Rebecca van Vuure

De ander

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Wed, 10 Aug 2011 13:08:00 +0000

De bladen staan vol met tips hoe je je weer beter kunt voelen na een dip. Hoe je weer overeind kunt krabbelen. Hoe je je, nadat je de bodem hebt geraakt, opnieuw aan de wereld presenteert. Hoe je moet leven om jezelf weer in de kijker te spelen. Dat de mensen denken: zo, zij ziet er goed uit (voor haar leeftijd).

Even een verzameling tips: Lach! Zing! Wees spontaan! En toch Jezelf! Beweeg! Mediteer! Zit goed in je vel! Smeer jezelf regelmatig in met biologische olijfolie en eet avocado’s! Doe aan zwoele yoga! Op een afgelegen strandje in Amsterdam! Wees uniek! Hou van jezelf!

Want alleen zo ben je aantrekkelijk voor ‘de ander’.

De ander. Die is best heel belangrijk. Eigenlijk leven we bij de gratie van de ander. Als de ander er niet was, waar zouden wij dan zijn? Dan zouden we alleen onze navel schoon hoeven te houden.

Ja, jeetje, en als het dan toch voor meer dan de helft over de ander gaat, dan is het natuurlijk wel zo aardig om daar een beetje je best voor te doen.

Dus niet simmen en sippen, niet klagen en piepen, maar vrolijk en ferm stappend door dit geweldige leven vol uitdagingen en dynamiek, zodat de ander een prettig en aantrekkelijk mens treft.

Zo’n stabiel mens dat er immer stralend en verzorgd uitziet, fris ruikt en een prachtig en persoonlijk ingericht huis heeft. Zo’n mens met goedgekapt haar en perfect passende kleding van fijne stoffen. Zo’n energiek, altijd glimlachend blij mens dat gezond eet en rekening houdt met de buren. Zo’n sportief mens ook, dat met echt iedereen kan opschieten en altijd iets leuks en zinvols te vertellen heeft.

Gadverdamme, bah. Als ik de ander was, dan zou ik eens een toontje lager gaan zingen. Laat maar zitten gewoon. Ik hoef geen ander. Ik doe het wel lekker met mn instabiele stinkerige zelf.

Op Kamers

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Tue, 26 Jul 2011 08:33:00 +0000

http://www.opkamers.org/Op_kamers.html

Even niet zo gezellig

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Mon, 13 Jun 2011 13:50:00 +0000

-He lieverd, hoe gaat het nu?

Nou, wat denk je, niet zo natuurlijk

-Ja nee, sorry. Niet zo natuurlijk.

En met jou dan?

-Ja, goed wel! Mijn moeder heeft eindelijk dat geld overgemaakt en ik ga dus toch op vakantie in augustus. Ik zie er echt heel erg naar uit, pfff, even weg met zijn tweetjes. Lekker niets doen, alleen een beetje van elkaar genieten.

….

-O, sorry.

Nee, geeft niet.

-Nou ja, het blijft vervelend natuurlijk. Voel je je al iets beter? Zie je alweer een beetje licht aan het eind van de tunnel?

Nee.

-……

Ach, laat mij maar even. Ik ben gewoon even niet zo gezellig.
Dus dat gaat wel goed met jou en die krullenbol van Bureau Landelijk Andersdenkenden?

-Ja. Bart. Het is echt een leukerdje. Heel attent ook. Hij heeft me al twee keer een hoogtepunt bezorgd. Hoe is het nou afgelopen met jou en Grunberg? Bart heeft je blog ook gelezen. Vond ie leuk.

Dat met Grunberg is natuurlijk nooit echt van de grond gekomen. Het was een ontzettend leuke, maar niet heel geslaagde poging van mij om me een beetje intellectueler voor te doen dan ik ben. Er zijn nog best veel mensen ingetrapt trouwens.

-Maar hij heeft in ieder geval heel aardig op jouw brief gereageerd, dus dat is toch al hartstikke goed?

Hallo! Dat was ik zelf. Natuurlijk. Die hele Arnon Grunberg heeft zich nooit gemeld en bovendien, als je ziet waar hij allemaal mee bezig is: Groot Dictee, columns, lezingen, boeken, debatten, colleges, weet ik het allemaal, daar heeft die man toch helemaal geen tijd voor? Dat kun je zelf toch ook wel bedenken? En waarschijnlijk is het gewoon ook onder zijn niveau.

-Echt? Jezus. Ik ben er echt helemaal ingetrapt. Wat goed zeg! En met mij in ieder geval die ingezonden briefschrijver. Haha, die zal wel behoorlijk pissig worden als hij daar achter komt! Ooh, en dat arme anonieme visje...

Doe niet zo naïef. Sjongejonge. Die hele briefwisseling heb ik dus in mijn eentje gevoerd. Ja, behoorlijk zielig. Ik heb me er wel even mee vermaakt, maar verder schiet ik er niet zoveel mee op.

-Ongelofelijk. Wat ben ik dom. Wat goed gedaan eigenlijk, van jou. Daar moet je iets mee doen hoor, met dat schrijven.

Wauw, nou dank je wel zeg, echt een ontzettend goed idee. He, ik hang op. Veel plezier he, met die Bart van je en alvast een hele leuke vakantie. Doei!

-Ben je boos ofzo? Wat heb ik nu weer gezegd? Ik kan er toch niets aan doen dat het effe niet zo lekker met je gaat? Je weet toch dat ik je wil helpen? Ik bedoel het toch goed? Zeg maar wat…..

‘Klik’

-…ik kan doen. Shit. Wat een gedoe zeg.

Lieve Rebecca,

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Wed, 18 May 2011 20:25:00 +0000

Ik klop bij jou aan met mijn probleem, omdat jij een direct lijntje lijkt te hebben met de grote Grunberg. Dat geeft mij hoop. Want als er iemand iets zinnigs weet te melden over de kwestie die mij wakker houdt dan is het Grunberg wel. Natuurlijk heb ik eerst contact gezocht met Hem zelf, maar dat is heel lastig gebleken. Tot op heden taal noch teken.

In deze tijden van pornoficatie,ongeremd lustvertoon en seksuele terreur, overvalt me soms het gevoel dat ik afwijk. Omdat ik me met mijn afkeer zo geїsoleerd voel .

Waar is de liefde, Rebecca? Ik kan haar niet meer vinden. Elke keer als ik denk: ‘Ha! Daar is zij terug!’ ontglipt ze mij. Ik heb het over de onvoorwaardelijke liefde, belangeloos en onschuldig. Bestaat zij wel?

Mijn inschatting is dat Grunberg hierover diepe inzichten heeft. Hij schrijft over de liefdeloze wereld, over de eenzaam zwoegende mens. Ik zou zo graag eens met Hem van gedachten wisselen.
Lieve Rebecca, kun jij een goed woordje voor me doen?

Een onzeker visje

Ingezonden brief

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Wed, 11 May 2011 13:30:00 +0000

Beste Rebecca van Vuure,

Ik volg uw blog met grote belangstelling, omdat u onderwerpen aansnijdt die mij raken en interesseren. Zoals bijvoorbeeld uw verblijf op de berg in Spanje, de stilte van de natuur en de liefde voor dieren enzo. En dingen over die zanger Rick Treffers.

Maar ik heb dus helemaal niets met Arnon Grunberg. Ik vind dat zo’n onsympathieke man. Hebt u daar nou echt van gedroomd? Heeft u zijn boeken wel eens gelezen? Zo zwartgallig. Vroeger kon ik er nog wel eens om glimlachen, maar tegenwoordig gaat het toch alleen nog maar over angstige simplistische figuren met een obsessie voor sex? Monsters zijn het! En er zit ook al nooit eens een gelukkig einde aan. Nooit! Het zijn stuk voor stuk boeken van een getroebleerde geest.

Dat u over hem droomt is natuurlijk tot daar aan toe, daar kun je als mens vaak niets aan doen. Maar dat u er vervolgens een brief over schrijft aan Grunberg en zich ontpopt als een soort geile groupie, dat valt me echt enorm van u tegen. U bent eigenlijk iets te oud voor dit soort fratsen, vindt u zelf ook niet?

En dan nog, waarom moeten wij daarvan meegenieten? Is het dat u wilt meevaren op zijn -in mijn ogen bedenkelijke- roem?
Is het u trouwens opgevallen dat Arnon Grunberg in zijn antwoord helemaal niet ingaat op wat u aan hem geschreven heeft? De schrijver gaat zo op in zijn eigen verhaal dat hij vergeten is waarom en aan wie hij de brief schrijft: Rebecca van Vuure, vrouw van veertig.
Denk daar maar eens over na.

Groeten,
Anoniem

Beste meneer Grunberg,

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Sun, 08 May 2011 10:50:00 +0000

--------------------------------------------------------

Amsterdam, 8 mei 2011

Beste meneer Grunberg,

Ik heb regelmatig dromen waarin u mij brieven stuurt. Dat zijn fijne dromen. In mijn droomwereld kennen we elkaar kennelijk goed, want u veroorlooft zich allerlei frivoliteiten in uw schrijven. Vaak lach ik mezelf wakker.

In het dagelijks leven ben ik zelfstandig ondernemer en de aanvallen van de regering raken mij in mijn financiёle hart. Op zoek naar alternatieve bronnen van inkomsten, ben ik tot veel bereid. Zo kwam ik op het idee om de gedroomde brieven van u aan mij te bundelen. Het zijn zeer persoonlijke en particuliere dromen, maar door het laatste nieuws rondom uw werk als schrijver van brieven denk ik dat ik hier desondanks mijn voordeel uit wil halen.

Waar ik nog niet uit ben is wie ik als auteur moet opvoeren. ‘Gedroomde brieven aan Rebecca’ door Arnon Grunberg. Of ‘Gedroomde brieven van Arnon’ door Rebecca van Vuure. Heeft één van deze twee voorstellen uw voorkeur?

Ik geef de bundel in eigen beheer uit, dat doet bijna iedereen tegenwoordig. Bij verkoop kunnen we natuurlijk een verdeelsleutel voor de behaalde winst afspreken.

Graag zou ik over bovenstaande met u van gedachten wisselen, liefst in levende lijve. Als dat niet lukt, dan kunt u mij natuurlijk gewoon weer een brief schrijven.

Vriendelijke groet,
Rebecca van Vuure

http://www.arnongrunberg.com/
http://www.brievenaanesther.nl/

Boeken in Spanje

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Thu, 24 Mar 2011 21:11:00 +0000

Ik heb veel te weinig gelezen op de berg. Er was namelijk, tegen de verwachting in, televisie om naar te kijken. Nederlandse televisie. En dat is toch zeer verleidelijk als je helemaal alleen in een onbekend huis zit met daaromheen het donker en de bergen, met daarop bossen vol zwijnen en vossen en uilen en enge mannen vol snode plannen.

In de categorie 'Gaat dat lezen' heb ik gelukkig toch redelijk gescoord:
Huid en Haar van Arnon Grunberg
De Stad der Blinden van Saramago
Vrijheid van Jonathan Franzen (jammer genoeg niet zo best vertaald)
Het zijn net mensen van Joris Luyendijk (zeer actueel)
Ik haal je op, Ik neem je mee van Nicolò Ammaniti

De rest van de boeken was vermakelijk, vlot geschreven, en over een jaar kan ik ze weer lezen, want dan ben ik waarschijnlijk vergeten waar ze over gingen.

De laatste dagen

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Fri, 18 Mar 2011 12:23:00 +0000

15 maart 2011
Het is voorbij. Vandaag, dinsdag 15 maart is mijn laatste dag in Mas de Mingall. Eigenaresse Ansje komt terug naar de berg. Het huis en de dieren hebben mij niet langer nodig .
Dit waren de drie langste maanden sinds jaren.

Met het afscheid in zicht genoot ik afgelopen week nog bewuster van het alomtegenwoordige groen, de frisse lucht, de stilte en de geluiden, de geuren van tijm en rozemarijn, de onbekommerde blijheid van de dieren, de zee, de wind, de regen en de warmte en het licht van de zon.

Op 7 december 2010 vertrok ik met een volgepakte auto en een overladen hoofd richting Spanje. Het was geen vanzelfsprekend moment in mijn carrière of levensloop, maar wel de beste beslissing die ik in jaren heb genomen. Ik heb allerlei kleine en grote drempels geslecht en mezelf weer een stuk beter leren kennen. Hier heb ik me niet kunnen verstoppen.

Het heeft mij al met al het gevoel gegeven dat alles mogelijk is. Ik ga eind deze week opgeruimd en met nieuwe zin, nieuwe moed en -wat echt geweldig is- met nieuwe dromen terug naar huis.
Eerst ga ik, samen met mijn liefde, een paar dagen een huis in het dorp hier vlakbij ‘proefhuren’. Nieuwe avonturen dienen zich aan. Ik laat een kuifje knippen.

Ik heb deze drie maanden niet helemaal alleen doorgebracht:

strandtoeristen in Ametlla de Mar

met Ingrid en Rick in Barcelona

familiebezoek

Sjaak gaat mee wandelen

met Guido, bier en tapas op een terras aan zee in la Barceloneta

Ik kom hier terug.

Plaatjes van Lukas

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Mon, 14 Mar 2011 11:25:00 +0000

Sjaak in beeld

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Wed, 09 Mar 2011 13:14:00 +0000

Nog slechts een week speel ik vadertje en moedertje met Sjaak, Lukas, Sam, Pili, Pluis, Tijger, Moriana en de kippies.

Als je ergens midden in zit

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Mon, 07 Mar 2011 10:53:00 +0000

Als je ergens midden in zit, is het moeilijk om helder voor ogen te houden waar en wanneer dat ergens begon en hoe en of het zal eindigen .

Wat ik voor mezelf helder probeer te krijgen, is in hoeverre ik een nieuw bestaan zou willen opbouwen, hier, in Spanje. En of het erg is dat dat dan gebaseerd is op de onvrede met mijn huidige bestaan in Nederland. Is het misschien een wilde vlucht naar voren, om zo te verhullen dat ik eigenlijk helemaal niet meer weet waar ik naar toe wil en waarom? Is het wel goed en verstandig om een impuls te volgen? Lijd ik aan een midlife-crisis?

Er zijn mensen die, als ze naar een buitenland verhuizen, een lang gekoesterde emigratiewens in vervulling laten gaan. Mijn verlangen om het mediterrane leven te leiden is nog maar kort geleden geboren en voorlopig vooral geworteld in mijn angst om terug in Nederland weer in die hysterische tredmolen te stappen. Hier werd de grootste opwinding van de afgelopen weken veroorzaakt door de geboorte van Japie, het baby-bokje.

Mijn drie maanden op de berg hebben het buitenmens en de dierenvriend in mij tot volle wasdom gebracht. Met hen zijn ook de kluizenaar, de geluidsneuroot en de misantroop gewekt. Behoorlijke obstakels voor een prettig leven in de hoofdstad van Nederland, waar, zoals eerder vermeld, iedereen zo vaak, zo feestelijk en zo luidruchtig als mogelijk zijn aanwezigheid op de aarde wenst kenbaar te maken.

Oehoeh

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Mon, 21 Feb 2011 16:31:00 +0000

Ik had een pauze nodig. Van mijn werk, van mijn leven in de stad, van mijn persoonlijke dramaatjes. Een breuk met de normale gang van zaken. In de laatste maanden voor mijn vertrek naar Spanje vond ik iedereen en alles stom en irritant.

Niemand hield rekening met mij, dacht alleen maar aan zichzelf, deed zijn werk niet goed, was op de verkeerde momenten onbereikbaar of bemoeide zich weer eens niet met zijn eigen zaken.

Brallende studenten vierden hun feestjes tot midden in de nacht als ik de volgende ochtend vroeg op moest om op locatie te gaan werken, toen de gootlieters dan eindelijk kwamen om het lekkende dak te repareren, belden ze natuurlijk net aan terwijl ik onder de douche stond, collega-fietsers sloegen zonder omkijken linksaf op de Haarlemmerdijk, de nieuwe buren op 1-hoog verhuurden de zolder boven mij illegaal aan ongure types, wasbleke wereldverbeteraars met zelfgebreide mutsjes drongen voor bij de kassa van de natuurwinkel, kortom: allemaal klootzakken.

En dan had ik het ook nog eens helemaal niet makkelijk met mezelf. Geen geduld, geen energie, geen zin, moe, moe, moehoehoeh.

Veel van mijn gewone leventje heb ik gewoon meegenomen. ’s Morgens mijn bakje muesli en de vijf Tibetanen, de liters kruidenthee, mijn dagelijkse wandelingetjes: dat is soms best prettig, het zijn vertrouwde elementen in een verder nieuwe wereld.

Maar vaker heb ik er helemaal niets aan. Niks heb ik hier in de hand. En mezelf al helemaal niet. Mijn ontelbare neuroses en angsten zijn namelijk onbedoeld ook meeverhuisd. Ik schiet van de ene in de andere emotie en ben soms een hele dag zo besluiteloos dat er echt helemaal niets zou gebeuren, als het hier huizende lot niet in zou grijpen. Kippen verdwijnen van het ene op het andere moment spoorloos, koelkasten, geisers en lampen houden er plotseling mee op, de gierende Tramontana blaast me bij tijd en wijle de berg af, de blauwe hemel, de stralende zon, de volle maan, zwijnen, de honden en de katten, Catalanen, Spanjaarden, de opdringerige vrijwilliger van de buren, alles en iedereen hier doet zijn best om mij van de straat te houden.

Op een morgen greep ik mezelf daarom bij de kladden, ik negeerde alles wat mij van mijn pad zou kunnen brengen en ben urenlang gaan wandelen, heen en terug naar Casa Valerosa. Dat zou ik iedere ochtend moeten doen, al is het maar voor mijn zielenrust, want wat geweldig, supermooi en heerlijk.

Ik heb op de terugweg nog een praatje gemaakt met de buurman van een berg verderop, helemaal in het Spaans en daar ben ik apetrots op. We hebben even doorgenomen hoe mooi de bloeiende amandelbomen zijn, wat een vervelend werkje het rapen van Johannesbroodbonen kan zijn en dat Alf en Glinys bezoek hadden van hun dochters afgelopen week. Het liep allemaal gesmeerd, totdat hij begon over een cadena. Dat woord heb ik thuis toch even op moeten zoeken. Het betekent ketting. Als ik dat had geweten, hadden we het ook nog even over de ketting die verderop over het pad hangt kunnen hebben. Maar zo was het al helemaal goed.

foto: R. Treffers

Vannacht liep ik even buiten met de hondjes onder de blote sterrenhemel, ik opende mijn hoofd en hoopte op verlichting.

In de stilte van de nacht hoorden wij een uil roepen.
Oeh Oehoeh. Wijze geluiden.

Eenzaam

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Tue, 01 Feb 2011 16:34:00 +0000

Zondagmorgen vroeg keerde Guido moe, maar voldaan na zijn eerste week in Spanje, terug naar zijn eigen berg in Frankrijk. Ik zwaaide hem enigszins weemoedig uit, in de vaste veronderstelling dat nu de twee weken van eenzaamheid en bezinning waren aangebroken. Alhoewel de moed mij vooraf soms een beetje in de schoenen zonk, heb ik er ook steeds veel zin in gehad. Veel op mijn Spaans studeren, lezen, nadenken, lange wandelingen om het hoofd leeg te maken, muziek luisteren, filmpjes maken, kortom: plannen zat.
Het liep zondag natuurlijk allemaal iets anders, zoals dat gaat in Spanje. Het lukt maar zelden om een hele dag lang alles volgens plan af te werken.
Om twee uur pakte ik net de blauwe kaas uit de koelkast om daar iets makkelijks mee te gaan knutselen, toen er getoeter vanaf de oprit klonk. Jose Luis.

Jose Luis en zijn familie hebben een fantastisch familie-restaurant in Ametlla de Mar: Poniente (Zonsondergang). Moeder Poniente kookt, zus Poniente bedient en Jose Luis staat ze bij waar ze hem nodig hebben. Deze mensen kunnen zich oprecht niet voorstellen dat een meisje van veertig zich wel redt, zo in haar eentje op de berg. Volgens Rick zoeken Spanjaarden altijd naar redenen om zoveel mogelijk dingen samen met anderen te doen, maar de voornaamste reden van zijn bezoek is dat Jose Luis wel een paar frisse oren kan gebruiken voor zijn zorgen.

Het is een schat van een alleenstaande jongen van 34, een fantastische kok, hij heeft in de zomer zijn eigen goedlopende restaurant in Ametlla de Mar en normaal gezien werkt hij de rest van het jaar in Parijs, waar ook zijn (ex)vrouw en kind van tien jaar oud wonen. Maar in Parijs kan hij zijn draai niet vinden, zijn vrouw en hij zijn eigenlijk gewoon uit elkaar en in tegenstelling tot wat hij altijd heeft gedacht: Catalunya blijkt heel goed zijn favoriete levensstijl te passen. Parijs is heel ver weg, maar daar gebeurt van allerlei leuks op cultureel gebied en zijn kind woont daar natuurlijk. In Ametlla is in de winter geen werk en er valt hier niets te beleven, maar het leven is hier een stuk goedkoper en beter te verdragen dan in het dure en hectische Parijs. Aldus zijn dilemma. Hij vertelt het allemaal net iets anders, maar daar komt het op neer.

Jose Luis stapt binnen en vraagt of ik al heb gegeten, drinkt een kopje koffie, maakt volkomen onnodig maar goed bedoeld een vuur in de open haard en neemt me vervolgens mee naar het restaurant voor een fantastische paella. Twee uur lang bespreken we zijn privéleven in het Spaans. Het gaat me beter af dan ik dacht, en Jose Luis complimenteert me. Hij voegt er aan toe dat de meeste toeristen het niet eens proberen. Hm.

Na de koffie met orujo wordt ik weer in de auto gezet. Jose Luis laat me zijn huis zien. Hij laat me verschillende prachtige strandjes in de omgeving zien. Hij rijdt nog even door naar L’Hospitalet en langzaam wordt het donker. Dag dag. Zucht. Ik vind het lief bedoeld en best leuk, maar wel iets teveel tegelijk. Ik wil niet onbeleefd zijn, dus ik laat het gebeuren.

Op de terugweg val ik verschillende keren in slaap. De verwarming in de auto staat op tien en de paella doet zijn werk. Jose Luis babbelt verder en heeft niets in de gaten.

Thuisgekomen maakt hij nogmaals vuur en verschanst zich vervolgens in de stoel voor de haard. Na een half uur wordt het hem duidelijk dat ik het heel gezellig heb gevonden, maar nu wel een beetje moe ben en graag even alleen wil zijn.
Hij vraagt me nog of ik misschien het nieuwe menu voor zijn restaurant in het Engels wil vertalen. Natuurlijk wil ik dat, dus er is alvast een reden om nog eens langs te komen.

Wordt vervolgd.

Lekker even alleen met de hondjes

Bergje op, bergje af

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Tue, 25 Jan 2011 16:12:00 +0000

Vandaag ben ik met Guido, Sjakie, Lukas, Pili, en Sam de berg opgeklommen naar de ruïne. Guido had zichzelf bewapend met twee boomzagen, ik had mijn handschoenen aangetrokken, we waren klaar om de bush te bedwingen.

“Ik huppel zó naar boven,” zei Guido nog. “Ik doe mee!” draafde ik opgewonden achter hem aan met in mijn kielzog de hele kinderboerderij. Nog geen vijf minuten later overhandigde Guido mij piepend 1 van de zaagjes, “doorzagen, doorzagen”, wijzend op de pijnlijk prikkende wurgwingerd die het op alle vier zijn ledematen had voorzien. De wildernis liet niet met zich sollen en van huppelen was deze fase in elk geval nog geen sprake.

Maar we lieten ons vanzelfsprekend niet zomaar uit het veld slaan en nadat we van de eerste schrik waren bekomen bestegen we met z’n zessen de uitzinnig begroeide berg, onderwijl oergeluiden slakend. “Moeoeow mioeoew!”riep Pili luid en hartverscheurend. Sam haakte direct in: “Maaaoee Maaaoe Maaoe!” “Kloteberg!” deed ik een duit in het zakje.

Guido gidste ons en de twee hondjes al hakkend en zagend veilig langs de gevaarlijkste afgronden en over de dichtst begroeide olijfterrassen, steeds hoger de steile helling op naar die geheimzinnige plek. Onderweg kwamen we sporen van wilde zwijnen tegen en het hysterische geblaf van de loslopende waakhonden van de buurman klonken soms angstaanjagend dichtbij.

Oh oh!Wat een avontuur!

De ruïne zelf was een beetje een bende, zoals verwacht, overal losse stenen en een ingezakt dak, maar het uitzicht was magisch. Mas de Mingall, Mas Fabian, het mafia-huis op de berg aan de overkant, het grote huis van de Engelsen, alles was prachtig te zien.

We vroegen ons verbaasd af waarom iemand ooit op deze plek een huis had willen neerzetten.
Het is gebouwd op een kaal stuk rots, heel hoog op de berg, met voor zover we vast hebben kunnen stellen dus geen natuurlijke route van en naar het huis. Raar. Aan de bouw is te zien dat het uit de vorige eeuw stamt en nog niet zo heel oud kan zijn. Een vakantiehuis? Van rijke Barcelonezen?

We besloten via de andere kant van de berg naar beneden te klimmen, en ondanks dat het pad ook hier ontbrak ging dat een heel stuk vlotter. Guido deed nu toch iets wat op huppelen leek en maakte, onderwijl vrolijke deuntjes fluitend, al snel wat tempo. Ik gleed, schuifelde en strompelde daar lomp en onelegant hijgend achteraan. Sjakie torste onderwijl breed grijnzend een enorme rots in haar bek mee, vast om mij te laten zien wat een eitje de afdaling eigenlijk was en dat zij er duidelijk wel een extra uitdaging bij kon hebben. “Nou, nou, knap hoor,” gromde ik haar toe. “Lekker belangrijk.”

Dus.

De ruïne

Zwijnen

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Tue, 25 Jan 2011 15:57:00 +0000

Met Sjaak en Lukas(links) bij Mas Fabian

Mijn grootste avontuur in Spanje tot nu toe speelt zich eigenlijk in slechts 2 minuten af.

Op zondagmiddag ben ik nietsvermoedend en in mijn eentje met de honden aan het wandelen over de berg achter het huis. Net als we de bocht terug naar huis hebben gemaakt, raakt Sjakie bijzonder opgewonden. Ze rent blaffend heen en weer over het pad en kijkt gespannen omhoog. Opeens neemt ze een duik de dichte struiken van het verwilderde olijfbomenterras in en even later zie ik haar iets hoger op een stapel stenen staan. Ik roep haar natuurlijk terug, want ik voel haar spanning en ben eigenlijk niet zo heel nieuwsgierig naar wat zich daar in de struiken bevind. Tenzij het een lief vosje is natuurlijk. Sjakie blijft stokstijf met gestrekte staart staan en blaft heel hard en staccato, steeds sneller achter elkaar. Ik ga nog iets dichterbij staan en probeer haar aandacht te trekken: “Ga je mee? Sjakie? Kom!”. Kleine Lukas blijft verdacht dicht bij me in de buurt.

Dan, opeens, beginnen de struiken wild te bewegen en begint Sjakie te rennen. Uit de struiken komt eerst een hard geluid en daar direct achteraan een enorm dier te voorschijn dat in paniek recht op mij afrent. Ik vind mijzelf seconden later vijftien meter terug het pad op, achter een boom en zie ik in de verte nog net hoe Sjakie achter het wilde zwijn aan de berg afrent, richting de oude afgraving.

Mijn adem giert, mijn hart klopt als een razende in mijn keel en ik blijf maar ‘wauw’ zeggen. Ik heb nog nooit een wild zwijn van zo dichtbij gezien. Als Sjakie vrolijk kwispelend en blaffend aan het eind van het pad verschijnt, moet ik heel even iets wegslikken voor ik haar bij me kan roepen.

Met zijn drieeёn renlopen we een alternatieve route terug naar huis, veilig over de asfaltweg. Een berg verderop zijn de schoten van de zondagsjagers te horen.

Zwijnen zijn zeer schuwe dieren en zullen dus nooit zonder dringende reden bij daglicht in de buurt van huizen en mensen komen. Dit zwijn had weinig andere mogelijkheden dan de berg over klimmen en tussen vier huizen, bewaakt door loslopende honden, in de struiken te schuilen voor de hobbyjagers. Doodzielig natuurlijk.

In Spanje hoor je niemand zeggen dat er teveel zwijnen zijn. Jagers schieten hier zwijnen omdat ze dat leuk vinden en omdat ze het vlees lekker vinden. Ik heb daar grote moeite mee, daar ben ik eerlijk in. Ik hoop altijd maar dat ze in 1x raak schieten, of per ongeluk in elkaars been.

De zwijnenpopulatie hier in het achterland van Ametlla de Mar en El Perelló is groot en floreert op de prachtige groene bergen. Als het er teveel worden dan maken ze minder biggetjes en als het er te weinig worden, door strenge winters, of meer voor de hand liggend, door de jacht, dan maken ze er meer. De populatie reguleert zichzelf, dat is diereneigen.

In Nederland gebruiken ‘professionele’ jagers een smoes, die zullen nooit toegeven dat ze het doodschieten van beesten geweldig leuk vinden. Er zijn teveel wilde zwijnen, ze hebben te weinig voedsel of eigenlijk: wij mensen hebben er last van, ze komen te dichtbij, we rijden er tegenaan en dus moet er geschoten worden. Gevolg: de zwijnen maken in het nieuwe seizoen ter compensatie extra biggetjes. Die in de herfst weer geschoten moeten worden, vanwege de overlast die ze ons bezorgen. De natuurlijke oplossing, aangeraden door deskundigen, wordt niet eens in overweging genomen.
Volgens mij zijn er teveel mensen op deze wereld, in ieder geval teveel Nederlanders.

Illegale pluk

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Tue, 25 Jan 2011 15:47:00 +0000

Ik weet pas over tien jaar waar Abraham de mosterd haalt, maar op mijn veertigste weet ik toch maar mooi waar de groene aanvulling van onze Hollandse bosjes bloemen wordt geplukt.

Hier, in de achtertuin van Mas de Mingall, door waarschijnlijk zwartbetaalde Marokkanen in dienst van een bloemenhandelaar uit Aalsmeer. Ze trekken de bergen in om de takjes van een vrij algemeen voorkomende groene struik te snijden, zonder vooraf toestemming aan de landeigenaren hier in de omgeving te vragen. Illegale pluk dus.

De afgelopen weken hebben een aantal van die figuren hier op de berg huisgehouden en een ravage achtergelaten. Geen struik staat er meer overeind. De resten van de lunch hebben ze na het aangenaam verpozen voor ons achtergelaten. Plastic zakken, folie, schillen, lege pakjes sigaretten, petflessen, de struiken hangen er vol mee.

De plaatselijke plukcoördinator, Mohammed, reed de hele dag in zijn busje door de buurt en is de meest gladde kikker op het Westelijke halfrond.
Blijkbaar was nog niet alles kaalgeplukt, want vorige week kwam hij met zijn busje hier het erf op en stuitte daarbij op Sjakie (de hond) en Ton (de vader van Rick). Wij waren net even niet thuis.

Mohammed begon in rad Spaans te vertellen wat hij kwam doen, namelijk de struiken van het land roven, en of hij daarvoor alsnog toestemming voor kon krijgen van Ton. Ton verstond er niets van, en begreep niet waarom Mohammed zo met takjes aan het zwaaien was. Ton spreekt namelijk geen woord Spaans. Mohammed is afgedropen, onder de indruk van Sjakies tanden en het vasthoudende onbegrip van Ton.

Afgelopen woensdag wandel ik zoals iedere ochtend lekker met de hondjes over het terrein, bergje op en bergje weer af, als ik halverwege de terugweg op Mohammed en zijn busje stuit. Hij rijd me godverdee bijna omver. Ik schreeuw dat hij de motor uit moet zetten. ‘¡No tienes permission!’improviseer ik verontwaardigd gebarend in mijn beste Spaans. Mohammed is totaal niet onder de indruk, want dit had hij natuurlijk wel verwacht en hij vertelt me met droge ogen dat mijn vader hem toestemming heeft gegeven om hier te gaan plukken. ‘¡Ga! (Ha!) Que milagro! No es mi padre y habla ni una palabra espaňol!’ roep ik uit. Dat Ton mijn vader niet is, is natuurlijk helemaal niet relevant, maar het is toevallig wel iets wat ik in het Spaans kan zeggen, dus zeg ik het toch maar. Hij begint ook bij mij met die takjes te zwaaien en een blij verhaal af te steken over bloemen. ‘No me interesa!’ Ja, maar andere mensen hier in de omgeving vinden het wel goed, protesteert hij nog wat na. ‘Yo no.’Die gek is gewoon langs het huis over het erf naar beneden gereden, ik kan het bijna niet geloven. En dan nog liegen ook!

Mohammed vertrekt na nog wat soebatten en niet nadat ik trillend van woede het nummer van zijn chef heb opgeschreven. En dat blijkt een Nederlander. Natuurlijk. Goedkope handel, mensen uitbuiten (Marokkanen zijn lekker goedkoop en makkelijker te ronselen, die komen in Spanje nog minder goed aan de bak dan in Nederland), en dat over de rug van mensen die lekker ver weg zijn en waar je dus geen last van zult krijgen: Bah.

2011 begint anders

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Tue, 04 Jan 2011 11:29:00 +0000

Langs het strand van L'Ampolla

Met Lukas in het bos

Al met al probeer ik hier zoveel mogelijk terug te schakelen. Ik haal diep adem, kijk om me heen en laat mijn gedachten de vrije loop. Liefde, vrienden, vrijheid. Het leven is goed.

Contact

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Mon, 27 Dec 2010 11:44:00 +0000

Ik was, ontzettend naief en misschien best schattig, in de veronderstelling dat ik, waar ook ter wereld onbeperkt contact kon blijven maken met mijn universum. Maar wat blijkt?

Op mijn berg is er slechts 5 minuten per dag sprake van zeer trage connectie met het wereldwijde web.

Pas 12 kilometer verderop is er een cafeetje met slappe koffie, beroerde muziek en wifi.
Daar zit ik nu, op de tocht, en in de wetenschap dat ik mijn taak als hondenoppasser zeker voor twee uur behoorlijk aan het verwaarlozen ben.

Dus van regelmatig en to the point bloggen komt het niet echt. Maar ik doe wat ik kan, omdat ik de wereld toch niet helemaal los wil laten.

Verder schijnt de zon hier als een tierelier, is het eten heerlijk, zijn de dieren superleuk en -lief en geniet ik met mijn verloofde van de avonden bij de open haard.

Sam

Verliefd

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Mon, 27 Dec 2010 11:05:00 +0000

Sjakie

Pili

Ik geef het eerlijk toe. Ik ben verliefd. Op Sjakie, Lukas, Sam, Pili, Pluis, Tijger, Moriana en de 6 kippies.

Plaatjes!

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Mon, 27 Dec 2010 10:58:00 +0000

Allemaal beestjes

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Fri, 17 Dec 2010 13:14:00 +0000

Om acht uur staan ze te piepen voor mijn slaapkamerdeur: Halloooo!! Wakker worden! De zon schijnt! Grommend doe ik de deur open om ze binnen te laten en blij hijgend en kwispelend rollen de twee over het bed. Ik kruip zo snel mogelijk weer in bed, het is kouhoud.
Lucas kruipt gelijk bij me onder de dekens, Sjakie zet haar poot enthousiast midden in mijn gezicht en begint luid te blaffen.

Langer dan tien minuten is dit niet vol te houden. Ik spring uit bed, doe heel veel kleren aan en zoek slaperig de ingredienten voor mijn ontbijt bij elkaar. De honden staan ondertussen te trappelen van ongeduld op de patio. Vijf katten kijken me meewarig aan.
"Eerst de kippetjes, jongens."Met twee pannetjes sla, groenteafval en geweekt brood en een gieter met water loop ik naar de dames en de haan in het hok. Ook daar zijn ze enorm blij om me te zien. "Kiiiiippiekippiekippie, " zing ik zacht, licht gegeneerd, terwijl niemand me kan horen.

Als ik en de kippetjes hebben gegeten en de eieren zijn geraapt, gaan Sjakie, Lucas en ik op pad. We lopen ons dagelijks rondje langs de rand van de olijfboomgaard. Soms loopt kater Sam mee.

(fotoos volgen later)

Chez Guido

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Fri, 10 Dec 2010 20:22:00 +0000

Bij Guido thuis is het gezellig en warm.

Hij heeft me een hele dag over de bergen en door de dalen van de Auvergne gejaagd. Guido huppelde lichtvoetig en vrolijk babbelend voor me uit. Ik leerde vandaag dat mijn hoogtevrees, mijn onderontwikkelde motoriek en de staat van mijn conditie factoren van belang zijn bij het volbrengen van uitdagingen als deze. Hijgend, glibberend, struikelend en mezelf moed insprekend heb ik de tocht volbracht. En was intens tevreden.

De zon scheen, de lucht was krakend fris en kristalhelder en de Auvergne lag er beeldschoon bij.

Temps pourri

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Thu, 09 Dec 2010 06:42:00 +0000

Parijs, 9 december 2010

De prefectuur van de politie heeft een 'deconseille formellement' uit laten gaan om deze ochtend niet te gaan rijden in de provincie Ile-de-France.
Er is in 23 jaar in dit gebied niet zoveel sneeuw gevallen als in de afgelopen nacht, en grote aantallen automobilisten hebben de nacht noodgedwongen op de snelweg moeten doorbrengen.

auto's in de sneeuw op de A86

Er speelt zich in kamer nummer 17 van het Campanile Hotel in Senlis, in verhouding tot de verschrikkingen op de snelweg, een klein persoonlijk drama af. Hier heeft de contolfreak in mij natuurlijk helemaal geen rekening mee gehouden.
Ik was van plan om om zeven uur te vertrekken en dan om eén uur met Guido aan de lunch te zitten.

Voorlopig heb ik besloten om te wachten tot het licht is. Dan ga ik heel langzaam de ruiten krabben.

En dan ga ik in de lobby van het hotel nog maar eens vragen wat de laatste stand van zaken is.

.

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Tue, 07 Dec 2010 23:02:00 +0000

Deze reis gaat helemaal over mezelf. Dat vind ik spannend en ik ben daar best zenuwachtig over.

Opa aan de telefoon: ‘Zenuwachtig? Jij weet toch altijd precies wat je wil?’

‘Jahaaa opa, maar dan moet het ook nog wel even gebeuren!’

Opa heeft er wel vertrouwen in.

‘Doe je rustig aan? Nou, maar dat doe jij wel. Dat komt wel goed.’

Ik maak een instemmend geluid, want inderdaad, zo ben ik, voorzichtig. Soms jammer, maar nu komt het toch maar even goed van pas.

‘Je bent een kanjer. Geniet ervan en als je kloris er straks ook is, dan kruip je maar eens lekker tegen elkaar aan. Dat is toch het mooiste wat er is?

Laatst moest ik nog aan je denken, zoals je voor op het dek van de boot lag te zonnen. Weet je nog? In je bikini!’

Ik schater. Dat moet op mijn vijftiende geweest zijn. Een onzeker, lief en stakerig pubertje met mierentietjes in een bikini, dat zal me wat geweest zijn.

‘Wat een geweldige vrouw ligt daar, dacht ik toen.’

Ach, wat een schat is het toch.

Het leven valt opa zwaar. Vorige maand is eén van zijn zoons, Onne, overleden. ‘Als je zulke dingen van anderen hoort, zeg je: wat erg. En dan gaat het weer weg. Maar als het jezelf overkomt, dan gaat het niet meer over. Het blijft bij je.’

‘Ik denk de laatste tijd ook vaak dat het goed zou zijn om weer eens eventjes om me heen te gaan kijken, een reisje te maken. De zinnen verzetten.’

Als we ophangen (‘Dag lieve schat, twintig dikke pakkerds’) denk ik, zoals altijd, waarom bel ik hem niet wat vaker?

Nog twee nachtjes....

noreply@blogger.com (Rebecca van Vuure) — Mon, 06 Dec 2010 11:56:00 +0000

Nog twee nachtjes onrustig slapen en dan ga ik.

Al weken volg ik regelmatig met mijn vinger de route die ik via Belgiё en Frankrijk zal afleggen naar Spanje, 150 km onder Barcelona, naar Ametlla de Mar. Het is echt heel gemakkelijk. Alsmaar rechtdoor.
Nou ja, ik rijd links om Parijs heen natuurlijk en maak een stop in de Auvergne, ter hoogte van Manzat.
Met achter in de auto twee koffers vol kleren en andere belangrijke zaken, twee dozen met boeken, cd's, dvd's en boodschappen, pepernoten, Bruce Springsteen en vegetarische groenteschijven van de Albert Heijn voor Guido en in de radio de geniale verzamelcdtjes van mijn liefde.

Hier is het winterweer gelukkig voorlopig tot rust gekomen, maar voor Parijs worden overmorgen sneeuwbuien voorspeld.
(In Barcelona is het dan 19 graden. En zonnig.)