redrospect

Kırmızılı Kadın

2013-12-30T23:18:00.001+02:00

“[…] Bu erkekler saygın bir erkek olmak için ne evde ne de işyerlerinde destekleyici bir ortam bulabiliyorlar. Onların kendi erkeklik kimliklerini başarı ile kurdukları yer çoğu zaman “dışarısı” oluyor: kahveler, barlar, sokaklar vb… Bu erkekler, hem ideal bir iş imkânı hem de kusursuz bir erkeklik sembolü olduğu için, örneğin polis olmak istiyorlar ve çoğu da TV dizilerindeki polis imgelerinden etkileniyor. Bu işin kendileri için “sokakları temizlemek” fırsatı olduğunu düşünüyorlar.”

Erkeklik: İmkânsız İktidar, Serpil Sancar

(Bu senenin mideme, başıma, boğazıma en çok ağrı yapanı, uykularımı kaçıranı, asaplarımı bozanı)

wasn't idi weren't idi

2012-10-12T16:27:00.001+03:00

Özellikle iş yerinde, insanlar benimle İngilizce konuşmaya çalıştıklarında ben de aynı Sherlock gibi hissediyorum kendimi. En karizmatik Grammar Nazi diyebiliriz sanırım Sherlock için.

10
00:00:31,120 --> 00:00:35,599
She's always getting at me,
saying I weren't a real man.
11
00:00:35,640 --> 00:00:37,039
Wasn't a real man.
12
00:00:37,080 --> 00:00:41,399
- What?
- It's not "weren't", it's "wasn't".
13
00:00:41,440 --> 00:00:43,119
Oh.
14
00:00:45,160 --> 00:00:46,159
Go on.

üçün beşin hesabını yapmak

2012-09-03T15:46:00.001+03:00

856
01:11:54,100 --> 01:11:57,500
Seks düşkünü olmak için kaç
erkekle yatmam gerekiyor?

857
01:11:57,900 --> 01:12:00,000
Kitaba göre.

858
01:12:00,700 --> 01:12:02,000
Sence?

859
01:12:02,400 --> 01:12:05,600
On. Sekiz. Beş.

860
01:12:06,400 --> 01:12:09,900
Seks düşkünü denmek için
bir erkek kaç kızla yatmalı?

861
01:12:10,300 --> 01:12:12,200
10? 20? 109?

island blues

2012-01-06T22:40:00.000+02:00

Koop - Koop Island Blues

Kokularla ya da şarkılarla tetiklenen benim güzel hafızam yine iş başında. 1000 küsür şarkılık playlistin içinden şu an dinlediğin şarkı karşıma çıkıveriyor sevgili okuyucu. Bu şarkının ilk notalarıyla E ve ben, O ve D, Datça yol ayrımından sapıyoruz Bozburun’a doğru. Her bir virajı dönüşümüzde enfes manzarasıyla karşımıza çıkıyor Ege Denizi. Huzur-mutluluk kombinasyonunun doruk noktası varsa o an işte bizim için. Şarkının hüznüne kulaklarımızı tıkamışız. Sakiniz. Yanımızdaki çiftin mutluluk mutsuzluk dengesinin o tatilin sonunda değişeceğinden habersiz yol alıyoruz. Dahası onlar da hiç olmadıkları kadar huzurlular. Kafamı sevdiğimin göğsüne yaslamışım, saçlarımı öpüyorken tüm kış boyunca hayalini kurduğumuz o mini mini kasabaya gidiyoruz ve o sırada bu şarkı çalıyor. Üzerimde pembe elbisem var. Deniz suyuyla karışık güneş kremi kokuyoruz. Yine kış ortasında Bozburun’u özlemeye başlamışken bu hiç olmadı. Kahrol foobar.

owl u dammit

2011-09-07T16:11:00.001+03:00

Sakin

2011-08-31T22:59:00.000+03:00

B. B. King & Eric Clapton – Come Rain or Come Shine"

Bir parça çilekli çikolata tadı, mart ayında yağmış karın kokusu odaya dolarken bana sımsıkı sarılmış teninin sıcaklığı, enfes bir kırmızı şarabın baş döndürücü kokusu… Beraber mükemmel müzikler dinlemek, jazzı ve bluesu yeniden keşfetmek. 100 çift çorap katlayabilme gücünü bulabilmek için daha fazlasına gerek yok: iki olabilmek, ikiyken bir olabilmek. Tıpkı çoraplar gibi. Buna gerekli cesareti toplayabilmek için içine sonsuz güven ve bolca da huzur katmak lazım. Eksiğimiz yok. Cesaretimiz tam. Kahvelerimiz koyu. Hasta olduğumuzda yatağımızın kenarında limonlu zencefil çayı. Saçlarımın arasında onları okşayan bembeyaz biçimli parmaklar. Daha önce hissetmediğim hissedemediğim pek çok şey. Hepsi bana özel. Hepsi bize özel. Sessizliğim bundan.

Her şey yerli yerinde. Her şey… Gerisi de hiç mühim değil.

kaptırmamak lazım tabi

2011-03-25T15:05:00.000+02:00

399
00:20:16,619 --> 00:20:19,621
Tuvaletlerde düzüşen o adama ne oldu peki?

400
00:20:19,655 --> 00:20:22,090
Hayattaki küçük şeylerle ilgilenmek istemedi.

401
00:20:22,224 --> 00:20:25,193
Yemek pişirmek, hastalanmak...

402
00:20:25,228 --> 00:20:27,596
...aptal bir diziye birlikte gülmek gibi.

403
00:20:27,630 --> 00:20:28,997
Üzüldüm.

404
00:20:29,231 --> 00:20:30,699
Sorun değil.

405
00:20:30,733 --> 00:20:32,534
Kendi kaybı.

406
00:20:32,668 --> 00:20:34,469
Seninki böyle şeylerden hoşlanıyor mu?

407
00:20:36,138 --> 00:20:37,372
Sanırım.

408
00:20:37,406 --> 00:20:38,740
Ya da hoşlanıyormuş gibi yapıyor.

409
00:20:38,774 --> 00:20:40,008
İyi bari. O zaman onu sıkı tut...

410
00:20:40,042 --> 00:20:41,710
...çünkü öyle adamlar o kadar çabuk kapılıyor ki...

411
00:20:41,744 --> 00:20:45,213
...bir de bakıyorsun 30 yaşına basmışsın ve tüm iyi adamlar gitmiş.

412
00:20:45,248 --> 00:20:47,649
Sonra da onlar boşanana kadar beklemen gerekiyor.

413
00:20:47,683 --> 00:20:49,784
Ama o zamana kadar da 45'ine geliyorsun.

Zamanı ölçme birimi

2011-03-23T15:27:00.001+02:00

Coupling S03E01

Sesler

2011-03-04T23:40:00.001+02:00

“Pencereyi kapatmak gerekiyordu: Yağmur pervazlara çarpıp parkeyle koltukların üstüne sıçrıyordu. Dev gümüş heykeller canlı, hışırtılı sesler çıkartarak bahçede, yaprakların arasında, portakal renkli kumların üstünde koşuşuyorlardı. Yağmur oluğu takırdıyor, boğulurcasına gurulduyordu. Sen Bach çalıyordun. Piyano cilalı kanadını kaldırmıştı, kanadın altında bir lir vardı ve küçük çekiçler teller üzerinde dalgalanıyordu. Brokar örtü kaba kıvrımlar oluşturarak yarısına kadar piyanonun kuyruğundan aşağı kaymış ve sayfaları açık bir nota defterini de beraberinde sürüklemişti. Haziran sağanağı durmadan, görkemle camları döverken fügün coşkusu arasında tuşlara çarpan yüzüğünün tıkırtısı duyuluyordu. Ve sen, çalmaya ara vermeksizin, başını hafifçe geri atarak, ritme ayak uydurarak haykırıyordun: 'Yağmur, yağmur… Onun sesini bastıracağım…'

Ama bastıramıyordun.”

Vladimir Nabokov “Sesler” adlı öyküsünden alınmıştır.
Çeviren: Seniha Akar

photo

her zaman mantıklı

2011-03-01T22:12:00.000+02:00

Sevgiligiller Günü Şeysi

2011-02-14T16:09:00.000+02:00

Eski sevgilinize anonim de olsa "Sevgililer Günü" hediyesi gönderme arzusu içinde olabilirsiniz. Bu sizin "obsesif biri" olduğunuzu değil "çok düşünceli biri" olduğunuzu gösterir. Yukarıdaki görselde bulunan yastıklar güzel bir alternatif olabilir. Hatta çok şık bir alternatif olabilir. Bu sene geçti artık diyorsanız da bu işin daha doğum günüsü filan da var. Hemen pes etmeyin.

photo

Sanatsalım ezelden

2011-02-09T11:06:00.001+02:00

from Nip/Tuck S04E07

hava durumu = ?

2011-02-01T15:35:00.000+02:00

CocoRosie - Smokey Taboo

Bruja olsam asamla doğayı kendi ruh halime göre yönlendirsem şu an hepiniz bitmiştiniz. Görsel gerekli mesajı veriyor, müzik de cilasını çekiyor. O yüzden ekstra bir şeyler eklemeye gerek duymuyorum.

photo

Kristalize Ankara soğuğu

2011-01-25T15:23:00.000+02:00

Brasstronaut - Slow Knots

Kış dedin mi kar yağmalı. İliklerine kadar dondurucu bir soğuk olmalı. Sabah işe gitmek için güç bela yataktan kalkıp hazırlanırsın; evden çıkmak için kapıyı açtığında işte olması gereken o soğuk seni ayıltmalı. 9 senelik Ankara maceramın bana öğrettiği bir şey varsa o da Ankara’nın ayazı pistir. Hele ki benim gibi Antalya’dan veya Akdeniz iklimli herhangi bir yerden gelen birisiyseniz sürekli küfredersiniz. Bana göre Ankara’nın üç çeşit soğuğu vardır: Bağırsak coşturan, soğuk rüzgârdan sebep ağlatan ve kirpik donduran. Son iki senedir kirpik donduran versiyonunu pek yaşamamış olsak da böyle düşünmemde artık Beytepe Kampüsü’nde bulunmayışımın büyük etkisi var sanırım. Yine de lapa lapa kar yağdı mı tüm çirkinliklerin üzerini örter, her şeyi temizler ya işte o an Ankara’nın en keyifli zamanıdır. 30–40 yıllık, kırmızı, körüklü egoların (belediye otobüsü) camlarının ve kapılarının arasından sızan kar kokusu ve soğuğu insana keyif verir. Bir rock bardan daha gürültülü olan o tarihi eser otobüslerin motor sesi bile sanki ninni gibidir. Sinirli stresli insan yok denecek kadar azdır. Kimse 3 gün sonra kar eridiğinde oluşacak çamuru dert etmez. Şimdi lafı bu kadar dolandırdım da nereye varacağım? Bu kışın ilk ve son karı Aralık başında yağmıştı. O günden beri acaba kar yağmış mıdır heyecanıyla açıyorum perdelerimi her sabah. Sonuç: hüsran. Peki, bu yukarıdaki görselle olayın alakası nedir? Normalde cama yolunu şaşırmış bir sinek, arı veya çeşitli börtü böcek konar. Benim şansıma bugün ofisteki odamın camında beni bu sümüklü böcek karşıladı. Seninle de paylaşayım dedim sevgili okuyucu daha da başka bir nedeni yok. İş yerinde sakin bir gün bugün. Fonda Brasstronaut dinleyerek, çay içip kitap okuma keyfi yapabilecek kadar güzel her şey.

P.S. Google’ın .com adreslerine uyguladığı ambargoyu delemediğim için blogspot’a geri döndüm. Yoksa yazmadığımdan değil.

ılık kek kokusu, votka, kar, vs.

2010-12-12T02:56:00.001+02:00

Madrugada - Hold On To You

Daha ilk notasında canımı yakan şarkılardan biri. Gözlerimi kaparım. Onu özlerim. Şimdi burada olsaydı. Evdeki tüm kapılar gıcırdıyor. Mutfaktaki priz yine yerinden çıkmış. Tost makinesi yine elektrik kaçırıyor. Evde olsan hiç konuşmadan hepsini hallederdin hem de hiç şikayet etmeden. Mutfaktaki işin bitmiş odamın kapısını yağlamaya gelirken koridordan geçerdin. Yerinden çıkmış puvat kapağı dikkatini çekerdi. Uzanıp bir yumrukla yerine yerleştirirdin. Bu sırada en sevdiğin zebralı kekten pişirmişim; ılık yemeyi sevdiğini bildiğimden iki dilim keserdim. Bir dilim sana, bir dilim bana. Tüm dikkatinle dolabın çıkan kapağını yerine takarken sessizce arkandan yaklaşıp omzundan öperdim. Sonra susardık yine. Sonra kekimizi yerdik. Mutluluğumuz yüzümüzdeyken sözlerimize gerek olmazdı. Sonra susardık. Sonra yine birbirimize bakardık. Sonra… Sonrası, sevişirdik yine. Sonra… Sonra… Sonrası iyilik güzellik işte.

Bu akşam aklımdasın. Sustum. Zaten evde konuşacak kimse yok. Önce saatin pilini değiştirdim mutfaktaki. Sonra, mutfaktaki 100. kez dışarı çıkmış prizi yerine taktım. Tost makinesinin temassızlık yapan yerini sabitleyip bantladım. Mutfaktaki işim bitmiş odamın kapısını yağlamaya giderken koridordaki puvat kapağının çıktığını gördüm. Zıplayıp bir yumrukla onu yerine taktım. Tüm diğer kapıları yağladım. Dolabın kapağını yerine taktım. Kokladım odayı havada kek kokusu filan yoktu. Zaten saat gece yarısını da geçmiş. Lapa lapa kar. 70lik votka. Bu saatten sonra yapılacak en iyi şey uyumak. Yoksa armudun sapını üzümün çöpünü bulmak kolay.

John Lennon (30)

2010-12-08T22:37:00.000+02:00

Aramızdan gideli koskoca 30 yıl olmuş meğer. Aşağıdaki video 30 Ocak 1969 tarihli "The Rooftop Concert"dan bir alıntı. En sevdiğim şarkılarından biri: Don't Let Me Down. O gün orada o çatıda olmayı ne çok isterdim.

photos

morning, keep the streets empty for me

2010-11-25T21:37:00.001+02:00

Sonbahardan kışa geçerken içime kapanasım ve hatta kimsenin bana ulaşamamasını isteyesim geldiğinde bu şarkı çalar fonda 2 yıldır (aman tanrım ifadedeki düşüklüğe bak ama anafikri anladın diye umuyorum). Dışarıda usulca yağan yağmur, ilkbahara kadar ısınamayacak ayaklarım, earl grey kokusu, köşesinden buharlanmaya başlamış cama umarsızca kedi patisi şekli yapmak, pencereden dışarıya doğru romantik ve melankolik bakışlar böyle (emolar piyasaya çıkmadan önce hayat çok rahat ve güzeldi). Sonrası o öyle olmuş, bu böyle.

Marie Antoinette Converse’i bir başka güzel şimdi

2010-11-10T14:45:00.000+02:00

Sofia Coppola’nın bu filmi şöyle rerörerö böyle rerörerö diye sıralamayacağım. Filmin soundtracklerinin içinde Vivaldi’nin yanında Strokes çıkıyor karşımıza. Hafiften bir şok geçirtse de yine de o dönemdeki dinamikliği ve sefayı yansıtması açısından başarılı bulduğumu söyleyebilirim. Film ise hatır gönül için izlenir. Marie Antoinnette’i Kirsten Dunst, annesi Maria Theresa’yı Marianne Faithful canlandırıyor. Lost in Translation ve özellikle Virgin Suicides’da olduğu gibi bir etkileyicilik bulmak güç. Minimum beklentiyle izlendiğinde güzel bir görsel show izliyorsunuz. Aynı zamanda meşhur kraliçe hakkında da özet bir bilginiz oluyor. Boş zamanımda şöyle canımı sıkmayacak bir film olsa da izlesem hem gözlerim de bayram etse derseniz tavsiye ederim. imdb de 6.4 vermiş. O da burada.

Filmin en büyük esprisi de bu yukarıdaki screenshot’tır bana göre. Diğer güzide görseller de şu şekilde.

needs & problems

2010-10-31T20:16:00.000+02:00

from Mad Men S04E11

özetle budur

2010-10-29T19:43:00.000+03:00

from Mad Men S04E04

16 Ekim 2010 Parov Stelar Ankara Konseri

2010-10-28T09:42:00.000+03:00

Konser Saklıkent’teydi ve nerden baksan 2 senedir orada hiç konsere gitmemiştim. "Üniversitede öğrenciyken ne metal konserleri olurdu burada be peh," diye girdik kapıdan bizim kızlarla. Bu sırada "meh bu ne biçim yer be," diyen buzcevherini de "gel gel konser çok güzel olacak," diye içki sırasına soktuktan sonra tepedeki kocaman mantarlara bakıp güldük. Zira Aditia ile o mantarlarla alakalı çok hoş anılarımız vardır. Neyse bize kalsın diğer tüm ayrıntılar.

Parov bizi sevsin en çok bizi sevsin diye zaten konsere gelmeden önce alkolün etkisine balıklama girdiğimiz için liseli kızlar gibi kikirdeyip durduk en önde yerimizi alarak. İnanmayanlar için de ilgili görsel:

Sonrası çok güzel geçen bir konserdi. Parov Stelar’ı ilk kez sahnede izliyorduk o gece ve kendi adıma daha bir sene öncesi filan dinlemeye başlamıştım grubu. Baştaki "Parov bizi sev" nidalarımız kendisinin bir photoshop harikası olduğunu idrak etmemizle son buldu. En önde mikrofonun bağlı olduğu anfinin önünde durduğumuz için vokalin gülümseyerek bize söylediği şeyleri anlayamadık. Tamamen bizim salaklığımızdan kaynaklandığı için yapabileceğimiz bir şey yoktu. Sahnede mükemmel bir performans sergilediler. “Spider”, “Wanna Get”, “Chambermaid Swing”, “Matilda”, ve “Homesick”i çaldılar diye hatırlıyorum çünkü konser alanındaki herkesin kafası güzeldi, gözümüzü sahneden almadan dans ettik. Yani kendi dinlemek istediğim şarkıları da yazmış olabilirim hiç ama hiç emin değilim.

İstanbul’a sık geldiği için bu akşam Parov Stelar konserine gidiyoruz biz diye İstanbul’da yaşayan hiçbir arkadaşıma nispet yapamamanın üzüntüsünü de yaşadım. To-do-listimize "Parov Stelar ne zaman konsere gelirse git" maddesini ekleyerek konserden mutlu mesut ayrıldık. Konserle ilgili diğer görselleri de sunayım öyleyse ve daha da lafı uzatmayayım.

9 Ekim 2010 The Notwist İstanbul konseri

2010-10-22T16:45:00.000+03:00

İlk defa Notwist’i canlı izleyeceğim için ayrı, İKSV Salon’a gideceğim için de ayrı heyecanlıydım 9 Ekim gecesi. Hem ekürilerle görüşmek için de İstanbul’a gitmek, sınırsız sohbetler de cabasıydı. Salon İKSV’nin Ankara’daki IF Performance Hall’den az hallice bir salon olduğunu görerek ilk burukluğumu yaşadım. Görsel show olsun ayağına konser boyunca püskürtülen dumanı soludum, o canım pahalı ses sistemlerinden gelen (çoğunluk) boğuk sesleri de sineye çektim amma ve lakin seyircisiyle ilgilenmeyen,“ben şarkılarımı düzgün çalarım gerisine karışmam”cı tavır beni hayal kırıklığına uğrattı. Saygısız bir seyirci kitlesi de yoktu. Herkes susup edeplice konseri izledi yine de şarkıları söylerken “altogether” ya da her şarkı sonunda bir “thank you” beklemedik değil. “Pick Up The Phone” ve “Neon Golden”da artık dayanamayıp bütün salon eşlik etti. 3 buçuktan 4 kere bis yaptırıldı gruba. Akıllardan çıkmayacak mükemmel bir performansa imza attılar demeyi çok isterdim ama değildi. Vasat bir konserdi. Wii Remote kullanmaları etkileyici daha doğrusu havalıydı. Beklentilerim büyük olduğundan sanırım, pek mutlu ayrılmadım salondan. Yine de dünya gözüyle sevdiğim gruplardan birini daha dinleme fırsatını buldum diye avuttum kendimi.

Konser ve aktivite maratonum bitmiş değil. Üşengeç bir insan olduğum için bu yazıyı bile daha yeni yazabildim, geçen Cumartesi gittiğim Parov Stelar konserinin yazısını ne zamana yazarım bilemiyorum. Notwist konserine ilişkin birkaç görsel daha sunayım ve huzurlarınızdan ayrılayım. (Reverans yap, sahneden marur bir ifadeyle in)

acil durum sutyeni

2010-10-13T22:47:00.001+03:00

Acil durum sutyeni başlığını görünce aklıma bunun tek kullanımlık yağmurluklar gibi bir şey olabileceği gelmişti. Pis pis sırıtıp “bari tasarımı şık bir şey olsa da acil durumlarda rezil olma korkusuyla sevişemeyen kadın kısmını büyük bir dertten kurtarsa,” diye düşünmüştüm. Haberi ilk şurada gördüğümde aklıma başka da bir şey gelmemişti doğrusu. Ancak, dostlar, yukarıdaki fotoğrafta da gördüğünüz üzere durum hiç benim hayal kurup sevindiğim gibi değilmiş.

Şöyle ki bu sutyeni tasarlayan kişiler acil durum sutyenini olası bir biyolojik, kimyasal saldırı vs tehdidine karşı hazırlamışlar. İlk düşündüğüm sutyen çeşidi varsa “buyur burada hazır yapılmışı var” deyip paylaşırsanız çok sevinirim orası ayrı. Lakin konumuz bu değil şimdi. Her neyse. Dumana maruz kaldığınız durumlarda sağda solda insanların koşuşturmasını fırsat bilip cool (ve bir o kadar da seksi) bir şekilde elinizi gömlek, kazak, tişört, tank top artık o gün ne giydiyseniz onun içine daldırıp çat diye sutyeni iki parça şekilde çıkarıp sallıyorsunuz dışarı doğru (bu sırada saçlarınızı da savuruyorsunuz söylememe gerek yok zaten tüm bu eylemi 2 saniyede yapmaya alışığız). Sonra ikiye ayırdığımız sutyenimizden şipşak iki gaz maskesi elde ediyoruz. Birini kendimize takarken diğerini de yanımızdaki eşimize, dostumuza veriyoruz ki o da taksın. Eğer yalnızsak da hoşumuza giden, kesişip bakıştığımız, kötünün iyisi bir tip varsa hemen ona sutyen/gaz maskemizin diğer tekini veriyoruz. Böylelikle hem hayatımızı kurtarmış hem de ona gül memelerimizi koklatarak hoş bir yakınlaşma içinde olacağız. Yani her türlü kazançlı çıkacağız. Tabii ki yanımızda o sırada bir aile büyüğü, komşu filan varsa da romantik komedimiz yerini drama bırakacaktır ve her ne kadar hayatını kurtarmış olsak da o kişiyle bir daha yan yana gelmemek için elimizden geleni yapmak zorunda kalacağız. Hayat hiç adil değil maalesef.

Aşağıdaki fotoğraf ise googleda uygun görsel ararken karşılaşmış olduğum ekranın capsi. Sadece birkaç yazı yazdım o kadar. İnanmıyorsanız “acil durum sutyeni” diye bir googlelayın.

The Short Happy Life of WTF

2010-10-01T15:24:00.001+03:00

Bir şeyler çok çabuk gelişince huzursuz oluyorum. Öyle akışına bırakalım her şeyi, düşünmeyelim, şimdiyi yaşayalımcılık, ilişkilerde, benim açımdan çok da hayırlı olmuyor. Neden mi? Nedenine şimdi değineceğim. Yukarıdaki iki cüzdan arasındaki tek fark birinin sarı diğerinin yeşil olması değil. Birinin altında eski birinin altında yeni yazıyor ya farklılık orda başlıyor esasında. Benzerlikleri de kesişiyor ve hatta pişti oldular. Sonrası, aklımın taaa ortasından, bir noktadan sonsuz doğru geçer misali geçip duruyorlar. Bokumda boncuk bulmuşçasına mutluydum 10 gün öncesine kadar. Bir anda karşıma hem yakışıklı hem de gözünü gözümden sakınacak kadar çok seven biri çıkmış. Her şey 10 numara gidiyor. Hani beyaz atlı prensini bulmuş bir masal kahramanı gibiydim. Gibiydim diyorum da neden diyorum bana bir sor bakalım sevgili okuyucu.

Şimdi şu yukarıda gördüğün cüzdanlardan sarı olanı bana birkaç ay önce ayrıldığım eski sevgilimin hediyesi. Kendisinin eşsiz doğum günü hediyesini şurada anlatmıştım hatırlarsan. Her neyse işte o olaydan sonra eve geldiğimde ilk iş bu cüzdanın içini boşaltıp bir köşeye fırlatmak olmuştu. Geçtiğimiz Mart ayının bir Pazar öğleden sonrası el ele Bahçeli 7. Cadde’de dolaşırken vitrinde görmüştüm bir kez daha bu cüzdanı ve bana sürpriz yaparak almıştı onu. Nasıl mutlu olduğumu anlatamam.

Bayramdan sonraki hafta sonu yine akşamüstü uçağıyla Ankara’ya gelmişti şimdiki sevgilim. Dünyanın en tatlı sesiyle adımı çağırmış, bana kocaman sarılmış ve koklayarak öpmüştü beni. Pastırma yazı olayını o günler yaşıyorduk tabi, neyse, konunun havayla suyla alakası yok. Ben buralara nasıl geldim? Şimdi adettendir, sevgiliye, yanına geldiğinizde ya da bir yerden yanına döndüğünüzde bir şey getirilir. B. bu sefer elindeki paketi kocaman gülümsemesiyle bana uzattı “senin gibi tatlı, şirin bir hediye, görür görmez hah dedim redrom buna bayılır,” diye ekleyerek. Paketi özenle açtım. Sanki yırtıp açsam tüm büyü bozulacak ya. Bir yandan da aklımdan “allaaaam şu şirin kız imajından hiç mi kurtulamayacağım acaba,” diye geçiriyorum. Paketin içinden çıkan “şirin” şey yukarıda gördüğünüz cüzdanlardan yeşil olanı. Birden dünya durdu ve kulaklarımda “Loli Phabay” çalmaya başladı. Sevinmiş gibi yaptım. Sonrası konuyu bir şekilde değiştirip unutturdum.

Şaka mı şimdi bu? Ya bunun sonu da bir öncekine benzerse? İkisinin de başlangıçları birbirine öylesine benziyor ki. Gelişim şekli de benzerlik göstermeye başladı. O gün bugündür kendimi sorguluyorum. Sırf biri sizi çok seviyor diye yaşadığınız şeye ilişki demek doğru değil. İlişki dediğin şeyde iki taraf birbirini sever ama ben hissetmiyormuşum ki bir şey. Sadece onun bana yaşattığı mutluluk hissini güvenilir bulmuşum. Bunca zamandır bir maskenin arkasına saklanmışım. Dürüst davranıp hisler daha derinleşmeden bitirmek en doğrusu. Bundan eminim. Hem zaten eninde sonunda benden nefret edecek her türlü. Bilmiyorum. Yok yere kavga çıkartıp atarlı davranarak onu germeye hakkım yok (ki bu aralar hep öyle yapıyorum). Tüm bunları düşünmekten kaç gündür uyuyamıyorum doğru dürüst. Beynim pelte gibi. Sonrasında belki kendi adıma çok pişman olacağım ama dürüst olmazsam da şimdi onu kullanmış oluyorum. Ay iyice ergen tribine bağladım ben gidiyorum sevgili okuyucu. Bu sefer şarkı yok kusura bakma. Vimeo’yu da yasaklamışlar zaten ona da ayrıca sinir oldum. Ee sonrası mı? Sonrası iyilik, güzellik.

çat pat bir şeyler

2010-09-21T23:49:00.000+03:00

Bazı ilişkiler çat diye başlar, çat diye biter. Pek de öyle kaotik anlar filan geçirmezsiniz. Uykusuz ya da aç kalmazsınız. Hatta "aman be, boşver, bu da böyle olsun," der geçersiniz sadece (Öyle sanın, evet, aynen devam edin). Yine de elinizde fırsat olsa kaş göz dalmak istersiniz (itiraf nokta kom). Bunun hayali bile bazen gülümsetir. Stalker edasıyla hala birbirinizin hayatıyla da ilgilisinizdir bu arada. "Arkadaşız biz ya," ayağıyla görüşür edersiniz. Her neyse. Medeniyiz sonuçta. Böylesi bir zorunluluğunuz var. İnkar edilse de o lanet olası ten çekimi ortadadır. İki tarafta farkındadır olayın. İlk başta kasılarak konuşulur, eller kollar nereye konacaktır bilinmez. En kestirmesi kankaymış gibi davranmaktır. Eh kanka ayağı göt ayağı diye boşuna demiyor büyükler. İrdelemek istediğim, merak ettiğim konu aslında şu: Ellerin, yüzün, saçların, kasıkların ve dahi nefesin henüz ben kokarken, o ellerimle değiştirdiğim çarşafların üzerine başka bir bedeni nasıl yerleştirebildin? Aldığım en iyi doğum günü armağınıydı, bravo. Keşke demeler bir boka yarasaydı sileceğim çok şey olurdu o güne dair. Bilmedeğim bir şey için suçlanamayacağımdan içim rahat, ama aynı hatayı ben de başkasına yapmaktan korkuyorum. Çünkü birbirimize karşı garip bir lanetimiz var. (8 Ağustos 2010'da taslaklara kaydedilen bu yazı henüz gün yüzü görebildi. Zamana yaydımdı. İyi etmişim. Parantez içi kendi kendime de ne güzel saçmalarım.) Bu şarkı güzel, bunu dinleyin. Gerisi mühim değil.

photo