Kleine kutlandjes als Hongarije en Slowakije dienen overruled te worden, het unanimiteitsprincipe dient verlaten te worden, en als dat die landen niet bevalt moeten ze maar gewoon weer horig aan Rusland worden. In de onderhandelingen over Oekraïne zíjn ze immers ook al overruled.

Daar komt nog bij dat een verbod door de Europese Commissie waarschijnlijk geen rechtsgeldigheid heeft, in elk geval niet in Duitsland. In Duitsland bepaalt uiteindelijk het Grondwettelijk Hof of een politieke partij verboden mag worden. Nog los van evt. juridische/grondwettelijke overwegingen spelen ook binnenlandse poiltieke overwegingen een rol. No way dat Duitsland ooit zal accepteren dat de EU het land gaat vertellen welke organisaties er verboden moeten worden. Hetzelfde geldt voor Nederland (PVV/FVD), België (VB), Frankrijk (RN) enz. Het concrete resultaat van een dergelijk verbod zou vermoedelijk het uiteenvallen van de EU zijn.

Last but not least: de EC beschikt niet over de bevoegdheid een dergelijk verbod uit te vaardigen, wat Roel overigens ook erkent. Je zou je dan moeten beroepen op art. 42, lid 7 van het Verdrag van Lissabon. De betreffende bepaling luidt: “Indien een lidstaat op zijn grondgebied het slachtoffer wordt van gewapende agressie, moeten de andere lidstaten hem met alle middelen die in hun vermogen liggen hulp en bijstand verlenen”. Let wel: GEWAPENDE agressie. Ik zie niet in hoe je propaganda daaronder kunt schuiven.

Dan de principiële overwegingen. Waar trek je de grens? Het RN is vermoedelijk nog steeds enigszins pro-Poetin, maar ze is in veel opzichten opgeschoven naar het midden, inclusief de houding tegenover Rusland. Hetzelfde geldt voor Meloni. Voor alle duidelijkheid: Meloni en Le Pen zijn nog steeds radicaal-rechtse engnekken, maar onversneden Poetinfans zijn het niet, althans niet openlijk. Wil je een politieke partij verbieden, dan zal zo’n verbod juridisch op meer gebaseerd moeten zijn dan op het gevoel dat die partij stiekem nog steeds een buitenlandse vijand steunt. Anders sneuvelt het onmiddellijk.

Volgende vraag: beperk je het het verbod tot extreemrechtse partijen of wil je ook links-radicale organisaties en partijen onder dat verbod laten vallen? Toen Roel zijn stuk plaatste ontving ik toevallig net een mail van Varoufakis clubje DiEM25, waarin geclaimd wordt dat Ursula von der Leyen een weerzinwekkende oorlogshitser is. Varoufakis heeft zich in het verleden meerdere malen uitgesproken tegen militaire steun aan Oekraïne.

Varoufakis is natuurlijk marginaal, maar dat geldt niet voor La France insoumise. Mélenchon noemde in 2020 Rusland een “betrouwbaarder partner” dan de VS. De partij heeft inmiddels haar standpunten betreffende Oekraïne aangepast, maar dat is “vermoedelijk” – net als bij het RN – vooral ingegeven door opportunistische overwegingen. Ga je rechtse partijen verbieden, maar linkse niet?

Ik denk dat eerder moet denken aan het treffen van sancties tegen landen die zich vijandig opstellen tegenover Oekraïne. Je maakt een extreemrechtse pro-Poetin partij partij de grootste van het land? Daar betaal je dan een prijs voor: een fikse korting op je Europese subsidies. Ook dat brent risico’s met zich mee. ‘Rallying round the flag’ en een ultranationalistische reactie is dan natuurlijk niet uitgesloten. Maar het lijkt me zinniger dan streven naar een in de praktijk niet haalbaar verbod dat weleens zou kunnen leiden tot het uiteenvallen van de EU.