Random Thoughts And Treasures

അനാഥർ

2025-08-09T05:09:00.019-06:00

"സാറേ സ്ഥലം എത്തീട്ടോ ..". ജീപ്പിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഡ്രൈവറുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഉണർന്നത്.

"നല്ല ഉറക്കം ആയോണ്ടാ ഞാൻ ഇടയ്ക്കു വിളിക്കാഞ്ഞേ.. ഡോക്ടർ സാറ് ഇറങ്ങിക്കോളൂ, ബാഗ് ഞാൻ എടുത്തോളാം".

പതീറ്റാണ്ടുകൾക്കു ശേഷം, ജനിച്ചു വളർന്ന നാട്ടിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക് ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചിരുന്നതല്ല. എല്ലാം മാറിയിരിക്കുന്നു, പക്ഷെ ഹെൽത്ത് സെന്റർ കെട്ടിടത്തിനു മാത്രം ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല. പണ്ടത്തെ മതിലും, ഗേറ്റും പോയിരിക്കുന്നു.

"കെട്ടിടമൊക്കെ പൊളിഞ്ഞു തുടങ്ങീട്ട് കാലം കുറച്ചായി. മുൻപുണ്ടായിരുന്ന സാറ് കുറെയേറെ ശ്രമിച്ചിട്ടാ പെയിന്റ് അടിക്കാനെങ്കിലും പറ്റ്യേ. കുറെ ഓടി നടന്നു പാവം. രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് പുതിയതു പണിയാനാണല്ലോ താല്പര്യം, മെയ്ന്റെനൻസ് ചെയ്യുമ്പോൾ പൈസ അധികം മുക്കാൻ പറ്റില്ല്യാലോ...". ഡ്രൈവറുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ചിരി വന്നു.

"പടിയിൽ കിടക്കുന്ന പട്ടി പാവം ആണുട്ടോ സാർ, നമ്മടെ കല്യാണി. ആരെയും ഒന്നും ചെയ്യില്ല...". ഡ്രൈവർ പുറകിൽ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടിട്ടാവണം കല്യാണി പതുക്കെ എണീറ്റ് വാലാട്ടി. ചുമരിൽ നിറയെ HIV യെയും AIDS നെയും കുറിച്ചുള്ള പോസ്റ്ററുകൾ, വാതിലിനടുത്തു ഒരു പെട്ടിയിൽ ആളുകൾക്ക് ഫ്രീ ആയെടുക്കാൻ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഗർഭനിരോധന ഉറകൾ. അതിന്റെ താഴെ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു, "അകപ്പെടാതിരിക്കാൻ... അടിമപ്പെടാതിരിക്കാൻ.. ഉറകൾ ശീലമാക്കൂ".

"ഗുഡ് മോർണിംഗ് ആൻഡ് വെൽകം സർ. ഞാൻ മാത്യു, ഇവിടുത്തെ ഡോക്ടറാ. തിരുവന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ വെച്ച് സാറെന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്". ഡോക്ടർ ഷേക്ക് ഹാൻഡ് തരാൻ കൈ നീട്ടി.

"മുഖം ഓർമ വരുന്നില്ലട്ടോ, സോറി. വയസ്സായി വരുന്നു", ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"സാർ പബ്ലിക് ഹെൽത്തിലേക്ക് മാറിയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല".

"ഞാൻ ചോദിക്കാൻ മറന്നു, സാറിന് കാപ്പിയോ ചായയോ"

"വെള്ളം മതി".

"സോമാ സാറിനു കുടിക്കാൻ വെള്ളം" മാത്യു ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു.

"എന്തൊരു ചൂടാ ഈ മീനാക്ഷിപുരത്ത്. ഇത്രയും ചൂട് ഇതാദ്യായിട്ടാ എന്നാ ആളുകൾ പറയുന്നേ. സാറിവിടെ മുൻപ് വന്നിട്ടുണ്ടോ"

"ഇല്യാട്ടോ. ആദ്യമായിട്ടാ". ആർക്കും ഉപദ്രവമില്ലാത്ത ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു.

"സാറിന്റെ ഫാമിലി വന്നില്ലേ".

"വന്നില്ല. ഞങ്ങളിപ്പോൾ തിരുവനന്തപുരത്തു കവടിയാറാ താമസം. മോളിപ്പോൾ മെഡിസിന് ഫൈനൽ ഇയർ പഠിക്കുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞേ ഇങ്ങോട്ടു മൂവ് ചെയ്യൂ. അതുവരെ ഞാൻ ഒറ്റക്കായിരിക്കും ഇവിടെ".

"ഇത് നല്ല കഥ. തലസ്ഥാനത്തു കിടക്കുന്ന സാറെന്തിനാ റിട്ടയർമെന്റിനു മുൻപ് ഈ കുഗ്രാമത്തിലേക്കു സ്ഥലം മാറിയേ. ആരും ചെയ്യാത്തതല്ലേ പൊതുവേ. എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകിച്ച്". മാത്യു നിർത്താനുള്ള ഭാവമില്ല.

"പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും കൊണ്ടല്ല. ചിറ്റൂർ അല്ലെ കേരളത്തിൽ ആദ്യായി എയ്ഡ്സ് പരന്നെ. പിന്നീട് ആദ്യത്തെ എയ്ഡ്സ് സാക്ഷര ജില്ലയായതു പാലക്കാടും. എന്റെ സ്പെഷ്യലൈസേഷൻ ഇൻഫെക്ഷ്യസ് ഡിസീസ് ആണല്ലോ, അപ്പോൾ ഒരു കൗതുകം കാരണം മാറാൻ തോന്നിയതാ. പിന്നെ ടൗണിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്നും ഒരു മോചനം".

"അത് നന്നായി സാറെ. നല്ല ആളുകളാണിവിടെ. നഗരത്തിന്റെ പരിഷ്കാരങ്ങളോ, തലക്കനമോ ഇല്ലാത്ത പാവം മനുഷ്യർ, നല്ല സ്നേഹവും. സാറിനിഷ്ടമാവും."

"മാത്യൂന്റെ ഫാമിലി.."

"ഞങ്ങൾ അങ്ങ് ഭരണങ്ങാനത്താ. എനിക്കിവിടെ വരാൻ ഇഷ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഭാര്യ കലി തുള്ളി ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടു മാറിയപ്പോൾ. കുട്ടികൾ രണ്ടും ചെറുതാ. അവരുടെ പഠിപ്പും, അവളുടെ ജോലിയും ഒക്കെ കളഞ്ഞു ഇവിടെ വന്നു കിടക്കാൻ ആർക്കു പറ്റും. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു കൊല്ലം തള്ളി നീക്കിയത് എങ്ങിനെയുന്നു കർത്താവിനു മാത്രേ അറിയുള്ളു. ചിലപ്പോൾ തോന്നും കല്യാണം വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന്. മാത്യു അർത്ഥം വെച്ചൊന്നു ചിരിച്ചു. "ഇപ്പോൾ ഭരണം മാറിയല്ലോ. കാണേണ്ടവരെ കാണേണ്ട പോലെ കണ്ടപ്പോൾ ട്രാൻസ്ഫർ റെഡി".

"എത്ര പേഷ്യന്റ്സ് ഉണ്ട്"

"രണ്ടു പേർ. ഒരാൾ തേർഡ് ട്രൈമെസ്റെർ. ലോ ബി.പി യും, എഡീമയും. പ്രോഗ്ണോസിസ് ഒന്നും ആയില്ല. സാമ്പിൾസ് അയച്ചിട്ടുണ്ട്. നാളെ റിസൾട്ട് വരുമായിരിക്കും"

"രണ്ടാമത്തെ ആളോ".

"വയസ്സായ ഒരു അനാഥസ്ത്രീ. അല്പം സൈക്കോസിസ് ഉണ്ടെന്നതൊഴിച്ചാൽ വേറെ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല. വൈലെന്റ് അല്ല, വെറുതെ ഇരുന്നു എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കും. HIV പോസിറ്റീവ് ആയി ഒരെട്ടുപത്ത്‌ കൊല്ലം ആയിക്കാണും. ഇപ്പോൾ മുഴുവനായും കിടപ്പായി, ബെഡ് സോർസും ഉണ്ട്. ഇന്നലെ മുതൽ അൺകോൺഷ്യസ്. നല്ല ബുദ്ധിമുട്ടാ നേഴ്‌സുമാർക്ക്. സാറിനറിയാലോ, ഇവർക്കൊക്കെ ഇത്രയും ഹെല്പ് കിട്ടുന്നത് തന്നെ കർത്താവിന്റെ കരുണ".

"ക്വാർട്ടേഴ്‌സ് ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു. അതെല്ലാം ക്ലീൻ ചെയ്തു ഇന്നലെ റെഡിയാക്കി. ഫുള്ളി ഫർണിഷ്ഡ്, സാറിനു എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മൂവ് ഇൻ ചെയ്യാം പാകത്തിലാണിപ്പോൾ. പകലൊരു സെർവന്റ് വന്ന് അടിച്ചു വൃത്തിയാക്കി ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കും. തുണിയൊക്കെ കഴുകിയിടും. കൂലിയൊക്കെ ചീപ്പാ, എല്ലാം സോമൻ പറയും".

"മാത്യു എന്നാ തിരിച്ചു പോണേ".

"ഞാനിന്നു രാത്രി ട്രെയിനിന് കോട്ടയം പോകും. ഉച്ചകഴിഞ്ഞു ഞാൻ വന്നു സാറിനെ കാണാം. സാറിപ്പോൾ ടയേർഡ് അല്ലെ. ഇന്നെന്തായാലും അറ്റെൻഡൻസ് സൈൻ ചെയ്തു പോയി റസ്റ്റ് എടുത്തോളൂ. ഇവിടെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. ഇവിടുന്നു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റെ ഉള്ളു ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക്. അവിടെ ഔട്ട് ഹൗസിലാ ഡ്രൈവർ സോമൻ. സാറിനെന്തു വേണമെങ്കിലും അവനോട് പറഞ്ഞാൽ മതി".

"സോമന്റെ നാടെവിടെയാ". സ്റ്റാഫിനെ എല്ലാം പരിചയപ്പെട്ടു ജീപ്പിൽ കയറുമ്പോൾ സോമനോട് വെറുതെ കുശലം ചോദിച്ചു.

"കാസർഗോഡാ സാറേ. അമ്മക്ക് വയ്യാത്തോണ്ട് ഭാര്യ അമ്മടെ അടുത്താ. എന്താ ഇവിടുത്തെ ഒരു ചൂട്. പാലക്കടല്ലേ, പോരാത്തേന് ഈ മീനാക്ഷിപുരം തമിഴ്‌നാട് ബോർഡറും. പക്ഷെ സാറിന് എ.സിയും സോളാറും ഉള്ളോണ്ട് ചൂടറിയില്ല.

ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ ഗേറ്റ് തുറക്കാൻ വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോഴാണ് പുറത്തു ശ്രദ്ധിച്ചത്. വലിയ ഒരു പറമ്പിൽ അത്യാവശ്യം വലിപ്പമുള്ള ഒരു കെട്ടിടം. മുറ്റത്തു മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടം. എല്ലാം വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

"സാറിനു കുളിക്കാൻ ചൂടുവെള്ളം വേണോ. ഗീസർ ഞാൻ ഓൺ ചെയ്യാം"

"ഉഷ്ണം ഉഷ്ണേന ശാന്തി എന്നാണോ സോമൻ ഉദ്ദേശിച്ചേ". അതുകേട്ടു സോമൻ നിഷ്കളങ്കമായി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു. "സാറൊരു ഫലിതപ്രിയനാണല്ലോ".

"കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു നമുക്കൊരു ഡ്രൈവ് പോയാലോ. നാടൊക്കെ ഒന്ന് കാണാല്ലോ".

"സാറ് കുളിച്ച്, ഊണ് കഴിഞ്ഞു ഒന്ന് റെസ്ററ് എടുക്കുന്നത് നല്ലതാ. വൈകീട്ട് കാപ്പി കുടിച്ചു നമുക്കിറങ്ങാം. അപ്പോഴേക്കും വെയിലിനൊരു അറുതി വരും". പെട്ടി തുറന്നു സാധനങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിനിടയിൽ സോമൻ പറഞ്ഞു.

"മാത്യുസാറ് വൈകീട്ട് കഴിക്കാനുണ്ടാവും എന്ന് പറഞ്ഞു, അദ്ദേഹത്തിന് ചപ്പാത്തിയും, ചിക്കൻ കറിയും ആണിഷ്ടം. സാറിനെന്താ രാത്രിക്കു വേണ്ടേ. ചപ്പാത്തിയോ, ചോറോ, അതോ ടിഫിനോ? ". വൈകീട്ട് ജീപ്പിൽ കയറുമ്പോൾ സോമൻ ചോദിച്ചു.

"ചപ്പാത്തിയും, വെജിറ്റബിൾ കറിയും മതി എനിക്ക്".

"കടയിൽ ഞാൻ വിളിച്ചു പറയാം, നമ്മൾ തിരിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും റെഡിയാവും. നമുക്ക് മീങ്കര ഡാമിൽ പോയാലോ ആദ്യം. മലമ്പുഴ പോലെ തിരക്കൊന്നും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം. ഒറ്റക്കിരിക്കാൻ നല്ല രസാണ്. ഞാൻ ചിലപ്പോൾ പോവും. അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വിഷമാവും, നാടോർമ്മ വരും".

"ആയിക്കോട്ടെ, വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് നെയ്യാർ ഡാമിൽ പോയതാ. ആളുകൾ ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നോണ്ട് ഇഷ്ടായില്ല".

പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന നെൽപ്പാടങ്ങൾ മിക്കതും പറമ്പുകളാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു... തെങ്ങും, പനയും നിറഞ്ഞ പറമ്പുകൾ. പാലക്കാടു നിന്നാണ് കേരളത്തിലെ ഷാപ്പുകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കള്ള് എത്തുന്നതെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു കേട്ടിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ ഒരു നെല്ലറ, കള്ളറ ആയി കണ്ടപ്പോൾ വിഷമം വന്നു. വലിയ പറമ്പുകൾ എല്ലാം ടെറസ് വീടുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എല്ലാം മാറി, ഇവിടം വിട്ടിട്ടു നാല്പത്തിയഞ്ചിലേറെ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു എന്ന് വിശ്വസിക്കാനേ കഴിഞ്ഞില്ല. പഠിച്ച സ്കൂളിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ജീപ്പ് നിർത്തി ചുറ്റും നടന്നു. പണ്ടത്തെ 6B യിൽ കയറി അവസാനത്തെ ബെഞ്ചിലിരുന്നപ്പോൾ ഓർമ്മകൾ പലതും മിന്നിമായാൻ തുടങ്ങി. അവസാനം കരച്ചിൽ വന്നപ്പോൾ എണീറ്റു.

രാത്രി മാത്യു പോയി, പത്രം എടുത്തു ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസാരയിൽ കിടന്നു വായന തുടങ്ങി. മുഴുവൻ വാർത്തയും രാഷ്ട്രീയം തന്നെ. മനസ്സിനെന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ. പത്രം മടക്കി വെച്ചപ്പോൾ പഴയ കാലത്തേക്ക് മനസ്സ് പോയി.

പണ്ട് തമിഴ്നാട്ടിൽ നിന്നും മീനാക്ഷിപുരത്തേക്കു വന്നതായിരുന്നു അപ്പനും അമ്മയും. ചെറിയ ഒരു കുടിലാണെങ്കിലും സന്തുഷ്ട കുടുംബം. അപ്പന് കള്ളുചെത്തായിരുന്നു. രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് പോകും ചെത്താൻ. അരക്കു പുറകിൽ കുരുമിയും (നെയ്യ് നിറച്ച പോത്തിന്റെ കാലെല്ല്, പൂക്കുല അടിച്ചു മയപ്പെടുത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു), ചെത്തുകത്തിയും, ഓലക്കത്തിയും, ചെത്തുചെളി നിറച്ച ചിരട്ടയും, വലതു വശത്ത് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കുടുക്കയും (കള്ളുകലം) കെട്ടി പോകുന്ന നടത്തം കാണാൻ എണീക്കും അപ്പന്റെ കൂടെ. അപ്പൻ നടക്കുമ്പോൾ അരക്കു ചുറ്റും എല്ലാം ഉരഞ്ഞുരഞ്ഞു പല ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാം. നാദങ്ങളും, രാഗങ്ങളും പണ്ടേ ഇഷ്ടമായിരുന്നല്ലോ തനിക്ക്. എല്ലാ വർഷവും നാവോറു പാടാൻ വരുന്ന അമ്മിണി കുറത്തിയെയും, രാമൻ കുറവനെയും ഓർമ വരും. അതിനൊപ്പം പുള്ളോക്കുടത്തിന്റെയും, വീണയുടെയും സംഗീതവും. അവര് വരുമ്പോഴെല്ലാം നാവോറു പാടിക്കും അമ്മ. പിന്നെ എപ്പോഴോ അവർ വരാതെയായി. "മരിച്ചു പോയോ എന്തോ..", അമ്മ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് ഓർത്തു.

രാവിലെ കഞ്ഞിയുണ്ടാക്കിത്തന്ന് അമ്മ പാടത്തു പണിക്കു പോകും. സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് രസമാണവന്. ക്ലാസ്സിൽ ഒന്നാമനായതുകൊണ്ടു ടീച്ചർമാരുടെ കണ്ണിലുണ്ണിയായിരുന്നു. സ്കൂളിൽ ഗോതമ്പുപ്പുമാവായിരുന്നു ഉച്ചക്കെന്നും. മേരി ചേടത്തിയാര് ഉണ്ടാക്കുന്ന ആ ഉപ്പുമാവിന്റെ സ്വാദ് ഇപ്പോഴും നാവിലുണ്ട്. പലപ്പോഴും വിളമ്പാൻ സഹായിക്കും, ഉപ്പുമാവ് ബാക്കി വന്നാൽ ചേടത്തിയാര് അത് പൊതിഞ്ഞു കൊടുക്കും, രാത്രി കഴിക്കാൻ.

നാലാം ക്ലാസ്സിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മാർക്ക് വാങ്ങിയപ്പോഴാ ആദ്യമായി അവനൊരു സമ്മാനം കിട്ടുന്നേ. പഞ്ചായത്തിൽ നിന്നും അമ്പതു രൂപയും ഒരു ഹീറോ പേനയും. മെമ്പറുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ സമ്മാനം അഭിമാനത്തോടെ വാങ്ങുമ്പോൾ അപ്പൻ ആരോടോ പറയുന്നതു കേട്ടു, "അവൻ നന്നാവും, വലിയ ഉയരങ്ങളിൽ എത്തും". ബ്രൗൺ നിറമുള്ള, ഗോൾഡ് ക്യാപ്പോടു കൂടിയ ആ പേന അവനൊരിക്കലും ഉപയോഗിച്ചില്ല, സൂക്ഷിച്ചെടുത്തു വെച്ചു, ഒരു നിധി പോലെ.

കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ കുറ്റിയും കോലും കളിച്ചും, സൈക്കിൾ ടയർ ഉരുട്ടി പിന്നാലെ ഓടിയും, അമ്മയെ അടുക്കളയിൽ സഹായിച്ചും മിടുക്കനായി വളർന്നു. അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ആരും വീട്ടിൽ ഇല്ല. അടുത്ത വീട്ടിലെ അമ്മയാണ് പറഞ്ഞെ, അപ്പൻ തെങ്ങിൽ നിന്നും വീണ കാര്യം. മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ അറിഞ്ഞു, അരക്കു താഴെ തളർന്ന അപ്പൻ ഇനിയൊരിക്കലും നടക്കില്ല്യാന്ന്.

അമ്മ പണിക്കുപോയി കൊണ്ടുവരുന്ന പൈസ അച്ഛന്റെ മരുന്നിനു പോലും തികയാതായപ്പോൾ വീട്ടിൽ പട്ടിണി സ്ഥിരമായി. അമ്മയുടെ കരച്ചിലും, അപ്പന്റെ ദേഷ്യം വരുമ്പോഴുള്ള അലർച്ചയും തുടങ്ങുമ്പോൾ അവൻ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങും, പഠിക്കാനുള്ള താല്പര്യം കുറഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം അടുത്ത വീട്ടിലെ രാജമാമൻ വന്ന് അമ്മയോട് കുറെ സംസാരിച്ചു. അന്ന് അപ്പനും അമ്മയും തമ്മിൽ ഭയങ്കര വഴക്കായി. അപ്പൻ കരയുന്നതാദ്യമായിട്ടാണ് അവൻ കണ്ടത്.

അന്ന് വൈകീട്ട് രാജമാമന്റെ കൂടെ അമ്മ ഉടുത്തൊരുങ്ങി പോയി വരുമ്പോൾ രാത്രി വളരെ വൈകിയിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള രാത്രികളിൽ ഇതൊരു പതിവായി. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയെ കൊണ്ട് പോകാൻ അപരിചിതർ പലരും കാറുമായി വന്നുതുടങ്ങി. അമ്മയുടെ കയ്യിൽ പൈസ വന്നു, ചോർന്നൊലിക്കുന്ന, ഓലമേഞ്ഞ വീട് ആസ്ബസ്റ്റോസ് ആക്കി, തനിക്ക് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങി, അപ്പന്റെ വഴക്കും, സംസാരവും നിന്നു. പക്ഷെ അപ്പന്റെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അപ്പൻ മരിച്ചു, അമ്മ വിഷം കൊടുത്തു കൊന്നെന്നായിരുന്നു നാട്ടിൽ പറഞ്ഞു കേട്ടത്.

കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു പെങ്ങൾ ജനിച്ചു. കറുത്ത നിറമാണെങ്കിലും കുഞ്ഞനിയത്തിയെ ജീവനായിരുന്നു അവന്. അമ്മയില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ അനിയത്തിയായി അവന്റെ കൂട്ട്. താമസിയാതെ അനിയത്തിക്ക് വിട്ടുമാറാത്ത പനി തുടങ്ങി. ആസ്പത്രിയിൽ കൂടെ കൂടെ കൊണ്ട് പോയെങ്കിലും അനിയത്തി അധികകാലം ജീവിച്ചില്ല, വീണ്ടും ഒറ്റക്കായി.

പിന്നീട് വിട്ടുമാറാത്ത പനി അമ്മയെയും കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ സ്കൂളിൽ പോക്ക് നിർത്തി. ചെറിയ പണികളെടുത്തും, അടുത്ത വീടുകളിൽ നിന്നു കിട്ടിയ ഭക്ഷണം കഴിച്ചും കുറച്ചു കാലം ജീവിച്ചു. പക്ഷെ പതുക്കെ പതുക്കെ ആളുകൾ അവനെ ഒഴിവാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം റോഡിലൂടെ നടന്നു വരുമ്പോൾ ആരോ കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞു തല പൊട്ടിച്ചു. രക്തം വാർന്നൊലിക്കുന്ന അവന്റെ അടുത്തുവരാതെ നിന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തിലാരോ പറയുന്നതു കേട്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ പാവം പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. "അമ്മയും, പെങ്ങളും എയ്ഡ്സ് വന്നാ ചത്തെ. അടുത്ത് പോണ്ട, അവനും അതുണ്ടാവും".

വീട്ടിൽ ഒന്നും കഴിക്കാനില്ലാതെ തളർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം സ്കൂളിലെ ടീച്ചർമാർ അവനെ കാണാനെത്തി, കൂടെ രണ്ടു കന്യാസ്ത്രീകളും. അതിലൊരു ടീച്ചർക്ക് ബന്ധുക്കൾ ആരും ഇല്ലെന്നും, ഇവരുടെ അനാഥാലയത്തിലാണ് വളർന്നെതെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവരുടെ കൂടെ പോകാൻ ടീച്ചർ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അവൻ സമ്മതിച്ചു. സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഹീറോ പേന ടീച്ചർക്ക് ഓർമക്കായി നൽകി അവൻ എന്നെന്നേക്കുമായി ആ നാട് വിട്ടു.

"സാറെന്താ ഉമ്മറത്തു കിടന്നു സ്വപ്നം കാണാണോ. അകത്തു പോയ്ക്കോളു സാറേ. ഇവിടെ കിടന്നു ജലദോഷം വരേണ്ട". മാത്യുവിനെ യാത്രയാക്കി തിരിച്ചുവന്ന സോമന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

"ആ പ്രാന്തത്തിത്തള്ള രാത്രി മരിച്ചു സർ, അറ്റൻഡർ ആണ് ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചേ...". ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ നേഴ്സ് ഓടിവന്നു പറഞ്ഞു. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പോലീസ് എത്തി ഇൻക്വസ്റ്റ് നടത്തി. എഫ്. ഐ.ആർ തയ്യാറാക്കി ഒപ്പു വാങ്ങാൻ പോലീസ്‌കാർ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.

"ആ തള്ളേടെ ഭാണ്ഡത്തിൽ കുറച്ചു കീറത്തുണിയും, ഈ പെട്ടിയും മാത്രമേ ഉള്ളു. സാറിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് വേണം പെട്ടി തുറക്കാൻ. തോമാസേ സൂക്ഷിച്ചു തുറക്കണേ, കൈ മുറിഞ്ഞാൽ ടി.ടി എടുക്കേണ്ടി വരും". അത് കേട്ടപ്പോൾ തനിക്കും വന്നു ചിരി.

"ഞാൻ ഇന്ന് റിട്ടയർ ആവാ സാറെ. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ ഡ്യൂട്ടി ഇങ്ങിനെയായത്തിൽ അല്പം വിഷമം ഉണ്ട്. സ്വസ്ഥമായി സ്റ്റേഷനിൽ ഇരിക്കാൻ വന്നതാ. പക്ഷെ സ്റ്റാഫ് കുറവായതോണ്ട് SI എന്നെ തന്നെ അയച്ചു. എന്റെ ഒരു വിധി". ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ വിഷമം പറയാൻ തുടങ്ങി.

"ഈ പ്രാന്തത്തി തള്ളയെ ഞാൻ അറിയും. ഭർത്താവ് മരിച്ചപ്പോൾ സമനില തെറ്റി തെരുവിലിറങ്ങി. സാറിനറിയാല്ലോ ഇവിടുത്തെ കാര്യം. ചെക്‌പോസ്റ് അടുത്തയോണ്ട് ലോറി ഡ്രൈവർമാരുടെ താവളം അല്ലെ. എപ്പോഴൊക്കെയോ ബലാത്സംഗത്തിനിരയായി എയ്ഡ്സ് പിടിച്ചതാ. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇവിടുത്തെ സ്കൂളിൽ ടീച്ചർ ആയിരുന്നു ഇവർ".

"എന്താ ടീച്ചറുടെ പേര്?"

"രാധയെന്നോ മറ്റോ ആണ്‌, മുരുഗൻ വരും എന്നെ കൊണ്ട് പോവാൻ എന്ന് എപ്പോഴും പിറുപിറുക്കും".

ഡോക്ടർ മുരുഗന്റെ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറി. തന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട, അന്ന് നാട്ടിൽ നിന്ന് പോവാൻ എല്ലാം ഒരുക്കിത്തന്ന രാധടീച്ചർ.

"ക്ലെയിം ചെയ്യാൻ ബന്ധുക്കൾ ആരും ഇല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ബോഡി മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്കയക്കാം അല്ലെ സാർ. ആംബുലൻസിനു ഫോൺ ചെയ്യട്ടെ". പോലീസുകാരൻ ചോദിച്ചു.

"വേണ്ട..".

എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പതറി നിൽക്കുന്ന പോലീസുകാരോട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ മുരുഗൻ പറഞ്ഞു. " ബന്ധുവിന്റെ കോളത്തിൽ എന്റെ പേരെഴുതിക്കോളൂ.."

കരി പുരണ്ട ജീവിതങ്ങൾ

2023-06-25T16:10:00.026-06:00

"യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്... കന്യാകുമാരിയിൽ നിന്നും ബോംബെയിലേക്ക് പോകുന്ന ട്രെയിൻ നമ്പർ ഒന്ന്, ആറ്, മൂന്ന്, എട്ട് ജയന്തി ജനത എക്സ്പ്രസ്സ് അല്പസമയത്തിനുള്ളിൽ ഒന്നാം നമ്പർ പ്ലാററ്ഫോമിൽ വന്നു ചേരുന്നതാണ്.... കൃപയാ ധ്യാൻ ദീ ജിയെ.....". പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് മയങ്ങിയ മനു അനൗൺസ്‌മെന്റ് കേട്ട് ചാടി എണീറ്റു. ട്രെയിൻ വന്നു നിന്നപ്പോൾ എയർബാഗ് എടുത്തു കയറി സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.

"യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്...", ട്രെയിൻ നീങ്ങാനുള്ള അനൗൺസ്‌മെന്റ് വീണ്ടും. വിസിലടിച്ച്, പച്ചക്കൊടി കാട്ടി ഗാർഡ് ബോഗിയിൽ കയറിയതും കിതച്ചു കിതച്ചു ട്രെയിൻ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. കംപാർട്മെന്റിൽ തീരെ തിരക്കില്ല, ചുറ്റുമുള്ള സീറ്റുകൾ എല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. പുറത്തു ചെറിയ ചാറ്റൽ മഴയും, അല്പം തണുപ്പും. എന്തായാലും അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ആളുകൾ വരുന്നത് വരെ ഒന്ന് കൂടെ മയങ്ങാം, മനു മനസ്സിൽ കരുതി. റ്റി.റ്റി.ആർ വന്നു ടിക്കറ്റ് ചെക്ക് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എയർബാഗ് ജനാലയുടെ അടുത്തേക്ക് നീക്കി, നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കാൻ തയ്യാറായി.

ട്രെയിനിന്റെ പുറത്തു നോക്കിയിരിക്കാൻ മനുവിന് പണ്ടേ ഇഷ്ടമാണ്. പലതരം കാഴ്ചകൾ, അവയെല്ലാം അതിവേഗത്തിൽ പുറകിലേക്കോടുന്നു. ട്രെയിനിന്റെ സൈഡിലുള്ള, റോഡിലോടുന്ന ബസിനെ ഓവർടേക്ക് ചെയ്ത് ട്രെയിൻ മുന്നിലേക്ക് കുതിച്ചു പായുന്നു. വീടുകളും, പാടങ്ങളും, കടകളും, മനുഷ്യരുമെല്ലാം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. എല്ലാം കാഴ്ചകളും സെക്കൻഡുകൾ മാത്രം. ഒരിക്കലും ബോറടിക്കാത്ത കാഴ്ചകൾ. പെട്ടെന്നാണ് റോഡരികിലുള്ള ഒരു ബോർഡ് മനുവിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്, "ത്രിവേണി ഡയമണ്ട് കട്ടിങ് ആൻഡ് പോളിഷിംഗ്". എന്തുകൊണ്ടോ ആ ബോർഡ് മനസ്സിൽ തങ്ങി. മഴ ശക്തിയായപ്പോൾ ഗ്ലാസ് അടച്ചു മനു കിടന്നു. കണ്ണടച്ചപ്പോഴൊക്കെ ആ ബോർഡ് കണ്മുൻപിൽ കണ്ടു മനു. പതുക്കെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ മിന്നിമാഞ്ഞു.

മദ്ധ്യകേരളത്തിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു മനു ജനിച്ചത്. നാട്ടിലെ ദേവീക്ഷേത്രത്തിന്റെ കിഴക്കുവശത്തുള്ള പാടം കഴിഞ്ഞ്, മണ്ണുപാത കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ കാണുന്ന പടിപ്പുരയും നാലുകെട്ടും. പണ്ട് നാട്ടിൽ കൊല്ലിനും കൊലക്കും അധികാരമുണ്ടായിരുന്ന പ്രശസ്തമായ ഒരു നായർ തറവാട്. അറുപതുകളിലെ ഭൂമിപരിഷ്കരണ നിയമം ആ കുടുംബത്തെ കുത്തുപാളയെടുപ്പിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നത് അഞ്ചു പറക്കു പാടവും, ഒരേക്കർ പറമ്പും മാത്രം. ദാരിദ്ര്യം മൂത്ത് ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പലക കണ്ടപ്പോൾ വീട്ടിലെ കാരണവർ, മനുവിന്റെ മുത്തച്ഛൻ, സ്വന്തമായി കൃഷി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പണ്ട് കാര്യസ്ഥരും, മേലാളുമാരും സുലഭമായി ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വീട്ടിൽ കാരണവരും, ഭാര്യയും, മൂന്നു പെൺമക്കളും മാത്രം. മൂത്ത മകളായിരുന്നു മനുവിന്റെ അമ്മ. അമ്മയുടെ താഴെ ഒരു സഹാദരനുണ്ട്, മനുവിന്റെ അമ്മാമ, ശിവരാമൻ.

പട്ടിണിയായിട്ടും കാരണവരുടെ പഴയ പിടിവാശിക്കും, ദുരഭിമാനത്തിനും ഒരു കുറവും വന്നില്ല. ആ പിടിവാശിയെല്ലാം മകൻ ശിവരാമനും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്നു പറയുന്നതിൽ യാതൊരു അതിശയോക്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല. ഹൈസ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് പട്ടാളത്തിൽ ചേരണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ കാരണവർ എതിർത്തു. ഇന്ത്യ, പാക്കിസ്ഥാൻ യുദ്ധം നടക്കുന്ന കാലത്ത്, മരിച്ചാൽ തനിക്കു ക്രിയ ചെയ്യേണ്ട ഒരേ ഒരു മകനെ നഷ്ടപ്പെടാൻ ഏതച്ഛനാണ് ആഗ്രഹിക്കുക. വഴക്കു മൂത്തപ്പോൾ കാരണവർ മകനെ തല്ലി, മകൻ തിരിച്ചും. അന്ന് കാരണവർ മകനെ ശപിച്ചു, "നീ ഒരിക്കലും നേരെയാവില്ലടാ തന്തേത്തല്ലി, ഇനി എനിക്കിങ്ങനെ ഒരു മകനില്ല". അതോടെ ശിവരാമൻ നാട് വിട്ടു. ബോംബെയിലേക്ക് കള്ളവണ്ടി കയറിപ്പോയി എന്നാണു പിന്നീടറിഞ്ഞത്. പിടിവാശിയൊക്കെ പുറത്തു കാണിച്ചെങ്കിലും, കാരണവരുടെ മനസ്സ് നീറുകയായിരുന്നു മകനെക്കുറിച്ചോർത്ത്.

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാരണവരുടെ കൃഷിയൊക്കെ മെച്ചപ്പെട്ടു. പശുക്കളും, പോത്തും, മൂരിയുമൊക്കെ തൊഴുത്തിൽ നിറഞ്ഞു. മൂത്ത മകളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു, മകൾക്കൊരു ആൺകുഞ്ഞു പിറന്നു, മനു. പതുക്കെ പതുക്കെ മനു കാരണവരുടെ മകനായി, എവിടെയും മുത്തച്ഛന്റെ കയ്യാളായി മനു ഉണ്ടാകും. പാടത്ത് കന്നിനെ പൂട്ടാനും, ഞവരി വലിക്കാനും, പറമ്പിൽ തേവാനും, തിരിക്കാനും, ഞാറു നടാനും, കൊയ്യാനും, മെതിക്കാനും, മോട്ടോറിന്റെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഫുട്-വാൽവ് മാറ്റാനും, സൈക്കിൾ പഞ്ചറടക്കാനും, എഴുത്താണി വെച്ച് പനയോലയിൽ എഴുതാനും ഒക്കെ മുത്തച്ഛൻ മനുവിനെ പഠിപ്പിച്ചു. നാട്ടിലെ കുട്ടികളിൽ മനുവിന് മാത്രമേ മലയാളം പഴയ ലിപികളും, അക്കങ്ങളും എഴുതാനും, പഞ്ചാംഗം വായിക്കാനും അറിയുമായിരുന്നുള്ളു. മനുവിന്റെ കഴിവിൽ അഭിമാനിച്ച മുത്തച്ഛൻ എല്ലാവരോടും പറയും, മനു സ്വന്തം മകനാണെന്ന്.

തുമ്പിയെക്കൊണ്ട് കല്ലെടുപ്പിച്ചും, കുളത്തിൽ തോർത്ത് വെച്ച് കൊച്ചു മീനുകളെ പിടിച്ചും, നെൽക്കതിരുകളിലെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ കൈകൊണ്ടു തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചും, മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ചേമ്പിന്റെ ഇല മുറിച്ച് തലയിൽ വെച്ച് പുറത്ത് ഓടി നടന്നും, വണ്ടിനെ പിടിച്ചു ഒഴിഞ്ഞ തീപ്പെട്ടികൂടിൽ ഇട്ടു ആകാശവാണിയിലെ ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചും മനു വലുതായി. ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ മുത്തച്ഛനാണ്‌ സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ പഠിപ്പിച്ചെ, മുത്തച്ഛന്റെ പഴയ സൈക്കിളിൽ. സീറ്റിൽ ഇരുന്നാൽ പെഡൽ എത്താത്തത് കൊണ്ട് ഫ്രെയിമിന്റെ ഇടയിലൂടെ കാലിട്ടാണ് മനു പഠിച്ചത്. ഒരു ദിവസം സൈക്കിളിലിൽ നിന്നും വീണപ്പോൾ മുത്തച്ഛൻ ഓടി വന്നു വാരിയെടുത്ത്, മുറിഞ്ഞ നെറ്റിയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുപച്ച പിഴിഞ്ഞ് നീരൊഴിച്ചു. വാവിട്ടു കരഞ്ഞ മനുവിന്റെ തലയിൽ തലോടി മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു, "സാരമില്ല മോനെ, വേഗം മാറാനല്ലേ..". മുത്തച്ഛന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞതു മനു കണ്ടു.

മൂന്നിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാ അമ്മാമയെ കാണുന്നെ, എട്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ വരവ്. മദ്യപിച്ച് ലക്ക് കേട്ട് വന്ന് ആരോടും മിണ്ടാതെ കുടന്നുറങ്ങി. പിറ്റേന്ന് ബോധം വന്നപ്പോൾ പെട്ടി തുറന്നു ഒരു വലിയ പൊതി നാരങ്ങസത്ത് മിഠായി മനുവിന് നീട്ടി. പച്ചയും, മഞ്ഞയും, നീലയും, ഓറഞ്ചും നിറങ്ങളിലുള്ള അവയുടെ സ്വാദ് മനുവിനൊരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

വളരെ പെട്ടെന്ന് അമ്മാവനും, മനുവും കൂട്ടായി. വാലായി അമ്മാമന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും പോകും. ക്രിക്കറ്റിൽ ബൗൾ ചെയ്യാൻ പഠിപ്പിച്ചത് അമ്മാമയായിരുന്നു. ഇടത്തെ കൈമുട്ടിന്റെ ദിശയിലാണു ബൗൾ ചെയ്‌താൽ പന്ത് സഞ്ചരിക്കുക എന്ന സത്യം അമ്മാമയാണ് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തേ. പിന്നീട് മനു നാട്ടിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബൗളർ ആയി മാറി.

പലപ്പോഴായി അമ്മാമ സ്വന്തം കഥ പറഞ്ഞു. ബോംബെയിലേക്ക് കള്ളവണ്ടി കയറി കുറേക്കാലം അലഞ്ഞു നടന്നു, ജോലിയൊന്നും കിട്ടാതെ. ഭക്ഷണത്തിനു പോലും ഇരക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു കാലഘട്ടം. ആയിടക്കാണ് ഒരു ഗുജറാത്തി സേട്ടിനെ പരിചയപ്പെടുന്നെ, സൂറത്തിൽ നിന്നും ഡയമണ്ട് ബോംബയിൽ കൊണ്ടുവന്നു വിൽക്കുന്നയാൾ. അയാളുടെ കൂടെ കൂടി ഡയമണ്ട് പോളിഷ് ചെയ്യുന്ന പണി പഠിച്ചു. എല്ലാവരും ദിവസം ഇരുപത്തഞ്ചു രൂപ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ, നൂറ്റമ്പത് രൂപയുണ്ടാക്കുന്ന നല്ല തൊഴിലാളിയായി. കൈ നിറയെ പൈസ വന്നപ്പോൾ ചീത്ത ശീലങ്ങളും പഠിച്ചു; കുടിയും, സിഗരറ്റ് വലിയും പിന്നെ വേറെ പലതും. കിട്ടുന്ന പൈസയൊക്കെ അപ്പോൾ തന്നെ ചിലവാക്കുന്നത് കൊണ്ട് കയ്യിൽ ഒന്നും നിൽക്കില്ല.

ആയിടക്ക് നാട്ടിൽ, കുടിൽ വ്യവസായമായി, ഡയമണ്ട് പോളിഷിംഗ് കമ്പനികൾ പൊങ്ങി വന്നു. അമ്മാമ നാട്ടിൽ ജോലിക്കു പോയിത്തുടങ്ങി. ശനിയാഴ്ചകളിൽ മനുവും അമ്മാവന്റെ കൂടെ കമ്പനിയിൽ പോകും. ഗാട്ടായിരുന്നു (diamond shaping) അമ്മാമ ചെയ്തത്. ഗണ്ടിക്കു (table) മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ശരം (polishing platform, a circular scaife). ഡയമണ്ട് കട്ടോടിയിൽ (polishing dops) പിടിപ്പിച്ച ശേഷം ശരത്തിന്റെ മുകളിൽ വെച്ച് പോളിഷ് ചെയ്യും. ആറു മുതൽ എട്ടു വരെ ആളുകൾ ഒരു ഗണ്ടിക്കു ചുറ്റുമിരുന്നായിരുന്നു പണി ചെയ്തത്. കൃത്യത അറിയാൻ ഐ-ഗ്ലാസ്സിലൂടെ (25x, single eye lens) നോക്കും. ഡയമണ്ടിന് 57 ചെത്തുണ്ട് (surfaces), ടോപ്പിൽ 8 പെയിൽ, 16 തറക്കോണി. ബോട്ടത്തിലും അതുപോലെ 24 എണ്ണം. കൂടാതെ എട്ടു സ്റ്റാറും (star), താഴെ ഒരു ടേബിളും ചേരുമ്പോൾ 57 ചെത്തായി. അമ്മാമയുടെ അടുത്ത് നിന്നും മനുവും പഠിച്ചു "കല്ലൊര" (ഡയമണ്ട് പോളിഷിംഗ്).

കുറച്ചു മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മാമ ബോംബേക്കു തിരിച്ചു പോയി. പിന്നെ വന്നത് അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം. ആ വരവിൽ കുറെ പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കള്ളുകുടിയും മറ്റു ചീത്ത ശീലങ്ങളും മുഴുവനായും നിർത്തി. മുത്തച്ഛന്റെയടുത്തുള്ള പിണക്കം മാറ്റി. എല്ലാവരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്ന നല്ല മകനും, സുഹൃത്തും, ആങ്ങളയുമായി. പിന്നീട് തിരിച്ചു പോയതിനു ശേഷം വീട്ടിലേക്കു എഴുത്തും, മുത്തച്ഛനും അമ്മൂമ്മക്കും പൈസയുമൊക്കെ അയക്കാൻ തുടങ്ങി. മുത്തച്ഛൻ അമ്മാമ്മക്ക് പെണ്ണ് നോക്കാൻ തുടങ്ങിയത് ആയിടക്കാണ്. മനുവിനെയും കൂടെ കൂട്ടും എല്ലായ്പ്പോഴും. ഓരോ തവണയും മുത്തച്ഛൻ ചോദിക്കും, "മോനെ മനു, ഇന്ന് കണ്ട അമ്മായിയെ മോനിഷ്ടായോ...".

ഓണവും, വിഷുവും, തിരുവാതിരയുമൊക്കെ കടന്നു പോയി. ഒരു ദിവസം വീടിനടുത്ത കടയിലേക്കൊരു ഫോൺ കോൾ വന്നു. "ശിവരാമൻ മരിച്ചു, ഹാർട് അറ്റാക്ക് ആയിരുന്നു. കൂട്ടുകാരാ മുറിയിൽ ശവം കണ്ടെ. അതും രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം. മണം വന്നു തുടങ്ങിയത് കൊണ്ട് ബോഡി കൊണ്ടുവരാൻ നിവൃത്തിയില്ല. ബോംബയിൽ തന്നെ ദഹിപ്പിക്കുകയെ വഴിയുള്ളു...". അത് കേട്ട മുത്തച്ഛൻ ബോധം കെട്ട് വീണു. പിറ്റേന്ന് മുത്തച്ഛന് ബോധം വരുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതിനു ശേഷം ആരോടും മിണ്ടാതെ മുത്തച്ഛൻ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിപ്പായി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീടിന് പിന്നിലെ മാവിൽ ആ പാവം തൂങ്ങി മരിച്ചു.

ആരോ കാലിൽ തട്ടിയപ്പോൾ മനു ഉറക്കമുണർന്നു. വണ്ടി പാലക്കാടെത്തി, ആളുകൾ കയറുന്നു. ഏകദേശം 50 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ ഒരു ബാഗുമായി മനുവിന്റെ അടുത്ത സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നപ്പോൾ, മനു ജനാലക്കടുത്തേക്കു മാറി. വണ്ടി നീങ്ങിതുടങ്ങിയതും അയാൾ മനുവിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

"എന്താ മോന്റെ പേര്..." അയാൾ കുശലാന്വേഷണത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.

"മനു. എന്താ നിങ്ങളുടെ പേര്.."

"എന്റെ പേര് രാഘവൻ, കണ്ണൂരാ വീട്", അയാൾ പറഞ്ഞു.

"വയസ്സിനു മൂപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് പേര് വിളിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ല, രാഘവേട്ടാ എന്നായാലോ.."

"ആയിക്കോട്ടെ, എനിക്കും അതാ മോനെ ഇഷ്ടം.. ആരൊക്കെയുണ്ട് മോന്റെ വീട്ടിൽ..."

"അമ്മയും, അച്ഛനും പിന്നെ അമ്മൂമ്മയും..". കുശലാന്വേഷണം പതുക്കെ നീണ്ടു. കണ്ണൂരിനടുത്താണ് രാഘവേട്ടന്റെ വീട്. ഭാര്യയും, മൂത്തത് രണ്ടു പെൺമക്കളും, താഴെ ഒരു മകനും. ബോംബയിൽ ഒരു കമ്പനിയിൽ ഡ്രൈവർ ആയി ജോലി നോക്കുന്നു രാഘവേട്ടൻ. മൂന്നു മാസം കൂടുമ്പോൾ നാട്ടിൽ പോകും. പെണ്മക്കളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മകൻ പ്രീഡിഗ്രി തോറ്റ് പണിയൊന്നും ഇല്ലാതെ തേരാ പാര നടത്തം മാത്രം. രാഘവേട്ടന് നല്ല വിഷമം ഉള്ളതു പോലെ തോന്നി മകന്റെ കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ.

"മോൻ എവിടെക്കാ യാത്ര...".

"ബോംബയിലേക്കാ, ഒരു ഇന്റർവ്യൂവിന്. ഇപ്പോൾ പി.ജി റിസൾട്ട് കാത്തിരിക്കുന്നു..."

"ആദ്യമായാണോ ബോംബെക്ക്...". രാഘവേട്ടൻ ചോദ്യങ്ങൾ തുടർന്നു.

"അതെ, ആദ്യായിട്ടാ..."

"കോഫീ... കോഫി കോഫീ... ഖരം കോഫീ...", ശബ്ദം ബോഗിയിൽ മുഴങ്ങി.

"രണ്ടു കാപ്പി..." മനു പറഞ്ഞു.

പൈസ കൊടുക്കാൻ മുതിർന്ന മനുവിനെ രാഘവേട്ടൻ തടഞ്ഞു. "വേണ്ട കുട്ടീ. നിന്റെ പൈസ അല്ലല്ലോ അത്. മാതാപിതാക്കളുടെ പൈസയല്ലേ. ഞാൻ കൊടുത്തോളാം..."

"എന്റെ പൈസ തന്നെയാ രാഘവേട്ടാ. ഞാൻ ചെറിയ ഒരു ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട് നാട്ടില്".

"കുട്ടികളായാൽ അങ്ങിനെ വേണം. എന്റെ മോനെ കണ്ടില്ലേ, ഒരു നയാപൈസക്കു വകയില്ല...", രാഘവേട്ടന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.

കാപ്പി കുടിച്ച്, ഗ്ലാസ് പുറത്തേക്കു കളയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ രാഘവേട്ടൻ ചിരിച്ചു. "കളയേണ്ട... അതുകൊണ്ടൊരു ആവശ്യമുണ്ട്".

പുറത്തിരുട്ടായി, ആളുകൾ കിടന്നപ്പോൾ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു റമ്മിന്റെ കുപ്പിയെടുത്തു രാഘവേട്ടൻ. "മോൻ കഴിക്കുമോ..."

"വല്ലപ്പോഴൊക്കെ..."

"എന്നാ വാ, നമുക്കൊരോന്നാടിക്കാം....". കുപ്പിയും, കാപ്പി ഗ്ലാസുകളും, വെള്ളവുമെടുത്ത് വാതിലിനടുത്തേക്കു നീങ്ങി.

അന്ന് രാത്രി, രാഘേവേട്ടൻ കൊണ്ട് വന്ന ഭക്ഷണം രണ്ടു പേരും കൂടെ കഴിച്ചു. ചോറും, കല്ലുമ്മക്കായ വറുത്തതും, കൊണ്ടാട്ടമുളകും, സാമ്പാറും, തൈരും, പപ്പടവും. ഇത്രയും സ്വാദുള്ള ഭക്ഷണം മനു അടുത്ത കാലത്തൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. പിന്നെയുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങളിൽ അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരായി.

എന്നാ മോൻ തിരിച്ച്..." ബോംബെ എത്താറായപ്പോൾ രാഘവേട്ടൻ ചോദിച്ചു.

"വരുന്ന ഞായറാഴ്ച, ഇതേ വണ്ടിക്ക്..."

"വണ്ടി രാത്രിയല്ലേ, ഞായറാഴ്ച ഒഴിവാണെങ്കിൽ നമുക്ക് കാണാം. എനിക്കന്ന് ജോലിയില്ല. ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ ബോംബെ എല്ലാം ഞാൻ കാണിക്കാം..."

"ഞാൻ റെഡി...."

"ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ പത്തു മണിക്ക് നായർ ഹോസ്പിറ്റലിനടുത്തുള്ള സെൻട്രൽ സ്റ്റേഷനിൽ വരൂ. ബാഗും എടുത്തോളൂ, എന്റെ റൂമിൽ വെക്കാം. ഞാൻ ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിന് അടുത്തുണ്ടാകും. ബോംബെ ഒക്കെ കണ്ടു വൈകീട്ട് ഞാൻ വണ്ടി കയറ്റി വിടാം. എന്താ...". രാഘവേട്ടന്റെ റൂമിന്റെ അഡ്രസ് ഒരു കടലാസിൽ കുറിച്ചു തന്നു.

ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞു ഞായറാഴ്ച സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ രാഘവേട്ടൻ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറിയിൽ ബാഗ് വെച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. ഗേറ്റ് വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയും, മറൈൻ ഡ്രൈവും, ഗാന്ധി മ്യൂസിയവും, ചോർ ബസാറും, നരിമാൻ പോയിന്റും ഒക്കെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനുവിനൊരാഗ്രഹം തോന്നി.

"രാഘവേട്ടാ, കാമത്തിപ്പുരയെ കുറിച്ച് വളരെയധികം കേട്ടിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റ്വോ..."

"അതിനെന്താ മോനെ, ഞാൻ താമസിക്കുന്നതിന് വളരെ അടുത്താ. മനസ്സിൽ കുബുദ്ധി വല്ലതുമൊക്കെ ഉണ്ടോ. കുഴപ്പങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാക്കില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് പോകാം...", രാഘവേട്ടൻ ചിരിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, ബസിൽ കയറി കാമാത്തിപുരയിലെത്തി.

ബസിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ രാഘവേട്ടൻ കാമാത്തിപ്പുരയുടെ കഥ പറഞ്ഞു. ആയിരത്തി എഴുനൂറുകളുടെ അവസാനത്തിൽ ബോംബെ ഗവർണർ ആയിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷുകാരൻ, വില്യം ഹോൺബിയാണ് മസഗോണും, മലബാർ ഹില്ലും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കോസ്‌വേ പണിതത്. അന്ന് ജോലിക്കുവേണ്ടി ഇന്ത്യയിലെ പല ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും തൊഴിലാളികളെത്തി, പ്രത്യേകിച്ചും ആന്ധ്രയിൽ നിന്ന്. തൊഴിലാളികളെ വിളിച്ചിരുന്നത് കാമാത്തികളെന്നായിരുന്നു. അവർ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തിന് കാമാത്തിപ്പുരയെന്നു പേരും വീണു. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാസഗോണിലെത്തുന്ന നാവികർക്ക് സന്തോഷം പകരാൻ പലയിടത്തുനിന്നും സ്ത്രീകളെത്തി. അങ്ങിനെ കാമാത്തിപ്പുര വേശ്യാലമായി മാറി.

പിന്നീട് മൂവായിരത്തിലധികം വ്യഭിചാരശാലകൾ, ഇപ്പോൾ കാണുന്ന പതിനാല് ഗലികളിലേക്കൊതുങ്ങി. പല അധോലോക രാജാക്കന്മാരും കാമാത്തിപ്പുരയുടെ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഗംഗുബായ് എന്ന സ്ത്രീ ആയിരുന്നു മുൻപിൽ. പതിനാറു വയസ്സിൽ ഗുജറാത്തിൽ നിന്നും ബോംബെയിലേക്ക് കുടിയേറി പാർത്ത അവരെ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഭർത്താവ് രാംനിക് ലാൽ ആയിരം രൂപയ്ക്കു ഒരു കുണ്ടൻഘാനക്ക് (brothel) വിറ്റു. പിന്നീട് അന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഡോൺ കരിം ലാലയായിരുന്നു ബായിയുടെ സപ്പോർട്ട്. കാമാത്തിപുരയിലെ എല്ലാവരും പേടിക്കുന്ന മേഡം ആകാൻ ഗംഗാബായിക്ക് അധികനാൾ വേണ്ടി വന്നില്ല. അന്നത്തെ അധോലോകരാജാക്കന്മാർ റഹ്മത്ഖാൻ ലാലയും, ബാബുറാവുവും വരെ ബായിയുടെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി നിന്നിട്ടേയുള്ളു. അത്രക്കും പേടിയായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും അവരെ.

"ഇതാണ്‌ ഏഴാമത്തെ ഗലി. ഇവിടെയായിരുന്നു ഗംഗുബായിയുട കെട്ടിടം. താഴെ വലിയ ഒരു ഹാളും അതിനു മുകളിൽ പ്രൈവറ് മുറികളും. അതിൽ രണ്ടു മുറികളായിരുന്നു ബായിയുടെ. അറ്റാച്ഡ് ബാത്‌റൂം ഉള്ള വലിയ മുറികൾ. മുറികളെല്ലാം വളരെ നന്നായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ബായ് മരിച്ചപ്പോൾ ബോസ്സിന്റെ കൂടെ ഞാൻ പോയി കണ്ടിരുന്നു. സ്വർണനിറത്തിൽ ബോർഡർ ഉള്ള, ഒരു കറുത്ത ഒരു സിൽക്ക് സാരി ഉടുത്ത്, കണ്ണടയും വെച്ച്, ചുമന്ന വലിയ പൊട്ടും തൊട്ട് മരിച്ചു കിടന്ന അവരെ കണ്ടപ്പോൾ മനുഷ്യജീവിതം ഇത്രയൊക്കെയല്ലേ ഉള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിലോർത്തു ഞാൻ".

"ബോലോ ക്യാ ചാഹിയെ സാബ്‌ജി... നേപ്പാളി, ബംഗളാദേസി, മദ്രാസീ, ബിഹാരീ, സഭീ ഹേ ഹാമാരെ പാസ്...". രണ്ടു മൂന്നു ബിഹാറി പിമ്പുകൾ പിന്നാലെ കൂടി.

"ഛോഡോ യാർ... ജാനേ ദോ...", രാഘവേട്ടൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ പിന്തിരിഞ്ഞു. വീണ്ടും നടക്കുമ്പോൾ മുഖത്തു മുഴുവൻ പൗഡർ ഇട്ട്, ശരീരം മുക്കാൽ ഭാഗവും പുറത്തു കാട്ടി വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീ മനുവിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു.

"ഛോഡോ ബഹെൻജി, ട്രെയിൻ പകടനാ ഹേ ഇസ്‌കോ...", രാഘവേട്ടൻ വളരെ താഴ്മയോടെ പറഞ്ഞു.

"സംസാരിച്ചു നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല. നമുക്ക് മടങ്ങാം. ഇനി കുറച്ചു മണിക്കൂർ മാത്രേള്ളൂ ട്രെയിനിന്...", രാഘവേട്ടൻ തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വീട്ടിലെത്തി ബാഗുമെടുത്ത്, രാഘവേട്ടന്റെ കൂടെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

"നമുക്കൊരു ബിയർ കുടിച്ചാലോ...", റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ രാഘവേട്ടൻ വിളിച്ചു. അടുത്തൊരു പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ബാറിൽ, ബിയർ കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ രാഘവേട്ടൻ വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"ഞാൻ പൊതുവെ അധികം സംസാരിക്കാറില്ല, ഒരു മിതഭാഷി. പക്ഷെ മോനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ ഒരടുപ്പം തോന്നി. മരിച്ചു പോയ എന്റെ അനിയന്റെ അതേ ഛായ. അതുകൊണ്ടാ അടുത്തെ. അനിയനെന്നു പറഞ്ഞാൽ സ്വന്തം അനിയനൊന്നും അല്ലാട്ടോ. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ബോംബയിൽ വെച്ചാ അവനെ കണ്ടുമുട്ടിയെ, കാമാത്തിപുരയിൽ വെച്ച്. അന്ന് ഞാൻ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു അധോലോക ഗുണ്ടയുടെ ഡ്രൈവർ ആയി ജോലി നോക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ കുണ്ടൻഖാനയിൽ അയാളെ കാത്തു നിൽക്കുമ്പോഴാ അവനെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ടത്. അവനും അവിടെ സുഖങ്ങൾ തേടി വന്നതാ. പലപ്പോഴും അവിടെ വെച്ച് കണ്ടു മുട്ടി, പിന്നീടത് സൗഹൃദമായി, അവനെന്റെ അനിയനായി...".

"അവനവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കറുത്ത് കൊലുന്നനെയുള്ള ഒരു ആന്ധ്രാക്കാരി കുട്ടി. അവർ ഒളിച്ചോടാൻ തീരുമാനിച്ചത് എന്റെ ബോസ് എങ്ങിനെയോ അറിഞ്ഞു. ബോസ്സിന്റെ കാറിൽ ഞങ്ങളെത്തിയപ്പോഴേക്കും ഗുണ്ടകൾ അവനെ പിടിച്ചു കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു. എന്റെ ബോസും, ഗുണ്ടകളും കൂടി ഒരു പട്ടിയെ തല്ലിക്കൊല്ലുന്നതുപോലെ അവനെ അടിച്ചു കൊന്നു. എനിക്ക് നിസ്സഹായനായി നോക്കി കരയാൻ മാത്രേ പറ്റിയുള്ളൂ. ശവം കാറിൽ കയറ്റി, എന്നെക്കൊണ്ട് ഡ്രൈവ് ചെയ്യിച്ച് അവർ അത് കടലിലെറിഞ്ഞു. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ശവം കരക്കടിഞ്ഞപ്പോൾ, ആളെ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശരീരം എല്ലാം മീൻ കടിച്ച് വികൃതമാക്കി... ഞാൻ ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ, അതോടെ ഞാൻ ആ ജോലി നിർത്തി...".

"വിഷമിക്കാതെ രാഘവേട്ടാ...". പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ രാഘവേട്ടന്റെ കൈ പിടിച്ച് മനുവും കരയാൻ തുടങ്ങി.

ബില്ല് കൊടുക്കാൻ രാഘവേട്ടൻ പേഴ്സ് എടുത്തപ്പോ അതിൽ നിന്നും വീണ ഒരു പഴയ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ എടുത്ത് രാഘവേട്ടൻ മനുവിന് നേരെ നീട്ടി. "ഇതാ എന്റെ അനിയൻ...".

അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ, രാഘവേട്ടനോടുത്തു നിൽക്കുന്ന ആളുടെ മുഖം മനു ശരിക്കും കണ്ടു. തന്റെ സ്വന്തം അമ്മാമ... ശിവരാമൻ...

ഹവിൽദാറുടെ മകൻ

2023-03-28T20:41:00.014-06:00

"ഒരു പൂവ്, ഒരു എള്ള്, ഒരു ചന്ദനമെടുത്ത്, വെള്ളം കൊടുത്ത്, നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച്, മരിച്ചു പോയ ആളെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് പിണ്ഡത്തിൽ വെക്കുക". തിരുനാവായിൽ അച്ഛന്റെ ശേഷക്രിയകൾ ചെയ്യാനെത്തിയ ഞാൻ ഇളയതിന്റെ ആജ്ഞക്കനുസരിച്ച് ഓരോന്നും ചെയ്തു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ചുറ്റും നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും, അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ യാന്ത്രികമായിഎന്റെ കൈകൾ നീങ്ങി. പിന്നീടെപ്പോഴോ "പിതൃപിണ്ഡം സമർപ്പയാമി" എന്ന് കേട്ടാണ് ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നത്.

നിളയുടെ തീരത്ത് പതിവിലും കൂടുതൽ തിരക്കുണ്ട്. പല നാടുകളിൽ നിന്നും, പല വേഷത്തിലും, ഭാവത്തിലും ക്രിയകൾ ചെയ്യാൻ എത്തിയവർ. എല്ലാവരുടെ കയ്യിലുമുണ്ട് ചുവന്ന പട്ടിൽ വായ് മൂടിക്കെട്ടിയ മൺകലങ്ങൾ. മൂന്നു മുങ്ങി, അസ്ഥിയൊഴുക്കി മൺകലമുടക്കുമ്പോൾ മരിച്ചു പോയ അച്ഛന്റെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ.

കുളി കഴിഞ്ഞ്, ഇളയതിന് ദക്ഷിണ കൊടുത്ത ശേഷം, ഭിക്ഷാടനം നടത്തി, തൊഴാൻ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഒരു ആംബുലൻസ് അടുത്ത് വന്നു നിന്നു. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി, വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരിയും മക്കളും അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. അകത്ത് വെള്ളമുണ്ട് മൂടിയ ഒരു ശരീരം. ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് ശവമെടുത്ത് പട്ടടയിൽ വെച്ചു. അച്ഛനെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞ് കരയുന്ന പെൺകുട്ടിയെ പിടിച്ചു കരയുന്നു പാവം അമ്മ. എട്ടു പത്തു വയസ്സ് തോന്നുന്ന ഒരു ആൺകുട്ടി ഈറനുടുത്ത്, ചിതക്കു തീ കൊളുത്തി, മൺകുടത്തിൽ വെള്ളം തോളിൽ വെച്ച് ചിതക്ക് ചുറ്റും വലം വെക്കുന്നു. പുറകെ നടക്കുന്നയാൾ വെട്ടുകത്തികൊണ്ട് മൺകുടത്തിൽ വെട്ടുന്നു. മരിച്ചയാൾക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ വെള്ളം കൊടുക്കുന്ന മകനായിരിക്കണം ആ കുട്ടി. മാവിന്റെ വിറക് ആളിക്കത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാംസം കത്തുന്ന മണം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പരന്നു.

ഈ മണം എവിടെയോ അനുഭവിച്ചുണ്ടല്ലോ ഞാൻ. ചിതലരിച്ചു തുടങ്ങിയ ഓർമ്മകൾ ആ മണത്തിനു വേണ്ടി തിരഞ്ഞു, പക്ഷെ ഓർമ കിട്ടുന്നില്ല. തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ ആ മണം മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ. കാറിൽ എപ്പോഴോ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ പഴയ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചു വന്നു. അച്ഛന്റെ കൂടെ അച്ചാച്ചന് ശേഷക്രിയ ചെയ്യാൻ അലഹബാദിലെ ത്രിവേണി സംഗമം പോയപ്പോഴുള്ള അതേ മണം.

നാട്ടിൽ ജോലിയൊന്നും ശരിയാവാതിരുന്ന അച്ഛൻ ചെറുപ്പത്തിൽ വടക്കേ ഇന്ത്യയിലേക്ക് പോയി, ആർമിയിൽ ചേർന്നു. നാഷിക്കിലെ ആർട്ടിലറി സെന്ററിൽ ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞു പോയത് ഇൻഡോ-ചൈന യുദ്ധത്തിനായിരുന്നു, 1962ൽ. പിന്നീട് 1965 ലും, 1971 ലും യുദ്ധങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തു. 1971ൽ പാകിസ്ഥാൻ ബോർഡറിലെവിടെയോ പോസ്റ്റിങ്ങ് കിട്ടി, വയർലെസ്സ് ആന്റിന ഉയരത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു അച്ഛൻ, ആർട്ടിലറി റേഡിയോ ഓപ്പറേറ്റർ. അപ്പോഴാണ് അച്ചാച്ചൻ മരിച്ച ടെലിഗ്രാം വന്നത്. അച്ഛന് പകരം ആന്റിന കെട്ടാൻ പോയ ആൾ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വെടിയേറ്റ് മരിച്ചു. അച്ചാച്ചന്റെ മരണമാണ് അച്ഛനെ രക്ഷിച്ചതെന്നു മരിക്കുന്നതുവരെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു അച്ഛൻ.

യുദ്ധമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മീററ്റിൽ അച്ഛന് പോസ്റ്റിങ്ങ് ആയപ്പോൾ ഞാനും അമ്മയും അച്ഛന്റെ കൂടെ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ താമസമാക്കി. അടുത്ത ക്വാർട്ടേഴ്സിലെ ആളുകളുമായി ഞങ്ങൾ കൂട്ടായി. ആറ്റിങ്ങലിൽ നിന്നുള്ള ലാൻഡ്‌സ് നായിക് സുരേന്ദ്രൻ അങ്കിളും, ലീലച്ചേച്ചിയും. കുട്ടികൾ ഇല്ലാതിരുന്ന അവരുടെ മകനായി ഞാൻ.

മീററ്റിലെ പല സംഭവങ്ങളും ഇപ്പോഴും ഓർക്കാറുണ്ട്. അതിലൊന്നായിരുന്നു ബഡാഖാന. അച്ഛനും, അമ്മയും, ഞാനും സൈക്കിളിൽ ആയിരുന്നു ബഡാഖാനക്കുള്ള യാത്ര. അമ്മ പിന്നിൽ ഇരിക്കും, ഞാൻ ഹാൻഡ്‌ലിനും അച്ഛനുമിടക്കുള്ള തണ്ടിൽ ഉറപ്പിച്ച ചെറിയ ഒരു കൊച്ചു സീറ്റിലും. അന്ന് മെസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന ഒരു മണം എനിക്കേറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കുറെ വർഷങ്ങളെടുത്തു ആ മണത്തിന്റെ ഉറവിടം മനസ്സിലാക്കാൻ, മട്ടൺ കറിയും, വിസ്കിയും.

പനി വരുമ്പോഴായിരുന്നു വലിയ സങ്കടം. മിലിറ്ററി ആശുപത്രിയിൽ പോകുമ്പോൾ കണ്ണിൽ ചോരയില്ലാത്ത ഡോക്ടർ ഐസ് വെള്ളത്തിൽ കുളിപ്പിക്കും. ജീവൻ പോകുമെങ്കിലും ഏതു പനിയും പേടിച്ചോടുമെന്ന് ഉറപ്പ്. പിന്നെ പോകുന്നത് വാക്‌സിനേഷൻ എടുക്കാൻ. പലപ്പോഴും ഇത് രണ്ടും സ്വപ്നം കണ്ട് ഞെട്ടിയുണർന്നിട്ടുണ്ട് ഞാൻ.

അച്ഛന്റെ കൂടെയുള്ള തീവണ്ടി യാത്രകളായിരുന്നു എനിക്കേറെ ഇഷ്ടം. സ്റ്റേഷനിൽ വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ ജനൽ വഴി അച്ഛനെന്നെ അകത്ത് സീറ്റിൽ ഇരുത്തും. ഞാനിരിക്കുന്ന സീറ്റിന്റെ അടുത്ത് വെക്കാൻ അച്ഛന്റെ ബാഗ് തരും. ന്യൂസ്പേപ്പറും, ബാഗുമൊക്കെ വച്ച് ട്രാൻസ്‌പോർട് ബസിൽ സീറ്റ് പിടിക്കുന്ന അതെ രീതി. ബോഗിയിൽ കയറിയ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇത് കാണുമ്പോൾ കലിയിളകും. "സാലാ മദ്രാസി..." എന്ന വിളികളും, തുടർന്നുള്ള തെറിയും കേൾക്കുന്നതൊഴിവാക്കാൻ ഉറക്കം നടിക്കും ഞാൻ. മദ്രാസി വിളി തുടങ്ങുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ അലർച്ച കേട്ട് എനിക്ക് ചിരി വരും, "മദ്രാസി നിന്റെ തന്ത..". ഹിന്ദി തെറികളിൽ ഞാൻ പി.എച്ച്.ഡി എടുത്തത് ഒരു പക്ഷെ അവിടുന്നായിരിക്കാം.

അച്ഛൻ ആർമിയിൽ നിന്നും പിരിഞ്ഞപ്പോൾ നാട്ടിൽ താമസമാക്കി. മിലിറ്ററി കഥകൾ കേട്ട് കോരിത്തരിച്ചു വളർന്ന ഞാൻ വലുതായപ്പോൾ ആ കഥകൾ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി. ഒരു സാദാ പട്ടാളക്കാരന്റെ വെടികളും, ജല്പനങ്ങളുമായി എനിക്ക് ആ കഥകളെല്ലാം.

അച്ഛന്റെ വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു എന്നെയൊരു ഓഫീസർ ആക്കാൻ. എൻ.ഡി.എ കിട്ടാതായപ്പോൾ എനിക്ക് പട്ടാളം വെറുപ്പായി, ഒപ്പം അച്ഛന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും. ഉയർന്ന ഓഫിസർമാരുടെ റെക്കമെൻഡേഷനോ, കൈക്കൂലിയോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഓഫീസർ ആകാൻ കഴിയാത്തതെന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു ഞാൻ. പട്ടാളത്തിൽ ഓഫീസർ ആകാൻ എനിക്കൊരു താല്പര്യവും ഇല്ലെന്നു കേട്ടപ്പോൾ അച്ഛന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.

കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എൻ.സി.സി യിൽ ചേർന്നു. ഡൽഹിയിൽ റിപ്പബ്ലിക്ക് ഡേ ക്യാമ്പിലും, രാജ്പഥ് മാർച്ചിലും പങ്കെടുത്തു കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴാണ് ഫോറിൻ യൂത്ത് എക്സ്ചേഞ്ച് പ്രോഗ്രാമിൽ (Y.E.P) കിട്ടിയെന്നറിയുന്നത്. ലക്ഷക്കണക്കിനുള്ള എൻ.സി.സി കേഡറ്റുകളിൽ നിന്നും ഏകദേശം നാല്പതു പേർക്കായിരുന്നു സെലെക്ഷൻ. Y.E.Pക്കു വേണ്ടി മത്സരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല കിട്ടുമെന്ന്.

മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം Y.E.P കഴിഞ്ഞു വന്ന ഞാൻ ഡൽഹി കന്റോണ്മെന്റിൽ കുറച്ചു ദിവസം താമസിച്ചു. എൻ.സി.സി യിലെ ഉയർന്ന ഓഫീസർമാരെ കാണാനും, അവർക്കു യാത്രാവിവരണങ്ങൾ നൽകാനും ആയിരുന്നു അവിടെ തങ്ങിയത്. ഒരു ദിവസം എൻ.സി.സി ഡയറക്ടറേറ്റിൽ ഒരു ഓഫീസറെ കാണാൻ ഞാൻ യൂണിഫോമും ധരിച്ചെത്തി. അടഞ്ഞു കിടന്ന ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ കാത്തു നിന്ന എന്റെ അടുത്ത് ഒരു സുബേദാർ വന്നു. ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നില്ക്കാൻ പാടില്ലെന്നും, ഗേറ്റ് തുറക്കുമ്പോൾ വന്നാൽ മതിയെന്നും പറഞ്ഞു അയാൾ. പറഞ്ഞത് കേൾക്കാതിരുന്ന എന്നെ അയാൾ, ചീത്ത പറഞ്ഞു മതിയായപ്പോൾ തെറി വിളിച്ചു. ഞാനാകട്ടെ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ നിൽപ്പ് തുടർന്നു. മണിക്കൂറുകൾക്കു ശേഷം ഞാൻ അകത്തു കടന്നപ്പോൾ അയാളെ അടുത്തെങ്ങും കണ്ടില്ല.

കോൺഫറൻസ് മുറിയിൽ ഓഫീസർമാരോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന എനിക്ക് ചായ കൊണ്ട് വന്നത് എന്നെ തെറി പറഞ്ഞ ആ സുബേദാറായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും ആ പാവം ഞെട്ടി. അയാളുടെ ദയനീയ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കെന്റെ അച്ഛനെ ഓർമ വന്നു. അച്ഛനും ഇങ്ങിനെ ചായ കൊണ്ട് വന്നിരിക്കും പണ്ട്.. എനിക്കെന്തോ അയാളോടൊരു സഹതാപം തോന്നി.

മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് ലോബിയിലിരിക്കുമ്പോൾ സുബേദാർ എന്റെ അടുത്ത് വന്നു. ഗേറ്റിൽ വെച്ച് തെറി പറഞ്ഞതിന് സങ്കടപ്പെട്ടു മാപ്പ് ചോദിച്ചു അയാൾ. അയാൾ വിചാരിച്ചു കാണും ഞാൻ എന്തോ സംഭവം ആണെന്ന്.

"എൻ.സി.സി യിൽ വലിയ ആളായിരിക്കുമല്ലേ. അതുകൊണ്ടല്ലേ സാബിനോട് ഇത്ര അടുപ്പം?"

"അയ്യോ ഒരിക്കലുമില്ല. ഞാൻ വലിയ ആളൊന്നും അല്ല. റിപ്പബ്ലിക് പരേഡിൽ ഈ വർഷം പങ്കെടുത്തിരുന്നു, രാജ്‌പഥിൽ മാർച്ച് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ Y.E.P യും അറ്റൻഡ് ചെയ്തു", ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"എന്താ Y.E.P?". ആ പ്രോഗ്രാമിനെക്കുറിച്ചും, അത് കിട്ടാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകളെക്കുറിച്ചും ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.

"കേട്ടിട്ട് കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണല്ലോ. ഇതൊക്കെ കിട്ടാൻ വലിയ റെക്കമെൻഡേഷൻ വേണ്ടേ. അച്ഛൻ ആർമിയിൽ വലിയ ഓഫീസർ ആണല്ലേ?"

"അയ്യോ, എനിക്കൊരു റെക്കമെൻഡേഷനും ഇല്ല, എന്റെ വീട്ടിൽ ആരും ഓഫീസർമാരും അല്ല. അച്ഛൻ വെറുമൊരു ഹവിൽദാർ ആയി റിട്ടയർ ചെയ്തതാ". ഞാൻ പറഞ്ഞത് വിശ്വാസം വരാത്ത പോലെ, അത്ഭുതപ്പെട്ട അയാൾ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.

"എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാ. വെറും ഒരു ഹവിൽദാറുടെ മകൻ ഇത്രയൊക്കെ ഉയരത്തിൽ എത്തുമോ, അതും ഒരു റെക്കമെൻഡേഷനും ഇല്ലാതെ. നീ പറയുന്നത് സത്യമാണെങ്കിൽ, റെക്കമെൻഡേഷൻ ഇല്ലാതെ ഒന്നും നടക്കില്ലെന്ന എന്റെ വിശ്വാസത്തെ നീ തകർത്തെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു".

"സാറിന്റെ നാടെവിടെയാ?" വിഷയം മാറ്റാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ചോദിച്ചു. എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന് അദ്ദേഹം കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

അലഹബാദിനടുത്തെവിടെയോ ഒരു കുഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു അയാൾ ജനിച്ചത്. ചണ്ടാളനായ അച്ഛൻ ചെറുപ്പത്തിൽ മരിച്ചപ്പോൾ അച്ഛന്റെ ജോലി ഏറ്റെടുത്തു. സ്കൂളിലൊന്നും പോകാതെ, പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ തോളിലേറ്റി കഷ്ടപ്പെട്ട്, ഗംഗയുടെ തീരത്ത് ശവങ്ങൾ കത്തിച്ചു നടക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഒരു പട്ടാളക്കാരനെ പരിചയപ്പെട്ടത്. അയാളാണ് ആർമിയിൽ ചേരാൻ സഹായിച്ചെ. പട്ടാളത്തിൽ ചേർന്ന് പതുക്കെ ഡിഗ്രി എടുത്തു. ബുദ്ധിമുട്ടി, സ്വന്തം കഴിവുകൊണ്ട് സുബേദാർ ആയി. അനിയനെ പഠിപ്പിച്ചു ജോലിക്കാരനാക്കി, സഹോദരികളെ കല്യാണം കഴിച്ചയച്ചു. ഇപ്പോൾ ഭാര്യയും മകനുമൊത്ത് ഡൽഹി കന്റോണ്മെന്റിൽ താമസിക്കുന്നു.

"മകനെ പഠിപ്പിച്ച് ഒരു ഓഫീസർ ആക്കണം. അതാണെന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം". ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനെയും, അച്ഛന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെയും ഓർത്തു. അച്ഛനെ വേദനിപ്പിച്ച, ഓഫീസർ ആകേണ്ട എന്ന എന്റെ തീരുമാനം തെറ്റായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം വന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ.

"ഞാനൊന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചോട്ടെ". സംസാരം നിർത്തി പോകാൻ തയ്യാറായ അയാൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഞെട്ടി നിന്ന എന്നെ അയാൾ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

"എനിക്കേറ്റവും സന്തോഷം ഉള്ള ദിവസമാണിന്ന്. ഒരു ഹവിൽദാരുടെ മകൻ എത്രയോ ഉയരത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു, അതും മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായമില്ലാതെ. ഞാനിന്നു വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ മകനോട് പറയും, അസാധ്യമായി ഒന്നും ഈ ലോകത്തില്ലെന്ന സത്യം". കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ നടന്നു പോകുന്ന അയാളുടെ തേങ്ങൽ എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.

ഞാനെന്തായാലും പട്ടാളത്തിൽ ചേർന്നില്ല, പക്ഷെ നല്ല ഒരു നിലയിലെത്തി. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഞാൻ അച്ഛനോട് ഈ കഥ പറഞ്ഞു. അച്ഛൻ എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഒരു സാധാരണ പട്ടാളക്കാരന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹമാണ് മകനെ ഒരു ഓഫീസർ ആക്കുക എന്നത്. നീയെന്തായാലും ആ സന്തോഷം എനിക്ക് തന്നില്ല. ഒരച്ഛന്റെ മനസ്സറിയണമെങ്കിൽ നീ ഒരച്ഛനാകണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ എന്റെ വിഷമങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും നിനക്ക് മനസ്സിലാകൂ".

ഓർക്കാൻ ഒരു ചാറ്റ്

2023-02-23T23:39:00.027-07:00

**ഹലോ, എന്നെ അറിയാൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല. എന്നാലും പറയുന്നു. ചാറ്റ് ക്ലോസ് ചെയ്യല്ലേ.
-- Ok. എനിക്കറിയാവുന്നവരോട് മാത്രമേ ഞാൻ ചാറ്റ് ചെയ്യാറുള്ളു.

** അത് കുഴപ്പമില്ല, നിങ്ങൾ കണ്ണേട്ടനല്ലേ, മേലേടത്തെ?

-- അതെ, ആരാ.. പേരെന്താ..

**എല്ലാം വഴിയേ പറയാം. നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് കാലം കുറച്ചായല്ലോ അല്ലെ.

-- മൂന്നു നാല് വർഷമെങ്കിലും ആയിക്കാണും. COVID നു മുൻപാ വന്നേ.

** എത്ര കാലായില്ലേ, നാട് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ടോ

-- കുറച്ചൊക്കെ.

** കണ്ണേട്ടന്റെ അമ്മ മരിച്ചപ്പോൾ അല്ലെ അവസാനം വന്നേ. എനിക്ക് ഓർമ്മേണ്ട്. അമ്മയും അച്ഛനും പോയാൽ പിന്നെ നമ്മൾ അനാഥരല്ലേ. കൊല്ലം തുളസിയുടെ 'ഒരു അപരാജിതന്റെ മോഹങ്ങൾ' എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തിൽ നിന്നും കിട്ടിയതാ ട്ടോ, എന്റെ അല്ല. അത് കേട്ടപ്പോഴാ അനാഥൻ എന്ന വാക്ക് എത്ര ഡീപ് ആണെന്ന് ശരിക്കും മനസ്സിലായെ.

-- കവിതകൾ ഇഷ്ടമാണോ.

** വളരെ. കണ്ണേട്ടനും കവിതകൾ നല്ല ഇഷ്ടമല്ലേ. ഓ എൻ വിയും, മധുസൂദനൻ നായരും ആയിരുന്നില്ലേ കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എറ്റവും ഇഷ്ടം. ഞാൻ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

-- എനിക്കിതു സർപ്രൈസ് തന്നെ. ഇതൊക്കെ എങ്ങിനെ അറിഞ്ഞു. കണ്ണേട്ടൻ എന്ന വിളിയിൽ നിന്നും കൂടെ പഠിച്ചതല്ല എന്നുറപ്പാ. സ്കൂളിൽ ജൂനിയർ എങ്ങാനും ആയിരുന്നോ.

** അതിനു ഞാൻ നാട്ടിൽ പഠിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. :-)

-- ആണോ. അപ്പോൾ എവിടെയാ പഠിച്ചേ.
** ഞാൻ ജനിച്ചതും വളർന്നതുമൊക്കെ ജലന്ധറിലാ, പഞ്ചാബിൽ.

-- അപ്പോൾ പഞ്ചാബി നന്നായി സംസാരിക്കുമല്ലേ.

** ഇതാ തമാശ. പിന്നെ ഇല്ലാതെ. വായിക്കാനും, പറയാനും, എഴുതാനുമൊക്കെ നന്നായി അറിയാം.

-- എനിക്കാകെ അറിയുന്ന പഞ്ചാബി "സത് ശ്രി അകാൽ" എന്നാ. രണ്ടു വർഷം അമൃത്‌സറിൽ ജീവിച്ചെങ്കിലും പഞ്ചാബി സ്വാഹാ. മലയാളം നന്നായി എഴുതുന്നുണ്ടല്ലോ, എങ്ങിനെ പഠിച്ചു.

** അതൊരു കഥയാ. നേരം രാത്രി പത്ത്‌ മണി കഴിഞ്ഞല്ലോ. ഊണ് കഴിച്ചോ.

-- നേരത്തെ തന്നെ കഴിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഒറ്റക്കെ ഉള്ളു.

** ആണോ. അപ്പോൾ മിനിചേച്ചിയും മക്കളും എവിടെ?

-- അവർ നാട്ടിലാ.

** മിനിചേച്ചിയുടെ നാട് കോട്ടയമല്ലേ, അവിടെ പോയോ അവർ.

-- അതെ.

** അവരൊക്കെ എപ്പോൾ വരും?

-- അടുത്ത ആഴ്ച.

** നാളെ ജോലി ഇല്ലേ?

-- ഇല്ല ഞായറാഴ്ച അല്ലെ.

** അയ്യോ, ഞാൻ അത് മറന്നു. അപ്പോഴെന്റെ കഥ കേൾക്കാൻ നേരം ഉണ്ടല്ലോ അല്ലെ.

-- അതെ :-)

** എന്റെ മുത്തച്ഛൻ ചെറുപ്പത്തിൽ ആരോടും പറയാതെ നാട് വിട്ടു പോയതാ. അതും ഇന്ത്യക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുന്നതിന് മുൻപ്. കള്ളവണ്ടി കയറി പഞ്ചാബിൽ എത്തി. ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലെ പഞ്ചാബല്ല ട്ടോ. പാകിസ്താനിലെ പഞ്ചാബിൽ. കഷ്ടപ്പെട്ട് കഷ്ടപ്പെട്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു കർഷകനായി കഴിയുമ്പോഴാ അച്ഛമ്മയെ കണ്ടിഷ്ടമായേ. അവരുടെ വീട്ടുകാർ മുത്തച്ഛനെ കൊല്ലാൻ പോയതാ, എങ്ങിനെയൊക്കെയോ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഗോതമ്പിന്റെ നിറമുള്ള സുന്ദരിയായിരുന്നു അച്ഛമ്മയെന്നു മുത്തച്ഛൻ എപ്പോഴും പറയും. ഞാൻ ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ടേ ഉള്ളുട്ടോ. എന്തൊരു ചന്താന്നറിയോ എന്റെ അച്ഛമ്മക്ക്.

-- പണ്ടത്തെ കാലമല്ലേ, ജീവൻ കിട്ടിയത് തന്നെ ഭാഗ്യം.

** തീർച്ചയായും. അവിടെ വെച്ചാ അച്ഛൻ ജനിച്ചെ. അപ്പോഴേക്കും ഇന്ത്യക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടി. പക്ഷെ, എല്ലാം കെട്ടിയെടുത്ത്, ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ അച്ഛമ്മ മരിച്ചു. ആ യാത്രയിൽ പലതും നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, നാണക്കേട്‌ സഹിക്കാതെ ആത്മഹത്യ ചെയ്തതാണെന്ന് വയസ്സായ പലരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

-- ദൈവമേ. ഓരോ കഷ്ടകാലം. മുത്തച്ഛൻ ആകെ തകർന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവുല്ലോ.

** അതെ. മുത്തച്ഛൻ അച്ഛനെയും കൂട്ടി നാട്ടിൽ എത്തി. പിന്നെ അച്ഛൻ വളർന്നതൊക്കെ നാട്ടിലാ. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുത്തച്ഛൻ ജലന്ധറിലേക്കു പോയി. തറവാട് ഭാഗം വെച്ചപ്പോൾ മുത്തച്ഛനൊന്നും മാറ്റി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. പണ്ടേ നാട് വിട്ടു പോയി തിരിച്ചു വരാതിരുന്നപ്പോൾ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചു ..

-- നായർ തറവാടായിരുന്നോ മുത്തച്ഛന്റെ?

** അതെ. മരുമക്കത്തായം കൊടികുത്തി വാഴുന്ന കാലം. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛനും മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്ത് പോയി. ജോലിയൊക്കെ ആയി, നാട്ടിൽ നിന്നും അമ്മയെ കല്യാണം കഴിച്ചു. അങ്ങനെ ഞാനും എന്റെ ചേട്ടനും പഞ്ചാബികളായി.

-- അപ്പോൾ മലയാളം എങ്ങിനെ പഠിച്ചു?

** അമ്മക്ക് നിർബന്ധമായിരുന്നു. അമ്മയാ എല്ലാം പഠിപ്പിച്ചേ.

-- നല്ല അമ്മയാണല്ലോ.

** അതൊക്കെ അവിടെ നിക്കട്ടെ. കണ്ണേട്ടൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയാ.

-- ഇൻഡോറിൽ.

** ഇനി എന്നാ നാട്ടിൽ വരുന്നേ.

-- ഒന്നും തീരുമാനിച്ചില്ല.

** അടുത്തെങ്ങാനും നാട്ടിൽ അമ്പലത്തിലെ പൂരം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

-- വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാ അവസാനം കണ്ടേ. മൂന്ന് ആനയുണ്ടായിരിക്കുന്നു.

** അത് വളരെ കാലം മുൻപായിരിക്കുമല്ലോ. ഇപ്പൊ അതൊക്കെ മാറിട്ടോ. കഴിഞ്ഞ പൂരത്തിന് ആന ഇരുപത്തൊന്നായിരുന്നു. പഞ്ചവാദ്യവും, കാവടിയും, നാഷിക് ധോളും, ഗാനമേളയും എല്ലാം എന്തൊരു രസമാണെന്നറിയോ. പിന്നെയുമുണ്ട് രസങ്ങൾ, കള്ളുകുടിയന്മാരുടെ ഡാൻസും തമ്മിലടിയും. ഇപ്പോൾ പൂരം രണ്ടു ദിവസമാണ്. ആദ്യദിവസം പഴയ സ്റ്റൈൽ പൂരവും, രണ്ടാം ദിവസം തെയ്യവും. ഇത്തവണ തെയ്യത്തിന്റെ ഹിറ്റ് കാന്താരയായിരുന്നു. അറിയില്ലേ ആ പുതിയ കന്നഡ സിനിമ.

-- ഓരോ പ്രാവശ്യം വരുമ്പോഴും നാടിനെന്തൊരു മാറ്റം. സ്ഥലങ്ങൾ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി.

** ശരിക്കും. ഇപ്പോൾ പുറത്തു നിന്ന് വന്ന കുറെ പേര് സ്ഥലം വാങ്ങി താമസം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ തന്നെ അറിയില്ല പുതിയവരെ.

-- എന്നാലും എന്നെ എങ്ങിനെ അറിയാം.

** ഈ കുഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും ആദ്യമായി IAS കിട്ടിയ ആളല്ലേ കണ്ണേട്ടൻ. എല്ലാവർക്കും അതറിയാം. പഴയ ആളുകളൊക്കെ കുട്ടികളോട് പറയുന്നത് കേൾക്കാം, കണ്ണേട്ടനെപ്പോലെ പഠിച്ചു നന്നാവാൻ. കഷ്ടപ്പാടിൽ നിന്നും ഉയർന്നു വന്നതല്ലേ ഇദ്ദേഹം. അതൊന്നും ആളുകൾ ഇനിയും മറന്നിട്ടില്ല.

-- ഇത്രയൊക്കെ പോപ്പുലർ ആണോ ഞാൻ. എന്നിട്ടും എന്തെ ഞാനിതറിഞ്ഞില്ല.

** ഇനിയും എന്തൊക്കെ അറിയാൻ കിടക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരൊക്കെ ആൽത്തറയിൽ ഇരുന്നു അമ്പലത്തിൽ വന്ന പെൺകുട്ടികളെ കമെന്റടിച്ചപ്പോൾ, നിനക്കമ്മയും പെങ്ങളുമൊന്നും ഇല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചത് ഇപ്പോഴും ഫേമസ് ആണല്ലോ നാട്ടിൽ.

-- അതൊക്കെ അന്നത്തെ ഒരു നമ്പർ അല്ലേ :-).

** പണ്ട് കൂട്ടുകാർ പാത്തും പതുങ്ങിയും കള്ള് കുടിക്കുകയും, ബീഡി വലിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുമ്പോൾ കണ്ണേട്ടൻ ചെയ്യാറില്ലല്ലോ. ഇപ്പോഴും അങ്ങിനെയാണോ.

-- അതെ. കുടിയും വലിയുമൊന്നുമില്ല.

** കാൽ തൊട്ടു വന്ദിച്ചു പൂജിക്കണം. ഈ കാലത്തു കുടിയും വലിയുമൊന്നും ഇല്ലാത്തവരെ കാണാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാ. ഇപ്പോഴും പണ്ടത്തെ പോലെ മസിൽമാൻ ആണോ?

-- ഇടയ്ക്കു ജിമ്മിൽ പോകും, അത്ര തന്നെ.

** വയസ്സായിട്ടും മുടിയൊന്നും നരച്ചില്ലല്ലോ, ഡൈ തേക്കാറുണ്ടോ.

-- ഒന്ന് രണ്ടെണ്ണം നരച്ചു. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ഡൈ ചെയ്യേണ്ടി വരും.

** വയസ്സ് അമ്പത് കഴിഞ്ഞല്ലോ സുന്ദരാ :-)

-- ആരൊക്കെയുണ്ട് വീട്ടിൽ?

** ഞാൻ ഒറ്റക്കാ. അച്ഛനും അമ്മയും ചേട്ടനും മരിച്ചു. ഏട്ടത്തിയമ്മ ജലന്ധറിലാ. വലിയ കോണ്ടാക്ട് ഒന്നുമില്ല.

-- അപ്പോൾ കുടുംബം?

** ഞാനതിനു കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ.

-- ok. എന്ത് ചെയ്യുന്നു?

** ചെറിയ ഒരു ജോലിയുണ്ട്. പതിനഞ്ചായിരം മാസം കിട്ടും. എനിക്ക് അത് ധാരാളം. കണ്ണേട്ടന്റെ ജോലി എങ്ങിനെ പോകുന്നു.

-- നല്ല തിരക്കാ. നിന്ന് തിരിയാൻ സമയമില്ല.

** അതിൽ എന്താ ഇത്ര അത്ഭുതപ്പെടാൻ. വലിയ ഫിഗർ അല്ലെ. അടുത്തിടക്കല്ലേ പ്രൊമോഷൻ കിട്ടി ഡിവിഷണൽ കമ്മീഷണർ ആയെ.

-- എന്നെക്കുറിച്ചെല്ലാം അറിയാല്ലോ. ഇത്രയൊക്കെ ആയിട്ടും ആരാ എന്ന് പറഞ്ഞില്ല.

** അത് പറയാല്ലോ. കുറച്ചു കഴിയട്ടെ, ഇത്ര ധിറുതി പിടിക്കാതെ.

-- എന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

** ഉവ്വ്, ഒരു തവണ. ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ ഓർമ്മയുണ്ടാവില്ല.

-- ഇല്ല

** നാട്ടിലെ പഴയ ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ്കളുമായി കോണ്ടാക്ട് ഉണ്ടോ?

-- എൽ.പി സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാരെക്കുറിച്ചാണോ ചോദ്യം.

** അതെ.

-- ഇല്ല, കുറച്ചു കാലമായി തീരെ ഇല്ല.

** കുറച്ചു പേരൊക്കെ മരിച്ചു അല്ലെ.

-- അതെ നാല് പേർ മരിച്ചു.

** അല്ല ആറ് പേര് മരിച്ചു. സുബൈർ,സാജൻ, സുധാകരൻ, മനു, തോമസ്, രവി.

-- അയ്യോ, തോമസും, രവിയും മരിച്ചത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ. എന്ത് പറ്റി?

** തോമസ് COVID വന്നാ മരിച്ചേ. രവി കാൻസറും.

-- രവി ഗൾഫിൽ ആയിരുന്നല്ലോ. അവിടെ വെച്ചാണോ മരിച്ചെ?

** അല്ല. നാട്ടിൽ തിരിച്ചു വന്നു ബിസിനസ് ഒക്കെ തുടങ്ങി. മൂന്നു നാല് കൊല്ലം മുൻപാ ഒരു തലവേദന കണ്ടേ. ബ്രെയിൻ ട്യൂമർ ആയിരുന്നു.

-- മനുഷ്യന്റെ ഓരോ കാര്യം. രവിയുടെ കുട്ടികൾ ചെറുതാണല്ലോ. പാവം ഭാര്യ. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വിധവയായല്ലോ.

** രണ്ടു ചെറിയ കുട്ടികളാ. എട്ടു വയസ്സും, നാല് വയസ്സും. വൈകിയല്ലേ കല്യാണം കഴിച്ചേ. എന്തൊരു കഷ്ടാല്ലെ, ഒറ്റക്ക് രണ്ടു കുട്ടികളെയും വെച്ച്.

-- രവിയുടെ അമ്മയും, പെങ്ങളും നല്ല നിലയിൽ അല്ലെ.

** അവരൊന്നും സഹായിക്കില്ല. കുട്ടികളോടുന്നും മിണ്ടുക പോലുമില്ല.

-- അപ്പോൾ അവരുടെ ഫാമിലി?

** ആ കുട്ടി ഒറ്റക്കാ. അവരുടെ ആരും ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല.

-- നാട്ടിലെ എല്ലാ വിശേഷങ്ങളും അറിയാല്ലോ... ആകാശവാണിയുടെ ജന്മം തന്നെ :-)

** നാട്ടിലെ ജാനുവമ്മക്കല്ലേ ആകാശവാണി എന്ന പേര്. അവരിപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ഒരു സ്ഥലത്ത് ഒരു ആകാശവാണി മതി.

-- അറിയാം

** അപ്പോൾ പുതിയ പേര് കണ്ടു പിടിക്കു.

-- അടുത്ത തവണ സംസാരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് കണ്ടു പിടിച്ചിരിക്കും.

** അടുത്ത തവണ സംസാരിക്കും എന്നതിനെന്താ ഉറപ്പ്.

-- മനസ്സ് പറയുന്നു. മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം പുറത്തു വന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞതാ.

** ആഗ്രഹങ്ങൾ നല്ലതാ, നടക്കുമെങ്കിൽ. എനിക്കെല്ലാം നടക്കാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളാ.

-- എന്താ അങ്ങിനെ... പ്രേമനൈരാശ്യം വല്ലതും.

** പ്രേമിച്ചാലല്ലേ നൈരാശ്യമുണ്ടാകു.

-- അത് ശരിയാ. ആരെയും ഇത് വരെ കണ്ടെത്തിയില്ലെ?

** ഇല്ല. കണ്ടെത്തിയവരൊക്കെ അവരുടെ വഴിക്കു പോയി.

-- അവരോടു പറയാമായിരുന്നില്ലേ.

** വൈകിപ്പോയി.

-- ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ.

** അതുകൊണ്ടാ നടക്കാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞെ

-- സോറി, ഞാൻ അങ്ങിനെയൊന്നും വിചാരിച്ചില്ല.

** അതൊക്കെ പോട്ടെ. ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ ദേഷ്യം വര്വോ?

-- എന്തിനാ ദേഷ്യം വരുന്നേ. ചോദിച്ചോളൂ.

** അടുത്ത പ്രാവശ്യം നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ അറിയിക്ക്വൊ. ഒന്ന് കാണാനാ. എന്റെ മനസ്സിലെ ഒരാഗ്രഹം. അതും നടക്കാത്ത സ്വപ്നം ആയി മാറില്ല എന്ന് കരുതട്ടെ.

-- എവിടെ എവിടെ വെച്ച് കാണും. ഞാൻ അമ്പലത്തിൽ വരുമ്പോൾ അറിയിക്കാം.

** പറ്റുമെങ്കിൽ വീട്ടിൽ വരൂ. വ്യാഴാഴ്ചകളിൽ എനിക്ക് ഉച്ച കഴിഞ്ഞാ ഷിഫ്റ്റ്. കുട്ടികൾ രാവിലെ സ്കൂളിൽ പോകും.

-- കുട്ടികളോ.. അപ്പോൾ കല്യാണം കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന് നേരത്തെ പറഞ്ഞതോ. ഞാൻ എന്താ വിശ്വസിക്കാ?

** ക്ഷമിക്കണം. കല്യാണം കഴിഞ്ഞില്ലെന്നു പറഞ്ഞത് മാത്രമേ നുണയുള്ളൂ. ബാക്കി എല്ലാം, എന്റെ കുട്ടികളാണ് സത്യം.

-- ഇത് വരെ പേര് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ

** വീട്ടിൽ വരുമോ എന്നതിന് ഉത്തരവും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.

-- ഞാനല്ലേ ആദ്യം ചോദിച്ചേ.

** തൽക്കാലം എന്നെ രാധയെന്നു വിളിച്ചോളൂ. കണ്ണന്റെ രാധയായിക്കോട്ടെ. രാധയാകുന്നതിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ.

-- ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ല. വീട്ടിൽ വന്നാൽ എന്ത് കിട്ടും, ചായയോ, കാപ്പിയോ.

** ചോദിക്കുന്ന എന്തും തരും

-- എന്തും?

** അതെ, എന്തും..

-- ഇത് വരെ ആരാന്ന് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.

** ചെറുപ്പത്തിലെ കളിക്കൂട്ടുകാരൻ, മരിച്ചു പോയ രവി, കല്യാണം കഴിച്ചത് ജലന്ധറിൽ നിന്നാണെന്നു ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മറന്നോ....

നൊമ്പരങ്ങളും ഞാനും

2023-02-18T12:58:00.036-07:00

സി.ബി.എസ്.ഇ സ്കൂളിൽ പന്ത്രണ്ടു വരെ പഠിച്ച ഞാൻ ടൗണിലെ അറിയപ്പെടുന്ന കോളേജിൽ ബി.എസ്.സി ഫിസിക്സിന് ചേർന്നപ്പോൾ സ്വല്പം അഭിമാനം തോന്നിയതിനു കാരണമുണ്ട്, എനിക്ക് അറിയാവുന്ന പലർക്കും അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയിരുന്നില്ല ആ കോളേജിൽ. കോളേജ് നല്ലതായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു പെൺകുട്ടി പോലുമില്ലാതിരുന്നത് കുറച്ചൊന്നുമല്ല എന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചത്.

ഒരു ദിവസം, ക്ലാസ്സിൽ പിൻബെഞ്ചിലിരിന്നു ബോറടിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ നോട്ട് എഴുതാൻ തുടങ്ങി. എന്തോ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നതു കണ്ടു കലി കയറിയ സാർ നോട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ ഗെറ്റ് ഔട്ട് അടിക്കുന്നതിനു പകരം എന്റെ നോട്ടിനെക്കുറിച്ചു വാചാലനായി. ഇംഗ്ലീഷ്, മലയാളം കയ്യെഴുത്തു മത്സരങ്ങളിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം കിട്ടിയത് ഞാൻ പറയാനും പോയില്ല.

ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പലരും വന്നും പരിചയപ്പെട്ടു. ആരും അറിയാതിരുന്ന ഞാൻ പതുക്കെ പോപ്പുലർ ആയി എന്ന് മാത്രമല്ല, ഒരു കോളേജ് സൗഹൃദം അവിടെ മൊട്ടിടാൻ തുടങ്ങി. മാമൻ സതീഷും, തൃക്കൂർ രമേഷും, കൂർക്കഞ്ചേരി ഉണ്ണിയും, ഏങ്ങണ്ടിയൂർ സുരേഷും, മുല്ലശ്ശേരി ഷാന്റൊയുമൊക്കെ എന്റെ കൂട്ടുകാരായി. പിന്നീടെപ്പോഴോ ഒരാളുകൂടെ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രൂപ്പിൽ ചേർന്നു, എല്ലാ ക്ലാസ്സിലും മുൻബെഞ്ചിലിരുന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കുന്ന രാംകുമാർ, ഞങ്ങളുടെ രാമു.

രാമുവിനെക്കുറിച്ചു പറയാൻ കുറെയുണ്ട്. പഠിത്തത്തിൽ ഒന്നാമൻ,ഞങ്ങളെപ്പോലെ തെണ്ടിത്തരങ്ങൾ ഒന്നും കാണിക്കാത്ത മിതഭാഷി, എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിച്ചു നടക്കുന്ന വെളുത്ത സുന്ദരൻ. ഞങ്ങൾ തൃശ്ശൂർക്കാരുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ഒരു ചെമ്പു ചുള്ളൻ.
ആയിടക്കാണ് ടൗണിൽ സതീഷിന്റെ വീടുപണി തുടങ്ങിയത്. കോൺക്രീറ്റ് നനക്കാൻ എന്നും ഉച്ചയൂണ് മുടക്കി ഞങ്ങൾ പോകും. മിക്കവാറും സതീഷിന്റെ സൈക്കിളിൽ ഡബിളോ, ട്രിപ്പിളോ വെച്ചായിരിക്കും യാത്ര. ഒരു ദിവസം ആ സൈക്കിൾ കേടു വന്നപ്പോൾ ഷാന്റോ ഉണ്ണിയുടെ സൈക്കിൾ എടുത്തു. റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ സർക്കസ്സ് കളിച്ച് ഫോർക്ക് ഒടിച്ച ഷാന്റോ ആരോടും പറയാതെ സൈക്കിൾ തിരികെ വെച്ചു. ഫോർക്ക് ഒടിച്ചത് ഷാന്റോ ആണെങ്കിലും, ആ പാവം കൂർക്കഞ്ചേരിക്കാരനൊരു പേര് വീണു, "ഫോർക്ക് ഉണ്ണി".

പിറ്റേ ദിവസം നനക്കാൻ പോകാൻ സൈക്കിൾ അന്വേഷിച്ച്‌ നടന്ന ഞങ്ങളോട് രാമു പറഞ്ഞു, "എന്റെ വീടിനു മുൻപിൽ ഒരു സൈക്കിൾ കടയുണ്ട്. ചെറുപ്പം മുതൽ എനിക്ക് ജോൺസേട്ടനെ അറിയാം. ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ വാടക കുറച്ചു സൈക്കിൾ കിട്ടും". അന്ന് മുതൽ ജോൺസേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ സൈക്കിൾ കൺസൾട്ടന്റായി എന്ന് മാത്രമല്ല സൈക്കിൾ തിരിച്ചു കൊടുക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോഴൊക്കെ ജോൺസേട്ടന്റെയടുത്തു കത്തി വെക്കുക പതിവായി.

ഒരു ദിവസം രാമുവിന്റെ അച്ഛനെയും, അമ്മയെയും ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടു. മകന്റെ കൂട്ടുകാരെ അകത്തു വിളിച്ച് ചായയും, പലഹാരങ്ങളും നൽകി സൽക്കരിക്കാൻ ഒരു മടിയും കാണിച്ചില്ല അവർ. വളരെ പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ അവരുമായി അടുത്തു. വീടിന്റെ താക്കോൽ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലം പോലും പറഞ്ഞുതന്ന്, രാമു വീട്ടിൽ ഇല്ലെങ്കിലും വന്നോളാൻ അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ രാമുവിനോടല്പം അസൂയ തോന്നാതിരുന്നില്ല, ഇത്രയും നല്ല അച്ഛനെയും, അമ്മയെയും അവനു കിട്ടിയതിൽ. അവർ ജോലിക്കു പോകുന്നതിനു മുൻപ് ഉണ്ടാക്കുന്ന കറികൾ ആ അമ്മ ഞങ്ങൾക്ക് ഊണിനു എടുത്തുവെക്കും. വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വരുന്ന പൊതിച്ചോറിന്റെ കൂടെ സാമ്പാറും, ഉപ്പേരിയുമൊക്കെ ആയപ്പോൾ "വെറും ചോറ്" ഞങ്ങൾക്ക് സദ്യകളായി മാറി.

ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു ഇലക്ഷൻ വന്നു, ക്യാമ്പസ് ഉണർന്നു. "കെ.എസ്.യു" വിന്റെ നീലക്കൊടിയും, "എസ്.എഫ്.ഐ" യുടെ ശുക്ലപതാകയും ദേഹത്ത് മുട്ടി നടക്കാൻ പറ്റാതായപ്പോൾ വേറൊരു പാർട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ അട, ബോണ്ട, വട, പുട്ട് - "എ.ബി.വി.പി".

ക്ലാസ്സിലെ വിശ്വൻ എസ്.എഫ്.ഐ ബാനറിൽ നിന്നപ്പോൾ, സ്ഥാനാർത്ഥികളെ കിട്ടാതിരുന്ന എ.ബി.വി.പി രാമുവിനെ ചൂണ്ടയിട്ട് പിടിച്ചു. പുതിയ ജീൻസ്‌ പാന്റും, ടി-ഷർട്ടും, ചെത്ത് "ആക്ഷൻ" ഷൂസും കൈക്കൂലി കിട്ടിയത്രേ രാമുവിന്. രണ്ടു സ്ഥാനാർഥികളെയും ഒരുപോലെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ, പാർട്ടിയൊക്കെ മറന്ന് ഞങ്ങൾ വോട്ടു പിടിക്കാനിറങ്ങി. വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ പഠിച്ച വിശ്വൻ മലയാളവും, ഹിന്ദിയും, ഇംഗ്ലീഷും നന്നായി കൈകാര്യം ചെയ്യും. പോരാത്തതിന്, ഒഴിവു കിട്ടുമ്പോൾ തൃശ്ശൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ അനൗൺസറായി ജോലിയും. അവനു മുന്നിൽ രാമു വെറുമൊരു നോക്കുകുത്തിയാകും എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവന് ഞങ്ങൾ ആത്മവിശ്വാസം പകർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

യൂണിവേഴ്സിറ്റി കലോത്സവങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാനുള്ള ധൈര്യമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന രാമു വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനായി. "വിൻഡ് ഇൻസ്ട്രുമെന്റസ്" വിഭാഗത്തിൽ "വാഷിംഗ് പൌഡർ നിർമ..." എന്ന പരസ്യഗാനം, "മൗത് ഓർഗനിൽ" വായിച്ച വിശ്വൻ രണ്ടാം സ്ഥാനം നേടി. യൂണിവേഴ്സിറ്റി സമ്മാനം നേടിയ വിശ്വനെ ക്യാമ്പസ് തലയിലേറ്റി. പിന്നീടാണറിഞ്ഞത്, ആ വിഭാഗത്തിൽ വിശ്വൻ അടക്കം ആകെ രണ്ടു പേരെ മത്സരിച്ചുള്ളു എന്ന്.

ഇലക്ഷൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിശ്വൻ ജയിച്ചു, രാമു എട്ടു നില അമിട്ട് പൊട്ടുന്നപോലെ പൊട്ടി. വിജയം ആഘോഷിക്കാൻ, ഉച്ചക്കവധി ചോദിച്ചു ചെന്ന രണ്ടു പേരെയും, ഡിപ്പാർട്മെൻറ്റ് ഹെഡ് നടരാജൻ മാഷ് അടുത്ത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "ഹാപ്പി കണ്ടോളൻസ്‌".

അവസാന വർഷത്തിലെ സമരങ്ങളും, ക്ലാസ്സുകളും, വിനോദയാത്രയും, സ്റ്റഡി ലീവും, പരീക്ഷയുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രൂപ്പിൽ ആളു കുറഞ്ഞു. മാമൻ സതീഷ് ബി.എഡ് നു ചേർന്നു, ജോണിയും, രമേഷും മെഡിക്കൽ റെപ്പുകൾ ആയി, ഷാന്റോ ജോലി തെണ്ടാൻ ഡൽഹിക്കു പോയി.

ഞാനും, അക്കോഷേട്ടനും, ഫോർക്കുമൊക്കെ ജീവിതം ചോദ്യചിഹ്നമാക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഡിഗ്രി റിസൾട്ട് വന്നു, കോളേജിൽ രാമു ഒന്നാമൻ. കേരളത്തിൽ ആകെ പന്ത്രണ്ടു സീറ്റ് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന എം.എസ്.സി ഇലക്ട്രോണിക്സിനു ചേർന്നു രാമു.
ഞങ്ങൾ കുറച്ചു പേർ എം.സി.എ എൻട്രൻസിന് കംബൈൻഡ് സ്റ്റഡി തുടങ്ങി. രാമുവും കൂടി ഇടക്കൊക്കെ. എൻട്രൻസ് റിസൾട്ട് വന്നതും രാമുവാണ് ഓടിയെത്തി ഞങ്ങളെ അറിയിച്ചത്. "എനിക്ക് കുറച്ചു കൂടെ പ്രിപ്പയർ ചെയ്യാമായിരുന്നു. ഇനി അടുത്ത വർഷം നോക്കണം. ഈ എം.എസ്.സി യൊക്കെ പഠിച്ചിട്ടെന്തു ചെയ്യാനാ. ഉണ്ണിയും, അശോകനും നോട്ടുകൾ കളയാതെ എനിക്ക് തരണം. ആ നോട്ട്സ് പഠിച്ചാൽ എനിക്കുറപ്പാ, നിങ്ങളെപ്പോലെ എനിക്കും കിട്ടും". "അതിനെന്താ രാമു, നോട്ടുകൾ ഞാൻ എത്തിക്കാം. ഞാനും അശോകനും നിന്നെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യാം. നീ വിഷമിക്കേണ്ടടാ, അടുത്ത വർഷം നിനക്ക് ഉറപ്പാ". അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞത് ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.

ആഴ്ചകൾക്കു ശേഷം നോട്ടെല്ലാം എടുത്ത് രാമുവിനെ കാണാൻ ചെന്ന ഞാൻ അവന്റെ വീട് അടച്ചു കിടക്കുന്നതു കണ്ടു. "രാമു വീട്ടിൽ ഇല്ലേ ജോൺസേട്ടാ..", ഞാൻ ചോദിച്ചു. "അവനവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടെടാ. കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി ഫുൾടൈം പഠിപ്പാണ്. എം.എസ്.സി ഒന്നാം വർഷപ്പരീക്ഷക്കു നന്നായി പഠിക്കണ്ടെ. ആര് വന്നാലും ശല്യപ്പെടുത്തേണ്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയേ പറഞ്ഞിരുന്നു". ജോൺസേട്ടന്റെ അടുത്ത് നിന്നൊരു ബീഡിയും വാങ്ങി ഞാൻ രാമുവിന്റെ പഴയ കഥകൾ പങ്കിട്ടു. ഏകദേശം ഒരു മണിയായപ്പോൾ നോട്ടെല്ലാം രാമുവിന് കൊടുക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ച ശേഷം, ജോൺസേട്ടനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ ടൗണിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

ടൗണിൽ കറങ്ങി നടന്ന് ഏകദേശം മൂന്ന് മണിയായപ്പോൾ സതീഷിന്റെ വീട്ടിലേക്കു നീങ്ങി. വഴിക്കു വെച്ച് തന്നെ സതീഷ് സൈക്കിളിൽ പാഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ടു. "ടാ.. നീ അറിഞ്ഞോ, നമ്മുടെ രാമു വിഷം കഴിച്ചു മരിച്ചു, ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് ഏകദേശം 1:30 നായിരുക്കും മരിച്ചതെന്നാ ഡോക്ടർ പറയുന്നേ. ഏകദേശം രണ്ടു മണിക്ക് കൂട്ടുകാരുടെ നോട്ടുബുക്ക് കൊടുക്കാൻ ചെന്ന ജോൺസേട്ടനാ കണ്ടേ. അവന്റെ അമ്മയും, അവനിഷ്ടമുള്ള ആ പെൺകുട്ടിയും ന്യൂസ് അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ബോധം കെട്ട് വീണതാ. ഇതുവരെയും എണീറ്റിട്ടില്ലെന്നാ കേട്ടത്. എന്നാലും എന്റെ ഉണ്ണി, അതും രാമു... ഞാൻ എന്ത് പറയാനാ... അവനെന്തിന്റെ കുറവായിരുന്നു". പിന്നെ പറഞ്ഞോതൊന്നും ഞാൻ കേട്ടില്ല, വീഴാതിരിക്കാൻ സതീഷിന്റെ സൈക്കിളിൽ ഞാൻ മുറുക്കെ പിടിച്ചു.

മരവിപ്പ് തീർന്നപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോന്നു. ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ മുറിയിൽ കയറി മണിക്കൂറുകളോളം ഉറങ്ങി. "എന്തൊരു ഉറക്കാടാ ഇത്, നീ രാത്രി കാക്കാൻ പോയോ. ഇങ്ങനെയുണ്ടോ ഒരു പകലുറക്കം". അമ്മൂമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, എപ്പോഴോ ഞാൻ ഉണർന്നു.

പിന്നെ ഞാൻ രാമുവിന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ടില്ല. ആ അമ്മയെയും, അച്ഛനെയും അഭിമുകീകരിക്കാൻ ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പക്ഷേ ആ മരണം എന്നെ മാറ്റി, ആദ്യമായി രാമുവിനോടെനിക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി. വെറുപ്പ് വളർന്നു വളർന്ന് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നവരോട് പുച്ഛവും, പരിഹാസവും തോന്ന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ എല്ലാത്തിനും കാരണം രാമു മാത്രമായി.

മുപ്പതു വർഷമായി രാമു മരിച്ചിട്ട്, അവനെ വെറുക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടും. ഈയടുത്ത് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വേറൊരു സംഭവം നടന്നു, എനിക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ ആത്മഹത്യക്കു ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ദൈവാനുഗ്രഹം കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു, അപ്പോൾ മാത്രമേ ഞാൻ ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചുള്ളൂ, തെറാപ്പിയും, സി.ബി.ടി യും, ഡി.ബി.ടി യും ചെയ്ത് സൈക്യട്രിസ്റ്റുകളെ കണ്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ എനിക്കൊന്നു മനസ്സിലായി... "ഡിപ്രെഷൻ" എന്ന മഹാരോഗത്തിന്റെ അവസാന സ്റ്റേജ് ആണ് ആത്മഹത്യ. ആരും സ്വബോധത്തോടെ അത് ചെയ്യില്ല. എന്നാൽ സമയമായാൽ അത് തടുക്കാൻ സ്വയം കഴിയുകയും ഇല്ല. ഇവർ സഹായം ലഭിച്ചാൽ മാത്രമേ രക്ഷപ്പെടൂ. "ഇമ്പൾസീവ്നെസ്" എന്ന വാക്കിനു ഇത്രയും ആഴമുണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ മുപ്പതു വർഷം എടുത്തു ഞാൻ.

ആത്മഹത്യയെന്ന വാക്കു കേൾക്കുമ്പോൾ രാമുവിനെ വെറുത്തിരുന്ന ഞാനിപ്പോൾ എന്നോട് സഹതപിക്കുന്നു. അന്നു അവന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ കയറിയിരുന്നു എങ്കിൽ, ഒരു പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ രാമു ഇന്നും ജീവനോടെ ഇരുന്നേനെ.

--------
നിങ്ങളോ, നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്നവരോ മാനസികമായി അസ്വസ്ഥകൾ അനുഭവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ സഹായം എത്തിച്ചു കൊടുക്കു. നമ്മൾ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് "മെന്റൽ" എന്ന വാക്ക് ഭ്രാന്തിന്റെ പര്യായമാണ്. എല്ലാ മാനസിക അസുഖങ്ങളും ഭ്രാന്ത് അല്ലെന്നും, ഏറിയ പങ്കും ചികിൽസിച്ചു ഭേദമാക്കാമെന്നും നമ്മളോരോരുത്തരും മനസ്സിലാക്കണം. ഇവിടെ "ജഡ്ജ്മെന്റൽ" ആകാതെ സഹായം നൽകുക. ഇതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഈ കഥയെഴുതാൻ ഞാനിന്നുണ്ടാകുമോ എന്തോ...

ആദ്യത്തെ അമേരിക്ക ട്രിപ്പ്

2023-02-09T10:48:00.004-07:00

ഡിഗ്രിക്ക് ശേഷം ജോലി അലഞ്ഞു തേരാ പാരാ നടക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഐ.എ.എസ് തലയ്ക്കു കയറിയത്. കോമ്പറ്റിഷൻ സക്‌സസ് മാസികകൾ വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അത് മിക്കവാറും വ്യാമോഹം മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലായി. പിന്നെ യു.പി.എസ്.സി യും, പി.എസ്.സി യും മാത്രമായി മോഹം. അതിനു പഠിക്കാൻ ടൗണിലെ ഒരു അക്കാഡമിയിൽ ചേർന്നു. കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരെനിക്ക് ജോലി ഓഫർ ചെയ്തു. അങ്ങിനെ മാസം അഞ്ഞൂറ് രൂപ സമ്പാദിക്കുന്ന ഒരു ജോലിക്കാരനായി മാറി ഞാൻ.

ചായക്ക്‌ അമ്പതു പൈസയും, മിനിമം ബസ് ചാർജ് എഴുപത്തഞ്ചു പൈസയും ഉണ്ടായിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിലെ മാസശമ്പളം എന്റെ തലക്കനം അല്പസ്വല്പം കൂട്ടി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിശയോക്തി ഒന്നുമില്ല. അക്കാഡമിയിൽ മാഷായ ഞാൻ, കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന സ്റ്റുഡന്റ്സിനെ സ്വപ്നം കണ്ടു നടന്നു. ആയിടക്കാണ് കമ്പ്യൂട്ടർ ജോലികളെക്കുറിച്ചു അറിഞ്ഞത്. മാസം പതിനായിരമോ അതിൽ കൂടുതലോ ശമ്പളം കിട്ടാൻ കമ്പ്യൂട്ടർ പഠിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. എൻ.ഐ.ഐ.ടി ആയിരുന്നു ടൗണിലെ ഏറ്റവും നല്ല ട്രെയിനിങ് സെന്റർ. അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ അറിഞ്ഞു… wordstar ഉം, lotus ഉം മാത്രം പഠിക്കാൻ ആയിരങ്ങൾ ചിലവാക്കണം. അത്രയും ചിലവാക്കണമെങ്കിൽ കക്കാൻ പോകേണ്ടി വരുമെന്ന അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾക്കു ഉത്തരമെന്നോണം, എപ്പോഴെങ്കിലും കമ്പ്യൂട്ടർ പഠിക്കുമ്പോൾ ടൈപ്പിംഗ് സ്പീഡ് കൂടാൻ അടുത്തുള്ള ടൈപ്പ് റൈറ്റിംഗ് ഇൻസ്റ്റിട്യൂട്ടിൽ ചേർന്നു. ഇൻസ്റ്റിട്യൂട്ടിലെ പ്രേമകഥകൾ കേട്ട്, ലൈൻ അടിക്കാൻ അവസരം കാത്തിരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു കമ്പ്യൂട്ടർ പഠിക്കാൻ ഏറ്റവും നല്ലതു എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോഴ്സ് ആണെന്നും, പക്ഷെ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞവർക്ക് നല്ലതു എം.സി.എ ആണെന്നുമുള്ള പുതിയ ന്യൂസ് അറിഞ്ഞത്. എല്ലാം നിർത്തി വെച്ച് ഞാൻ എം.സി.എ എൻട്രസ് പരീക്ഷക്ക് പ്രിപ്പറേഷൻ തുടങ്ങി.

എം.സി.എ കോഴ്സ് സി.എ (ചാർട്ടേർഡ് അക്കൗണ്ടന്റ്) യുടെ പോസ്റ്റ് ഗ്രാജുവേഷൻ അല്ലെന്നും, അത് കമ്പ്യൂട്ടർ പഠനമാണെന്നും വിവരദോഷികളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി, എം.സി.എ ഡിഗ്രി എടുത്ത ഞാൻ എന്റെ കുഗ്രാമത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഐ.ടി ക്കാരനായി. താമസിയാതെ സാമാന്യം നല്ല ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലിക്കു കയറി. പതിനായിരം രൂപയിൽ കൂടുതൽ ശമ്പളം വാങ്ങി, ബാംഗളൂരിലെ എം.ജി. റോഡും, ബ്രിഗേഡ് റോഡും, പബുകളും ഹരമാക്കി മാസങ്ങൾ നീക്കി. Y2K പോപ്പുലർ ആയ ആ കാലത്തായിരുന്നു പല കമ്പനികളും വളർച്ച തുടങ്ങിയത്. നൂറു പേരിൽ താഴെ ജീവനക്കാരുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ കമ്പനി വളർന്നു വളർന്നു ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറ് പേരായി മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ. COBOL എന്ന വാക്കിന്റെ സ്പെല്ലിങ് അറിയാമെങ്കിൽ ജോലി ഉറപ്പാണെന്നായിരുന്നു അന്നത്തെ വേദവാക്യം. ജോലിക്കു പഞ്ഞമില്ലാതിരുന്ന ആ നല്ല നാളുകൾ ഇനി വരുമോ എന്തോ…

കൂടുതൽ ശമ്പളവും, അമേരിക്കൻ ട്രിപ്പും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ഓഫറുകൾ ബാംഗ്ലൂർ മുഴുവനും മാറ്റൊലി കൊണ്ട ആ ദിനങ്ങളിൽ, എന്റെ കമ്പനിയുടെ ലോബിയിൽ ഇന്റർവ്യൂ നടത്തി, പല കമ്പനികളും ആളുകളെ പൊക്കികൊണ്ടു പോയപ്പോൾ ഗേറ്റിനു പുറത്തൊരു ബോർഡ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, "Trespassers will be recruited". അങ്ങിനെ ലോബി ഇന്റർവ്യൂകൾ അവസാനിച്ചു, ഇന്റർവ്യൂവിന് പോകാൻ ലീവ് എടുക്കേണ്ട ഗതികേട് വന്നു. ലീവ് ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ, "ഇന്ന് എവിടെയാ ഇന്റർവ്യൂ" എന്ന മാനേജരുടെ ചോദ്യം അസഹ്യമായി. തിങ്കൾ മുതൽ വെള്ളിവരെ ജീൻസും, ടി-ഷർട്ടും, ചെരിപ്പും ധരിച്ചു കമ്പനിയിൽ വരുന്ന പലരും ശനിയാഴ്ചകളിൽ ഫുൾകൈ ഷർട്ടും, ഡ്രസ്സ് പാന്റും, ലെതർ ഷൂസും, കഴുത്തിൽ ടൈയും കെട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്, കമ്പനികൾ ഇന്റർവ്യൂ എല്ലാം ശനിയാഴ്ചകളിലേക്കു മാറ്റിയെന്ന നഗ്നസത്യം.

കുറച്ചു നാളുകൾക്കുള്ളിൽ എന്റെ റൂംമേറ്റും ഒപ്പിച്ചു ഒരു ഷോർട് യു.എസ് ട്രിപ്പ്. മൂന്നു മാസത്തെ ട്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞു വന്ന അവന്റെ വീരവാദങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലും അമേരിക്കൻ സ്വപ്നം ഉണർന്നു. ഇന്റർവ്യൂകൾ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ തേടിയ വള്ളി ഒന്ന് കാലിൽ ചുറ്റി. എന്റെ ടീമിനെ കമ്പനി അമേരിക്കയിലേക്ക് മാറ്റുന്നു. ആനന്ദലബ്‌ധിക്കിനി എന്ത് വേണം.

മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു H1B വിസ വന്നപ്പോൾ Van Huesen ഷോറൂമിൽ കയറി ഫോർമൽ പാന്റ്സ്, ഷർട്ട്, ഷൂസ്, ടൈ ഇത്യാദി സാമഗ്രികൾ പൈസ കടം വാങ്ങി പർച്ചേസ് നടത്തി. യുദ്ധത്തിന് പോകുന്നതിനു മുൻപ് യാത്ര പറയാൻ വന്ന പട്ടാളക്കാരനെ പോലെ ഞാനും നാട്ടിലെത്തി. യാത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞു തലേന്ന് രാത്രി തന്നെ തിരുവനതപുരം എയർപോർട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. രാവിലെ ആദ്യത്തെ ഇന്ത്യൻ എയർലൈൻസിൽ ബോംബക്ക്, പിന്നത്തെ യാത്ര ഡെൽറ്റ എയർലൈൻസിലും.

സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു അതിബുദ്ധി തോന്നി, ഡ്രസ്സ് മാറ്റാൻ. ബാത്റൂമിൽ കയറി ടൈ കെട്ടി കോട്ടിട്ട്, ഫോർമൽ ആയി പുറത്തു വന്നപ്പോൾ ഒരു പരിഹാസപാത്രമായോ ഞാൻ എന്ന ചിന്ത മനസ്സിൽ വരാതിരുന്നില്ല. തുറിച്ചു നോക്കുന്നവരുടെ മനസ്സ് ഞാൻ മാനത്തു കണ്ടു, "അല്പന് അർത്ഥം കിട്ടിയാൽ അർദ്ധരാത്രിയിലും കുട പിടിക്കും...".

ക്ഷീണം കൊണ്ട് പ്ലെയിനിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയ ഞാൻ ലാൻഡിംഗ് സമയത്താണ് എണീറ്റത്. പ്ലെയിൻ നിന്നപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും കൂടെ പുറത്തിറങ്ങി. ബോംബെ എയർപോർട്ടിൽ, വാതിലിനടുത്തു നിൽക്കുന്ന ബി.എസ്.എഫ് സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് എല്ലാ യാത്രക്കാരുടെയും ബോർഡിങ് പാസ് വാങ്ങി നോക്കുന്നു. എന്റെ ഡ്രസ്സ് കണ്ടു അന്തം വിട്ട ഗാർഡ് എന്നോട് കുശലം ചോദിച്ചു, "ആപ് ബിസിനസ് കേലിയെ ആയാ ഹേ ക്യാ?". ഞാൻ മുറിഹിന്ദിയിൽ ഉത്തരം പറയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്നെ തടഞ്ഞു, "കുഴപ്പം ഇല്ല സർ, കണ്ണൂരിലാ എന്റെ വീട്, സാർ പൊയ്ക്കോ, നേരം വൈകണ്ട..", എന്റെ ബോർഡിങ് പാസ് നോക്കാത എന്നെ വിട്ടു. ഡൊമസ്റ്റിക് ടെർമിനലിൽ നിന്നും ഇന്റർനാഷണൽ ടെർമിനലിലേക്കുള്ള യാത്ര ദുരിതം പിടിച്ചതാണെന്നും, ടാക്സി ഡ്രൈവർമാരെല്ലാം കള്ളന്മാരാണെന്നും അറിഞ്ഞ ഞാൻ, കാറും കൊണ്ട് വരാൻ സുഹൃത്തിനോട് മുൻപേ പറഞ്ഞിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം കാണാൻ പോകുന്ന സുഹൃത്തിനു മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു ബാഗ്ഗജ് ക്ലെയിമിലേക്കു നടന്നു.

ബാഗുകൾ ഓരോന്നായി വന്നു. അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിട്ടും എന്റെ എന്റെ ബാഗ് വന്നില്ല. പാനിക്കറ്റാക്കടിച്ച ഞാൻ കൗണ്ടറിൽ പോയി ചൂടായി. സോറി പറഞ്ഞ ശേഷം എന്റെ ബോർഡിങ് പാസ് നോക്കിയ കൗണ്ടറിലെ സുന്ദരി എന്നോട് ഒരു ബെഞ്ചിലിരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു പോലീസുകാരും, സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡുകളും എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. "സാർ എങ്ങോട്ടാ ടിക്കറ്റ് എടുത്തേ", കൂട്ടത്തിലുള്ള സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ അലറി. "ബോംബെയിലേക്ക്", പേടിച്ചു വിറച്ചു ഞാൻ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളെന്തു പണിയാ ഈ കാണിച്ചേ, ഈ പ്ലെയിൻ മാങ്കളൂര് വഴിയാ ബോംബേക്കു പോണേ, ഇത് മാങ്കളൂര് എയർപോർട്ടാ. ഒരു പാസഞ്ചർ മിസ്സിംഗ് ആയതു കൊണ്ട്, പ്ലെയിൻ എടുക്കാൻ പറ്റില്ല. ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു മണിക്കൂർ ലേറ്റ് ആയി. നിങ്ങളൊക്കെ എജുക്കേറ്റഡ് അല്ലെ, ഇങ്ങിനെയാണോ പെരുമാറേണ്ടേ...".

സ്വന്തം ഗാത്രത്തിലൊളിച്ചു, തല താഴ്ത്തി അവരെ പിന്തുടർന്ന ഞാൻ, മുൻപ് കണ്ട സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് തകർന്നു പോയി. "കോട്ടും, സൂട്ടും, പാപ്പാസും ഇട്ട് കഴുത്തിൽ കോണകവും ചുറ്റി ഓരോന്നിറങ്ങിക്കോളും, മനുഷ്യന്റെ ജോലി കളയാൻ...."

ഒരു തീവണ്ടി യാത്ര

2023-01-20T16:41:00.005-07:00

കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എൻ.സി.സി ആയിരുന്നു എന്റെ വീക്നെസ്. ക്‌ളാസിൽ കയറേണ്ട, ഡിഗ്രിക്ക് ഗ്രേസ് മാർക്ക് കിട്ടും, സി സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ടെങ്കിൽ എഞ്ചിനീറിങ്ങിനു റിസർവേഷൻ, ഗവണ്മെന്റ് ചിലവിൽ ഇന്ത്യ മുഴുവൻ തെണ്ടാനും പറ്റും. അത് മാത്രമോ പെൺപിള്ളേരുടെ ഗേൾസ് ഡിവിഷൻ ക്യാമ്പിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ സൊറ പറയാനും, ലൈൻ അടിക്കാനും ചാൻസ് കിട്ടും. മെൻസ് ഒൺലി കോളേജിലെ പെമ്പിള്ളേരില്ലാത്ത ബോറടി മാറ്റാൻ എൻ.സി.സി യിൽ ഞാൻ ചേർന്നത് ഇങ്ങിനെ പലതും സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടായിരുന്നു.

കാത്തിരുന്നു കാത്തിരുന്നു അവസാനം കോളേജിനടുത്ത ഒരു എൽ.പി സ്കൂളിൽ ക്യാമ്പ് വന്നു. സ്വപ്നസാൽക്കാരത്തിന് കറങ്ങി നടന്ന ഞാൻ ചാടിക്കയറി പേര് കൊടുത്തു. സ്‌കൂളിലെ പൊടി നിറഞ്ഞ ക്ലാസ് മുറിയിൽ ഇന്ത്യൻ പട്ടാളം ഉപേക്ഷിച്ച കരിമ്പടവും, കാക്കി വസ്ത്രങ്ങളും, രണ്ടു കിലോ വരുന്ന ലാടം വെച്ച കറുത്ത ബൂട്സും, കീറിപ്പറഞ്ഞ കിറ്റ് ബാഗും അടുക്കി വെച്ച് പെമ്പിള്ളേരെയും സ്വപ്നം കണ്ടു കിടന്നു. അന്ന് രാത്രി ഉണക്കറൊട്ടിയും, ശർദ്ദിക്കുന്ന സബ്ജിയും കഴിച്ചു വെടി പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ആദ്യത്തെ പണി കിട്ടി. ക്യാമ്പിൽ പെൺപിള്ളേർ ഇല്ല, ആണുങ്ങൾ മാത്രം.

ഹവിൽദാറുടെ രാവിലത്തെ തെറികേട്ട് ഉണർന്ന ശേഷമുള്ള പി.ടി യും, ക്രോസ്കൺട്രിയും, റൈഫിൾ മാർച്ചും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അറിയാവുന്ന എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും തെറി വിളിച്ചു ഞാൻ. ബാക്കിയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു കാര്യം ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. അടുത്ത ക്യാമ്പിൽ പെൺകുട്ടികൾ ഉണ്ടെങ്കിലേ ഞാൻ പോകൂ.

കോളേജിന് മുന്നിലൂടെ പോകുന്ന എല്ലാ സ്ത്രീ ജനങ്ങളേയും കമന്റടിച്ചും, സിനിമ കട്ട് ചെയ്തു ക്ലാസ്സിൽ കയറിയും മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അടുത്ത ക്യാംപിന്റെ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നു. മധ്യപ്രദേശിലെ ഗ്വാളിയോറിൽ ഇന്ത്യൻ പട്ടാളവും, കേരള പോലീസും കണ്ടം ചെയ്ത പോയിന്റ് ത്രീ നോട്ട് ത്രീ റൈഫിൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഫൈറിങ് ട്രെയിനിങ് ക്യാമ്പ്. പല സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ബെറ്റാലിയനുകൾ മാത്രമല്ല, ഗേൾ ബെറ്റാലിയനും ഉണ്ടാകും. ആനന്ദലബ്ധിക്കിനി എന്ത് വേണം. ഞാനും എന്റെ പേര് കൊടുത്തു.

ക്യാമ്പ് തുടങ്ങുന്നതിനു മൂന്ന് ദിവസം മുൻപ് ഞങ്ങൾ കെ.കെ എക്സ്പ്രെസ്സിൽ യാത്ര തുടങ്ങി. ഒരു ബോഗി മുഴുവനും റിസേർവ് ചെയ്തിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി. ബോഗിയിൽ ഫൈറിങ്ങിനുള്ള ത്രീ നോട്ട് ത്രീ റൈഫിളുകളും, കിറ്റ് ബാഗുകളും കയറ്റി, മാധവറാവു സിന്ധ്യ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് വേണ്ടി പ്ലാറ്റഫോറം മുഴുവനും മാർബിൾ ഇട്ട ഗ്വാളിയോർ സ്റ്റേഷൻ മനസ്സിൽ കണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അടുത്ത പാര. രാത്രി റൈഫിളുകൾക്കു പാറാവു നിൽക്കാനുള്ള ലിസ്റ്റ്. എന്റെ സ്ലോട്ട് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ തളർന്നു പോയി, രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മുതൽ നാല് വരെ ഞാൻ. കൂടെയുള്ള ആളെ കണ്ടപ്പോൾ അലപം ആശ്വാസം തോന്നി, എന്റെ കോളേജിൽ നിന്നുള്ള ഗെഡി.

പന്ത്രണ്ടു മണിയായപ്പോൾ, ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഞങ്ങളെ, മുൻപ് പാറാവു നിന്നവർ വിളിച്ചുണർത്തി. എന്റെ ഡ്യൂട്ടി റൈഫിളിന്റെ അടുത്തും, ഗെടിയുടെ ഡ്യൂട്ടി ബോഗിയുടെ വാതിലിലും. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഏതോ ഒരു സ്റ്റേഷനിൽ വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ പ്ലാറ്റ്ഫോർമിൽ ഇറങ്ങി കാപ്പി വാങ്ങിച്ചു. ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ച കണ്ടു നിർവൃതി പൂണ്ട ഞങ്ങൾ അകലെ ഒരു കളറ് കണ്ടു. കാണാൻ വലിയ മോശമില്ലാത്ത, കറുത്തു തുടുത്ത ഒരു സുന്ദരി. അവൾ ചിരിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കോരിത്തരിച്ചു. "അവളൊരു വെടിയാ അണ്ണാ, കാശുണ്ടെങ്കിൽ കാര്യം നടക്കും". ഗെഡിയുടെ എക്സ്പീരിയൻസ് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ നമിച്ചു.

ട്രെയിൻ പുറപ്പെട്ടു. ഞാൻ റൈഫിളിനടത്തും , അവൻ വാതിലിന്റെ അടുത്തും പാറാവു തുടങ്ങി. മയങ്ങിപ്പോയ ഞാൻ അവന്റെ കാലൊച്ച കേട്ടെണീറ്റു. "അണ്ണാ, കയ്യിൽ കാശുണ്ടോ, ഒരഞ്ചു രൂപ കിട്ടിയാൽ നന്നായിരുന്നു". ഈ പാതിരാത്രിക്ക് ഇവനെന്തിനാ പൈസ ആവോ. പോക്കറ്റിൽ തപ്പിയപ്പോൾ അഞ്ചു രൂപ കിട്ടി, അവനു കൊടുത്തു. "എന്തിനാടാ നിനക്ക് പൈസ" സന്തോഷത്തോടെ നിൽക്കുന്ന അവനോടു ഞാൻ ചോദിച്ചു. "നമ്മൾ പ്ലാറ്റ്‌ഫോറത്തിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട ആ പെണ്ണില്ലേ, അവൾ ട്രെയിനിലുണ്ട്. ഇരുപത്തഞ്ചു രൂപ ഉണ്ടെങ്കിൽ കാര്യം നടക്കും, എന്റെ കയ്യിൽ ഇരുപതേ ഉള്ളു".

"മച്ചാനെ, ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ പണി പാളും, പിന്നെ ജീവിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല, ആത്മഹത്യ മാത്രമേ വഴിയുള്ളു". "അണ്ണാ അതിനല്ലേ ടോയ്ലറ്റ്, അതിനകത്തു കയറി കുറ്റിയിട്ടാൽ ആരറിയാനാ". അവന്റെ വാക്ക് കേട്ട ഞാൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു, എന്തൊരു ധൈര്യം, ഇവൻ വെറും പുലിയല്ല, പുപ്പുലി തന്നെ. ഞാനൊക്കെ വെറുമൊരു പേടിത്തൊണ്ടൻ ശിശു. ഞാൻ അവനെ വീണ്ടും നമിച്ചു.

അവന്റെ ഭാഗ്യം കണ്ട് അസൂയയോടെ സ്വപ്നത്തിലാണ്ട എന്നെ ഉണർത്തിയത് ഗെഡിയുടെ കുലുക്കി വിളിയായിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചു കിതച്ചു നിൽക്കുന്ന അവനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു, "പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു വന്നിരിക്കുന്നു ഗൊച്ചു ഗള്ളൻ, മിടു മിടുക്കൻ". കൂടുതൽ വാക്കുകൾ കണ്ടു പിടിക്കാനാകാതെ, മനസ്സ് കൊണ്ട് സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു നിന്ന് പോയി ഞാൻ. എനിക്ക് സ്ഥലകാലബോധം വന്നപ്പോൾ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. അവന്റെ കിതപ്പും, വിയർപ്പും, വിളർച്ചയും, വിറയലും ഒക്കെ ഉദ്ധിഷ്ഠകാര്യത്തിനുള്ള ഉപകാരസ്മരണയല്ല. എവിടെയോ ഒരു സ്പെല്ലിങ് മിസ്റ്റേക്ക്.

ആ പെണ്ണ് വാതിൽ തുറന്നു ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തോ എന്തോ. എന്റെ മനസ്സ് കാട് കയറി തുടങ്ങി. ഞാൻ അവനോടു പറഞ്ഞു, "നീ എന്ത് വന്നാലും പേടിക്കേണ്ട. അവള് ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തെങ്കിൽ നമ്മൾ രണ്ടു പേരും മാത്രമേ അറിയൂ. ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല, എന്നെ നിനക്ക് വിശ്വസിക്കാം".

അല്പം കഴിഞ്ഞു വിറയലോക്കെ മാറി മനസ്സാന്നിധ്യം വീണ്ടെടുത്തപ്പോൾ അവൻ എന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു. "അണ്ണാ, ഞാൻ പല പെണ്ണുങ്ങളെയും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ പുരുഷലിംഗമുള്ള പെണ്ണിനെ കാണുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാ..."

സാക്ഷരതയും ഞാനും

2022-12-04T09:46:00.006-07:00

കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു കേരളത്തിലെ സാക്ഷരതാ വിപ്ലവം. വയോജന വിദ്യാഭ്യാസ ക്ലാസ് എടുത്താൽ ഗുണങ്ങൾ വളരെയധികം. നാട്ടിൽ മാഷെന്ന പദവിയും, ഡിഗ്രിക്ക് ഗ്രേസ് മാർക്കും കിട്ടും. അത് മാത്രമോ, ക്ലാസിനു സപ്ലൈ ചെയ്ത നോട്ടുബുക്കുകളും,പേന പെൻസിൽ എന്നീ ഉപകരണങ്ങളും മുക്കി സ്വന്തം ആവശ്യത്തിനുപയോഗിക്കാം. വൈകീട്ട് ഏഴു മുതൽ എട്ടു വരെ ആഴ്ചയിൽ രണ്ടു ദിവസം ക്ലാസ്. ക്രിക്കറ്റ് കളിയും, അമ്പലപ്പറമ്പിലെ ആൽത്തറയിൽ ഇരുന്നുള്ള വായിൽ നോട്ടവും, കമന്റടിയും കഴിഞ്ഞു പതുക്കെ എത്തിയാൽ മതി ക്ലാസ് എടുക്കാൻ. സംഭവം ഉഗ്രൻ. അങ്ങിനെ ഞാനും "സൈൻ അപ്പ്" ചെയ്തു എന്റെ നാട്ടിലെ നിരക്ഷരകുക്ഷികളെ സാക്ഷരരാക്കാൻ.

തുടക്കം അതിഗംഭീരം, ആദ്യ ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ ഞാൻ മാത്രം. അടുത്ത രണ്ടു ദിവസം കോളേജിൽ പോകാതെ ആളുകളെ ക്യാൻവാസ് ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങി. എനിക്കും കിട്ടി അഞ്ചു പേരെ. വൈകീട്ട് നാമം ജപിക്കുന്ന രണ്ടു അമ്മൂമ്മാസും, വെള്ളമടി സ്ഥിരം തൊഴിലാക്കിയ മൂന്നു ആപ്പൂപ്പൻസും.

ഇന്ന് പഠിച്ചത് നാളെ മറക്കുന്ന അവരുടെ പഴംപുരാണവും, പ്രേമകഥകളും, പിറക്കാതെ പോയ പിള്ളേരും, രാമായണവും, തെറിയുമൊക്കെ കേട്ട് ക്ലാസ് തുടങ്ങി. ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും ആയി സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. പഠനം നടന്നില്ലെങ്കിലും നോട്ടുബുക്കും, പേനകളും നിർബാധം എന്റെ കയ്യിലെത്തി.

വിഷുവും, മഴക്കാലവും ഓണവുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശിഷ്യഗണം ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു.അവസാനം പാറു അമ്മൂമ്മയും ഞാനും മാത്രമായി ക്ലാസ്സിൽ. ഇടയ്ക്കിടെ ആ സ്റ്റുഡന്റും മുങ്ങും. മോളുടെ പ്രസവം എടുക്കലും, കൊച്ചുമോന്റെ വയറിളക്കവും പാറുഅമ്മൂമ്മ സ്ഥിരമാക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എന്റ അതിമോഹങ്ങൾ പൊലിയാൻ തുടങ്ങി. അധ്യാപകനെ കരിവാരി തേക്കാൻ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയ പാറുഅമ്മൂമ്മ എനിക്ക് വെറും പാറു ആയി.

നൂറു ശതമാനം സാക്ഷരത സ്വപ്നം കണ്ടു നടന്ന ഞാൻ തകർന്നപ്പോൾ എനിക്കൊരു സാന്ത്വനം എന്ന പോലെ സിലബസ് മാറി. മലയാളം മുഴുവൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ടെന്നും, സ്വന്തം പേരെഴുതാൻ കഴിഞ്ഞാൽ നൂറു ശതമാനം സാക്ഷരനാകാമെന്നുമുള്ള ഗവൺമെൻറ് ഉത്തരവ് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ലോട്ടറി അടിച്ചു. പാറുവിനെ പേരെഴുതാൻ പഠിപ്പിക്കലായി എന്റെ പിന്നത്തെ "ഹെർക്യൂലിയൻ ടാസ്ക്". മാസങ്ങൾ എടുത്തു സ്വന്തം പേരെഴുതാൻ പാറുവിനെ പഠിപ്പിച്ചു ഞാൻ. അവസാനം പരീക്ഷ വന്നു... "ദി മോമെന്റ്റ് ഓഫ് ട്രൂത്".

പരീക്ഷയെടുക്കാൻ വന്ന സൂപ്പർവൈസറെ കണ്ടു ഞാൻ ഞെട്ടി. ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പറയും തറയും എന്നെ പഠിപ്പിച്ച കൊമ്പൻമീശ, ജോർജ്മാഷ്. കളികഴിഞ്ഞു നേരം വൈകി ക്ലാസ്സിൽ എത്തിയപ്പോൾ ബെഞ്ചിൽ കയറ്റി നിർത്തിയതിയതിനും, പെരുക്കപ്പട്ടിക പഠിക്കാഞ്ഞതിനു പെൺപിള്ളേരുടെ ഇടക്കിരുത്തി നാണം കെടുത്തിയതിനും പകവീട്ടാൻ കിട്ടിയ സുവർണാവസരത്തിനു ഞാൻ റെഡിയായി.

"എന്നെ അക്ഷരം പഠിപ്പിച്ച മാഷാ വന്നിരിക്കുന്നെ. നന്നായി പരീക്ഷ എഴുതണേ", പാറുവിന്റെ ചെവിയിൽ ഞാൻ വേദമോദി. "എന്താ മാഷേ, എന്നെ വിശ്വാസം ഇല്ലാന്നുണ്ടോ. എനിക്കെന്റെ പേരെഴുതാൻ പഠിപ്പിച്ച മോനെ നാണം കെടുത്താൻ പറ്റോ". ആ ആത്മവിശ്വാസത്തിനു മുൻപിൽ ഞാൻ ഒരു "വെറും വിനയൻ" മാത്രമായി.

പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു പാറു പോയപ്പോൾ ഗ്രേസ് മാർക്കും സ്വപ്നം കണ്ടു നിന്ന എന്നെ ജോർജ് മാഷ് അകത്തേക്കു വിളിച്ചു. "ശിഷ്യയെ നന്നായി പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഗുരുദക്ഷിണ അസാധ്യം", പാറുവിന്റെ ഉത്തരക്കടലാസ് നീട്ടി മാഷ് ചിരിച്ചു. കടലാസു വായിച്ച്‌ ബോധം കെടാൻ പോയ എന്നെ മാഷ് താങ്ങി. വലിയ അക്ഷരത്തിൽ വൃത്തിയായി പാറു അമ്മൂമ്മ പേരെഴുതിയിരിക്കുന്നു.... പീറ.

കള്ളൻ

2022-08-20T09:50:00.018-06:00

രാത്രി സ്വപ്നം കണ്ടു ഉറങ്ങിയിരുന്ന രാമൻ നായർ പുറത്തു ശബ്‍ദം കേട്ട് ഞെട്ടി എണീറ്റു. ഭാര്യ പോത്തുപോലെ കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്നു. കള്ളനും ബംഗാളിയും ഒക്കെ കഴുത്തറത്തു കളവു നടത്തുന്ന കാലം. ആരുടെയോ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട അയാൾ കട്ടിലിനടുത്തു വെച്ചിരുന്ന മുളവടിയുമെടുത്തു ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിലിനടുത്തേക്കു നീങ്ങി.

നാട്ടിലെ പ്രമാണിയും, അറുത്ത കയ്‌ക്ക്‌ ഉപ്പു തേക്കാത്തവനുമായ അയാളെ നാട്ടുകാർ വെറുത്തിരുന്നു. മക്കൾ രണ്ടു പേരും വിദേശത്ത്, കൈ നിറയെ പണം. നാട്ടുകാരുടെ അസൂയക്ക് വേറെ എന്ത് വേണം. ഭാര്യ ഒരു വശം തളർന്നു കിടപ്പിലായതിനു ശേഷം സ്ത്രീകളുടെ മുഖത്തല്ല നായരുടെ നോട്ടം എന്ന പൊതുജന സംസാരം കേട്ടുതുടങ്ങിയിട്ടു അധികനാളായിട്ടില്ല.

"ആരാടാ അവിടെ...". വാതിൽ തുറന്ന് അലറിയ നായരെ കണ്ടതും കള്ളൻ ഓടാൻ തുടങ്ങി. “കള്ളൻ, കള്ളൻ” എന്ന് വിളിച്ചു നായർ പുറകെയും.

ഓടി കവലയിലെത്തിയ രണ്ടു പേരെയും കത്തുന്ന ബീഡിയുമായി ലോകസമാധാനം ചർച്ചാവിഷയമാക്കിയ സ്ഥലത്തെ കുടിയന്മാർ തടഞ്ഞു.

"എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പൈസ ചോദിച്ചപ്പോൾ തല്ലാൻ ഓടിച്ചു കൊശവൻ". അത് കേട്ട് തരിച്ചു നിന്ന നായർ ആ മുഖം ശരിക്കും കണ്ടു. നാട്ടിലെ ദുർനടപ്പുകാരി, കിഴക്കേലെ ദാക്ഷായണി.

പിന്നത്തെ ഓട്ടത്തിൽ നായരായിരുന്നു മുന്നിൽ. ജനം പുറകെയും.

From airborne to chairborne

2013-04-19T12:51:00.001-06:00

Ialways wanted to post “Airborne to Chairborne” written by my senior, MP AnilKumar (Roll No.1122). It is a sad tale, how an Indian Air Force Pilot with flyingcolors ended up in a paraplegic home. He and his writings inspire us all Kazaks(cadets from Sainik School Kazhakkuttom, Kerala). When I am really down,I read this and it keeps me motivated. This article is taught in some of thestate schools in India. Thank you Anil, for this wonderful, inspiring saga.

Airborne to Chairborne

All my attempts to move my limbs were futile. The pain in the neck was excruciating and it intensified by the second. I was stumped for a moment but quickly recovered to realise the seriousness and significance of my inability to get up. I do not remember whether I screamed involuntarily, then, in sheer desperation. On that abominable night, my mind was in a medley of intense frustration, utmost dejection and extreme disappointment. For some timeless moments, I wished I were dead.

On 28 June '88, at around 2300 hrs, whilst returning to the Officers Mess on my motorcycle after night flying, I drove onto a road barrier just ahead of the technical area gate, inside Air Force Station, Pathankot. The impact of the helmet on the wooden bar wrenched my neck and broke the cervical spine. Fifteen minutes after the accident, I was taken to the Station Sick Quarters in an unconscious state. While being carried, my head was left unsupported. The base of the helmet (rear side) which was resting against the nape of the neck pushed the fractured vertebrae into the cervical spinal cord. (The casualty must always be carried in a stretcher, after immobilising his/her neck with a cervical collar.) The resultant spinal injury completely paralysed me below the neck.

After overnight's stay in Military Hospital (MH), Pathankot, I was transferred to Army Hospital, Delhi (AHDC). Neck surgery failed to mitigate my predicament.Though I had brief spells of consciousness during the fortnight's hospitalisation in AHDC, my memory fails to recollect my fight for survival. On 12 July '88, I was transferred to the Spinal Cord Injury Centre of MH Kirkee, Pune.

Two weeks after my admission, I gathered my wits and eagerly inquired about the prognosis. The medical officer looked up and motioned his hands skywards; perhaps he wanted me to adjure divine intervention. This charade instantly deflated my hopes but it lucidly conveyed the enormity and helplessness of the incurable nature of the incapacitation. Inconsistencies of life have always bemused me but not even the wildest nightmare presaged that one day I would fall prey to such a quirk of fate. The modicum of faith I had in Providence got shattered when I failed to show even an iota of improvement.

The cervical spinal injury (quadriplegia) necessitated me to lead a totally dependent life, tethered to the bed and wheel chair. Now, I am like a man fettered for life; unable to use my hands and legs, incontinent and spoon‑fed. Ironically, the most painful aspect of quadriplegia is the painlessness! It isn’t mere loss of tactile inputs and outputs but absolute dependence on someone else to accomplish mundane necessities and domestic chores that yoked me; even for things like swabbing ears and swatting flies.

Disuse atrophy had set in within a couple of months and took its toll by altering the geometry of my torso and limbs. The mirror replicated the image of a human skeleton swathed in a layer of wizened skin. Two years' stay in MH Kirkee taught me how to battle the numerous encumbrances and how to conquer the bouts of depression. With a smile on my face, I managed to dissemble the pangs of the heart. The Indian Air Force (IAF) realised my uselessness and discharged me from the service on 12 April '90. The silly accident dealt coup de grace to my aspirations and terminated my fledgling career in the IAF. In August '90, at the young age of 26, I got admitted in Paraplegic Home, Park Road, Kirkee, Pune, as an inmate to begin the second phase of my life ‑ afresh.

I was born and brought up in a village by name Chirayinkil, 35 kms north of Trivandrum. At the age of nine, I entered Sainik School, Kazhakootam. A slow learner and an unobtrusive student by nature, I had excelled consistently in both academics and sports. Later on, I was found worthy enough to be adjudged as the best Air Force cadet of 65th course of National Defence Academy (NDA), Khadakwasla, Pune and as the best in aerobatics of 134th Pilots Course of Air Force Academy, Secunderabad. In Dec '84, I was commissioned into the IAF as a fighter pilot. I had 700 hours of flying experience (including 500 hours offlying in a magnificent flying machine called MiG-21) during my truncated career in the IAF.

All my efforts to rationalise personal catastrophes have always mystified and at times stupefied me. To adapt to the new challenges posed by the debility, I had to unshackle myself from the self‑imposed stupor. Therefore, in Sep '90, I decided to learn the art of writing by holding a pen in my mouth (because of dysfunctional hands). I began scribbling illegibly but was chagrined to find little progress even after 3 weeks' laborious efforts. Then, I decided to change tactic and wrote a letter to Sheela George, the person who kept on chivvying to start mouth‑writing (earlier I had paid little attention to her exhortations). My joy knew no bounds when I completed the few lines that embodied my first mouth‑written letter. Initially, I found my hard work to be amere pie in the sky; but, 4 to 5 months' assiduous efforts resulted in attaining a readable style of writing. This modest achievement enabled me in reviving the chain of correspondence and begetting new friends.

In May 1991, I was presented with an electrically operated wheel chair, with chin controls for manoeuvring, thanks to the benevolence of the IAF. Motorised mobility, though only a poor substitute for natural one, has enlivened my lifestyle considerably.

It was Wing Commander PI Murlidharan, my former flight commander, who mooted the use of a personal computer (PC), as a writing tool. He added that it would assist me to utilise my mental faculty to the hilt. Hitherto unsuccessful attempts in procuring a keyboard (modified to suit my requirements) have somewhat emasculated my resolve. Nonetheless, my hope of acquiring a PC remains undiminished.

In the meantime, I toyed with the idea of teaching. For some untenable reasons, I kept on declining the offers by bringing one imaginary reason or another asan ad hoc excuse. Aforesaid setbacks not withstanding, I'm very hopeful of converting the second phase of my life into something as meaningful as the one I would have had from the confines of a cockpit.

Believe it or not, every dark cloud has a silver lining. To surmount even seemingly insuperable obstacles, one has to muster the remnant faculties and shun the thought of disability and then canalise one's dormant energies purposefully and whole‑heartedly. It isn't just physical ability and average intelligence but an insatiable appetite for success and an unflagging willpower that would texture the warp and woof of the fabric called human destiny. Greater the difficulty, sweeter the victory.

Trip to Glacier National Park - Part 5 (GoingToTheSun Road)

2013-04-10T14:04:00.000-06:00

The best experience in the trip was driving “Going To The Sun road”. This road was completed in 1932 and goes over the continental divide at Logan pass. The road, 53 miles long, is a National Historic landmark and Historic Civil Engineering landmark.

The road is one of the most difficult roads in North America to snowplow in the spring. Up to 80 feet (24 m) of snow can lie on top of Logan Pass, and more just east of the pass where the deepest snowfield has long been referred to as Big Drift. The road takes about ten weeks to plow, even with equipment that can move 4000 tons of snow in an hour. The snowplow crew can clear as little as 500 feet (150 m) of the road per day. On the east side of the continental divide, there are few guardrails due to heavy snows and the resultant late winter avalanches that have repeatedly destroyed every protective barrier ever constructed. The road is generally open from early June to mid October, with its latest ever opening on 13 July (in 2011).
Lake McDonald is approximately 10 miles (16 km) long, and over a mile (1.6 km) wide and 472 feet (130 m) deep with a surface area of 6,823 acres (27.6 km²).

Views from both sides of the road

Trip to Glacier National Park - Part 4 (Lake McDonald lodge and around)

2012-09-13T13:07:00.002-06:00

Lake McDonald lodge is located next to Lake McDonald in Glacier national park. Some pictures from around that area.
The Lake McDonald Lodge, built in 1895, is a historic lodge located within Glacier National Park, on the southeast shore of Lake McDonald. The lodge is a 3-1/2-story structure built in a Swiss chalet style based on Kirtland Cutter's design. The foundation and first floor walls are built of stone, with a wood-frame superstructure. The lobby is a large, open space that extends to the third story. It has a massive fireplace and a concrete floor scored in a flagstone pattern, with messages in several Indian languages inscribed into it. The rustic lodge is a National Historic Landmark. (Info from http://en.wikipedia.org/wiki/Lake_McDonald_Lodge).

The lodge

Bear grass flower

One of our friends had promised to take us in their Canoe. They lost everything in the “Waldo Canyon Fire”. We were talking about them when we saw a family canoeing in the lake. When we met the family later, we told our friend’s story. To our surprise, they were also from Colorado Springs and had lost their rental property in the same fire. It became a bigger surprise, when my daughter pointed out that, their daughter and mine kindergarten classmates. What a small world we live in! Next day we had a blast when they allowed us to borrow their canoe.

The Red tour buses

Trip to Glacier National Park - Part 3 (West Glacier & Waterton Lake)

2012-09-10T09:58:00.002-06:00

Finally we reached West Glacier, Glacier National Park, MT. We camped in our popup for the next five days. The campground was next to McDonald Lake. What a beautiful place. First day we checked with the Canadian visitor center (West Glacier) to plan our trip to Waterton National Park across the border. To take our 14 pound dog with us, we had to have his vaccination records which we didn’t take. The daycare also couldn’t take him. Our Vet, faxed the records to visitor center within an hour. We are thankful to the vet and people in the visitor center for all their help.

West Glacier

My family

Canadian visitor center in West Glacier

“Waterton Lakes National Park” is a national park located in the southwest corner of Alberta, Canada, and borders Glacier National Park in Montana, USA. Waterton was Canada's fourth national park, formed in 1895 and named after Waterton Lake, in turn after the Victorian naturalist and conservationist Charles Waterton. The park contains 195 sq mi (505 sq.km ) of rugged mountains and wilderness. In 1932, Waterton-Glacier International Peace Park was formed from Waterton and Glacier. It was dedicated to world peace by Sir Charles Arthur Mander on behalf of Rotary International. Although the park has a lot of diversity for its size, the main highlight is the Waterton lakes—the deepest in the Canadian Rockies—overlooked by the historic Prince of Wales Hotel National Historic Site (Info taken from http://en.wikipedia.org/wiki/Waterton_Lakes_National_Park).

Driving to Waterton National Park

Canadian border

Boat ramp, Waterton Lake

My kids, Nidhi & Ratna

Prince Wales Hotel

Boat ride to US side

US-Canada Border

Goat Haunt - US side

View from Prince Wales hotel

Wildlife in town

Cameron Lake

Trip to Glacier National Park - Part 2 (Lewis & Clark Cavern State Park, MT)

2012-08-16T10:33:00.003-06:00

On the second day of our trip to Glacier NP, we camped at Lewis and Clark Cavern State Park, White Hall, MT. We had a long drive that day and were lucky to setup our camper just before the thunderstorm.

Next day morning we visited the Caverns near the campground. It was a nice hike and saw a lot of formations - stalactites, stalagmites, columns, and helictites. Most places it was dark where no flash photography was allowed, in some places, they had pure white light shining on them to display the actual colors.

Hike to the cavern entrance from visitor center

Old entrance to the caverns

Lamp used by the visitors inside the caverns in olden days

Formations

Trip to Glacier National Park - Part 1 (Camping in North Tongue campground, WY)

2012-07-30T13:11:00.001-06:00

We got a popup camper this April. We have been camping all of summer. Last month, after Waldo Canyon fire was settled, we decided to take a road trip to Glacier National Park, MT. First night we camped at North Tongue campground WY. It was a real gem. Here are some pictures from that evening.

Entrance to the campground

Our campsite

The popup (Rockwood Freedom 2318g)

The wild flowers and the creek

People were camping everywhere even outside the campground

Waldo Canyon fire, Colorado Springs

2012-07-23T11:53:00.003-06:00

It has been a looong while since I updated this page. I think it’s time.
Recently a lot of families here in Colorado Springs were affected by Waldo Canyon fire. 32 thousand people were evacuated, 346 families do not have their homes to go back to and 2 lost their lives. We were among the 32000 evacuees who stayed outside for a few days.

The first responders did an awesome job saving the houses and containing the fire. However people were not happy about the reverse 911 mechanism. A lot of people didn’t get notified in time. We got 10 minutes to grab our things and leave. High winds gusting to 65 miles per hour, 100+ degrees F (40+ degree C), dry undergrowth and pines made the fire so unpredictable and fast.

Just before leaving my home, I managed to get some pictures of the frightening smoke in my neighborhood. It was scary watching the trees and houses on the other side of the street (250 ft. from my home) burning. We were skeptical if our house would survive that night.

Four days later we were allowed to return. There was smell of smoke everywhere. Our next neighborhood, Mountain Shadows, had the biggest loss. We were happy to see our neighborhood survive but we feel so sad for those who lost everything.

Smoke seen from Colorado Springs Airport on Monday.

It was getting closer.

Fire reached Garden of the Gods Park on Tuesday Morning.

Smoke and fire seen from my home - Tuesday afternoon.

Sun turning orange due to smoke.

Fire seen from 20+ miles away – Tuesday night.

Denver Museum of Nature and Science

2010-12-13T08:24:00.001-07:00

Last weekend we went to Denver museum to see King Tutt’s exhibition by National Geographic. We were disappointed to know later that the exhibition was in Denver Art Center. So we ended up spending our day in the museum one more time.

These exhibits are life like, behind the glass. I had posted some pictures similar to this before (taken during my previous visit).

This exhibit was interesting, no water just the lighting.

The Balloons…

2010-12-06T08:33:00.003-07:00

Nice summer mornings, here in Colorado Springs, bring balloon enthusiasts to town. They get ready for their ride from the Memorial Park. The sequence of events follows.

Fill the balloon with hot air, take off, do a touch down in the Prospect Lake and start the ride (If they are really unlucky, these touchdowns can result in wet riders).

From the Balloon...

I just lied, the above picture was taken from Rocky mountain during our trip.

Breckenridge and around

2010-11-29T12:57:00.005-07:00

Last summer we took a cabin in Breckenridge, CO. Here are some pictures around that cabin.

The Montgomery reservoir, near Hoosier pass, is one of the sources of drinking water to the town of Colorado Springs.

Here are some facts about the Gondola.

It travels around 7500 feet from bottom to top with a vertical rise of 396 feet.

It has 121 cabins and 28 towers and transports around 3,000 travelers an hour on a busy day.

A picture taken from inside the cabin.

Colorado’s first alpine slide began its operation in 1978 in Breckenridge.

Fall in my neighbourhood

2010-11-08T08:15:00.000-07:00

I usually drive around to see fall colors. But this year, I had too many excuses for not doing that. So here are some pictures around my house during the beautiful fall.

Camping Snowblinds (part 3)

2010-10-25T12:43:00.000-06:00

Here are some more pictures around the Snowblinds campground, mostly taken in the late afternoon.

Camping at Snowblinds (part 2)

2010-10-18T12:35:00.011-06:00

During our camping at the Snowblinds campground, we drove through the forest service roads around the campground. It was one of the most beautiful drives I had taken in my life. No wonder Colorado mountains and the blue skies make great pictures.

Signboards on Forest Service Road 887

Cemetery at White Pine

This grave goes back to 1899

Ranches on the way

Mountains and creeks

Bridge made by beavers ?

Camping at snow blinds (part 1)

2010-10-11T11:16:00.001-06:00

Here in Colorado we get short but beautiful summer. Most people like me, make good use of those months camping, biking and hiking etc.

Last summer we camped at Snowblinds campground near Monarch pass off of forest road 888. The campground has around 20 sites near an awesome creek. It’s a walk-in campground without reservations. On regular weekends you will get a spot since not many people know about this place. The hosts Karl & Ruby were great and you will never forget them.

This campground is close to a ghost town named White Pine. A beautiful area, I am sure we will camp there again next year.

ATV tracks

Town of Whitepine

Slow down... People breathing - A sign board

The deserted gold mine

Our Campground

Hiking Thomas trail

2010-10-04T09:16:00.000-06:00

A few weeks ago, I and Al Spinks hiked the Thomas trail in the small town of Green Mountain Falls, about 15 miles west of Colorado Springs. The trail goes through Pikes national forest (North of Pikes Peak) and is around 3 miles round-trip. One will see a lot of waterfalls and extremely narrow passages in some places above the steep canyon. It was a beautiful hike. Here are some pictures from that hike and finally my hiking buddy. He is a six year old, 14 lbs Yorkie Poo named "Manu".

Glen Eyrie Castle (Part 2)

2010-09-27T10:16:00.000-06:00

In my last post you saw some pictures of the castle. The estate has great rock formations too.

Rock formations

A rock resembling Garden of the Gods kissing camels

Around the castle