Recenzent amator

Ostatnia przysługa - Dennis Lehane

2026-10-17T11:30:06.160+02:00

Po książkę tego autora sięgam, kiedy nie chcę podejmować ryzyka. Wiem, że to będzie dobra powieść i tego się spodziewam. W tym przypadku nie spodziewałem się, że będzie aż tak dobra, aż tak mocna. Szczególnie, że kiedy przeczytałem początek uznałem, że tło wydarzeń zupełnie mnie nie interesuje. Interesowało mnie natomiast wszystko, co zarysowano na tym tle. Historia zrozpaczonej matki z biednej dzielnicy, która docieka co stało się z jej córką. Opowieść o mechanizmach rządzących takimi miejscami, o ludziach, którzy mają w nich władzę oraz o tym na co, kto i wobec kogo może sobie pozwolić jest fascynująca.

Sposób opowiadania tej historii jest absolutnie i całkowicie wciągający. Wszystkie dialogi, opisy wydarzeń, miejsc i osób sprawiają, że od książki nie sposób się oderwać. Ja miałem z tym ogromn problem - ilekroć siadałem na kwadrans, orientowałem się pół godziny później, że powinienem być już gdzie indziej. Ta powieść, mimo mrocznej fabuły i ciężkiego tematu, w ogóle nie męczy.

Książka jest umiarkowanie brutalna. Oznacza to mniej więcej tyle, że dla mnie, który za brutalnością nie przepadam, była akurat na tyle mocna, by mógłbym to odczuć i znieść, ale nie na tyle, bym odłożył z obrzydzeniem. A opisywane w powieści okrucieństwo jest niezbędne, by w pełni zrozumieć i docenić tę historię. Koniec końców nawet tło, o którym wspomniałem na początku, pozwoliło mi zrozumieć agresję, której pełna jest ta opowieść.

To świetny przykład fabuły, której intensywność narasta. Wzrasta także tempo, niepokój, agresja - wszystko to pokazane zarówno w warstwie opowieści jak i sposobie narracji. Jeśli ktoś lubi czytać kryminały z nutką sensacji, w której główny bohater nie jest mistrzem sztuk walki i nie szkolił się na maszynę do zabijania, to powinien sięgnąć po "Ostatnią Przysługę". Zdradzę, że tytuł oryginału lepiej oddaje intencję autora.

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 8 (Nie moge się czepiać.)
Lekkość Pióra: 9 (Tylko jeden słabszy moment, który pozwolił mi na odłożenie jej bez bólu.)
Akcja: 8 (Wciągająca.)
Bohaterowie: 7 (Nieco mylili mi się chłopcy "z ferajny".)
Zakończenie: 9 (Mocne, świetne dialogi.)
Ocena Łączna: 41/50

Komiksowy Miesiąc #23

2026-10-02T00:22:35.617+02:00

Tym razem mam bardzo mieszane uczucia. Przeczytałem komiks, który z początku mi się podobał, ale później fabuła zboczyła z toru, zaczęło robić się coraz bardziej dziwnie i zacząłem tracić wątek. Nie widziałem związków przyczynowo - skutkowych kolejnych fragmentów. Historia jako - tako połączyła mi się na koniec, ale uczucie niedosytu pozostało, szczególnie, że jest to bardzo chwalona pozycja od wydawnictwa, które cenię. Wydaje mi się, że "Czarny Horyzont", bo to o nim mowa, nie jest w moim klimacie i nie jest tym, czego się spodziewałem, ale przede wszystkim nie zrozumiałem go. Podobał mi się za to wizualnie - od makro do mikroskali, wszystkie rysunki były imponujące. Może ktoś inny docenił tę powieść graficzną i posili się o jakąś o niej wzmianke w komentarzu.

Migawka - Brandon Sanderson

2026-09-28T13:42:43.894+02:00

Krótka powieść, a może dłuższe opowiadanie? Dzięki temu, że wydane jako osobna książka łatwo jest po nie sięgnąć i ma bardzo niski próg wejścia. Tak niski, że chociaż przeczytałem je w dwa bardzo krótkie wieczory, to zapomniałem tu o tym napisać. Piszę więc dopiero teraz. Szczęśliwie nadal mam w pamięci tę interesującą opowieść, która podobała mi się dlatego, że chociaż klimatem nawiązywała do typowych kryminałów, gdzie policyjni detektywi rozwiązują sprawy, to oparta była na zupełnie nowym dla tego gatunku pomyśle. Pomyśle, który bardzo do mnie przemawia.

Uwielbiam fantastykę opartą na schemacie "co by było gdyby". Do naszego, normalnego i znanego nam świata, zostaje wprowadzona jedna tylko zmiana i możemy zaobserwować co z tego wynika. Świat jest więc nasz, znajomy, a zmiana dotyczy jednej tylko rzeczy. Gdyby było ich więcej, książka nie byłaby już tym samym. Moglibyśmy uznać, że autor naciąga świat (tworzy zmiany) tak, by wygodnie było mu pisać taką właśnie fabułę. Poza tym, wtedy zapewne i problem byłby daleki od nam znanych, a tak mamy tutaj do czynienia z opowieścią znaną nam, jeśli nie z autopsji (mam nadzieję), to przynajmniej z dziesiątek seriali telewizyjnych. To ta drobna zmiana wprowadza element, dzięki któremu opowieść zyskuje unikatowość.

Zauważam tu oczywiście to, o czym mówi krytyka - nawiązania do Incepcji, czy wpływ powieści Philipa K. Dicka (co akurat uważam za atut, a nie wadę), ale w moich oczach nie sprawia to, że powieść odczuwa się jako wtórną. Wręcz przeciwnie - czytając miałem autentyczne poczucie czegoś nowego, a jednocześnie bardzo naturalnego i interesującego. Łącząc to ze zwięzłością przedstawionej historii oraz faktem, że w książce nie ma własciwie zbędnych fragmentów i żadnego "lania wody", uważam ,ze jest to powieść, po którą każdy może sięgnąć. To po prostu kawałek dobrej literatury.

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 7 (Jak porządny kryminał, bez wdawania się w techniczne detale.)
Lekkość Pióra: 9 (Chciałem wiedzieć co dalej, łatwe w odbiorze.)
Akcja: 8 (Wciągająca.)
Bohaterowie: 6 (Prawidłowi.)
Zakończenie: 9 (Zaskakujące, świetny zwrot akcji.)
Ocena Łączna: 39/50

Tajna sprawa - James Ellroy

2026-09-24T18:26:10.761+02:00

Twardy, mroczny kryminał, który zaczyna się jak zwykła historia, a w miarę lektury pokazuje zgniłe, oślizgłe tajemnice. Nastrój zmienia się z rozdziału na rozdział i pod koniec książka zdaje się być już o zupełnie innej historii. Myślę, że podobnie jak czytelnik, zaskoczony tym faktem jest także główny bohater, który z własnej woli wikła się w historię coraz bardziej i głębiej. Dodatkowym atutem jest osadzenie powieści w czasach romantycznych kryminałów Raymonda Chandlera.

To, co naprawdę do mnie przemówiło to brak podziału na dobro i zło. Główny bohater dochodzi co prawda do prawdy, ale wcale nie dlatego, że jest niezłomnym ztróżem sprawiedliwości. Jest łajdakiem, kobieciarzem, lekkoduchem i kłamcą nierzadko łamiącym prawo, a jego metody działania pozostawiają wiele do życzenia. Inni bohaterowie też nie są czarno-biali, co także doceniłem. Teraz jak o tym myślę, to wydaje mi się, że więcej w nich jednak czerni niż bieli.

Książkę skończyłem dopiero co i nadal jestem pod wrażeniem tego, jak głęboka była i jakim mrokiem i złem emanowała. To było tak wyraziste i rzeczywiste (tak wyobrażam sobie tamte czasy), że aż ciarki przechodzą. Dlatego poza przypisaniem do kategorii "kryminał" dodaję także parametr "thriller" i polecam miłośnikom także tego gatunku.

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 7 (Immersywny typ narracji.)
Lekkość Pióra: 7 (Chwilami słowa płynęły, a chwilami miewałem przestoje.)
Akcja: 7 (Bardzo rozbudowana.)
Bohaterowie: 8 (Złożeni.)
Zakończenie: 7 (Jest wynikową akcji, ale nie jest tak zaskakujące, jak powinno.)
Ocena Łączna: 36/50

Zalety bycia niewidzialnym - Stephen Chbosky

2026-09-16T18:17:31.153+02:00

Co skłoniło mnie do przeczytaniu o dorastaniu? Cóż, slyszałem, że to dobra książka. Nieprawda, słyszałem, że to ważna książka. I taka była, chociaż nie od razu się zorientowałem. Szczerze mówiąc, odrobinę wkurzała mnie przez sporą część - początek był intrygujących, potem był wspomniany efekt znużenia, ale na koniec... koniec jest bardzo mocny. W dodatku myślę, że każdy znajdzie tu coś o sobie - ja znalazłem, chociaż zupełnie się tego nie spodziewałem i nawet trochę wstyd mi to przyznać. Nic głębokiego, nic traumatycznego, ale jednak. I chyba każdy, kto ma w sobie odrobinę wrażliwości i nie przeżywa życia na autopilocie miał w swoim życiu okres, gdy czuł się zagubiony, kiedy wydawało mu się, że wszyscy naokoło dokładnie wiedzą co robią i co chcą robić, a on sam nie. Ja byłem zagubionym nastolatkiem, aż do momentu, kiedy scementowały się przyjaźnie i, jakby, pojawiło się dla mnie miejsce we wszechświecie. I ta książka jest właśnie o tym - co czuje się, kiedy tego miejsca nadal się szuka. Niektórzy mają dodatkowo zewnętrzne przyczyny, które uniemożliwiają jego znalezienie. Ja nie wiem czy miałem - możliwe. Ta książka jednak przekonała mnie do tego, by zajrzec wgłąb siebie, a taki efekt uważam za główne zadanie literatury. Dlatego polecam tę książkę każdemu, kto jest choć odrobinę wrażliwy, nawet jeśli nie chce tego przyznać.

Książkę można kupić tutaj

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 7 (Trudny sposób narracji.)
Lekkość Pióra: 7 (Bez problemów.)
Akcja: 4 (Właściwie brak akcji, co chwilami wkurza.)
Bohaterowie: 6 (Są w porządku.)
Zakończenie: 9 (Zdecydowanie silna strona tej powieści.)
Ocena Łączna: 33/50

Dungeon Crawler Carl

2026-09-09T11:46:41.963+02:00

Słyszałem o tej książce bardzo wiele dobrego na różnych zagranicznych blogach (i Vlogach) książkowych. Starałem się nie poznawać fabuły, by nie psuć sobie przyjemności, ale "hype" na tę pozycję był tak przeogromny, że zapragnąłem po nią sięgnąć. Nie chciałem jednak czytać Carla w oryginale, więc czekałem na polskie tłumaczenie. I nagle - jest! Dwa pierwsze tomy po polsku! Musiałem po nie sięgnąć.

Uwaga - dalsza część zdradza odrobinę z fabuły, więc jeśli nie chcesz spoilerów, użyj całej siły woli, by powstrzymać się od lektury!

Od razu na początku napiszę - nie zawiodłem się! Ta książka to jak spotkanie "Świata Dysku" z "Autostopem przez Galaktykę". Jest absurdalna, zabawna, a kiedy wsiąknie się w klimat, zadziwiająco przemyślana. Jest wszystkim tym, czego mógłby chcieć ktoś, kto kocha gry (czy to planszowe czy komputerowe) typu Dungeon Crawler. Ja zakochałem się w tej powieści od pierwszego rozdzaiłu.

Pierwszy tom jest lekki - zapoznajemy się ze światem i zasadami. Podpatrujemy rozwój postaci, mechanikę walk (iście komputerową) i zauważamy wykorzystanie pierwszych "exploitów". Wszystko jest przy tym tak zabawne, że banan nie schodzi z twarzy oraz tak wciągające, jakbyśmy sami grali. Co kryje się za kolejnym załomem korytarza? Jakie potwory napotkamy? Jakie przedmioty pozyskamy? Co będzie w skrzynkach? Chce się więcej!

Drugi tom to już nieco bardziej złożona sprawa - rozwiązywanie zagadek, misji, układanie skomplikowanych planów i egzekwowanie ich. Pojawiają się elementy bardziej heroiczne, o wiele więcej interakcji z innymi postaciami i jeszcze więcej wykorzystywania dziur w kodzie gry. Jest interesujące, ale już nie tak zabawne. Wciągające, ale na zupełnie innym poziomie. Szczerze mówiąc pierwszy tom podobał mi się bardziej ze względu na wyluzowany klimat, który udzielał się i mnie - czytelnikowi, podczas kiedy drugi tom był bardziej emocjonujący i wymagał zaangażowania. Nie zmienia to faktu, że od obu tomów niezwykle trudno się oderwać. Gorąco polecam (a oceny punktowej nie będzie, bo nie przeczytałem jeszcze całości!).

Książki można kupić tutaj

Komiksowy Miesiąc #22

2026-09-01T03:01:00.000+02:00

Nie zdążyłem o nim napisać w poprzednim miesiącu, bo skończyłęm czytać dosłownie drugiego sierpnia, zatem trafia dopiero do sierpniowego podsumowania (ale w tej chwili jeszcze nie wiem, czy nie będzie jedyną pozycją). "Morgan", bo to o nim mowa to wielkie, grube tomiszcze, mieszczące wszystkie odcinki komiksu, które wcześniej publikowane były w gazecie. Opowiada historyjki o twardym gliniarzu, który prawa strzeże na swój, bezkompromisowy sposób, a następnie mierzy się z konsekwencjami. Mnie się podobało. Dodatkowo udało mi się tę pozycje kupić na bazarze, dzięki czemu zapłaciłem jedynie połowę ceny okładkowej, co podobało mi się również.

Diddly Squat, Tylko krowa zdania nie zmienia - Jeremy Clarkson

2026-08-24T10:48:28.038+02:00

"Diddly Squat, Rok na farmie" to książka o tym, jak mieszczuch przeżywa swój pierwszy rok w kontakcie z naturą i jak bardzo nic o tym nie wie. Tej książki jednak nie czytałem. Prawdopodobnie w czasie, kiedy bym ją czytał, czytałem "Rok w Prowansji", który jest w zasadzie o tym samym. Ja zacząłem czytać o Jeremym Clarksonie - farmerze, dopiero w drugim tomie, gdzie opisuje swoje przemyślenia na bardziej skonkretyzowane tematy. Używa przy tym typowej dla siebie maniery, którą lubię i chętnie zderzam się z nią od czasu do czasu. To był właśnie taki czas.

Tym razem Clarkson łączy narzekanie na urzędników z covidem a narzekanie na sąsiadów ze swoimi brakami w kwestii obsługi maszyn rolniczych. Do tego dorzuca kilka opowieści o zwierzętach i "chwali się" najgorszymi uprawami rzepaku w okolicy. Pozostaje przy tym sobą, czyli upartym maniakiem, który chętnie naprawia wszystko za pomocą młotka i portfela.

Książka ma jednak jedną, ale za to bardzo ważną zaletę - jak większość książek Clarksona czyta się świetnie, ale nie jak większość jest ciągle o czymś nowym, więc nie staje się nużąca w połowie. Przeczytałem do końca z lekkim uśmiechem na twarzy i myślę, że jest to niezła książka, by zabrać ją na wycieczkę, kiedy nie ma zbyt dużo czasu na lekturę i dawkować sobie małymi porcjami.

Wieści - William Wharton

2026-08-06T14:22:43.800+02:00

Pierwszym co uderzyło mnie w tej powieści jest powolne tempo i jakiś spokój, który był wspaniałą odmianą w kontekście świątecznych przygotowań. To jest książka, w której nie ma akcji (jest, ale jest jej jak na lekarstwo). Opowiada o przygotowaniach do rodzinnych świąt i samym ich przebiegu, wtrącając gdzieś w środku kilka reministencji dotyczących tego, czym żyje w danej chwili każdy członek rodziny. Nic szczególnego, ale czyta się nieźle, więc nie odłożyłem. Znam Whartona na tyle, by wiedzieć, że potrafi zaskoczyć - czytałem zaledwie garść jego dzieł, ale miałem silne podejrzenie, że się nie zawiodę.

Dla mnie całą powolność powieści tłumaczy zakończenie. Jest mocne, bezkompromisowe i w pewien sposób bardzo życiowe. Prawdziwe. Bierze na siebie odpowiedzialność za powolność całej powieści i wynagradza czytelnika w najlepszy sposób. To dla tego zakończenia, dla emocji w nim zawartych warto przeczytać tę powieść.

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 6 (Spójnie utrzymany nastrój.)
Lekkość Pióra: 7 (Łatwo się czyta.)
Akcja: 5 (Brak jako takiej akcji.)
Bohaterowie: 6 (Fragmenty narracji bohaterów warte uwagi.)
Zakończenie: 9 (Mocne. Kulminacja.)
Ocena Łączna: 33/50

Kot w stanie czystym - Terry Pratchett

2026-08-02T16:50:28.409+02:00

Krótka, humorystyczna analiza kotów prawdziwych autorstwa mistrza fantasy, autora najzabawniejszych książek tego gatunku. Lekka, zabawna książeczka, która wpadła mi w ręce, kiedy przed wyjazdem spakowałem już aktualnie czytaną powieść i potrzebowałem czegoś krótkiego. Ubawiłem się, ale nie mam wiele więcej do powiedzenia o tej pozycji.

A właściwie to mam - to świetny prezent dla szczęśliwych posiadaczy kotów oraz wszystkich kocich sympatyków. Myślę, że każdy posiadacz prawdziwego kota potwierdzi każde słowo zawarte w tej publikacji.

Komiksowy Miesiąc #21

2026-08-01T16:06:00.000+02:00

Zachęcony poprzednim komiksem, kupiłem inną pozycję tego samego wydawcy, a że przypadła mi do gustu tematyka morska, mój wybór padł na komiks o piratach. "Raven" to niezwykle dynamiczna historia pełna typowo pirackich, awanturniczych i śmiałych działań podejmowanych przez tytułowego bohatera i jego adwersarzy. Fabuła jest dość prosta, ale niebanalna i chociaż w pewnej chwili pogubiłem się wśród motywacji poszczególnych frakcji, to bawiłem się świetnie i zachwycałem każdą planszą. Komiks kupiłem w sklepie wydawcy.

Ja, Fronczewski - Piotr Fronczewski w rozmowie z Marcinem Mastalerzem

2026-07-20T13:10:31.809+02:00

Ta książka to prawdziwe złoto. W moim odczuciu jedna z najważniejszych postaci w aktorskim świecie, a z całą pewnością w naszym kraju, opowiada o swoim życiu, doświadczeniach, kolegach, rolach oraz wyznawanych zasadach. Wspaniała lektura, dużo mądrych, elokwentych wypowiedzi, pełna kultura.

Piotr Fronczewski znany jest chyba każdemu. Jako aktor, piosenkarz, kabareciarz, lektor. Czytając książkę byłem pod wrażeniem ogromu ról, które przypadły mu w udziale, ale już rozdziały opisujące dzieciństwo i rodziców aktora były fascynujące. Miałem przyjemność bywać na Warszawskiej Akademii Teatralnej i czytanie o tych murach i najlepszym roczniku aktorów, które wydały było bliskim mi przeżyciem.

Polecam każdemu - bez względu na to, czy interesuje się teatrem, czy lubi biografie - to po prostu świetna książka. Skończyłem pięć minut temu i jestem pod ogromnym wrażeniem, ale nie chcę nikomu psuć przyjemności zagłębiania się w ten magiczny świat poprzez zbędne opisy - zachęcam do zakupu, nawet używanej książki. A na prezent, najlepiej nowy egzemplarz.

W drodze - Jack Kerouac

2026-07-10T01:13:40.926+02:00

Powieść ważna, wymieniana w niezliczonych rankingach i zaliczana do kanonu, a zatem musiałem po nią sięgnąć. Podchodziłem do niej dwukrotnie, za drugim razem docierając do połowy i chociaż niektóre momenty są nienajgorsze, to całość wydała mi się ciężkostrawna. Nie dokończyłem i raczej już nie dokończę, dlatego wrzucam tutaj moje wrażenia, chcąc tym samym zamknąć temat tej pozycji. Nie omieszkam, oczywiście, przytoczyć tutaj tych kilku zarzutów, które nasunęły mi się po drodze.

Po pierwsze innowacyjny styl narracji, który jest raczej potokiem myśli i wspomnień, aniżeli przemyślaną kompozycją może podobać się w małych dawkach, jednak przy większej porcji staje się bardzo męczący. Potrzeba wielkiego skupienia, by złapać sens wypowiedzi autora i nadążać za słowotokiem oraz nie pogubić się w korowodzie postaci i wydarzeń.

Po drugie wtórne - samo w sobie. Czytając o kolejnej podróży odnosiłem wrażenie, że jest taka sama jak poprzednie. Kolejne auto, kolejni (a czasem ci sami) ludzie, te same przemyślenia... Gdyby nie zakładka myślałbym, że czytam po raz kolejny ten sam rozdział.

Po trzecie - brak celowości. Bohaterowie nie dążą do żadnego celu, a autor nie zmierza do żadnego wniosku. Jest to raczej zapis wydarzeń, które dzieją się i... tyle. Czytelnik staje się widzem, ale nie opowieści, a raczej kalejdoskopu, kolejnych scen i obrazów. To mój największy zarzut - nie czuję, by postacie miały jakieś motywacje lub dążyły do czegokolwiek.

Najprawdopodobniej wiele osób uzna, że nie zrozumiałem tej powieści i z pewnością będą miały rację. Rzecz w tym, że po przebrnięciu przez te sto kilkadziesiąt stron nie zależy mi na tym, by ją zrozumieć. Powieść, która jest dobra, robi się (dla mnie) dobra dużo wcześniej, a tej i tak zbyt długo dawałem szansę.

Komiksowy Miesiąc #20

2026-07-01T09:25:00.000+02:00

W tym miesiącu przeczytałem od deski do deski tylko jeden komiks, ale za to jaki! "Aquarica" to bardzo ciekawa, a co najważniejsze niesamowicie narysowana opowieść - solidnie osadzona w czasie i realiach, nawiązująca do folkloru, tradycji i literatury, z wyrazistymi postaciami i interesującą zagadką z niebanalnym rozwiązaniem. Gorąco polecam! Tak gorąco, że postanowiłem wrzucić link do miejsca, gdzie ja kupiłem swój egzemplarz, w cenie o wiele niższej niż wszędzie indziej. Wystarczy kliknąć w ten link. Miłej lektury!

Łzy w deszczu - Rosa Montero

2026-05-26T09:37:35.684+02:00

Miło niespodziewanie trafić na tak dobrą książkę. Patrzyła na mnie z półki przy łóżku co wieczór, bo tam właśnie ułożyłem stosik "może niedługo przeczytam". Szczerze - bałem się nawiązania (oczywistego dzięki tytułowi) i porównywania. Bałem się kiczy, wyrosłego na kanwie wielkiego dzieła. Okazało się, że nawiązanie jest, zostało potwierdzone, a nawet podkreślone przez autorkę, natomiast do książki przeniknął jedynie klimat. Cała historia jest nowa i oryginalna, a w dodatku bardzo solidnie napisana.

Właściwie powieść ta "chwyciła" mnie od pierwszych stron. Jest napisana w sposób przystępny a kolejne, charakterystyczne dla gatunku, udziwnienia wprowadzane są w takim tempie, że czytelnik ma się szansę z nimi oswoić. To sprawia, że książka może być czytana przez każdego, a nie jedynie przez wielbicieli gatunku. Dla pozostałych jest to po prostu interesujący kryminał, osadzony w nietypowej scenografii.

Czytelni i dobrze opisani są bohaterowie, ich intencje poznajemy w trakcie lektury powieści i są spójne i wiarygodne. Sama fabuła jest bardzo dobra, pełna zwrotów akcji, fałszywych podejrzeń i zmyłek, a jednak poszczególne odpowiedzi na elementy zagadki mamy w zasięgu ręki. Jak wspomniałem na początku - nastrój doskonale pasuje do opowieści Blade-Runero-podobnej, a autorka kilkakrotnie puszcza nawet oko do czytelnika w sposób zupełnie niezawoalowany. Mnie się to bardzo podobało, że zamiast odżegnywać się od prekursora gatunku przyznaje się do oczywistej inspiracji, a jednocześnie podkreśla nakreślone różnice.

Książkę oceniam wysoko, bo jej lektura sprawiła mi masę frajdy.

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 9 (Podkreślanie inspiracji i różnic wyszło świetnie.)
Lekkość Pióra: 8 (Odprężyłem się przy lekturze.)
Akcja: 8 (Bardzo interesująca.)
Bohaterowie: 9 (Świetnie opisani i wiarygodni.)
Zakończenie: 8 (Idealnie pasujące do akcji powieści.)
Ocena Łączna: 42/50

Prześwietny raport kapitana Dosa - Eduardo Mendoza

2026-05-12T10:17:31.186+02:00

Planowałem przeczytac jakąś książkę tego autora od dłuższego czasu i teraz trafiła się okazja za sprawą książki znalezionej w śmietniku - leżała na stercie kartonów, w idealnym stanie - bez jednego zagniecenia, bez plamki. Wziąłem i przeczytałem. I jestem usatysfakcjonowany tą lekturą, bo chociaż była krótka, to było jej dokładnie tyle, ile powinno. Autor najwyraźniej czuł, że już wystarczy i że ta nieco abstrakcyjna humoreska wyczerpała już arsenał pomysłów i zastosowanie obszerniejszej formy oznaczałoby, że fabuła zaczęła by się powtarzać. A żaden żart powtarzany wielokrotnie nie robi się coraz lepszy.

Powieść opowiada o gwiezdnej podróży w nieznanym kierunku z bardzo specyficznymi pasażerami na pokładzie. To doskonały przykład opowieści w której to nie cel wyprawy jest istotny, ale sama droga - zabieg z nieznajomością celu pogłębił to wrażenie do maksimum. Ta powieść zbudowana jest bowiem z ekstremów - wszystko jest tutaj przejaskrawione i wyolbrzymione: naiwność, głupota, przywiązanie do obowiązków lub jego brak. Sami bohaterowie też są bardzo jasno określeni poprzez jaskrawe ukazanie dominującej cechy, ale tak dobrze pasują do opisanego świata, że wszystko sprawia spójne wrażenie i po prostu dobrze się czyta.

Fabuła nie jest może porywająca, ale fantastyczne przygody, jakie przeżywa załoga statku przypominają mi Star-Trek, gdyby twórcy celowo chcieli ośmieszyć serial, a nie jedynie eksperymentowali z nową formą, jak miało to miejsce w najstarszych seriach. I to skojarzenie tylko podbiło moje wrażenia z lektury.

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 6 (Dobrze wyważony.)
Lekkość Pióra: 7 (Łatwo i z uśmiechem się po nią sięga.)
Akcja: 6 (Przeciętna, awanturnicza.)
Bohaterowie: 7 (Dobrze wpasowani w klimat.)
Zakończenie: 6 (Pasujące do reszty.)
Ocena Łączna: 32/50

Książkę kupisz tutaj:

Jesienne Wizyty - Siergiej Łukjanienko

2026-05-08T09:54:00.006+02:00

Znalazłem przypadkiem kolejną książkę Łukjanienki i po prostu musiałem ją przeczytać. Niestety, oczekiwania miałem bardzo wysokie. Nie pomógł też fakt, że ostatnio trudno mi znaleźć w głowie spokojne miejsce na czytanie i potrzebuję czegoś, co naprawdę mnie wciągnie. W przypadku tej powieści dotarłem do końca, ale były chwile, kiedy czytałem bez przyjemności. A skoro to mamy już z głowy...

Początek był naprawdę dobry. Łukjanienko umie pisać, wciągać czytelnika w akcję i sprawiać, że książka jest łatwa i przyjemna. Byłem więc zadowolony i pierwsze sto stron śmignęło nie wiem kiedy. Później jednak zaczęły się schody, książka straciłą swój rytm, miejscami odnosiłem wrażenie, że czytam ciągle to samo, te same wydarzenia, podobne rozmowy, kręcenie się w kółko. Były momenty, kiedy akcja rwała do przodu, ale jestem pewien, że przynajmniej kilku rozdziałów mogłoby nie być. Odniosłem wrażenie, że były tam tylko dlatego, by dać wgląd co robią w tym czasie bohaterowie, którzy nie są obecnie w głównym nurcie akcji. Nawet nie po to, by pokazać ich charakter.

Pomysł na powieść, myśl przewodnia, zgranie ze światem realnym był na piątkę z plusem. Niestety wykonanie w tym przypadku to jedynie mocna trója. Z plusem za zakończenie. Wielka szkoda, bo widziałem potencjał, a do fabuły dotarły jedynie jego odbicia, odbłyski. Nie bawiłem się tak dobrze, jak bym chciał i cieszyłem się, gdy dotarłem w końcu do ostatniej strony.

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 5 (Nic specjalnego.)
Lekkość Pióra: 5 (Oczekiwałem o wiele więcej.)
Akcja: 5 (Pomysł dobry, wykonanie mniej.)
Bohaterowie: 7 (Przemyśleni i charakterystyczni.)
Zakończenie: 6 (Nieco mocniejszy punkt fabuły.)
Ocena Łączna: 28/50

PS: Aż dziwi mnie, że książka tego autora otrzymałą tak niską ocenę.

Komiksowy Miesiąc #19

2026-05-01T13:00:00.006+02:00

Kilka miesięcy bez komiksów, ale teraz planuje wrócić do tego medium, głównie za sprawą większej ilości dziennego światła, które w mojej ocenie bardzo poprawia wrażenia czerpane z lektury powieści graficznych.

Najpierw chwyciłem za "Pogromców Niemożliwego", raczej po to, by na powrót oswoić się z komiksem. Nie podobało mi się jakoś bardzo, ale miało w sobie cos bardzo retro. Niedomówienia, dość surowa kreska, uproszczona fabuła, ale za tym wszystkim stała prawdziwa inspiracja, z którą w jakiś sposób miło było się zetknąć. Doświadczenie ezoteryczne, stąd tyle "jakoś" w tym opisie.

Nastepnie sięgnąłem po "Granicę", z uwagi na tego samego twórcę. Tu było lepiej, chociaż nadal były to jedynie jakieś urywki. Szkoda, bo temat wydał mi się ciekawy. Nabrałem ochoty na cos większego (i dokończonego).

"Ion Mud" to już dzieło większego kalibru. Pomimo tego, że początkowo odniosłem wrażenie, że komiks zawiera dłużyzny, to są to dłużyzny oszczędne w wyrazie, a jednak dające poczucie monumentalności opisywanego środowiska. Do sukcesu dokłada się gruby papier, który daje poczucie obcowania z produktem premium. Historia także nie zawodzi. A mimo to, po zakończeniu lektury mam jakiś niedosyt (nie z powodu opowieści, a raczej z powodu zbyt dużych oczekiwań).

Opus na trzy pociski - Andrzej Zimniak

2026-04-17T17:43:00.002+02:00

Zapragnąłem przeczytać coś bardziej "retro" i mój wybór padła na zbiór opowiadań, wydany w 1988 roku, kiedy miałem siedem lat. Opowiadania fantastyczno-naukowe z tego okresu mają swój niepowtarzalny styl, który bardzo cenię. Ponadto, to okres, kiedy zaczynałem swoją przygodę z literaturą i książki te magicznie przenoszą mnie do tamtych, prostszych, dziecięcych czasów.

Zbiorek nie jest grubym tomiszczem, ale czcionka i układ stron, charakterystyczne dla wydawnictw z tamtego okresu sprawia, że teksty są dłuższe niż mogłoby się wydawać.

"Pęknięty Dzban" to opowieść o bardzo wyrafinowanej apokalipsie opartej na wojnie płci. Pomysł nie jest może bardzo oryginalny, ale jego egzekucja obfituje w niesamowite opisy krajobrazu i świata jako takiego. Jest on jak wyjęty z rzeczywistości, wykręcony i nierzeczywisty. Ten aspekt był dla mnie wyjątkowo przyjemny.

"Opus na trzy pociski" - tytułowe opowiadanie, które dla mnie jest istną synestezją. Nie przebrnąłem, bo zagubiłem się w zawiłościach opisów i nie widziałem żadnego sensu.

"Łowcy Meteorów" podobali mi się za to bardzo. Opowiadanie utożsamia powiedzenie "uważaj czego sobie życzysz" oraz dowodzi, że to dążenie do celu jest siłą napędową, a osiągnięcie go bywa momentem, kiedy tracimy sens. Nie udało mi się utożsamić z bohaterami, ale rozumiem sytuację.

"Umarł w butach" - po tym opowiadaniu pomyślałem tylko jedno, ale z uśmiechem: "a właściwie to dlaczego nie?".

"Potrójne życie Jamesa Olivera Chuckwooda" to świetnie napisana, dość humorystyczna opowieść o tym co by było, gdyby czas zaczął się cofać i wszyscy mogliby przeżyć swoje życie od tyłu, robiąc to samo, ale w odwrotnej kolejności. Zdawać by się mogło, że to coś na kształt "Ciekawego przypadku Benjamina Buttona", ale nie chodzi o przypadek jednego człowieka, ale o całą ludzką populację, skupioną wokół głównego bohatera. Z jednej strony zabawne, ale refleksja jest taka, że w którąkolwiek stronę wiedlibyśmy życie, jego koniec jest zawsze smutny.

Opowiadanie "Rzeźbiarze o poranku", chociaż także smutne, wydało mi się najbardziej rozbudowane i skłaniające do przemyśleń. Podobał mi się już sam pomysł, ale to, co z niego wynikło na przestrzeni tych kilku stron jest zupełnie niebanalne.

Zbiór kończy opowiadanie "Enklawy Szczęścia", które wydało mi się wtórne. Nie wiem, czy było takie te ponad czterdzieści lat temu, ale źle się zestarzało.

Każdy Musi Płacić - Robert Foryś

2026-04-14T19:49:00.001+02:00

Ja nie wiem, czy jestem aż tak rozkojarzony, ale ta książką czyta się wręcz okropnie. Jak tylko oswajałem się z jakimś fragmentem fabuły, akcja przenosiła się do kolejnego bohatera i kolejnej historii, by, jak mi się zdawało, nigdy nie powrócić do tego, z czym już się zaznajomiłem. Mylili mi się bohaterowie, miejsca, rody. To było wręcz okropne doświadczenie. Być moze, gdyby to rozbić na serial byłoby strawne, ale w postaci powieści było wręcz okropne. Nie doczytałem do końca, nie mogę też wiele napisać o części, którą przeczytałem, mimo że było to znacząco więcej niż pół książki, gdyż zwyczajnie nie byłęm w stanie śledzić akcji. Wiem mniej więcej co się działo, ale po 300 stronach powieści powinienem być już raczej wciągnięty w fabułę, zaznajomić się z postaciami, wybrać stronę, emocjonować się tym, co się dzieje... tymczasem zastanawiałem się cały czas kiedy to się skończy.

Dopuszczam możliwość, że z jakiegoś powodu nie mogłem się skupić na lekturze - zdarza mi się to coraz częściej, gdy mam wrażenie, że nie wiem co czytam, nie trafia do mnie opowieść ani sposób narracji, a jednak nadal trafiam na książki dobre, które mnie przyciągają. Ta taka nie była.

Łowcy - Miroslav Zamboch

2026-04-02T22:52:00.005+02:00

Tę książkę chwyciłem z półki niemal na chybił-trafił, bo taki mam plan czytelniczy na ten rok - nie planować, tylko działać pod wpływem impulsu. Autora znam i lubię, o tej konkretnej książce nawet nie słyszałem, nie jest wymieniana w żadnych kanonach, nikt nie pisze, że autor zasłynął tą pozycją... to coś dla mnie.

Muszę przyznać, że spodobała mi się od pierwszego wejrzenia, chociaż niewłaściwie odczytałem jej klimat - wydawało mi się, że pierwsze rozdziały opisują dystopijne społeczeństwo, świat po jakimś kataklizmie, tymczasem opisywany świat jest zwyczajny, normalny. Następnie wciągnęła mnie akcja. Pomysł wydaje się nie być zbyt oryginalny, ale liczyłem na jego rozwinięcie. I rzeczywiście, chociaż przez kilkaset stron budowania nastroju wszystko wydaje się być "w normie" (względem tego, czego się spodziewałem), to druga połowa powieści zaspokoiła mój głód odnalezienia czegoś niezwykłego i to chyba z nawiązką.

To ostatnie dwieście stron "robi" tę powieść. To tutaj otrzymujemy właściwą dawnę przygody, niebezpieczeństwa i adrenaliny. To tutaj prowadzi nas budowany nastrój i postacie. Tutaj zostałem jako czytelnik nagrodzony za cierpliwość. Środkowa część powieści jest bowiem naukowo - sztampowato - przegadana, ale pod koniec zrozumiałem na czym polega ten zabieg. To dla kontrastu, budowania napięcia oraz rozwijania postaci bohatrów powieści. Warto było!

Książkę kupisz tutaj:

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 6 (Sporo wiedzy.)
Lekkość Pióra: 7 (Niższa ocena ze względu na środek.)
Akcja: 7 (Duży plus za końcówkę (właściwą akcję).)
Bohaterowie: 6 (W porządku, ale ci drugoplanowi się mieszają.)
Zakończenie: 8 (Zaskakujące i komiksowe - świetnie pasuje do wartkiej akcji drugiej połowy powieści.)
Ocena Łączna: 34/50

Nietuzinkowy sklep całodobowy

2026-03-03T10:39:00.004+01:00

W zasadzie niniejsza recenzja dotyczy dwóch odsłon tej powieści, gdyż przeczytałem także kontynuację "Jeszcze bardziej nietuzinkowy sklep całodobowy". Co moge powiedzieć - jest to bardzo przyjemna, ciepła książka, którą bardzo przyjemnie się czyta. Ma swój własny rytm i klimat, a przy tym niebanalne przesłanie przedstawione za pomocą kilku powiązanych ze sobą opowiastek, które, koniec końców, okazują się jedną, bardzo spójną historią.

Z uwagi na charakter południowo-koreańskich imion, bałem się, że bohaterowie będą mi się mylić i z początku faktycznie tak było, ale tylko przez moment. Kolejne postacie, wprowadzane w kolejnych rozdziałach są bowiem sprytnie przedstawiane - poznajemy je poprzez nawiązanie z którymś z wcześniejszych bohaterów i fragmentem poprzedniej akcji. Narrator przenosi się po prostu za plecy innej postaci i zaczyna od scenki, którą już wcześniej widzieliśmy, obsadzając w niej nowego bohatera. W ten sposób mamy do czynienia z tylko jedną postacią na raz, co ułatwia niezgubienie się.

Drugi tom jest jednak bardziej nurzący. Mimo, że nawiązania to element, który bardzo mi się tu podoba, to stają się one coraz bardziej dokładne, do tego stopnia, że znaje mi się, że przeżywam tę samą opowieść drugi raz, a to z kolei aż nazbyt narzuca myśl, że skoro pierwsza książka się podobała, to autor postanowił zawrzeć jej jak największą część w drugiej, by "odcinać kupony".

Podsumowując - w drugim tomie także widać myśl przewodnią, ale nie jest ona tak przemyślana i błyskotliwa. Odwołuje się raczej do nostalgii za minionymi bohaterami, których poznaliśmy w poprzedniej części, co z jednej strony nie jest złe, z drugiej jednak przypomina mi wspomniane "odcinanie kuponów" i wydaje mi się, że chociaż nie miałem poczucia straconego czasu, to przyjemniej byłoby mi do tej książki wrócić za rok czy dwa i dopiero wtedy sięgnąć po kontynuację. Czytana jedna po drugiej traci nieco ze swej magii. Czytam jednak na tyle dużo, a moja pamięć jest na tyle kiepska, że za rok mógłbym nie zrozumieć większości odwołań i nie pamiętać większości bohaterów.

Książka jest więc godna polecenia, ale jeśli możecie, zróbcie sobie trochę przerwy pomiędzy tomami, by lepiej "weszła".

Książki kupisz tutaj:

Oceny (legenda tutaj):

Kunszt: 7 (Budowany nastrój.)
Lekkość Pióra: 8 (Płynne, aż miło.)
Akcja: 7 (Z pozoru nic takiego, ale przemyślana.)
Bohaterowie: 8 (Na nich skupiamy uwagę.)
Zakończenie: 7 (Konkluzja pierwszego tomu jest pewnym zaskoczeniem, zakończenie drugiego - spodziewane.)
Ocena Łączna: 37/50

Kosmos to nie jest miejsce dla poważnych ludzi - Łukasz Motulewicz

2026-02-18T02:37:00.006+01:00

Zbiorek powiązanych ze sobą opowiadań, które mają chyba stanowić wezwanie do zastanowienia się nad naszą codziennością, współczesną rzeczywistością. Robią to nieco nieudolnie, niczego też nie wyjaśniają, są dość infantylne i lakoniczne. Mam wrażenie, że osoba, która to napisała jest młoda i literacko niedoświadczona (a jeśli to celowy zabieg, to udany), a napisała to dla podobnych sobie osób młodych i niedoświadczonych, u których poruszone zagadnienia mają szansę być jeszcze czymś odkrywczym, a krótka forma spotka się z ciepłym przyjęciem. Dla mnie, w dwóch słowach - takie sobie. Nawet humor jest taki sobie...

Głównym zarzutem jest nijakość, brak wzbudzenia jakichkolwiek emocji. Nie czułem ekscytacji sięgając po tę książkę po tym, jak odłożyłem ją na później, a to zły znak. Nie interesowało mnie "co będzie dalej". I słusznie, bo dalej nie było niczego innego. To trochę tak, jakby autor miał napisać wypracowanie na zadany temat - napisał i cześć. Poza recenzentem nikt tego już czytać nie musi, bo i po co.

Zawsze Prowansja - Peter Mayle

2026-02-17T10:43:00.001+01:00

Dzisiaj szybka notka o książce, którą czytałem w międzyczasie, a której nie dokończyłem i pewnie już nie dokończę. To druga część prowansalskich opowieści tego autora, a sięgnąłem po nią, ponieważ pierwszą dobrze mi się czytało. Dlaczego tym razem było gorzej? Cóż, myślę, że tym razem opowieści nie stanowią całości, nie ma żadnej myśli przewodniej, łącznika. Są to tylko zabawne, miejscami, historyjki, przedstawiające życie na francuskiej wsi i zmiany tam zachodzące (głównie związane z turystyką). Rzecz w tym, że powodem do śmiechu jest w dużej mierze jedna i ta sama cecha, pokazywana w kilku odsłonach, w różnych sytuacjach. Nawet czytając tę książkę z przerwami, cały czas miałem wrażenie, że już gdzieś widziałem tę scenkę. Znużyło mnie to błądzenie w kółko i odłożyłem książkę na półkę.

Cykl o Vesperze (1-4) - Magdalena Kozak (spoiler)

2026-02-15T23:23:00.000+01:00

Tak, wiem, że jest już tom piąty, ale nie posiadam go i nie jestem jakoś bardzo napalony, by go zdobyć. Chwilowo wystarczą mi te cztery, które przeczytałem (chociaż oznacza to brak oceny punktowej podsumowującej ten wpis). Po kilku nieudanych, przerwanych lekturach, które rozpoczęły ten rok, w końcu moge dokonać jakiegoś wpisu, z czego bardzo się cieszę. Bo "Nocarz" (w ten sposób myślałem o tym cyklu, choć to nazwa pierwszego tomu), był całkiem przyjemną opowieścią (która, jak większość, ma swoje wzloty i upadki).

Pierwszy tom spełnia swoje zadanie, wciągając czytelnika w odmienny, fantastyczny świat, nadbudowując rzeczywistość warstwą mitów i nadając im swoisty dla autorki charakter. Nie wszystkie cechy "wampirze" są tutaj zachowane (jak na przykład nieodbijanie się w lustrze), ale myślę, że mimo to wampiryzm potraktowany jest tutaj spójnie z ogólnym kanonem. Podobała mi się rekrutacja i dowiadywanie się wraz z bohaterem "czym to się je".

Drugi tom tak bardzo mi się już nie podobał. Jest nieco przegadany i wydaje się być jedynie łącznikiem-wprowadzeniem do tomu trzeciego. Dzieję się tu co prawda dużo, ale równie obficie zasiana jest dezinformacja, przez co wiele fragmentów fabuły wydaje się bez sensu. Sporo tu tajemnic, a także, w moim odczuciu, braku konsekwencji, który widoczny będzie w dalszych, bardziej spójnych fabularnie tomach. Mam odczucie, jakby autorka nie do końca wiedziała w którą stronę chce pójść z niektórymi postaciami, a później zmieniła zdanie. Ten tom to jednak tylko łącznik.

Trzeci tom bardzo mi sie podobał. Jest tu w końcu jakaś celowość, a przemyślenia bohatera są już bardziej poukładane i nie stanowią chaosu. W końcu otrzymujemy także Vespera, który cokolwiek potrafi (na poziomie, który osiągnął). Akcja także jest spójna i wydarzenia wynikają jedno z drugiego. O wiele łatwiej się to czyta, kiedy wiadomo do czego dążą poszczególne postacie i co chce osiągnąć główny bohater. Także zakończenie jest bardzo ładnym podsumowaniem i chyba można by było na tym zakończyć ten cykl...

A jednak powstał tom czwarty, który nie jest zły, ale jest nieco dziwny. Składam to jednak na karb tego, że czytelnik nie jest w stanie zrozumieć intencji Pana Wampirów, który może mieć plan do którego my, zwykli śmiertelnicy-czytelnicy nie dorastamy. Niestety... nie dowiadujemy się tego z czwartego tomu. O dziwo jednak czyta się go łatwo i przyjemnie, a wydarzenia stanowią w dużej mierze konsekwencję fabuły znanej z tomu trzeciego. Bez wahania przyznam więc, że warto poświęcić na tę pozycję parę wieczorów.

Piątego tomu nie czytałem, jak wspomniałem na początku. Nie wiem, czy chcę. Być może jeśli wpadnie w moje ręce, to okaże się, że warto (na to liczę), ale teraz chciałbym odpocząć od tego uniwersum. Nie uważam jednak, by czas spędzony przy lekturze cyklu był czasem straconym, bawiłem się dobrze i polecam.