Rap Biznes Blog

RECENZJA: eŁ. "Rzeźby EP"

2019-02-15T11:19:00.003+01:00

W ostatnich dniach miała miejsce premiera pierwszej solówki nijakiego Księcia Kapoty, jakiś czas wcześniej Wojtek Sokół rozbił bank goniąc piętnaście koła preorderów bez opublikowania nawet połowy utworu, tracklisty czy chociażby tytułu albumu. W tak zwanym między czasie kolejne nierozgarnięte dzieci YouTube'a chwyciły za mikrofon skutecznie udowadniając sobie i ziomom, że psu w dupę taka robota. Na scenie coraz częściej wrze jak w garnku grzanym na dużym ogniu. Tymczasem gdzieś w cieniu mainstreamowego zgiełku podziemie dzierga metaforyczne t-shirty na drutach z nadzieją, że w przyszłym sezonie dziatwa z bloków będzie odziana w tą bawełnę. W praktyce rozstrzał jakościowy undergroundu jest i zawsze był olbrzymi, a recenzowanie tych płyt to nierzadko droga przez ciernie, które później tygodniami wyciągam z małżowin. Kilka tygodni temu dostałem EP-kę do recenzji i tym razem było inaczej, zdecydowanie inaczej...

Inaczej powiadasz? Tak, już w pierwszym mailu, który otrzymałem od Łukasza (eŁ) autora "Rzeźb" panował pewien dysonans poznawczy. Bo jeśli typek z drugiego końca kraju piszę, że nawija ledwie od pół roku i podsyła mi swoje rzeczy do sprawdzenia to brak odpowiedzi na takiego maila jest najczęstszą formą odpowiedzi, którą kieruje do adresatów z tego rodzaju stażem scenicznym. W tym konkretnym przypadku mail uzbrojony był w dwa linki do przykładowych tracków z "Rzeźb". No i bang! Sprawdziłem. To dobre numery, zwłaszcza ten pierwszy. Na tyle dobre, że równolegle z tyłu głowy pojawiła się myśl, że albo ziomek ściemnia albo mamy tutaj do czynienia z talentem czystej wody. "Dawaj mnie to płytę tu, czas się przekonać". Przesłuchałem, dzisiaj recenzja.

01. Intro
02. Ten stan
03. Zadanie domowe
04. Demony (feat. Kabzet)
05. Zaszaleć chcę
06. Lara Croft
07. Brutus
08. Rzeźby
09. Przeszłość (feat. DPK)
10. Yin i Yang (feat. Zygi)

"Rzeźby" to liryczna i stylistyczna sinusoida, a przy tym bardzo emocjonalna rzecz, która przy odsłuchu od dechy do dechy wprawnie dozuje wrażenia u słuchacza. Po dość psychodelicznym intro dostajemy dwa pozornie refleksyjne tracki w postaci "Tego stanu" i "Zadań domowych". Pozornie? Tak, bo gdzieś między wierszami mimowolnie da się wyczytać bunt, pesymizm, czy też momentami zrezygnowanie. Sentymentalizm, który wylewa się z tych utworów zostaje brutalnie przerwany za sprawą "Demonów" z gościnnym udziałem Kabzeta, czy nieco później tytułowych "Rzeźb". W mojej opinii cały patent i klimat tej EPki zbudowany został na pewnego rodzaju rozdarciu, czy niestałości wynikającej z mniej lub bardziej poważnych problemów egzystencjalnych autora kontrowanych wrażliwością i używkami. Przy tym Łukasz nie kalkuluje, czy też ujmując rzecz bardziej dosadnie nie pierdoli się w tańcu, nie szuka gładkich zwrotów, miałkich formułek, czy jakichś eufemizmów w opcji "political correctness". Tak w jedną (pozytywną) jak i w drugą (negatywną) mańkę. Przykładowo jeśli dedykuje utwór zatytułowany "Lara Croft" wybrance swojego serca to jest to zbiór ciepłych słów, ale też bezpośrednich wyznań, które nie pozostawiają jakichkolwiek niedomówień w kwestii łączącej ich relacji. Wszystko po to, by w kolejnym utworze "Brutus" nomen omen brutalnie rozliczyć się z byłem przyjacielem, który wbił mu symboliczny nóż w plecy. Nieoczywistym plusem jest fakt, że przy tak dużej dosłowności przekazu raper wprawnie operuję metaforą, na co doskonałym przykładem jest wykozaczony refren z "Rzeźb" (cytuję go poniżej). Ten schemat powtarza się kilkukrotnie, przez co słuchacz chcąc nie chcąc koncentruje uwagę na nagraniach, których treść w efekcie zostanie z nim na dłużej.

"Rzeźbię między wspomnieniami

odtwarzam je dokładnie jak klasyki w starym audio

przenoszę się do nich myślami

oprócz nich nie potrafię czuć już nic, jestem skałą

kiedyś puzzli układanka połączona w jedną całość zbierając kolory świata

znikał kawałek do kawałka, teraz skamieniały bliski kolor czarny jak ten blat"

Dobra, a jak to jest z tym półrocznym stażem za mikrofonem? Otóż nadspodziewanie dobrze, bo nawet jeśli eŁ kilkukrotnie nie zmieścił wersetu między stopą, a werblem to słucha się tego wprost doskonale. Ziomek efektywnie zmienia flow w zależności od klimatu poszczególnych utworów i chociaż mi bardziej podchodził w tych cięższych numerach, to naprawdę ciekawie to brzmi jako całość. Ponadto Łukasz pozbawiony jest maniery, nazwijmy ją "drżącego wokalu", charakterystycznej dla niedoświadczonych MC's, którzy pozbawieni pewności siebie nawijają niejednokrotnie półszeptem. Nic z tych rzeczy! On po prostu wpierdala się z impetem w bit i bierze co swoje. Po wtóre, jak nadmieniłem w poprzednim akapicie "Rzeźby" to rzecz dojrzała lirycznie, co w mojej opinii jest jej największym atutem. Tym bardziej, że autor nie powiela schematów znanych z dokonań Lil' Young'ów i całej tej gównomody zza oceanu, a konsekwentnie szuka własnych patentów i sili się na niezależność, za co wielka piątka. Tutaj wiele wyjaśnia "Yin i Yang", bodaj jedyny braggowy numer na EP-ce. Jeżeli dodamy do tego fakt, że materiał ma charakter nielegala za sprawą bitów, które co trzeba przyznać zostały "skradzione" z gustem i gości w osobach Zygiego, Kabzeta i DPK, którzy wnoszą świeżość i alternatywne spojrzenie może się okazać, że to po prostu ponadprzeciętna płyta jest. Tak to widzę. I nawet jeśli jest kilka rzeczy do poprawy, to dzisiaj boję się pomyśleć jak eŁ nawijał będzie za dwa, trzy lata. Tym bardziej, z tego co pisał w przygotowaniu jest kolejny projekt, tym razem legal nagrany w profesjonalnym studiu. Nie pozostaje mi nic innego jak trzymać kciuki za powodzenie na rapowym szlaku, bo najkrócej rzecz ujmując takiej młodzieży nam dzisiaj potrzeba.

"Wielkie eŁ - zapowiedź nowej gry i zmian"

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

Falcon1 & DJ Kebs "Elementarz" rozwiązanie zagadki

2019-02-07T21:19:00.001+01:00

"Elementarz" obok solówki Wojtka Sokoła to najlepsze, co w ostatnich miesiącach mogło przydarzyć się rodzimej rapgrze. Oto w zalewie dukających YouTube'rów, Lil Young'ów i ich miałkich nagrań dostaliśmy perłę, która na dzień dobry wpisała się do kanonu polskich rap klasyków. "Elementarz" to projekt wielowymiarowy. Z jednej strony to materiał po brzegi wypełniony sentymentami i folołapami nawiązującymi do nagrań, które stanowią dziś fundament naszej kultury. Z drugiej zaś mańki to swoiste kompendium wiedzy dla świeżaków, którzy od niedawna obcują z tym gatunkiem. W praktyce słucha się tego wprost doskonale, sample przepływają jeden po drugim tworząc bardzo spójną całość pomimo niemałego zróżnicowania stylistycznego.

Właściwie od momentu, w którym "Elementarz" miał swoją premierę w eterze równoległym torem zaczęła toczyć się dyskusja dotycząca poszczególnych sampli, które cegiełka po cegiełce tworzą ten projekt. I o ile część z nich to oczywiste oczywistości, które niemal natychmiast rodziły skojarzenia do oryginalnych nagrań, czy też ich późniejszych reprodukcji, to spora grupa sampli stanowiła pewną zagadkę. Tutaj z odsieczą ruszył mój ziomal Gabriel, który sekunda po sekundzie analizował ten mixtape, by w efekcie móc rozwiązać gordyjski węzeł. Finalnie udało się to w 99%, a efekt jego pracy znajdziecie poniżej. Brakujące elementy potraktujcie jako smaczek i impuls to dalszej rozkminki. Wszelkie uwagi są bardzo mile widziane.

00:00

SBB "I need you baby” (1974)

Paktofonika „Intro” Jestem Bogiem (2001)

00:35

Wywiad, Molesta Ewenement - Styl w (Atomic TV) Włodi (1999)

Czerwone Gitary "Rytm ziemi” (1974)

01:20

Edward Stachura i Anna Chodakowska "Anatema na śmierć” Polskie Nagrania (1983)

Grammatik "Pierwsze słowa” i „"Płaczę rymami” EP+ (1999)

01:41

Baccara "Yes Sir, I can boogie” (1977)

02:03

Tymon „Oto ja” Zmysłów 5 (2002)

02:20

Original Source Up To Date Promo "Po pierwszej nutce..." (2013)

02:22

Molesta "Osiedlowe akcje" (1998)

02:29

Curtis Mayfield "Eddie you should know better" (1972)

03:07

Wes Montgomery "When a man loves a woman" (1967)

Molesta "Wiedziałem, że tak będzie" (1998)

03:58

Molesta "Rap gra" (1998)

Waco feat. WWO "Tak to wygląda" (2001)

Zdzisława Sośnicka "Inne łzy" (1971)

04:23

Krzesimir Dębski & String Connection "Cantabile in h-moll" (1982)
Molesta "Armagedon" (1998)

04:47

SBB "Loneliness" (1979)
Molesta "Ewenement" (1999)

05:06

Isaac Hayes "Ellie's Love Theme" (1971)
Fisz "30 cm" (2002)

06:21

Miles Davis "Blue in green" (1959)
Fisz "Polepiony" (2000)

06:36

Krystyna Prońko "Welon" (1978)
Fisz "Język wszechświata" (2000)

06:57

Luz Casel "Piesna en Mi" (1991)
Fisz "Czerwona sukienka" (2000)

07:20

Charley Pride "Missin' you" (1979)
Noon & DJ Twister "Vision" (2002)

08:20

Paco De Lucia, John McLaughlin, Al Di Meola "Manha de Carnaval" (1996)
ZIP Skład "Ziping (na tym sztuka polega)" (1999)

08:41

Super Love "Oh, why" (1979)
ZIP Skład "Śródmieście południowe" (1999)

08:59

George Benson "The Changing World" (1974)

09:47

DJ 600V feat. Tede "Świat zwariował w 23 lata" (1999)

10:00

Hot Chocolate "Brother Louie" (1973)
Warszafski Deszcz/Trzyha "Na ten sam temat" (1996/1997)

10:47

Zdzisława Sośnicka "Moje sentymenty" (1979)

11:07
Warszafski Deszcz/Trzyha "To ma głową kiwać" (1999)

11:48
George Benson "One rock make no bulder" (1976)
Warszafski Deszcz/Trzyha "Warszafski Deszcz" (1999)

12:23
Donna Summer "Once upon a time 01-Act1" (1977)

Warszafski Deszcz/Trzyha "Szare dni" (1999)

13:00
Barry White "Out Theme" (1981)
OMP "Zostań ze mną dziś" (1999)

13:47
Farida "Supergiu' Superman" (1968)
Molesta "Wolę się nastukać" (1998)

15:00
Bad Brains "Yes Jah" (1993)
Warszafski Deszcz/Trzyha "Gram w zielone (jaram)" (1999)
Molesta "Się żyje" (1998)

16:16
Molesta "Się żyje" (1998)

16:30
Krzesimir Dębski & String Connection "Workholic" (1982)

18:08
Rufus & Chaka Khan "Stay" (1978)

18:59
DJ 600V feat. Stereofonia "Dźwięki stereo" (1998)

19:19
Bootsy Collins "Hollywood Squares" (1978)
Trials X "Czujee się lepiey" (1994)

20:01
Canned Heat "Evil woman" (1968)

20:42
Zipera "Bez ciśnień" (2003)

20:48
KDD feat. Don Choa, Le Rat Luciano "L'organisation" (1998)

21:06
W Witrynach Odbicia "Jeszcze będzie czas" (2000)

21:40
Urszula Sipińska "Nim zakwitnie tysiąc róż" (1971)

22:32
Grammatik "Friko" (2002)

22:37
Sade "Frankie's first affair" (1984)
O$ka feat. Grammatik "Mam problem" (2001)

22:55
Budka Suflera "Konie już czekają przed domem" (1976)
Grammatik feat. Pezet "Nie mam czasu pomyśleć" (2000)

23:20
Irena Jarocka "W świetle nocy, w mroku dnia" (1975)
Fenomen "Szansa" (2001)

23:40
Carla Bley "Dining alone" (1977)

24:17
Grammatik "Nie ma skróconych dróg" (2000)

24:57
Andrzej Kurylewicz "Yesterdays" (1952)
Kaliber 44 "Film" (1998)

25:30
Fryderyk Chopin (wyk. Ludwik Stefański) "Polonaise, No. 14 in G Sharp Minor" (1822)
Kaliber 44 "Normalnie o tej porze" (2000)

25:39
Włodzimierz Wysocki "Dom chrystalnyj" (1987)
Kaliber 44 "Konfrontacje" (2000)

26:08
Teresa Tutinas "Jak cię miły zatrzymać" (1968)
Kaliber 44 "Wena" (2000)

26:47
Frank Sinatra "You do something to me" (1950)
Kaliber 44 "Gruby czarny kot on przebiegł nam drogę, a chuj mu w dupę nawet w 13 piątek" (1998)

27:04
Sharon Redd "Takin' a chance on love" (1982)

27:46
DJ 600V feat. HAIHAIER (Jajonasz, Gano, Grubas) "Nie jestem kurwa biznesmenem" (1999)

28:07
Paktofonika "Nowiny" (2000)

28:17
The Art Company "Susanne" (1983)

28:55
Whistle "Just buggin" (1986)

29:09
Paktofonika "Jestem Bogiem" (2000)

29:30
Marek Grechuta "Gdzieś w nas" (1972)
Peja/Slums Attack "Jest jedna rzecz" (2001)

30:11
Ennio Morricone "A fistful of dynamite" (1971)

30:22
Peja/Slums Attack "Mój rap moja rzeczywistość" (2001)

30:33
Stan Borys "Chmurami zatańczy sen" (1974)
Peja/Slums Attack feat. Medi Top Glon, Mientha "Głucha noc" (2001)

31:34
Gary Moore "Crying in the shadows" (1987)
Hemp Gru "Zjedź skręta" (2004)

32:04
Hemp Gru feat. Sokół "Poza kontrolą" (2004)

32:26
Henryk Debich "Opadający widnokrąg" (1975)
Waco feat. Hemp Gru, Molesta "Czas dokonać wyboru" (2001)

33:09
Transport Band "A może by" (1980)
W Wyjątkowych Okolicznościach feat. Hemp Gru "Zostaw to" (2002)

34:20
Edward Hulewicz "Na zdrowie Pań" (1974)

34:45
Marek i Wacek "Melodia dla Zuzi" (1984)
Tede feat. VETO "Drin za drinem" (2001)

35:20
Zdzisława Sośnicka "A kto się kocha w tobie" (1979)
Tede "Dyskretny chłód" (2001)

36:07
Ewa Bem "Pomidory" (1993)
Tede "Wyścig szczurów" (2001)

36:47
Pezet/Noon "Seniorita skit" (2002)
Solaris - Marsbéli Krónikák IV-VI (1984)
Pezet/Noon "W branży" (2001)

37:17
Mike Oldfield "The Lake" (1984)
Pezet/Noon "Ukryty w mieście krzyk" (2002)

37:56

Adriano Celentano "I want to know" (1976)

38:29
Pezet/Noon "Slang" (2002)

38:37
Olivia Newton John "Talk to me" (1978)

39:07
Pezet/Noon "Seniorita (Gorąca krew)" (2002)

39:48
Dusty Springfield "In the land of make believe" (1969)
O.S.T.R. "A.B.C." (2001)
cut: "...patrz tam psy..." Waco feat. JWP "Beztrosko" (2001)

40:22
The Headhunters "Here and now" (1975)

40:43
O.S.T.R. "Odzyskamy hip-hop" (2004)

41:06
Eon "Love" (1975)

41:31
Krzysztof Klenczon "Jesień idzie przez park" (1978)
PIH "Nie ma miejsca jak dom" (2002)

42:01
Eleni "Gdy grasz na buzuki" (1993)
Molesta Ewenement "Muzyka miasta" (2000)

42:55
SBB "Rainbow man" (1979)

43:51
Molesta Ewenement feat. Fu, Koras "Za dalekie odloty" (1999)

44:01
Bemibem "Dlaczego nas tam nie ma" (1974)
W Wyjątkowych Okolicznościach "Krew ziemi sól" (2002)
Eldo "To ja" (2000)
Hades "Proste słowa" (2014)
Łona "Nie ma nas" (2011)

45:37
White House feat. WWO "Każdy ponad każdym" (2004)

46:14
Luther "The jealousy in me" (1977)

46:29
Warszafski Deszcz "Już od '99 płynę" (2009)
White House feat. WWO "Każdy ponad każdym" (2004)
Fenomen "Sensacja" (2001)

46:50
Ewa Demarczyk "Tomaszów" (1967)
Fenomen "Ludzie przeciwko ludziom" (2003)
Ideo "Nikt ci tego nie da" (2000)

47:15
Level 42 "Out of sight, out of mind" (1983)

48:12
Shalamar "Take me to the river" (1979)
Elemer "Każdy z nas" (2001)

48:57
Tangerine Dream "Rare bird" (1984)

49:18
Warren Schats "I need you smile" (1972)
DJ 600V feat. WYP3, ZIP Skład "Popatrz" (1998)

50:08
Tavares "I just can't go on living without you" (1980)
DJ 600V "93...94" (1999)
V/A "A pamiętasz jak" (2011)

50:43
Zdzisława Sośnicka "Dobranoc moje kochanie" (1971)
Pezet/Noon "Muzyka instrumentalna" (2002)

"Muzycznie to dla kumatych, tych kategorycznie."

Ryzwi featuring Tazz RBB

RECENZJA: Konczal "Stan wyższej konieczności"

2019-01-09T12:21:00.002+01:00

Po ostatnich recenzjach manistreamowych albumów Tego Typa Mesa i Kuby Knapa przyszedł czas, by zejść do rapowego podziemia albo... nawet piętro niżej. Konrad Konczalski vel Konczal to typ, o którego dotychczasowej działalności scenicznej wiedziałem tyle samo, co o rozgrywkach piłki ręcznej w Albanii, znaczy nic, null, zero. Kto to? Co to? - zapytasz. Dwudziestoletni reprezentant Gdańska, który nagrał nielegal tytułowany i zapewne powodowany "Stanem wyższej konieczności". Celowo nie użyłem terminu "raper" bo cytując jedną z ostatnich wypowiedzi legendarnego Winicjusza to, że ktoś kopie piłkę pod blokiem nie oznacza, że jest piłkarzem. Analogia jest dość prosta. Przesłuchałem to dla was, wnioski poniżej.

Niemal każdy nielegal, który szura brzuchem po podziemiu traktuję jako swoistą bombę z opóźnionym zapłonem. Z tą różnicą, że czasami rozsadza mnie z wkurwienia, które spowodowane jest brakiem cierpliwości do trawienia "dokonań" noskilli, z kolei innym razem po prostu wybucham... śmiechem. Taka sytuacja, a jakie emocje wzbudził we mnie Konczal i jego nagrania? No właśnie paradoksalnie ambiwalentne, w sumie nijakie. Piętnaście tracków, na które składa się materiał to na tyle poprawna rzecz, bym nie zdecydował się wbijać symbolicznej szpili za szpilą, tylko po to by finalnie spuścić "SWK" w kiblu wraz z licznym zastępem pseudotwórców, których miałem nieprzyjemność poznać w mojej "karierze". Z drugiej strony chwalić także nie bardzo jest za co. Bo o ile dość eklektyczne i zupełnie nienajgorsze "Intro (pierwsze myśli)" obudziło we mnie pewne pokłady nadziei, że może tutaj wydarzyć się coś fajnego to później była tylko równia pochyła i próba uczepienia się czegokolwiek, co jest dobre, a ostatecznie chciałem tylko i wyłącznie dotrwać do finiszu, co w praktyce udawało się niezwykle rzadko. Poniżej tracklista i rozwinięcie wątku.

01. Intro (pierwsza myśl)
02. Któryś z kolei
03. Gorszy sort
04. #love_story
05. Brak kontroli
06. Obławy
07. Dirty skit
08. Cyrk żenady feat. Zygi
09. Nie udaje się nic
10. Offline
11. Nie wszystko
12. Inne miejsce
13. Coś dla mnie
14. Dirty skit 2
15. Outro

Mój główny zarzut do Konrada to brak wyrazistości i patos, który nieprzerwanie unosi się gdzieś między numerami, nie dając o sobie zapomnieć. Wersy w opcji "nie wszystko wygląda tak jak byśmy chcieli", czy też "wszystko się dzieli na dobro i zło", a "życie to kurwa" odbieram jako liryczne harakiri. Niestety, takich zgrzytów jest więcej, przykładowo wyjaśnienia kończące "Cyrk żenady", utwór o charakterze typowo bekowym, że jest to numer dla beki traktuję jako szczyt bezbeku. Chociaż akurat gościnka Zygiego w tym numerze to jeden z nielicznych jasnych punktów tego LP. Czepiając się dalej zaśpiew kończący refren w kawałku "Inne miejsce" każdorazowo był dla mnie nie do przebrnięcia, skutecznie dopełniając czarę żółci, która właśnie wylewa się na klawiaturę. Nie znając człowieka osobiście trudno stwierdzić czy te nazwijmy je mankamenty to efekt braku dojrzałości, czy też szablonowe grzechy młodego artysty. A może jedno i drugie, co z kolei w ogóle nie przeszkadza mi bezpretensjonalnym wytknięciu ich palcem.

Stylistycznie album to kompilacja form, od staroszkolnego "Gorszego sortu", przez chilloutowe "#love_story", po nie do końca udane próby udźwignięcia niuskulowych jazd. Całość "ubrana" została w dość irytujący wokal, który balansuje na granicy nie w pełni domkniętej mutacji głosu, chociaż to chyba nie ten wiek. Szczególnie było to widoczne w numerach, gdzie podkłady miały cięższy i bardziej mroczny klimat, co w efekcie potęgowało efekt kontrastu. Oczywiście z technicznego punku widzenia nawet z najdziwniejszej barwy głosu uczynić można atut w opcji znaku rozpoznawczego lub dokonać skutecznego samozaorania jadąc kulawo po bicie. Różnicuje to poziom charyzmy i pewności siebie danego rapera, który w obliczu recenzowanego materiału do najwyższych nie należy. Co więcej doczekaliśmy już czasów, w których sam fakt zmieszczenia wersu między stopą, a werblem już dawno przestał być dodatkowo premiowany. Propsowanie tego byłoby równie nieodpowiedzialne, co wręczanie prawa jazdy każdemu, kto potrafi jeździć prosto.

Podsumowując "Stan wyższej konieczności" to na tyle niecharakterystyczna i obła konstrukcja muzyczno-liryczna, że pomimo kilkunastu odsłuchów jedyne co zostało w mojej głowie to bardzo dobre bity, niestety jak na nielegal przystało kradzione oczywiście. Z drugiej strony jestem ostatnią osobą, która chciałaby komukolwiek gasić zajawkę i podcinać skrzydła już na początku muzycznej przygody. Dlatego drogą kompromisu mogę przyjąć, że recenzowany album zasługuje na awans z A klasy do ligi okręgowej, chociaż na Ekstraklasę to zdecydowanie za mało, o Lidze Mistrzów nie wspominając.

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Kuba Knap "Knurion"

2018-10-03T22:35:00.005+02:00

Kumam, że termin 'knurion' dla Kuby i jego ziomali ma jakiś szerszy kontekst, bynajmniej nie związany w linii prostej z dorosłym osobnikiem męskim świni domowej. Ale kompletnie nie rozumiem jak w czasoprzestrzeni, w której trzy czwarte społeczeństwa ocenia książki po okładkach, a światopogląd buduje czytając nagłówki wątpliwej jakości publikacji można nadać tak infantylny tytuł tak dojrzałej, dopracowanej i niebanalnej płycie jak rzeczony "Knurion". To album, który uzmysłowił mi jak bardzo myliłem się w ocenie Knapa umiejscawiając go jakiś czas temu w mocnej... ale jednak trzeciej lidze rodzimych raperów. Sięgając pamięcią wstecz nawet w ramach któregoś z tekstów na RBB zdarzyło mi niepochlebnie, acz kulturlanie oceniać jego działalność sceniczną. Dlatego sążniście uderzam się w pierś, by za chwilę posypać głowę popiołem i z czystym sercem podejść do tej recenzji. Przytyk odnośnie tytułu to tylko przytyk bo teraz będę tylko chwalił, chwalił, chwalił...

Funk, kunszt i treść to trzy słowa fundamenty, które w najkrótszy możliwy sposób charakteryzują to LP. Funk ponieważ Kuba czuje ten styl jak nikt w tym kraju, kunszt bo to rzecz dopracowana jak repertuar Rafała Blechacza na XV Konkurs Chopinowski. A treść? Oczywiście, "Knurion" to lekki w brzmieniu funk ze sztywnym polskim przekazem dla dobrych ludzi, jakkolwiek paradoksalnie nie pobrzmiewa ta zbitka. Przykłady znajdziesz w poniższym tekście, a poniżej tracklista i szybki skok do meritum.

01. 71022 dodatkowe klawisze: Miłosz Oleniecki
02. Pa jak sadzę
03. Dobry wariat dodatkowe klawisze: Miłosz Oleniecki dodatkowe wokale: Gruby Józek
04. Brudny mankiet dodatkowe klawisze: Miłosz Oleniecki
05. Knurfredini dodatkowe wokale: Gruby Józek skrecze/cuty: DJ LazyOne, Beezee
06. Mi styka gościnnie: Bleiz sax: Marcin Gańko
07. Robimy siup
08. Knurion gościnnie: Dżejpa
09. Pięknozja (wiem, że nie słodzisz)
10. Samotny tramp gościnnie: Gruby Józek
11. Zimno, kurwa, deszcz śnieg pada skrecze/cuty: DJ Eprom
12. Pieśń starego mistrza
13. Proste życie dodatkowe wokale: Gruby Józek

Pechowo? Trzynaście numerów rozbujanych jak dresiarskie bojówki gimbusów na długiej przerwie i uniwersalnych jak ten film z Van Dammem. Materiał na melanż, do chilloutu, na balet, do auta, z wieczora i z rana też się sprawdza. Nic tak nie bujało od czasów pierwszego albumu 2cztery7, nic tak nie bujało od czasów "Regulate..." Warrena G, naprawdę nic tak nie bujało od baaardzo dawna. "Knurion" to rzecz wybitnie funkowa (z uwzględnieniem wszystkich przymiotów charakterystycznych dla tej stylistyki), której Kuba nadał szerszy kontekst, co stanowi bardzo istotną wartość dodaną tego LP. A w praktyce wygląda to tak, że nawet jeżeli Knapiwo w numerze zatytułowanym "Brudny mankiet" poświęca sporo miejsca "okrąglutkiej pupce pani businesswoman" i hipotetycznym szansom nawiązania nowej damsko-męskiej relacji to wiedz, że dwa tracki dalej usłyszysz manifest antykonsumpcjonistyczny, a chwilę później biblijne czy patriotyczne followup'y. To efekt przemiany rapera powodowanej trzeźwym odbiorem otaczającej rzeczywistości i próbie odpowiedzi na pytanie - o co tu, kurwa tak naprawdę idzie gra?

"Serce mam chłopskie, polskie, dlatego nie lubię lewej napinki

każdego wieczora myśli mi się składają w przepiękne hymny

bogoojczyźniane, bo mam wiarę, że będzie tu dobrze nazajutrz

a czym jest prawdziwy hiphop, skumałem słuchając Te Deum Laudamus"

Warto też dodać, że "Knurion" jest efektem bardzo owocnej współpracy na linii Warszawa - Wrocław (stąd 71022 - podpowiada redakcja), czy jak wolisz raper - producent - gitarzysta, czy jak wolisz Knap - Opiat - Panama. W jednym z wywiadów radiowych Kuba zaznaczył, że album powstawał w prawdziwie oldskulowych warunkach pracy studyjnej na dużej zajawie wyżej wymienionych, w czym można dopatrywać się bezpośredniej przyczyny zacnego kunsztu i smaku, z jakim skrojone zostały tu zwrotki, sample, dęciaki, bębny, riffy i klawisze. Całość brzmi niemal perfekcyjnie, a materiał jako zbiór różnokolorowych brzmień w praktyce pozbawiony jest słabych punków.

Co więcej, najlepiej konsumuje się go w całości, po prostu na raz. Gdzieś między wersami słychać, że kolejność utworów nie została klepnięta na szybkości przed wysyłką płyty do tłoczni, a jest w pełni przemyślanym związkiem przyczynowo-skutkowym wytrawnie dozującym emocje i klimat. To co Panama wyczynia na basie, raz mile łaskocząc ucho we wjeździe do "Knurfrediniego", innym razem zarzucając melancholijne sekwencje w "Pięknozji", czy finalnie kończąc album mocną solówką stanowi dla mnie klasę światową w kontekście gry na tym instrumencie. Natomiast produkcje Opiata to żadne tam zapętlone podkładziki z FruityLoops'a, to profesjonalna inżynieria dźwięku. Skrecze i cuty LazyOne i Eproma to truskawki na torcie, które czynią z tego albumu rzecz rdzennie hiphopową.

"Szarpanina jest dla manekinów frajdą

ja spokoju ducha szukam, no i kurde mam go

takim jestem asem, zawsze chce inaczej

no bo hip hop jest drogą, ale nie jest szlakiem"

Wielokrotnie powtórzona lektura "Knuriona" pozostawiła zastęp wartościowych cytatów w mojej głowie, a także repertuar kilku nowych kroków w choreografii bo płynnie pląsać zdarzyło mi się w jej towarzystwie co najmniej kilka razy. Przy okazji pozwoliła mi częściowo odzyskać wiarę w tą muzyką i scenę rapową, co w obliczu hitów tytułowanych "Trapollo" czy jakoś tak wcale łatwe nie było. I jeżeli zastanawiasz się teraz czy lepiej wydać wolne trzy dyszki na ten album, czy też na nowy film Pana Wojtka to możesz potraktować tą recenzję jako swoisty drogowskaz, założyć słuchawki na uszy i olać kino.

Jestem dzieckiem, które tańczyć chce radośnie bejbo!

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Ten Typ Mes "Rapersampler"

2018-09-20T10:23:00.003+02:00

"Rapersampler" to jedna z trudniejszych płyt do oceny spośród wszystkich, które w swojej kilkuletniej działalności miałem okazję recenzować. Zabierałem się do niej jak przysłowiowy pies do jeża. Przede wszystkim kilka rzeczy nie do końca mi tutaj zagrało, pomimo tego nie mogłem i nie chciałem pozwolić sobie na ignoranckie walenie obuchem na lewo i prawo, bo ostatecznie otrzymałbym tymże obuchem zwrotny cios na jaźwę. Mes to obiektywnie rzecz ujmując jeden z czołowych raperów na scenie, od lat uzbrojony w liczny fanbase i cykliczne recenzję, które dają "mu te gwiazdki jak w bezchmurną noc". Do tego na bezwarunkowe uznanie zasługuję nakład pracy, który Piotr włożył w powstanie tego LP, uwzględniając fakt, że spod jego ręki wyszły wszystkie bity. W tej sytuacji dorzucanie dowolnej ilości dziegciu do beczki miodu może okazać się destruktywne. No cóż, album w dużej mierze mi nie podszedł, a wysoko zawieszona poprzeczka w kontekście tego materiału niemal spadła na beton.

Niezliczona ilość podejść do "Raperaspamplera", otwarta głowa i próba odpowiedzi na pytanie czy Mes spinając klamrą starą i nową szkołę dał scenie nieco świeższy oddech, garść inspiracji, czy też (...) podrzucił zgniłe jajo? Na pierwszy rzut oka i ucha rozwiązanie wydaję się być dość oczywiste, a samo pytanie nawinie retoryczne, drugie spojrzenie może budzić pewne wątpliwości, by finalnie przynieść niespodziewane rozczarowanie? Swoiste domino w opcji oczekiwania - odsłuch - refleksja, w którym poziom zadowolenia słuchacza w miarę przekraczania kolejnych etapów może zmienić się odwrotnie proporcjonalnie do cen mieszkań na warszawskim Wyględowie na przestrzeni ostatniej półtorej dekady. I jeżeli drugim akapitem zasiałem ziarno niepewności w temacie recenzowanej dziś płyty poniższą tracklistę potraktuj jako przerwę reklamową na Polsacie i płynnie przejdź do meritum w postaci dalszej analizy tematu.

01. Odporność
02. Krzyczał na synka
03. Moda na palenie sziszy
04. Kule z bukszpan
05. Nie bądź kurwą
06. Zima
07. Piętro
08. 100 wymówek
09. Jeszcze (Flexxip)
10. Po tę tu
11. Hołd up
12. Underground Poland
13. Dawaj na stację
14. Nie bujaj sie na krześle
15. Wyględów
16. Rudy kurniwan

Nie wiem jak Was ale mnie Mes "Raperemsamplerem" zwyczajnie nie porwał, co gorsza nawet nie zajął mnie na dłużej, co w odniesieniu do jego barwnej i bądź co bądź bogatej dyskografii, możliwości intelektualnych i głowy od lat solidnie zawieszonej na karku odebrać można jako największy zarzut. Fakt, momentami Piotr zmusza do refleksji, głównie za sprawą zupełnie odmiennego światopoglądu oscylującego bliżej lewej strony, tej jego mocno zindywidualizowanej Mesowej gadki i kilku autobiograficznych wątków wplecionych w ogólną narrację. I żeby nie było, że wszystko jest "be!", otóż w ramach recenzowanego LP słuchacz dostaje dwa, może trzy naprawdę mocne numery, jak na przykład ten zachęcający do "nie bycia kurwą", czy zupełnie udana próba reaktywacji Flexxipowego duetu z przeniesieniem klimatu z 2003 roku. Konkretne pozycje ale jak lewym okiem patrzysz na dokonania i możliwości Mesa, a prawym uchem słyszysz nagrania z ostatniej płyty to wiesz, że mogło tu być znacznie lepiej. Sytuacji nie poprawia fakt, że Pan Piotr w ramach pracy nad "Rapperasamplerem" wszamał chyba słownik polsko-angielski ponieważ suma cyklicznie powtarzających się anglicyzmów może drażnić słuchacza, a mnie po prostu irytuje. W efekcie to zjawisko bardziej annoying, aniżeli amazing.

"To miasto jest takie gościnne dla tych, którzy są humble

Lecz szmaty co wożą się zbyt, spowodują tu w końcu karambol

I każdy taki jedeń śmieć zużywa mi wiarę w człowieka

Jak chcesz tu się wozić to wstecz przystanki robiąc w aptekach"

Ten Typ emanuje pewnością siebie, co w obliczu posiadanego warsztatu, a także doskonałej techniki pozwala mu multiplikować sumę stosowanych patentów i dowolnie fruwać na bitach. Rapuje, śpiewa, duka, deklamuję, raz szybciej, raz wolniej, najpierw niżej, potem wyżej - cały Mes, raper totalny i tutaj naprawdę nie ma się do czego przypierdolić. Ponadto jak na solo przystało pierwsze skrzypce gra tu okazałe ego autora, które z niemałym trudem zmieściło się pomiędzy pierwszym, a szesnastym trackiem. I to co w ramach solowego albumu wydaje się być zupełnie naturalne, u Mes nabiera znacznie mocniejszego, czasem przerysowanego kształtu. Nie jestem absolwentem nauk społecznych, czy psychologi dlatego nie chcę wprost przypisywać mu postaw dalece egocentrycznych, choć bądź pewny, że katując "Raperasamplera" nawet przez ułamek sekundy nie będziesz miał wątpliwości czyje to solo i kto tu rozdaje karty.

"Rówieśnicy chcieli pouczać czym jest fason

Dopóki nie spotkali się na światłach z E-klasą

Za to ciotki myślały, że mylę wzorce

Póki nie dostały dwóch książek i felietonów w Wyborczej"

Co więcej, ten album jest trochę jak wódka czysta, jego dłuższa konsumpcja może zmęczyć w okolicach drugiej połówki. Paradoksalnie rzecz ujmując "Rapersampler" będąc znacznie bogatszym, tak w formie jak i w treści zbiorem nagrań na tle tych monotematycznych i jednobiegunowych płyt jakich wiele na naszej scenie może niespodziewanie powodować efekt znużenia i niechęci, tak przykładowo było u mnie. Dlatego przed odpaleniem kompaktu zapoznaj się z treścią recenzji bądź skonsultuj się z znanym recenzentem, gdyż każdy utwór nazbyt często katowany zagraża Twojemu samopoczuciu i zdrowiu. Z drugiej zaś strony materiał potrafi zaskoczyć enigmatycznych zaśpiewem kończącym pierwszy numer, czy elektrojebiącą wiksą na bitach pointującą "Nie bądź kurwą". Muzycznie cała maszyneria funkcjonuje trochę jak reprezentacja Niemiec w piłce nożnej z wyłączeniem ostatniego Mundialu w Rosji. Bębny, sample i towarzyszące im brzmienia zapierdalają z gracją i energią Toniego Krossa i siłą Jeroma Boatenga. Weltmeisterschaft!

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RANKING: 6 najciekawszych postaci z tekstów Sokoła

2018-04-29T20:06:00.001+02:00

Dziesięć albumów studyjnych figurujących w dyskografii Wojtka Sokoła stanowi doskonałe potwierdzenie teorii, według której raper "musi się zmieniać, by jakim jest się pozostać". Różnorodność liryczna i stylistyczna w ramach, której raper-biznesmen kreował swoje nagrania na przestrzeni ostatnich dwóch dekad była naprawdę imponująca. Od surowych ulicznych wersów z przełomu wieków, przez mocną elektronikę spod szyldu pierwszego TPWC, aż po wiersze Różewicza interpretowane w duecie z Hadesem. Ogólnie rzecz ujmując... dużo tego. W kwietniu trzynasty dzień miesiąca przypadł na piątek, a jak wielu z Was wie to właśnie tego felernego dnia ukazać ma się pierwsze pełnowartościowe solo Wojtka. Piątek trzynastego był i się zmył, a albumu ani widu, ani słychu. Dlatego dzisiejszy tekst dedykuję wszystkim zniecierpliwionych słuchaczom i informuję, ze następny "trzynasty" już w lipcu.

Nawiązując do powyższej introdukcji, o rapowej i poza rapowej działalności Sokoła mogłoby powstać ze trzy wielowątkowe biografię i co najmniej jeden dobry film dokumentalny. Wieloletnia obecność na scenie oraz doświadczenia związane z prowadzoną działalnością biznesową stanowią niemałe zaplecze do takich opracowań. Co więcej, pomimo wspomnianej wielokierunkowości rozwoju rapera znaleźć można kilka cech wspólnych, które spinają jego wszystkie dotychczasowe produkcje jednym pętem. Przykładowo świetne storytellingi od dawna stanowią niemal znak firmowy Sokoła. Niski wokal narratora, lekkie pióro i wyobraźnia, która ograniczeń nie zna stawiają rzeczonego na piedestale rapowych krasomówców. Któż nie kojarzy Marysi, która pewnie po dziś dzień jest szoku po tym jak skumała, że historię z kwasem w pepperoni obczaiło już niemal dziesięć milionów luda? O Maryśce dzisiaj nie będzie bo to byłoby nazbyt banalne, oczywiście oczywiste. Skupiłem się raczej na drugim planie oraz postaciach, które być może nie każdy już dziś kojarzy. Check it!

"Koleżka, co kiedyś miał mistrzowską Czeszkę na wakacjach"
Utwór "Pewnego dnia" z albumu "We własnej osobie" (2002)

Kończysz jedną, drugą, trzecią szkołę, zmieniasz miejsce zamieszkania lub po prostu grupę znajomych, czy też szerzej środowisko, w którym funkcjonowałeś przez pewien okres. A potem pewnego dnia stoisz o siódmej rano zaspany w kolejce po pieczywo w osiedlowym spożywczaku i spotykasz ją, jego, nieważne! Jakiś spersonalizowany koszmar z przeszłości po półtorej dekady deficytu znajomości i pada to kluczowe pytanie "co słychać?". Dalszy rozwój wydarzeń zależy od Twojego usposobienia ale i charakteru samego delikwenta. Sokół spotka "koleżkę, który kiedyś miał mistrzowską Czeszkę na wakacjach". To ciekawa historia z puentą oraz symboliczny tribute dla wszystkich znajomych nieznajomych, których chętnie przygarniemy na społecznościowych, choć niekoniecznie w tak zwanym realu.

"Mały gnom kat, brzydki Kazek"

Utwór "Wyblakłe myśli" z albumu "Czarna biała magia" (2013)

Wojtek Sokół zawsze miał tą niebywałą wprawę w portretowaniu najróżniejszej maści patologi społecznych. Od tych pozornie błahych nawiązujących między innymi do typka gustującego w podróbach, czy rzeczywistości zastanej na wielskiej zabawie po mocniejsze, czasem brutalne związane z nałogami, gwałtami, czy prostytucją. Gdzieś po środku tej stawki umiejscowiłbym Kazka, jedną trzecią zdegenerowanego składu ze śródmiejskiej meliny i uosobienie niemal wszystkich cech stołecznego moczymordy. Najczarniejszy charakter z mrocznej opowieści o nieszczęśliwej miłości i sumie patologii w jednym domu, która kilkunastokrotnie przewyższa średnią krajową na metr kwadratowy. Całość ubrana została w czarno-biały klip, który potęguję odczucia antypatii do takich zjawisk.

"Koleżka, co był dentystą bo skończył długie studia"

Utwór "Dentysta" z albumu Grube Jointy 2 "Karani za nic" (2011)

Aresztowanie przykładnego obywatela za jakiego znaczna część naszego społeczeństwa uznałaby tytułowego dentystę to milion pierwszy argument przemawiający za legalizacją, depenalizacją i dekryminalizacją posiadania marihuany w Polsce. Wymowny storytelling w pierwszej zwrotce, analiza sytuacji społeczno-politycznej w kontekście narkotycznej hipokryzji rządzących w drugiej zwrotce i bodaj najjaśniejszy oraz zarazem najmocniejszy utwór na trzypłytowym wydawnictwie liczącym pół setki tracków. Finalnie to symboliczna cegiełka dołożona przez nie byle kogo do wieży, która jak kiedyś pierdolnie to wybije politykierom z głów to chore prawo.

"Rysio taxi driver, zbieżność z Klanem przypadkowa całkiem"

Utwory "Każdy ponad każdym" z albumu "Kodex 2: Proces" (2004) i "Mirek" z "Czystej brudnej prawdy" (2011)

Słuchając tego numeru po raz wtóry mam zakodowaną postać Ryśka jako uosobienie nieszczęśnika życiowego, który kręci drobne wałki na taryfie, frustracja ryje mu beret i jakby tego było mało, Marysia wali go po rogach. I nawet jeżeli początkowo można było zarzucić mi nadinterpretacje w ocenie sytuacji egzystencjalnej cierpa to wydaję się, że kilka lat później Sokół ostatecznie potwierdził moją hipotezę wbijając symboliczny gwóźdź do Ryśkowej trumny. To pozornie złożona opowieść o tym, że w przeciwieństwie do algebry w życiu suma nieszczęść rzadko kiedy wychodzi na plus.

"Dwie turystki, dwie połówki, dwa ciała do spółki"

Utwór "Sens życia" z albumu "Czarna biała magia" (2013)

Historia dwóch turystek zahaczona już na pierwszym WWO kontynuacji doczekała się przeszło dziesięć lat później na "Czarnej białej magii". I o ile początkowo nic nie zapowiadało takiego rozwoju wydarzeń to prostytucja i upadek moralny rzeczonych staje się faktem na ostatnim wspólnym albumie Sokoła i Marysi Starosty. Koniec końców to prosta historia o patologii, w której nader istotna jest puenta narratora, wszelako "to nie o kurwach wesoła ballada, to tym jak tracisz sens życia i spadasz".

"Janek Pożycz (mnie dwóch stów)"

Utwór "Janek pożycz" z albumu "Teraz pieniądz w cenie" (2007)

Na zakończenie proponuję coś lżejszego dla zachowania balansu w kontekście wyżej wymienionych tytułów o zupełnie innym ciężarze gatunkowym. Misiek Koterski w roli Janka Pożycza to komiczna opowieść o typku, który na drugie na deficyt, a na pierwsze krętacz. Mocno przymrużone oko autora w tekście kompatybilne z lekkim podkładem stanowi smaczny kąsek dla słuchacza i swoisty wyjątek potwierdzający regułę wspólną dla pozostałych pięciu utworów.

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Alergeek "Magia"

2018-04-07T13:52:00.003+02:00

Rozhermetyzowanie środowiska i sceny rapowej, które kilka lat temu stało się faktem było z jednej strony naturalnym następstwem rozwoju nowo powstałej kultury, z drugiej zaś bezpowrotnie przetrąciło jej kręgosłup i zburzyło dość stabilny system wartości, który towarzyszył jej przez lata. Ci bardziej postępowi twórcy odbierali to pozytywnie i na fali wznoszącej koniunktury zaczęli kosić hajs o jakim jeszcze półtorej dekady temu nikomu się nie śniło. I nawet nie samo zarabianie jest złe, wszelako cytujące TDF-a "nikt tu nie chce być biedak". To zrozumiałe szczególnie jeżeli robisz to na wysokim poziomie. Niestety sama możliwość szybkiego dorobienia się na rapie poskutkowała bardzo licznym zastępem niedojebanych przebierańców, którzy trawią tą kulturę od wewnątrz. I nawet jeżeli moje stanowisko nie jest dziś najpopularniejsze wśród raperów i dziennikarzy to spróbuj odpowiedzieć sobie na pytanie ilu z Twoich idoli robiłoby to dalej gdyby przestało się opłacać.

Wstęp jak zwykle był nieprzypadkowy, po prostu jestem zajawkowiczem. Pokochałem rap, który wyszedł z brudnych klatek schodowych i zbuntowanych głów wkurwionych dzieciaków. Porwał mnie hip-hop, który nigdy nie miał się opłacać, miał mówić jak jest i nawet w największą burzę przeć pod prąd. Dlatego nie dziw się mojej frustracji kiedy widzę to co widzę. A jak wrzucam dziś na odsłuch nielegal od Alergeeka, sprawdzam klimatyczne klipy, skromnie wydany fizyk i pasję na bitach to wiem przynajmniej, że nikt tu nie próbuje mnie oszukać. Czysta zajawka, która prawdopodobnie nigdy nie odda profitu za poświęcony czas, pracę i energię ale koniec końców wiesz, że to ty wygrałeś. Poniżej krótka tracklista i jedziemy dalej...

01. Ritual

02. Magia

03. Too late

04. Trainspotting

05. Senseless game

06. Nie noszę zegarka

"Magia" to w praktyce EP-ka oraz dość specyficzny zbiór nagrań. Dwa z sześciu tracków to instrumentale, na trzech posłuchasz rapu w języku ojczystym, a jeden to średnio udana próba rapowania po angielsku. Muzycznie ten materiał ma w sobie jakiś taki niepokój, już samo otwarcie inspirowane amerykańskim serialem Twin Peaks to zestawienie dźwięków, które pomimo oszczędnego anturażu zwiastują nieuniknione. Co konkretnie? Na pewno "Magię", którą można odebrać jako swoistą esencję światopoglądu Alergeeka skondensowaną w jednym tracku. Już na tym etapie trudno odmówić raperowi dobrych linijek i trafnych metafor jak ta, że "proste rzeczy mogę być najpiękniejsze, trudniej zrobić równe kółko niż przemalować zdjęcie, przestaliśmy doceniać pracę i wkładane serce, nie ważne jak to zrobisz chcą żebyś miał więcej". Lirycznie album stanowi refleksyjną i autobiograficzną opowieść. ubraną w eteryczny klimat, który między innymi za sprawą pociętych fragmentów dialogów w refrenach nadaję jej indywidualny i wyjątkowy charakter. I jakby się dobrze zastanowić ta oszczędna w formie i treści kompozycja pozbawiona jest przypadkowych słów, czy dźwięków. To w pełni Alergeeczny koncept i mocno autorskie czary.

Technika? Tutaj dominuje bardzo spokojna, wyważona, momentami apatyczna najwijka, która nazbyt często przywołuje wspomnienie szkolnych konkursów recytatorskich. Wprawdzie flow w "Trainspottingu" jest nieco bardziej znośne to tą część składową "Magii" uznaję za najsłabszą. Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że prawdopodobnie taka forma przekazu była przez autora zamierzona i dużym stopniu ułatwia przyswajanie treści to na scenie, która od kilku lat wyraźnie zmieniła wektor w kierunku techniki takie flow jest po prostu poniżej średniej krajowej. Co więcej? Alergeek jest autorem pięciu z sześciu bitów wchodzących w skład EP-ki i tutaj nie sposób odmówić rzeczonemu warsztatu i smaku. Szczególnie we wspomnianych instrumentalach, gdzie jeden mocno buduje klimat, a drugi basem wierci dziurę w brzuchu. Koniec końców bardzo ciekaw jestem jak przebiegała będzie dalsza muzyczna droga producenta i MC w jednej osobie. Bo o ile "Magia" niepozbawiona jest mankamentów to z całą pewnością zwraca na siebie uwagę klimatem i indywidualizmem autora.

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Małe Miasta "Plecy pomników"

2018-04-05T14:41:00.002+02:00

Przasnysz, Wołomin, Kościan i Wysokie Mazowieckie to małe miasta, a Brat Jordah oraz Mateusz Holak to Małe Miasta. Pierwsze stanowiły moją lokalizację przez jakieś osiemnaście lat młodego życia, a drugie skutecznie przypomniały, że twardą głowę warto mieć przy upadku na bruk bo muzycznie to rzadko kiedy się opłaca. Jakiś wspólny mianownik wyżej wymienionych? Mhm, przed lekturą "Pleców pomników" powiedziałbym, że jedne i drugie dobre są tylko na moment, na weekend ale ostateczna weryfikacja nagrań zapewniła duetowi spod znaku MM trwałą obecność na mojej playliście. Fakt, faktem alkopoligamiczne premiery ostatnich tygodni pokazują, że warto zdjąć klapki, kask, hełm czy co tam Cię na co dzień ogranicza i zrobić skok w ~~przód~~ dobrą stronę. Ja zrobiłem, dawaj razem ze mną.

Małe Miasta to muzyczna hybryda o bliżej nieokreślonej grupie odbiorców. Być może to rap dla studentów, gimbusów albo całej tej zabawnej hipsteriady? A może to w ogóle nie jest rap? Nie mam pojęcia i chyba nie chcę tego jednoznacznie definiować, a napisałem to tylko po to, żeby zaakcentować fakt, że z całą pewnością nie ~~jest~~ była to także moja muzyka. I jak na szeregowego ignoranta przystało opierałem swoją opinię tylko na odsłuchu singli promujących dwa poprzednie wydawnictwa MM. Błąd!? Wielbłąd! Wprawdzie już ta bądź co bądź ograniczona dawka alternatywnej zabawy słowem, muzyką oraz formą dawała obraz odległej planety w kontekście mojego gustu to zwykła ludzka przyzwoitość nakazywałaby sprawdzenie całości materiału przed wygłoszeniem jakiejkolwiek opinii, co niniejszym czynię. W praktyce mimo dużego sentymentu do Flaszek i Szlugów, których częścią jest Jordah i zdecydowanej antypatii dla Kumkii Olik wieszczącej koniec Francji wszystko od Małych Miast było przeze mnie banowane na tak zwane dzień dobry. Czy przy okazji premiery trzeciego LP udało się zmienić nastawienie do duetu? I czy hasło "do trzech razy sztuka" ma tutaj logiczne zastosowanie? O tym między innymi piszę w powyższej recenzji.

01. Sprawdzam
02. Już wiem, że jutro będę żałował
03. Nie uwierzyłbym w to nawet gdybym był tam
04. Proporcje
05. Nie zrozum mnie źle
06. Seriale
07. Chcę to opowiedzieć ci
08. Piekło
09. Jak policjanci z Miami
10. Bezpieczeństwo
11. Zwalniam
12. Nie mam czasu na bycie introwertykiem

"Plecy pomników" to ekstremalnie melodyjny zbiór nagrań, gdzie flow i zaśpiew zmienia się właściwie co utwór, a szerokie spektrum brzmienia bitów i aranżacji to coś w opcji "the best of the wszystko" z suplementem aktualizującym materiał na rok 2018. W konsekwencji na trackach dzieje się bardzo dużo, a kolejnym taktom nawet na moment nie przestaje towarzyszyć energia i świeżość. Holak śpiewa, Jordah rapuje. Pstryk! Berek! I za chwilę ma miejsce błyskawiczna zamiana ról. Raz szybciej, raz wolniej, czasem acapella, potem niuskulowo, momentami nawet futurystycznie i eksperymentalnie, by za moment wrócić do złotych lat dziewięćdziesiątych, modulatory głosu, elektronika, syntezatory i sample. To wszystko razem wzięte w mniejszym lub większym stopniu definiuje Małe Miasta i tylko o jakość efektu końcowego należałoby zapytać. Czy słuchacz po przejażdżce takim rollercoasterem grzecznie poprosi o repetę, czy też wypierdolony z trakcji na trzecim ostrym łuku z tożsamym impetem wyrzuci kompakt z odtwarzacza. Mnie wypierdoliło i chciałbym więcej. I nawet jeżeli sam siebie nie podejrzewałem o sympatię do takich dźwięków to zażenowany niuskulowymi klonami wyposażonymi w przedrostek "Young" i rozczarowany obecnym poziomem dużej części starej szkoły zostałem przez MM kupiony. Bezwzględnie.

Zdecydowanie największym walorem "Pleców pomników" jest produkcja i brzmienie, które ubrane w lekką, acz nieinfantylną treść skutkują całkiem spójnym ciągiem przyczynowo-skutkowym z przekazem podprogowym dotyczącym amerykańskich seriali. Lirycznie to jest sytuacja od jakichś alternatywnych przekminek mieszkańców paradoskalnie dużych miast, przez proste historie, które im towarzyszą, aż po mocno autorefleksyjną jazdę. Całość w barwach dystansu i groteski, a także kilku nieśmiesznych żartów, jak ten o "Plebanii", która na tle rodzimej popeliny serialowej może uchodzić za zupełnie przyzwoite kino akcji lokalnej "made in Tulczyn". W efekcie trudno zarzucić MM deficyt treści i grafomanię pod bity, nie mniej jednak Mateusze raczej nie zapuszczają się na głębsze wody zupełnie odpuszczając kwestie nazwijmy je "aktualne" wokół, których dryfuje obecnie zindoktrynowane społeczeństwo. Może i słusznie? Ogółem miło się tego słucha, co w połączeniu z przyjemną dla ucha muzyką tworzy nienachalną kompozycję łagodzącą stresy życia codziennego.

"W sumie widzę to z dwudziestu metrów

A podchodzę jeszcze bliżej, żeby się oparzyć

Naturalnie ciągnie mnie do tych atrakcji

O których nawet nie wypada marzyć"

Fakt, faktem to rzecz pełna paradoksów bo z jednej mani potrafi wpadać w ucho szybciej niż największe przeboje muzyki chodnikowej, dla zmylenia przeciwnika przechrzczone na "Disco polo". A z drugiej strony chwilami miałem wrażenie, że album został przejęły przez małe błękitne łobuziaki i za moment urządzą mi tutaj jakieś "Smerfne Hity". Tak jeden jak i drugi przykład jest efektem symbolicznego przeskoczenia granic, murów, czy innych tam zasieków ograniczających swobodę przy tworzeniu muzyki. To z kolei w oczach pewnej grupy odbiorców czyni MM nieśmieszną satyrą na polską rap scenę, a inni potrafią dostrzec tam pewnego rodzaju prekursorstwo, czy nawet szerszą wizję. Finalnie ja mam to tego bardzo proste podejście, muzyka jest albo dobra albo zła - wszystko inne to marketing. A jeżeli Małym Miastom udało się przełamać impas w stosunkach z takim malkontentem jak ja to znaczy, że jest naprawdę nieźle. Serio!

Obiektywnie podsumowując, w żadnym wypadku nie jest to materiał dziesięć na dziesięć, a fakt znacznej sumy pozytywów, o których wspomniałem w niniejszym tekście obrazuje jak bardzo myliłem się bagatelizując "Plecy pomników" przed wcześnie. Metaforycznie rzecz ujmując to trochę tak jakbyś w barze mlecznym spodziewał się czerstwej kanapki z pasztetem, a dostał całkiem smaczne sajgonki. I mimo, że za chińszczyzną nie przepadam to w tej konkretnej sytuacji oblizywałem się ze smakiem. I nawet jeśli album na fizyku wydany jest skromnie to na krążku dzieje się naprawdę na bogato.

Świetna rzecz na wiosnę.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Pajczi "Widziałem tam siebie"

2018-03-22T21:34:00.003+01:00

5! Od pewnego czasu raperów z naszego podwórka zacząłem wkładać do dwóch różnych szuflad paradoksalnie nadając im ten sam tytuł - oczekiwanie. W pierwszej przegródce ledwie kilka ksywek, niemal pustostan. Druga? Druga wypchana jest po brzegi i powoli przestaje się domykać. O co cho? Na jednych projekty nie mogę się doczekać, a w kontekście tych drugich czekam aż dadzą sobie spokój i schowają mikrofon w futerał. Tak uczciwie postawiona sprawa pozwala z jednej strony wyostrzyć optykę i w natłoku premier łowić rzeczy wartościowe. A z drugiej zaoszczędzić ewentualne nerwy oraz ukrócić negatywne emocje powstałe przy okazji sprawdzania singla jednego z "odrzuconych" wykonawców. Aha, Pajac należy do tej mniej licznej grupy, zdecydowanie. Dlatego też cieszę się, że wraca z nowym materiałem.

Przypuszczam, że znajdzie się liczna grupa słuchaczy od lat zalewana mainstreamowym gównem, która w ogóle może typa nie kojarzyć. A szkoda! Pajac zetdejot Pajczi to mocno charyzmatyczny MC, reprezentant bardzo ciekawej radomskiej sceny i z całą pewnością niejednoznaczna postać. W zasadzie niemożliwe jest zero-jedynkowe przyporządkowanie rzeczonego do sceny ulicznej, trueskulowej, czy też niuskulowej. To do bólu szczery-radomski-alko-rap made by Pajczi, który od nielegala wydanego w 2014 roku, z każdą wiosną zatacza coraz szersze kręgi, w drodze na OLiS? Who knows, poniżej traclista.

01. Rzęsa + DJ Radzion
02. Anioły i demony + BoKoTy + DJ Radzion
03. Latawce
04. Czachówek + Orka + Kotzi
05. Siano
06. Charakter + Kafar + DJ Radzion
07. Widziałem tam siebie + DJ Radzion
08. Wino, seks, papierosy + Ania Jażdżyk
09. Kiedy pytasz + DJ Radzion
10. Myspace + Ader + Aurelia
11. Diament + TPS + Turas + Marlena Patynko
12. Panika
13. Kanapa
14. Pijak
15. Liżę rany + Zazia
16. Jaren

"Widziałem tam siebie" to zbiór szesnastu tracków, które pomimo mocnego zróżnicowania na bitach i zmiennego ciężaru gatunkowego mają kilka cech wspólnych i bezwzględnych słów kluczy jak #alkohol, #radom, #miłość. I jakkolwiek geometrycznie to nie zabrzmi te trzy punkty połączone odcinkami tworzą figurę na podstawie, której opisany został okrąg wokół, którego Pajac krąży niemal cały album. I nawet jeżeli na chwilę mimowolnie wymknie się obranej konwencji to za moment wraca z podwójną siłą, by jeszcze dobitniej podkreślić radomski charakter tego albumu. To trudna opowieść o melanżach, które niekoniecznie kończą się o świcie, marzeniach obarczonych wysokim ryzykiem niespełnienia i w końcu pasji, która w kontekście wyżej wymienionych może być szansą i nadzieją na wyjście z chaosu. Patos? Polska rapgra to patos, a to jest Pajac jakby ktoś pytał.

Raper uderza prosto w serce, bez zgniłych kompromisów, filtra poprawności politycznej i całej tej skurwiałej nowomowy kierowanej do gimbotroli. I nawet jeżeli chwilami liryka balansuje na granicy ckliwych przekminek barwionych alko, a płaczliwe flow w pewnym momencie zaczyna męczyć ucho to warto spojrzeć na te rzeczy w szerszym autobiograficznym kontekście. Pajac jest na tyle charyzmatycznym i wyrazistym MC, że oceniane tego materiału tylko pod kątem ilości podwójnych rymów, przyspieszeń, hasztagów i całej tej czysto technicznej jazdy zwyczajnie nie ma sensu. "Widziałem tam siebie" to nic innego jak dusza młodego człowieka odbita przez zdeformowany pryzmat emocji uchwyconych w momencie ich nagrania lub tworzenia. I mimo, że powyższa charakterystyka może stanowić wspólny mianownik zarówno tego jak i poprzedniego albumu radomianina to w rzadnym wypadku nie zaryzykowałbym stwierdzenia, że typek poszedł na łatwizne dając blokom tożsame LP po kilku latach przerwy.

"Mam trochę siły w sobie ale gdzieś to zanika

łapię za butlę, nie za broń, chyba to panika

i Panie Boże broń, żebym nie wylądował w sidłach

bo tak jak dziś nie chcę żyć, żaden przykład"

Pomimo bardzo wielu bezpośrednich nawiązań i odniesień do symboliki kieliszka przestrzegałbym przemądrzałych ignorantów przed ocenianiem tego LP tylko w tym, jednym alkoholowym wymiarze. To tak jak sprowadzić "Wszystko z dymem" Włodka jedynie do wierszy o jaraniu. Bullshit! Paradoksalnie Pajac daje dowody rapowej dojrzałości i mimo, że ogólny klimat nagrań daleki jest od pozytywnego to nawet w najbrudniejszej kałuży czasem odbija się słońce, tak jest i tym razem. Surowa krytyka własnych postaw pozwala przetrzeć oczy i dostrzec alternatywny finał tej opowieści. Gorzkie refleksje mogłyby równoważyć lekkie śpiewane kobiece refreny, których tutaj jest całkiem sporo. Bez szans, niestety ilość nie równa się jakość, co w kraju gdzie na moje ~~oko~~ ucho śpiewa jakieś dwie banie luda jest nie do końca zrozumiałe. A wyjątkiem potwierdzającym tą regułę jest Zazia wspierająca Pajaca w "Lizaniu ran", która poza kozackim refrenem daje jeszcze spoko szesnastkę, a może trzydziestkę dwójkę!? Tak czy siak, reszta nędza.

Technicznie? Napewno Rafał poprawił się w porównaniu do debiutu. I chociaż w dużej mierze dominuje ta sama nieco leniwa nawijka to zdarza się też bardziej frywolne i chilloutowe flow jak na "Kanapie", czy tempo przewinięty "Jaren". Ogólnie poziom średniej krajowej, a album po dłuższym odsłuchu męczy bardziej treścią, aniżeli formą. Innym dowodem na to dojrzewanie rapera, o którym pisałem akapit wyżej jest fakt, że Pajczi upomina się o "Siano". Co ciekawe, w ramach tego numeru dostaje się także recenzentom i obiektywnie rzecz ujmując jest to zdecydowanie najsłabsza pozycja na płycie, której mogłoby tu nie być. Głównie za sprawą nawijki offbeat w ramach, której Pajac tak spektakularnie nie współgra z podkładem (zwłaszcza na początku), że jest to po prostu asłuchalne. I jeżeli Rafał myślał, że jakimś symbolicznym prztyczkiem w nos odwróci uwagę recenzentów od mocno nieudanego numeru, no to się kurwa nie udało. Bogu dziękować jest to jedna łyżka dziegciu w beczce goudy, która tym razem smakuje wytrawnie. A jak na dobrą wódkę przystało przydałby się dobry podkład. Tutaj jakość premium po raz wtóry gwarantuje Tytuz, który odpowiedzialny jest za wszystkie produkcje na tym LP. Brzmieniowo pełen przekrój, sample, syntetyka, autotune, szybciej, wolniej, nie mam pytań. Premium!

Ponadto wydaje się, że obaj Panowie odrobili lekcję z bieżących trendów obowiązujących na scenie, a singiel "Latawce" jest tego najlepszym dowodem. Co więcej? Kilka ciekawych ksywek na featach (głównie Radom), które stanowią doskonałe dopełnienie całości, nie zaburzając równowagi na linii goście - gospodarz. To solo Pajaca i to słychać niemal na każdym kroku. Dlatego na koniec chciałem tylko przypomnieć, że w najbliższą niedzielę zakaz handlu nie obowiązuję, także jak tam już się ogarniesz po weekendowych wojażach to melduj się w Empiku po "Widziałem tam siebie", w moim jeszcze są. Tyle, polecam rzecz.

Rapu różne oblicza.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Rosalie. "Flashback"

2018-03-04T14:33:00.001+01:00

Ostatnimi czasy coraz liczniejsza grupa rodzimych raperów postanawia dać odpór zimowej aurze i za sprawą dissów podgrzać nieco atmosferę na scenie, przy okazji dość skutecznie nakręcając wzajemną koniunkturę. I choć były momenty to dzisiaj trudno już jednoznacznie odczytać kto z kim tu ciśnie i przede wszystkim po co? Konflikty interesów w znaczeniu dosłownym, uzbrojone po zęby agresywne oddziały internetowych szczekaczy oraz kolejne utwory wpisujące się w bitewną konwencję sprawiają, że dyskretnie zacząłem szukać wyjścia pożarowego i jak najszybszej drogi ewakuacji z tej piaskownicy, przynajmniej na moment. I jeżeli zachodzisz w głowę jaki u licha ma to związek z nową płytą Rosalie, to wiesz, że wyjście ewakuacyjne już znalazłem, a z piaskownicy na chwilę przeniosłem się na głębszą wodę. Rozumisz!?

Kim jest Rosialie? W gruncie rzeczy... piosenkarką, niektórzy nazywają ją także artystką, chociaż tutaj akurat byłbym ostrożny. W żadnym wypadku nie chcę kogokolwiek dyskredytować czy też przypieprzać się do stosowanej terminologii ale cegiełki do dewaluacji kluczowych pojęć też nie dołożę. Dzisiaj artystami są niemal wszyscy, tylko robić nie ma komu. Ksywka Rosalie mignęła mi już jakieś dwa lata wstecz przy okazji recenzji drugiego albumu Flaszek i Szlugów. I o ile jej symboliczny featuring w utworze numer dziesięć nie zrobił na mnie większego wrażenia to już zapowiedź Brata Jordaha rzucona w jednym z popremierowych wywiadów, która dotyczyła wielkiego potencjału i możliwości wokalistki utkwiła w mojej pamięci. Czy Mateusz Gudel mówił prawdę? Czy Rosalie wyśle symbolicznego kopa w krocze zamulonej branży? I czy jeżeli szarobury szarak z polskiego blokowiska sięgnie po ten tytuł to będzie w stanie znaleźć tam wartość? A może wartości tam nie ma? A może to album nie dla szaraków? Hmm, niech "Flashback" będzie odpowiedzią na tak postawione pytania...

01. U.N.D.E.R.S.T.A.N.D.
02. Spokojnie
03. Tell Me
04. TheOne
05. Home
06. Po co?
07. Królowa
08. About Us
09. A pamiętasz?
10. Ocean
11. The Killing
12. Enuff

Na pierwszy rzut oka i ucha naprawdę wszystko tutaj się zgadza, Rozalia Hoffman to piękna i młoda kobieta wyposażona w bądź co bądź oryginalny pomysł na siebie, talent wokalny, który tylko szaleniec mógłby kwestionować oraz brzmienie sygnowane ksywkami uznanych producentów z bardzo różnych muzycznych lądów (m.in. Hatti Vatti, Bitamina, Jordah). I jakby tego było mało dziewczyna staje w jednym szeregu z najlepszymi raperami w tym kraju i dumnie dzierżąc emblemat Alkopoligamii rzuca scenie wyzwanie, a Tobie dwanaście tracków do sprawdzenia. I niech cukierkowa introdukcja nie odwróci Twojej uwagi od mankamentów, które z właściwą dla RBB rezerwą pozwolę sobie wypunktować.

Ad vocem. "Flashback" to z mojego, mocno subiektywnego punktu widzenia produkcja pełna paradoksów i sprzeczności, której lektura dostarczyła mi momentami bardzo odmiennych odczuć. Serio, zanim zdążyłem zdjąć folię z fizycznego wydania albumu przyswoiłem hurtową ilość pochlebnych recenzji płynących głównie z ust stołecznych dziennikarzy pod adresem rzeczonej. Nie ukrywam, że takie natężenie cukru oraz peanów pochwalnych plus cechy charakterystyczne projektu, o których pisałem akapit wyżej w pewnym stopniu ukierunkowały moje wysokie oczekiwania wobec tego LP, jak się później okazało... za wysokie. Przejdźmy do meritum. Największym rozczarowaniem był pierwszy kontakt z albumem, właściwie pierwszy odsłuch. Mentalnie przygotowany byłem na detonację dynamitu, który symbolicznie miał rozerwać moje trzewia, a doświadczyłem jedynie lekkiego mrowienia na plecach powodowanego raczej ujemną temperaturą na zewnątrz, aniżeli wydźwiękiem tych nagrań. Muzyki słucham głównie w aucie. W efekcie nawet tak mało istotne wydarzenia jak lekki korek w centrum miasta i trzy zmiany świateł plus nierówna walka ciepła wydobywającego się z nagrzewnicy z ostatkami szronu na przedniej szybie potrafiły odwrócić moją uwagę od nijakiej jak mi się wówczas wydawało produkcji. No cóż, nie porwało mnie... album ciągnął się jak wczorajsze lekko wystudzone spaghetti, a ja mimo solidnego uczucia łaknienia czegoś świeżego doznawałem kolejnych rozczarowań... pozostając głodny i zły zarazem.

"Zamknięta w miejscach

gdzie obcy ludzie każą jeździć mi po pętlach

uczą tylko deptać po piętach

oczy wlepione mieć w ekran

z instrukcją gdzie biec"

Czy to możliwe, że recenzenci się pomylili? Nie, mimo chłodnego odbioru tych nagrań daleki byłem od stawiania symbolicznego krzyżyka na tym etapie lektury "Flashbacku". Wszakże "przesłuchałeś tylko raz to nie słuchałeś wcale" więc zacznijmy od początku, dajmy sobie jeszcze jedną szansę. I tak wraz z wolumenem podkręconym o jakieś trzydzieści trzy procent otworzyły się przede mną zupełnie nowe wrota i nareszcie zrobiło się świeżo, rześko nawet. I to nie tylko za sprawą mrozu, który malował świat za szybą. "Flashback" to zbiór dwunastu niedefiniowalnych jednoznacznie utworów, które inspirowane amerykańskich rhythm and bluesem balansują gdzieś pomiędzy electropopową nowoczesnością, a funkiem i klasycznymi brzmieniami lat dziewięćdziesiątych. Zróżnicowanie i poziom wybranych tracków odzwierciedla momentami sinusoidę doznań. Od sztosów i mocno klimatycznych, ciepłych utworów, szczególnie tych śpiewanych w języku ojczystym, aż po smętne, gładkie i pozbawione charakteru zaśpiewy, które przelatywały przez moje ucho niepostrzeżone, nie pozostawiają tam kompletnie nic. Słychać także inspiracje i folołapy kształtem przypominające sample ze starych polskich rapowych płyt, pianina, syntezatory i bębny jak z USA, tego teraźniejszego. Muzycznie to level premium, na temat którego nie mam odwagi napisać złego słowa, nawet jeżeli coś, gdzieś mi tam nie zagrało przez pół taktu. Ponadto fajne są te fragmenty, gdzie Rozalia brzmi jak amerykańskie wokalistki soul i R&B z przełomu wieku, słychać tam między innymi Whitney Houston, może Toni Braxton, a czasem Alicie Keys. A to z kolei stanowi fajny kontrast i alternatywny koloryt dla bądź co bądź niuskuklowego w dużej mierze zbioru nagrań.

Co więcej? Ano, lirycznie nie dzieje się tutaj jakaś ultra metafizyka czy magia. Całość ślizga się raczej powierzchni lodu, który nienapierany treścią jakoś mocno po prostu nie pęka. I nie ukrywam, że chwilami miałem z tym pewien problem bo wtórne historie o miłości ubrane w alternatywny i innowacyjny kamuflaż zwyczajnie do mnie nie trafiły, mimo wielu szans. I gdybym nadał "Flashbackowi" miano tylko i aż dobrego i co istotne nienachalnego soundtracku życia codziennego to wielu ą ę znawców zapewne przypisałoby mi butę i ignorancję. Czy słusznie? Nie wiem ale mimo docenienia wysokich standardów produkcyjnych, które charakteryzują to LP mój koleżka gust szepce mi na ucho, że wyżej dobrego daily backgroundu materiał nie skoczy. Ufam mu.

Podsumowując, dość markotny charakter tej recenzji nadała bardzo wysoko zawieszona poprzeczka, którą z jednej strony dzierży marka Alkopoligamii, zaś z drugiej suma pochlebnych ocen, o których pisałem na początku. Mimo wszystko wyczuwam tu pewien dysonans, a poprzeczka w każdej chwili może spać. Dlatego ku zaskoczeniu gremium nie zapiszę się coraz liczniejszego fanclubu Rosalie, chociaż ograniczony wyborem pośród popowych albumów, bez mrugnięcia okiem sięgnę po "Flashback".

Pozdrowienia ze słonecznej strony świata.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Młody Goh "Boom Bap Mind Ya!"

2018-02-04T14:24:00.002+01:00

Szukając nowych rzeczy do recenzji i na odsłuch trafiłem na Goha, Młodego Goha. Waćpan ortodoks zetdejot oldskulowiec z serca Małopolski, a metodologia doboru materiału tym razem była bardzo prosta. Tytuł albumu mnie zachęcił bo jeśli w 2018 roku ktoś w tym kraju robi boom bap to ja muszę to sprawdzić. Młodego Goha gdzieś już słyszałem, Stygmat kojarzę, a rapu w opcji oldskulowej chetnię posłucham i tak recenzję teraz czytasz tutaj ty. I wiedz, że surowa ręka grafika odpowiedzialnego za okładkę "Boom Bap Mind Ya!" jest symboliczną zapowiedzią treści jakie znajdziesz na tym LP. Premiera miała miejsce 20 stycznia bieżącego roku, także świeżynka. Zapraszam serdecznie. Boom! Bap! Boom! Boom! Bap!

Mam 33 lata, przez ostatnie dwie dekady rapu słyszałem więcej niż zdołałeś tam uciułać empetrujek na dysku. Ale jeżeli jakikolwiek MC w dobie niuskulowej fali ma zajawkę na boom bap i analogowe brzmienie to na dzień dobry go lubię i bardzo doceniam niekoniunkturalne zacięcie. Teraz wystarczy już tylko tego nie spierdolić... Poniżej trackilista i tekst właściwy.

01. Na pohybel (prod. Le Neewyedz) 01:20
02. Yo! Nara (prod.Napalm) 04:28
03. Klony (prod.Mr Kafer) 02:55
04. A ty co (prod.Kick Back) 02:47
05. Sznyt (prod.Kick Back) 02:52
06. Mad face (prod.Gonzo) 02:53
07. Letarg (prod.15th Floor) 03:25
08. Error_404 (prod. Kick Back, cuty Dj Haloon) 04:00
09. Zgaga (prod.Snares) 02:28
10. Fuck trap (prod.Kick Back) 02:14
11. Counter attack (prod.Truffel) 02:54
12. Coś się aopsuło Nie Było Mnie Słychać... (skit) 00:29
13. Płać lub giń (prod.Terminallyill ) 01:53
14. Sztuka propagandy (prod.Rivers) 04:24

Młody Goh to relatywnie młoda twarz, chociaż analizując jego dyskografię należałoby stwierdzić, że to bardzo doświadczony raper. Imponująca liczba dwudziestu albumów, czy projektów, w których uczestniczył na przestrzeni ostatnich czternastu lat rodzi naturalne pytanie o ich jakość w kontekście tej ilości. Cudowny dzieciak!? To niewątpliwie produktywna ale i charyzmatyczna postać, mocno zaangażowana i zajawiona w rapowy temat. Ad rem. "Boom Bap Mind Ya!" to jako się rzekło pełnokrwiste boom bapowe płyciwo, na którym dominuje szorstki i chropowaty klimat, tak w kontekście formy przekazu jak i samej treści. Jedną z najistotniejszych rzeczy w kwestii rzetelnej oceny tego LP jest dysonans poznawczy różniący pierwszy mało korzystny kontakt z albumem, a sumę pozytywnych ocen, która rosła wprost proporcjonalnie po kolejnych odsłuchach BBMY. Pierwotnie album brzmi jak pieprzony słowotok, który zaczyna pierwszy i kończy czternasty utwór, a brudne, wykrzykiwane wersy zlewają się w całość tworząc momentami kakofonię dźwięków ale... hola, hola. Jak się później okazuje po przebrnięciu kujących ucho chaszczy czeka na nas niemała ilość tęgo pokminionych wersów, kolaż metafor oraz porównań, które w połączeniu z prostym językiem rodzimej ulicy dają efekt co najmniej przyzwoity.

"Znam wielu takich, co potrafią sporo gadać

a gdy przyjdzie co do czego do tematu nie chcą wracać

słomiany zapał to choroba wielu MC's

mają spore potencjały, lecz mózg Mario Balotelli"

Lirycznie BBMY nie niesie łatwego przekazu, to raczej mocny underground, którego środowiskiem naturalnym częściej będzie piwnica, klatka, blok, aniżeli klub, dyskoteka czy dancing u Pana Zenka. Młody Goh nie porwie ~~milionów~~ tysiący do tańca ale ma szansę zmusić parę pustych głów do refleksji. W praktyce wygląda to tak, że Krakowianin wpierdala się na bity z garnkiem żółci i nachalno-utpoijnym zacięciem do prostowania ludzkich istnień. Z jednej strony trochę to rozumiem bo swego czasu miałem podobny okres w życiu, a z drugiej zawrócenie kijem Wisły jeszcze nikomu się nie udało. Poza tym jak mówi staropolskie przysłowie herbata nie zrobi się słodsza od samego mieszania, jeżeli wiesz o czym teraz piszę. W efekcie na LP dominują szarobure portrety szaroburej rzeczywistości, pełne szaroburych diagnoz społecznych. Jednym słowem jakie życie taki rap więc jeżeli szukasz motywatora w opcji 'wstawaj i walcz' to po prostu nie ten adres. Młody Goh rzuca oceny i osądy, wyrokując właściwie bez mrugnięcia okiem. Dominuję pewność siebie, która bardzo często ociera się o arogancje i zarozumiałość, a to z kolei miejscami bywa irytujące. Gdzieś w gąszczu tej budzącej świadomość doktryny wolnego człowieka przydałby się jeden lżejszy numer dla zrównoważenia smaku i lepszego oglądu całości. Częściowo taką rolę spełniają w większości zupełnie udane refreny poszczególnych tracków.

"Modne baby, ich faceci propsy dla ich dobrobytu

rozwijanie swego wnętrza dla nich podtarciem odbytu

perypetie zbiegu zdarzeń czynią swoiste podchody

wolą wspólnie iść na żywioł biorąc się od dupy strony"

Technicznie Młody Goh to typowa średnia krajowa, nisko osadzony monochromatyczny wokal doskonale koreluje z surowymi boom bapowymi bitami. Niestety raper kilkukrotnie spektakularnie wypierdolił się z bitu, między innymi za sprawą nieudanych przyspieszeń. Dużo jest podbić wokali w końcowych akcentach wersów, co z jeden mani jest typowe dla tego rodzaju formy przekazu, zaś z drugiej wymagałoby dopracowania. Doskonałym uzupełnieniem oldsukowego charakteru produkcji są cuty i skrecze z polskich rap nagrań. Podsumowując tekst muszę szczerze przyznać, że pomimo wyżej opisanych mankamentów podeszło mi to LP w konsekwencji zostawiając pozytywny ślad mimo negatywnego nacechowania wierszy. Dlatego powiedzieć o Gohu, że jest niekomercyjny to jak nic nie powiedzieć. Ziomal płynie pod prąd, dysponuje pokaźnym pierdolnięciem i co istotne pomysłem na siebie, który konsekwentnie wciela w życie przy okazji kolejnych produkcji. I pamiętaj! Nie wyjebuj tego albumu z odtwarzacza po pierwszym odsłuchu bo Goh wypada zdecydowanie korzystniej po bliższym poznaniu.

Bierz co ci dane, nie bij pięścią w ścianę.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Michał Kisiel "Nowy rok"

2018-01-20T15:51:00.002+01:00

Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat byłem na bardzo wielu koncertach rapowych ale jeden szczególnie utkwił w mojej pamięci. Rok jakoś 2006, Sokół i Jędkęr zagrali wówczas w białostockim Gwincie pod szydłem WWO rzecz jasna. Była to trasa grana po wydaniu dwupłytowego albumu "Witam was w rzeczywistości" plus "Życie na kredycie". Klub pękał w szwach, a sam koncert był wyśmienity, z resztą ten skład w tam tamtym czasie prezentował się zdecydowanie najlepiej na żywca. Co więcej, dopełnieniem ówczesnych wydarzeń była flaszka zrobiona z Wojtkiem Sokołem, którego jak wiecie ceniłem i cenię bardzo wysoko. Skąd ta retrospekcja? - zapytasz. Michał Kisiel grał wtedy support, bardzo dobry support. Tamtej nocy usłyszałem go po raz pierwszy...

Nie przesadzę też jak powiem, że w kontekście Michała były to dobre niczego początki bo od tamtych wydarzeń musiało minąć niespełna dwanaście lat, żebym sięgnął po jego solowe rzeczy. To o tyle istotne, że nie słyszałem poprzedniej solówki "Pismo Święte" i tej detektywistycznej EP-ki, a "Za Młodzi Na Śmierć" zagrani w kwartecie jako dość przeciętny zbiór nagrań bezrefleksyjnie minęli moje ucho po kilku pierwszych odsłuchach. W związku z powyższym dzisiejszy tekst będzie wyrazem opinii i emocji związanych z lekturą tylko i wyłącznie "Nowego roku" bo tak to sobie wymieliłem, poniżej tracklista.

01. Nasz Rock (prod. Kes-a)

02. Tlen (prod. Ayon)

03. W Drogę (prod. Vixen)

04. Robot (prod. Me?How?)

05. Nienawiść (prod. Deemz/Gedz)

06. Duży Książe (prod. Sher7ock)

07. Turbulencje (prod. Me?How?)

08. Broń (prod. Welon)

09. Mentor (prod. Salvare)

10. Nie Smucę Się (prod. Me?How?)

11. Love Love (prod. SoSpecial)

12. Mój Czas (prod. Welon)

Trochę chropowata ta stylówa Michała, ziomek trzeszczy i szeleszczy wylewając kolejne wersy na bity. Słychać to szczególnie na początku, przy pierwszym, czy drugim odsłuchu albumu. Natomiast po niedługim czasie aparat słuchowy zdaje się nie zauważać tych zjawisk, bezproblemowo akceptując taki stan rzeczy. Wiesz, wada wymowy, którą dysponuje raper może stać się przeszkodą uniemożliwiającą płynne przewijanie zwrotek. Może też, przy odpowiednim podejściu i charyzmie MC zostać jego znakiem rozpoznawczym, cechą unikatową, a w konsekwencji elementem wyróżniającym go z tłumu. W mojej opinii nie zachodzi tutaj ani jedna, ani druga przesłanka bo z jednej mani Kisiel leci naprawdę płynnie, bez jakichkolwiek wyjebek, a całość nie kuje membrany. Z drugiej zaś nie jest to flow, które porywałoby tłumy, czy chociażby drapało tynki ze ścian. I kiedy kończę pisać ten akapit zastawiam się czy w ogóle zasadnie się do tego przypierdoliłem bo katując "Nowy rok" po raz trzydziesty szósty już jakoś nieszczególnie mi to przeszkadza. Oj! Takie kurwa cierpienia młodego Wertera. Gwoli ścisłości, proces powstawania moich recenzji, a co za tym idzie pierwsze notatki i oceny są bardzo rozciągnięte w czasie i mają miejsce już niemal przy pierwszym kontakcie z albumem. Dlatego też uznajmy, że początkowo temat był dla mnie nieco niekomfortowy, a teraz bangla aż miło. Chyba kiepsko z tego wybrnąłem...

Materiał jako całość jest bardzo spójny lirycznie, wersy są naprawdę mocno pokminione i w przemyślany sposób skonstruowane, przez co pozbawione płytkich niedorzeczności. Michał ma wrażliwość i lekkie pióro, a w tekstach czuć pasje, natchnienie i rozwagę, co w obliczu hurtowej ilości miałkich nagrań ma dla mnie nieocenioną wartość dodaną. To z kolei stanowi największy atut i jednocześnie zmorę rapera. Przez głębie ubraną w jakość płynącą z tekstów materiał ten zdecydowanie przerasta poziom przeciętnego rapowego zjadacza chleba. Już nawet nie gimbusa, bo ci mają odciski na dłoniach od liczenia gotówki, a słuchacza jako takiego. A to szerszej perspektywie ma bezpośredni wpływ na brak komercyjnego sukcesu tych nagrań. Pytanie też, co dla kogo stanowi priorytet? Wszelako niekomercyjność też ma wartość komercyjną. Sam pomyśl. Kisiel od lat utożsamia się ze sceną białostocką, w efekcie słychać tutaj trochę inspiracji Cirą, czy Te-Trisem. Zupełnie nienachalnych i w żadnym wypadku niezakłócających ogólnego odbioru. Koniec końców stempel z wyżłobionymi inicjałami M.K. najmocniej odciska się na "Nowym Roku", a miejscowe hasztagi, czy folołapy przywołujące stare czasy nadają temu LP oldskulowy klimat ze współczesnym niearchaiczym podejściem.

Poziom albumu jest bardzo równy. No może poza takim sobie otwarciem w postaci "Naszego rocka", co z kolei za chwilę rekompensują bardzo mocne "Turbulencje" - mój faworyt z tego LP. Co więcej, uważam, że materiał można było dźwignąć jeszcze symboliczną półkę wyżej, niestety momentami brakuję ekspresji, czy po prostu swoistego pierdolnięcia. Wiesz, płaczu, szlochu, czy krzyku na bitach, a sam raper jakby nie do końca chciał usunąć zbędną zawleczkę z pióra w obawie przed tym jak mogłoby to pierdolnąć. A szkoda. Słowo o bitach jeszcze. Tutaj pełen przekrój w zasadzie, od napakowanych brzmieniami, po minimalistyczne, surowe produkcje. Podkłady raz brzmią jak ciosane tępym drewnianym kołkiem, by po chwili zaskoczyć metafizyką i magią. Dominuję raczej oldskulowy klimat, sample, klasyczne bębny i tempa w okolicach 90BPM. I tylko skreczy mogło być nieco więcej bo te Kebsa i Perca wyraźnie zaostrzyły mój apetyt. Koniec końców całość jest dość smaczna, gustownie podana i opierdolona ze smakiem, chociaż bez dokładki.

Pointując mógłbym przyczepić się jeszcze do kilku oklepanych patentów w refrenach, deficytu sztywnej osi pierdolnięcia czy nieobecności bengiera, który mógłby pchnąć "Nowy rok" znacznie szerzej. I nawet jeśli nie do końca rozumiem związek pomiędzy wiernością, a kapitalizmem, o którym Michał nawija w jednym z numerów chciałbym ocenić ten album na mocną siódemkę w dziesięciostopniowej skali RBB. W czasach mainstreamowej popeliny powinniśmy chuchać i dmuchać na takich wrażliwców jak Kisiel, bo to oni tak naprawdę tworzą tą scenę, reszta na niej po prostu zarabia. Kumasz?

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Siwers "Huśtawki"

2018-01-17T10:08:00.002+01:00

Po dziś dzień doskonale pamiętam pokaźną skalę wkurwu powodowaną faktem nieopublikowania recenzji poprzedniej solówki Siwersa na RBB. Na domiar złego premiera "Bez ceregieli" miała miejsce w podobnym terminie co "Getto Deluks" Keara i "Feniks z popiołów" PSF-a. Każdy z wymienionych tytułów okazał się naprawdę mocny, a na blogu nie było ani słowa na ich temat poza jakąś zdawkową wzmianką, którą dzisiaj uznaje za kulawe alibi. Dlatego też się wkurwiłem. Wiesz, czasami na głowie można stawać, a pewnych rzeczy i tak się nie przeskoczy. Najtrudniej tylko pozbyć się tego wrażenia, że Ktoś tam na górze skutecznie ciągnie za te sznurki. Nie mniej jednak kończąc smuty i jakieś pieprzone grzebanie w przeszłości za pokutę przyjąłem sobie napisanie przekozackiej recenzji "Huśtawek". Fakt faktem, wielce trudne to nie było bo to materiał dysponujący pierdolnięciem jak ten "Achtung" odpadalny w Sylwestra. Psssssssss.... Jeb! I nie ma co zbierać.

Nagrywki Siwersa goszczą na moim audio właściwie od początku. "Klasyk indywiduales", Patolog Skład, czy "Intencje" grane z Tomiko stanowiły od zawsze pozycje obowiązkowe w kontekście stołecznej rap klasyki, którą z naturalnych przyczyn darzyłem największym uznaniem. Dlatego też "Bez ceregiel", czy "Huśtawki" są tylko i aż swoistym stemplem kontroli jakości potwierdzającym skille i zajawkę w opcji premium. Tak między Bogiem, a prawdą to bez zbędnego owijania w bawełnę nadałbym "Huśtawkom" podtytuł kompendium wiedzy oraz stosowanych praktyk starej szkoły w obliczu wyzwań jakie niesie za sobą nowa fala pseudotwórców ukierunkowanych na profit materialny czytaj jak robić rap i hajs z klasą, niepotrzebnego nie skreślaj. Bęc! Tracklista...

01. Dzieci we mgle
02. Nosferapu
03. Underdog
04. Tylko ty wiesz
05. Srogi lajf
06. Latarnia (skit)
07. Dobry wajb
08. Roki
09. Krokodyl
10. Huśtawki
11. Świat

Już sama struktura albumu obrazuje jak treściwa to rzecz i solówa pełną gębą. Skitów, intrów, czy outrów nie uświadczysz, gości też nie widać, a wszystkie bity made by Siwers, który sam mianował siebie "Generałem jednoosobowej armii", bądź co bądź trafnie. Przemysław na tym etapie swojej 'kariery' osiągnął taki poziom niezależności oraz samowystarczalności twórczej, który pozwala mu na sprawne urzeczywistnianie choć najbardziej różnych od siebie wizji i koncepcji robienia muzyki, czego najlepszy dowód mamy na "Huśtawkach". Mam na myśli fakt, że chłopaczyna przy okazji pracy nad kolejnymi albumami po prostu bawi się muzyką trzymając bit maszynę w jednej, a majka w drugiej ręce. Wiesz, mocno przecieram oczy i nie widzę obecnie na polskiej scenie rapera i beatmakera w jednej osobie, która dysponuję takim doświadczeniem, umiejętnościami oraz co istotne smakiem i charakterystycznym warszawskim sznytem, co reprezentant JWP/BC. Tą różnorodności i mnogość patentów doskonale odzwierciedla omawiane dzisiaj LP, tak w warstwie muzycznej jak i tekstowej. Otóż lirycznie tematyka rozbija się bardzo szeroko, od ciekawych i trafnych diagnoz społecznych, przez autorefleksje egzystencjalne stołecznego rapera i globalne protest songi, storytellingi, aż po numer poświęcony wyższości polówki Lacosty nad ciuchami Hugo Bosa. Szczególnie ten ostatni wątek od lat nie dawał mi spać po nocach. A cały kunszt polega na tym, by tak wielowątkowe treści zamknąć w jednej spójnym zbiorze pomimo stosowania przeróżnych konwencji. A tu z kolei procentuje to doświadczenie, o którym pisałem wyżej.

Natomiast jeśli mowa o samej technice i nawijce to tutaj w sumie niewiele się zmienia, Siwers nie zaczął nagle nawijać wstecz w języku obcym, hasztagi stosuje bardzo wybiórczo i na całe szczęście nie inspiruje się nowomową, czy jak wolisz beł beł bełk bełkotem niuskulowej młodzieży. Stary dobry rap, może trochę więcej dystansu, może trochę więcej uśmiechu i sporo porównań. To dobrze. Trudno tutaj liczyć na rewolucje i całkowite odwrócenie kierunku tworzenia muzyki, nawet w czasach zmiany koniunktury i popytu. Chociaż niektórzy za takie uznają pastisz co "Krokodyl" mu na imię. Nic bardziej mylnego, bo kto pamięta nagrania spod szyldu Patologicznego Składu ten wie, że tutaj mogło być znacznie grubiej. Siwers doskonale się rozwija i wie dokąd podąża ale co ważne doskonale pamięta skąd przyszedł. O korzeniach Przemka wiele mówią takie numery jak "Srogi lajf" czy "Roki". Ten pierwszy w ogóle brzmi jak żywcem wyjęty z EP-ki "Klasyk Indywiduales". Tak na marginesie dodam, że preorderowe, limitowane wydanie "Huśtawek" wyposażone było w fizyka pierwszej solóweczki, co dla fanów tych brzmień stanowiło nielichy upominek na Święta. Brzmieniowo produkcja ubrana została głównie w samplowane bity, które mocno różnicuje wzajemny koloryt, swoista huśtawka dźwięków. Obok tych ciepłych, bujających podkładów, znajdziesz surowe monochromatyczne, czasem industrialne rzeczy. Wspólnym mianownikiem jednych i drugi jest bardzo wysoka jakość i doskonały warsztat techniczny. Miejscowe skrecze stanowią wartość dodaną.

Gdzieś tam na społecznościówkach widziałem powtarzające się komentarze, że to 'rap dla kumatych' więc kumaj to na szybkości drogi przyjacielu bo jak ci niekumaci się dowiedzą to nie daj Bóg kserokopiarki pójdą w ruch. Chociaż nieeee, dla większości to stillo jest nie do podjebania. W ogóle zwróć uwagę, że rapowa droga Siwera od jego pierwszych nielegali, po materiał wydany samodzielnie własnym sumptem stanowi niemal wzorcowy przykład wieloletniej 'kariery' wiodącej z podziemia na szczyt. Pomyśl ilu w tym czasie przewinęło się raperów na pół etatu, czy grajków jednego sezonu, a on... coraz wyżej się pnie, coraz lepszy jak całe JWP. Nie wiem czy on sam ma tego świadomość ale już dziś bez grama przesady można stwierdzić, że ta ksywka trwale zapisała się w rodzimej rapowej kronice, o której kiedyś będziemy opowiadać swoim dzieciakom. "Siwy Siwers pod tym szyldem zostało to nagrane..."

Reasumując. Przynajmniej teraz jak ktoś zapyta mnie o album roku to bez mrugnięcia okiem będę widział co gadać. I kiedy patrzę na barwną okładkę "Huśtawek" inspirowaną "Eatem back to life" Cannibal Corpse, która zdobi moją kolekcję zastanawiam się nad jednym - dlaczego nie ma tu jeszcze albumu producenckiego made by Siwers. Ej! Nie wiecie gdzie można to kupić!? Mam tylko nadzieje, że to nie w tym sklepie co solówkę Erosa, bo tam jest kurwa wiecznie nieczynne. Damn!

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: V/A "Projekt Poezja Kulturystyczna"

2018-01-09T10:09:00.003+01:00

Cześć! Nie składałem Wam życzeń na Nowy Rok bo przypuszczam, że tych mieliście przesyt, natomiast tych szczerych deficyt. Tak to już wygląda, schemat wtórny w opcji "zdrowia, szczęścia, pomyślności, tylko nie dzwoń do mnie jak będziesz hajsu potrzebował". Dlatego wolę wrzucić nowy tekst na RBB, aniżeli dołączać do szumnego świąteczno-noworocznego koncertu fałszywych życzeń. O czym dzisiaj? Muzyka alternatywna, poezja kulturystyczna, Nasiono Records. Już dłuższy czas znacznie bardziej cenie nagrania wywodzące się z tych mniejszych, niezależnych wytwórni, aniżeli placki serwowane taśmowo z mainstreamowych piekarni. Pierwsze bardzo często mają zindywidualizowany charakter i ciekawy pomysł na siebie, drugie chuchają na koniunkturę podażą odpowiadając na popyt. Kto jest kto, rozwiązanie zagadki, posłuchaj syny sy sy synu!

Przyznam zupełnie szczerze, że recenzja "Poezji Kulturystycznej" powstawała w bólach niczym dobrze wyrzeźbione plecy ale chyba nie mogła zostać opublikowana w lepszym czasie. Wszakże przełom roku już od dawna obfituje w najróżniejsze postanowienia dotyczące bardzo często poprawy tężyzny fizycznej czy chociażby wyeliminowania defektów sylwetki, która z każdym rokiem ulega coraz wyraźniejszej deformacji. Tymczasem omawiany projekt trafia w meritum problemu wychodząc naprzeciw oczekiwaniom wszystkich zapasionych grubasów i tych niezadowolonych z własnego odbicia lustrzanego po prostu. Czym zatem jest "Poezja Kulturystyczna"? Na pierwszy rzut ~~oka~~ ucha to projekt niekonwencjonalny, trochę dziwaczny ale na pewno bardzo oryginalny tak w formie jak i w treści. Otóż grupa artystów z różnych muzycznych światów inspirowana poezją gdańskiego kulturysty Janusza nagrała dwanaście utworów, które w mniej lub bardziej dosłowny sposób traktują o siłowni, hantlach, sztangach czy drążkach. Raz opisują wprost technikę wykonywania poszczególnych ćwiczeń fizycznych skupiając się na liczbie powtórzeń i ilości serii, innym zaś razem naświetlają dowolne slajdy z życia kulturysty zaangażowanego. Pisałem, że dziwaczne, prawda? Poniżej wrzuciłem tracklistę.

01. Intro 01:41
02. Burza (feat. Raper Orzech, Ray Dickaty) 02:36
03. Cyrk (feat. Michał Gos, Joanna Knitter, 7faz) 04:25
04. Nakład 03:30
05. Maszyna (feat. Klimt) 03:05
06. Abeesy (feat. Raper Orzech, Artur Bieszke) 03:50
07. Tętent Tętna (feat. Joanna Bielawska) 03:47
08. Dawid (feat. Wojciech Dowgiałło, Joanna Bielawska) 03:48
09. Serce, Krew (feat. Kiev Office) 03:56
10. Rozpiska (feat. Tomasz Żukowski, Tomasz Gadecki) 03:31
11. Hanka i Hantle (feat. Raper Joozef, Joanna Kucharska-Borowska) 03:31
12. Zostaw (feat. Szymon Albrzykowski, Piotr Szlempo) 03:59

Gwoli wiedzy czytelnika, nie jest to stricte rapowy projekt. Mało tego rap stanowi tu tylko część wypowiedzi, co po wielogodzinnym odsłuchu "Poezji Kulturystycznej" uważam za jej atut ponieważ jakościowo czuć tutaj największy dysonans. Spoko loko, alternatywa alternatywą ale z nawijaniem jest trochę jak z siłownią, bez znaczenia czy łapiesz za sztangę, czy też za mikrofon to technika jest ważna. Przy jej deficycie w pierwszym przypadku zrobisz sobie krzywdę, a w drugim zaś odczuję to słuchacz, odbiorca, tak niestety często bywa tutaj. W konsekwencji niefart, pech bo ani sobie nie poćwiczysz, ani nie posłuchasz. Co więcej rozumiem, że całość projektu ubrana została w formę nieco groteskową, żartobliwą. Kłopot jedynie polega na tym, że jest to zbiór żartów, z których w moim odczuciu bekę mają jedynie opowiadający, słuchacz natomiast nie wie gdzie ma głowę wsadzić, takie to kurwa nieśmieszne. Dla zobrazowania sytuacji porównałbym to do lekko wstawionego Franka Kimono, który wjechał z impetem na siłkę, a potem do kabiny coś nagrać i... nie wyszło.

"Wyciskanie sztangi na barki z klatki - trzy serie!

zza karku wyciskanie sztangi na barki - trzy serie!

wzdłuż tułowania podciąganie sztangi - trzy serie!

uginania ramion stojąc ze sztangą - pięć serii!"

Nie wszystko co się świeci to złoto. Na pewno dużym plusem jest zróżnicowanie muzyczne i stylistyczne tego albumu. Bo o ile z całą pewnością nie będę rozpychał się łokciami, by dołączyć do fanklubu kulturysty Janusza, to brzmieniowo wygląda to naprawdę ciekawie. Momentami kulturysta dźwiga żelastwo w tonacji rocka progresywnego, by po chwili złapać vibe na bitach rodem z Nowego Jorku. W efekcie suma ciepłych i klimatycznych dźwięków, sporadycznie przerywana industrialnym przesterem rekompensuje nieco straty moralne powstałe w obliczu przyswojenia hurtowych ilości poezji przez wielkie P. Fajnym przykładem i jednocześnie trackiem, który pozostałe zjada na śniadanie jest numer trzy pod tytułem "Cyrk". Przede wszystkim za sprawą świetnego wokalu Pani Joanny Knitter odzianego w minimalistyczny bit, który był dla mnie chwilą wytchnienia od lektury pozostałych utworów. I to jest bardzo ciekawe bo z jednej strony to doskonały przykład, że można zrobić to dobrze i ze smakiem, a z drugiej mani rodzi pytania dlaczego tylko tyle? Sam nie wiem.

To mocno subiektywna recenzja, z resztą jak każdy mój tekst. Jej celem było przede wszystkim ubranie w słowa powszechnie uważane za niewulgarne ogromu frustracji i antypatii, które odczuwałem podczas odsłuchu "Poezji Kulturystycznej". W żadnym wypadku nie jestem zamknięty na nowe, alternatywne formy. Co istotne, nawiązując do wstępu i wzmianki o niezależnych wytwórniach uważam, że mają one obecnie ogromną rolę w poprawianiu jakość polskich nagrań w dobie koniunkturalizmu, niekontrolowanej konsumpcji i śmierdzącej komercji. I nawet jeżeli tutaj nie do końca to się udało to bądź pewny, że prędzej sięgnę po kolejny album wydany przez Nasiono Records, aniżeli te gnioty z wystawki wyposażonej w krzykliwy baner "bestseller" Tfu!

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RANKING: 8 piosenek zniszczonych przez stacje radiowe

2017-12-17T14:46:00.003+01:00

W zasadzie odkąd pamiętam nie toleruję i w konsekwencji nie słucham komercyjnych stacji radiowych. Są dla mnie symbolicznym odpowiednikiem jakiegoś maksymalnie wkurwiającego insekta, który przez cały dzień burczy nad uchem serwując średnio przyjemne dźwięki, tylko po to, żeby co chwilę raczyć słuchacza agresywnym blokiem reklamowych, mniej więcej co półgodziny przerywanym najświeższą dawką fakenews'ów z kraju i ze świata. Najkrócej rzecz ujmując to kakofonia odziana w bełkot, na którą od lat nie mam najmniejszej ochoty. I wiesz co jest najgorsze? Nawet jeśli w zalewie tego komercyjnego łajna znajdzie się jeden, dwa, niekiedy trzy dobre utwory, to "radiowcy-bananowcy" wrzucą je na tak gęstą rotacje, że po kilku tygodniach, ewentualnie miesiącach będziesz miał naturalny odruch wymiotny, kiedy usłyszysz ich kilka pierwszych taktów. O tym jest ten tekst, czaisz?

W związku z opisanym powyżej stanem faktycznym sporządziłem całkowicie subiektywne zestawienie ośmiu wartościowych utworów, które ze względu na piekielnie wysoką rotację, zinfantylizowany kontent audycji towarzyszących i komercyjny charakter nadawców zostały zniszczone, zdeptane i w konsekwencji obrzydzone licznej grupie słuchaczy. Z prostej przyczyny nie są to numery rapowe ponieważ tego rodzaju nadawcy nie grają rapu, dlatego też skupiłem się na muzyce jako takiej bez podziałów na gatunki. Każdy z wymienionych utworów jest lub raczej był pozycją obowiązkową na mojej playliście dopóki "radiowcy" skutecznie mnie nie zniechęcili.

Dżem "W życiu piękne są tylko chwilę"

Ta wyjątkowa ballada Ryśka Riedla w komercyjnej czasoprzestrzeni sprowadzona została do popowej piosnki z chwytliwym i bujającym refrenem, która ma umilić czas krzątającej się po kuchni Pani Kasi, Gosi czy jakoś tam. W mojej ocenie "otoczka" w postaci coraz głupszych reklam medykamentów, proszków do prania, czy szybkich pożyczek gotówkowych połączona z arcywysoką częstotliwością odtworzeń pozbawia ten numer głębi, jednym zgrabnym ruchem kastrując jego przekaz, wymowę artystyczną i nieprzeciętną charyzmę autora. To bodaj jedyny numer z bogatego repertuaru legendarnego Dżemu, który grają "radiowcy". Ciekawe dlaczego!?

R.E.M. "Losing my religion"

Z jednej strony mógłbym przytoczyć tutaj część argumentów dotyczących omawianej powyżej ballady Dżemu ponieważ to równie przyjemna dla ucha kompozycja, a w praktyce nienachalny i niepozorny background życia codziennego wspomnianej gospodyni domowej. Ponadto jeżeli ten pozytywny wydźwięk powodowany miarowym szarpaniem strun gitary akustycznej i charyzmatycznym wokalem Michaela Stipe'a ubierzemy w anglojęzyczny tekst to pytanie retoryczne brzmi - czy ktokolwiek rozumie o czym śpiewa autor i dlaczego nikt nie ma o tym pojęcia? Doskonały przykład utworu, który w radiowym anturażu brzmi niczym symboliczne "la, la, la", a w rzeczywistości woła o twoją uwagę.

Eric Clapton "Tears in heaven"

Delikatna, subtelna i wysoce klimatyczna kompozycja w stacjach radiowych najczęściej zapowiadana jako ścieżka dźwiękowa z filmu "Rush", w praktyce jest niczym innym jak hołdem oddanym synowi Erica Claptona o imieniu Conor, który zginął tragicznie w 1991 roku w wieku zaledwie czterech lat. Już sam fakt, że utwór ma charakter requiem'u żałobnego kłóci się z realiami komercyjnych stacji radiowych XXI wieku, gdzie popyt, podaż i poprawność społeczno-polityczna stanowią fundamentalną doktrynę i wyznaczają kierunek oraz formę działalności tych placówek. Wielki utwór, godny wartościowej oprawy.

Michael Jackson "Earth song"

Psychofanem Majkela nigdy nie byłem ale mam na playliście kilka takich tytułów, które w błyskawicznym tempie powodują lub powodowały gęsią skórę na moim ciele. "Earth song" robił na mnie piorunujące wrażenie, kiedy byłem dzieciakiem przede wszystkim za sprawą mocnego i wymownego teledysku. To bardzo ważny utwór, bezapelacyjny kamień milowy w dziedzinie protest songów i najlepszy przykład na to, że muzyka powinna nieść przekaz, mieć misję, otwierać ludziom głowy i w końcu wzruszać... do granic. Obawiam się, że radiowa nijakość czyni z tej bomby emocjonalnej MJ-a balladę o takim, nieco innym refrenie "aaaaaaaa-uuuuuuuu-aaaaaaaa".

ZAZ "Eblouie par la nui"

Tutaj sprawa jest nieco bardziej złożona ponieważ dobre były złego początki, kiedy to kilka lat temu jedna z lokalnych stacji radiowych zapoznała mnie z twórczością charyzmatycznej francuskiej piosenkarki za sprawą powyższej kompozycji. Pamiętam, że wrażliwość i ekspresja ZAZ na tyle mnie wtedy urzekła, że jej utwory po dziś dzień stanowią ważne punkty w mojej audiotece, szczególnie pierwszy album. Niestety z wyłączeniem "Eblouie par la nui", który zabiła rotacja, rotacja i jeszcze raz rotacja. Alternatywnie rzecz ujmując z tą częstotliwością odtworzeń jest tak jak z najsmaczniejszym tortem twoich marzeń, który serwowany codziennie po pewnym czasie stanie się najstraszniejszych kulinarnym koszmarem i... puścisz pawia, rozumisz?

Meat Loaf "I'd do anything for love (but I won't do that)"

Wydaje mi się, że obecnie Meat Loaf-a i jego rzeczy kojarzy coraz to mniejsza liczba słuchaczy. Dlatego skłamałbym gdybym napisał, że na bieżąco monitoruję dyskografię Amerykanina. Mało tego, do tego stopnia jej nie śledzę, że dopiero przy okazji pracy nad powyższym tekstem dowiedziałem się, że chłopina w zeszłym roku wydał kolejny studyjny album po kilkuletniej przerwie. Zatem skąd zamiłowanie do tak archaicznego w formie i treści utworu z lat dziewięćdziesiątych, który przytoczyłem w dzisiejszym zestawieniu? Zakochany byłem tym numerze za dzieciaka. Raz, za sprawą świetnego klipu stylizowanego na baśń o "Pięknej i bestii", a dwa to po prostu doskonały utwór - dynamiczny, ze zmienną tonacją, a dodatkowo ubrany w ciekawą historyjkę o miłości.

Happysad "Zanim pójdę"

Definicja wysoce złożonego zjawiska społecznego jakim bez wątpienia jest "miłość" w wykonaniu Haappysad'u od lat wielu lat cieszy się uznaniem radiowców. I najkrócej rzecz ujmując na tym polega całe jej nieszczęście bo wystarczy lekko przyłożyć ucho do głośnika, żeby skumać, że to naprawdę wartościowy utwór jest. Paradoks w tym, że na antenie radiowej cały ten szum medialny zlewa się w jeden duży ściek brudów, a z przytoczonego numeru finalnie zapamiętujesz tylko, że "miłość to nie pluszowy miś". To doprawdy smutne bo autorzy podają słuchaczowi wytrych na tacy, a on w swej bezmyślności nadal szuka klucza.

Fugees "Killing me softly with his song"

Warto wspomnieć, że wersja Fugees to tylko jedna z wielu interpretacji tego utworu skomponowanego przez Charlesa Foxa już w 1971 roku. Od tamtego czasu piosenkę wykonywali między innymi Roberta Flack, Lori Lieberman, Aretha Franklin czy Frank Sinatra. Piękny, płynący numer, który ma zarówno cechy bujającej ballady, jak i sznyt klasycznego rapowego bengera. Zwróćcie też uwagę na znamienny i wiele mówiący tytuł, który mimo, że został nadany tej kompozycji na początku lat siedemdziesiątych to niejako stanowił swoistą wróżbę dotyczącą jego późniejszej obecności na antenach stacji radiowych.

Post Scriptum dla opornych.

Powtórzę raz jeszcze, nie mam absolutnie nic przeciwko temu, ażeby tego rodzaju wyjątkowa muzyka gościła na łamach stacji radiowych, także tych komercyjnych. Mało tego, wydaję mi się, że tam również jest jej miejsce... kwestia tylko dostosowania kontentu, czy zoptymalizowania bardzo wysokich rotacji. Ponadto podsumowując dzisiejsze zestawienie być może należałoby również odwrócić sytuację i stworzyć dłuuuugą listę numerów czy wykonawców, którzy już dawno powinny gościć w komercyjnym eterze, a próżno ich tam szukać.

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

WYWIAD: Pękacz "Żyjemy w dziwnych czasach"

2017-10-29T13:09:00.001+01:00

Rap Biznes Blog? Dzisiaj wiem, że to dość niefortunna nazwa bo o ile rap i blog w kontekście mojej autorskiej działalności stanowią wątki nadal aktualne to z biznesem ta sześcioletnia inicjatywa ma niewiele wspólnego. Już nawet nie chodzi o to, że RBB to historia czysto zajawkowa, bez kalkulacji kosztów, strat i potencjalnych zysków, bo tych nigdy nie było. Nie musiało być, nie po to to robię. Z drugiej strony relacje biznesowe, kontakty i kontrakty obecne na naszej scenie też nieszczególnie mnie interesowały. Jarałem się muzyką i tym jak zmieniała moje horyzonty, otwierała oczy i całkiem rozsądnie ustawiała życiowe priorytety. Zysk, hajs, profit? To zawsze było gdzieś z boku. Jednym z wniosków płynących z dzisiejszego wywiadu jest fakt, że jakim jesteś człowiekiem i jakie masz życie takiego rapu słuchasz. To by się zgadzało. Kulturalna rozmowa dwóch dżentelmenów po trzydziestce to lektura w sam raz na deszczowe niedzielne popołudnie. Zapraszam serdecznie.

Tazz: Siemanko! Przede wszystkim dziękuję, że znalazłeś wolną chwilę i zgodziłeś się na udział w tym wywiadzie.

Pękacz: Ja również mordeczko. Przyjemność.

Chciałbym wrócić do początków Twoich nagrywek i nawiązać do nielegala Wwarstwy z 2001 roku. Powiedz jak to wówczas wyglądało? Dlaczego materiał wyszedł do ludzi z dwuletnim opóźnieniem? I co sprawiło, że nie zobaczyliśmy nigdy Wwarstwy na fizyku skoro w tamtym czasie scena stołeczna rapowa stała już całkiem mocno?

Wyglądało chyba jak u większości, którzy coś tam robili. Poznaliśmy się około 2001 roku. Wspólne melanże, spędzanie czasu na głupotach, zaczęliśmy wspólnie nagrywać i poszło. Nagrywaliśmy numery, z których większość poszła na demo. A projekt wyszedł z dwuletnim opóźnieniem bo mniej więcej tyle czasu powstawał. Nie mieliśmy ciśnienia na fizyk tego materiału. Po prostu puściliśmy te numery w miasto. Chcieliśmy robić muzykę i tyle.

Rozumiem, a jakie były późniejsze losy Wwarstwy? Dlaczego Wasze pierwsze demo było zarazem ostatnim wspólnym materiałem? I czy możliwy jest powrót duetu Pękacz-Łysol w ramach jakiegoś wspólnego projektu?

Zaczęliśmy robić Wwarstwę 2 z zamysłem fizyka. Nagraliśmy około dziesięciu numerów, z których mogliście coś usłyszeć na mixtapie JWP. Rozciągało się to w czasie, mieliśmy zmiany studia i trochę gdzieś nas dopadły inne sprawy dlatego nie zamknęliśmy materiału. A czy możliwy jest powrót duetu Pękacz-Łysol? Wszystko jest możliwe bo z Łysolem jesteśmy nadal ziomblami, także jakieś wspólne numery pewnie jeszcze usłyszycie ale o taki projekt pewnie byłoby ciężko.

Później częściej można było usłyszeć Ciebie na featach aniżeli na własnych projektach? Odbiłeś na moment od rapgry? Wydawało się, że w tamtym okresie miałeś wszystkie atrybuty, żeby wjechać na scenę z buta jeżeli nie z Wwarstwą to na przykład z solowym projektem.

Od rapgry pewnie tak ale nie od rapu. Nagrałem w tym okresie sporo numerów, które nigdy nie wyszły ze studia. Solowe rzeczy można usłyszeć na "5 rano EP", zostało też parę numerów niepublikowanych. Reszta została na folderze w studiu, często nawet bez aranżu. Dużo numerów zrobiłem z Koszykarzem i Jogim na Projekt 83. Ale też się nam materiał rozjechał w czasie. Nie dopilnowaliśmy pewnych rzeczy i nie poszło. Kilka numerów jest na YouTube.

Czy można powiedzieć, że niesfinalizowane projekty były efektem braku determinacji z Waszej strony? Czy może po prostu cały czas działaliście na zasadach czysto zajawkowych bez długoterminowych planów na "rapowe kariery" i przysłowiowego parcia na szkło?

Głownie naszej, zdarzały się również sytuacje losowe, padały komputery, twarde dyski, mikrofony i słuchawki i tak dalej ale robiliśmy dalej numery, których po prostu nie zamykaliśmy. Wchodziliśmy też w taki wiek, że czasu na rap było mniej więc rozciągało się to w czasie. A parcia na szkło nigdy nie było. Pewnie robilibyśmy inne numery...

I tym sposobem dotarłeś do roku 2017 i legalnego debiutu po przeszło półtorej dekady w rapgrze? Co ostatecznie było momentem przełomowym, że po takim czasie słuchacze mogli doczekać się fizyka? I jak doszło do współpracy z DistrictArea?

Chyba chęć żeby w końcu mieć w rękach coś swojego. Nie jako numer, którego posłuchasz dwusetny raz melanżując albo w studiu tylko fizyk. Postanowiliśmy zrobić projekt z Fleczerem. Spiąć się, nagrywać i puścić to w eter, do szerszego grona odbiorców. Współpraca z DistrictArea przyszła naturalnie. Fleczer zna się z Maćkiem Dziedzicem, podrzucił parę numerów, chłopaki byli zainteresowani i się dogadaliśmy.

Czy w takiej sytuacji tą EP-kę można traktować jako zapowiedź LP? Czy raczej jednorazowy strzał po którym zejdziesz do podziemia na kolejne piętnaście lat? Nie narobiła Ci większego apetytu na rapy?

Apetyt na muzykę zawsze był i będzie. Teraz skupiam się na trzech projektach plus zacząłem pisać drugie solo. Na pewno będzie w najbliższym czasie parę klipów i sporo kawałków ode mnie. Może drugie solo będzie jako LP, zobaczymy. Reszta to raczej EP-ki. A z kim? Okaże się niebawem.

Jak ogólnie oceniasz odbiór albumu? Chyba mógł pójść nieco szerzej. Z jednej mani w dobie milionowych wyświetleń mainstreamowych raperów na YouTube można stwierdzić, że "5 rano" przeszła bez echa. Z drugiej strony w środowisku świadomych i bardziej ogarniętych słuchaczy dało się dostrzec, że album zebrał dobre recenzje.

Odbiór dobry ale zasięg już niekoniecznie. W dobie rapującego gościa ubranego w sukienkę ślubną raczej ciężko się wybić. Hehe! Publika się zmienia, trendy się zmieniają, a odbiorcą mojej płyty raczej nie zostanie gość, który słucha mainsreamowego "rapu" w Stanach. Myślę, że ci co mieli usłyszeć to usłyszeli i przy następnej okazji puszczą ten rap dalej.

No właśnie, a jak patrzysz na zmianę pokoleniową na naszej scenie? Czy w dobrą stronę to wszystko poszło? Nie chcę przesadnie bronić niuskulu, ani rzucać oskarżeń w Twoją stronę ale czy nie wydaje Ci się, że doświadczonym raperom bardzo często brakuje patentów i pomysłów na zaskoczenie coraz bardziej wymagającego słuchacza. Nie mam tutaj na myśli kopiowania nowych trendów, a pozytywną niekonsekwencje w tworzeniu, którą ma chociażby Ten Typ Mes, O.S.T.R. czy Włodek. To przykłady starych graczy, którzy doskonale odnajdują się w nowej rapowej rzeczywistości niekoniecznie kserując patenty zza oceanu.

Zmiana pokoleniowa to normalna rzecz. Świeża krew zawsze jest potrzebna. Nie mam ulubionych artystów w newschool'u bo nie zagłębiam się w te rzeczy. Przeważnie, jeśli w ogóle podejmuję temat, odpalam kawałek i nie jestem w stanie przebrnąć do pięćdziesiątej sekundy. Dużo rzeczy, których ostatnio słucham to rzeczy z lat dziewięćdziesiątych. Odkopuję jakieś projekty, których dawno nie słyszałem lub słyszałem kilka numerów i sprawdzam teraz całe albumy. Nowych rzeczy oczywiście też szukam ale to raczej nie z polskiego rapu. A co do rozwoju, to każdy robi ta muzykę tak jak czuje. Jeden lubi przekaz, drugi flow, trzeci zawiłe metafory i tak dalej. Dlatego dopóki się rozwijasz... jest dobrze. Ludzie, którzy tworzyli tą muzykę od podstaw nie muszą "dukać" pięćdziesięciu rymów na krzyż tylko dlatego ze są tak zwanym oldschool'em, wiesz OCB?

Tak, a jak odparłbyś zarzut sporej grupy krytyków twierdzących, że poprawa koniunktory na rap była powodem powrotów na scenę wielu "dinozaurów"? Wrócił Kaliber 44, wróciło V.E.T.O., wraca nawet Nagły Atak Spawacza.

Wow! Tak się nie zagłębiałem w temat powrotów. Myślę, że jak chcą to czemu ma ktoś im zabraniać? A z jakich powodów to już ludzi wokół nie powinno obchodzić. Muzyka się obroni albo nie bo przecież wracają do muzyki...

Wróćmy jeszcze do Waszej EP-ki, Czy "5 rano" tytułowy numer otwierający ten materiał to fatalistyczna wizja świata czy realna ocena zachowań społecznych w kapitalistycznej rzeczywistości współczesnej Europy?

To zależny czy ktoś jest choć trochę świadomy tego w jakim świecie żyje. Jeden odbierze to jako wizje, drugi zrozumie, a trzeci powie "co on pierdoli i wyłączy". A Ty jak myślisz?

Ja znalazłem tam bardzo wiele nawiązań do tego co obecnie dzieje się wokół i nawet jeżeli czasami była to charakterystyka nieco przerysowana to co ciekawe często bardzo zbieżna z moim punktem widzenia, momentami wręcz tożsama. Co więcej, ludzie z różnych środowisk, którym włączałem ten track przy okazji pracy na recenzją Twojej EP-ki reagowali dokładnie tak jak pisałeś. Jedni z oburzeniem kazali to wyłączyć, inni chyba nie do końca rozumieli, a pozostali zwyczajnie propsowali ten numer. Wszystko zależy od tego poziomu świadomości i wrażliwości na sprawy społeczno-polityczne. Warto też dodać, że ogólne wrażenie i wymowę potęguję dość mocny klip od RocketVideos.

Żyjemy w dziwnych czasach. Coś co zajmowało kiedyś pięćdziesiąt, sześćdziesiąt lat zajmuje teraz rok, może dwa. Technologia, procesy społeczne, bankowość i tak dalej, to wszystko nabrało niewyobrażalnego tempa. Ludzie nie mają czasu, żeby pomyśleć nad tym co jest dobre dla nich i ich dzieci, a co dopiero myśleć o tym wszystkim co opisałem w numerze. A już na pewno nie mają czasu, żeby z tym w jakikolwiek sposób walczyć. A klip nakręcony został przez Michała Plebaniaka, RocketVideos to poskładało i wyszło pięknie.

Pełna zgoda, z drugiej strony dawało się wyczuć w tym numerze, nawet szerzej bo w całym albumie podskórnie czułem u Ciebie takie zgorzknienie i zepsucie polską rzeczywistością. Może nawet pewnego rodzaju zniechęcenie. "Nie marzę o Majorce, chętnie bym zwiedził Kraków ale gdzieś za horyzontem zaczyna brakować blatu". Dobrze to odebrałem? Miewam podobnie dlatego odbieram to bardziej intuicyjnie.

Zawsze w muzyce znajdziesz coś, co odnajdujesz u siebie w życiu. Jakie masz życie takiej muzyki słuchasz, można by powiedzieć. Żyjemy w Polsce, kraju i wśród ludzi, których kocham ale zdaję sobie sprawę, że wiele rzeczy mogłoby wyglądać inaczej. To porównanie jest odbiciem tej rzeczywistości. A co do zgorzknienia, to chyba tak źle ze mną nie jest. Trzeba mimo wszystko cieszyć się dniem i iść do przodu. Numer nazywa się "Sam na sam" bo są to myśli, które pewnie nachodzą wiele osób ale niewiele osób o tym mówi.

"Nigdy kiedy piszesz, nie zastanawiam się co chcesz usłyszeć" hasło stare jak świat ale powiedz mi czy kiedy raper staje się ojcem to czy nabiera ono innego znaczenia w kontekście tego co w przyszłości bliższej lub dalszej mogę usłyszeć Twoje dzieci? Mam na myśli odpowiedzialność za to co się nawija i że, w momencie wyjścia materiału ze studia praktycznie tracisz nad nim kontrole.

Mam wspaniałą córkę i jeśli kiedykolwiek zapyta mnie o coś z mojej młodości to szczerze jej odpowiem. Tak się buduje relacje. W studiu też zostawiam tylko prawdę bo biorę odpowiedzialność za to co mówię i co idzie w świat. Nie ma zwrotki czy wersu, którego żałowałbym, że na przykład tego nie powinienem powiedzieć. Gdy piszę to zostawiam pewne emocje i nie myślę czy akurat to mogę czy nie napisać. Jeśli tak jest to po prostu ląduje w tekście.

Z całą pewnością da się wyczuć tą prawdomówność na bitach. Powiedz jak to było z tym GTA? Sam czasami potrafię zamulić frana na konsoli ale czy to możliwie, żeby dla gry video stracić życiową równowagę? W jednym z numerów nawijasz "Grałem w Grand Theft Auto całe noce, wstawałem o 15:00 bo mnie telefon budził, chciałem zasnąć i nie mogłem się obudzić". Czy może to GTA było raczej symbolem egzystencjalnego letargu?

Tu raczej chodziło o styl życia, który prowadziłem. A nie, że życie tylko przy GTA. Ogarniałem się o 15:00, załatwiałem swoje sprawy. Późnym wieczorem siadaliśmy z Łysolem do konsoli i pykaliśmy do rana smażąc. Jakieś piwka, trochę zwrotek. Kładłem się o 7:00 rano i znowu, wesołe beztroskie czasy. Chociaż patrząc z perspektywy czasu było też trochę nerwów.

Rozumiem, na Twojej EP-ce nie było wielu gości ale jedną z głośniejszych ksywek był Jeżozwierz. Powiedz czy info o Waszym wspólnym projekcie to prawda czy klasyczny fakenews? Połączenie sił mogłoby okazać się strzałem w dziesiątkę.

Z Piotrulą mamy posadzone parę soczystych zwrotek i refrenów. Tu Wolno Palić Studio przenosi się i jak tylko będziemy mogli nagrywać to wjeżdżamy i zamykamy wspólny projekt. Myślę, że w przyszłym roku będzie można nas usłyszeć.

Kozacko, szczerze kibicuję tym poczynaniom. Powiedz jeszcze, dotychczas przez część słuchaczy mniej lub bardziej słusznie kojarzony byłeś z około uliczną sceną tymczasem Twoje EP dalekie jest od typowo ulicznych sytuacji. Jak podchodzisz do takiego sztywnego kategoryzowania raperów przez zamykanie ich w sztywnych szufladach form?

Muzykę dzielę na dobrą i złą. Dla mnie to jedyny podział bo szczerze powiedziawszy pogubiłem się w tych kategoriach już z dziesięć lat temu... Myślę, że treść tego o czym mowię nie rożni się drastycznie od tego co nawijałem piętnaście lat temu. A to jak to ktoś odbiera to jego sprawa. Wracamy do tego, że w muzyce odnajdziesz to co ci się wydarza i co myślisz.

Dobra, to tyle ode mnie. Serdecznie dziękuję za poświęcony czas. Czy chcesz przekazać jakieś słowo do ludzi na koniec? I powiedz gdzie Pękacza można zobaczyć na żywo? Czy grałeś już koncerty z nowym materiałem?

Nie graliśmy z tym materiałem bo jest tego po prostu za mało. Przy okazji następnych projektów pewnie pojeździmy i może zawitamy do Twojego miasta. Spokoju ducha i farta życzę wszystkim dobrym mordeczkom. Dziękuję Ci również. Piątka!

Dzięki raz jeszcze i oczywiście zapraszam do Białegostoku.

Linki:
➡ odsłuch "5:00 rano EP" na YouTube
➡ fanpage Pękacza na Facebook'u
➡ moja recenzja "5:00 rano EP"

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Wini "Fałszywy rap, prawdziwy hajs"

2017-10-24T10:52:00.001+02:00

Taka sytuacja, melanż sobotni, zielona herbata, biała kawa i gadka o rapgrze. Ziomal pyta mnie czy słyszałem już nowy album Winiego? Shit! Ja skonsternowany jak trener Niemców po przegranym meczu z Polakami coś szepczę pod nosem próbując znaleźć wiarygodną wymówkę, jednocześnie na prędkości kminiąc skąd szybko skołować to LP. Wszelako Winicjusz to niekwestionowany arcymistrz rodzimego rapu więc nie znając jego najświeższych nagrań jednogłośnie skazywany jesteś na ostracyzm i nie masz prawa nawet beknąć i pierdnąć, a co dopiero się odezwać. Melo w toku, a ja zostaje oddelegowany na karnego jeżyka celem przemyślenia swojej niefrasobliwości. Bogu dziękować szybko zasysam "Fałszywy rap, prawdziwy hajs" ze Spotify na mojego smartfona i kilka herbat później wracam do świata żywych-nieżywych, a ta recenzja piszę się sama. Bang!

Melo in progres. Po czwartej kawie nieco grubiej się zrobiło, ziomal jeden z drugim dostrzegli w tym materiale podręcznik do ekonomii i instrukcje step by step na zarobienie kultowych "6 zer". A, że realistą jestem, marzenie ściętej głowy! - mówię, bo o ile chłopy rezolutne i życiowo mocno ambitne to po zawodówkach, a ułamki dziesiętne to dla nich fizyka kwantowa, także zrobienie dużej bańki przed trzydziestką im raczej nie grozi. Nie ta liga, blokowiska, a nie salony. Koniec końców zgodziliśmy się co do kwestii zasdaniczej. Dziś już każdy wie, że to Taco Hemingway kserował Winicujsza, nigdy odwrotnie. Zapamiętaj to dziewczynko i ty też chłopczyku.

Biesiada trwa. Nieco później odwiedził nas dres Mariusz, nasz znajomy bliższy i dalszy. Sztywny wyznawca krakowskiej Firmy i najprawilniejszego kodeksu ulicznego na dzień dobry rzucił Co to za gówno!? słysząc w tle album Winiego. I mimo, że w wysoce niechlubny sposób wyraził się o największej legendzie polskiej rapgry to jakoś nieszczególnie nas to zdziwiło ponieważ jego motto życiowe od pierwszej Molesty ograniczało się do znanych tylko dla wtajemniczonych ulicznych hieroglifów HWPD, PDW, BSNT i RPW. A wszystko co nie było stricte uliczne, było pedalskie i chuj! Wini? A kto to kurwa jest Wini? - szydził. Mariusz z opakowania po jego płycie mógłby co najwyżej uczynić jednorazową tackę do zażywania środków psychoaktywnych. Dość! - Krzyknął jeden z moich ziomków niemiłosiernie pobudzony niezliczonymi litrami kofeiny i zaskakując samego siebie zerwał się, by wymierzyć dresiarzowi symboliczną blachę na odmuł. Hola! Poczekaj! Poczekaj! - powiedziałem chwytając go za rękę. Załatwimy to po mojemu. Mariusz, kurwa usiądź i posłuchaj! Wtedy na głośniki wjechało "NaNaNa" w opcji remix na największym wolumenie jakim dysponowało moje hi-fi. I o ile jakoś nieszczególnie mocno zaskoczył nas fakt, że Maniek pękł już po pierwszym wersie, kiwając bańką jak w transie i nucąc niuskulowy tekst pod nosem to na szybkości wydzwonił jeszcze swojego ulicznego kompana Zbyszka celem zamówienie trzech sztuk "Fałszywego rapu, prawdziwego hajsu" z pobliskiego Empiku. Na jutro. Tak go Winicjusz załatwił, arcymistrz nieprawdaż?

Chillout. Chwilę po tym jak Mariusz został ujarzmiony odezwał się mój serdeczny przyjaciel Anatol z pytaniem co robimy w tą deszczową sobotnią noc? Bo jak nie jesteśmy jeszcze przesadnie porobieni od tych herbat to on by z nową dziewczyną wpadł i nas zapoznał i w ogóle... A, że ziomka szanuję, kobiety nie znam, a nam póki co tryb wampira nie grozi to z pełną odpowiedzialnością mych słów rzekłem Wbijajcie!. Stety-niestety dres Mariusz długo miejsca nie zagrzał, nawrócony na właściwie rapowe tory poszedł z głośnikiem na bluetooth-a prostować okolicznych dresiarzy i jak co sobota gonić ibuprofen frajerom. Dobra, mówię do kumpli, Panowie ogarka! Zaraz dama nas odwiedzi. Kwadrat migiem wysprzątany, perfum na tętnice, tylko Winiego nikt się nie odważył ściszyć. Puk! Puk! To oni. Siemasz! No siema! Kasia-Basia-Zygfryd-Franek, buzi buzi zapoznane. Siadajcie. Winicjusz nakurwia, ona lekko speszona, Anatol wręcz przeciwnie. Melo in ~~progres~~ regres. Jeden, drugi, trzeci numer. Sztywno. Jedna, druga, trzecia herba. Sztywno. I kiedy powoli zaczynałem żałować, że zaprosiłem to towarzystwo na kwadrat bo robi się stypa, a nie balet i zaczyna co raz mocniej wiać chujem wjechało "Ja wiem" - na bitach Król, Rena i Sobota. Boom! Bang! Zmiana klimatu, Kasia-Basia do typa - Zatańczem? I owszem. Melo in progres, ale teraz już bansujem. Tak to Winicjusz załatwił. Przekozak, co nie? Ja wiem, ja wiem, ja wiem, ja wiem.

Tak się roztańczyli, że ledwo numer się skończył, a dupeczka już w kozakach stała gotowa do ataku na całonocny klubing. Wiesz, target tak perfekcyjnie skonfigurowany, że Anatol nawet prawa głosu nie miał. Wkurwiony chłopina zwiesił głowę i ~~poszedł~~ popłynął wódżitsu w rytmie "Oczu zielonych" uskuteczniać. Powodzenia, nawet ich nie zatrzymywaliśmy. Nie ta liga, blokowiska, a nie salony. Poszli, lekkie ciśnienie szybko z nas zeszło. Melo in progres, rubikon czterech zer przekroczony, tryb wampira wjechał, Wini nakurwia. Puk! Puk! Puk! nie to nawet nie było takie klasyczne "puk, puk, puk", raczej Jebut! Jebut! Jebut! Konkludując myśl ktoś po prostu nakurwiał nam w drzwi. Co jest kurwa? Chłopy na baczność okupują wizjer. Ja pierdole! Sąsiad z dołu. Typ jakieś 50+, żaden zgredzik. Imienia teraz nie pamiętam ale gdybym nawet pamiętał to bym nie podał bo facet mi osobiście nigdy nie zawinił, ażebym mu zły P.R. w internecie robił. Zmyślał też nie będę na poczekaniu bo farmazonów nie chcę żenić. No nic! Trzeba otworzyć. No to zebrałem się w sobie, kontrolne looking in the mirror poprzedziło subtelne szarpnięcie za klamkę. Dobry wieczór. Dobry wieczór. Zapoznane. O co chodzi? - zapytałem i będąc zaledwie w połowie tej krótkiej sentencji skumałem, że typek lekko zaprawiony nas odwiedził. Chłopaki, przepraszam ale sam mam gości na kwadracie, imieniny szwagra robimy. Muzyczka, u was gra, a nam stereo wysiadło. Dajcie to głośniej, tylko prośba od szwagra. Repertuar inny, imieniny ma chłopina. Lekko onieśmielony propozycją rzekłem. Czemu nie? Ziomuś daj dziewiątkę od Winiego. Będzie dobrze. I tak też było, "Kolejny powód" będący wysoce rozczulającą balladą Winicjusza powoli stawał się soundtrackiem mojego osiedla w tą sobotnią noc, a ta recenzja pisała się sama...

Melo in progres. Ledwo cośmy się przestali chichrać z niespodziewanej wizyty sąsiada, a tutaj ponownie pukanie do drzwi. Tym bardziej nieco subtelniejsze, wyważone powiedziałbym. Ty zoba, sąsiad nagle ogłady nabrał - bąknąłem pod nosem kierując powolne kroki w stronę drzwi wejściowych. Na oriencie rzut oka na wizjer i muka niespodziewana. Doigraliśmy się. Milicja. W drzwiach stało dwóch przybitych karków w granatowych mundurach łupiących w naszą stronę. Otworzyłem, a co miałem czekać, aż mi drzwi wyważą. Dobry wieczór. Dobry wieczór. Zapoznane? Czy tu mieszka Klaudia Swedrowska? - walą prosto z mostu. Nie, to jakaś pomyłka rzekłem i spuszczając wzrok ku ziemi przyciąłem, że mundurowym jakoś wyjątkowo nienaturalnie błyszczą lakierki. Nagle, jeden pies do drugiego wyjeżdża z takim tekstem "Patrycjusz, słyszysz? U nich też Wini! Beuhehehe!" - bezczelnie zaczęli cisnąć z nas bekę. WTF!? Co tu się odpierdala? - pomyślałem. Kilka chwil później wszystko było jasne, okazało się, że typy przyjechali robić striptiz na jakiś wieczór panieński tylko... pomylili bloki. 22, zamiast 22A. A do numerów Winiego właśnie te pląsy się odbywają. Co więcej, "Bądź duży" to ulubiony numer wszystkich dziewczyn, ciekawe dlaczego? Koniec końców okazało się, że to swoje chłopy, a to jak kto zarabia na chleb to w sumie nie nasza sprawa. Pomogliśmy im trafić pod właściwy adres, a oni wkręcili nas na ten wieczór panieński z Winim na głośnikach oczywiście. Tak nas Król tego wieczora ugościł.

Co to za recenzja? - powiesz. Co to za bełkot? - napiszesz. Człowieku "Fałszywy rap, prawdziwy hajs" Winiego zrecenzowało samo życie w jedną sobotnią noc na tylko skutecznie, że przez moment zastanawiałem się czy nie zwiększyć skali ocen RBB do jedenastu oczek. Domyślam się, że wielu z Was może nurtować kwestia czy po takim melanżu był kac gigant. Nic z tych rzeczy, kaca nie było ale był Wini. Zawsze i wszędzie Winicjusz słuchany będzie! Esssssa!

Papier wszystko przyjmie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

Post Scriptum. Tekst ma znamiona opowiadania opartego na fikcyjnych miejscach, osobach i wydarzeniach. Zbierzność imion, nazwisk, ksywek jest zupełnie przypadkowa dlatego odpulę wszystkich darmozjadów, którzy zgłoszą się do mnie po jakiekolwiek tantiemy. Tylko jedno jest pewne - Winicjusz Król! Winicjusz Pan! Winicjusz dzisiaj zagra nam! Esssssa!

RECENZJA: AprAxjA "Tego nie będzie na żadnej płycie"

2017-10-08T14:46:00.003+02:00

Bity brudne jak stołeczny dworzec centralny w latach dziewięćdziesiątych, a zarazem szlachetne i klimatyczne jak wielgachna chmura z bongo na dachu Buckingham Palace. Paradoksy made by AprAxjA? Zdecydowanie. Dzisiaj wracam do tych rzeczy bo bardzo cenię niezależność, niekoniunkturalność i przede wszystkim zajawkę tych typów. Ponadto ostatnimi czasy EP-ka taka wjechała na bloki, że ma pływać i ma głową kiwać, rzeczy po imieniu nazywać, pokazywać jaki jest świat, który oni widzą. Bez kitu. Parafraza klasycznej sentencji z czasów WFD dosłownie i w przenośni oddaje charakter tego materiału mimochodem otwierając dzisiejszą recenzję. "Tego nie będzie na żadnej płycie?". A jednak! Zapraszam serdecznie.

01. Apel
02. Chemia
03. Lynch
04. Kult
05. WOPóR
06. Wiśnie

Heh. AprAxjA wjeżdża w niedzielne popołudnie niczym koncert życzeń w telewizorze lata temu. Jasne że, klimacik nie ten ale poziom sentymentalizmu z mojej strony bardzo porównywalny. Bo już jakoś tak jest, że jak gra AprAxjA to ożywają we mnie magiczne wspomnienia beztroskich lat młodości, które natłok obowiązków, poczucie odpowiedzialności i przymus pracy już dawno zepchnął na plan dalszy. To zupełnie naturalne, bo przecież nie będziesz na co dzień żył i rozkmniał tego co było. Chociaż dzisiaj mam ochotę niczym małolat z tamtych lat wybić w trampach pod blok z samego rańca, by odkurzyć stary trzepak i wskoczyć na tę żółtą skrzypiącą metalową huśtawkę, na której śmigaliśmy po same pręty. Dziś w tle AprAxjA, wtedy pewnie jakiś Scyzoryk. Emocje i sentymenty, które odzywają się w życiu co chwilę. Czar beztroskich lat dziewięćdziesiątych w kontrze do kalendarza pełnego zadań, obowiązków i zobowiązań. Dzieciństwo versus dorosłość. Dobrze mi tam i tutaj bo zawsze umiałem cieszyć się z małych rzeczy.

"Od ciasta przez części po tytuł z akronimem

zakamarki zaklęte w metafor pantomimie

reportaży siłę relacjonuję dziennik

nie ma kurwa rapu bez chemii"

Przykład pierwszy z brzegu, rzecz niewielka jaką jest to szesnastominutowe EP po dość umiarkowanym pierwszym odbiorze, oczarowała mnie naprawdę mocno. Rap prosty ubrany w metaforę, a nie metafora na siłę ubrana w formę rap. I pamiętaj, że prosty synonimem prostackiego nigdy nie był, mało tego w dobie poprzebieranych kolorowych ptaków przymiotnik ten nabiera innego, niezwykle pozytywnego wyrazu. I o ile w porównaniu do poprzedniego LP AprAxji, o którym pisałem w lipcu zeszłego roku w kwestii bitów, klimatu i szacunku do korzeni niewiele się zmieniło bo został utrzymany ten sam stosunkowo wysoki poziom to nie mogłem oprzeć się wrażeniu, jakoby autorowi tekstów pióro nieco się zaostrzyło. Gdzieś w gąszczu bardzo licznych folołapów dostrzec można kilka celnych punchy wymierzonych w ryj pseudopatriotów czy rapowej branży. To z kolei w połączeniu z jazzowo-funkowym samplowanym brzmieniem dodaje charakteru i pikanterii całej produkcji, którą naprawdę da się lubić. Apropos samych folołapów jeszcze to jest ich tak dużo, że nawet reklama Centertela z lat dziewięćdziesiątych się załapała. Ale gimby nie znajo. Koniec końców całość smakuje jak dobrze przemyślana oraz przygotowana muzyczna strawa dla nieprzypadkowego konsumenta. Ten przypadkowy nie ogarnie, po prostu.

"Gdzie to hurrwa poszło, fashion week na insta

dinozaury zamieniły teksty na tekstylia

każdy wszechstronnie wydawca, artysta

i nie ma już czasu na hip hop"

Podsumowując krótką recenzje jeszcze krótszej EP-ki przyznać należy, że progres w kontekście AprAxji stał się faktem, a ich konsekwencja w działaniu jest godna propsowania. Tym większa jest moja satysfakcja z możliwości udzielenia patronatu takim graczom, których logotyp z dumą dzierżę na łamach RBB od pewnego czasu. I nawet jeśli pisząc recenzje zeszłorocznego materiału miałem duże wątpliwości czy materiał ma szansę pójść szerzej to obecnie jestem przekonany, że na scenie pełnej miałkości i kserokopii takie rzeczy po prostu nie mogą i nie powinny przechodzić bez echa. Krótko i na temat.

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

ANKIETA SŁUCHACZA #20: Damian Czyżak | Futbolownia

2017-10-07T15:24:00.001+02:00

Dzień dobry, cześć i czołem. Dwadzieścia ankiet strzeliło jak jeden dzień, chciałoby się powiedzieć. Okrągła dwudziestka skłoniła mnie do przemyśleń dotyczących kontynuacji serii, ewentualnej zmiany formy lub zastąpienia jej alternatywnym formatem. Ale na spokojnie, to melodia bliższej lub dalszej przyszłości ponieważ ta sama równiutka dwudziestka sprawiła, że gościem dzisiejszej ankiety słuchacza jest postać wyjątkowa i co istotne niezwiązana na co dzień z naszym rapowym podwórkiem, choć zupełnie świadoma tego co się na nim dzieje. Dziennikarz, youtuber, założyciel i autor kanału Futbolownia - Damian Czyżak. Z uwagą śledzę jego dotychczasową działalność oraz ciągły rozwój, do czego i Was serdecznie zachęcam, po lekturze ankiety oczywiście. Miłego...

1. Przedstaw się.

Nazywam się Damian Czyżak i jeśli możecie mnie skądś kojarzyć, to z kanału na YouTube o nazwie Futbolownia. Piłka nożna to moja wielka pasja i od ponad dwóch lat realizuję ją prowadząc wywiady z znanymi osobami związanymi z piłką nożną, ale nie tylko, bo raperzy też się pojawiają. (pewnie dlatego tutaj mam okazję dzisiaj napisać).

2. Muzyka z Europy czy zza oceanu?

Jeśli mówimy o rapie, to w 95% słucham tylko polskiego, a to 5% to rap francuski. USA bardzo rzadko. Z Francją nie jestem na bieżąco, ale jak już to odświeżam stare dobre utworu IAM, NTM, Booba. A ogólnie muzycznie to kwestia, co wpadnie mi w ucho, a lubię wiele gatunków. Może być jak ostatnio Chase and Status, za moment Republika, a na koniec Rammstein. Także zależy od nastroju, a że dużo jeżdżę autem, to aby nie zasypiać muszę słuchać coś, co pobudza i wyzwala emocje.

3. Album życia/ulubiony artysta.

Nie jest to proste pytanie. Jednak jeśli już mam robić jakiś ranking to wyglądałby on tak:

1. Pezet (Muzyka Klasyczna)

2. Sokół, Peja, TenTypMes

3. Paluch, Quebonafide

4. OSTR, Eldo (Grammatik-Światła miasta to akurat sztos na równi z Muzyką Klasyczną.

4. Koncert czy rap w słuchawkach?

Muzyka rzadko w słuchawkach, a głównie w samochodzie. Koncerty teraz bardzo rzadko, ale za małolata bywałem w Łodzi na każdym jaki tylko był. Także jak gra ktoś interesujący, to od razu idę. Przykładowo na Mesa baaardzo chętnie poszedłem jak grał w Poznaniu.

5. Wkurwia mnie...

Wkurwiony to ja jestem prawie cały czas w aucie. Jak wspominałem dużo jeżdżę, więc często spotykam się z „niedzielnymi kierowcami”. Wkurwiają mnie tiry i osobówki, które się toczą i blokują lewy pas. Generalnie poczucie kierowców, że nikogo innego nie ma na drodze. Wtedy się strasznie wkurwiam. Poza tym nie lubię przegrywać i nie lubię porażek i wtedy też bywam wkurwiony przez jakiś czas.

6. Ostatnio jaram się...

Jaram się za każdym razem jak umówię jakiś wywiad i mam okazję poznać nową ciekawą osobę. Jaram się jak dostaję pozytywny feedback od widzów kanału. A tak na czasie, czym ostatnio się jaram, to moim wyjazdem do Ekwadoru i Kolumbii.

7. Stosunek do niuskulu?

Ogólnie ja jestem bardziej oldskul. Nawet nie wiem kto teraz należy do niuskul, ale jak widzę na YT, co jest modne i co tzw.”gimbaza”lubi, to jestem bardzo przerażony. Jeśli chodzi o oldskul to mogę wracać do tego zawsze i nigdy się nie nudzi, czyli wszystko to od czego zacząłem. Muzyka Klasyczna, Paktofonika- kinematografia, Kaliber 44, Peja Slums Attack, Fenomen, OSTR, WWO, Mes, Grammatik/Eldo, Molesta, generalnie klasyka gatunku. Nie wiem co nazywać niuskulem, ale dla mnie Quebo jest taką nowością i mega się zajarałem nim. Paluch to może nie taki oldskul wg mnie, ale pomiędzy. Tak, czy inaczej też mega moc.

8. Poza pracą...

Poza pracą zajmuję się właśnie kanałem Futbolownia oraz siłownia i treningi piłki nożnej.

9. Uwielbiam tego bloga bo...

Uwielbiam tego bloga, bo pierwszy raz ktoś zaprosił mnie, abym to ja odpowiadał na pytania, a nie je zadawał.

10. Kilka słów na dowolny temat.

Jak zacząłem się jarać muzyką to myślałem, a nawet byłem gotowy bić się za to, że nigdy nie posłucham nic innego poza hip-hopem. Przez te wszystkie lata wiele się zmieniło i dziś mogę się śmiać, bo przeszedłem przez wiele gatunków muzycznych, łącznie z tym, że jeździłem na imprezy techno. Mocno obecnie jaram się muzyką house i jej wszelkimi odmianami. Nawet przez kilka lat obraziłem się na hip-hop i chyba dobrze mi to zrobiło, bo teraz inaczej na nią patrzę i bardziej doceniam ten rodzaj muzyki. Także w sercu zawsze mam muzykę hip-hop.

Dziękuję Damian.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

Rapu różne oblicza #7 "Interpretacje Różewicza"

2017-10-03T11:47:00.001+02:00

Wiersze Różewicza interpretowane przez Sokoła i Hadesa traktuję jako jeden z najciekawszych i najbardziej oryginalnych projektów rapowych ostatnich lat. I mimo, że od premiery krążka minęło już trochę czasu to pozycja ta trwale zadomowiła się na mojej playliście. To materiał bardzo mocno wykraczający poza ramy sztywnych szablonów, a także koniunkturalnych uwarunkowań, które coraz częściej wiążą ręce artystów. "Interpretacje" dość mocno przełamują panujące trendy, tak w sferze treści, czego w kontekście dzieł wybitnego Poety można było się spodziewać, ale również warstwy muzycznej, która ze względu na swój industrialny charakter jest czymś więcej aniżeli tylko tłem. Rapowany Różewicz to w końcu symboliczny wytrych, który otworzył drzwi domów, gdzie rap nie gościł nigdy... pozostawiając co najmniej dobre wrażenie. Z drugiej strony ta wyjątkowa poezja została sprytnie przemycona na osiedla i blokowiska, gdzie mimo szorstkiego przyjęcia części odbiorców album zebrał niejednokrotnie większe żniwa, aniżeli wieloletnia nauka języka polskiego na nudnych lekcjach w jeszcze nudniejszych polskich szkołach.

Niestety jak bańka mydlana prysnąć może całe to mistyczne wyobrażenie związane z tą produkcją, kiedy niechybnie zapoznamy się z niektórymi opiniami internetowych wszechwiedzących muzgozjadaczy, których w mojej opinii "Interpretacje" zwyczajnie przerosły formą, a może przede wszystkim treścią. I choć zazwyczaj tego nie robię, a moja odporność na trollowanie oraz niekonstruktywną krytykę przez lata osiągnęła bardzo wysoki level, to w tym konkretnym przypadku zastanowiła mnie relatywnie niska suma odsłon i te śmieszne "łapki w dół" obecne przy poszczególnych utworach udostępnionych na kanale ProstoTV na platformie YouTube. Sięgając do komentarzy słuchaczy naiwnie próbowałem znaleźć przyczynę takiego stanu rzeczy, ewentualnie jakieś drugie dno, czy alternatywny ukryty przekaz, oj bardzo naiwnie. Poniżej kilka wybranych "perełek".

Nóż się w kieszeni otwiera... Poziom ignorancji oraz niewiedzy jest wprost zastraszający. Jednak między innymi temu służyć ma cykl tekstów zatytułowany "Rapu różne oblicza", by pokazać, że piękna w swej istocie kultura hip hop, która z założenia ma łączyć, a nie dzielić, przy okazji łamiąc wszystkie szablony i odgórnie stawiane bariery czasami po prostu... wali szambem. Jednocześnie mam świadomość, że kijem Wisły nie zawrócę, a tym tekstem świata nie naprawię, nawet bym nie śmiał. Bogu dziękować uprawiam swoje małe poletko w opcji RBB, gdzie bez najmniejszych oporów pomiędzy sformułowaniem "idiota", a autor tym podobnych sentencji stawiam bez mrugnięcia okiem wielki znak równości. Na szczęście tego rodzaju infantylizm intelektualnych stanowił mniejszość w kontekście oceny "Interpretacji Różewicza". Niestety była to mniejszość na tyle zauważalna, że pozwoliłem sobie zwrócić na nich uwagę. I wiesz, to też nie jest tak, że boom bang wjechało arcydzieło i ma się teraz wszystkim podobać, klekajta narody, a morda na kłódkę. Bzdura! Chodzi o zachowanie pewnego rodzaju taktu, czy jakości intelektualnej polegającej chociażby na tym, że nie wszystko co dla nas obce i na pierwszy rzut oka niezrozumiałe jest "syfem jak skurwysyn". A teraz kończę ten wątek bo nie chciałbym, aby uciekł temat przewodni dzisiejszej publikacji, który z całą pewności zasługuje na większą uwagę, aniżeli te marne wypociny.

Poniżej zamieszczam krótką notkę biograficzna dotyczącą twórczości i życia Pana Tadeusza Różewicza. Polski poeta, dramaturg, prozaik i scenarzysta, urodzony w 1921 roku w Radomsku, zmarł w 2014 roku we Wrocławiu. Laureat między innymi Nagrody "Nike" oraz Europejskiej Nagrody Literackiej, kandydat do literackiego Nobla, członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jeden z najczęściej tłumaczonych polskich autorów, jego książki przełożono na czterdzieści dziewięć języków. Pan Tadeusz zasadnie zaliczany jest do grona "Wielkiej Piątki" poetów polskich obok Herberta, Miłosza, Szymborskiej i księdza Twardowskiego. Współautor dziewięciu scenariuszy filmowych, Mistrz i autorytet wielu pokoleń rodzimych twórców i autorów.

Pisałem
chwilę albo godzinę
wieczór noc
ogarniał mnie gniew
drżałem albo niemy
siedziałem obok siebie
oczy zachodziły mi łzami
pisałem już bardzo długo
nagle spostrzegłem
że nie mam w ręku pióra

"Ok, Tazz a jakie Ty właściwie masz kompetencje, żeby recenzować czy interpretować poezje Różewicza?" - zapyta dociekliwy czytelnik. Hmm... czekaj, niech pomyślę, żadnych!? Co więcej, nie mam zamiaru tego robić. Zdecydowanie bardziej zależy mi na tym, by zwrócić Waszą uwagę na ten projekt, alternatywną formę przekazu, niekonwencjonalną inicjatywę, czy głębię płynącą z tych linijek. Przy tej okazji chciałbym unaocznić hipokryzję sporej grupy słuchaczy, która emanując otwartością i nowoczesnością bezrefleksyjnie propsuje wszechobecne kserokopie nagrań czarnoskórych braci zza oceanu, czy coraz więcej popu w rapie zarzucając regres oraz brak skilla wszystkiemu i wszystkim, którzy nie mieszczą się w ich definicji "niuskulu". W końcu chciałbym podkreślić najgrubszą z gruby linii, że ten album jest w gruncie rzeczy kwintesencją rapu, który szydzi z koniunktury, brnie pod prąd i łączy pozornie bardzo odległe bieguny, środowiska i ludzi. (...) Rozmawiałem jakiś czas temu z pewną kobietą. Polonistka, rocznikowo gdzieś pokolenie moich rodziców. Pokolenie, które rap i całą tę kulturę po dziś dzień traktuje jakoś nie do końca poważnie z trudem powstrzymując ironiczny uśmiech słysząc samo hasło hip-hop. Ale... nie ta Pani. Jako osoba wykształcona w kierunku humanistycznym, pasjonatka poezji Różewicza i przede wszystkim otwarta głowa, której nie imają się jakiekolwiek stereotypy z odwagą sięgnęła po "Interpretacje" Sokoła i Hadesa, entuzjastycznie oznajmiając światu, że po pięćdziesiątce też można słuchać rapu. Co więcej, album ten nie był w jej przypadku jednorazowym strzałem, a początkiem bardzo inspirującej muzycznej przygody.

To historia o tyle niezwykła, że niczym kij wsadzony w zaślepione mrowie ma dwa końce. Swoiste sprzężenie zwrotne. Z jednej strony wyobrażam sobie jak ta kobieta odpala rap do wieczornej herbatki, natomiast z drugiej nieuk, za którego uchodziłem przez większość lat edukacji szkolnej przez nikogo nie przymuszony sięga po tomik poezji Różewicza. To podstawowy, niepodważalny i najważniejszy atut "Interpretacji" Sokoła i Hadesa. Pytasz, co to jest? Tak właśnie rozumiem hip-hop. Majstersztyk. Zwróć uwagę jak wiele jest jeszcze do zrobienia w kontekście edukacji naszej i naszych dzieci. I o ile sam nic nie zmienię to wystarczy, że nauczyciel zamieni symboliczny młotek na wytrych, przy okazji rozumiejąc, że "podstępem" osiągnie więcej aniżeli przymusem.

Poetą jest ten który pisze wiersze
I ten który wierszy nie pisze
Poetą jest ten który zrzuca więzy
I ten który więzy sobie nakłada
Poetą jest ten który wierzy
I ten który uwierzyć nie może
Poetą jest ten który kłamał
I ten którego okłamano
Ten który upadł
I ten który się podnosi
Poetą jest ten który odchodzi
I ten który odejść nie może

Z czysto rapowego punktu widzenia to materiał mocno przemyślany oraz dopracowany w najdrobniejszych szczegółach. Nieprzypadkowy dobór wierszy traktuję jako skondensowaną pigułę, która niczym najmocniejszy opiat ma słuchacza wciągnąć, zaciekawić i uzależnić od poezji Różewicza. Co więcej znajduje w tych interpretacjach dużo metafizyki, pozornych wykluczeń, czy dosłownych niedosłowności, które w zupełnie naturalny sposób pozwalają odbiorcy mnożyć interpretacje, często błądząc w poszukiwaniu tej właściwej. Z kolei muzyka industrialna będąca niejako fundamentem tego LP jest tak silnie nacechowana różnorodnymi środkami wyrazu, że momentami sama w sobie tworzy obrazy i historie. (...) Nadal nie znam się na poezji, a wiersze Różewicza niewiele zmieniły w tej materii. Posmakowałem kropli i zastanawiam się czy sięgnąć po dzbanek... napijesz się ze mną?

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Kalafior Derambo "Bugibba"

2017-10-01T23:08:00.002+02:00

5! W ostatnim czasie kilku mniej lub bardziej znanych blogerów funkcjonujących w szeroko pojętej kulturze muzyczno-rapowej zakończyło swoją działalność. Nigdy jakoś mocno nie ścigałem się z konkurencją, na własne życzenie pozostając trochę z boku całej tej blogosfery, od 2011 roku konsekwentnie budowałem RBB. I nawet jeśli pierwsze cztery wersety brzmią jak żywcem wyjęte z tekstu pożegnalnego to wiedz jedno ziomuś... Nigdzie się nie wybieram! Jasne!? Mam tutaj materiał do recenzji, kocham to co robię i uwielbiam patrzeć na skonsternowane twarze ludzi, którzy nie czając czym jest pasja, wszystkie swoje życiowe działania ukierunkowali jedynie na profit materialny. Zaprogramowani nieszczęśnicy. Tymczasem ja co jakiś czas dyskretnie próbuję wymknąć się systemowi nienachalnym gestem pokazując środkowy palec w kierunku pędzących szczurów, w których wyścigu podobnie jak Włodi "zająłbym ostatnie miejsce". I skumaj, że mam uśmiech na twarzy kiedy to piszę. Serio. Idealistazz...

Na wstępie czuję się w obowiązku przeprosić Pana Kalafiora, ponieważ naprawdę za długo zbierałem się do tego tekstu. Co prawda, nie umawialiśmy się konkretny termin publikacji jednak zawsze po otrzymaniu jakiegoś materiału do recenzji odczuwam pewną nić zobowiązania do rychłego i co istotne merytorycznego podejścia do tematu. To z kolei w moim przypadku wymaga wielogodzinnego odsłuchu w celu mocnego przegryzienia treści i złapania odpowiedniego klimatu. Na swoją obronę mogę powiedzieć tylko, że przełom sierpnia i września był bardzo ważnym czasem w życiu mojej rodziny, a jak wiece priorytety to ja mam należycie poukładane. Od dawna...

Dobra, dobra, ja tu gadu gadu, a już słyszę jak kilku z Was mruczy pod nosem "Kim u licha jest ten Kalafior?" Spokojna głowa, podobna była moja reakcja kiedy pierwszy raz zetknąłem się z jego rzeczami. Nieco później bardzo dłuuuga lektura "Bugibby" wykrystalizowała metafizyczną postać autora w mojej świadomości. Początkowo był to mocno mgławy i symboliczny obraz orzecha włoskiego, którego chyba nie do końca udało mi się rozgryźć. Natomiast dzisiaj w moich oczach i uszach Kalafior Derambo to oryginał przez okrągłe "O", podziemie przez głębokie "P" oraz raper w alternatywnej postaci przez wielkie "RAP". Czegoś tak świadomie niekoniunkturalnego i niekomercyjnego nie słyszałem już dawno, jeżeli kiedykolwiek. I wiesz. jeżeli polska rap scena na przestrzeni niemal trzech dekad zbudowała jakiś artystyczny dorobek w postaci kanonu patentów, setek klasyków czy hierarchi ksywek to Kalafior z właściwym dla siebie charakterem postanowił jednym albumem przetrącić jej kark. Nie, nie, broń Boże nie dissował nikogo, on po prostu śmiertelnie poważanie potraktował kultową maksymę "nie nawijaj o tym co zostało nawinięte" i wymyślił swój rap, Bugibba rap. Poniżej tracklista:

01. Absystencja 2003 3:58
02. Komar 4:47
03. Psychol 3:46
04. Dwa Dogi 2:29
05. Matnia W Kropki 2:51
06. Paryski Spleen 1:48
07. Zły Ser 3:35
08. Katar To Płacz Duszy 2:42
09. Zwoje 4:02
10. Serce Trzęsie Ciałem 3:02
11. Abstrakcja I 1:36
12. Reorganizacja Wszechświata 1:29

Oto "Bugibba" właśnie, cytując Wikipedię nic innego aniżeli turystyczny kurort na Malcie, tymczasem autor odnajduję w tej definicji znacznie głębszy kontekst. Z jednej mani traktując to zjawisko jako wyjątkowy stan serca i umysłu, z drugiej zaś daje przyzwolenie na skądinąd trafne skojarzenia z tańcem, czy gibaniem się. I nawet jeżeli ostatecznie spłycimy to do krótkiej sentencji "Kalafior Derambo osiągnął Bugibbę..." to ja powiem Ci, że jako prosty recenzent-amator z kilkuletnim stażem zwyczajnie nie mam pytań. Co więcej, pozwolisz czytelniku, że powyższy tekst uzupełniony zostanie fragmentami przepięknych widokówek z Bugibby właśnie. Będzie miło...

Dobra, taki wstęp musiałem sieknąć bo raper to po prostu niecodzienny. Więc nie oczekujcie, że podejdę do typa jak juror z pierwszego lepszego talent show, w opcji jestem na tak albo jestem na nie, wypierdalaj, hajs daj na konto, a robota skończona. Bo może hajs i fejm tu się nie zgadza, a treść i owszem. Do rzeczy zatem. "Bugibba" jako całość praktycznie w ogóle nie trafiła w mój gust. I choć jestem w stanie docenić naprawdę ciekawe samplowane, klimatyczne bity francuskiego producenta imieniem Yannick Dilee, a także omawianą wcześniej oryginalność autora to niemal każdorazowo odpalając player próbowałem odepchnąć od siebie nachalną i mocno subiektywną myśl, że mam tu do czynienia z najczystszej maści rymami rodem ze Świętego Miasta, metaforycznie rzecz ujmując. Jednorazowo byłem w stanie zdzierżyć od jednego, w porywach maksymalnie do trzech numerów. Piekielnie monotonne flow i zmetaforyzowana do granic treść nie ułatwiały konsumpcji. Przepraszam, wyłom z monotonii nawijki nastąpił przy okazji numeru "Katar to płacz duszy", chociaż i tu miała miejsce sinusoida odczuć. Z jednej strony umiarkowana radość, że w końcu coś się dzieje, a z drugiej lekki wkurw, że ziomek potrafi i ma potencjał, którego szczerze mówiąc w ogóle nie wykorzystuje "idąc swoim tempem popełnia błąd za błędem, szczerzy swoją gębę i bawi się obłędem". Autocharakterystyka poziom master.

Co więcej, gdybym miał jedną krótką sentencją scharakteryzować materiał Kalafiora powiedziałbym, że to taki Taco Hemingway, który naginając zegar i czasoprzestrzeń nagrywa z Kalibrem "W 63 minuty dookoła świata" niemal dwie dekady wstecz. Zachowując zdrowe proporcje odnajduje kilka cech wspólnych wymienionych wyżej autorów, choć nie da się też ukryć, że poziom jakościowy i wartość artystyczna jeszcze nie ta. Lekką psychodelę, czy stołeczną hipsterowatość można próbować przykleić autorow. Chociaż alternatywnie podchodząc do tematu, przykładowo takie "Dwa dogi", utwór o zacięciu satyryczno-komediowym odbieram w ogóle jako wyjęty rodem z repertuaru kabaretu Łowcy.B. I żeby było jasne, bardzo daleki jestem od lekceważącego podejścia pełnego ignorancji zacietrzewionego recenzenta ale wierzcie mi, że ilekroć dawałem "Bugibbie" szansę na porwanie mojej głowy i metafizyczny teleport do Kalafiorowej rzeczywistości, każdorazowo zostawałem w średnio komfortowym fotelu mojego auta, bo tam najczęściej męczyłem to LP.

Kalafior Derambo z całą pewnością nie należy do grona niuskulowych chłystków, którzy zaślepieni komercjalizacją rapgry zza oceanu cisną z biznesplanem przed siebie ale jeżeli dobrze ogarniam to mimo tego ziomuś jest na początku swojej rapowej "kariery", w kontekście, której "Bugibba" jest po prostu krokiem milowym. Piszę o tym, ponieważ jestem ostatnią osobą, która chciałaby podcinać skrzydła komukolwiek i czemukolwiek. Więc jeżeli jestem w stanie coś zasugerować, a Ty wysłuchać to chciałbym abyś, z ciekawego numeru jakim bez wątpienia jest "Katar to płacz duszy" uczynił swoisty punkt zapalny, solidnie się rozhuśtał i pierdolnął z tarana w scenę materiałem na miarę swojego potencjału i możliwości. Tego pozostając wdzięczny za nawiązany kontakt sobie oraz przede wszystkim nowym i obecnym słuchaczom życzę.

Nie byłem nigdy na Malcie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

Fat Brutal Sound, brzmienia z piekła rodem

2017-08-24T11:19:00.002+02:00

Ileż to razy człowiek szukał świeżych inspiracji muzycznych i nowych brzmień na drugim krańcu świata z przekonaniem, że wszystko co nasze zostało już dawno sprawdzone, a prędzej zaskoczy mnie pogoda w sierpniu, aniżeli jakieś samorodne talenty skitrane gdzieś w podziemiu. Tymczasem nie musiałem nawet ruszać tyłka z miasta, żeby doświadczyć czegoś nowego, alternatywnego mocnego brzmienia opartego na najczystszej zajawce i chęci tworzenia. Wszystko to za sprawą Fat Brutal Sound, czyli raperów, którzy mimochodem wymykają się oklepanym schematom dając słuchaczowi muzykę w opcji 2.0. Energia, emocje i pasja? Zdecydowanie tak, za długo w tym siedzę, żeby dać się nabrać. To autentyk. W efekcie szczera chęć wspierania lokalnej sceny i kilkugodzinna wizyta u chłopaków w Hades Studio były inspiracją do napisania tego tekstu. Za dużo jest łajna na polskiej scenie, żeby obok takich projektów przechodzić lekceważąco.

Fat Brutal Sound to dwóch białostoczan na mikrofonach, z ogromną chęcią grania muzyki na żywo. Diabeł i Kret bo o nich mowa to na pierwszy rzut ~~oka~~ ucha dwa skrajnie różne wokale i flow. Pierwszy agresywny, chropowaty i dość wysoki, z kolei drugi znacznie niższy, czysty z bardzo dobrym warsztatem do śpiewania bez fałszu. Co wyróżnia Fat Brutal Sound z masy imion i ksyw obecnej na polskiej scenie? Takich rzeczy jest co najmniej kilka jednak na pierwszy plan zdecydowanie wychodzi energia i siła tej muzyki. Założenie jest po prostu takie, że to musi nakurwiać. Co ważne, obrana forma w żaden sposób nie góruję nad treścią, stanowiąc symultaniczny komponent całości. Obecnie na kanale FBS na YouTube dostępnych jest kilkanaście tracków, w tym część to zarejestrowane występy na żywo i koncerty. Jako prolog do szerszego zapoznania się twórczością duetu polecam sprawdzić poniższe propozycje. To moi faworyci.

Dokładnie 1 września odbędzie się koncert Fat Brutal Sound w białostockim Motopubie. Wspominam o tym bo wydaje mi się, że trudno o lepszą sposobność do sprawdzenia jak na żywo "smakuje" gruby brutalny dźwięk. Ponadto w najbliższym czasie będę chciał napisać szerszy tekst poświęcony FBS i ich dalszemu rozwojowi. Być może przyczynkiem do takiego działania będzie sfinalizowany projekt, album lub chociaż EP-ka ich autorstwa bo po tym jak zapoznałem się z rzeczami, nad którymi pracują obecnie wierzę, że taki long play po prostu musi powstać. Na zakończenie udostępniam jeszcze numery Kreta i Diabła przesłane na tegoroczny konkurs "młodych rapowych talentów" o dumnie brzmiącej nazwie Rap W Polsce. Tymczasem trzymaj rękę na pulsie i pamiętaj, że RBB nie promuje nikogo z przypadku, tylko najczystsza zajawka. Nie, nie wziąłem za to hajsu...

Ja też czasami płonę...

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RANKING: 29 rapowych letniaków na wakacje

2017-07-22T16:50:00.001+02:00

5! Jeden z moich ziomków mawia, że "jak jest zima to musi być zimno". Analogicznie rzecz ujmując jak jest lato to powinno być gorąco, prawda? No nic bardziej mylnego, polskie lato choć jest wyjątkowo piękne to nader kapryśne w tym roku. Dość powiedzieć, że miasto, w którym mieszkam zostało już dwukrotnie obwicie zalane, bynajmniej nie słońcem, a mój codzienny outfit częściej stanowią bluzy oraz jeansy, aniżeli szorty i podkoszulki. Koniec końców nie zmienia to faktu, że nawet najbardziej deszczowe lato jest lepsze od trzaskającej mrozem zimy, czy jak zawsze piżdżącej jesieni. To ten czas, kiedy po ponad pięćdziesięciu tygodniach tyry przychodzi chwila, aby odpocząć, rzucić wszystko w pizdu i wyjechać. A kiedy będziesz już w drodze na ten upragniony wypoczynek odpalaj dzisiejszą playlistę. Heh, natomiast jeżeli zostałeś na blokach, a urlop jest dla Ciebie synonimem niedostępnego dobra luksusowego to zorganizuj sobie czas, w taki sposób, aby choć na chwile wyrwać się z tygla codziennej pracy i... posłuchać dobrej muzyki.

29. Świnia feat. Kedyf, Gie "Letniak"
"Lato, słońce, jakoś po pierwszym... więc z wypłatą na koncie i uśmiechnięty!"

28. O.S.T.R. feat. Cadillac Dale "Rise Of The Sun"
"Gdybym tylko do czarów ja miał dostęp, bym Bałuty przeniósł na Majorkę."

27. Małpa "Wyjeżdżam, by wrócić"
"Ty zostaw wszystko i przyjdź na dworzec ale nie proś abym został, bo muszę odejść"

26. V.E.T.O. "Kamyk zielony"
"Do pociągu byle jakiego bez kierunku obranego z góry"

25. White House, WWO, Koras "Z dala od zgiełku"
"Weź kobietę i przyjaciół, a nie to co inni biorą, jedź gdzieś, porzuć zgiełk, bądź sobą"

24. Quiz feat. Proceente "Wypierdalam stąd"
"Możesz zacząć odliczać, Procent siedzi na walizkach"

23. Północ Centrum Południe "Globtrotter"
"Globtrotter zasięg globalny, raz na piechotę, raz autostopem"

22. Ten Typ Mes feat. Głośny "Będę na działce"
"Cisza, słyszysz? to ucha nadstaw. I to mówię ja! Krwinka uzależniona od układu żylnego miasta"

21. Quebonafide "Luiz Nazario De Lima"
"W oparach zabawy, ju-jitsu czy samby, a gdy gasną światła Chrystus już nie patrzy"

20. Jeden Siedem "Hawajskie koszule"
"Gdzie bym nie był stanowię kontrast dla ulic, cały czas w hawajskiej koszuli"

19. Eripe "Hajduszoboszlo"
"Tu nie wolno skakać chyba żartujecie? Widzę wodę no to na złamanie karku lecę"

18. Parzel & Swiers "Mam ten stan"
"Ja mam ten stan, najebany w parkiet, gram problemy na dalszy plan"

17. Los Sicarios feat. Sokół, Palacio "Checkeando"
"Warszawa kiedy albo Hawana dzisiaj, bez pośpiechu państwowy styl życia"

16. GrubSon feat. BRK, Bu, Metrowy "Wakacje"
"Są wakacje kochani, bez spiny luźno, bawcie się z nami, zanim będzie za późno"

15. Zipera feat. Dragon Devy, Toma "Bez ciśnień"
"Just gimme some weed and make me heart beat speed"

14. Sitek "Chcemy być wyżej"
"Ziomo ma bletki, lepiej coś skręćmy, tylko pozytywny vibe, zero agresji"

13. Okoliczny Element feat. Hukos, Cira "Konserwa turystyczna"
"Czasem śmigam z bandą, czasem podróżuje tam, gdzie jestem ze sobą sam na sam"

12. Kubi feat. KęKę "Mądry Polak po szkodzie, głupi po gołdzie"
"Kolejny raz się udało, jakoś będzie, życie znów na szali, z ziomalami wóda pęknie"

11. Ortega Cartel feat. Reno "Dobre czasy"
"To idzie do wszystkich miejsc, gdzie dzieje się to dobre czasy, złe czasy, ale leje się bro"

10. Aro "Pocztówka z wakacji"
"Leżę, cała betonowa plaża dla mnie, wakacje, opalać się w grandzie, upijam cię"

09. Płomień 81 "30 stopni w cieniu"
"Napędza nas zimny browar i temperatura i tempo w furach i tętno jest akurat"

08. 2cztery7 "Spaleni innym słońcem"
"Poczekam, odetchnę, ale nie wszystko na raz, start starym meblem, potem Buckingham Palace"

07. Eis "Najlepsze dni"
"Ilu z nas jest w tym, zobacz ilu z nas jest tu, to są nasze najlepsze dni"

06. Warszafski Deszcz "Leniwy dzień"
"Czas mija, na gładko, a ja w to wbijam, taki los, de facto, los mi sprzyja"

05. O.S.T.R. "Salsa"
"Uwiedziony przez wróżkę, w pokoju z łóżkiem, lala w łazience, więc opróżniam puszkę"

04. Diox & The Returners "Jedziemy"
"To zupełny przypadek, wielkie sorry ziomek, że zamiast na mazury trafiliśmy nad morze"

03. TPWC feat. Fundacja #1 "Suto wędlin kłaść na chleb"
"Póki możesz weź ziomków bierz gdzieś, jedź, miej cel, póki możesz"

02. PRO8L3M "Letnie przesilenie"
"Jem giętą z grilla, niech trwa ta chwila, nie chcę by się kończył chill-out"

01. Płomień 81 "Letniak"
"Rozbawiony stale więc mnie nie krytykuj, gorąco na dworze tak jak w piekarniku"

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

ANKIETA SŁUCHACZA #19: Yurkosky

2017-07-12T17:40:00.001+02:00

Siemacie letnicy i wakacjoniści! Gdzie obecnie wypoczywacie? Bałtyk, Bieszczady, Mazury, a może bloki? Bez znaczenia czy chłodzicie teraz rozgrzane dupska w morskiej wodzie, czy grzejecie ławę na osiedlowym dystrykcie zachęcam do sprawdzenia nowego materiału na RBB. A tutaj w dziewiętnastej już odsłonie "Ankiety Słuchacza" w rolę respondenta wcielił się Yurkosky. Niegdyś raper, dzisiaj aktywista hip hopowy, YouTuber i jak sam o sobie mówi zajawkowicz. Jednym słowem - pozytywna postać. I chociaż nasze gusta muzyczne nie są w pełni zbieżne, to tym bardziej cieszę się, że coraz ciekawsze twarze angażują się cykl tekstów AS. Także ten, odstaw browar na chwilę i poczytaj, zapraszam serdecznie.

1. Przedstaw się.

Yurkosky. Zajawkowicz.

2. Rap z Europy czy zza oceanu?

Dla zajawki - zza Oceanu, choć raczej wracam do ulubionych albumów, niż katuję nowości. Na co dzień - Europa centrum Polska, wiadomo.

3. Album życia/ulubiony artysta.

Nie mam chyba. "Skandal" może, z sentymentu.

4. Koncert czy rap w słuchawkach?

To i to, choć coraz częściej słuchawki jednak.

5. Wkurwia mnie...

To, że ludzie się wkurwiają za dużo. Zero negatywnych emocji ode mnie, pozytywnie staram się do świata podchodzić i się udaje.

6. Ostatnio jaram się...

Wyjazdem z synem pierwszy raz pod namiot na "męską wyprawę". No i nowe Studio Yurkosky - zajawka jak lata temu!

7. Stosunek do niuskulu?

Lubię, słucham, ale nie jest to ten rodzaj zajawki co kiedyś, nie utożsamiam się.

8. Poza rapem...

Rodzina. Przyjaciele. FIFA.

9. Uwielbiam tego bloga bo...

Bo jest cierpliwy.

10. Kilka słów na dowolny temat.

Nie wiem czemu, ale ostatnio kiedy mam się pożegnać z widzami wjeżdża mi do głowy klasyczne pożegnanie Gurala - bądźcie mili dla sąsiadów. Jest gruby przekaz w tych wersach. Także: bądźcie mili dla sąsiadów, 5!

Dziękuję Panie Yurkosky.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com

RECENZJA: Pękacz/Fleczer "5:00 rano EP"

2017-07-05T12:56:00.002+02:00

5! Pytanie na początek. Czy polska scena rapowa potrafi mnie jeszcze czymkolwiek zaskoczyć? Otóż tak i nie. Negatywnie czuję się zaskakiwany niemal codziennie, niestety tych pozytywnych niespodzianek z każdym rokiem jest jakby coraz mniej. Nie chciałbym zwalać tutaj wszystkiego tylko na wyraźną zmianę trendów w kierunku niuskulowego chujstwa, chociaż jest to jeden głównych powodów mojej dezaprobaty. Co więcej, na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat piekielnie wyostrzył mi się gust. I jeżeli na początku lat 2000, w czasach wybuchu największej zajawki niemal wszystko mi podchodziło i z automatu trafiało na odsłuch. Tak teraz moje audio traktuje jak mój dom, dlatego byle parch po prostu nie ma tu wstępu. Nieprzypadkowo piszę o tych zaskoczeniach. W ostatnich dniach, tygodniach miał miejsce bardzo ciekawy comeback. I tak dla wielu nieznany, a dla zajawkowiczów zawsze konkretny - Pękacz wjechał z nową EP-ką na bloki. Łoł! Nie spodziewałem się tego...

Pękacza pamiętam jeszcze z działalności w minionej dekadzie i przede wszystkim podziemnego projektu Wwarstwa, który współtworzył z Łysolem (obecnie Łajzolem). Chociaż wydaje mi się, że bardziej w głowie utkwiły mi jego gościnne zwrotki na takich albumach jak "Klasyk" Bez Cenzury, "Wykorzystana chwila" HZD, czy "Raprodukcja. Prawdy dotyk" Dudka. To właśnie tam takie numery jak "Nie idę sam", "Kawał czasu", "Nie warto wtedy milczeć" o "Reprezentuję siebie" nie mówiąc robiły na tyle mocny zamęt, że mimo upływu wielu lat byłem w stanie przywołać je niemal at hoc. No cóż... stara dobra szkoła. Poniżej wrzucam tracklistę i zaraz zobaczymy co reprezentant miasta stołecznego ma do powiedzenia w roku 2017.

01. 05:00 rano

02. Anioły i Demony feat. Lutek

03. Sam na sam feat DJ Phunk'ill

04. To feat. Jeżozwierz, DJ Ace

05. Słychać?

06. Złoty środek feat. Lutek

07. Gwizdek feat. DJ Phunk'ill (bonus track)

Do rzeczy. EP "5:00 rano" to efekt bardzo klasycznej współpracy na linii MC-beatmaker, czytaj Pękacz-Fleczer. Do tego towarzystwo kilku znamienitych gości, a wśród nich Lutek, Jeżozwierz, DJ Ace i DJ Phunk'ill i towarzystwo gotowe. Odpalamy. Album otwiera tytułowa "05:00 rano" i prawdopodobnie najbardziej rzetelny opis aktualnej rzeczywistości w kontekście sytuacji społecznej jaki słyszałem od lat. Numer przewinięty mocno "do przodu" z niemałym pierdolnięciem i wkurwieniem na membranach, do tego oddaje treść niemal w pełni tożsamą z moim punktem widzenia. Czego chcieć więcej? Kozak opór tylko niespełna dwanaście koła odsłon przez ponad miesiąc traktuje jako swoiste potwierdzenie faktu, że coraz liczniejsze grono słuchaczy dysponuje pokaźnym chujem w uszach. Jebać! Tymczasem "Anioły i Demony", czyli następną pozycją na tej EP-ce traktować można jako swoistą spowiedź i wyznanie win rapera, oczywiście przy zachowaniu należytych proporcji oraz dystansu. W kontrze do mocnego otwarcia ten numer nawinięty został znacznie spokojniej, a suma cierpkich refleksji, którą Pękacz dzieli się z słuchaczem jednoznacznie stawia ten tytuł o liryczną półkę powyżej tych swagowo-braggowych dzieciaków w leginsach. Ponadto na uwagę zasługuję zaskakująco dobra zwrotka dotychczas nieznanego szerszemu gremium Lutka, za co duży plus. I nawet jeśli na tak krótkim dystansie złapałeś zadyszkę i nie do końca kumasz O.C.B. to "Słychać?" stanowi nic innego jak symboliczną blachę na odmuł i doskonały punkt wyjścia do następnych tracków.

"Nie chodzi o to kogo chcesz słuchać ale o czym chcesz słuchać i jakiego jesteś zdania

nie chodzi o to, żebyś mnie słuchał ale żebyś zrozumiał o co mi przypierdala

nie chodzi o to, co w twoich uszach tylko co w twojej duszy i co możesz dać zamian

nie chodzi o punche w nagraniach, tylko wersy dla braci, którym możesz zaufać."

Kontynuując, przedostatni na trackliście "Złoty środek" jest doskonałym dowodem na to, że muzyczne tory którymi ta produkcja podążała dotychczas są znacznie szersze niż można było przypuszczać. Łamane tempa na cykającym bicie, alternatywny patent na refren i techniczna niekonsekwencja flow są niczym środkowy palec w stronę wszystkich obsrańców, którzy chcieli by przykleić tej EP-ce łatkę typowo "ulicznej" i postawiać znak równości pomiędzy Pękaczem, a jakąś niepiśmienną gówniarzerią. Oczywiście nie dotyczy to całego środowiska, a moje postrzeganie rapu ulicznego w wydaniu XXL znajdziesz w osobnym artykule zatytułowanym "Ulica 2.0", także luzuj porty i ciśnij pod klatkę palić tego szluga na dwóch. Bęc! Wracamy do meritum i chropowatego przekazu w "Sam na sam", którego cechą charakterystyczną jest daleko posunięty pragmatyzm oraz cuty i cięcia DJ Phunk'illa. Jeżeli dodamy do tego gościnną zwrotkę Jeżozwierza w utworze "To" i brudny bit w nowojorskim stylu to może okazać się, że jedyne czego będziesz pragnął to zapętlony odsłuch tego EP. Ponadto chcąc zostawić Ci nieodkryty rąbek do okrycia o bonus tracku widniejącym pod numerem siedem nie napiszę ani słowa.

Reasumując, nie trudno na podstawie powyżej recenzji zgadnąć, że ten materiał podszedł mi niemal stuprocentowo. Co więcej, te nagrania przypominały mi czasy, w których charyzma miała zdecydowanie większe znaczenie aniżeli czysto techniczne umiejętności, ilość słów wypluwanych na minutę czy hasztangi bezpruderyjnie podjebane braciom zza oceanu. A jedyny dylemat jaki mam w kontekście tej EP-ki to wysokość oceny końcowej wahająca się pomiędzy 9, a 10 w skali dziesięciostopniowej. Tak czy inaczej materiał polecam zdecydowanie czekając na pełnowartościowe LP od Pękacza.

Pozdrawiam serdecznie.

Tazz RBB | tazz@rapbiznes.com