον απεξαρτημένη και έτοιμη να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε. Για έξι μήνες περάσαμε ότι χειρότερο μπορούσε να περάσει κάποιος και καταφέραμε να βγούμε βγούμε όπως ήμασταν πριν. Για αυτό πιστεύω ότι η σχέση σου με την Άλμα θα συνεχίσει και θα γίνει καλύτερη, αν το έκανα εγώ και η Αννέτ, τότε μπορείτε και εσείς.»

« Δεν είναι κάποια κατάχρηση που σκοτώνει την σχέση μου με την Άλμα, Φρεντ. Δεν είναι κάτι εξωτερικό στη σχέση μας που έχει αρχίσει να εισβάλει. Είμαστε εμείς οι ίδιοι που τη φθείρουμε, ο τρόπος που μεγαλώνουμε, ο τρόπος που αλλάζουμε. Ο τρόπος μου γίνομαι βαρετός και ανύπαρκτος.»

Η φωνή τη Λίλυ που ήθελα να την αφήσει στο πάτωμα τον έκανε να σταματήσει. Χαμογελώντας με θλιμμένα μάτια ο Άλεξ άφησε την μικρή και κάθισε και αυτός. Πήρε μια κουδουνίστρα και άρχισε να τη κουνά πάνω από το κεφάλι της Λίλυ. Η μικρή άρχισε να γελά και να την κυνηγά με τα χέρια τη. Ήταν αυτά τα παιδικά γέλια που συνόδευσαν ότι μου είπε ο Άλεξ. « Ένας συνάδελφός μου στη κλινική μου έδωσε ένα σύγγραμμα που εξέδωσε κάποιος Δαρβινιστής στην Αγγλία. Υποστηρίζει ότι τα συναισθήματα μεταξύ ανθρώπων δεν είναι προέρχονται από το νου ή από την ψυχή αλλά από τη σαρκική πλευρά του ανθρώπου. Είναι ένα ακόμα είδος ενστίκτου, έμφυτο στον άνθρωπο που το προσφέρει ένα ακόμα εξελικτικό πλεονέκτημα. Ο κύριος αυτός από την Αγγλία πιστεύει πως ότι νιώθω για το παιδί μου δεν είναι παρά ένας άδειος μηχανισμός, και φοβάμαι πως έχει δίκιο.»

नए यौन क्रांति

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 16 Aug 2011 03:10:00 +0000

« Μην ανησυχείς, θα ξεκινήσουμε σε λίγο,» της είπε καθώς έπλενε τα χέρια του στο μεταλλικό νιπτήρα που είχε εγκαταστήσει στο δωμάτιο. Φρόντιζε να περάσει το σαπούνι από κάθε δάχτυλο των χεριών του και να μην του ξεφύγει κανένα σημείο που θα εξέθετε τον οργανισμό του σε κάποια μόλυνση. Φορούσε μια ολόσωμη, μπλε στολή από πλαστικό που κάλυπτε μαλλιά και αυτιά και είχε καλύψει τα παπούτσια του με ειδικές πλαστικές θήκες. Δεν ήθελε να λερωθεί.

Γύρισε πάλι προς το κέντρο του πράσινου δωματίου και άρχισε να μιλά φορώντας τα γάντια του. « Δε ξέρω εάν θα με ακούς λόγω τις αναισθησίας. Προτιμώ να κάνω την επέμβαση με συνειδητή αναισθησία, αλλά καμιά φορά μου ξεφεύγει και χορηγώ μεγαλύτερη ποσότητα αναισθητικού. Τέλος πάντων, προτιμώ να μιλάω όταν κάνω αυτή τη διαδικασία. Με χαλαρώνει και μπορώ να κάνω ότι χρειάζεται πολύ καλύτερα. Προσπάθησα να ακούω μουσική, για να κάνω την όλη διαδικασία λίγο πιο ευχάριστη και για σένα, αλλά δεν είχε κάποια σημαντική διαφορά.» Πλησίασε το πάγκο και έπιασε το νυστέρι, ελέγχοντας το για τυχόν στίγματα ή ατέλειες.

« Ξαφνικά, σήμερα από το πρωί άρχισε να σκέφτομαι την περίοδο της Νέας Σεξουαλικής επανάστασης,» είπε, ξεκινώντας τη τομή με βάση τη κόκκινη γραμμή που είχε γράψει επάνω στο δέρμα. « Πόσο πάνε; Πενήντα, εξήντα χρόνια; Ούτε καν είχαμε γεννηθεί τότε. Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά όλα ξεκίνησαν από έναν άνθρωπο, τον Κομαράμ Πατέλ. Ο Πατέλ ήταν ένας Ινδός ψυχίατρος της φροϋδικής σχολής, που συσχέτιζε άμεσα την σεξουαλικότητα του ατόμου με τη συμπεριφορά του. Σε αντίθεση όμως με τον Φρόυντ, ο Πατέλ έβλεπε την σεξουαλικότητα του ανθρώπου ως κάτι μεμπτό, κάτι που θα έπρεπε να απομακρυνθεί από την ανθρώπινη ταυτότητα ή τουλάχιστον να περιοριστεί. Στο βιβλίο του, Η Φαλλική Ενοχή, έκδοση του 2014, έκανε μια αναδρομή όχι στη λογοτεχνία, όπως είχε κάνει ο Φρόυντ, αλλά στη επιστήμη και τη τεχνολογία. Αυτό που είδε ήταν ότι ο άνθρωπος έφερε και μετέφερε το στίγμα των γεννητικών οργάνων και της ευρύτερης σεξουαλικότητας του σε κάθε τι που άγγιζε. Αναγνώρισε τα όπλα, βέλη, ακόντια ή πολυβόλα, ως απλά φαλλικά όργανα επιβολής. Όλα τα κτίρια και οι πολυκατοικίες ήταν, στο ίδιο μοτίβο και αρκετά συμβολικά, φαλλικές κατασκευές όπου ο άνθρωπος επέλεγε να ζει εξαρτημένος στη σεξουαλικότητά του. Οι τσέπες, οι τσάντες, τα δοχεία ήταν τεχνικοί κόλποι που γέμιζες με φαλλικά τεχνουργήματα και κάθε είδος διακόπτη και κουμπιού δεν αποτελούσαν τίποτα παρά πλαστικές προσομοιώσεις κλειτορίδων και ρωγών έτοιμων να τριφτούν και να διεγερθούν σε μία συνεχής πορνογραφική κοινωνική συνύπαρξη ανθρώπων που δεν μπορούσαν σκεφτούν κάτι πέρα από πέη και αιδοία. Με τα δικά του λόγια, η σύγχρονη εικόνα της ανθρωπότητας μπορεί να συνοψιστεί ως αυτή ενός λαού που ρίχνει τεχνολογικά προηγμένους και προσεγμένους φαλλούς στο διάστημα περιμένοντάς τους να σπείρουν νέο γόνο στο άψυχο σύμπαν, τον οποίο θεωρούμε ως την ύστατη μήτρα που πρέπει να γονιμοποιηθεί.

Ο Πατέλ υποστήριζε ότι αυτή η εμμονή του ανθρώπου στα γεννητικά όργανα αποτελούσε ένα σημαντικό εμπόδιο στην περαιτέρω ανάπτυξή του. Ήταν στη ουσία κάτι στο οποίο η ανθρωπότητα είχε στηρίζει την κατανόηση της και τη γνώση της για τον εξωτερικό κόσμο. Έτσι ο άνθρωπος, αδύνατος να σκεφτεί πέρα από την φαύλη δυαδικότητα του σωματικού φύλου παρέμενε παγιδευμένος σε ένα περιορισμένο τρόπο σκέψης που τον εμπόδιζε να αναπτύξει νέες επιστήμες, νέα λογοτεχνικές εκφράσεις, νέες ιδέες. Το κύριο πρόβλημα που ο Πατέλ έβλεπε στη προσπάθεια για την καταπολέμηση αυτής της τάσης ήταν ο διαχωρισμός του φύλου από τη προσωπικότητα και την ψυχή του ατόμου. Ένας άνθρωπος είναι καταδικασμένος να έχει ένα φύλο και να επηρεάζεται ορμονικά από αυτό για όλη τη διάρκεια της ζωής του, και λόγω του ανθρώπινου τρόπου αναπαραγωγής ο φυσικός διαχωρισμός δεν ήταν εφικτός ως λύση. Σε μία στιγμή μεγαλοφυούς έμπνευσης, όπως το χαρακτήρισαν αργότερα οι ιστορικοί της επιστήμης, πρότεινε κάτι αρκετά απλό. Οι άνθρωποι έπρεπε να αφαιρέσουν κοινωνικά την σεξουαλικότητα τους με τον ίδιο τρόπο όπως και άλλες σαρκικές λειτουργίες όπως η αφόδευση και η ούρηση. Ειδικοί χώροι θα δημιουργούνταν σε κάθε σπίτι όπου οι κάτοικοι θα απέβαλαν την σεξουαλικότητα τους σε απόλυτη ησυχία και απομόνωση. Μίση ώρα, πρότεινε ο Πατέλ, μισή ώρα αυνανισμού την ημέρα σε ένα ειδικά σχεδιασμένο χώρο ο οποίος μπορούσε να εξυπηρετήσει σεξουαλικά τον ιδιοκτήτη, και η ανθρώπινη σκέψη θα απελευθερωνόταν ολοκληρωτικά από κάθε σεξουαλική επιθυμία και επιρροή. Ο χώρος θα λειτουργούσε ως ένα απόλυτο σεξουαλικό ησυχαστήριο για τον ιδιοκτήτη, στολισμένος και επιπλωμένος ανάλογα με τα σεξουαλικά ενδιαφέροντα του και απολύτως ελεύθερος από κάθε νόμο και κοινωνικό σχόλιο. Κάποιος θα μπορούσε να έχει μόνο μια καρέκλα στη μέση περιτριγυρισμένη από αφίσες γυμνών γυναικών και ένα κουτί χαρτομάντιλα στα δεξιά του, άλλος θα μπορούσε να έχει φωτογραφίες γυμνών ανηλίκων και μία καρατομημένη πλαστική κούκλα ντυμένη καλόγρια, ένας τρίτος μία ξυρισμένη και βαμμένη κατσίκα, ντυμένη στα χρώματα της ομάδας του. Όλα θα μπορούσαν να υπάρχουν στο δωμάτιο αυτό, με δύο μόνο απλούς κανόνες. Ο πρώτος αφορούσε τη σχέση των δραστηριοτήτων του ιδιοκτήτη στο δωμάτιο και έξω από αυτό. Κάθε τι που ο ιδιοκτήτης κάνει στο δωμάτιο πρέπει να μένει στο δωμάτιο και να μην μεταφέρετε στην υπόλοιπη ζωή του. Ο δεύτερος νόμος ήταν αρκετά πιο απλός. Κανένα άτομο δεν θα έπρεπε να εισέρχεται στο σεξουαλικό χώρο ενός άλλου, ακόμα και εάν έχει την συναίνεση του ιδιοκτήτη, κάτι που όπως καταλαβαίνει σήμερα το παραβίασα.

Πρέπει να πω ότι στην αρχή η μελέτη του Πατέλ δε βρήκε μεγάλη απήχηση. Στη πιο συντηρητική και ήδη “ανεπτυγμένη” Δύση η ιδέα αυτή θεωρήθηκε ως αερολογίες ενός φανατικού ινδουιστή, που φοβόταν τη σεξουαλική φύση του ανθρώπου. Τα πράγματα άλλαξαν όμως όταν οι Ιάπωνες μπήκαν στο παιχνίδι. Βλέπεις, όταν Ο Πατέλ εξέδωσε το βιβλίο του, η οικονομία περνούσε μία τεράστια ύφεση και η Ιαπωνία έχανε έδαφος λόγω του τεχνολογικού και βιομηχανικού ανταγωνισμού από Κίνα και Ρωσία που είχαν μπει με φόρα στην αγορά ηλεκτρικών ημιαγωγών. Απεγνωσμένες για νέες τεχνολογίες που θα τις έφερναν πάλι στο προσκήνιο, μία μία μικρές και μεγάλες ιαπωνικές εταιρίες άρχισαν να παροτρύνουν τους εργαζομένους τους να ακολουθήσουν τις προτάσεις του Πατέλ. Παρότι στην αρχή η προσπάθεια αυτή βρήκε πολλούς επικριτές και αρκετούς πρόθυμους να τη γελοιοποιήσουν, σε δύο μόλις χρόνια από την εφαρμογή της οι εταιρίες είχαν επανέλθει στις αρχικές τους πωλήσεις, με το διπλάσιο αριθμό ευρεσιτεχνιών. Φυσικά αυτή η επιτυχία έκανε τα υπόλοιπα κράτη να αλλάξουν γνώμη για τον Πατέλ και τις μέχρι τότε τρελές θεωρίες του. Την επόμενη δεκαετία όλος ο πλανήτης βρισκόταν σε μια πυρετώδη διαδικασία εξάλειψης της σεξουαλικότητας σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο. Νέα διαμερίσματα κτίζονταν με στάνταρ Πατέλ χώρους, όπως τους είχαν ονομάσει, νέα καταστήματα διακόσμησης και «σεξουαλικής ενοργάνωσης» ξεφύτρωναν σε κάθε συνοικία και ειδικοί πολιτικοί μηχανικοί άρχισαν να εργάζονται για την μετατροπή μικρών δωματίων σε χώρους Πατέλ για τους ιδιοκτήτες παλαιότερων κτιρίων. Πατέρες έπαιρναν στο χώρο τους τα δεκάχρονα αγόρια τους για να τους μάθουν το σωστό τρόπο για την απελευθέρωσή από την διονυσιακή τους φύση, τρίβοντας το πέος με την επιθυμητή ένταση, και μητέρες μάθαιναν στις κόρες τους τη διαφορά του κλειτοριδικού από τον κολπικό αυνανισμό και την σωστή άσκησή του χωρίς τη ρήξη του παρθενικού υμένα. Η τεχνολογία είχε πλέον ξεπεράσει το αρσενικό-θηλυκό μοτίβο των συνδέσεων και η επιστήμη είχε αναρριχηθεί σε νέα επίπεδα γνώσης και εφαρμογών, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξε καθολική μείωση των βίαιων εγκλημάτων και ένοπλων συμπλοκών. Ο Πατέλ έγινε ο νέος πνευματικός καθοδηγητής του πλανήτη και με σειρές διαλέξεων και σεμιναρίων από πόλη σε πόλη και χώρα σε χώρα, έδειχνε το δρόμο για το νέο άνθρωπο που θα ερχόταν, και τη νέα τάξη πραγμάτων που θα έφερνε η Νέα Σεξουαλική Επανάσταση.»

Ήθελε να συνεχίσει να μιλά για αυτό το θέμα, του άρεσε πολύ, αλλά αυτό που έπρεπε να κάνει στη συνέχεια απαιτούσε μεγάλη προσοχή. Έπρεπε να κλείσει τις ανοιχτές σάρκες και τις αρτηρίες με προσοχή, για να μην υπάρξει ούτε η πιο μηδαμινή πιθανότητα να προκληθεί εσωτερική αιμορραγία ή να ανοίξουν τα ράμματα που θα έβαζε. Αφού τελείωσε και καθάρισε το αίμα, άρχισε να μαζεύει και να πετάει τα αναλώσιμα στο κάδο που είχε δίπλα.

« Όλα πήραν ρολόι. Έκανα πρώτα τη τομή και έκοψα το δέρμα μέχρι τον αγκώνα. Μετά αφαίρεσα σιγά σιγά τους μύες έναν ένα μέχρι το ίδιο σημείο. Φρόντισα, βέβαια, να κόψω τα νεύρα και τις αρτηρίες λίγο πιο πάνω από τον αγκώνα. Έτσι λογικά θα αποφύγουμε ανεπιθύμητους πόνους και αιμορραγίες. Το κόκκαλο ήταν δύσκολο γιατί ήθελε δύναμη, αλλά το έκοψα καθαρά και το λείανα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Ένωσα και το δέρμα για να καλύψει τη πληγή. Πιστεύω ότι θα δέσει μια χαρά και δε θα υπάρξει κίνδυνος μολύνσεων. Α μη τη άλλο είναι η δωδέκατη φορά που το κάνω, έχω αποκτήσει κάποια εμπειρία πλέον.»

Κοίταξε για λίγο την κοπέλα όπως την είχε αφήσει αφού τελείωσε την επέμβαση. Ήταν ακόμα ζαλισμένη από το αναισθητικό και μουρμούριζε μπερδεμένες λέξεις βοήθειας. Το μέτωπό της ήταν ιδρωμένο και η ανάσα της ήταν ήρεμη, σχεδόν αθόρυβη. Τα στήθη της απλώνονταν πλούσια στο στέρνο της με τις ρώγες να κοιτάνε προς τα πάνω. Τα πόδια της ήταν κλειστά, με το ένα ελαφρά ακουμπισμένο πάνω από το άλλο, και χαλαρά σα να κοιμάται. Το αριστερό της χέρι ήταν στο τραπέζι, αφημένο πάνω στη μαλακή κοιλιά της και το δεξί ήταν κομμένο. Κομμένο ακριβώς όπως έπρεπε με μια λαμπρή απουσία να το φωτίζει και να του δίνει την αίγλη που ποτέ δε θα είχε εάν ήταν ολόκληρο. Κοιτώντας την έτσι κατάλαβε ότι δε μπορούσε να κρατηθεί. Ήξερε ότι η κοπέλα ήταν κουρασμένη αλλά δε μπορούσε να μην πάρει μια μικρή γεύση, είχε περάσει αρκετός καιρός από τη τελευταία κοπέλα άλλωστε.

« Μη με παρεξηγήσεις,» τις είπε καθώς η ανάσα του είχε ήδη αρχίσει να βαραίνει. « Ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι κακό, εγκληματικό... και λυπάμαι. Ποτέ δε κατάφερα να ακολουθήσω το δεύτερο από τους δύο νόμους του Πατέλ. Προσπάθησα για πολύ καιρό αλλά απέτυχα. Είναι προτιμότερο να αφαιρώ την σεξουαλικότητα μου εδώ με θύμα ένα μόνο άτομο, παρά να την φέρω μαζί μου σε κάθε στιγμή της ζωής μου διακινδυνεύοντας και άλλα άτομα γύρω μου. Ξέρω ότι μπορώ να γίνω πολύ επικίνδυνος και δε το θέλω, γιατί είμαι καλύτερος από τις πράξεις μου. Προτιμώ να σε σκέφτομαι σα αυτή που θυσιάζεται για το κοινό καλό, το δεύτερο θύμα του εαυτού μου μετά από εμένα τον ίδιο. Με σώζεις ή τουλάχιστον κάνεις ότι καλύτερο μπορείς για αυτό το σκοπό. » Δε μίλησε άλλο μέχρι να τελειώσει. Το μόνο που υπήρχε στο δωμάτιο ήταν ο ήχος της ταλάντωσης του σώματός του. Δέρμα πάνω σε δέρμα.

Νύχτα στην πόλη

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Tue, 02 Aug 2011 01:23:00 +0000

Ήμουν γεμάτος αλκοόλ και απογοήτευση. Ένιωθα πως είμαι στην άκρη ενός δρόμου, κάπου στα μισά της διαδρομής και είχα ξεχάσει εάν έπρεπε να πάω μπροστά ή πίσω. Το στόμα μου με έκαιγε, η ανάσα μου ήταν ξερή και το στομάχι μου σφιγμένο από μία αηδία, μια αναγούλα που συνόδευε τη στιγμή της ξαφνικής επιφώτισης μου. Ήταν κάμποσους μήνες τώρα που έβλεπα ότι υπάρχει γύρω μου να γίνεται τμήμα ενός «τραγικού γεγονότος», μιας «αληθινής» ιστορίας ή μιας κούφιας πραγματικότητας. Για βδομάδες συμπαραστεκόμουν σε κάθε φίλο, αδελφό ή θείο και σε κάθε άρρωστο γνωστό λέγοντας τους ότι όλα θα πάνε καλά και ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί και για τις ίδιες βδομάδες ευχαριστούσα το Θεό και κάθε θεία συγκυρία που εγώ δεν έπαθα τίποτα ακόμα. Είχα πάρει ένα στυλό και καθόμουν στο μπαρ, ζωγραφίζοντας το χέρι μου χωρίς να βλέπω τις μουτζούρες που έκανα στο σκοτάδι. Είχα μείνει μόνος. Όλοι όσοι είχαν το τηλέφωνό μου και όλοι όσοι ήξερα είχαν μια δυστυχία ή μία δουλειά να τους κρατάει απασχολημένους μακριά μου. Αλλά δε μπορούσα να τους κρατάω κακία. Εγώ είμαι αυτός που έφυγε πρώτος άλλωστε.

Στα δεξιά μου κάθονται δυο ανήλικες κοπέλες. Έχοντας τη δροσιά και την ορμή ενός φθινοπωρινού χείμαρρου, μιλούσαν δυνατά και έντονα χωρίς να νοιάζονται αν μπορώ να τις ακούσω ή όχι. Η μία είχε ίσια μακριά μαλλιά και κάπνιζε αργά, προσπαθώντας να δείξει μεγαλύτερη από ότι είναι. Η άλλη προτιμούσε να μετρά μέρα με τη μέρα την ηλικία της, έχοντας περιποιημένα ατημέλητα μαλλιά και ένα ζευγάρι μαύρα All-Star που τελείωναν ωραία στα λευκά της πόδια. Βλέποντας τες έτσι, καθισμένες σα τις Μοίρες, αναρωτήθηκα εάν είχαν κάποια τρίτη φίλη στη παρέα που θα έκοβε με το ψαλίδι της το νήμα της ζωής κάποιου γενναίου που θα τολμούσε να της μιλούσε.

Άρχισα να περπατάω αργά προς τη κατεύθυνση τους χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Κοιτούσα ακόμα τη μεγαλύτερη των δύο. « Θα μπορούσες να μου στρίψεις ένα τσιγάρο;» τη ρώτησα αργά και απαλά. Εκείνη μου χαμογέλασε και φύσηξε το καπνό από το τσιγάρο της στο πρόσωπό μου, συνεχίζοντας να καπνίζει σα να μην της είχα μιλήσει ποτέ. « Δε θέλω τον εγωισμό, ένα τσιγάρο θέλω.» της είπα δυσαρεστημένος αλλά χωρίς να καταφέρω να τη συγκινήσω. Ήμουν έτοιμος να φύγω όταν άκουσα της φωνή της μικρότερης να μου προσφέρει ένα από τα δικά της τσιγάρα. Χωρίς να διστάσω το πήρα και άρχισα να το καπνίζω όρθιος, βλέποντας τη μικρή να με κοιτάζει με ένα κλειστό και μελαγχολικό χαμόγελο.

« Πως είναι;» με ρώτησε.

« Κάπως ελαφρύ, αλλά ότι πρέπει για τώρα. Ευχαριστώ.»

« Δεν εννοούσα το τσιγάρο,» μου είπε εκπλήσσοντάς με. «Ξέρω ποιός είσαι. Θέλω να μου πεις πώς είναι.»

Δίστασα στην αρχή, αλλά τελικά άφησα τα λόγια να βγουν. Δε θα έλεγα ούτως ή άλλως τίποτα πέρα από αλήθειες. « Είναι δύσκολο. Φθάνεις και είσαι κενός, κουρασμένος. Τα μάτια σου είναι κόκκινα και ο λαιμός σου πονά από την ακαμψία. Πείνας αλλά δεν έχεις όρεξη για φαγητό και το νερό δε σε δροσίζει. Είσαι κουρασμένος.»

« Συνέχισε,» με παρακάλεσε αφού έκανα μια παύση για να τελειώσω το τσιγάρο που μου είχε δώσει.

« Θέλω ένα ακόμα τσιγάρο,» της απάντησα.

« Μόνο ένα τσιγάρο;» μου είπε σα να γελούσε. « Θα μπορούσες να είχες τα πάντα για να συνεχίσεις, ότι ήθελες.»

« Δώσε μου ένα τσιγάρο.»

Χωρίς κάποιο συναίσθημα στα μάτια της, η μικρότερη μου έδωσε ένα ακόμα τσιγάρο κρατώντας το ανάμεσα από τα λευκά της δάχτυλα. Το πήρα χωρίς να ακουμπήσω το χέρι της και το άναψα με το βλέμμα της μεγαλύτερης στη πλάτη μου. « Όπως σου είπα, έχεις κόκκινα μάτια και όσο και να πλυθείς, όσο και να κοιμηθείς δε φεύγουν παρά μερικές μέρες αργότερα. Κάνεις ένα μπάνιο για να βγάλεις την ένταση και αισθάνεσαι απίστευτα ελαφρύς σα να μη σε βαραίνει τίποτα από όσα έγιναν. Ύστερα κάθεσαι και προσπαθείς να βρεις κάτι να κάνεις αλλά δεν θες να ξεκινήσεις τίποτα. Σε πιάνουν στιγμές που θες να κλάψεις αλλά το πρόσωπο σου δε μπορεί να πάρει τη σωστή έκφραση και αισθάνεσαι ότι ποτέ σου δε θα νιώσεις ότι και πριν. Στο τέλος αισθάνεσαι ένοχος γιατί ξέρεις ότι θα σου περάσει και ότι θα αρχίσεις και πάλι να χαίρεσαι, με πιο φθηνά πράγματα αυτή τη φορά. Θα γίνεις μια καρικατούρα ενός ανθρώπου που θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα.»

Όσο μιλούσα την έβλεπα να με κοιτά και να με ακούει προσεκτικά, με το τσιγάρο να χορεύει από τα χείλη της στα δάχτυλα. Ποτέ της δε κοιτούσε τη ώρα και δεν είχε κάποιο κινητό στο χέρι ή στο μπαρ. Ήταν σα να μην είχε γονείς, σα να έμενα σε αυτό το σημείο για πάντα. Τελειώνοντας το μικρό μου μονόλογο και το δεύτερο τσιγάρο, ένιωσα αμέσως την ανάγκη να απομακρυνθώ από αυτή και από το χώρο στον οποία βρισκόμουν.

« Πρέπει να φύγω,» της είπα. « Είναι αργά.»

« Δε θες τίποτα άλλο πριν φύγεις;» με διέκοψε πριν φύγω.

« Μπορώ να έχω ένα ακόμα τσιγάρο;» τη ρώτησα βιαστικός.

« Μπορείς να έχεις ότι θες. Μπορείς να έχεις και εμένα.» μου είπε με ένα πονηρό, μισό χαμόγελο που δεν έδειχνε τα δόντια της.

« Μη με κάνεις να γελάσω,» της είπα κοιτώντας τη στα στήθη. « Ξέρω ότι τίποτα δε μου χαρίζεται.»

Βγήκα στη δροσιά της νύχτας και αμέσως μετάνιωσα που δεν επέμεινα για το τελευταίο τσιγάρο. Είχα αρχίσει να νιώθω πάλι εκείνη την ελαφρότητα, το προοίμιο του τι θα ακολουθήσει. Ήταν σα κάθε βήμα είναι όλο και πιο εύκολο από το επόμενο, σα να μην νιώθω τη πίεση του πεζοδρομίου ή το βάρος μου και σχεδόν ένιωθα μια διαφορά στο πως το αίμα μου κυλούσε σχετικά με πριν. Προσπαθώντας να ετοιμαστώ για την κατάσταση, κάθισα σε ένα παγκάκι λίγα μέτρα μακριά και χωρίς να το καταλάβω πήρα μια πολύ θλιμμένη έκφραση. Είχε μια πολύ ωραία νύχτα και για πρώτη φορά μετά από καιρό μπορούσες να δεις μερικά αστέρια στον ουρανό. Κοιτούσα μία το πεζοδρόμιο και μια τον ουρανό, ψάχνοντας για τα υπόλοιπα, αλλά κατάφερα να βλέπω μόνο τα ίδια τέσσερα, με ένα μίζερο φως που με έκανε να τα σιχαίνομαι. Ίσως εάν γινόμουν αρκετά ελαφρύς να πετούσα σε αυτά και να τα έκλεινα.

Ένα ζευγάρι πέρασε δίπλα μου σφιχταγκαλιασμένο. Ήταν αρκετά ευδιάθετοι και μπορούσες εύκολα να διακρίνεις ότι η σχέση τους ήταν φρέσκια ακόμα, θα ‘χε δε θα ‘χε κάνα μήνα, αλλιώς δε θα χαμογελούσαν με τέτοια ένταση. Όταν με είδαν το χαμόγελό τους έσβησε, σταμάτησαν να αγκαλιάζονται και επιτάχυναν το βήμα τους. Δε τους άρεσε το βλέμμα που τους έριξα μου, ή απλά δεν τους άρεσε να βλέπουν άτομα μόνα τους μες τη νύχτα. Καταλαβαίνοντας ότι ή κατάστασή μου θα μπορούσε να είναι έστω και στιγμιαία μεταδοτική αποφάσισα να πάω σπίτι.

Άνοιξα τη πόρτα και ενστικτωδώς έψαξα με το χέρι να ανοίξω το φώς, αλλά αμέσως κατάλαβα ότι δεν ήταν ανάγκη. Η λάμπα του γραφείου μου ήταν ήδη αναμμένη, και η γυναίκα που την άναψε κάθονταν στη καρέκλα μου, κοιτώντας προς τη πόρτα. Είχε μαύρα μαλλιά μαζεμένα σε ένα επιδέξιο κότσο και φορούσε ένα μαύρο κοντό φόρεμα, ξυπόλητη. Ήταν λες και τα γυμνά της πόδια φώτιζαν το δωμάτιο.

« Καλησπέρα,» μου είπε, χωρίς να αλλάξει στάση.

« Ποιά είσαι;»

« Ξέρω τι θέλεις,» είπε και άρχισε να με πλησιάζει με μικρά βήματα. « Ξέρω τι θες να κάνεις ακόμα και εάν δε έχεις ακούσει ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό να το σκέφτεται.»

« Τι κάνεις;» τη ρώτησα καθώς εκείνη έβαζε το δεξί της χέρι στο στέρνο μου κοιτώντας τη στα μάτια. « Πες το,» μου είπε και άρχισα αμέσως να καταλαβαίνω. Κάθε στιγμή της ζωής μου, κάθε απόφαση και κάθε συγκυρία, κάθε λεπτό μιζέριας και κάθε στιγμή ευτυχίας με είχαν φέρει εδώ. Σε αυτό το σημείο, να κοιτώ αυτή τη γυναίκα στα μάτια, ακούγοντας τη πόλη να εξαφανίζεται γύρω μου.

« Φίλησε με» της είπα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Ένιωσα ζεστό αέρα να βγαίνει από το στόμα της καθώς με φιλούσε, το σώμα μου αποκτούσε πάλι βαρύτητα. Και τότε κατάλαβα ότι η πόλη δεν ήταν πια κοντά μου.

Μαθήματα Βιοψίας

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sun, 26 Jun 2011 02:56:00 +0000

Μόλις είχε μπει το φθινόπωρο και η ατμόσφαιρα είχε εκείνη τη γλυκιά ψύχρα που δεν πολυένιωθες στο δέρμα σου αλλά που μπορούσες να μυρίσεις και να καταλάβεις την αλλαγή της εποχής. Υπήρχαν ακόμα μερικά τζιτζίκια που έκαναν θόρυβο και τα χλωρά φύλα των δέντρων κολυμπούσαν στο ελαφρό αεράκι που φυσούσε. Το φεγγάρι έλαμπε γεμάτο και πεντακάθαρο, φωτίζοντας το γυμνό σώμα του ασθενούς όπως ήταν αφημένο πάνω στο βράχο. Του είχαν δώσει ένα ελαφρύ αναισθητικό που είχε πλήρως παραλύσει το σώμα του χωρίς όμως να επηρεάσει τα μάτια του, τα οποία μπορούσαν να δουν αρκετά καθαρά χάρη στο φώς του φεγγαριού. Από από τη προσωρινή παράλυση, η μεγάλη δόση αναισθητικού είχε επίσης προκαλέσει μια ψεύτικη αίσθηση ηρεμίας και ελαφριάς μέθης στον ασθενή ο οποίος έχοντας αφήσει το στόμα του ανοιχτό έκρεε σάλιο σε μεγάλες ποσότητες.

« Θύμισε μου τι έχουμε εδώ σε παρακαλώ,» είπε επιβλητικά ο καθηγητής καθώς τοποθετούσε μηχανικά το συλλέκτη σάλιου στο στόμα του ασθενούς. Ήταν ένας άνδρας μεσαίου ύψους, με μια μεγάλη κοιλιά συμμαζεμένη άτσαλα από ένα γιλέκο κάτω από το στενό του σακάκι. Τα μαλλιά του είχαν το κίτρινο χρώμα που οδηγούσε στο λευκό των γερατειών και τα μάγουλά του ήταν κρεμασμένα και καλοξυρισμένα. Φορούσε γυαλιά, αλλά ο ίδιο πίστευε ότι θα του πήγαινε καλύτερα ένα μονόκλ.

« Ασθενής νούμερο 612,» είπε ο μαθητής και ξερόβηξε. Σε αντίθεση με το καθηγητή του, ήταν ψιλόλιγνος, χλωμός και απεριποίητος. Φορούσε φθηνά, τσαλακωμένα ρούχα και τα μαλλιά του ήταν γλοιώδη και ανακατεμένα. Με μια ανάσα που μύριζε καφέ και πρωινή ξινίλα, φθονούσε τη θέση του καθηγητή. « Πριν μια βδομάδα», συνέχισε, «οι γείτονες του ασθενούς παραπονέθηκαν για σύνδρομο ευερέθιστης συνείδησης. Ένας από αυτούς ανέφερε ότι τον άκουσε να κλείνει τη τηλεόραση, δηλαδή σταμάτησε να ακούει τηλεοπτικούς θορύβους όταν κρυφάκουγε το διαμέρισμά του, και μια άλλη γειτόνισσα τον έπιασε να χωρίζει τα σκουπίδια σε κατηγορίες, χαρτικά, πλαστικά και αλουμινένια. Κλασσική περίπτωση θα έλεγα.»

« Αυτό θα δείξει,» απάντησε ο καθηγητής και άρχισε να περιεργάζεται τα δόντια του ασθενούς. « Για πες μου τι γνωρίζεις για το σύνδρομο αυτό;»

« Μάλιστα. Το σύνδρομο αυτό απαντάται σε αστικές περιοχές και κυρίως τους θερινούς μήνες. Παρότι το ακριβές παθογόνο δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα είναι γνωστό ότι η ασθένεια είναι αρκετά μεταδοτική και μόνο απομόνωση και αναισθησία μπορούν να ελαττώσουν τη μετάδοσή της. Επηρεάζει κυρίως το ήπαρ, τον εγκέφαλο και τη γλώσσα, όργανα των οποίων η βιοψία είναι ο μοναδικός βέβαιος τρόπος σωστής διάγνωσης. Τα πιο σημαντικά συμπτώματα είναι....»

«Φθάνει. Αυτά μας τα περιέγραψαν οι γείτονες ούτως ή άλλως,» τον διέκοψε ο καθηγητής πιάνοντας το σύριγγα και μπήγοντάς τη μερικά εκατοστά λίγο πιο κάτω από το διάφραγμα του ασθενούς. Τραβώντας τη έξω, την έδωσε στο μαθητή γεμάτη με ζωτικά υγρά. « Τι βλέπεις;» τον ρώτησε.

« Είναι αρκετά σκούρο και η παρουσία φλεβικού υγρού σε μεγάλες ποσότητες είναι εμφανής από το πόσο ιξώδες είναι. Θα έλεγα ότι ο ασθενής είναι στο μέσο όρο, γρήγορη διατροφή, ελάχιστα φρούτα, πολύ αλκοόλ. Επίσης είναι αρκετά πιθανό η χοληδόχους κύστη του να έχει πάψει να λειτουργεί. Αλλά δε βλέπω κάτι που να δείχνει προς το σύνδρομο.»

« Από ότι κατάλαβα μάλλον κοιμόσουν στη παράδοση,» είπε εμφανώς ενοχλημένος ο καθηγητής. « Ξέχασες ότι η ιατρική είναι μια ολιστική επιστήμη. Ακόμα και αν εστιάζεις στο ήπαρ, θα πρέπει ακόμα να κοιτάς ολόκληρη την εικόνα. Κοίτα για παράδειγμα το δέρμα του ασθενή. Κοίτα πόσο λευκό είναι. Σύγκρινέ το με το δικό σου και το δικό μου. Κάθε σχετική έρευνα έχει αποδείξει ότι ο μέσος άνθρωπος έχει χρώμα δέρματος ελαφρού κίτρινου που σχετίζεται με τις διατροφικές συνήθειες με από τις Αλλαγές του 2015. Ο ασθενής όμως δεν έχει αυτό το κίτρινο που η νόρμα απαιτεί, πράγμα που σημαίνει ότι οι διατροφικές του συνήθειες είχαν αλλοιωθεί εδώ και καιρό.»

« Γεγονός που επιβεβαιώνει την ύπαρξη του συνδρόμου.» συνέχισε ο μαθητής ντροπιασμένος. « Τι κάνουμε τώρα;»

« Άθλιοι, ακαμάτες που δε μπορούν να αντιληφθούν ότι η αληθινή δημοκρατία έγκειται στην ατομική αποδοχή και διατήρηση του μέσου όρου, στη δικτατορία του λαϊκού διαμέσου, » είπε ο καθηγητής κοιτώντας τον ασθενή με σφιγμένα από την αηδία μάτια. « Μπορεί η ζωή αυτού του ηλιθίου να μην αξίζει και πολλά, αλλά διατήρηση της ζωής του επιβάλλεται. Θα διεξάγουμε την πιο απλή και αποτελεσματική θεραπεία. Βγάλε σε παρακαλώ τη συσκευή από τη θήκη και πες μου τη ξέρεις για αυτή.»

Ο μαθητής αμέσως έσκυψε, έβγαλε τη συσκευή και τη κράτησε στα χέρια του. Ενώ ο καθηγητής άρχισε να ανοίγει το κρανίο του ασθενούς, ο μαθητής άρχισε να παπαγαλίζει: « Σπιντρονικός, τεχνητός εγκέφαλός, η μεγαλύτερη ιατρική εφαρμογή των τελευταίων πενήντα χρόνων. Αρκετά ανεπτυγμένος ώστε να επιτρέπει την ανάπτυξη μιας υποτυπώδους προσωπικότητας , αφήνοντας τον ασθενή να ζήσει μια κανονική ζωή μετά τη μεταμόσχευση.»

« Και πόσους βαθμούς ελευθερίας έχει, θυμάσαι;» ρώτησε ο καθηγητής παίρνοντας τον εγκέφαλο από τα χέρια του μαθητή.

«Τρείς.»
« Δύο ηλίθιε,» απάντησε άμεσα ο καθηγητής οργισμένος. « Τι σκατά σας μαθαίνει ο συνάδελφός μου στο τεχνολογικό;»

«Με συγχωρείται κύριε. Το ξέχασα.» είπε ο μαθητής σκύβοντας το κεφάλι και σφίγγοντας τα δόντια.

« Τρείς βαθμοί ελευθερίας είναι εξαιρετικά πολύπλοκοι για συνεχή χρήση,» συνέχισε ο καθηγητής, με πιο ήρεμο τόνο και ενώ παρέδιδε το αφαιρεμένο εγκέφαλο στα χέρια του μαθητή. «Θα προκαλούσαν δυσφορία, αποπροσανατολισμό και αποκλίνουσα συμπεριφορά λόγω της δυσκολίας συγχρονισμού. Αντίθετα, οι δύο βαθμοί μπορεί να είναι ελαφρά κατώτερη της συνήθων ανθρωπίνων ικανοτήτων αλλά επιτρέπουν τη φυσιολογική λειτουργία των ανθρώπων προσβεβλημένων από ασθένειες σα και αυτή.»

« Πάνω από όλα η άνεση του ασθενούς, και κυρίως της κοινωνίας,» συμπλήρωσε ο μαθητής κρατώντας τον γυμνό εγκέφαλο στα χέρια του. Στη συνέχεια τον τοποθέτησε σε μια πλαστική σακούλα και βοήθησε το καθηγητή να σκουπίσει το αίμα από τα χέρια του.

« Δε θα τον κλείσουμε;» ρώτησε ο μαθητής καθώς έφυγαν.

« Δεν είναι ανάγκη.» απάντησε ο καθηγητής σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το πρόσωπό του. « Θα περάσει ο επιστάτης αργότερα.»

Φύλακας Δεύτερο: Άβαντες, Μέρος Τρίτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sat, 11 Jun 2011 03:48:00 +0000

Pittermilk & Chris Guru - Φύλακας Μέρος Δ by Pittermilk

Την επόμενη μέρα, αφού ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από νωρίς, φθάσαμε στη χώρα των Αβάντων κατά το μεσημέρι. Σε αντίθεση με την έρημο, η πατρίδα των δύο γυναικών ήταν πλούσια σε πράσινο και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι, δεξιά και αριστερά με ροδακινιές, και πλούσια ανοιξιάτικα λουλούδια. Οι ελάχιστοι θάμνοι που υπήρχαν έφεραν μικρούς αλλά πολυπληθείς καρπούς κόκκινους στο χρώμα και αρκετά γλυκούς. Όπως μου περιέγραφε η Λυκία, στη χώρα τους το κλίμα ήταν ζεστό, αλλά οι συχνές βροχοπτώσεις και το εύφορο έδαφος έκανα τη γη πλούσια και όμορφη.

Όσο πολυπληθή ήταν η χώρα τους σε δέντρα και λουλούδια, άλλα τόσα ζώα ζούσαν ανάμεσά τους. Σχεδόν για κάθε δέντρο υπήρχε και ένα ελάφι, και διάφορα πολύχρωμα πουλιά πετούσαν ανάμεσα τους και από πάνω μας. Καθώς προχωρούσαμε, τα ζώα έδειχναν να συνηθίζουν στη παρουσία μας και να μην μας φοβούνται. Παράξενο μου φάνηκε ότι από όλα τα ζώα και τα πτηνά κανένα δεν ήταν σαρκοβόρο. « Η Μεγάλη Μητέρα δεν θα το επέτρεπε,» είπε η Λυκία απαντώντας στην ερώτησή μου.

Παρατηρώντας τα ελάφια να τρώνε, συνειδητοποίησα ότι απέφευγαν ένα συγκεκριμένο είδος μανιταριού. Σταματώντας του συνταξιδιώτες μου, πλησίασα ένα από αυτά τα μανιτάρια και το παρατήρησα από κοντά. Ήταν ψιλόλιγνο με, λευκό στο κορμό και ένα πιτσιλωτό μοτίβο ανοιχτού καφέ και λευκού στο πάνω μέρος. « Δε θα έπρεπε να το δοκιμάσεις» μου είπε ο Φύλακας όταν με είδα να προσπαθώ να το κόψω.

« Είναι δηλητηριώδες;»

«Όχι», μου απάντησε και προχώρησε προς το μέρος μου. « Για τους Άβαντες λέγεται Αμανίτης, άλλοι λαοί το ξέρουν ως Ίδναιο. Η σάρκα του είναι μαλακή και γευστική και ο ζωμός του είναι γλυκός όπως το μέλι. Η πιο μεγάλη του αξία όμως είναι στη φωτιά, οπού σε κάνει να βλέπεις τη αλήθεια στο κόσμο.» Χωρίς να συνεχίσει έσκυψε για να κόψει το μανιτάρι. Περίμενα να χρησιμοποιήσει κάποιο μαχαίρι αλλά αντίθετα απλά ακούμπησε το μανιτάρι με το χέρι του, βγάζοντας το από τη γη και βάζοντας το γρήγορα σε έναν από του σάκους που είχε στη ζώνη του. Ήταν σα το μανιτάρι να υποχωρούσε στη θέληση του φύλακα παρά στη δύναμη του χεριού που το τραβούσε.

Προχωρώντας φθάσαμε σε ένα λόφο από τον οποίο η πόλη των φαίνονταν με μεγάλη λεπτομέρεια. Χωρισμένη στα δύο από ένα φαρδύ αλλά όχι και τόσο βαθύ ποταμό(Απέλλη τον ονόμασε η Καρυστία), η πόλη έδειχνε μια εντυπωσιακή και περίτεχνη συνοχή. Το κύρια χαρακτηριστικά της πόλης ήταν η έμφαση στο κυανό, χρώμα το οποίο υπήρχε και σε κάθε κτίριο και κάθε άνθρωπο, και τα πολλά αγάλματα, τα οποία βρίσκονταν σε κάθε γωνία και δρόμο της πόλης. Τα περισσότερα κτίρια, κατασκευασμένα από πηλό, έδειχναν κατασκευασμένα με την καλλωπιστική τους λειτουργία στο νου και όλα τα κεντρικά κτίρια της πόλης ήταν αρκετά μεγαλοπρεπή και καλόγουστα. Παρά τη ομοιογένεια, κάθε κτίριο παρουσίασε μια ξεχωριστή ταυτότητα, με ύφος τελείως διαφορετικό από το επόμενο.

« Ποια είναι η λειτουργία εκείνου του κτιρίου;» ρώτησα τη Λυκεία δείχνοντας το κατάλευκο κτίριο που βρίσκονταν στο κέντρο. Ήταν μακράν το πιο μεγαλοπρεπές σημείο της πόλης. Αντίθετα με κάθε άλλο κτίριο που μέχρι τώρα είχα παρατηρήσει, δεν κείτονταν στο έδαφος αλλά υψώνονταν ακριβώς πάνω από το ποταμό με το κυρίως κτίριο να βασίζεται σε μια απλή γέφυρα που ακουμπούσε στις δύο όχθες. Το κύριο υψωμένο τμήμα της κατασκευής αποτελούταν από ένα ανοικτό, χωρίς συμπαγείς τοίχους κτίριο, περιτριγυρισμένο από ένα καταπράσινο κήπο γεμάτο ανθισμένες κερασιές, που κάθε μια ήταν καλυμμένη με το δικό της γιασεμί.

« Είναι ο οίκος της Μεγάλης Μητέρας», με διέκοψε η Καρυστία. « Είναι το σημείο όπου η Μεγάλη Μητέρα ξεκίνησε τη πόλη και το λαό των Αβαντών. Λέγεται ότι όταν η Μητέρα είδε τον Απέλλη να κυλά στο γυμνό κάμπο πήρε μια πέτρα και την έριξε με δύναμη στο ποταμό. Με τις σταγόνες που έπεσαν στη δεξιά όχθη του Απέλλη έπλασε τις γυναίκες και με τις σταγόνες της αριστερής όχθης τους άνδρες. Στη συνέχεια διέταξε τους Άβαντες να χτίσουν τη κατοικίας της στο σημείο όπου έπεσε η πέτρα. Επειδή όμως οι Άβαντες ήταν ακόμη νέοι και άπειροι, η Μητέρα δώρισε στις γυναίκες της φυλής Τέχνη και Γνώση για να μπορέσουν να δουν το όραμά της και να φανταστούν την κατοικία της όπως εκείνη ήθελε. Στους άνδρες έδωσε δύναμη και αντοχή ώστε να μπορέσουν να χτίσουν και να φέρουν σε πέρας το σχέδιο που είδαν οι γυναίκες.»

«Και η πέτρα βρίσκεται ακόμα κάτω από τον κτίριο;»

« Όχι.» απάντησε η Λυκία αυτή τη φορά. « Όταν η Μεγάλη Μητέρα είδε ότι οι Άβαντες ολοκλήρωσαν τη κατοικία της όπως εκείνη ήθελε, σήκωσε τη πέτρα και την παρέδωσε στο Φύλακα, όπως κάθε άλλο παρόμοιο και πολύτιμο αντικείμενο.»

« Ένα αντικείμενο που το κρατώ με μεγάλο σεβασμό, όπως κάθε άλλο καθώς αυτό είναι μέρος των λειτουργιών μου. Αλλά το ταξίδι μας τελείωσε κόρες, εσείς είστε στη πόλη σας και εγώ με το ξένο έχουμε το δρόμο της επιστροφής,» είπε ο φύλακας μπαίνοντας στη κουβέντα και αλλάζοντας το θέμα της.

« Σας ευχαριστούμε, Φύλακα και ξένε, για τη συντροφιά και το γρήγορο ταξίδι που μας προσφέρατε. » είπε η Καρυστία. « Αν και γνωρίζω ότι δε μπορείς να εισέλθεις, οφείλουμε να σε καλωσορίσουμε, και να σε ευχαριστήσουμε για τη βοήθεια.»

Ο φύλακας άκουσε τα λόγια της Καρυστίας αλλά δεν βιάστηκε να της απαντήσει. Αντίθετα, παρέμεινε για κάμποση ώρα παρατηρώντας την πόλη, σαν να προσπαθούσε να βρει κάτι. Οι υπόλοιποι παραμείναμε σιωπηλοί. Οι Άβαντες έτρεφαν μεγάλο σεβασμό προς τον φύλακα για να τον διακόψουν από το ότι έκανε. Εγώ από την άλλη ήξερα ότι μάταια θα έκανα το οτιδήποτε για να διακόψω αυτό που έκανε, ότι κι αν ήταν.

Αφού τα μάτια του χόρτασαν τη πόλη, ο φύλακας γύρισε με ένα ελαφρύ μειδίαμα και ρώτησε την Καρυστία. « Γιατί δε λέτε στο ξένο πως ονομάζεται η πόλη; »

« Αλκήστια,» είπε η Καρυστία σκεπτική.

« Που σημαίνει αγάπη για την οικογένεια,» τη συμπλήρωσε ο φύλακας.

« Οι οικογένεια είμαστε εμείς,» είπε η Λυκία, «οι Άβαντες. Το όνομα το έδωσε και αυτό η Μεγάλη Μητέρα, για να μας θυμίζει ότι όλοι οι Άβαντες προέρχονται από εκείνη, και ότι είμαστε τα παιδιά της.»

Ο φύλακας προχώρησε λίγο προς το λόφο και έδειξε ένα από τα αγάλματα της πόλης. « Πες μου Λυκία, ποίο είναι αυτό το άγαλμα;»

« Απεικονίζει την Αλκμήνη, την πιο όμορφη των Αβάντων.» Είπε η Λυκία αναγνωρίζοντας το άγαλμα.« Το δημιούργησε η Αρσινόη, η σύντροφος της Αλκμήνης.»

« Και γιατί η Αρσινόη δημιούργησε το έργο αυτό;» συνέχισε ο φύλακας.

« Για να δοξάσει την ομορφιά την Αλκμήνης φυσικά.» απάντησε η Καρυστία.

« Όχι μόνο αυτό.» επενέβη η Λυκία. « Το άγαλμα έχει τη πιο αντιπροσωπευτική στάση και έκφραση της Αλκμήνης. Η Αλκμήνη αγαπούσε τη φύση και τα υπόλοιπα δώρα της Μητέρας όσο και την Αρσινόη. Περνούσε μέρες στα δάση προσέχοντας και φροντίζοντας τυχόν άρρωστα ζώα. Ήταν ένα άτομο που φρόντιζε για όλους και δεν φοβόταν να συνεισφέρει όταν χρειαζόταν.»

« Πως τα γνωρίζεις όλα αυτά για την Αλκμήνη, Λυκία;» ρώτησε ο φύλακας.

« Δε τα γνωρίζω αλλά βλέποντας την αναπαράσταση μπορώ εύκολα να τα υποθέσω. Το άγαλμα της Αρσινόης απεικονίζει την Αλκμήνη να χαμογελά και να χαϊδεύει ένα ελάφι. Το χαμόγελο συμβολίζει την καλοσύνη της Αλκμήνης, και το ελάφι την αγάπη της για τα δώρα της μεγάλης μητέρας.»

«Τα ίδια μπορεί να πει κάποιος και για την Αρσινόη.» είπε ο φύλακας. « Μόνο κάποιος με μεγάλη αγάπη και σπουδαίο χάρισμα μπορεί να δημιουργήσει ένα τόσο ωραίο και παραστατικό έργο. Η Αρσινόη δε κατάφερε απλά να κάνει ένα άγαλμα. Κατάφερε να κρατήσει τις αναμνήσεις των δύο Αβάντων και του έρωτά τους ζωντανό, όχι μόνο για να τις θυμάστε αλλά και για να διδαχτείτε από αυτές. Το άγαλμα αυτό είναι το παράγωγο της σχέσης τους και των συναισθημάτων τους. Είναι αυτό που τις έκανε αιώνιες και για πάντα κοντά στις αναμνήσεις σας. Είναι κάτι που έκαναν μαζί και δείχνει τη σχέση τους μαζί με τους χαρακτήρες τους. Είναι το παιδί της Αλκμήνης και της Αρσινόης.»

Έμενα σιωπηλός καθώς ο φύλακας μιλούσε, και τα λόγια του χτυπούσαν και φώτιζαν όχι μόνο τους Άβαντες, αλλά και εμένα. Στην αρχή δυσκολεύτηκα να βρω σκοπό στις ερωτήσεις του φύλακα, όπως δυσκολεύτηκα να καταλάβω το λόγο για τον οποίο ο φύλακας αποφάσισε να συνοδεύσουμε τους Άβαντες στη πατρίδα τους. Το λόγια του όμως τώρα το μόνο που έδειχναν ήταν η βοήθεια που ήθελε να προσφέρει μέσα από αυτό το ταξίδι.

« Καταλαβαίνετε, λοιπόν, κόρες της Μεγάλης Μητέρας; Ότι έχετε φτιάξει, με τη Τέχνη ή χωρίς, για χάρη της αγαπημένης σας και ότι η αγαπημένη σας σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε είναι τα παιδιά σας, και είναι και αυτά που σας δοξάζουν. Τα αγάλματα, η μουσική και η ζωγραφική που δοξάζουν το όμορφο είναι τα παιδιά σας. Η Μεγάλη Μητέρα δε σας έδωσε ένα σαρκικό τρόπο να αποκτάστε απογόνους μεταξύ σας γιατί σας έδωσε δεκάδες άλλους τρόπους για τον ίδιο σκοπό. Η αποστολή σας πέτυχε.»

« Φύλακα, τα λόγια σου....» πήγε να μιλήσει η Καρυστία συγκινημένη , αλλά ο φύλακας δε την άφησε.

« Δεν είναι ανάγκη να μου πείτε τίποτα. Πηγαίνετε στη πόλη και πείτε σε όλους ότι βρήκατε την αλήθεια. » είπε ήρεμα.

« Ξένε, ήρθε η ώρα να φύγουμε.» είπε γυρνώντας προς εμένα.

Σαστισμένος αρχικά, σήκωσα το σάκο μου από το έδαφος και άρχισα να τον ακολουθώ. Αφού είχαμε κάνει μερικά βήματα, γύρισα το κεφάλι μου για να κοιτάξω για μια τελευταία φορά τη Λυκία και την Καρυστία οι οποίες προχωρούσαν προς τη πόλη κρατώντας σφιχτά η μια το χέρι της άλλης.

Φύλακας Δεύτερο: Άβαντες, Μέρος Δεύτερο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sun, 22 May 2011 02:32:00 +0000

Pittermilk - Φύλακας Μέρος Γ by Pittermilk

Το επόμενο πρωινό, όταν ξύπνησα είδα ότι ο φύλακας είχε ήδη μαζέψει τη σκηνή του και είχε ετοιμαστεί για το ταξίδι. Μία τρομακτική έκπληξη με περίμενε όταν συνειδητοποίησα ότι ο κύβος είχε εξαφανιστεί χωρίς κανένα ίχνος. Για τρεις μέρες σκίαζε τη δεξιά πλευρά της σκηνής και τώρα ούτε τα ίχνη του στην άμμο δεν είχαν μείνει.

« Που είναι ο κύβος;» φώναξα δυνατά.

« Ποιος κύβος;» με ρώτησε αφηρημένα η Λυκία καθώς μάζευε τα πράγματά της.

« Φύλακα, που πήγε ο κύβος; Χθες ήταν ακριβώς εδώ» ρώτησα τον φύλακα, ενώ έδειχνα με το χέρι μου το σημείο όπου ο κύβος κείτονταν εδώ και τρεις μέρες.

« Πρέπει να φύγουμε φιλοξενούμενε, το ταξίδι μας είναι μακρύ και πρέπει να προλάβουμε τη νύχτα» μου απάντησε ο φύλακας με ένα τόνο επίπληξης που με έκανε να καταλάβω ότι δεν θα με άφηνε να ρωτήσω τίποτα περισσότερο. Απογοητευμένος και θυμωμένος, μάζεψα το στρώμα μου μαζί με τα υπόλοιπα πράγματά, και ακολούθησα όπως και η Καρυστία και η Λυκία το φύλακα.

Το ταξίδι μας, όπως είναι αναμενόμενο για ένα ταξίδι μες στην έρημα, ήταν αρκετά μονότονο, με το ίδιο κόκκινο τοπίο να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ευτυχώς για εμάς η ζέστη δεν ήταν έντονη, και ο ήλιος, ο οποίος παρέμενε πάντα κοντά στη δύση του, έκαναν τις συνθήκες του ταξιδιού κάτι παραπάνω από ανεκτές. Η σιωπή ήταν το κύριο θέμα των συζητήσεων μας, και το μόνο που την έσπαγε ήταν κάποια λόγια που κατά καιρούς αντάλλαζαν οι δύο Άβαντες μεταξύ τους.

Λίγο πριν ο ήλιος δύσει οριστικά και η νύχτα τον διαδεχτεί, αποφασίσαμε να σταματήσουμε για τη νύχτα. Είχαμε ήδη καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, και όπως η Καρυστία ανέφερε, με τον ρυθμό που είχαμε θα φτάναμε στη χώρα τους την επόμενη μέρα. Ο φύλακας έστησε τη σκηνή του και άναψε φωτιά για να μαγειρέψει και να ζεστάνει τσάι.

   « Η Λυκία και εγώ αποφασίσαμε να σας διασκεδάσουμε για το βράδυ,» είπε η Καρυστία, ενώ καθόμασταν γύρω από τη φωτιά. « Πείτε μας μια ιστορία που θέλετε να ακούσετε, και θα σας την αφηγηθούμε, με το τρόπο των Αβάντων.»
   « Ας αφήσουμε τον φιλοξενούμενό μου να διαλέξει, μιας και είναι ο νεότερος όλων» είπε ο φύλακας κοιτάζοντας προς εμένα.
   «Δυστυχώς δε ξέρω κάποια ιστορία για να ρωτήσω.» απάντησα. « Αλλά μπορείτε να διαλέξετε εσείς κάτι.»
   « Μπορούμε να την ιστορία της Σελήνης,» είπε η Λυκία στην Καρυστία.

« Πολύ ωραία, Λυκία. Φόρεσε τα χειροκύμβαλά σου και εγώ θα ξεκινήσω την ιστορία.»

Η Λυκία φόρεσε κάτι που έμοιαζαν σαν μικρά, χάλκινα κρουστά στον αντίχειρα και στο μέσο κάθε χεριού και άρχισε να εκτελεί αργές χορευτικές κινήσεις πίσω από τη φωτιά, ενώ χτυπούσε τα κύμβαλα με έναν αργό ρυθμικό τρόπο .

« Αυτή είναι η ιστορία του Ήλιου και της Σελήνης,» άρχισε να αφηγείται η Καρυστία. « Είναι η ιστορία του πως ο Ήλιος και η Σελήνη πόθησαν κάτι, και πως και οι δύο απέτυχαν να το αποκτήσουν. Είναι μια ιστορία παλαιότερη από μας, όχι όμως παλαιότερη από εκείνες των Πρωτίστων, και όπως κάθε τέτοια ιστορία ξεκινά στη χώρα το Λαπίθων .

Σε εκείνα τα μέρη λοιπόν ζούσε η Εριφύλη. Γυναίκα των δασών και ξακουστή κυνηγός. Λέγεται ότι δεν υπήρχε θήραμα, δίποδο ή τετράποδο που να μη μπορεί να το πιάσει. Το μοναδικό που θα μπορούσε να θεωρηθεί ισάξιο, αν όχι ανώτερο, από τις ικανότητες της στο κυνήγι, ήταν η ομορφιά της. Με τα μακριά μαύρα της μαλλιά και το λείο μελαμψό δέρμα, ανάγκαζε, άθελα της, άνδρες και γυναίκες να αναζητούν τη συντροφιά της. Η ίδια όμως ποτέ δεν θεώρησε κανέναν ικανό να συγκριθεί με τον μικρό της αδελφό, τον οποίο η ίδια είχε μεγαλώσει, και δική του ήταν η μόνη συντροφιά που αναζητούσε.

Μία νύχτα όμως, καθώς η Εριφύλη λουζόταν, κουρασμένη από ένα ακόμα κυνήγι, η Σελήνη ακούμπησε το λείο δέρμα της με τις ακτίνες της και κατάλαβε ότι το μόνο που ήθελε ήταν να κρατήσει αυτό το σώμα με τα δικά της χέρια. « Σε χαιρετώ κόρη,» είπε η Σελήνη στην Εριφύλη. « Είμαι η Σελήνη, μητέρα των Δασών και προστάτιδα της Νύχτας. Είμαι η αφέντρα του μισού Χρόνου και διατάζω τον ύπνο των ανθρώπων. Δικοί μου είναι οι εφιάλτες και τα γλυκά όνειρα, που στοιχειώνουν ή ομορφαίνουν τις μέρες. Εγώ είμαι που διατάζω τη θάλασσα και φέρνω το φως ακόμα και στο σκοτάδι. Και Εγώ, λοιπόν κόρη, έχω μία παράκληση για εσένα.».

« Ποία είναι η παράκλησή σου, Βασίλισσα της Νύχτας και του Ουρανού;» ρώτησε η Εριφύλη φοβισμένη και προσπαθώντας να κρύψει τη γύμνια της από ντροπή.

« Σε προσκαλώ, εσένα που είσαι η πιο ωραία αυτών των τμημάτων, να έρθεις μαζί μου. Να γίνεις η ερωμένη μου και να γνωρίσεις τα μυστικά της Νύχτας και της γης. Τους τρόπους των ονείρων και τις πτυχές του Ουρανού.» είπε η Σελήνη παρατείνοντας το χέρι της προς τη Εριφύλη.

« Σελήνη βρίσκω τα λόγια σου γλυκά, και λένε την αλήθεια.» είπε η Εριφύλη μελαγχολικά. « Αλλά ο αδελφός μου δεν έχει περάσει ακόμα την Τελετή και θέλει ένα χρόνο μέχρι τότε. Αν περιμένεις, ηγέτιδα των άστρων, σε ένα χρόνο θα είμαι δική σου.»

« Τολμάς να αρνηθείς; 'Όποιον Εγώ καλώ χάνει την αναπνοή του για να φτάσει, και τα άστρα κάνουν τις διαταγές μου χωρίς να ακούσουν τη φωνή μου. Όχι κόρη. Σήμερα με αρνήθηκες και αυτό θα πρέπει να το θυμάσαι.» είπε βίαια η Σελήνη και αμέσως εξαφανίστηκε παίρνοντας μαζί της το φως που έλουζε τη Εριφύλη.

Την επόμενη μέρα, καθώς η Εριφύλη κυνηγούσε ένα ελάφι, τροφή πλούσια που θα βοηθούσε τον αδελφό της να πάρει δυνάμεις για τη Τελετή, ο Ήλιος εμφανίστηκε μπροστά της.

« Καλή σου μέρα, όμορφη. Είμαι ο 'Ήλιος, κύριος της ημέρας και προστάτης της γης. Εδώ και μέρες σε παρατηρώ, Εριφύλη, και θαυμάζω τα κάλλη σου, όσο και την ικανότητα σου στο κυνήγι. Είσαι η καλύτερη κυνηγός και η πιο όμορφη γυναίκα σε αυτά τα τμήματα. Το λείο σου δέρμα αντανακλά το φως όπως τα νερά των ποταμών και το τόξο σου χτυπά το θήραμα όπως οι ακτίνες μου το χώμα, δίνοντας και τα δύο τροφή σε ανθρώπους. Έλα μαζί μου κόρη. Διάλεξε τη συντροφιά μου και μάθε πως να δίνεις ζωή και να είσαι ευτυχισμένη»

« Αφέντη, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, που μου ζεσταίνουν τη καρδιά όπως οι ακτίνες σου το πρόσωπο. Δέχομαι τα λόγια σου και θα έρθω μαζί σου. Όμως πρέπει να μείνω με τον αδελφό μου ένα χρόνο, μέχρι να περάσει τη Τελετή. Μετά θα έρθω μαζί σου.» είπε η Εριφύλη σκύβοντας το κεφάλι αλλά χωρίς φόβο.

« Τα λόγια σου μου δίνουν χαρά. Θα σε περιμένω ένα χρόνο, μέχρι τη Τελετή του αδελφού σου.» είπε ο Ήλιος και αποχαιρέτισε την Εριφύλη ενώ ανέβαινε και πάλι στον ουρανό.

Έτσι, οι μήνες πέρασαν και η Εριφύλη συνέχισε να κυνηγά, και να κάνει όνειρα αναμένοντας να βρεθεί στη συντροφιά του Ηλίου, ενώ ο αδελφός της ετοιμάζονταν για τη Τελετή. Μια νύχτα όμως ο αδελφός της Εριφύλης εξαφανίστηκε χωρίς κάποιος να το είχε δει η να ξέρει που βρίσκεται. Τρομαγμένη και ανήσυχη η Εριφύλη έψαξε όλη τη γη και όλα τα τμήματα, αλλά δε βρήκε κανένα ίχνος του αδελφού της πουθενά. Απεγνωσμένη στράφηκε προς τον Ήλιο, παρακαλώντας τον να τη βοηθήσει.

« Σε συμπονώ Εριφύλη,» είπε ο Ήλιος,« και θέλω να βρω τον αδελφό σου και να είσαι ευτυχισμένη. Αλλά ο αδελφό σου χάθηκε τη Νύχτα, στο βασίλειο της αδελφής μου, οπού εγώ ποτέ δεν έχω λόγο. Λυπάμαι.»

« Όσα μου έταξες και όσο με παίνεψες, και τώρα με αρνείσαι; » είπε θυμωμένη η Εριφύλη. « Δεν σε θέλω πια Ήλιε. Τίποτα δεν έκανες για την αγάπη μου ή για εμένα.»

Φεύγοντας από τον Ήλιο θυμωμένη, η Εριφύλη περίμενε και κλαίγοντας βρέθηκε στη πόρτα της Σελήνης. « Σελήνη, Αρχόντισσα των ονείρων και αφέντρα των ανθρώπων. Μητέρα των ονείρων και γητεύτρα των θαλασσών. Σε παρακαλώ, αν ποτέ ένιωσες αγάπη ή στοργή για μένα, πες μου, βοήθησε με να βρω τον αδελφό μου.»

« Τολμάς θνητή να μου ζητήσεις βοήθεια; Και ποια νομίζεις ότι είμαι; Δεν είμαι υπηρέτρια ούτε σκλάβος αυτών που πεθαίνουν με μια ανάσα. Είμαι η Σελήνη και φέρω για φτερά μου τα άστρα, και για στέμμα τον Εωσφόρο. Διατάζω τις θάλασσες και τους ανθρώπους, και κανείς δε με αρνείται. Κανείς με λογική και νου. Πήγαινε, θνητή και ψάξε για τον αδελφό σου. Αυτή είναι δουλειά δική σου και όχι δική μου.» απάντησε ψυχρά η Σελήνη διώχνοντας την Εριφύλη από το θρόνο της.

Με δάκρυα στα μάτια η Εριφύλη συνέχισε να ψάχνει για τον αδελφό της μέρα και νύχτα. Χωρίς να μετρά το χρόνο, άρχισε να ψάχνει σε όλα τα τμήματα αυτής της γης. Ξεκινώντας στη χώρα των Λαπίθων, έφτασε έως στη Κόκκινη έρημο και από εκεί στα Δυτικά τμήματα των νεοχρόνων. Ρώτησε κάθε ταξιδιώτη και κάθε έποικο, καθώς και όλους τους κατοίκους. Αλίμονο, κανείς δεν είχε ακούσει ή είχε δει τον αδελφό της. Κανένας δεν είχε δει κάποιο στην ηλικία του που να μη φέρει το σημάδι της Τελετής, και κανένας δεν είχε συναντήσει την περιγραφή του, όμως η Εριφύλη συνέχιζε να ψάχνει.

Σιγά σιγά, άρχισε να χάνει το απαλό της δέρμα και το μελαμψό της χρώμα έγινε γκρίζο από την αϋπνία και την ασιτία. Τα μαλλιά της έχασαν την λάμψη τους και άρχισαν να μπλέκονται και να δημιουργούν ένα στεφάνι δυστυχίας γύρω από το πρόσωπό της. Μετά από μήνες, το σώμα της Εριφύλης έχασε τη ζωή του, χωρίς ποτέ κανείς να το βρει, μένοντας βορά στα δόντια των ζώων που τόσο πολύ η Εριφύλη λάτρευε να κυνηγά.

Λένε ότι ο Ήλιος, βλέποντας το μαρτύριο και τη κατάληξη της Εριφύλης, έχασε τη δύναμή του και έπεσε από τον θρόνο του. Χτυπημένος από το πόνο της αγάπης του ποτέ δεν κατάφερε να ανεβεί ξανά, και για αυτό παραμένει πάντα στη δύση ή στην ανατολή και ποτέ στο κέντρο του ουρανού, όπως παλιά. Η Σελήνη αντίθετα, η οποία πίστευε ότι τα θέματα των θνητών δε την αγγίζουν, αποφάσισε από τότε να φωτίζει ακόμη περισσότερο αγνοώντας κάθε πόνο και θλίψη, και να βρίσκεται κάθε νύχτα στο κέντρο του ουρανού, διεκδικώντας κάθε προσοχή και λατρεία. »

Με αυτές τις λέξεις η Καρυστία τελείωσε την ιστορία της, ενώ παράλληλα η Λυκία άρχισε να κάνει τις κινήσεις της όλο και πιο αργές και στο τέλος σταμάτησε να χορεύει εντελώς.

« Τα λόγια σου ήταν πολύ ωραία Καρυστία,» είπε ο φύλακας μελαγχολικά. « Η ιστορία της Εριφύλης είναι μια από τις πιο ωραίες και την αφηγηθήκατε πολύ καλά.»

« Σε ευχαριστούμε Φύλακα. »

« Τελικά τι έγινε με τον αδελφό της Εριφύλης;» ρώτησα βιαστικά, διακόπτοντας την Λυκία.

« Κανείς δεν ξέρει. Κανένας αφηγητής πριν από εμάς δεν ήξερε. Φοβάμαι ότι η αλήθεια χάθηκε πια.» απάντησε η Καρυστία.

« Η Σελήνη τον απήγαγε από την αρχή, έτσι δεν είναι; »

« Η περηφάνια της Σελήνη δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο, πίστεψέ με,» είπε ο φύλακας, κοιτώντας με στα μάτια με το ίδιο μελαγχολικό ύφος.

Έτσι τελειώσαμε την συζήτησή μας και πέσαμε όλοι για ύπνο, αφού τελειώσαμε ο καθένας το τσάι του.

Φύλακας Δεύτερο: Άβαντες, Μέρος Πρώτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sun, 08 May 2011 04:59:00 +0000

Pittermilk - Φύλακας Μερος Β by Pittermilk

Παρατηρούσα και περιεργαζόμουν τον κύβο κάθε μέρα, από τότε που εμφανίστηκε ξαφνικά έξω από τη σκηνή μας πριν τρεις μέρες. Είναι ένα μεγάλο οικοδόμημα σε βαθύ μπλε χρώμα, με ένα μοτίβο σκοτεινών χρυσών γραμμών να το περιτριγυρίζουν. Είναι σε μήκος ίσος με τέσσερά και μισό ανθρώπινα βήματα ( δηλαδή πάνω κάτω 4 μέτρα) και με παρόμοιο ύψος, με τις χρυσές γραμμές να είναι στο σύνολο τέσσερις, σε απόσταση περίπου μισού μέτρου η μία από την άλλη.

Αυτές ήταν οι μόνες πληροφορίες που κατάφερα να μαζέψω αυτές τις τρεις μέρες. Η έλλειψη άλλων πληροφοριών δεν οφείλεται σε κάποια ανικανότητα μου να συλλέγω πληροφορίες μέσω παρατήρησης και μέτρησης, αλλά περισσότερο στο γεγονός ότι η διαμονή μου στη σκηνή του φύλακα με έχει πλέον διδάξει ότι η άμεση επαφή με αντικείμενα ήταν κάτι αρκετά επικίνδυνο. Και η ιδέα του να ρωτήσω το φύλακα πληροφορίες για το κύβο απορρίφθηκε από τις σκέψεις μου με τη πρώτη.

Σήμερα,όμως, αποφάσισα να συμπεριφερθώ κάπως πιο τολμηρά και να προσπαθήσω να ακουμπήσω το κύβο. Στάθηκα μπροστά στο κύβο, λοιπόν, και ετοιμάστηκα να τον ακουμπήσω σηκώνοντας το χέρι μου. Πριν όμως τοποθετήσω το χέρι μου στην επιφάνεια του κύβου έστριψα για να δω τον φύλακα. Με κοίταζε με το ύφος που ένας γονιός κοιτάζει το παιδί του όταν αυτό προσποιήται ότι είναι μεγαλύτερο, φορώντας τα ρούχα του πατέρα του. Κοιτάζοντας τον να με παρατηρεί, τόσο ήσυχος και με αυτό το βλέμμα, μου έδωσε από πείσμα και μόνο τη τελευταία ώθηση που ήθελα για να σπρώξω το χέρι μου στο κύβο.

Η αφή μου επιβεβαίωσε αμέσως ότι η όραση μου είχε αντιληφθεί. Ο κύβος είχε μια πορώδη επιφάνεια, και όπως αργότερα συνειδητοποίησα, οι χρυσές γραμμές ήταν εν αντιθέσει απόλυτα λείες. Δεν μπορώ να πω το υλικό από τον οποίο ήταν κατασκευασμένος, αλλά αν χρειάζονταν να διάλεγα θα έλεγα κάποιο είδος πέτρας. Η θερμοκρασία του από την άλλη, ενώ περίμενα να είναι υψηλότερη λόγω της έκθεσης στον ήλιο της ερήμου, ήταν περίπου κοντά στην θερμοκρασία του σώματός μου.

Αυτό που τώρα κέντρισε το ενδιαφέρον μου ήταν μια μικρή περιοχή που εντόπισα με το χέρι μου, η οποία βρισκόταν κάπου στα δύο μέτρα σε ύψος, στο κέντρο της επιφάνειας που εξέταζα, και η οποία είχε μία μικρή ρωγμή. Αποφάσισα να εξετάσω την εκείνη τη περιοχή λίγο πιο έντονα ασκώντας μια μικρή δύναμη με τα δάχτυλά μου, άλλα η φωνή του φύλακα, η οποία με παρακινούσε να γυρίσω προς τη πλευρά του με σταμάτησαν.

Αυτό που αντίκρισα και ένιωσα γυρνώντας είναι κάτι αδύνατο να περιγραφεί με τη χρήση λέξεων. Η όψη των δύο γυναικών που στέκονταν μπροστά μου ήταν τόσο απόκοσμα όμορφη που με έκανε να χάσω την αίσθηση του χρόνου. Δεν ήταν απλά όμορφες, αλλά η εμφάνισή τους, και το δέρμα τους έμοιαζε να ακτινοβολεί και κάνει οτιδήποτε άλλο βρίσκονταν δίπλα τους όσο σκοτεινό όσο η νύχτα. Τις παρατηρούσα να κάθονται ακίνητες μπροστά μου και τα μάτια μου ήταν γεμάτα πανικό και βιασύνη, ώστε να προλάβουν να καλύψουν και να απορροφήσουν ότι έβλεπαν μπροστά τους.

« Ξένε, από εδώ η Καρυστία και η Λυκία. Θα τις φιλοξενήσω για αυτό το δειλινό.» είπε ο φύλακας, ξυπνώντας με καθώς έριχνα μια τελευταία, αχόρταγη ματιά στα χείλη της Καρυστίας.

« Χαίρεται,» είπα άτσαλα, ενώ ήμουν ακόμα σαστισμένος από την όψη τους.

« Σε χαιρετούμε ξένε. Ελπίζουμε η υπέρμετρη φιλοξενία του Μεγάλου Φύλακα να μη σου προκαλεί δυσφορία,» είπε η Καρυστία κοιτώντας με στα μάτια, ενώ η Λυκία μου χαμογελούσε λυπημένα.

« Ελάτε να καθίσουμε,» είπε ο φύλακας ενώ είχε ήδη ανάψει μια φωτιά και έριχνε Αρτεμισία στη φλόγα.

Αφού καθίσαμε, ο φύλακας μας πρόσφερε ζεστό τσάι και ψωμί από καλαμπόκι, το οποίο είχε φτιάξει το πρωί. Η δύο κοπέλες ήπιαν γρήγορα λίγο από το τσάι και βούτηξαν κάποια κομμάτια από το ψωμί σε αυτό.

« Ευχαριστούμε Φύλακα,» είπε η Λυκία. « Μας προσφέρεις φαγητό παρόμοιο με αυτό το τόπου μας, κάτι που έχουμε πολύ καιρό να γευτούμε.»

« Ήταν το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω. Κάθε ταξιδιώτης πρέπει να δέχεται ότι του αξίζει. Πείτε μου όμως τώρα , κόρες της Μεγάλης Μητέρας, τι σκοπό έχει το ταξίδι σας, και τι ιστορία φέρετε μαζί σας;»

Η Καρυστία αντιλαμβανόμενη την άγνοιά μέσα στα μάτια μου, αποφάσισε να αρχίσει την απάντησή της όσο πιο κατανοητά για μένα γινόταν.

« Όπως ήδη ξέρεις Φύλακα, η Λυκία και εγώ είμαστε Άβαντες, και ο τόπος μας βρίσκεται στα βόρεια τμήματα αυτής της γης. Όπως και οι υπόλοιπες Άβαντες, λατρεύουμε και προστατευόμαστε από τη Μεγάλη Μητέρα, της οποίας το όνομα δεν μπορεί να ειπωθεί. Η Μεγάλη Μητέρα είναι αυτή που μας έδωσε τη Γνώση και τη Τέχνη της και μας έκανε να ξεχωρίσουμε από τους άλλους λαούς των βορείων τμημάτων. Με τη Γνώση της και τη Τέχνη της, οι Άβαντες γίναμε ένας πολιτισμός σοφίας και δημιουργίας. Τα βιβλία μας και τα έργα μας, φτιαγμένα από πέτρα, δέρμα, μελάνι ή κλωστή είναι από τα πιο ζηλευτά σε όλα τα τμήματα του ορίζοντα. Χιλιάδες έρχονται κάθε χρόνο για να μάθουν ελάχιστη από την τέχνη μας, ακόμα και μόνο για την δουν για ελάχιστα λεπτά και μετά να φύγουν ευχαριστημένοι.»

»Όταν όμως η Μεγάλη Μητέρα ευλόγησε τους Άβαντες με τη Σοφία της, για κάποιο λόγο τον οποίο μόνο εκείνη ξέρει, έδωσε τα δώρα της μόνο στις γυναίκες των Αβάντων. Μόνο σε εμάς»

« Και οι άνδρες τι έγιναν;» ρώτησα περίεργος.

« Οι άνδρες παρέμειναν χωρίς την ευλογία της Μητέρας,» είπε γρήγορα η Λυκία. « Έχουν παραμείνει σε κάτι που είναι πολύ λιγότερο από εμάς. Όχι μόνο δεν κατανοούν τις γνώσεις και τις τέχνες μας, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ξεχάσει ακόμα και τη γλώσσα, την οποία μας δίδαξε η ίδια η Μητέρα.»

« Έτσι οι Άβαντες είναι σχεδόν πλέον δύο λαοί. Ο ένας, ο θηλυκός, είναι προοδευμένος και ξακουστός, ενώ ο άλλος, ο αρσενικός, έχει μείνει στο κτηνώδες σκότος του παρελθόντος,» παρενέβη ο φύλακας.

« Ακριβώς φιλόξενε,» συνέχισε η Καρυστία. « Η Μεγάλη Μητέρα, όμως, μαζί με τα άλλα δώρα της, μας έδωσε το δώρο της αγάπης χωρίς όμως να μας επιτρέψει μέσω αυτού να συνεχίσουμε τη φυλή μας. Οι Άβαντες μπορεί να βρίσκουμε την αγάπη μεταξύ μας, αλλά είμαστε ακόμα αναγκασμένες να πλαγιάζουμε με τους πρώιμους άνδρες μας ώστε να μπορεί ο λαός μας να υπάρξει και στο μέλλον. »

« Καταλαβαίνω,» είπε ο φύλακας. « Οπότε για αυτό και εκτελείται αυτό το ταξίδι.»

« Ακριβώς. Η Λυκία και εγώ ξεκινήσαμε το ταξίδι πριν πολύ καιρό, για να βρούμε κάποιο τρόπο να κάνουμε την αγάπη μεταξύ των Αβάντων να μπορεί να δώσει το καρπό για τη συνέχιση της φυλής μας. Να μπορεί η σχέση μας να διατηρηθεί, ακόμα και αν εμείς φύγουμε, με έναν απόγονο, που θα θυμίζει για πάντα εμάς. » Είπε η Καρυστία και έβαλε το χέρι της πάνω από το χέρι της Λυκίας, κρατώντας το σφιχτά.

« Και είχε μέχρι τώρα το ταξίδι σας κάποιο αποτέλεσμα;» ρώτησε ο φύλακας.

« Δυστυχώς όχι,» απάντησε η Λυκία αυτή τη φορά. « Φύγαμε πριν χρόνια και επισκεφθήκαμε πρώτα τους Βρίγαντες, ξακουστοί για τις ιατρικές τους ικανότητες, αλλά κανείς τους δεν είχε κάποια λύση ή κάποια απάντηση για το ερώτημά μας. Στη συνέχεια περάσαμε από τους Ιχθυάγους, αλλά ούτε και εκεί βρήκαμε κάποια απάντηση.

Συνεχίσαμε ακόμα πιο νότια, στη χώρα των Λαπίθων και ύστερα στο τμήμα των Δολόπων, στη ζώνη με τη Δύση. Το ταξίδι μας συνεχίστηκε στη χώρα τον Πελταστών και στη συνέχεια στα μέρη των Οδρυσών, και φήμες για δύο γυναίκες που είχαν γεννήσει ένα αγόρι μας οδήγησαν στη Δακία. Παρά τις φήμες όμως, οι δυο γυναίκες αποδείχτηκαν μια απλή απάτη και τίποτα άλλο. Τώρα πλέον βρισκόμαστε στην επιστροφή, αφού η αναζήτησή μας απέτυχε.»

« Κατάλαβα. Μου άρεσε η ιστορία σας. Η ιστορία δύο εραστών, που θέλουν να κρατήσουν την αγάπη τους για πάντα,» είπε ο φύλακας μελαγχολικά. « Έχω μια παράκληση για εσάς όμως, κόρες της Μεγάλης Μητέρας.»

« Τι θα ήθελες Μεγάλε Φύλακα;» ρώτησε ευγενικά η Καρυστία.

« θα ήθελα να σας ακολουθήσουμε στην επιστροφή σας, ο φιλοξενούμενος μου και εγώ. Έχω ακούσει τόσα για τη χώρα σας και πιστεύω ότι ο φιλοξενούμενος μου θα ήθελε και αυτός να δει το λαό σας και τα δώρα της Μητέρας. »

« Φυσικά και μπορείτε να έρθετε μαζί μας, φύλακα. Θα χαρούμε να σας ξεναγήσουμε και η παρέα σας θα μας κάνει να ξεχάσουμε την απογοήτευση του ταξιδιού μας. Όλα αυτά φυσικά μόνο αν δέχεται και ο φιλοξενούμενος σου.» είπε η Καρυστία γυρνώντας το βλέμμα της προς εμένα περιμένοντας μια απάντηση, όπως και ο φύλακας και η Λυκία.

Η παράκληση και η έντονη επιθυμία του φύλακα να ταξιδέψει με παραξένεψε έντονα. Όσο είμαι μαζί του ποτέ δεν έδειξε κάποια επιθυμία όχι να φύγει αλλά ούτε καν να απομακρυνθεί από τη σκηνή του. Αναρωτιόμουν, αν η απόφασή του αυτή είχε κάτι να κάνει με το κύβο που εμφανίστηκε αυτές τις μέρες. Αλλά ακόμα και για αυτό δεν είχε δείξει κάποιο σημάδι ανησυχίας η προβληματισμού.

Παρά τις όλες σκέψεις μου, που με ωθούσαν να απαντήσω αρνητικά στη παράκληση του φύλακα και στην πρόσκληση της Καρυστίας, έγνεψα καταφατικά, κάτι που ευχαρίστησε τους υπόλοιπους, οι οποίοι περίμεναν την απάντησή μου.

« Πολύ ωραία. Θα διανυχτερεύσουμε απόψε εδώ και αύριο το πρωί θα ξεκινήσουμε,» είπε ο φύλακας χαρούμενος, και σηκώθηκε παίρνοντας μαζί του και τα άδειο ποτήρια του τσαγιού.

« Φύλακα, συμφώνησα να έρθω μαζί σου, αλλά θέλω να μου υποσχεθείς κάτι,» του ανακοίνωσα αργότερα, αφού η Καρυστία και η Λυκία είχαν ξαπλώσει να κοιμηθούν έξω από τη σκηνή.

« Όπως θέλεις,» μου απάντησε ο φύλακας χαμογελώντας. « Τι θέλεις να σου υποσχεθώ;»

« Θέλω να μου πεις τι είναι ο κύβος, και πως βρέθηκε εδώ»

Ο φύλακας παρέμεινε για λίγο σιωπηλός. Από ότι κατάλαβα στο βλέμμα του σκεφτόταν τι απάντηση να μου δώσει. Μέχρι τώρα, δεν με είχε αφήσει να καταλάβω το αν τον ενδιέφερε η περιέργεια μου για τον κύβο. Αλλά, ο τωρινός του δισταγμός για μια άμεση, απόλυτη απάντηση με έκανε να καταλάβω ότι η ενασχόλησή μου αυτή τον απασχολούσε ιδιαίτερα.

« Μάλιστα,σου υπόσχομαι ότι θα σου πω ότι ξέρω, αλλά αφού γυρίσουμε από το ταξίδι μας,» μου είπε στο τέλος με ένα ξαφνικό χαμόγελο που με έκανε να απορώ.

« Εντάξει, σε ευχαριστώ,» του είπα αμέσως ευχαριστημένος και ετοιμάστηκα να κοιμηθώ στο στρώμα μου, κοιτάζοντας για μια τελευταία φορά τις δύο γυναίκες που κοιμόντουσαν αγκαλιασμένες απέναντί μου.

Φύλακας Πρώτο: Φιλοξενία

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sat, 16 Apr 2011 03:20:00 +0000

Αποφάσισα να σταματήσω τις Μάσκες για λίγο καιρό. Χρειάζομαι κάμποσο χρόνο ώστε να καταφέρω να εναρμονίσω τις λέξεις με τα αυτό που έχω στο μυαλό μου. Στο ενδιάμεσο αποφάσισα να αρχίσω να αναρτώ μια άλλη σειρά ιστοριών που πιστεύω ότι κινείται σε κατεύθυνση αντίθετη από τις Μάσκες, θεματικά και ελπίζω εκφραστικά. Για να υπάρχει μια άλλη προσέγγιση σε αυτή τη σειρά κειμένων, ο Pittermilk του Alipasas@Giannena αποφάσισε να συνοδεύσει τα κείμενα μουσικά. Μιας και είναι η πρώτη φορά που επιχειρούμαι κάτι σαν και αυτό, κάθε σχόλιο είναι ευπρόσδεκτο. Καλή ανάγνωση.

Pittermilk - Φύλακας//Μέρος Α by Pittermilk

Ήταν το μοναδικό μπλε στο απέραντο πορφυρό. Παρ’ όλα αυτά έδενε τέλεια με το πορτοκαλί ήλιο που έδυε και τη κόκκινη άμμο στα πόδια του. Παρατηρώντας τον έτσι, συνειδητοποιώ για πρώτη φορά το πόσο μη ανθρώπινος μοιάζει. Φοράει ελαφρά, πάνινα ρούχα κατάλληλα για το κλίμα της ερήμου και ένα χιτώνα που καλύπτει όλο του το σώμα και ένα μέρος του προσώπου του. Όλα σε χρώμα σκούρου μπλε . Το πρόσωπό του καλύπτεται από τη κουκούλα του χιτώνα, αλλά μόνο η σκιά που αφήνει είναι αρκετή για να καταλάβει κάποιος ότι έχει να κάνει με κάποιον ο οποίος είναι πιο μεγάλος από ότι δείχνει. Το δέρμα του είναι μελαμψό, κάτι το οποίο θα έχει επιφέρει η συνεχής έκθεση στον ήλιο της ερήμου, και τα πόδια του είναι σκληρά, ίσως επειδή δε φορά κάποιο είδος υποδήματος. Το πιο περίεργο αντικείμενο της εμφάνισής του είναι το ραβδί του. Κατασκευασμένο από κάποιο είδος πολύ λείου ξύλου, που δε προέρχεται από την έρημο, δε δείχνει να το αποχωρίζεται πότε, και το πιο παράξενο από όλα, δείχνει να είναι το παλαιότερο αντικείμενο πού έχω δει μέχρι τώρα. Πιο παλιό και από την έρημο.

Όσο τον κοιτάζω, αυτός παρατηρεί κάτι ή κάποιον να κατευθύνεται προς το μέρος μας. Το είχε προσέξει πρώτος ως μία κουκκίδα στον ορίζοντα και είχε σηκωθεί για να το εξετάσει καλύτερα. « Θα έχει φτάσει ώσπου να δύσει ο ήλιος. Καλύτερα να τον υποδεχθούμε όπως πρέπει. Πάρε μερικά ξύλα από τα δεξιά της σκηνής και φέρε τα μου για να φτιάξουμε μία φωτιά» . Κάνω όπως μου είπε και πηγαίνω να φέρω τα ξύλα. Όσο τα μαζεύω, τον νιώθω να με παρατηρεί. Όπως και άλλες φορές, περιεργάζεται με το βλέμμα του τα ρούχα μου. Ίσως το τζιν, η μπλούζα μου ή τα αθλητικά μου παπούτσια του φαίνονται παράξενα ή ίσως του θυμίζουν κάτι, ποιος ξέρει. « Αυτά είναι αρκετά» μου λέει και φέρνω τα ξύλα κοντά του.

Χωρίς να αφήσει το ραβδί από το χέρι του, σκύβει και πιάνει μια χούφτα άμμο. Σηκώνεται και τοποθετεί το χέρι του πάνω από τη σωρό με τα ξύλα, αφήνοντας την άμμο στο χέρι του να πέσει αργά πάνω τους. Από το πουθενά, μια φωτιά αρχίζει δημιουργείται. Όταν και ο τελευταίος κόκκος άμμου ακουμπήσει τα ξύλα η φωτιά πλέον έχει φουντώσει και τα καίει όλα. Δεν έκανε πρώτη φορά αυτό το κόλπο, αλλά κάθε φορά που τον έβλεπε να το κάνει ένιωθα πολύ περίεργα. Αυτό και άλλες παρόμοιες του πράξεις με έκανε να πιστεύω ότι αυτός που είχα απέναντι μου δεν κάτι από εδώ ή μάλλον ότι εγώ δεν άνηκα στο χώρο όπου αυτός βρισκόταν.

Όταν τελείωσε με τη φωτιά, άνοιξε ένα πουγκί που είχε περασμένο στη μέση του και έβγαλε κάποιο είδος σκόνης. « Αυτός που έρχεται ταξιδεύει εδώ και καιρό, και θα ταξιδεύει για κάμποσο ακόμα. Θα τον υποδεχτούμε με ευχές και διάθεση για καλό ταξίδι, » είπε και πέταξε τη σκόνη στη φωτιά. « Τι σκόνη είναι αυτή;» τον ρώτησα. « Σκόνη Αρτεμισίας, το φυτό της υγείας και της καλής τύχης. Ότι χρειάζεται κάθε οδοιπόρος» μου απάντησε και με άφησε να απορώ το πως μπόρεσε να βρει ένα τέτοιο φυτό στην έρημο. Τέσσερις μέρες τώρα μαζί του δεν είχα δει κανένα έμπορο και κανένα οικισμό κοντά στη σκηνή μας. Ξέρω πως θα μπορούσε να το έχει από παλιότερα ίσως πριν έρθει εδώ, αλλά η ιδέα ότι ίσως κάποτε στο παρελθόν δεν ζούσε στην έρημο μου φαίνονταν ακόμα πιο παράξενη.

Ο ταξιδιώτης άρχιζε να προσεγγίζει στη σκηνή μας και εγώ έκατσα σιωπηλός πίσω από τον φύλακα, όπως μου είχε ζητήσει. Μου είχε πει ότι υπήρχε μία διαδικασία η οποία έπρεπε να ακολουθηθεί για το καλωσόρισμα και τη φιλοξενία ως προς αυτόν που έρχεται . «Δεν ανήκεις σε αυτούς που καλύπτουν οι νόμοι μας. Αυτός που έρχεται όμως ανήκει.» μου απάντησε ο φύλακας όταν τον ρώτησα γιατί δεν υπήρξε στη δική μου περίπτωση. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τον φύλακα να δείχνει κάπως αγχωμένος και όχι απλά ήρεμος όπως συνήθως. Αποφάσισα να ακολουθήσω για μια ακόμη φορά τις προσταγές του και να μη κάνω το παραμικρό θόρυβο μέχρι ο φύλακας να αναφέρει το όνομα μου, ενώ μέσα μου αναρωτιόμουν αν αυτό που φοβόταν ο φύλακας ήταν η διαδικασία της φιλοξενίας ή αυτόν που θα φιλοξενούσε.

Η θέα του ταξιδιώτη ήταν κάτι που ποτέ δε θα ξεχάσω. Ψηλότερος ακόμα και από τον φύλακα και με μία ελαφριά, αλλά παράλληλα βαθιά, μοβ επιδερμίδα, γέμιζε όλο το πεδίο όρασης μου, ακόμα και με τη απέραντη κόκκινη έρημο ως φόντο. Φορούσε ένα παρόμοιο με του φύλακα μανδύα, σε ένα χρώμα κοντά στο χρώμα του σάπιου μύλου και τα πόδια του ήταν ξυπόλητα ακουμπώντας την έρημο.

« Σε χαιρετώ, ταξιδιώτη» είπε ο φύλακας πλησιάζοντας τον χωρίς όμως να τον ακουμπήσει.

«Σε χαιρετώ και εγώ φύλακα, είπε ο ταξιδιώτης με μια βαθιά παράξενη φωνή, και σε παρακαλώ να με φιλοξενήσεις στο χώρο σου. Το ταξίδι μου είναι μακρύ και δύσκολο να γίνει χωρίς την βοήθειά σου»

«Όπως προστάζει η καρδιά μου και κυρίως, όπως προστάζουν οι αρχαίοι μας νόμοι σε προσκαλώ, ταξιδιώτη, να μοιραστούμε ότι έχω για το ταξίδι σου» είπε ο φύλακας παρατείνοντας το χέρι του, ώστε να δείξει στο ταξιδιώτη να κάτσει σε ένα από τα μαξιλάρια που είχε τοποθετήσει γύρω από τη φωτιά. Γυρνώντας προς εμένα, μου έκανε νόημα να κάτσω σε ένα από τα μαξιλάρια και έριξε λίγη ακόμα σκόνη Αρτεμισίας στη φωτιά. « Θα ετοιμάσω κάτι να δειπνήσουμε» είπε προς το μέρος μας και μπήκε στη σκηνή.

Όση ώρα είμαστε μόνοι μας γύρω από τη φωτιά, το βλέμμα του ταξιδιώτη παρέμενε σταθερά καρφωμένο πάνω μου. Με περιεργάζονταν αρκετά ήρεμα και δεν έδειχνε να έχει το παραμικρό πρόβλημα με τον ενοχλημένο και αμήχανο ύφος που μου προκαλούσε η πράξη του αυτή. Ήθελα να του πω να σταματήσει να με κοιτάζει, αλλά η εντολή του φύλακα και το δέος που μου προκαλούσε η όψη του ταξιδιώτη δεν με άφηναν να του μιλήσω. Παρόμοια, ούτε ο ταξιδιώτης φαινόταν διαθέσιμος να μου μιλήσει. Πιθανότατα, τον εμπόδιζαν οι κανόνες που διοικούσαν περιστάσεις όπως η τωρινή.

Ό φύλακας επέστρεψε από τη σκηνή με ένα μεγάλο ξύλινο δίσκο γεμάτο φαγητό και τρία ποτήρια, το οποίο τοποθέτησε πάνω στο τραπέζι που βρίσκονταν μεταξύ μου και του ταξιδιώτη και δίπλα από τη φωτιά. Το μοναδικό πιάτο στο δίσκο, φτιαγμένο από χαλκό, ήταν γεμάτο με αποξηραμένα σύκα και φρέσκα, ωμά αμύγδαλα. Στα δεξιά του πιάτου βρίσκοταν ένα δοχείο γεμάτο σάλτσα γιαουρτιού με γλυκό, πράσινο πιπέρι και τρία χάλκινα ποτήρια μας περίμεναν για να τα γεμίσουμε με το κρασί που ο φύλακας είχε τοποθετήσει κάτω από το τραπέζι.

« Πρέπει να σου συστήσω το νεαρό που είναι μαζί μας» είπε ο φύλακας ενώ έβαζε κρασί στον ταξιδιώτη. « Αυτός όπως και εσύ έρχεται από μακριά, αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Αποφάσισε να εγκατασταθεί εδώ για λίγο καιρό. »

Ο ταξιδιώτης άρχισε πάλι να με κοιτά με ένα περίεργο βλέμμα, κάπως πιο φιλικό αυτή τη φορά.« Είναι από τα Δυτικά λοιπόν. Έχω καιρό να περπατήσω σε εκείνα τα μέρη. Οι όμοιοι μου έχουν από καιρό αφήσει εκείνα τα μέρη στους πιο νεόχρονους γόνους.»

« Ποίοι είναι οι όμοιοι σου; Τι ακριβώς είσαι;» ρώτησα με όσο θάρρος είχα τον ταξιδιώτη και μέσα μου παρακαλούσα να μην προκαλούσα κάτι ανεπιθύμητο.

« Το είδος φιλοξενίας που μου παρέχεται δεν μου επιτρέπει να σου φανερώσω πληροφορίες για τον εαυτό μου. Αλλά φύλακας μπορεί να μιλήσει για τον φιλοξενούμενο του ελεύθερα.»

« Ο δέκτης της φιλοξενίας μας είναι ένας από τους Πρώτιστους» είπε ο φύλακας σαν να διαβάζει μέσα από κάποιο βιβλίο. « Τεχνογνώστης και Τεχνοχρήστης, στους περισσότερους είναι γνωστός ως Ιστοριοσυλλέκτης, ή Ίστωρ. »

« Και από ότι καταλαβαίνω ήξερες ότι θα έρθει προς τα εδώ μέρες τώρα, έτσι δεν είναι φύλακα;»

« Ήταν κάτι που μου αποκάλυψε ο ουρανός πριν τρεις μέρες. Ένα νέο άστρο εμφανίστηκε στον ορίζοντα λίγο πριν χαράξει. Αλλά φαντάζομαι ο Ιστοριοσυλλέκτης μπορεί να μας πει τα υπόλοιπα» είπε ο φύλακας δίνοντας την άδεια στον ταξιδιώτη να αφηγηθεί την ιστορία του.

« Ότι συνέβη έγινε στη χώρα των Βριγάντων. Όπως και πολλές άλλες φορές, για άλλες χώρες και άλλους λαούς, οι Βρίγαντες αποφάσισαν να λήξουν την ιστορία τους. Έτσι, συνέλεξα τις αφηγήσεις τους και δημιούργησα το αποτύπωμά τους στον Θόλο παρακολουθώντας το τέλος της ιστορίας τους, μέχρις ότου ο τελευταίος σκλάβος σκότωσε τον τελευταίο βασιλιά, και ο ίσκιος του τελευταίου ατόμου χάθηκε για πάντα. » είπε ο ταξιδιώτης μιλώντας προς εμένα.

« Δηλαδή είδες ένα ολόκληρο έθνος να αφανίζεται ; Αυτό θες να πεις;» ξαναρώτησα τον ταξιδιώτη χωρίς να έχω καταλάβει τι εννοεί.

« Παρακολούθησα την ιστορία τους και το τέλος της. Δεν είμαι ο μάρτυρας μιας γενοκτονίας, άγνωστε. Κατέγραψα όλο τον ιστορικό και ηθογραφικό τους κύκλο και τώρα θα τον παραδώσω στους Ερέβιους για τη συνέχεια του “ταξιδιού” του.» είπε ελαφρά ενοχλημένος, αλλά ακόμα ήρεμος ο ταξιδιώτης.

« Τι είναι οι Ερέβιοι;» πήγα να ρωτήσω τον ταξιδιώτη, αλλά το επιβλητικό βλέμμα του φύλακα με άφησε να καταλάβω ότι θα ήταν καλύτερα άμα δε μιλούσα περισσότερο.

« Φιλοξενούμενε, μπορείς να ξεκινήσεις το δείπνο,» είπε ο φύλακας.

Ο φιλοξενούμενος πήρε ένα σύκο από το πιάτο. Το άνοιξε στη μέση και τοποθέτησε ένα αμύγδαλο μέσα του. Κλείνοντας το, το τοποθέτησε στη μέση του δοχείου με τη σάλτσα γιαουρτιού. « Το λουλούδι που δίνει τροφή και ο καρπός της πίκρας και της ομορφιάς,» είπε με σοβαρό ύφος απευθυνόμενος και στους δύο. « Ενωμένα μαζί στη θάλασσα του δροσερού και του καυτού. Χωρίς να βυθίζονται.» Με το τέλος του μικρού μονολόγου, ο φύλακας πήρε το σύκο με το αμύγδαλο και το έφαγε, μασώντας το αργά στο στόμα του.

Από εκεί και ύστερα, και οι τρεις μας αρχίζαμε να τρώμε. Παρατήρησα ότι και οι δύο έτρωγαν μόνο τα σύκα αφού τα βουτούσαν στη σάλτσα του γιαουρτιού και λογικά, στη συνέχεια θα έτρωγαν τα αμύγδαλα μόνα τους μαζί με το κρασί. Καταλαβαίνωντας το ιεροτελεστικό χαρακτήρα του δείπνου αποφάσισα να ακολουθήσω την ίδια σειρά, αν και η γεύση των ξερών σύκων με τη καυτερή σάλτσα άφηνε μια περίεργη αίσθηση στο στόμα μου.

« Φύλακα, η φιλοξενία σου ήταν, όπως πάντα, τόσο ευχάριστη όσο και διασκεδαστική, και οι προσφορές σου αρκετά χορταστικές ώστε να με καλύψουν για το υπόλοιπο μου ταξίδι, » είπε ο ταξιδιώτης, αφού τελειώσαμε το φαγητό και ήπιαμε όλο το κρασί, και παράλληλα σηκώθηκε όρθιος.

« Σε ευχαριστώ Πρώτιστε,» είπε χωρίς να αλλάξει το σοβαρό του ύφος ο φύλακας, όρθιος πια και αυτός. «Το πέρασμά σου από εδώ ήταν κάτι ευχάριστο. Ελπίζω να σε βοήθησα στο ταξίδι σου.»

« Η φιλοξενία σου ήταν ότι χρειαζόμουν. Ελπίζω να σε ξαναδώ, εσένα και τον άνθρωπο που φέρεις μαζί σου. Την επόμενη φορά ίσως να έχω κάποια νέα να σου πώ η κάτι από τους δικούς σου να σου φέρω ή να σου μεταφέρω....»

« Σε ευχαριστώ για τις προθέσεις σου, αν και νομίζω ότι οι “δικοί” μου είναι καλά όπως είναι και χωρίς έμενα. Καλό σου ταξίδι και πάλι,»

Ο ταξιδιώτης έγνεψε προς το φύλακα και έριξε μια βιαστική ματιά προς στη πλευρά μου πριν αρχίζει να κινήτε προς τα νότια. Ο φύλακας δεν κινούταν, παρά μόνο στέκονταν όρθιος και παρατηρούσε τον ταξιδιώτη να γίνεται, και πάλι, μια κουκκίδα στον ορίζοντα.

Μη περιμένοντας να μου μιλήσει, αμέσως ρώτησα τον φύλακα, « Τι είναι οι Πρώτιστοι;». Μετά από λίγο ο φύλακας μου αποκρίθηκε με μία ερώτηση, « Με τι αρχίζει η δημιουργία του κόσμου για το λαό σου;»

«Με το χάος,» του απάντησα χωρίς να το πολυσκεφτώ.

« Τότε οι Πρώτιστοι είναι αυτοί που ήταν πριν το Χάος,» μου είπε και γύρισε για να συμμαζέψει τα πράγματα.

Ένα βασικό πρόβλημα της εκπαίδευσης

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sun, 03 Apr 2011 04:50:00 +0000

Η εκπαίδευση αποτελεί ένα βασικό κομμάτι της ζωής ενός ανθρώπου. Ένα άτομο στις δυτικές κοινωνίες ξοδεύει πάνω κάτω 16 χρόνια για να εκπαιδευτεί σωστά και να αποκτήσει μια γενικά ειδικευμένη μόρφωση σε κάποια επιστήμη, ή κάποια εφαρμογή κάποιας επιστήμης σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Παράλληλα, η εκπαίδευση, και όχι η παιδεία ( η διαφορά θα φανεί παρακάτω), αποτελεί συνεχώς ένα αρκετά πολιτικό θέμα για το οποίο ακούγονται κυρίως αρνητικά σχόλια τα οποία έχουν να κάνουν με σημεία τα οποία το σύστημα εκπαίδευσης αδυνατεί να καλύψει. Αυτό φυσικά είναι ένα παγκόσμιο και συνεχές φαινόμενο. Όπως κάθε σύστημα έτσι και το εκπαιδευτικό δεν είναι κατασκευασμένο τέλεια και θα πρέπει να εξελίζεται συνεχώς ώστε να μπορεί να εκπληρώσει το ρόλο του όλο και πιο καλά και όλο και σε μεγαλύτερο φάσμα. Μέσω αυτού του κειμένου θέλω να παρουσιάσω ένα βασικό πρόβλημα το οποίο υπάρχει και το οποίο στην ουσία εμποδίζει την εκπαίδευση ως σύστημα να φέρει τα αποτελέσματα που πρέπει.

Η παρατήρηση αυτή έχει να κάνει με το θεμελιώδες σύστημα της εκπαίδευσης το οποίο υπάρχει αυτή τη στιγμή και δεν αφορά συγκεκριμένα εκπαιδευτικά συστήματα κρατών. Δεν πρόκειται να ασχοληθώ δηλαδή με ένα πρόβλημα που υπάρχει στο εκπαιδευτικό σύστημα που το ελληνικό κράτος ή το αφγανικό ή το αμερικάνικο παρουσιάζουν. Αντίθετα, είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο υπάρχει στη βάση κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, στην γενική του ιδέα ως εφαρμογή και το οποίο πηγάζει από εξωτερικούς παράγοντες.

Ξεκινώντας, και για να αποφύγω παρεξηγήσεις θα διαχωρίσω την έννοια της εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού συστήματος από αυτή της παιδείας. Όπως και στα προηγούμενα κείμενα που έχω αναρτήσει, οι ορισμοί δεν πρέπει απαραίτητα να θεωρούνται ως οι επίσημοι ορισμού που χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα, αλλά είναι ορισμοί που χρησιμοποιούνται για αυτή την ανάρτηση ώστε να καταφέρω να εκφράσω το συλλογισμό μου χωρίς ιδιαίτερη πολυπλοκότητα.

Ως εκπαίδευση,ή εκμάθηση, ορίζω την δραστηριότητα με την οποία κάποιος αποκτά γνώσεις, και γενικά πληροφορίες τις οποίες μπορεί ύστερα να μεταδώσει ή να χρησιμοποιήσει για ένα θεμιτό σκοπό. Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι το σύνολο όλων των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Οι δραστηριότητες αυτές δεν έχουν να κάνουν μόνο με το σχολείο αλλά αφορούν κάθε τρόπο με τον οποίο το άτομο μαθαίνει κάτι. Για παράδειγμα, ένα ο οποίος μαθαίνει τη τέχνη του υδραυλικού ( ή κβαντική φυσική) εκπαιδεύεται με τον ίδιο τρόπο όπως και κάποιος που μαθαίνει πως παίζεται ένα παιχνίδι. Και τα δύο έχουν κάποιους κανόνες και κάποιους εφαρμόσιμους μηχανισμούς και φυσικά αφήνουν χώρο για νέες ιδέες οι οποίες μπορούν να αναπτυχθούν με βάση τις υπάρχοντες πληροφορίες. Επίσης ως μόρφωση ορίζω το προϊόν της εκπαίδευσης, τις γνώσεις δηλαδή και τις ικανότητες που κάποιος έχει αποκτήσει μέσω εκπαίδευσης.

Στην άλλη άκρη, ορίζω την παιδεία ως την ευπρεπή, ηθική και όμορφη συμπεριφορά του ατόμου προς τον εαυτό του, το περιβάλλοντα χώρο του και προς κάθε άλλη μορφή ζωής με την οποία έρχεται σε επαφή. Ο συγκεκριμένος ορισμός δεν αφορά το κείμενο, πέρα από την αποσυσχέτιση της έννοιας της λέξης ‘παιδεία’ από την έννοια της λέξης ‘εκπαίδευση’.

Επιπλέον, αναγνωρίζω ότι η εκπαίδευση μπορεί γενικά να χωριστεί σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Έχοντας στον νου μου ένα αρκετά χαρακτηριστικό παράδειγμα θα τις ονομάσω: βασική, μεσαία και ανώτερη. Η βασική εκπαίδευση αποτελεί, όπως το όνομά της προδίδει, το στάδιο κατά το οποίο το άτομο αποκτά τη βασική μόρφωση που απαιτείται ώστε κάποιος να είναι αποδεκτός σε μια κοινωνία. Κατά τη περίοδο αυτή το άτομο μαθαίνει να μιλά, να περπατά, να εκφράζει συναισθήματα, να γράφει και να κάνει βασικούς αριθμητικούς υπολογισμούς. Το στάδιο αυτό αρχίζει από τη στιγμή σχεδόν της γέννησης και περιέχει και ότι υπάρχει μέχρι ότι σήμερα ονομάζουμε δημοτικό. Οι γνώσεις που αποκτά το άτομο είναι οι απολύτως απαραίτητες για την ένταξη στην κοινωνία, και μπορεί να ειπωθεί ότι είναι ίσως το πιο επιτυχημένο στάδιο της εκπαίδευσης , εφόσον όλοι οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλούν και να προσθέτουν χωρίς μεγάλες δυσκολίες και ποτέ δεν ξεχνούν τον πυρήνα αυτών των γνώσεων.

Το δεύτερο στάδιο, ή μεσαία εκπαίδευση είναι στην ουσία μια γέφυρα μεταξύ του πρώτου και του τρίτου σταδίου. Το άτομα αρχίζει να μυείται στο τεχνικό χαρακτήρα του κόσμου. Μαθαίνει να αναγνωρίζει μηχανισμούς και νόμους, είτε αυτοί είναι φυσικοί (όπως η βαρύτητα) πολιτισμικοί, κοινωνικοί, πολιτική ή ανθρωπιστική. Το άτομο ακόμα δεν έχει την συνολική εικόνα όλων αυτών των εννοιών αλλά αρχίζει να τους αντιλαμβάνεται και να καταλαβαίνει ότι οι έννοιες αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν και να επεξεργασθούν. Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αυτό το στάδιο πρέπει να είναι περίπου το γυμνάσιο και το λύκειο, ίσως και κάποιο τμήμα από το πανεπιστήμιο.

Στο τρίτο στάδιο, το άτομο εξειδικεύεται σε ένα τμήμα της γενικής γνώσης της ανθρωπότητας. Εκπαιδεύεται σε αυτό έτσι ώστε μπορεί να κατασκευάζει αντικείμενα ή να εκτελεί εργασίες με βάση τη γνώση του. Οι γνώσεις που απορροφά το άτομο σε αυτό το στάδιο είναι αναγκαίες και χρησιμοποιούνται για την λειτουργία ή για το ευ ζην της κοινωνίας και σε ευρύτερο επίπεδο του κόσμου. Για παράδειγμα, κάποιος επιλέγει να διευρύνει τις γνώσεις του στο τομέα της γλωσσολογίας και να εξειδικευτεί σε αυτό. Στη συνέχεια χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για να μελετήσει φαινόμενα, να διδάξει ή να λύσει προβλήματα που αφορούν τη γλωσσολογία.

Μία απορία που γεννιέται άμεσα είναι γιατί το άτομο πρέπει να περνά από όλα αυτά τα στάδια. Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιος πρέπει να ιδρώσει και να αγχωθούμε για να μάθει κάτι; Σε αυτό το ερώτημα και στα δύο σκέλη της απάντησης του βρίσκεται και το βασικό πρόβλημα το οποίο θέλω να δείξω.

Το πρώτο μέρος της απάντησης ξεκινά κάπως έτσι: Η εκπαίδευση χρειάζεται γιατι κάνει της ζωή του ανθρώπου καλύτερη. Η ανθρωπότητα με τα χρόνια έχει συλλέξει τεράστιες ποσότητες πληροφοριών και παρατηρήσεων τόσο σε εσωτερικό επίπεδο, σχετικά δηλαδή με τον ίδιο τον άνθρωπο, όσο και σε εξωτερικό, την φύση και την ύπαρξη. Όλες αυτές οι πληροφορίες έχουν χρησιμοποιηθεί ή θα χρησιμοποιηθούν ώστε τεχνολογία και θεωρίες να αναπτυχθούν οι οποίες με τη σειρά τους χρησιμοποιήθηκαν έτσι ώστε να βελτιώσουν την κατάσταση του ατόμου. Φυσικά αυτή η ‘βελτίωση’ κάποιες φορές ήταν αναγκαία και άλλες ήταν απλά δυνατόν να γίνει κι έγινε. Δύο παραδείγματα. Το πρώτο είναι τα εμβόλια, τα οποία εφευρέθηκαν λόγω της ανάγκης που υπάρχει για να προφυλαχθούν οι άνθρωποι από της ασθένειες, ένα παράδειγμα βελτίωσης λόγω ανάγκης. Το δεύτερο είναι το ipod το οποίο ουσιαστικά δε καλύπτει καμία βασική ανάγκη αλλά μπορεί να ειπωθεί ότι βελτιώνει τη ζωή του ανθρώπου επειδή τώρα κάποιος μπορεί να πατάει ένα σημείο στην οθόνη αντί για ένα κουμπί, παρότι δεν είναι αναγκαίο, κάνει τον άνθρωπο να βλέπει την ζωή του ως καλύτερη.

Πέρα από την ανάγκη και τη δυνατότητα για βελτίωση της ποιότητας ζωής του ατόμου, υπάρχει άλλη μια δύναμη που σπρώχνει τον άνθρωπο στο να συλλέγει και μεταδίδει γνώση, και ουσιαστικά να ασχολείται με την εκπαίδευσή του. Η δύναμη αυτή είναι πολύ απλά η ευχαρίστηση την οποία κάποιος νιώθει όταν ασχολείται με κάτι και αποκτά γνώσεις γύρω από αυτό. Δεν είναι μυστικό ότι οι περισσότερες επιστημονικές ανακαλύψεις και το μεγαλύτερο ποσοστό της φιλοσοφίας, που λειτούργησε ως η πρώτη ανθρώπινη επιστήμη, είναι αποτέλεσμα της γοητείας του φυσικού κόσμου και του ενθουσιασμού με τον οποίον οι άνθρωποι τον προσέγγισαν και τον προσεγγίζουν. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτό είναι ο Νεύτωνας, ο οποίος στην ουσία ανακάλυψε τη βάση των σύγχρονων φυσικών επιστημών, εφηύρε τη διαφορική άλγεβρα και τους πρώτους μηχανισμούς αριθμητικής ανάλυσης. Όλα αυτά τα έπραξε όχι επειδή είχε κάποια οικονομικά κίνητρά, τη περισσότερη του ζωή είχε άλλωστε ένα αρκετά σταθερό εισόδημα, αλλά επειδή εισέπραττε μια ευχαρίστηση από την διαδικασία του έργου του και το έργο το ίδιο. Φυσικά το ίδιο ισχύει για κάθε επιστήμονα, λογοτέχνη, αθλητή κτλ.

Ας υιοθετήσουμε τώρα ένα σενάριο ώστε να γίνει αντιληπτό το πρόβλημα για το οποίο μιλάω. Ύπαρχει ένα άτομο το οποίο βρίσκεται στο δεύτερο στάδιο της εκπαίδευσης. Έχει μάθει δηλαδή τις βασικές και απαραίτητες ανθρώπινες γνώσεις και αρχίζει να μαθαίνει το πιο τεχνικό χαρακτήρα του κόσμου. Ας πούμε ότι το άτομο αυτό αναγνωρίζει ότι έχει μια μεγάλη κλίση προς στις θεωρητικές επιστήμες (ιστορία, γλωσσολογία κτλ). Πιο συγκεκριμένα το άτομο αυτό αντιλαμβάνεται ότι τον ενδιαφέρει έντονα η λαογραφία. Στη μετάβαση από το τρίτο στο δεύτερο στάδιο, όμως, το άτομο αυτό έρχεται αντιμέτωπο με ένα πρόβλημα. Στην κοινωνία όπου ζει, απαιτείτε να μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό του και εφόσον σκοπεύει να αφοσιωθεί στη λαογραφία, θα πρέπει να συντηρεί τον εαυτό του μέσω κάποιας εργασίας σχετικής σε αυτή. Δυστυχώς οι θέσεις εργασίας που αφορούν το τομέα του είναι ελάχιστες.Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια για το τι μπορεί το άτομο αυτό να κάνει:

Συνεχίζει να σπουδάζει λαογραφία και στη συνέχεια βρίσκεται άνεργος ή σε κάποια δουλειά που δεν έχει καμία σχέση με τις σπουδές του.
Παρατά τη λαογραφία και ασχολείται με κάτι το οποίο θα του εγγυηθεί μία θέση εργασίας στο μέλλον.

Εδώ είναι και το ζουμί του προβλήματος. Σε απόλυτα φιλοσοφικού όρους το ίδιο δίλημμα μπορεί να τεθεί και αλλιώς: « ανθρώπινη συντήρηση ή καλλιέργεια του πνεύματος;», και πιο μονολεκτικά και κοφτά «ψωμί ή γνώση;».

Κάθε άτομο στη ζωή του έχει έρθει αντιμέτωπο με αυτό το δίλημμα και συνήθως το αποτέλεσμα είναι ένας συμβιβασμός με ουσιαστική νικήτρια την ανθρώπινη συντήρηση.Βέβαια υπάρχει και το άλλο σενάριο όπου κάποιος το διακινδυνεύει και αποφασίζει να αφοσιωθεί σε αυτό που τον ενδιαφέρει και επιδιώκει να υποστηριχθεί οικονομικά μέσω αυτού. Αλλά και αυτή οι επιλογή δεν οδηγεί σε ευχάριστα αποτελέσματα. Όσοι αποτυχαίνουν, οι περισσότεροι δηλαδή, είτε αδυνατούν εντελώς να συντηρήσουν τον εαυτό τους είτε βρίσκουν εργασία σε ένα τομέα αρκετά απομακρυσμένο από το αντικείμενο του ενδιαφέροντός τους. Όσο για τους ελάχιστους που επιτυγχάνουν να συντηρηθούν οικονομικά με την απασχόλησή τους στο αγαπημένο τους τομέα, αν ο αριθμός τους διαιρεθεί με το συνολικό ανθρώπινο πληθυσμό, τα επιτεύγματά τους δε μοιάζουν τόσο λαμπρά.

Οπότε μπορώ τώρα να εκφράσω το πρόβλημα στο οποίο αναφέρομαι ως έξεις: Λόγω του τρόπου λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών, το άτομο ωθείται στον να κυνηγά την οικονομική του σταθερότητα αντί για το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του.

Αυτό το πρόβλημα έχει κάποιες αρκετά άμεσες συνέπειες. Πρώτη και καλύτερη είναι η δυστυχία του ατόμου. Επειδή το άτομο δεν ελκύεται, ή τουλάχιστον δεν ελκύεται αρκετά, από την εργασία του, δε μπορεί να είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του. Χωρίς να θέλω να αναπτυχθώ πολύ, πιστεύω ότι λέξεις και φαινόμενα όπως «άδειος εαυτός», «ψυχολόγος», «κατάθλιψη,» και «ναρκωτικά» έχουν ως κύριο αίτιο τους αυτή την έλλειψη ευτυχίας και ολοκλήρωσης.

Δεύτερη συνέπεια είναι η απώλεια σε απόλυτο αριθμό, και σε ποιότητα, επιστημόνων, ερευνητών, καλλιτεχνών. Λιγότερη άνθρωπο αφοσιώνονται σε αυτό που τους ενδιαφέρει πραγματικά, οπότε λιγότεροι άνθρωποι ασχολούνται με την ανάπτυξη ενός τομέα. Έτσι η ανθρωπότητα εξελίζεται επιστημονικά και καλλιτεχνικά με πιο αργούς ρυθμούς μυώντας τη τωρινή και μελλοντική ποιότητα ζωής. Για παράδειγμα, αν όσοι πραγματικά ήθελαν να γίνουν γιατροί δεν είχαν εκφοβηθεί από το υψηλό κόστος σπουδών, θα υπήρχαν περισσότεροι γιατροί σε νοσοκομειακά αλλά και ερευνητικά πόστα. Οι μεν θα αναλάμβαναν περισσότερους ασθενείς και οι δε θα αύξαναν τις πιθανότητες για νέες επιτυχημένες ιατρικές ανακαλύψεις και εφευρέσεις.

Η τρίτη συνέπεια και ίσως η πιο επικίνδυνη από όλες είναι ο φαύλος κύκλος που δημιουργείται και καθιστά πολλές εκπαιδευτικές εξειδικεύσεις ισότιμες με επαγγέλματα. Στην επιδίωξη για οικονομική σταθερότητα, το άτομο αντί να επιλέξει να εκπαιδευτεί σε ένα τομέα, επιλέγει το επάγγελμα που πιστεύει ότι θα του εξασφαλίσει την σταθερότητα αυτή. Με αυτό το τρόπο όμως δημιουργείται η λανθασμένη πεποίθηση ότι μία συγκεκριμένη εκπαιδευτική ειδίκευση είναι ταυτόσημη με ένα συγκεκριμένο επάγγελμα. Με αυτό το τρόπο η έννοια του μαθηματικού έχει χάσει την έννοια του επιστήμονα και έχει πάρει την έννοια του καθηγητή που διδάσκει τα SOS για το διαγώνισμα και η έννοια του αρχιτέκτονα έχει χάσει το καλλιτεχνικό της κομμάτι για να μεταλλαχθεί στην εικόνα κάπου που σχεδιάζει παράνομα ημιυπαίθρια σε τετράγωνα τσιμεντένια κτίσματα.

Η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι τόσο ευδιάκριτη όσο και δύσκολη. Όπως ανέφερα πιο πριν το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με ένα τεράστιο δίλημμα. Η μια πιθανή επιλογή δημιουργείται από τον ίδιο λόγω της θέλησης και ανάγκης για εκπαίδευση ,αλλά η άλλη επιλογή, που αφορά ουσιαστικά την επιβίωσή του επιβάλλεται από ένα κεντρικό εξωτερικό παράγοντα, την κοινωνία. Πιο συγκεκριμένα, ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας των κοινωνιών όπως υπάρχουν σήμερα, αλλά και όπως ιστορικά υπήρξαν, επιβάλει στο άτομο τη δεύτερη επιλογή η οποία στο τέλος νικά. Επομένως, ο μοναδικός τρόπος να λυθεί αυτό το πρόβλημα είναι με το να εξαφανιστεί η κοινωνική αυτή επιταγή ή τουλάχιστον να εξισορροπηθεί με τη θέληση του ατόμου.

Πολλές φορές στο παρελθόν προσπάθειες είχαν γίνει, τουλάχιστον στο όνομα, ώστε να αλλάξει η ισορροπία του διλήμματος και να γίνει πιο εύκολο για κάποιον να αφοσιωθεί στο μεγάλο του ενδιαφέρον αλλά οι περισσότερες είχαν απλά και περίλαμπρα αποτύχει σε σύντομες χρονικές περιόδους ή έχουν κρατηθεί ζωντανές ως διεφθαρμένες σκιές του σχεδίου στο οποίο βασίστηκαν. Η μόνη άλλη λύση λοιπόν είναι η ολική αλλαγή των κοινωνικώς μηχανισμών οι οποίοι ελέγχουν το ζην και το ευ ζην το ατόμου (βλέπε οικονομία) σε διαφορετικούς, εναλλακτικούς μηχανισμούς οι οποίοι θα επέτρεπαν στο άτομο να μη χρειάζεται να ανταλλάξει ώρες εργασίες για χρήματα ή αγαθά και κατά συνέπεια για την επιβίωση του. Έτσι το άτομο θα μπορεί να ασχοληθεί και να εκπαιδευτή σε ότι τον ελκύει από τη φύση του, γεγονός (ή μια απλή υπόθεση) η οποία θα έδινε τη δυνατότητα στη κοινωνία να αποφύγει τις συνέπειες του διλήμματος που αρίθμησα νωρίτερα.

Κλείνοντας, επαναλαμβάνω ότι το πρόβλημα στην εκπαίδευση και σε κάθε εκπαιδευτικό μηχανισμό υπάρχει ανεξάρτητα από αυτή, δημιουργείται από τους μηχανισμούς λειτουργίας μιας κοινωνίας και παίζει μεγάλο ρόλος ως ένα τους υποκινητές αρκετών κοινωνικών προβλημάτων. Επιπλέον η μόνη λύση στο πρόβλημα αυτό, η οποία όπως πάντα δεν φέρει ούτε καν ένα μικρό ίχνος απλότητας, είναι μία μετακίνηση των κοινωνικών αυτών μηχανισμών σε διαφορετικές θέσεις. Μετακινήσεις φυσικά οι οποίες μπορούν να ακολουθούν κάθε κατεύθυνση εκτός από τη δεξιά.

Οι νύχτα που φορέσαμε τις μάσκες 3: Αννέτ, Μέρος Τρίτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Fri, 18 Mar 2011 04:05:00 +0000

Ένας ξαφνικός κρότος ακούστηκε και το καπέλο του Αλφόνσο πετάχτηκε στον αέρα. Σκυμμένος και κρατώντας το κεφάλι του ο Αλφόνσο γύρισε για να βρει τη προέλευση του θορύβου. Μαζί του ήταν και τα μάτια της Αννέτ και του Μπαρτολομέο που είχα ενεργήσει με τον ίδιο σχεδόν τρόπο. Φυσικά ο Μπαρτολομέο δεν είχε αφήσει την Αννέτ από τα χέρια του.

« Ελπίζω να γίνομαι αρκετά εμφατικός.» είπε ο γεροδεμένος άντρας που σημάδευε τον Αλφόνσο με ένα όπλο στο αριστερό του χέρι. « Πάρε την αρκούδα σου και φύγε.»

Ο Αλφόνσο με αργές κινήσεις άρχισε να περπατά αργά προς τα πίσω, κοιτώντας πάντα κατευθείαν στο όπλο του αγνώστου. Σε μερικά βήματα βρήκε το καπέλο του και το σήκωσε. Ο Μπαρτολομέο άφησε ένα δυνατό, πρόθυμο γρύλισμα, αλλά ο Αλφόνσο το διέκοψε με μία κίνηση του χεριού του. « Λυπάμαι αλλά δεν έχουμε και πολλές επιλογές, Μπαρτολομέο,» του είπε.

« Δεσποινίς,» γύρισε προς την Αννέτ. Κρατούσε ακόμα το καπέλο. « Λόγω εμφανών συγκυριών τις οποίες μας είναι αδύνατον να υπερνικήσουμε, όποια συμφωνία έχουμε πρέπει να αναβληθεί. Για ένα μόνο να είστε σίγουρη,» της είπε γυρίζοντας απότομα. « Κάποια στιγμή η συμφωνία μας θα περατωθεί. Καλή νύχτα, και καλή διασκέδαση.»

Κάνοντας ένα νεύμα στον Μπαρτολομέο,ο Αλφόνσο φόρεσε το καπέλο του και άρχισε να περπατά. Ο Μπαρτολομέο πέταξε την Αννέτ προς τη κατεύθυνση του αγνώστου και τον ακολούθησε. Σιγά, σιγά, σαν να πήγαιναν βόλτα, οι δυο τους εξαφανίστηκαν στο σκοτάδι.

Όταν ο άγνωστος δεν μπορούσε πλέον να τους δει, σταμάτησε να σημαδεύει και έβαλε το όπλο στη θήκη του. Με γρήγορα βήματα κατευθύνθηκε προς τη Αννέτ και την σήκωσε όρθια.

« Είστε καλά;» τη ρώτησε προσφέροντας το μαντίλι του. « Σκουπιστείτε με αυτό. Μήπως θέλετε να πάμε σε κάποια κοντινή κλινική; Σας χτύπησαν πουθενά;»

« Είμαι μια χαρά. Λίγο σοκαρισμένη, αλλά αρκετά καλά,» είπε η Αννέτ με ένα υπερμέγεθες σύνολο συναισθημάτων μεταξύ των οποίων ήταν η ευγνωμοσύνη, ο φόβος, ο θαυμασμός και η ντροπή. « Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Αν δεν είχατε βρεθεί ίσως να μη......»

« Σας παρακαλώ,» είπε ο άγνωστος. « Έκανα ότι ο κάθε σωστός πολίτης θα έπρεπε να κάνει. Βοήθησα μία συμπολίτισσα μου όταν χρειάστηκε βοήθεια. Τώρα πρέπει να βρεθεί κάτι να κάνουμε για να σας περάσει το σοκ.»

« Δε χρειάζεται, έχετε κάνει ήδη πολλά...»

« Καλύτερα...» είπε ο άγνωστος χαμογελώντας. « Τι θα λέγατε για ένα μικρό γεύμα και λίγο τσάι. Ξέρω ένα ωραίο μπιστρό λίγο πιο κάτω. Θα σας βοηθήσει να πάρετε δυνάμεις και να ζεσταθείτε.»

« Εντάξει,» απάντησε η Αννέτ. Αισθανόταν άσχημα να του αρνηθεί για δεύτερη φορά.

Όσο περπατούσαν η Αννέτ προχωρούσε μαζεμένη, με τα χέρια της σφιχτά γύρω από το κορμό της. Αισθανόταν κρύα και κουρασμένη. Ήθελε να επιστρέψει σπίτι, να ανοίξει τη θέρμανση και να ξαπλώσει. Ήθελε να κλάψει και να κρατήσει τον Φρεντ. Αντί αυτού, το μόνο που μπορούσε να κάνει τώρα είναι να περπατά στο κρύο και να αισθάνεται το χέρι του αγνώστου γύρω της.

Ήξερε ότι ήθελε να τη βοηθήσει , αλλά δε μπορούσε παρά να αισθάνεται άσχημα. Ήθελε να φύγει, αλλά δεν μπορούσε να τον αφήσει έτσι. Θα ήταν μεγάλη αγένεια και η ίδια θα φαινόταν αχάριστη. Είναι αυτή η μοίρα κάθε υπόχρεου; Πρέπει να γλιτώνει από τη μία άσχημη κατάσταση μόνο και μόνο για να υποστεί μία άλλη δύσφορη κατάσταση από τον ευεργέτη του; Ίσως είναι ακόμα πιο παράξενο ότι ο ευεργέτης ξεχνά την αρχική του ευγένεια και γίνεται ο νέος δυνάστης. Απαγάγει τον υπόχρεο με την ευγένειά του, τον αρπάζει χωρίς άδεια και τον υποχρεώνει σε ότι ο ίδιος νομίζει ευγενές. Τον πνίγει με ευγένεια χωρίς να αφήνει καμία δυνατότητα για έξοδο.

Όταν μπήκανε στο μπιστρό, κάθισαν σε ένα τραπέζι που κοιτούσε προς τα έξω. Ο άγνωστος έκατσε με τη πλάτη στον δρόμο. Έτσι η Αννέτ έπρεπε να τον κοιτά κάθε φορά που ήθελε να δει κάτι από έξω. Ίσως να μη το ήθελε, αλλά συνέχισε να τη πιέζει. Της απαγόρευσε την ύπαρξη του κόσμου χωρίς τη δική του παρουσία. Εισέβαλε στο χώρο της με μία ηλίθια ευγένεια που δε της επέτρεπε να αρνηθεί τίποτα. Της είχε αρνηθεί ακόμα και την άρνηση την ίδια.

« Τι θα πάρετε;» της είπε απαλά καθώς η σερβιτόρα ερχόταν προς το μέρος τους.

« Καλύτερα να πάρετε ένα ζεστό τσάι,» ξαναμίλησε ο άγνωστος, αυτή τη φορά στερώντας της κάθε δικαίωμα στο να διαλέξει τι θα πιει.

« Θα προτιμούσα λίγη ζεστή σοκολάτα» απάντησε η Αννέτ και μετά το μετάνιωσε. Το είπε μόνο για να εναντιωθεί στις προτροπές του, αλλά τελικά πρόδωσε τον εαυτό της. Δεν ήθελε να πιει τίποτα και τώρα έπρεπε να πιει κάτι.

« Ονομάζομαι Τζακόμπι,» είπε ο άγνωστος μόλις ο σερβιτόρος απομακρύνθηκε.

« Αννέτ,» είπε σιγανά και προσπαθώντας να κρυφτεί.

Ο Τζακόμπι δεν απάντησε αμέσως. Άφησε το χρόνο να περάσει, κοιτώντας την σα να τη ζύγιζε, όπως ένας μαθηματικός κοιτά μια εξίσωση.

« Καταλαβαίνω ότι θέλετε να μείνετε μόνη,» έσπασε τη σιωπή με μία αρκετά συμπονετική ματιά. « Θα προτιμούσατε να είστε μόνη ή με κάποιον που γνωρίζετε, αλλά έπρεπε να έρθετε μαζί μου. Οι δύο αλήτες που σας επιτέθηκαν μπορεί να μας ακολουθούν. Αν σας άφηνα ή αν σας πήγαινα σπίτι σας θα ήσασταν πάλι σε κίνδυνο. Αν μείνουμε εδώ για λίγη ώρα θα είμαι πιο σίγουρος ότι και οι δύο τους θα μας έχουν αφήσει ήσυχους. Σίγουρα θα βαρεθούν να περιμένουν και θα προσπαθήσουν να βρουν πιο εύκολη λεία.»

« Πάντα κυκλοφορείτε με ένα περίστροφο επάνω σας;» ρώτησε η Αννέτ. Δε μπορούσε να δεχθεί ότι αυτός από τον οποίο ήθελε να ξεφύγει τώρα ήταν τόσο καλός και έξυπνος. Όχι, πρέπει να έχει κάποιο περίεργο χαρακτηριστικό,κάποιο κακό σκοπό ή κάποιο λάθος τουλάχιστον.

Ακούγοντας την ερώτηση της Αννέτ, ο Τζακόμπι χαμογέλασε και έβγαλε αργά το πιστόλι από τη τσέπη του. « Αυτό, Αννέτ, ήταν η μεγαλύτερη μπλόφα που έκανα το τελευταίο μήνα τουλάχιστον,» είπε ακουμπώντας το στο τραπέζι. « Είναι ένα ΛεΜάτ και όπως θα καταλαβαίνεται από τη σκουριά, είναι αρκετά παλιό. Μπορεί να δεχθεί μέχρι εννιά σφαίρες και έχει μια πρόσθετη κάνη για μία σφαίρα μεγαλύτερου διαμετρήματος. Ήταν αρκετά δημοφιλές στην εποχή του αλλά η παραγωγή του έχει σταματήσει εδώ και εφτά δεκαετίες. Το αγόρασα πριν δύο μέρες από ένα Κινέζο ναύτη που γνώρισα σε μία ταβέρνα στο λιμάνι.»

« Είστε συλλέκτης,» τον διέκοψε η Αννέτ.

« Ένας αρκετά τυχερός συλλέκτης. Το αγόρασα τουλάχιστον δέκα φορές λιγότερο από ότι συνήθως υπολογίζεται να πιάνει. Ώρες ώρες νιώθω άσχημα για το ναύτη, θα μπορούσα να του είχα δώσει κάτι παραπάνω. Τέλος πάντων, όπως είπα η όλη υπόθεση ήταν μια μπλόφα. Είχα στη κατοχή μου μία μόνο σφαίρα, αυτή που χρησιμοποίησα για να τους εκφοβίσω. Ευτυχώς οι δύο ηλίθιοι που σας επιτέθηκαν ήταν αρκετά ευκολόπιστοι.»

« Και τριγυρνάτε συχνά σε ταβέρνες στο λιμάνι,» ρώτησε περιπαιχτικά η Αννέτ, με ένα μειδίαμα αυτή τη φορά.

« Μόνο όταν έχω καλές πληροφορίες. Ο εργοδότης μου, ή το αφεντικό μου αν θέλετε να το πω πιο αμερικάνικα, είχε κάποιες δουλειές με τον καπετάνιο του πλοίου. Όταν συναντήθηκα με το καπετάνιο γνώρισα και τον προηγούμενο κάτοχο του περιστρόφου.»

Σιγά σιγά η Αννέτ άρχισε να νιώθει πιο άνετα με τον Τζακόμπι να συνεχίζει να τις μιλά. Μέσα της άρχισε να παραδέχεται ότι τον είχε αποπάρει αρχικά λόγω του σοκ της επίθεσης και όσο της μιλούσε τόσο πιο πολύ ευχάριστο τον έβρισκε.

Βαθιά μες στη κουβέντα τους η Αννέτ παρατήρησε τα καλοραμμένα ρούχα του. Αυστηρά σιδερωμένα και αρκετά σκοτεινά ερχόταν σε μεγάλη αντίθεση με τη λάμψη που είχε στο πρόσωπο του όταν μιλούσε για τη συλλογή του ή όταν αστειευόταν λέγοντας πως θα έπρεπε να το κάνει συνήθεια και να κυκλοφορεί τη νύχτα ψάχνοντας και σώζοντας θύματα ληστειών. Τα χέρια του ήταν μαλακά και τα νύχια του αρκετά καθαρά αποκαλύπτοντας μια ελαφριά σωματικά δουλεία. « Εργάζομαι ως ο προσωπικός γραμματέας ενός αρκετά σημαντικού προσώπου» της είπε όταν τον ρώτησε.

Πληρώνοντας το λογαριασμό, ο Τζακόμπι επέμεινε να συνοδεύσει την Αννέτ σπίτι της. « Δεν είναι μια απίστευτη συγκυρία;» της είπε, στον ενικό πλέον καθώς περπατούσαν.

«Τι εννοείς;» απάντησε απορημένη η Αννέτ.

« Σκέψου για λίγο. Κάποιος εργάτης κατασκεύασε αυτό το ΛεΜάτ στη Γαλλία πριν αρκετό καιρό. Με κάποιο άγνωστο τρόπο κατέληξε στα χέρια ενός Κινέζου ο οποίο εργάζεται ένα συνέταιρο του δικού μου εργοδότη. Εγώ έμαθα ότι το άτομο αυτό είχε αυτό το περίστροφο και το αγόρασα από αυτόν. Έχοντας το όπλο αποφάσισα να το πάω σε ένας φίλο έμπορο μου ο οποίος ίσως καταφέρει να μάθει την ιστορία του. Επειδή δε τον βρήκα εκεί όταν επισκέφθηκα το κατάστημά του, αποφάσισα να κάνω μία βόλτα ώστε να περάσει η ώρα πριν επιστρέψω στο σπίτι μου.

Ο εργοδότης μου έτυχε να συνεργαστεί με τον καπετάνιο του ναύτη που είχε το όπλο. Ο ναύτης το κράτησε κοντά του τόσο καιρό ώστε να τον συναντήσω εγώ, αποδεχόμενος να το πουλήσει σε μία προσφορά που μπορούσα να κάνω εκείνη τη μέρα και έχοντας μία και μόνο σφαίρα μαζί του. Ο φίλος μου επίσης έτυχε να μην εργάζεται την κατάλληλη ώρα και μέρα. Ήταν όλα τόσο χρονισμένα ώστε να με οδηγήσουν σε εκείνο το στενό την σωστή ώρα και με το σωστό εξοπλισμό.»

Η Αννέτ δε βιάστηκε να μιλήσει. Τι θα μπορούσε άλλωστε να απαντήσει σε ένα κλισέ σαν κι αυτό; Ίσως έπρεπε να τον ρωτήσει εάν πιστεύει στη μοίρα ή στο πεπρωμένο... ή να τον πιάσει από το μπράτσο, έτσι για να συμπληρώσει το κλισέ. Ένα νιαούρισμα της έδωσε γρήγορα μια άλλη επιλογή.

« Κοίταξε! Μια γάτα πάνω στο δέντρο. Μάλλον θα ανέβηκε και δε θα μπορεί να κατέβει. Τι λέτε θα τη βοηθήσουμε;» του είπε με το πιο γελοία αθώα έκφραση που θα μπορούσε να έχει στη φωνή της.

Ο Τζακόμπι δε απάντησε αλλά έμεινε για λίγο να κοιτά την Αννέτ στα μάτια. Η Αννέτ ανταπέδωσε το βλέμμα του γουρλώνοντας τα μάτια της και ανοιγοκλείνοντας τα γρήγορα δύο φορές.

«Εντάξει, το παραδέχομαι,» είπε ο Τζακόμπι χαμογελώντας. « Είπα ότι πιο ηλίθιο και κοινότυπο θα μπορούσα να πω. Αλλά δε χρειάζεται να με τιμωρείς έτσι.»

« Μα όχι,» απάντησε η Αννέτ προσπαθώντας να κρύψει το χαμόγελό της. « Το εννοώ, πρέπει να σώσουμε αυτή τη καημένη γατούλα.»

« Εντάξει» είπε ο Τζακόμπι παίρνοντας πιο σοβαρό ύφος. Χωρίς να προσθέσει κάτι άλλο έβγαλε το σακάκι του και τα παπούτσια του και τα έδωσε στην Αννέτ. Ήδη άκουγε την αποτυχημένη προσπάθεια της Αννέτ να συγκρατήσει τα γέλια της, αν και δεν είχε προφτάσει ούτε καν να αγκαλιάσει το δέντρο.

« Ξέρεις,» συνέχισε καθώς σκαρφάλωνε. « Την είχα πατήσει άλλη μία φορά έτσι. Είχα πει στον εργοδότη μου ότι έπρεπε να πάρω αύξηση, μιας και ήξερα πλέον τη δουλειά......».

Αλλά η Αννέτ σταμάτησε να τον ακούει από τη δεύτερη πρόταση.Είχε μόλις δει τον Φρεντ να στρίβει, και τον έβλεπε τώρα να τρέχει προς το μέρος της και να της αγκαλιάζει.

«Που πήγες;» της είπε με φόβο και ανακούφιση. « Σε ψάχνω σα τρελός εδω και δύο ώρες»

« Δε μπορούσα να μείνω σπίτι, όχι μόνη μου,» του απάντησε σοβαρεύοντας. Είχε ξεχάσει πως είχε ξεκινήσει το απόγευμα της. Συνεπαρμένη από τον Τζακόμπι, είχε ξεχάσει το όπιο και είχε αφήσει τον Φρεντ σε κάποια μακρινή γωνία του μυαλού της. Ο ερχομός του την έκανα να θυμηθεί πως πραγματικά είχε περάσει τη μέρα της.

« Παραλίγο να με ληστέψουν,» του είπε σιωπηλά. « Και το όπιο το πέταξα στο δρόμο»

Το πρόσωπο του Φρεντ γέμισε τρόμο αλλά ο ίδιος δε πρόλαβε να μιλήσει, καθώς ο Τζακόμπι έπεσε πάνω του γκρεμοτσακίζοντας και τους δύο στο έδαφος.

« Καταραμένη γάτα, πήγε ακόμα πιο ψηλά,» είπε καθώς η Αννέτ πήγαινε να τον σηκώσει.

«Είστε καλά;» τον ρώτησε. « Ο κύριος Τζακόμπι από εδώ με βοήθησε μα ξεφύγω από μία πολύ δύσκολη κατάσταση» είπε στον Φρεντ καθώς εκείνος σηκώνοντας, έτοιμος να ριχτεί προς τον Τζακόμπι.

« Κανονικά θα σας ανέβαζα πάλι στο δέντρο,» είπε εκείνος, « αλλά τώρα δεν έχω παρά να σας προτείνω να σα καλέσω να πιούμε όλοι μαζί ένα ποτό...»

«Δεν χρειάζεται,» είπε ο Τζακόμπι, « η Αννέτ και εγώ ήδη γευματίσαμε. Πρέπει ούτως ή άλλως να φύγω»

«Δεν είναι σωστό,» είπε η Αννέτ « Με βοηθήσατε τόσο πολύ σήμερα, πρέπει να κάνουμε κάτι και για σας»

« Λυπάμαι αλλά έχω αρκετή δουλειά για αύριο και θα χρειαστεί να κοιμηθώ νωρίς..»

« Δείπνο το Σάββατο, στο σπίτι μας. Τι λέτε για αυτό;» πρότεινε ο Φρεντ, όντας ευγενής χωρίς να ξέρει το λόγο.

« Αυτό γίνεται,» είπε αμέσως ο Τζακόμπι. « Η Αννέτ μου είπε που μένετε. Να περάσω στις εφτά;»

« Τέλεια,»είπε η Αννέτ και άρχισε να το κοιτά καθώς τους καληνύχτιζε. Τον κοιτούσε να φεύγει καθώς ο Φρεντ την αγκάλιαζε ξανά και της έλεγε πόσο είχε ανησυχήσει. Σκεφτόταν πόσο είχε αλλάξει, από όταν το γνώρισε με το πιστόλι στο χέρι, μέχρι τη στιγμή που σκαρφάλωνε για να συνεχίσει το αστείο. Τον έχασε από το βλέμμα της όταν ο Φρεντ την άφησε και της είπε να πάνε σπίτι.

« Τι έχεις;» την ρώτησε.

« Πάμε σπίτι,» του είπε καθώς άρχισε να περιμένει για το Σάββατο.

Η φθορά και το έσχατο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sat, 19 Feb 2011 03:05:00 +0000

   Φαίνεται να υπάρχει στο καθένα μας, και γενικά στην ανθρωπότητα, ένας φόβος και παράλληλα μια έλξη προς τη φθορά και το έσχατο. Οι μεγαλύτεροι ήρωες σε κάθε ιστορία, φανταστική ή αληθινή, έρχονται αντιμέτωποι με το τέλος τους. Οι περισσότεροι ποιητές, τουλάχιστον αυτούς που οι περισσότεροι έχουν νιώσει και όχι απλά αξιολογήσει, ήταν άνθρωποι που είχαν μεγάλη σχέση με τη φθορά και την προσωπική κατάπτωση. Τα αγαπημένα τραγούδια είναι τα πιο μελαγχολικά, και οι αγαπημένες ταινίες είναι αυτές με το λιγότερο ευτυχισμένο τέλος.
   Κάποιος μπορεί να πει ότι μοιάζει με ένα κύκλο. Η φθορά μας προκαλεί το θάνατο και ο φόβος του θανάτου μας κάνει να αναζητάμε τη φθορά. Καπνίζεις, πίνεις, ξενυχτάς και τρως άσχημα γιατί ακόμα και αν δε το κάνεις θα πεθάνεις. Μπορείς, πάντα να αφήσεις κάτι πίσω σου, κάτι καλλιτεχνικό, έναν νέο άνθρωπο, μια κακή φήμη. Αλλά ακόμα και αυτά είναι εξίσου εύθραυστα γιατι έχουν σημασία και απευθύνονται σε εύθραυστα άτομα όπως και εσύ.
   Με αφορμή τις παραπάνω σκέψεις, ήθελα να γράψω ένα κείμενο για το έσχατο και τη φθορά του ανθρώπου. Ευτυχώς ή δυστυχώς ο Jamia Delano με πρόλαβε. Με μια τρομερή αλληλουχία σκηνών στο δέκατο τρίτο τεύχος του Hellblazer, τριάντα χρόνια πριν λίγο πολύ συμπεριέλαβε το φόβο του θανάτου, το φόβο ότι τίποτα από εμένα δε θα μείνει, και ότι τίποτα δε θα είναι εκεί να το περιμένει ούτως ή άλλως.

Οι νύχτα που φορέσαμε τις μάσκες 3: Αννέτ, Μέρος Δεύτερο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sat, 05 Feb 2011 04:51:00 +0000

Χωρίς πολλές προετοιμασίες, η Αννέτ φόρεσε το παλτό της, πήρε τη σφαίρα του οπίου και βγήκε από το σπίτι. Τη στιγμή που γύριζε το κλειδί στην εξώπορτα, άρχισε ήδη να αισθάνεται καλύτερα. Το κρύο τη δρόσιζε, και το βούιζμα του αέρα την έπαιρνε μακριά από τις σκέψεις της.

Άρχισε να περπατά. Χιόνιζε πριν μερικές ώρες και ένα ελαφρό στρώμα χιονιού είχε σχηματιστει στο δρόμο το οποίο ευτυχώς δεν είχε λιώσει ακόμα από τα βήματα των περαστικών. Της άρεσε πολύ αυτό το πρώιμο στρώμα. Δεν ήταν πολύ ψηλό ώστε να βρέξει τα πόδια σου αλλά ήταν αρκετά παχύ ώστε να καλύψει τη βρωμιά του δρόμου και να σε κάνει να νομίζεις ότι περπατάς σε κάτι καθαρό, έστω και για λίγο.

Περπάτησε για αρκετή ώρα, απολαμβάνοντας τον τρόπο με τον οποίο τα πόδια της να γλιστρούν σε κάθε βήμα, λιώνοντας το χιόνι πίσω της. Κάποια στιγμή γύρισε και είδε την διαδρομή που είχε ακολουθήσει, όπως αυτή είχε διαγραφεί στο χιόνι. Ότι σημάδι είχε αφήσει θα είχε εξαφανιστεί την επόμενη μέρα από το νέο χιόνι.

« Μαντάμ,» τη διέκοψε η φωνή του αστέγου ένα μέτρο μακριά της. « Λίγη βοήθεια;»

Το χέρι που ζητούσε ελεημοσύνη ήταν μαζεμένο, σχεδόν παραμορφωμένο. Δεν φορούσε ρούχα, παρά μόνο ένα φθαρμένο πράσινο παλτό και ένα τρύπιο καφέ παντελόνι. Κρατούσε χαμηλά το κεφάλι του με το λαιμό μαζεμένο, σε μία προσπάθεια να προστατέψει όσο περισσότερο από το σώμα του από το κρύο. Το πρόσωπό του ήταν χαραγμένο από τα χρόνια, αλλά το χειρότερο ήταν το βλέμμα του.

Κοίταζε την Αννέτ με τα μάτια του εντελώς κενά, άδεια από κάθε συναίσθημα ή έκφραση. Δεν έδειχνε πόνο, ούτε θλίψη για την κατάσταση στη οποία ήταν. Δεν ήταν έτοιμος να κλάψει ούτε κοιτούσε λαίμαργα. Αλλά και δε μισούσε. Τα μάτια του δεν ζήλευαν την Αννέτ επειδή είχε ένα σπίτι να πάει και δε τη μισούσαν γιατί ήταν σε καλύτερη κατάσταση από αυτόν. Ο άστεγος απλά κοιτούσε, νεκρός, και περίμενε μέχρι να αισθανθεί το βάρος του κέρματος στο χέρι του για να το τραβήξει πίσω. Ήθελε πραγματικά χρήματα ή ήταν η ζητιανιά ένας ενστικτώδης μηχανισμός που ενεργοποιούταν κάθε φορά που κάποιος περνούσε από μπροστά του;

Η Αννέτ συνειδητοποίησε ότι κρατούσε ακόμα στο χέρι της το όπιο, με το σχήμα της σφαίρας να αλλοιώνεται από τον ιδρώτα της. Χωρίς να θέλει να μείνει άλλο σε αυτή τη κατάσταση, με τον άστεγο να περιμένει την "ελεημοσύνη" της, του πέταξε το όπιο στο χέρι και άρχισε να περπατά με βιαστικά βήματα μακριά από τον άστεγο.

Υπάρχουν καταστάσεις που σε σκοτώνουν. Δεν πειράζουν άμεσα το σώμα σου, αλλά καταστρέφουν το χαρακτήρα σου. Δεν έχεις πλέον γνώση, δεν έχεις άποψη και οι σκέψεις σου δεν είναι δικές σου. Το μυαλό σου σκέφτεται μόνο τη κατάστασή σου. Γίνεσαι μια απλή μηχανή, ξέρεις και θες να κάνεις μόνο ενά πράγμα και ζεις μόνο για αυτό. Στη καλύτερη περίπτωση, μπορεί να γλιτώσεις νωρίς και τότε μένεις με τις τύψεις.

Αφού είχε περπατήσει μερικά μέτρα, ένα ζευγάρι χέρια την άρπαξαν από το πρόσωπο και τη μέση τραβώντας την μέσα σε ένα σκοτεινό διάδρομο. Προσπάθησε να αντισταθεί αλλά τα χέρια ήταν πολύ δυνατά και πιο γρήγορα από ότι εκείνη περίμενε. Ένιωθε τον άντρα που την είχε αρπάξει να είναι αρκετά πιο ψηλός από αυτή και τουλάχιστον δύο φορές πιο φαρδύς.

Ενώ προσπαθούσε να απελευθερωθεί, ένας άλλος πιο μικρόσωμος άντρας ξεπρόβαλε μπροστά της. Φορούσε ένα ξεφτισμένο κουστούμι, μαυρισμένο από τη βρωμιά, και ένα εξίσου μαύρο μπόουλερ καπέλο με μία αρκετά ευδιάκριτη τρύπα. Αρκετά ήρεμος και κάπως ευδιάθετος μίλησε στην Αννέτ, κρατώντας ένα σουγιά στο αριστερό του χέρι.

« Για αρχή, οφείλω να σας πω ότι δε χρειάζεται να ανεβάσετε την ένταση με μάταιες προσπάθειες να αποδράσετε ή να φωνάξετε για βοήθεια. Πέραν αυτού, εγώ και ο φίλος μου πρέπει να συστηθούμε, αυτό άλλωστε είναι το πιο σωστό σε κάθε συναλλαγή μεταξύ σωστών ανθρώπων όπως εμείς και εσείς.»

Ο άγνωστος σταμάτησε για λίγο, κοιτώντας την Αννέτ. Όταν αυτή σταμάτησε να κουνιέται, παραδομένη πλέον στα δυνατά χέρια του κτήνους που τη κρατούσε, ο άγνωστος συνέχισε.

« Πολύ ωραία,» είπε, « Όπως έλεγα, πρέπει να συστηθούμε. Ονομάζομαι Αλφόνσο και ο μεγαλόσωμος φίλος μου που έκανε δυνατή αυτή μας τη συνάντηση ακούει στο όνομα Μπαρτολομέο. Το δικό σας όνομα;»

Ο Μπαρτολομέο άφησε το στόμα της Αννέτ ελεύθερο τραβώντας το αριστερό του χέρι, αλλά παράλληλα έσφιξε με μεγαλύτερη δύναμη το σώμα της και ξεφύσησε δυνατά δυνατά κοντά στο πρόσωπό της Αννέτ. Εκείνη νιώθοντας τη θερμή ανάσα του στο μάγουλό της κατάλαβε ότι το να φωνάξει δε θα έφερνε κανένα αποτέλεσμα. Μόνο πιο βίαιες κινήσεις.

« Αννέτ,» είπε με τρεμάμενη φωνή και σιώπησε αμέσως.

« Αννέτ λοιπόν, έχουμε μία αρκετά ενδιαφέρουσα πρόταση να σας κάνουμε. Μία πρόταση την οποία, όπως άκουσα έναν Ιταλό μία φορά να λέει, δε μπορείτε να αρνηθείτε.» συνέχισε ο Αλφόνσο ενώ άρχισε να περπατά σιγά σιγά όλο και πιο κοντά της. « Ο φίλος μου και εγώ περπατούσαμε τυχαία στο δρόμο, απολαμβάνοντας τη νύχτα μας, όταν σαν παρατηρήσαμε να δίνεται μία σφαίρα οπίου σε έναν επαίτη μερικά μέτρα πιο πίσω. Όπως ήτα φυσικό και οι δύο μας είμαστε αρκετά περίεργοι για τα κίνητρα που οδηγούν σε αυτή τη πράξη.

Μέσω μίας γρήγορης συζήτησης ο Μπαρτολομέο και εγώ καταλήξαμε σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη περίπτωση είναι ότι λαμβάνεται μέρος στην εμπορία και διανομή οπίου για λογαριασμού σας ή για λογαριασμό κάποιου τρίτου. Η δεύτερη αναφέρεται σε σας ως κάποια η οποία απλά έχει αρκετό όπιο ώστε να μπορεί να το σκορπίζει τόσο απλόχερα. Όπως αντιλαμβάνεστε δε ξοδέψαμε πολύ χρόνο σε αυτές μας τις υποθέσεις γιατί ούτως ή άλλως και οι δύο κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα. Είστε μία γυναίκα, η οποία περπατά μόνη της τη νύχτα σε ένα όχι τόσο πολυσύχναστο δρόμο φέροντας μια πιθανώς μεγάλη ποσότητα όποια πάνω της.»

Ο Αλφόνσο σταμάτησε για άλλη μία φορά, και έκρυψε τη λεπίδα στη λαβή του σουγιά. Το μόνο που η Αννέτ μπορούσε να ακούσει ήταν το ήσυχο, ύπουλο γέλιο του Μπαρτολομέο λίγα εκατοστά πάνω από το αυτί της.

« Τυχαίνει ο Μπαρτολομέο και εγώ να είμαστε μεγάλοι θαυμαστές και φυσικά δεινοί χρήστες οπίου, καθώς και άλλων, παρόμοιων ουσιών. Ξέρουμε, βλέπετε, να εκτιμούμε την ψυχαγωγική του χρήση και τη διασκέδαση που προσφέρει. Όπως καταλαβαίνεται, γνωρίζοντας την κατάστασή σας, δε μπορούσαμε να αφήσουμε αυτήν την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Έτσι σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να σας δελεάσουμε με μία αρκετά καλή πρόταση.

Σας ζητάμε λοιπόν να μας παραχωρήσετε το όπιο που έχετε και ως αντάλλαγμα, θα σας εγγυηθούμε ότι δε θα σας θέσουμε σε καμία κατάσταση που μπορεί να θέσει τη ζωή σας ή την υγεία σας σε κίνδυνο. Τι λέτε;»

Ο Αννέτ δε μπορούσε να μιλήσει. Ήθελε να σκεφτεί κάτι για να πει, αλλά η θέα του Αλφόνσο που τώρα στέκονταν μπροστά της, περιμένοντας μία απάντηση, και η λαβή του Μπαρτολομέο που είχε ακινητοποιήσει όλο της το σώμα, την εμπόδιζαν να σχηματίσει οποιαδήποτε πρόταση. Για καλή ή κακή της τύχη το στόμα της μηχανικά σχημάτισε μερικές λέξεις μόνο του. « Δεν έχω όπιο μαζί μου.»

Ακούγοντας την απάντησή της ο Αλφόνσο, με μία έκφραση δυσαρέσκειας στο πρόσωπο, έβγαλε το καπέλο του. Άρχισε να παίζει μαζί του, γυρίζοντας το ανάμεσα στα χέρια του, ίσως σκεπτόμενος την επόμενη κίνησή του, αξιολογώντας τη κατάσταση.

« Θα αποδεχθώ την απάντησή σας,» είπε καθώς έριχνε το καπέλο του στον αέρα, πιάνοντας το με τα δύο χέρια όπως έπεφτε. «Μου αρέσει να θεωρώ τον εαυτό μου ως φεμινιστή άλλωστε και έτσι δε θα κάνω κάποια προσπάθεια για σωματική έρευνα. Είναι φανερό ούτως ή άλλως ότι δεν έχετε κάποια τσάντα μαζί σας για να φέρετε το όπιο. Δυστυχώς δεν το σκεφτήκαμε αυτό πριν αρχίσουμε να πράττουμε. Φυσικά τώρα έχω μία άλλη πρόταση να σας κάνω.»

Ο Αλφόνσο σταμάτησε να παίζει με το καπέλο και το φόρεσε, παίρνοντας μία πιο σοβαρή έκφραση.

« Παρ’ότι δε συνάπτει με τα δικά μου γούστα, ο Μπαρτολομέο δείχνει να είναι αρκετά ενθουσιασμένος με εσάς. Δε μπορώ να εγγυηθώ την σωματική σας ακεραιότητα, αλλά μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να εγγυηθώ ότι θα επιβιώσετε αν δεχθείτε να παρέχετε μερικές υπηρεσίες στον Μπαρτολομέο.»

Πριν ο Αλφόνσο τελείωσε την πρόταση του, η Αννέτ ένιωσε για μια άλλη φορά το χέρι να την κλείνει το στόμα. Ο Μπαρτολομέο την έσφιξε ακόμα πιο δυνατά και την έσπρωξε προς το κοντινό τοίχο.

Οι νύχτα που φορέσαμε τις μάσκες 3: Αννέτ, Μέρος Πρώτο

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Sat, 22 Jan 2011 03:10:00 +0000

Δύο ολόκληρες σελίδες για ένα καπέλο. Κοντά χίλιες λέξεις για ένα μόνο καπέλο. Πόσο μπορείς να μιλήσεις για ένα καπέλο; Τα καπέλα είναι βαρετά, και ιδιαίτερα τα ημίψηλα. Είναι μόνο ένας φαρδύς σωλήνας με έναν κύκλο για βάση και μια λωρίδα διαφορετικού χρώματος για να κάνει αντίθεση. Τα καπέλα είναι βαρετά. Άμα δεν ήταν, το επάγγελμα του καπελά δε θα είχε εξαφανιστεί.

Οι καπελάδες έχουν εξαφανιστεί γιατι τα καπέλα πλέον φτιάχνονται καλύτερα και πιο γρήγορα στα εργοστάσια. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα στην ιστορία της καπελοποιίας. Ένας καπελάς φτιάχνει καλύτερα καπέλα από ότι δέκα εργοστάσια μαζί. Αλλά τα καπέλα είναι βαρετά. Οι καπελάδες σταμάτησαν να φτιάχνουν καπέλα γιατι βαριόντουσαν. Έτσι μηχανές που έφτιαχναν καπέλα δημιουργήθηκαν για να τους αντικαταστήσουν, με απλούς εργάτες να τραβάνε μοχλούς και να επιτηρούν τις μηχανές και να τις κλοτσούν όταν χαλάνε. Αλλα ακόμα και αυτοί οι εργάτες βαριούνται και κάνουν διαδηλώσεις ζητώντας να δουλεύουν λιγότερες ώρες και μακριά από τα καπέλα. Και τότε αυτοί που έχουν τις καπελοφάμπρικες φωνάζουν την αστυνομία. Οι αστυνομικοί έρχονται ( με τα ηλίθια καπέλα τους) και χτυπάνε τους εργάτες επειδή βαριούνται. Αφού οι εργάτες φοβηθούν και σταματήσουν να διαμαρτύρονται, οι άρχοντες της φάμπρικα απολύουν τους αρχηγούς της διαμαρτυρίας και ζητούν από τους καπελεργάτες να δουλέψουν ακόμα πιο σκληρά και περισσότερες ώρες.

Σαν να μην έφτανε αυτό, εφόσον τα εργοστάσια φτιάχνουν περισσότερα καπέλα, οι άνθρωποι τα βαριούνται πιο γρήγορα και δε θέλουν να τα αγοράσουν. Έτσι οι ιδιοκτήτες των εργοστασίων κόβουν τους μισθούς των καπελεργατών για να μειώσουν τις τιμές των καπέλων, μπας και κανένας τα αγοράσει. Τότε οι καπελεργάτες βγαίνουν πάλι στους δρόμους και κύκλος ξεκινά πάλι, με τους καπελεργάτες να τη πατάνε πάλι, πιο φτωχοί και πιο δαρμένοι από πριν. Και όλα αυτά για τα ηλίθια, βαρετά καπέλα.

« Δε πρόκειται να ξαναφορέσω καπέλο πότε μου,» φώναξε η Αννέτ και πέταξε το ηλίθιο καπελοβιβλίο στο κρεβάτι. Ήθελε να το διαβάσει για να περάσει η ώρα μέχρι να έρθει ο Φρεντ αλλά όχι κι έτσι. Αν αυτός ο γελοίος συγγραφέας ήθελε δύο σελίδες για να περιγράψει το καπέλο του ήρωα, πόσο ήθελε για να περιγράψει το σακάκι του;

Η Αννέτ σηκώθηκε από τη καρέκλα και έκανε μια βόλτα στο δωμάτιο. Κοντοστάθηκε λίγο στο καθρέφτη και αποφάσισε να πάει στη κουζίνα για να φτιάξει κάτι πρόχειρο.Έκοψε δύο φέτες χθεσινό ψωμί και έβαλε ανάμεσα λίγο σαλάμι που είχε μείνει από το μεσημεριανό.

Ο Φρεντ έχει φύγει εδώ και μια ώρα και δε θα έρχονταν μέχρι τις δέκα. Πως θα περίμενε να τη βρει άραγε; Στο κρεββάτι με τους πνεύμονες γεμάτους όπιο ή στη πολυθρόνα με το βιβλίο στο χέρι; Εκείνος δεν είχε παρά να περιμένει μέχρι τις δέκα, αλλά εκείνη....εκείνη έπρεπε ζήσει αυτές τις ώρες, έπρεπε να πάρει τις αποφάσεις και να πράξει. Εκείνη ήταν που έφερε την ευθύνη για το που θα βρισκόταν στις δέκα το βράδυ.

Για ποιόν είναι άραγε πιο δύσκολο; Για αυτόν που περιμένει αυτό που θα γίνει ή για αυτός που το πράττει; Ηλίθια ερώτηση. Αυτός που περιμένει το μόνο που κάνει είναι να κρίνει το αποτέλεσμα στο τέλος. Μπορεί να σε μισήσει, να σε θεωρήσει υπεύθυνη για ότι έγινε, να σε πει αδύναμη και ανάξια της προσοχής του. Θα έρθει, θα κάνει αυτές τις σκέψεις και θα πει απαλά: « Δε μπορώ πλέον να μείνω μαζί σου. Είμαι κουρασμένος». Αυτό είναι το μόνο που αρκεί να κάνει.

Και αυτός που πρέπει να φέρει το αποτέλεσμα... Αυτός πρέπει όσο προχωρά να σκέφτεται τις συνέπειες κάθε του πράξης. Πρέπει να είναι αυτός που θα σκεφτεί τις περιπτώσεις και τις επιπτώσεις που περιέχουν. Είναι αυτός που θα μπορούσε να πει: «Μη φεύγεις, σε παρακαλώ. Μείνε. Θα προσπαθήσω πάλι». Και είναι αυτός ο ίδιος που δε θα το πει, επειδή ήξερε ότι έκανε. Ήξερε τι θα μπορούσε να κάνει και ήξερε ότι τίποτα από αυτά δε του έδινε το δικαίωμα να προφέρει αυτές τις λέξεις.

Νιώθοντας μία ξαφνική ψύχρα, η Αννέτ κατευθύνθηκε προς το γραφείο, παίρνοντας το σάντουιτς μαζί της. Καθήμενη στη καρέκλα, άνοιξε το συρτάρι στα αριστερά και πήρε την επιστολή που της είχε στείλει η Μύρα. Ήταν γραμμένη σε λευκό, απρόσωπο χαρτί της πιο φθηνής ποιότητας. Δεν χρειάζονταν να το στρέψεις προς το φως για να δεις μέσα από αυτό, αλλά τα μεγάλα, πλουσιοπάροχα γράμματα πάνω του το έκαναν αρκετά παχύ και πιο πλούσιο από οποιοδήποτε χαρτί πολυτελείας.

« Αγαπητή Αννέτ,» έγραφε. « Τη τελευταία φορά που μίλησα με τη διευθύντρια μου είπε ότι τα σημάδια της φυματίωσης έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται. Δεν ήξερε τίποτε περισσότερο από ότι της είχε πει ο Φρέντερικ. Προσπάθησα να σε επισκεφθώ αλλά ο Φρέντερικ μου είπε ότι ο γιατρός απαγόρευσε τις επισκέψεις για να μη μεταδοθεί η ασθένεια.

Θα χαρείς να ακούσεις ότι ρώτησα τη διευθύντρια στο νηπιαγωγείο για το αν θα μπορέσεις να επιστρέψεις αφού αναρρώσεις. Ξέρεις πολύ καλά τι στρίγγλα είναι αλλά πιστεύω ότι μου έδωσε μια θετική απάντηση όταν μου είπε «θα δούμε» με εκείνο το γελοίο ύφος που ξέρεις.

Τέλος πάντων, όλοι στο νηπιαγωγείο περιμένουμε να αναρρώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται και ελπίζουμε να σε δούμε το συντομότερο. Χαιρετίσματα από όλες τι μικρές δεσποινίδες και τους νεαρούς κυρίους, καθώς και από όλες τις συναδέλφους μας,»

Η Μύρα τελείωνε το γράμμα της υπογράφοντας με το όνομά της και δημιουργώντας ένα αίσθημα ανακούφισης στην Αννέτ κάθε φορά που το διάβαζε. Το είχε εδώ και μία βδομάδα και κάθε φορά που ήταν κακόκεφη το διάβαζε. Έτσι, ήξερε ότι μπορεί να επιστρέψει εκεί που ήταν, να αρχίσει τα πράγματα όπως τα είχε αφήσει, σα να μην είχε γίνει κάτι. Ήταν φορές που αυτή η σκέψη της έδινε το περισσότερο θάρρος. Θα ήταν πολύ δύσκολο και κουραστικό να ξαναρχίσει τα πάντα από την αρχή, αλλά γνωρίζοντας ότι όταν όλα τελείωναν είχε κάτι να την περιμένει, κάτι έτοιμο στο οποίο μπορεί να στηριχθεί μόνη της, χωρίς τη βοήθεια του Φρεντ. Αυτό και η υποστήριξή του ήταν ότι τη βοήθησαν περισσότερο.

Αφού δίπλωσε την επιστολή και την έβαλε πάλι στο συρτάρι, η Αννέτ πήγε στο υπνοδωμάτιο. Αποφάσισε να φορέσει κάτι πιο ζεστό. Το σπίτι ήταν αρκετά κρύο αλλά δεν ήθελε να κάψει πετρέλαιο μιας και ήταν μόνη της. Πήγε στο αριστερό κομοδίνο και άνοιξε το δεύτερο συρτάρι. Πέρα από το παλιά πλεκτή ζακέτα που της είχε αγοράσει ο Φρεντ πριν αρκετό καιρό βρήκε και μια μικρή, μαύρη σφαίρα οπίου να τη περιμένει.

Έμεινε για λίγο ακίνητη, κρατώντας ακόμα το χερούλι του συρταριού, μη μπορώντας να αντιδράσει. Ήξερε ότι έπρεπε να κάνει μία κίνηση, μία πράξη που θα επηρέαζε τη βραδιά και τη ζωή της. Το καλό ήταν ότι δεν χρειαζόταν να σκεφτεί πολύ για το τι θα κάνει πλέον.

Πήρε τη σφαίρα, όπως ήταν τυλιγμένη στο χαρτί και την τοποθέτησε επάνω στο κρεβάτι. Το χέρι της παραλίγο να αρχίζε να τρέμει, αλλά η Αννέτ έσφιξε τα χείλη της και απλά το άφησε να τελειώσει τη κίνηση. Ύστερα, πήρε τη ζακέτα για την οποία είχε ανοίξει αυτό το καταραμένο κομοδίνο και τη φόρεσε, αλλά χωρίς να το θέλει γύρισε και πάλι να κοιτάξει το όπιο.

« Μια τόσο μικρή σφαίρα, και με κάνει να τρέμω,» σκέφτηκε. Ίσως αν έκοβε ένα μικρό κομμάτι και έπλαθε το υπόλοιπο σε σφαιρικό σχήμα....Ο Φρεντ δε θα το πρόσεχε. Μια τελευταία φορά και μετά ποτέ ξανά. Θα μπορούσε να το καπνίσει και κάπου αλλού, έξω από το σπίτι για να μην μυρίζει. Ακόμα καλύτερα, θα μπορούσε να το ανακατέψει με κάμποσο καπνό. Αυτό θα κάλυπτε τη μυρωδιά και το χρησιμοποιημένο τσιμπούκι. Μία μόνο τελευταία φορά και αν το έκανε σωστό ο Φρεντ δε θα το καταλάβαινε. Η βραδιά θα περνούσε πολύ καλύτερα από τώρα.

Οι σκέψεις αυτές διήρκεσαν για χρόνια στο μυαλό της Αννέτ. Το μυαλό της έγγραφε όλο το σενάριο, όλες τις πιθανότητες και όλα τα αποτελέσματα και η φαντασία της τους έδινε τα πιο έντονα χρώματα που είχε καθώς η ζήλια για τη θολούρα του οπίου μεγάλωνε μέσα της. Μήνες, εποχές ολόκληρες σκεφτόταν το πως θα καπνίσει το όπιο χωρίς να τη βρει ο Φρεντ. Τρεις βδομάδες την πήρε μόνο να ανάψει τη φλόγα, και για άλλους τόσους μήνες απολάμβανε τη πρώτη ρουφηξιά.

Στην εκπνοή, το βλέμμα της γλίστρησε από τη σφαίρα και πήγε προς τα χαρτιά που Φρεντ είχε ρίξει βιαστικά στο κρεβάτι πριν φύγει. Ήταν η ιστορία που έγραφε. Είχε γράψει τη μισή σε μόλις ένα μήνα. Αλλά τώρα είχαν πάει έξι μήνες χωρίς να γράψει. Όποτε ήταν σπίτι περιφερόταν με τα χαρτιά στο χέρι ψάχνοντας να βρει την επόμενη πρόταση. Και αυτό μόνο όταν είχε χρόνο να ασχοληθεί μαζί τους, γιατί το περισσότερο καιρό το ξόδευε στην Αννέτ. Η έμπνευσή του είχε στερέψει, με του που ήρθε να μείνει μαζί του, με το που αποφάσισε να τη βοηθήσει.
Με τα κρύα της δάκτυλα, η Αννέτ ακούμπησε τα γράμματα στο χαρτί. Ήταν μία ανθρώπινη ιστορία, της είχε πει. Μία ιστορία για το πως ένα ατομο μπορεί να υπερνικήσει το κόσμο με τη θέλησή του. Ο ήρωας του δεν ήταν δυνατός, ούτε είχε οικονομική ή πολιτική δύναμη. Ο ήρωας θέλησε τον ευατό του νικητή και θα διεκδικούσε ότι ποθούσε. Θα κέρδιζε στο τέλος του βιβλίου, αν φυσικά ο Φρεντ το τελείωνε κάποια στιγμή.

Εντελώς ξαφνικά το δωμάτιο είχε μικρύνει στα μάτια της και η ατμόσφαιρα ήταν πιο ζεστή, γεμάτη υγρασία. Ένιωσε το φως να αδυνατίζει και να αφήνει σκοτεινά σημεία παντού στο δωμάτιο. Έπρεπε να φύγει από εκεί μέσα, δε μπορούσε να αναπνεύσει. Έπρεπε να πάρει αέρα.

Αυταρχισμός, μέρος δεύτερο: Υπόλοιπες σκέψεις

noreply@blogger.com (Βαγγέλης) — Fri, 07 Jan 2011 22:43:00 +0000

Στη προηγούμενη ανάρτηση , όρισα τον αυταρχισμό ως την υπεράσπιση και επιβολή μιας ιδέας, αντίληψης, ή πίστης με τη χρήση οπουδήποτε άλλου μέσου εξαιρουμένων των λογικών επιχειρημάτων. Ο ορισμός αυτός δημιουργήθηκε μέσω των βασικών χαρακτηριστικών του αυταρχισμού τα οποία είχαν αναγνωισθεί να είναι:

Το αλάθητο της αυταρχικής σκέψης
Λογοκρισία
Ανισότητα των ατόμων

Πέραν αυτού, διατύπωσα την ιδέα ότι ο αυταρχισμός διαδίδεται κατά την ανατροφή ενός ατόμου μέσω τις οικογένειας, του κοινωνικού κύκλου κτλ.

Ένα αυταρχικό άτομο επομένως δημιουργεί, ζει και λειτουργεί σε ένα πλασματικό κόσμο όπου ο ίδιος είναι απόλυτα σωστός, ή τουλάχιστον πιστεύει ότι μια θεωρία ή ένα άτομο είναι απόλυτα σωστά. Στο δημιούργημά του αυτό, όλοι οι υπόλοιποι, ή μια τουλάχιστον κατηγορία ατόμων, είναι λανθασμένοι, κατώτεροι, ή σε ακραίες περιπτώσεις είναι ο εχθρός και πρέπει να εξοντωθούν. ( Εδώ πρέπει να προσθέσω ότι αναφέρω σε ένα πλασματικό κόσμο, δημιούργημα του ατόμου, όχι ως κάποιο σημάδι ψυχολογικής διαταραχής, αλλά ως το τρόπο στον οποίον αυτό το άτομο αντιλαμβάνεται την αλήθεια, και τον αληθινό κόσμο.)

Εδώ κάποιος μπορεί να πει: «Ωραία, κάποιος πιστεύει κάτι το οποίο δεν υποστηρίζεται από λογικά επιχειρήματα και ίσως είναι λανθασμένο. Που είναι το πρόβλημα;». Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα προκύπτει εύκολα από το γεγονός ότι αυτό το άτομο θα πρέπει να επικοινωνήσει, να συμπράξει , να συζήσει και να αναθρέψει κάποιο άλλο άτομο. Με άλλα λόγια, αυτό το άτομο στη διάρκεια της ζωής του θα επηρεάσει, με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον, τις ζωές άλλων ατόμων. Είναι αυτονόητο, ότι ένα αυταρχικό άτομο μόνο αρνητικά θα επηρεάσει τη ζωή κάποιου τον οποίο κρίνει ως κατώτερο, ή κάποιον τον οποίο πιστεύει ότι πρέπει να λογοκρίνει.

Οι τρόποι με τους οποίους ο αυταρχισμός μπορεί να επηρεάσει την ζωή των ανθρώπων είναι πάρα πολλοί για να δοθεί μια ικανοποιητική, ολική ή τουλάχιστον μερική λίστα. Είναι πιο εύκολο να δοθεί μια λίστα με τους χώρους (τα επίπεδα αν θέλετε) της καθημερινότητας στα οποία ο αυταρχισμός ασκεί τη μεγαλύτερή επιρροή. Πρώτος και καλύτερος είναι η πολιτική, στο θεωρητικό της επίπεδο, καθώς και σε κάθε πρακτική εφαρμογή κάποιας θεωρίας για την οργάνωση ενός κοινωνικού συνόλου.

Υπάρχουν αρκετές πολιτικές θεωρίες οι οποίες φέρουν καθαρά αυταρχικά χαρακτηριστικά. Οποιαδήποτε απόλυτη μοναρχία, χούντα, δικτατορία, τυραννία και ακόμα οι πεφωτισμένες μοναρχίες που ακολούθησαν κάποιες από τις αξίες του διαφωτισμού είναι στη βάση τους αυταρχικές αφού αποδέχονται την απόφαση ενός ατόμου ως την de facto σωστή απόφαση. Παρομοίως, ο φασισμός, μαζί με όλα του τα παρακλάδια του, είναι ίσως η πιο σύγχρονη πολιτική θεωρία που εμπεριέχει τον αυταρχισμός ως βασικό της χαρακτηριστικό. Αυτό είναι έκδηλο από τον μιλιταρισμό, την πίστη στην ανισότητα μεταξώ φυλών και τη δημιουργία ενός μονοκομματικού, εθνικά ομοιόμορφου κράτους ως βασικό του στόχου.

Πέραν των καθαρά αυταρχικών πολιτικών θεωριών υπάρχουν και άλλες πολιτικές ιδεολογίες και συστήματα τα οποία σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό φέρουν κάποια αυταρχικά χαρακτηριστικά. Ένας παράδειγμα είναι η προπαγάνδα, ένα όπλο το οποίο έχει βρει εφαρμογή όχι μόνο σε ολοκληρωτικά ή μοναρχικά καθεστώτα, αλλά και στα πιο δημοκρατικά και ελεύθερα. Η προπαγάνδα κρίνεται ως ένα αυταρχικό μέτρο επειδή δε χρησιμοποιεί λογικά επιχειρήματα για να προωθήσει το μήνυμα της, αλλά επικλήσεις σε συναισθήματα, παραπληροφόρηση, πλύση εγκεφάλου, ασπρόμαυρη παρουσίαση καταστάσεων και γεγονότων. Ένας εύκολος τρόπος για κάποιον να διακρίνει τη προπαγάνδα, και τον αυταρχισμό μέσα της είναι με τον να βρει τις διαφορές μεταξύ του Κομμουνιστικού Μανιφέστου και μιας απλής κομμουνιστικής αφίσας σοβιετικής εποχής. Το πρώτο περιέχει προτάσεις υποστηριζόμενες από κάποια, λανθασμένη ή όχι λογική, ενώ το δεύτερο απλά προσπαθεί να ελκύσει το κοινό μέσω των συναισθημάτων το οποίο προκαλεί.

Διάφοροι νόμοι ή θεσμοί δημοκρατικών συστημάτων είναι επίσης αυταρχικοί. Σε πολλές σύγχρονες δημοκρατίες τα εκλογικά συστήματα τα οποία χρησιμοποιούνται για την ανάδειξη της προτιμώμενης κυβέρνησης παρουσιάζουν αυτό το φαινόμενο. Τα περισσότερα συστήματα καταλήγουν σε κομματικούς σχηματισμούς με ποσοστά διαφορετικά από το ποσοστό των συνολικών ψήφων που κέρδισαν. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το περιφερειακό σύστημα που χρησιμοποιείται στις Η.Π.Α. για την εκλογή του προέδρου. Άκρως συνοπτικά, οι Αμερικανοί πολίτες σε κάθε πολιτεία ψηφίζουν εκλέκτορες οι οποίοι είναι γνωστό ότι όταν εκλεγούν θα ψηφίσουν με τη σειρά τους ένα συγκεκριμένο προεδρικό υποψήφιο. Κάθε πολιτεία έχει το δικό της αριθμό εκλεκτόρων. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι μόνο οι πρώτοι από τους υποψήφιους εκλέκτορες κάθε πολιτείας αποκτούν το δικαίωμα ψήφου. Στην ουσία δηλαδή τα μικρότερα ποσοστά αγνοούνται και μαζί τους αγνοείται και ένα μεγάλο μέρος της άποψης και της βούλησης του λαού. Το γεγονός αυτό πιστεύω αρκεί για να δείξει ότι το σύστημα είναι αυταρχικό τουλάχιστον όσο αφορά το σύστημα μόνο του. Στη πραγματικότητα το σύστημα αυτό είναι τόσο άδικο που χρειάζονται δύο βουλές ( η γερουσία και ή βουλή των αντιπροσώπων) για την εξισορρόπησή του. Παρ’όλη τη προσπάθεια φυσικά ο Μπούς εξελέγη πρόεδρος το 2000 παρά το γεγονός ότι ο Γκορ είχε προτιμηθεί από μισό εκατομμύριο περισσότερο Αμερικανούς.

Ένα ακόμα παράδειγμα, πιο σύγχρονο, που δείχνει ότι ο αυταρχισμός υπάρχει ακόμα και στα δημοκρατικά συστήματα είναι η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για την «συνεργασία» με τον Δ.Ν.Τ. και την δημιουργία του Μνημονίου. Το παράδειγμα δεν αφορά τόσο τις αιτίες για τις οποίες οι ενέργειες αυτές έγιναν αλλά περισσότερο τον τρόπο. Η κυβέρνηση, η οποία εκλέχθηκε με ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα, ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική πολιτική ή οποία όχι μόνο αντιτίθεται στο πρόγραμμά της αλλά κι στην γενική ιδεολογική της θέση ( αν κάποιος θεωρήσει ότι αυτή υπάρχει). Παραβλέποντας την ορθότητα ή όχι του Μνημονίου, η απόφαση τη κυβέρνησης να το υιοθετήσει ήταν καθαρά αυταρχική, επειδή η ηγεσία έκρινε τον εαυτό της ικανό για να λάβει αποφάσεις αυτής της σοβαρότητας αγνοώντας την άποψη του συνόλου των πολιτών. Με τα λόγια του κειμένου, η κυβέρνηση αποσιώπησε τους πολίτες ώστε να επιβάλει την δική της άποψη, πράξη αυταρχική όπως δίνεται από τον ορισμό του πρώτου μέρους.

Αφήνοντας τη πολιτική στην άκρη ο αυταρχισμός υπάρχει σε αρκετούς άλλους σύγχρονούς θεσμούς, με έναν από αυτούς να είναι οι θρησκείες. Για να διευκρινίσω τη θέση μου, δε αναφέρω στη πίστη σε ένα παντοδύναμο δημιουργό του κόσμου, είτε αυτός είναι ο γεωμέτρης θεός του Αϊνστάιν είτε ο θεός που τοποθετεί οστά δεινοσαύρων βαθιά στη γη για να δοκιμάσει τη πίστη των ανθρώπων. Αυτό στο οποίο αναφέρομαι είναι η αβάσιμη πίστη ότι το τάδε βιβλίο ή ο τάδε άνθρωπος είναι ο λόγος του θεού. Καλώς ή κακώς ο μόνος τρόπος με τον οποίο κάποιος μπορεί να αποδείξει ότι μιλά αντί του θεού είναι με το να πραγματοποιήσει θαύματα. Πέρα από τα θαύματα, δεν υπάρχει κάτι το οποίο να δικαιολογεί την ανάγκη του μυστηρίου της θείας κοινωνίας, την ύπαρξη της σαμσάρας ή την ύπαρξη κάποιοι άκουμα από το οποίο θα σε προστατεύσει η ψυχή του παππού σου. Ο ακόλουθος μιας συγκεκριμένης θρησκείας οπότε καλείται να υπερασπιστεί τη πίστη του και πολλές φορές να τη διαδώσει ελλείψει λογικών επιχειρημάτων, πράγμα που εξ’ορισού καθιστά τη θρησκεία ως κάτι αυταρχικό. Αν κάποιος έχει αντίρρηση σε αυτό μπορεί να αναρωτηθεί αν ποτέ η γονείς του τον ρώτησαν ποίο θα ήταν το θρήσκευμα της επιλογής του, και αν προσπάθησαν να τον πείσουν με λογικά επιχειρήματα να διαλέξει ένα συγκεκριμένο.

Η τελευταία πρόταση αφήνει χώρο για μια από τις πιο γκρίζες περιοχές του αυταρχισμού, η οποία είναι η οικογένεια και πιο συγκεκριμένα η ανατροφή ενός παιδιού. Το παιδί το οποίο εισέρχεται στην οικογένεια πρέπει να μάθει τους νόμους και τις συνήθειες οι οποίες επικρατούν μέσα στο σπίτι. Όταν φυσικά μιλώ για νόμους, αναφέρομαι σε ένα αρκετά ευρύ φάσμα ενεργειών οι οποίες με βάσει τη θέληση και τη γνώμη των γονιών είναι αποδεκτή ή όχι. Για παράδειγμα στο σπίτι μπορεί να υπάρχει η συνήθεια του μεσημεριανού να σερβίρεται στις τρεις, ένα γεγονός την οποία το παιδί μπορεί να ακολουθεί είτε επειδή είναι υποχρεωμένο είτε από δική του θέληση.

Το θέμα φυσικά εδώ βρίσκεται στο τρόπο με τον οποίο οι κανονισμοί αυτοί επιβάλλονται. Όπως σε κάθε άλλη περίπτωση μπορεί να πείσει με λογικά επιχειρήματα το παιδί για την πρακτικότητα ή την ορθότητα των κανονισμών, ή μπορεί απλά να τους επιβάλει με αυταρχικούς τρόπους. Στη περίπτωση με το φαγητό παραδείγματος χάριν ο γονιός μπορεί να εξηγήσει στο παιδί ότι όλοι η οικογένεια τρώει στις τρεις γιατί αυτή είναι η ώρα στην οποία όλοι είναι στο σπίτι ή μπορεί αυταρχικά να του πει ότι αν θέλει να φάει θα πρέπει να φάει τότε. Η δεύτερη περίπτωση αρχικά παρουσιάζει ένας «κακό» γονιό, αλλά αν κάποιος δει το θέμα σε μεγαλύτερο βάθος τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ένα παιδί δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχει ακόμα τη πνευματική δυνατότητα να αντιληφθεί τη σύνδεση μεταξύ πράξεων και επιπτώσεων με τον τρόπο που οι ενήλικες την αντιλαμβάνονται. Αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα επειδή καθιστά αδύνατη τη λογική επικοινωνία του παιδιού και του γονιού και ως αποτέλεσμα, η επιβολή του οικογενειακών κανονισμών μέσω λογικών επιχειρημάτων γίνεται επίσης αδύνατη.

Αυτό αφήνει μόνο τη δεύτερη επιλογή ανοιχτή όπου το παιδί ακολουθεί τους οικογενειακούς νόμους μέσα από διάφορες απειλές, καθαρά όπως είπα αυταρχικά. Όπως είναι εμφανές, λοιπόν, ο γονιός αναγκάζεται να έρθει σε αυτή τη κατάσταση εφόσον δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά. Το ποσοστό κατά το οποίο η σχέση αυτή γίνεται αυταρχική είναι διαφορετική σε κάθε οικογένεια αλλά πιστεύω ότι στις ιδιαίτερα μικρές ηλικίες ( τεσσάρων, πέντε ετών) είναι αρκετά μεγάλο και πιο διαδεδομένο από ότι σε άλλες περιπτώσεις. Εδώ πρέπει να τονίσω ότι υπάρχει η περίπτωση όπου ο γονιός είναι από την αρχή αυταρχικός οπότε δεν χρειάζεται να περάσει το στάδιο της αποτυχημένης λογικής επαφής.

Ότι έχω γράψει μέχρι τώρα για το που ο αυταρχισμός υπάρχει για κάποιο περίεργο και αδιευκρίνιστο λόγο βασιστεί στο τρίπτυχο « Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» (ίσως είμαι φασίστας και δεν το συνειδητοποίησα ακόμα). Πέραν αυτών των σημείων, θεωρώ τον αυταρχισμό ως κάτι το οποίο μπορεί να υπάρξει παντού, σε κάθε κατάσταση και κάθε στιγμή. Είναι πιστεύω αρκετά εύκολο για κάποιον να δει τον αυταρχισμό ως ένα μικροοργανισμό ο οποίος μπορεί να επεκταθεί και να δράσει με τον ίδιο τρόπο όπως ακριβώς και το πιο ανθεκτικό μικρόβιο. Το κύριο πρόβλημα στην διάδοση του είναι ότι μπορεί να «μολύνει» κάθε είδος ανθρώπου από τους πιο συντηρητικούς έως και τους πιο προοδευτικούς.

Για το θέμα της αντιμετώπισης του αυταρχισμού δεν έχω πραγματικά πολλά να πω. Μπορεί σε γενικές γραμμές να διαχωριστεί σε δύο μεγάλα μέτωπα. Το πρώτο είναι μια προσπάθεια να διακοπεί η διάδοση του και το δεύτερο είναι η αντιμετώπιση των ήδη αυταρχικών ατόμων. Το πεδίο δράσης για το πρώτο είναι εύκολα αναγνωρίσιμο στην οικογένεια. Όπως ανέφερα στο πρώτο κείμενο κάποιος γίνεται αυταρχικός μέσω μίας αυταρχικής ανατροφής. Οπότε ο μόνος τρόπος για να σταματήσει ο αυταρχισμός είναι με τη σωστή, υποστηριζόμενη από τη λογική, ανατροφή ενός παιδιού. Ο γονιός πρέπει να φροντίζει ώστε το παιδί να ωθείται να ενεργεί με βάση τους κανονισμούς της οικογένειας μέσα από τη λογική και τη παιδεία. Όπως ανέφερα πριν δύο παραγράφους αυτά είναι μία αρκετά δύσκολη διαδικασία αλλά πιστεύω ότι είναι η μόνη τεχνική πού έχουμε αυτή τη στιγμή.
Υπάρχουν βέβαια άτομα τα οποία είναι σε αυτό το θέμα καμμένα χαρτιά. Έχουν ανατραφεί από αυταρχικούς, σε ένα αυταρχικό περιβάλλον και έχουν αποκτήσει ένα γύψινο τρόπο σκέψης. Πρέπει οπότε να υπάρχει κάποιος τρόπος ώστε και αυτά τα άτομα να μπορέσουν να ηττηθούν, με βάσει πάντα τη λογική. Το πρώτο που πιστεύω ότι κάποιος μπορεί να κάνει όταν βρεθεί αντιμέτωπος σε ένα τέτοιο άτομο ή κατάσταση είναι υπομονή.Οι άνθρωποι που χάνουν την υπομονή τους σε τέτοια καταστάσεις στην συνέχεια χάνουν και τη δυνατότητα να φέρουν λογικά επιχειρήματα και αρχίζουν να χρησιμοποιούν άλλες μεθόδους για να προωθήσουν τη άποψή τους. Αυτό που θέλω να πω εδώ είναι ότι όταν κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με τη στωικότητα του αυταρχισμού έρχεται σε κίνδυνο να χρησιμοποιήσει και αυτός αυταρχικές μεθόδους για να επιβάλει τα επιχειρήματά του. Φυσικά αυτή είναι μια κίνηση που μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ και στο τέλος να ωφελήσει το «αντίπαλο» αυταρχικό άτομο.

   Πιστεύω ότι η καλύτερη κίνηση τη οποία κάποιος μπορεί να κάνει πέρα από το να μείνει απόλυτα ψύχραιμος όταν αντιμέτωπος με κάποιο αυταρχικό άτομο είναι να χρησιμοποιεί τα καλύτερα λογικά επιχειρήματα που έχει. Κάποιος πρέπει να προσπαθήσει καθαρά με τη δύναμη της λογικής του να δείξει ότι το αυταρχικό άτομο είναι λανθασμένο.
   Μία συχνή παγίδα στην οποία ένα άτομο πέφτει, χωρίς πολλές φορές να το αντιλαμβάνεται, είναι όταν απορρίπτει απόψεις με βάσει την πηγή τους. Αυτό είναι ένα από τα τραγικότερα λάθη που κάποιος μπορεί να κάνει. Δε μπορείς να απορρίψεις μια άποψη με βάση τη πηγής της γιατί αυτό δεν αποτελεί λογικό επιχείρημα ενάντια στη ιδέα αυτή καθαυτή. Για παράδειγμα αν κάποιος ο οποίος δηλώνει φασίστας εκφέρει μια άποψη για την δημοκρατία ως ένα λάθος πολιτικό σύστημα για το τάδε ή το τάδε λόγο, η αντίδραση η οποία δε θα αντίκρουε την άποψή του θα ήταν το να το πουν ότι είναι φασίστας άρα λανθασμένος εξ'ορισμού. Η αντίδραση αυτή είναι από μόνη της αυταρχική, και αποτελεί μία μορφή λογοκρισίας. Η πιο σωστή, ή τουλάχιστον δημοκρατική αντίδραση θα ήταν το να εξηγηθεί σε αυτό το άτομο τι κάνει τη δημοκρατία πιο σωστή από το φασισμό με βάση τη λογική.
   Εδώ φθάνω στο τέλος της ανάρτησης αλλά όχι και στο τέλος των σκέψεων μου για τον αυταρχισμό. Δυστυχώς αυτό το θέμα έχει υπερβολικά πολύ ζουμί για να καλυφθεί σε δύο αναρτήσεις και από ένα μόνο άτομο ( και πιστεύω δικαιολογεί εως ένα σημείο τη χαοτικότητα των δύο αναρτήσεων). Το κυριότερο σημείο το αναρτήσεων μου το οποίο επιθυμώ να παραμείνει σε όσους διάβασαν τις αναρτήσεις είναι μόνο ένα. Ο αυταρχισμός είναι κάτι το οποίο όλοι έχουν μέσα τους και το οποίο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή των ανθρώπων σε διάφορα επίπεδα και δυστυχώς μόνο αρνητικά. Είναι ευθύνη όλων μας όχι μόνο να φερόμαστε όσο λιγότερο αυταρχικά μπορούμε αλλά και να μπορούμε, εάν είναι δυνατόν, να εξαλείφουμε τα αυταρχικά στοιχεία από τη ζωή μας και τις ζωές των άλλων.