<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453</id><updated>2024-10-24T14:03:08.921-07:00</updated><category term="1.Govt"/><category term="transpoters fail to strike agreemdnt. 2.Manipal strike ends after pay hike deal."/><title type='text'> Dear गुराँस</title><subtitle type='html'>प्रेम भनेको‘अपेक्षा रहित’रुपले दिने र दिदै जाने भावना मात्र रहेछ।अर्को पक्षले ‘लिए’ बापत केहि फर्काएको छ/ छैन भन्ने हिसाब किताब कहिलै नगरि.</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>83</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-4617646655515753116</id><published>2018-08-23T03:39:00.000-07:00</published><updated>2018-08-23T03:39:51.131-07:00</updated><title type='text'>लोक सेवा फेल </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
म लोक सेवा फेल भएँ&lt;br /&gt;
साथीले भन्यो पत्रिकामा नाम छैन&lt;br /&gt;
म भन्छु...&lt;br /&gt;
फाल्दे पत्रिका त्यसको काम छैन&lt;br /&gt;
राधा बोक्सी बन्ने देशमा&lt;br /&gt;
संविधानका धाराको काम आएन&lt;br /&gt;
अँध्यारो कोठामा बसेर पढियो&lt;br /&gt;
जहाँ कहिल्यै घाम आएन&lt;br /&gt;
तर साथी भन्छ...&lt;br /&gt;
पत्रिकामा तेरो नाम आएन&lt;br /&gt;
साउथ चाइना सी थियो किताबमा&lt;br /&gt;
कोशी थिएन&lt;br /&gt;
पढ्ने उत्कट इच्छा मेरो दोषी थिएन&lt;br /&gt;
भूमध्य सागरको गहिराइ था&#39;छ तर पसेको हैन&lt;br /&gt;
हिरोसिमाको कथा था&#39;छ तर मैले देख्दादेख्दै एटम बम्ब खसेको हैन&lt;br /&gt;
पृथ्वीमा सबभन्दा तातो कहिले भयो ?&lt;br /&gt;
मलाई था&#39;छ...न म यसलाई तताउन अनि सेलाउन सक्छु&lt;br /&gt;
संसार भरिका देशका सीमा केशका झैँ केस्रा केलाउन सक्छु&lt;br /&gt;
मलाई मिति कण्ठाग्र छ जङ्गबादुरले सु गरेको&lt;br /&gt;
फेतुल्लाह गुलेन था छ टर्कीमा कू गरेको&lt;br /&gt;
रकेटदेखि खाली पकेटसम्म&lt;br /&gt;
डलरदेखि मैलिएको कलरसम्म&lt;br /&gt;
आकाशको मङ्गलदेखि अफ्रिकाको जङ्गलसम्म&lt;br /&gt;
कण्ठ पार्दै रहेँ&lt;br /&gt;
तर साथी सुनाउँछ...म त फेल भएँ&lt;br /&gt;
मूर्तिका नाम, मान्छेका नाम&lt;br /&gt;
किताबका राजाका भान्छेका नाम&lt;br /&gt;
अलेक्जेण्डरले बोलेको देखि सिंहदरबार पोलेकोसम्म&lt;br /&gt;
कोशीको बाँध भत्केकोदेखि ब्यारेजका ढोका खोलेकोसम्म&lt;br /&gt;
याङ्सीको लम्बाइदेखि आमेजनको चौडाइसम्म&lt;br /&gt;
ऐलिजाबेथको हिँडाईदेखि बोल्टको दौडाईसम्म&lt;br /&gt;
मिति था&#39;छ गण्डक बाँध &#39;असल छिमेकी&#39;ले थुनेको&lt;br /&gt;
प्रताप मल्लले १५ भाषा बोलेको त मैले नै सुनेको&lt;br /&gt;
व्यासजीले १८ पुराण मेरै कोठामा लेखेको&lt;br /&gt;
कृष्ण मन्दिरमा गजुर हालेको त मेरै आँखाले देखेको&lt;br /&gt;
कार्ल मार्क्सको दाह्रीको केस्रा&lt;br /&gt;
शेक्सपियरले कोरेको खेस्रा&lt;br /&gt;
हिरोहितोको दनकदेखि हिटलरको सनकसम्म&lt;br /&gt;
सबै-सबै कण्ठ भो&lt;br /&gt;
देश चिथोर्नेहरूको नाम सम्झन नै लण्ठा भो&lt;br /&gt;
देश डुब्दा सँगै डुबियो, बल्दा सँगै तापियो&lt;br /&gt;
यति पढियो भुत्रो नापियो...नाम त अर्कैको पो छापियो&lt;br /&gt;
विभिन्न नामका मल्लैमल्ल&lt;br /&gt;
पढ्दापढ्दै अलमल्ल&lt;br /&gt;
कोही मन्दिर ठड्याउने कोही गजुर सिउरिने&lt;br /&gt;
मल्ल खलकले अचानक बनाए समाज अघि निहुरिने&lt;br /&gt;
महिन्द्र मल्ल ढुङ्गामा सुते, द्रव्य शाह गोर्खामा कुदे&lt;br /&gt;
जगज्योति पासामा जुधे, के-के पढियो पाँड्का फूँदे&lt;br /&gt;
सिँहदरबार जलाएर कीर्तिनिधिले तापेको&lt;br /&gt;
काष्ठमण्डप अड्याउन लक्ष्मीनरसिंले काँध थापेको&lt;br /&gt;
वीरगञ्जको ताप्के, चैनपुरको करुवा&lt;br /&gt;
हिटलरको युद्धपोत, प्रचण्डको भरुवा&lt;br /&gt;
गुल्मीको कफी पिइयो, इलामको चिया&lt;br /&gt;
लेकिन आज आकर लोक सेवा ने इतना धोका दिया&lt;br /&gt;
रात और दिन पढाया बड्का-बड्का ठेली&lt;br /&gt;
एक्जाम दिलाया कपी चेक करने बनगया साला झेली&lt;br /&gt;
विश्व व्रम्हाण्ड सारा घुलाकर हमने उत्तर लेखा&lt;br /&gt;
दारू पिके चेक किया उसने राइटको रङ देखा&lt;br /&gt;
दस प्रश्नोँका गोली दागा, हमने छाती थापदिया&lt;br /&gt;
चार महिनातक वेट कराया लेकिन दुसरेका नाम छापदिया&lt;br /&gt;
उसले अधिकृत बनाएन, आफैँ त्यत्तिकै बन्न पनि गाह्रो&lt;br /&gt;
समाज सामु लोकसेवा थर्ड इयर भन्न पनि गाह्रो&lt;br /&gt;
महाभारतका पात्रसँग भट्टीमा बारम्बार हात मिलाइयो&lt;br /&gt;
पास भइयो घोषणा बाँकी भन्दै पाण्डवलाई दारू पिलाइयो&lt;br /&gt;
झर्ला पानी भन्दै जाँचियो संविधानका सुकेका धारा&lt;br /&gt;
ग्लोब जस्तै घुम्छ टाउको आँखा अघि तारैतारा&lt;br /&gt;
यो संसारका कुना काप्चा एक-एक गर्दै ध्यानमा आयो&lt;br /&gt;
भूकम्प गयो ७२ सालमा पराकम्प अहिले ज्यानमा आयो&lt;br /&gt;
मिसिसिपी,पराना, जाम्बेजी र कङ्गो&lt;br /&gt;
घुमाएर सोध्यो प्रश्न, उत्तर झनै बाङ्गो&lt;br /&gt;
महासागर हाम्फालेर फित्ता लिएर गहिराइ नापियो&lt;br /&gt;
याकुत्स्कमा सिरक खापियो, अफ्रिकाको घाम तापियो&lt;br /&gt;
टङ्कन, मुद्रण खै के भाको हो नाम त फ्याट्ट अर्कैको पो छापियो !!!&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/4617646655515753116/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/08/blog-post_23.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4617646655515753116'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4617646655515753116'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/08/blog-post_23.html' title='लोक सेवा फेल '/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-2004274101510659957</id><published>2018-08-22T21:54:00.001-07:00</published><updated>2018-08-22T21:54:04.383-07:00</updated><title type='text'>स्तनपान : भ्रम र यथार्थ</title><content type='html'>पछिल्ला वर्षहरुमा हाम्रो देशमा पनि हरेक आमालाई आफ्ना शिशुलाई नियमित रुपमा ६ महिनासम्म स्तनपान गराउन प्रेरित गर्दै एक हप्तासम्म स्तनपान सप्ताह मनाउने गरिएको छ ।&lt;br /&gt;
संसारभर एकदेखि सात अगष्टसम्म मनाइने विश्व स्तनपान दिवसको यस वर्षको नारा (ब्रेष्ट फिडिङ) फाउण्डेशन अफ लाइफ ‘स्तनपानः जीवनको आधार’ रहेको छ । स्तनपान भनेको आमाले शिशुलाई जन्म दिएपछि आफ्नो स्तनबाट निस्कने प्राकृतिक दूध चुसाउने क्रिया हो ।&lt;br /&gt;
गर्भधारणको प्रक्रियासँगै आमाको स्तनमा दूध बहन थालेको हुन्छ । पहिलो बिगौति दूध बच्चाको लागि अमृत समान हुन्छ जसले बच्चामा धेरै रोगहरूसँग लड्नसक्ने प्रतिरोधात्मक क्षमता बढाउँछ ।&lt;br /&gt;
स्तनपानलाई परिवार नियोजनको एउटा माध्यमको रूपमा पनि लिइन्छ । आमाले जति धेरैपटक शिशुलाई दूध चुसाउँछिन् त्यति नै बढी अस्थायी गर्भनिरोधको अवधि बढेर जान्छ ।&lt;br /&gt;
सबै स्तनधारी प्राणीहरूमा स्तनपान साधारण क्रिया हो । स्तनपानले शिशुको लागि स्वास्थ्य रक्षाको काम समेत गर्दछ । नवजात शिशुमा रोग प्रतिरोधात्मक शक्ति हुँदैन । उनीहरुले आमाको दूधबाट यो शक्ति प्राप्त गर्दछन् ।&lt;br /&gt;
आमाको दूधमा रोगाणु नाशक तत्वहरु हुन्छन् । आमाको दूधमा लेक्टोफोर्मिन नामको पोषक तत्व हुन्छ, जसले शिशुहरूको शरीरमामा फलाम तत्व दिन्छ । आमाको दूधबाट आएका साधारण जीवाणुहरुले शिशुको शरीरमा उब्जने विभिन्न रोगसँग प्रतिरोध गरेर उनीहरूको रक्षा गर्दछन् ।&lt;br /&gt;
बाहिरी वातावरणबाट आमाको शरीरमा पुगेका रोगका जिवाणु, शरीरमा रहेको विशेष भागको सम्पर्कमा आउँछन्, शरिरले ती विशेष रोगाणुको विरुद्ध प्रतिरोधात्मक तत्वहरु बनाउँदछ । यो तत्व थोरासिक डक्ट भनिने एक विशेष नलीबाट सिधैँ आमाको स्तनसम्म पुग्छ र दूधबाट बच्चाहरूको पेटमा पुग्दछ । यसरी शिशुहरु आमाको दूध नियमित रुपमा खाएर स्वस्थ रहन्छन् ।&lt;br /&gt;
बाल्यकालमा पर्याप्तरूपले आमाको दूध खान नपाएका शिशुरुमा बाल्यकालमा सुरू हुने प्रकृतिको मधुमेह रोग लाग्ने सम्भावना अधिक रहन्छ । उनीहरुमा अपेक्षाकृत वृद्धि विकास समेत नहुने हुन्छ ।&lt;br /&gt;
यदि बच्चा महिना नपुगी जन्मेको छ भने त उसलाई नेक्रोटाइजिङ एन्टोरोकोलाइटिस जस्तो घातक रोग समेत हुनसक्छ । त्यसैले छ देखि आठ महिनासम्म शिशुहरूका लागि आमाको दूध उत्तम आहार मात्र हैन, यो जीवनरक्षक आहार पनि हो ।&lt;br /&gt;
केही मानिसमा स्तनपान गराउँदा सौन्दर्यमा ह्रास आउने, शरीरको तौल घट्ने, स्तनको आकार बिग्रने आदी गलत धारणाहरु रहेको पाइए पनि यो सत्य भने होइन । आधुनिक विज्ञानले यी धारणाहरुलाई गलत पुष्टि गरिसकेको छ ।&lt;br /&gt;
नियमित र निश्चित अवधिसम्म गराइएको स्तनपानले शिशुको उपचार र खाना खर्चमा ५० प्रतिशतले बचत हुने गरेको विभिन्न अध्ययनहरुले देखाएको छ ।&lt;br /&gt;
शिशुलाई स्तनपान गराउँदा आमालाई आत्मियता र भावनात्मक सुखानुभूति हुनुका साथै गौरव महसुश हुन्छ । त्यसै गरी उनले मानसिक रूपमा आफू स्वस्थ भएको अनुभूति गर्ने हुनाले उनलाई आत्मसन्तुष्टि समेत प्राप्त हुन्छ ।&lt;br /&gt;
आमाको दूध पोषणका लागि मात्र नभएर यसले आमा र बच्चाहरूको स्वास्थ्यमा अत्यन्त सकारात्मक प्रभाव पार्दछ । शिशुलाई जन्मेको छ महिनासम्म स्तनपान मात्र गराउनु पर्दछ ।&lt;br /&gt;
आमाको दूध सूपाच्य हुन्छ र यसले शिशुको पेट गडबड हुने डर हुँदैन । आमाको दूध शिशुको नाक र घाँटीमा प्रतिरोधी तह बनेर बस्दछ । त्यसले रोग प्रतिरोधक क्षमता बढाउन पनि सहायता गर्दछ ।&lt;br /&gt;
स्तनपानले दम र कानको रोग शरीरमा लाग्नबाट जोगाउँछ । केही शिशुलाई गाईको दूधले एलर्जी हुनसक्ने संभावना रहन्छ तर आमाको दूध खानु शतप्रतिशत सुरक्षित छ । नियमित र निश्चित अवधिसम्म स्तनपान गर्ने शिशुहरूलाई पछि अन्न खुवाउँदा पनि असुहाउँदो र अस्वाभाविक रुपमा मोटो हुँदैनन् । स्तनपान गर्ने शिशुहरुमा सुरूदेखि नै आवश्यकताभन्दा अधिक खाने बानी नपर्ने हुँदा उनीहरुमा अस्वाभाविक रुपमा मोटोपना नदेखिने विभिन्न अध्ययनहरुले देखाएका छन् ।&lt;br /&gt;
निश्चित अवधिसम्म स्तनपान गर्ने शिशुहरूलाई जीवनका पछिल्लो चरणहरूमा पनि रक्त क्यान्सर, मधुमेह र उच्च रक्तचाप जस्ता रोगहरुको खतरा तुलनात्मक रुपमा निकै कम हुन्छ । स्तनपानले शिशुको बौद्धिक क्षमता समेत वृद्धि हुन्छ ।&lt;br /&gt;
स्तनपान गराउने आमा र शिशुको बीच भावनात्मक सम्बन्ध धेरै बलियो हुन्छ । यसका अलावा आमाको दूधमा धेरै प्रकारका प्राकृतिक रसायनहरु पनि रहेका हुन्छन् जसले शिशुको शारिरीक तथा मानसिक विकासमा अत्यन्त महत्वपूर्ण भूमिका खेल्ने गर्दछ ।&lt;br /&gt;
विश्वका विभिन्न देशहरूले स्तनपानका लागि प्रोत्साहन गरेका हुन्छन् । विगत १९ वर्षदेखि स्तनपानलाई प्रोत्साहन गर्ने उद्देश्यका साथ विश्व स्वास्थ्य संगठनले हरेक वर्ष अगस्ट महिनाको पहिलो हप्तालाई स्तनपान सप्ताहको रूपमा घोषणा गरेको छ ।&lt;br /&gt;
चीनले भने स्तनपानलाई शिशुको महत्वपूर्ण अधिकारका रुपमा सुरक्षित गरेको छ र बट्टाको दूध शिशुलाई खुवाउन पूर्णरुपमा कानूनी प्रतिबन्ध लगाएको छ, जुन आफैमा प्रशंसनीय र अनुकणीय कदम हो ।&lt;br /&gt;
स्तनपान बच्चाको लागि अनिवार्य आवश्यकता हो । तर स्तनपान गराउँदा बच्चालाई कसरी राख्ने भन्ने कुरामा विशेष ख्याल राख्नुपर्दछ । अन्यथा बच्चालाई आमाको दूध अमृत समान हुँदा हुँदै पनि नकारात्मक असर पर्दछ ।&lt;br /&gt;
जब स्तनपानका लागि सही स्थितिको प्रश्न उठ्छ यसमा दुईवटा कुराहरु अत्यन्त महत्वपूर्ण हुन्छ । पहिलो कुरा ‘बसाइ’ आफूलाई शारिरीक रुपमा आरामदायी र सहज हुनुपर्छ । दोश्रो कुरा ‘बसाइको स्थिति’ सहज बनाउनुसँगै शिशुलाई आफ्नो स्तनसम्म सहजरुपमा पुर्यारउन सक्ने गरी बस्नुपर्छ ।&lt;br /&gt;
तपाईंका लागि कुन चाहीँ स्थिति उपयुक्त छ भन्ने कुरा शिशुलाई दूध चुसाउन कुन किसिमको बसाइ सहज हुन्छ भन्ने कुरामा निर्भर हुन्छ । तपाइले जुनसुकै स्थिति रोजे पनि दूध चुस्ने बेलामा शिशुले आफ्नो टाउको थोरै पछाडि तिर तान्न सक्ने कुरा सुनिश्चित गर्नुपर्ने हुन्छ ।</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/2004274101510659957/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/08/blog-post_22.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/2004274101510659957'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/2004274101510659957'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/08/blog-post_22.html' title='स्तनपान : भ्रम र यथार्थ'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-1244928019267791525</id><published>2018-08-22T21:45:00.001-07:00</published><updated>2018-08-22T21:45:23.805-07:00</updated><title type='text'>कबिता : मान्छे </title><content type='html'>यदाकदा भनूँ या सदासर्वदा&lt;br /&gt;
निरङ्कुशता हिंस्रक पशु भएर गर्जँदा&lt;br /&gt;
थुनिँदा बाटाहरू छेकिँदा गोरेटाहरू&lt;br /&gt;
श्वासप्रश्वास लिन पनि कष्टकर हुँदा&lt;br /&gt;
परिवेश लथालिङ्ग हुँदा, भताभुङ्ग हुँदा&lt;br /&gt;
आफूआफूमा आफैँ रमाएर&lt;br /&gt;
आफ्नो कक्षमा आफैँलाई घुमाएर&lt;br /&gt;
सुरक्षित ओत खोजेर बस्न मान्दैन&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे मौन साधेर ।&lt;br /&gt;
सृजनामा सधैँ लीन रहन्छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
गन्तव्य त कहाँ हो कहाँ छ&lt;br /&gt;
यात्रामा तल्लीन रहन्छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
फैलाएर जाँगरिला हत्केलाहरू&lt;br /&gt;
नयाँ पथ निर्माणमा गतिवान् रहन्छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
झुक्तैन कस्तै कुनै शिखरसँग&lt;br /&gt;
टाकुरा भेट्न प्रयत्नशील रहन्छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
थामेर परिस्थितिका आँधीबेहरीहरू&lt;br /&gt;
नाघेर कति हो कति जँघारहरू&lt;br /&gt;
पिएर विषका तीता घुड्काहरू&lt;br /&gt;
समयको परीक्षामा सफल रहन्छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
थिचिँदा पनि पहाडजस्ता विश्वासघातहरूले&lt;br /&gt;
पराजित हुँदै नभई&lt;br /&gt;
विश्वासका आधारस्तम्भ निर्माण गरेर&lt;br /&gt;
सधैँसधैँ हिँडेको छ मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
उपेक्षाका शीतलहरहरू चल्दा&lt;br /&gt;
रक्तसञ्चार बन्द भएर लडेन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
देखेर चारैतिर अवरोधहरू&lt;br /&gt;
गन्तव्यबाट निराश फर्केन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
भोगेर परिस्थितिका जटिलताहरू&lt;br /&gt;
आत्मरक्षाले भयकम्पित भएन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
बोकेर दुःख र कष्टका पहाडहरू&lt;br /&gt;
किंकर्तव्यविमूढ भएर झुकेन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
प्रहार गरे एटम न्युट्रोनहरूले&lt;br /&gt;
तर हिरोसिमा नागासाकीजस्तो भएर&lt;br /&gt;
डढेन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
तिरस्कारका चक्रवातहरू चलिरहे&lt;br /&gt;
उपेक्षाका खडेरीहरू परिरहे&lt;br /&gt;
तर पनि छातीभित्र कुलकुलाउने&lt;br /&gt;
प्रेमको मूल फुटाइरह्यो मेरो मान्छेले&lt;br /&gt;
छातीभित्रको शूल लुकाइरह्यो मेरो मान्छेले ।&lt;br /&gt;
कष्टकर प्रक्रियाबाट पार हुँदै&lt;br /&gt;
बनेपछि मानव मोनेराबाट&lt;br /&gt;
चुनौती दिँदै जीवनका जटिलताहरूलाई&lt;br /&gt;
पन्छाउँदै प्रकृतिका दूरूहताहरूलाई&lt;br /&gt;
निस्पट्ट अँध्यारा गुफाहरू&lt;br /&gt;
लामालामा चिसा हिमयुगहरू&lt;br /&gt;
पार गर्दै विजयी बन्यो मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे स्वतन्त्र रह्यो&lt;br /&gt;
मेरो मान्छेले इच्छानुकूलको भूमि चुन्यो&lt;br /&gt;
स्वप्नदर्शी थियो ऊ, अन्तहीन सपना बुन्यो&lt;br /&gt;
मनको अन्तरालबाट परिवर्तनको बाटो चुन्यो ।&lt;br /&gt;
तर जब समाप्त भए&lt;br /&gt;
आदिम स्वतन्त्र युगहरू&lt;br /&gt;
गुमायो मानिसले&lt;br /&gt;
आफ्नो स्वाधीनता र स्वाभिमान&lt;br /&gt;
मेरो मानिस दास बन्यो&lt;br /&gt;
प्रेमको साटो घृणा&lt;br /&gt;
आत्मीयताको साटो उपेक्षा&lt;br /&gt;
विश्वासको साटो विश्वासघात&lt;br /&gt;
बारम्बार आहत हुँदै गयो मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
घरीघरी मर्माहत हुँदै गयो मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
विभीषिकाहरू, विपत्का शृङ्खलाहरू&lt;br /&gt;
आँधिबेहरी छिचोल्दै गयो मेरो मान्छेले&lt;br /&gt;
तर पनि उसभित्र&lt;br /&gt;
आत्मीयताको फूल मुस्कुराइरह्यो&lt;br /&gt;
तर पनि उसभित्र&lt;br /&gt;
प्रेमको मूल कुलकुलाइरह्यो ।&lt;br /&gt;
कसले औँल्याउन सक्छ&lt;br /&gt;
मेरो मानिस विस्थापित भई झरेको&lt;br /&gt;
कसले देखाउन सक्छ&lt;br /&gt;
मेरो मानिस भयकम्पित भई लडेको&lt;br /&gt;
बारम्बार आत्मबलिदानको&lt;br /&gt;
उदाहरण बनेको छ मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
घोटिँदा घोटिँदा अनेकौँ पटक&lt;br /&gt;
समयको कसीमा&lt;br /&gt;
कसविहीन साबित भएको छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
अविरल अनि लामो यात्रामा सृष्टिको&lt;br /&gt;
अनन्त दुखेको&lt;br /&gt;
तर कहीँ नचुकेको मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
अखण्ड कालरात्रिहरूमा पनि&lt;br /&gt;
असभ्यताका बर्बर आँधीहरूमा पनि&lt;br /&gt;
हजारपल्ट मूच्छिर्त हुँदै हजारपल्ट ब्यूँझदै&lt;br /&gt;
सत्यको सर्मथनमा, न्यायको पक्षमा&lt;br /&gt;
जयघोष गर्दैर् आएको छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
फिलुङ्गोजस्तो मात्र थियो&lt;br /&gt;
बिस्तारै ज्वाला भएर दन्कियो मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
अन्धकार काला गुफाहरूबाट&lt;br /&gt;
ब्यूँझियो मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
छताछुल्ल पोखिए उसका सपनाहरू&lt;br /&gt;
कोमल पैतालाहरू उठाएर&lt;br /&gt;
यात्राको आरम्भ गर्यो&lt;br /&gt;
अत्यन्त दुरूह यात्रामा प्रस्थान गर्यो&lt;br /&gt;
अग्लाअग्ला पहाड भनेन, तुफानी नदी भनेन&lt;br /&gt;
आँधी भनेन, हिमपात भनेन&lt;br /&gt;
अविरल चलिरहे-चलिरहे उसका पैतालाहरू&lt;br /&gt;
कहिले हिलाम्य भएर, कहिले रक्ताम्य भएर&lt;br /&gt;
बाक्ला भयानक जङ्गलहरू&lt;br /&gt;
हिंस्रक जङ्गली जनावरहरू&lt;br /&gt;
लामालामा विहड यात्राहरूको क्रममा&lt;br /&gt;
हजारौँ-हजाराैं आपत् र विपत्हरू पार गर्दै&lt;br /&gt;
ताते गर्दै सशङ्कित भएर ओर्लिएर&lt;br /&gt;
अँध्यारा काला गुफाहरूबाट&lt;br /&gt;
ब्रह्माण्डसम्म तन्कियो मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
जीवनलाई आहुति दिँदै&lt;br /&gt;
कष्टकर प्रक्रियाहरू पार गर्दै&lt;br /&gt;
ज्ञानका नयाँनयाँ क्षितिज&lt;br /&gt;
उघार्दै गयो मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
थकाइ मारेन प्राप्त सफलताहरूसँग&lt;br /&gt;
नयाँनयाँ प्राप्तिहरूको खोजमा&lt;br /&gt;
संलग्न रह्यो मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
मुक्त भएपछि दुईवटै हातहरू&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे अघि बढ्दै गयो&lt;br /&gt;
निराशा र कष्टको जँगार छिचल्दै गयो&lt;br /&gt;
हरेक क्षेत्रमा, हरेक फाँटमा&lt;br /&gt;
नयाँनयाँ परिधिहरूको अन्वेषणमा&lt;br /&gt;
भूगोलको परिधि&lt;br /&gt;
ज्ञानको पराकाष्ठा&lt;br /&gt;
विज्ञानको सीमा&lt;br /&gt;
विस्तारित गर्दै गयो मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
स्थापित हुँदै गयो मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
तर यात्रामा पृथ्वीको ब्रह्माण्डमा&lt;br /&gt;
अनेकौँ पल्ट अनेकौँ पल्ट&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे काकाकुल बन्यो&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे शोकाकुल बन्यो&lt;br /&gt;
थकित भयो मूच्छिर्त भयो&lt;br /&gt;
पटकपटक&lt;br /&gt;
ग्रहण लाग्यो खग्रास भयो होला उज्यालो&lt;br /&gt;
अन्धकारले साम्राज्य कायम गर्यो होला&lt;br /&gt;
क्लान्त भयो होला शरीर ।&lt;br /&gt;
तर पनि हार मानेन मेरो मान्छेले&lt;br /&gt;
तर पनि निराश भएन मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
मर्माहत भयो होला सत्य&lt;br /&gt;
विजयघोष भयो होला असत्यको&lt;br /&gt;
ङ्याकियो होला घाँटी न्यायको&lt;br /&gt;
पहिरियो होला विजयमाला अन्यायीले&lt;br /&gt;
छेकबार लाग्यो होला प्रगतिमा&lt;br /&gt;
शिर उठायो होला दुर्गतिले&lt;br /&gt;
तर उहिले र अहिले, भनौँ जहिले-तहिले&lt;br /&gt;
एकै निमेष नसोचीकन&lt;br /&gt;
मेरो मानिसले न्यायका पक्षमा हात उठाएको छ&lt;br /&gt;
मेरो मानिसले सत्यको समर्थनमा स्वर उरालेको छ&lt;br /&gt;
आफूले आफैँलाई निसानी लगाउँदै&lt;br /&gt;
आफूले आफैँलाई प्रहार गरेर&lt;br /&gt;
कठिन बलिदान दिँदै आएको छ मेरो मान्छेले&lt;br /&gt;
जटिल मार्ग प्रस्तर गर्दै&lt;br /&gt;
चुनौतीहरूको सामना गर्दै आएको छ&lt;br /&gt;
घरीघरी आहत हुँदै आएको छ&lt;br /&gt;
पटकपटक मर्माहत हुँदै आएको छ&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
टक्कर लिँदै, ठक्कर दिँदै अक्करहरूलाई&lt;br /&gt;
समयका भीषण प्रपातहरूमा&lt;br /&gt;
कतै नझुकेकाे, कहीँ नचुकेको मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
शताब्दीऔँको यात्रामा&lt;br /&gt;
युगहरूका विचरणहरूमा&lt;br /&gt;
जर्जर मान्यताहरूका सङ्कीर्ण आक्रमणहरूबाट&lt;br /&gt;
कहिल्यै पनि विचलित भएन&lt;br /&gt;
बर्बर चिन्तनको प्राणघाती परीक्षामा उत्तीर्ण हुँदै&lt;br /&gt;
युग परिवर्तनको प्रवाहमा हेलिँदै&lt;br /&gt;
कुण्ठित परिवेशबाट उद्वेलित हुँदै&lt;br /&gt;
ठोक्किँदै आएको छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
कोक्किँदै आएको छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
पन्छाएर अज्ञानताको कुम्भकर्णे निद्रा&lt;br /&gt;
ज्ञानको दीप प्रज्वलित गर्दै आएको छ मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
भष्मासुरहरू हत्केलाहरू फैलाउँदै आए&lt;br /&gt;
दुःशासनहरू चीरहरणका लागि प्रयासरत रहे&lt;br /&gt;
विरोधहरू जुटे अवरोधहरू जुटे&lt;br /&gt;
चारैतिर डढेलो छर्दै ज्वालामुखीहरू फुटे&lt;br /&gt;
तर सबैसबै पन्छाउँदै&lt;br /&gt;
लक्ष्य साधेर बढेको मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
हजार अवरोधहरू जुटून्&lt;br /&gt;
हजार हत्केलाहरू उठून्&lt;br /&gt;
कहिल्यै नरोकिने अविरल यात्री&lt;br /&gt;
सधैँ गतिशील,&lt;br /&gt;
सधैँ प्रयत्नशील मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
सम्पूर्ण गतिहीनताको विरूद्ध&lt;br /&gt;
मान्छे हुरी हुन्छ र हुँकार गर्छ&lt;br /&gt;
सम्पूर्ण अन्योलग्रस्तताका विरूद्ध&lt;br /&gt;
मान्छे चक्रवात हुन्छ र गर्जन गर्छ&lt;br /&gt;
साहसपुञ्ज अनि अविराम गति उसको&lt;br /&gt;
गतिशीलताको अर्को नाम हो मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
निर्भीकताको अर्को उदाहरण हो मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
ज्यारदार्नो ब्रुनो पाखण्डीहरूबाट अग्निदाह गरिने&lt;br /&gt;
सुकरात दुष्टहरूको विषको प्याला स्वीकार गर्ने&lt;br /&gt;
तर स्वीकार नगर्ने असत्यलाई&lt;br /&gt;
युगौँयुगदेखि सृष्टिको शुभारम्भदेखि&lt;br /&gt;
प्रकृतिका भीषण प्रकोपहरूसँग&lt;br /&gt;
हिमयुगका लामालामा शृङखलाहरूसँग&lt;br /&gt;
जुझ्दै हिँडेको मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
भिड्दै हिँडेको मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
कति हो कति लामो यात्रा&lt;br /&gt;
तय गर्दा पृथ्वीले ब्रह्माण्डको&lt;br /&gt;
जहिले-तहिले विकटतासँग जुझ्दै आएको&lt;br /&gt;
समयलाई कठिनतम परीक्षा&lt;br /&gt;
दिँदै आएको मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
परिस्थितिको दास कहिल्यै भएन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
समयका कठिनतम कोणहरूमा&lt;br /&gt;
निराश कहिल्यै भएन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
एउटा मूल्य स्थापित गर्न&lt;br /&gt;
एउटा अक्करमा बाटो खन्न&lt;br /&gt;
गहन अन्धकारमा दीपझैँ बल्न&lt;br /&gt;
असभ्यतासँग, अन्यायसँग, बर्बरतासँग&lt;br /&gt;
अत्याचारसँग, दमनसँग, यातनाका दावानलहरूसँग&lt;br /&gt;
मृत्यु, पाखण्ड र अमानवीयतासँग&lt;br /&gt;
मानवको अनुहार लिएका दानवसँग&lt;br /&gt;
ठूलाठूला विनाशकारी युद्धसँग, युद्धसरदारसँग&lt;br /&gt;
हिटलरसँग, मुसलिनीसँग&lt;br /&gt;
भयकम्पित भएन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
एकक्षण पनि टक्क अडिएन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
आत्मबल हराएर काँतर भएन मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
लड्दै गयो, लड्दै गयो&lt;br /&gt;
असहज र अन्धकार परिवेशमा पनि&lt;br /&gt;
अघि बढ्दै गयो&lt;br /&gt;
असभ्यता भत्काउँदै गयो,&lt;br /&gt;
अन्धकार मेटाउँदै गयो&lt;br /&gt;
सृजनशील मस्तिष्क र दृढ&lt;br /&gt;
पैतालाहरूले अघि बढ्दै गयो&lt;br /&gt;
स्वप्नद्रष्टा थियो अन्तहीन सपना बुन्यो&lt;br /&gt;
मनैबाट कर्मैबाट परिवर्तनको बाटो चुन्यो ।&lt;br /&gt;
कठिन प्रश्नको समाधान हो मान्छे&lt;br /&gt;
साहस र शक्तिको परिचय हो मान्छे&lt;br /&gt;
युगको सशक्त विजय हो मान्छे&lt;br /&gt;
चेतनाका प्रखर रश्मिहरू&lt;br /&gt;
प्रज्वलित भएपछि मस्तिष्कमा&lt;br /&gt;
दह्रोभन्दा दह्रो बन्धन&lt;br /&gt;
चुँडाल्न सक्छ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
चुँडालेर पराधीनताका साङ्लाहरू&lt;br /&gt;
ब्यूँझेर अज्ञानता गहिरो निद्राबाट&lt;br /&gt;
मुक्तिको गीत गाउँछ मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
लामो हिँडाइमा समयको&lt;br /&gt;
मेरो मानिस युगनिर्माता बन्यो&lt;br /&gt;
बोधिसफ्व प्राप्त गर्यो&lt;br /&gt;
मेरो मान्छेले र बुद्ध बन्यो&lt;br /&gt;
राक्षसतफ्वले परास्त भयो कहिले&lt;br /&gt;
युद्धसरदार बन्यो&lt;br /&gt;
कसरी ढुङ्गो भयो मेरो मानिसको मन&lt;br /&gt;
कसरी लाटोबुङ्गो भयो मेरो मानिसको चेतना&lt;br /&gt;
मेरो मानिस हिटलर बन्यो&lt;br /&gt;
सुरम्य बोधिवृक्षको फेदीदेखि&lt;br /&gt;
भयावह ग्याँस-च्याम्बरसम्म&lt;br /&gt;
मेरो मानिसले&lt;br /&gt;
नयाँनयाँ कुराको कीर्तिमान कायम गर्यो&lt;br /&gt;
अविश्वसनीय उदाहरणहरू स्थापित गर्यो&lt;br /&gt;
त्याग र बलिदानको कीर्तिमान&lt;br /&gt;
साहस र धैर्यको कीर्तिमान&lt;br /&gt;
नवनिर्माणको कीर्तिमान&lt;br /&gt;
सुन्दर संरचनाको कीर्तिमान&lt;br /&gt;
कतैकतै एकादुई विध्वंसको कीर्तिमान&lt;br /&gt;
मेरो मानिस नदीजस्तो बहँदै गयो&lt;br /&gt;
धेरै छालहरू जीवनदान गर्दै गए,&lt;br /&gt;
उर्वरता छर्दै गए&lt;br /&gt;
कहीँ-कतै कुनैकुनै छालहरूले&lt;br /&gt;
विनासको दुन्दुभि फुक्तै गए,&lt;br /&gt;
सर्वनाश गर्दै गए&lt;br /&gt;
कतैकतै इतिहासका शुभ्र पानाहरूमा&lt;br /&gt;
अङ्कित पनि भए ग्यासका च्याम्बरहरू&lt;br /&gt;
भष्मीभूत बने मानिसहरू&lt;br /&gt;
ज्यूँदै चिहानमा पुरिए सपनाहरू&lt;br /&gt;
जे भए पनि जस्तो भए पनि&lt;br /&gt;
पीरले कहालीको इतिहासको पानामा&lt;br /&gt;
देखिए पनि रगतका छिटाछाटीहरू&lt;br /&gt;
कहीँकतै रचिए पनि कोतहरू&lt;br /&gt;
कहीँकतै उघारिए पनि ओतहरू&lt;br /&gt;
तर विश्वास छ मलाई&lt;br /&gt;
एक दिन भयमुक्त हुनेछ यो विश्व&lt;br /&gt;
उठेपछि कुहिरो स्वार्थको&lt;br /&gt;
अवश्य प्रेमयुक्त हुनेछ यो विश्व&lt;br /&gt;
द्वन्द्वमा सत्य र असत्यको&lt;br /&gt;
युद्धमा न्याय र अन्यायको&lt;br /&gt;
सत्य र न्यायको विजयमा&lt;br /&gt;
उन्मुक्त हुनेछ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
त्यसपछि सुन्दर संसारको&lt;br /&gt;
अनवरत सृजनामा लीन हुनेछ&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
सबैसबै भुमरीहरू छल्दै&lt;br /&gt;
सबैसबै अत्यासहरू पन्साउँदै&lt;br /&gt;
आततायीहरूलाई हुँकार गर्दै, ज्यातिपुञ्जझैँ बल्दै&lt;br /&gt;
आकाङ्क्षाको सर्वोच्च शिखर ताकेर&lt;br /&gt;
अथाह उपलब्धिमा तल्लीन हुनेछ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
फालेर विषाक्त हतियारहरू&lt;br /&gt;
खोस्न छाडेर निर्धा-निमुखाको अधिकार&lt;br /&gt;
त्यागेर द्वेष र ईष्र्याहरू&lt;br /&gt;
धरतीलाई सुन्दर अनि शान्त रङ्गमञ्च बनाउन&lt;br /&gt;
प्रयत्नशील हुनेछ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
हाम फाल्नेछ अथाह ब्रह्माण्डको यात्रामा&lt;br /&gt;
सधैँसधैँ गतिशील हुनेछ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
नयाँनयाँ आविष्कारहरूमा&lt;br /&gt;
तल्लीन हुनेछ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
दुःख र कष्टका विषम जराहरू&lt;br /&gt;
चुँडाल्दै जानेछ मेरो मान्छेले&lt;br /&gt;
परास्त गरेर मृत्युलाई अमर हुनेछ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
अति सुन्दर हुनेछ रङ्गमञ्च संसारको अनि&lt;br /&gt;
त्यसको महानायक हुनेछ मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
हिंसाको, युद्धको, कोलाहालको,&lt;br /&gt;
हत्याको र हाहाकारको विरूद्ध&lt;br /&gt;
शान्तिको, प्रकाशको, समर्थनमा&lt;br /&gt;
मानवता र भाइचाराको पक्षमा&lt;br /&gt;
धरतीमात्र होइन&lt;br /&gt;
सम्पूर्ण ब्रह्माण्डकै अधिपति हुनेछ मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
आणविक अस्त्रहरू विनाश गर्न&lt;br /&gt;
युद्धसरदारहरूको विरोधमा&lt;br /&gt;
हुँकार गर्दै उठ्नेछ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
नयाँनयाँ मार्गहरू प्रस्तर गर्दै&lt;br /&gt;
धरतीलाई जगमग बनाउँदै,&lt;br /&gt;
जीवनलाई सुखी र सुन्दर बनाउन&lt;br /&gt;
नयाँनयाँ रहस्यहरूको उद्घाटन गर्दै&lt;br /&gt;
अघि, अघि अझ अघि&lt;br /&gt;
बढ्दै जानेछ मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे चिनिनेछ&lt;br /&gt;
फगत मान्छे भनेर&lt;br /&gt;
जातीयता, साम्प्रदायिकताको&lt;br /&gt;
साघुँरो घेराबाट मुक्त बनेर&lt;br /&gt;
र केवल मान्छे भनेर चिनिनेछ मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
केवल मान्छे भनेर जानिनेछ मेरो मान्छे ।&lt;br /&gt;
म कामना गर्छु मनैदेखि&lt;br /&gt;
त्रसित नहोस् मान्छे मान्छेसँग&lt;br /&gt;
अर्मूत नबनोस् मान्छे मान्छेसँग&lt;br /&gt;
धूर्त नबनोस् मान्छे मान्छेसँग&lt;br /&gt;
हत्केलाहरू फैलियून् सधैँसधैँ&lt;br /&gt;
सृजनाका लागि, निर्माणका लागि&lt;br /&gt;
विभाजनका रेखाहरू मेट्न&lt;br /&gt;
पैतालाहरू सक्रिय हुन् सधैँसधैँ&lt;br /&gt;
मानवताको शिखर भेट्न&lt;br /&gt;
हराएर बुद्धिविवेक विकृत नहोस्&lt;br /&gt;
हृदयहरूमा मानव-प्रेम झङ्कृत होस्&lt;br /&gt;
सृष्टिको यो सुन्दर प्रशान्त&lt;br /&gt;
कहिल्यै अशान्त नहोस्&lt;br /&gt;
प्रवेश निषेध नलेखियोस् हृदयद्वारमा&lt;br /&gt;
सत्यका लागि, न्यायको पक्षमा&lt;br /&gt;
बितोस् जिन्दगी सधैँसधैँ&lt;br /&gt;
स्वार्थान्ध नहोस् मानिस कहिल्यै&lt;br /&gt;
सबैसबैको मनमा बुद्ध बसून्&lt;br /&gt;
युद्धले क्षतविक्षत छातीमा धराको&lt;br /&gt;
शान्तिको अक्षय लिउन घुसून्&lt;br /&gt;
करूणाले सधैँ ओतप्रोत होस् मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
मानवताको अनुपम उदाहरण बनोस्&lt;br /&gt;
मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
युगयुगसम्म धरतीको यस रङ्गमञ्चमा&lt;br /&gt;
यात्रारत रहोस् मेरो मान्छे&lt;br /&gt;
सृष्टिले जसरी फुलायो मानिसलाई&lt;br /&gt;
कृतज्ञ होस् मानिस सधैँसधैँ&lt;br /&gt;
जीवनप्रति, जगत्प्र्रति&lt;br /&gt;
शान्तिको अग्रदूत बनोस् मेरो मान्छे ।</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/1244928019267791525/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/08/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/1244928019267791525'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/1244928019267791525'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/08/blog-post.html' title='कबिता : मान्छे '/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-5496997404039354293</id><published>2018-06-17T05:46:00.000-07:00</published><updated>2018-06-17T05:46:28.966-07:00</updated><title type='text'>कथा: ढोका अगाडिको रातो चप्पल </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
कथा: ढोका अगाडिको रातो चप्पल&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
कलेज जान हतारहतार कोठाबाट तल झरेँ । अन्तिम तलाको ढोका अगाडि एक जोर लेडिज चप्पल थियो, रातो रङको । ती चप्पल देखेपछि मलाई अड्कल लाउन गाह्रो भएन, लिम्बूनी आन्टी सरेर खाली भएको त्यो कोठामा कुनै स्त्री आएकी छिन् ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
भित्रबाट ठूलो आवाजमा मीठो गीत बजिरहेको थियो र गीत सँगसँगै स्त्रीको सुरिलो स्वर पनि आइरहेको थियो । त्यो स्वरले मेरा दुई केस्रा ओठलाई बिछोड गराएछन्, म हाँस्न पुगेछु । मेरो हाँसो सायद उसले सुनी होला, त्यसपछि त्यो सुरिलो स्वर आएन । एकसुरमा गीत मात्र बजिरह्यो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
म कलेज गएँ । दिमागबाट त्यो स्वर हट्नै सकेन । त्यो स्वर मेरै वरिपरि बजिरहेको हुन्थ्यो अनि त्यसरी नै खुल्थे मेरा ओठ ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
मेरो कोठामा साथी र म बस्छौं । साथीको कलेज दिउँसोको छ, मेरो बिहानको । साथी र मेरो भेट साँझमा ऊ कलेजबाट आएपछि हुन्थ्यो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
कलेजबाट फर्किएँ । त्यो ढोका अगाडि ती राता चप्पल थिएनन् । त्यो केटी कोठाभित्र छैन भन्ने थाहा भयो । मनमा खुल्दुली भयो । त्यति राम्री स्वरकी धनी सायद रुपमा पनि धनी होली ! उसलाई देख्न मन आतुर भयो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
कोठामा आएर हतारहतार खाना खाएर माथि कौसीतिर गएँ । एउटी केटी थिई, लामो कालो कपाल, ठूल्ठूला आँखा, छिनेको कम्मर, पुष्ट छाती, गोरो र बाटुलो अनुहार । उसलाई कुनै राम्रो पहिरनले सजाउने हो भने कुनै चलचित्रकी नायिकाभन्दा कम थिइन । खुट्टामा त्यही रातो चप्पल थियो । मुखबाट अनायासै शब्दहरु निस्किए, ‘गीत धेरै सुन्दी रै’छौ । कति मीठो स्वर हो कोइलीको जस्तै !’&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
उसलाई मैले पहिलो भेटमा नै तिमी भनेर सम्बोधन गरेँ । मलाई यो तिमी सम्बोधन साह्रै प्यारो लाग्यो । उसले पनि मेरो ओठमा भर्खर जुँगाको रेखी आएको देखेर होला, तिमी नै भनी- ‘तिमी पनि मीठो हाँस्दा रहेछौ, सिनेमाको हिरो जस्तै ।’&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
उसको कुराले फेरि मेरा दुई ओठ अनायासै तन्किए । त्यो दिन हामीबीच धेरै समयसम्म कुरा भयो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
समयको गतिसँगै हामी झन्-झन् नजिक हुँदै गयौं । नित्य कर्म जस्तै भयो- कलेजबाट आयो, कौसी गयो । ऊसँग दिनभर गफ गर्‍यो । यसरी नै दिन बित्न थाले ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
उसको ढोका अगाडि चप्पल नहुँदा ऊ कौसीमा छे भन्ने थाहा हुन्थ्यो अनि म पनि माथि उक्लिन्थेँ । हामी दिनभर गफ गरेको वरिपरिकाले देखेर खासखुस गर्थे, जिस्काउँथे । खोई किन हो, मलाई अरुले उसको नामले जिस्काउँदा बाहिर रिसाए झैं गरे पनि मन भने औधि रमाउँथ्यो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
सायद यो ऊसँग पलाउन लागेको प्रेम हुन सक्थ्यो । दिनभरि खोइ के-के गफ हुन्थ्यो, त्यो सबै त सम्झना भएन । तर, हामी एक-अर्काको आँखामा हेरेर घण्टौं बिताउन सक्थ्यौं । राति पनि फेसबुक मेसेन्जरमा धेरै समयसम्म कुरा हुन्थ्यो । खाना पाकेपछि ऊ इनबक्समै खाना खान आऊ भन्थी । म पनि ‘आएँ है’ भन्थेँ म्यासेजमै ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
यसरी फेसबुक म्यासेजहरुमा खान निम्ता दिने र खाए झैं गर्ने काल्पनिक संसार थियो । तर, यथार्थमा पनि धेरै पटक दुई थाल भात उसकै भाँडोमा सिठी लाग्थ्यो अनि सँगै बसेर खान्थ्यौं पनि । यस्ता कुराले मलाई ऊ मसँगै भएको आभास हुन्थ्यो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
नजिकै भए पनि मैले कहिल्यै उसको कोठामा जाने हिम्मत भने गरेको थिइनँ । तर, कल्पनामा धेरै समय म उसको कोठामा हुन्थेँ । राति बाहिर ठूलो पानी पर्दा ऊ म्यासेज ग़र्थी, ‘आऊ न सँगै सुत्न, डर लाग्यो ।’&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
म जिस्काउँथेँ, ‘आउँदै छु, ढोका खोल’ भनेर ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ऊ ‘नट्टी ब्वाई’ भनेर हाँसेको इमोजी पठाउँथी । च्याटमा हामी धेरै पटक सँगै सुत्यौं । राता ओठका इमोजीहरु धेरै आदानप्रदान भए ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
हामीले एक-अर्कालाई माया गर्छौं भनेर भनेका थिएनौं । तर, हाम्रो सबन्ध प्रेमी-प्रेमिकाको भन्दा कम थिएन । हामी एक-अर्काका लागि बनेका हौं, यसमा हामीमा विश्वास थियो । ऊ मेरी हो भनेर म संसारलाई देखाउन आतुर थिएँ ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
कोठामा साथीसँग धेरै समय उसकै बारेमा कुरा गर्थेँ ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
साथी जिस्काउँथ्यो, ‘प्रपोज गर फेरी अरुले नै लग्ला अनि रोएर बस्लास् !’&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
म भन्थेँ, “कति कुरा भनिराख्नु र सोधिराख्नु पर्दैन । मनले नै सबैको उत्तर थाहा पाउँछ ।’&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ऊ अझै हाँस्दै जिस्काउँथ्यो, ‘ल मोज गर केटा, घरकै केटी मिलाएको छस्, श्रीमती नै बनाएर राख । कसलाई के थाहा !’&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
साथी र मेरो प्रेमको बुझाइ नै फरक थियो । ऊ प्रेमलाई शरीरसँग जोड्थ्यो, म मनसँग । ऊ सेक्सपछि प्रेम हुन्छ भन्थ्यो, म प्रेमपछि सेक्स हुन्छ भन्थेँ ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
‘यो माया, मन भन्ने कुरा सबै मिथ्या हुन्, यी सबै झुटा हुन्छन् । सत्य त जन्म र मृत्यु हो, जन्म सेक्सले दिन्छ । यो सत्य हो अनि आवश्यक पनि छ ।’ ऊ यस्ता कुरा गर्थ्यो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
म भन्थेँ, ‘उसलाई एक दिन नदेख्दा, मलाई खाना रुच्दैन । ऊ मसँग एकदिन नबोल्दा राति निदाउन सक्दिनँ । के यो प्रेम होइन ? ऊ रुँदा थाहा नभई मेरा आँखा रसाइसकेका हुन्छन् अनि हाँस्दा म पनि सँगै हाँसिरहेको हुन्छु । के यो माया होइन ? अस्ति सँगै मन्दिर जाँदा बाटोमा मेरो खुट्टा ढुङ्गामा ठोक्किएर रगत आउँदा उसले ‘हिंड्न पनि आउँदैन है’ भनेर गाली गर्दै सल च्यातेर बाँधिदिई । के यहाँ माया थिएन र ? साँझमा सधैं एउटै सोलीमा चटपटे खाँदा अन्तिममा रहेको अलिकति चटपटे सधैं मलाई खुवाइदिन्थी । के यहाँ प्रेम छैन ? प्रेम सत्य हो, यहाँ प्रेम छ ।’&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
अब भने साथी हाँस्थ्यो मात्र । जवाफमा केही भन्दैनथ्यो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
एकदिन सधै झैं बिहानै कलेज गएँ । नेपाल बन्द रहेछ, कलेज लागेन । खुसी लाग्यो, आज छिटो कोठा गएर उसलाई सरप्राइज दिन मन लाग्यो । उसका लागि भनेर चकलेट किनेँ ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
घरको गेट खोलेर भित्र छिरेँ । उसको ढोका अगाडि तिनै राता चप्पल थिए । ऊ भित्र छे भन्ने थाहा भयो । ती चप्पलकै छेउमा अर्को एक जोर पुरुष चप्पल पनि थिए । मेरो साथीको जस्तै काला फित्ता भएको चप्पल । कोही आफन्त आए होलान् जस्तो लाग्यो ।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
आफ्नो कोठामा गएँ । ढोका अगाडि साथीको चप्पल थिएन ।&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/5496997404039354293/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_17.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/5496997404039354293'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/5496997404039354293'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_17.html' title='कथा: ढोका अगाडिको रातो चप्पल '/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-2463959379895759424</id><published>2018-06-08T06:45:00.002-07:00</published><updated>2018-06-08T06:45:15.915-07:00</updated><title type='text'>बैंकर </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;h1 style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; clear: both; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-weight: normal; line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 20px; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;बैंकर&lt;/strong&gt;&lt;strong style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;| नेपाली उपन्यास | बिम्मी शर्मा&lt;/strong&gt;&lt;/h1&gt;
&lt;hr style=&quot;background-color: #e7e7e7; border: 0px; clear: both; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; height: 1px; margin-bottom: 24px;&quot; /&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘क्यान यू मल्टिप्लाई थर्टी नाईन वाई थर्टी नाईन ?’ ईन्टरभ्यू लिने त्यो विदेशी वैंकको कुईरे जिएमले अनिकेतलाई सोझै प्रश्न दाग्यो । प्रश्न सुनेर उ एकछिन त अक्मक्कियो र मनमनै सोच्यो ‘ यो जिएम खुस्केको छ कि क्या हो, कहाँ आफुले बैंक समबन्धि कुरा घोकेर आएको, यो कुईरे त अरु केही प्रश्न नभेटाएर स्कुलमा पढाइने जस्तो म्याथको साधारण पश्न पो सोध्छ बा ’।&amp;nbsp;&lt;span id=&quot;more-13198&quot; style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;प्रश्न सुनेर अनिकेत एकछिन घोरियो र नहड्वडाई अगेंजीमा उत्तर दियो ‘वान थाउजेन्ड फाईभ हण्र्डेड टवेन्टी वान’ । त्यो कुईरे जिएम उसको उत्तर सुनेर एकछिन अवाक भयो र सोच्यो ‘कतिछिटटै यो ठिठोले सही उत्तर दिन सकेको होला, म्याथको जोड, घटाउ,गुणा, भाग त यसले कण्ठस्थै पारेको रहेछ ।’ भर्खर २२ वर्षमा टेकेको दुव्लो, गहुँगोरो वर्णको केटो । जसको शरीरको तौल पुगनपुग ५० केजी होला । दिमागी कसरतले उसले दिएको उत्तरले जिएम सन्तुष्ट भएको उसको हावभावले थाहा लाग्छ । अनिकेतको दिमाग म्याथमा सामान्य भन्दा बढी चल्ने गर्दछ, त्यसैले उसलाई यो पश्न साह्ै सामान्य लाग्यो । उसले यो भन्दा कठीन हिसाब पनि दिमागको क्यालकुलेटरले दुरुस्तै बताइदिने गरेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आज अनिकेत बिहानैदेखि अलि बढी हतारिएको थियो । जागिरको अनुभव भएपनि उ पहिलो पल्ट विदेशी बैंकमा ईन्टरभ्यूकोलागि जाँदैंथियो, त्यसैले त्यहाँको माहौलबाट अनभिज्ञ उ अलि बढी नै नर्भस भइरहेको छ । ‘राजाको काम कहिले जाला घाम’ जस्तो सरकारी जागिरमा अभ्यस्त भईसकेको उसको जीवनशैलीले आज नया रुप लिनसक्ने भएकोले उ आफ्नो तर्फबाट भरसक स्मार्ट र आधनिक भएर देखाउन खोजिरहेको छ । बिहानैदेखि अगेंजको उपहार टाई र सुटमा टिमिक्क कसिएर उ आफुलाई ऐनामा बारम्बार नियालिरहेको थियो । ‘अहो मैले त झण्डै बिर्सेको जीउमा सेंट छर्किन’ उ मनमनै फतफतायो र जीउभरि सेंट छर्किएर ईन्टरभ्यकालागि घरबाट बाहिर निस्क्यो । सुटको आईरन बिगरिएला कि जस्तो गरेर बस चढेर मनमनै ईन्टरभ्यूुमा सोधिने पश्नहरुको अगेंजी जवाफ सोच्दै अनिकेत आफनो गन्तब्यमा पुगेको थियो । उसले बैंकको ईन्टरभ्यलाई एउटा लडाई नै ठानेको छ, जसलाई उसलाई जसरी पनि जित्न छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
फेव्रुअरी १३, १९९०, जाडोले सबैलाई आफनो बाहुपाशमा लिईसकेको छ । काठमाडौमा भर्खरै खुलेको विदेशी वैंकको चौथो तलामा रहेको जिएमको सुसज्जित कोठा । अनिकेतले यति सुसज्जित र भब्य अफिस अहिलेसम्म देखेको छैन । कोठाको दक्षिण बाट उत्तरतिर फर्काएर राखिएको जिएमको टेवुल र त्यसको दायाँवायाँ अन्य चारओटा सोफा राखिएका छन् । जिएमको टेवुल अगाडी दुुईओटा कुर्सी राखिएको छ । सवै सुविधाहरु एकै ठाँउमा अटाएकोले अनिकेतलाई यो विदेशी बैंक र जिएमको कोठा सबै शानदार लागेको छ । बेलायती नागरिक कुईरे जिएम सोफामा बसेका छन । उनी सँगैको अर्को सोफामा बसेका व्यक्ति पनि वेलायती नागरिक नै हुन । अनिकेत जिएमको टेवुल अगाडीको कुर्सीमा बसेको अलि निहुरिए बसेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले कईरे जिमले सोधेको सबै प्रश्नको सही, सही जवाफ दिए पछि एकछिन सवैजना चुप लागे । ती कुईरे जिएमले अनिकेतलाई अरु पनि थप प्रश्न सोधे । घर कहाँ हो ? विवाहित÷अविवाहित ? पढाई ? आदि । अनिकेतले पनि टुटेफुटकोे अङ्ग्रेजीमा अलि नर्भस हुदैं जवाफ दिदै गयो । त्यसपछि ईन्टरभ्यूमा उपस्थित त्यही बैंकमा कार्यरत महिलाले नेपालीमा अनिकेतले लगाएको गाढा निलो रँगको सुटलाई लक्षित गर्दै सोधिन ‘तपाई अन्तरवार्ता दिन आउँदा किन सुटटाई लगाएर आउनु भएको ?’ अनिकेतले पनि टाईको गाँठो फुकाए सरह धक फुकाउंदै उत्तर दियो ‘यस बैंकका सवै कर्मचारीले सुट लगाएको देखेर यो यहाँको नियम होला भन्ठानेर नै मैले पनि सुट लगाएको हुं ।’ निर्भिकताका साथ उसले दिएको उत्तरले एकछिन जिएमको कोठामा सियो खसेपनि थाहा पाउने गरी सन्नाटा छायो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
केही बेर सबै मुखामुख गरि रहे, कोही वोलेन, फेरी जिएमले अनिकेतलाई केहीवेर वाहिर बस्न ईशारा गरे । १५ मिनेट वाहिर बसेपछि सोही बैंकका ब्रान्च मैनेजर नितिन सर बाहिर आएर अनिलसंग हात मिलाउंदै भने ‘ बधाई छ, तपाई.ले यो बैंकमा जागिर पाउंनुभयो, कहिलेबाट ज्वाईन गर्नुुहुन्छ ?’ आफले पहिलो प्रयासमै विदेशी बैंकमा पाएको जागिरमा खुशीको आवेगमा लर्बरिएको बोलीमा अनिकेतले भन्यो ‘ म अहिले नै ज्वाईन गर्न तयार छु ।’ ‘भैगो आज घरमा गएर यो खशखबरी परिवारलाई सुनाउनुस, भोलिदेखि ठीक नौ वजे आउनु होला’ नितिनले उसको खुशीले लर्बरिएको बोली र रातोपिरो भएको अनुहारतिर पुलुक्क हेरेर हाँस्दै भने ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘आज अनिकेत असाध्यै खुुशी छ’, यही खुशीको आवेगमा उ बसमा चढ्यो तर उसको र बसको गन्तब्य आज एउटै छैन । बस अघि, अघि कुद्दै छ, उ भने आफ्नो विगततिर फर्किदैं छ……काठमाडको वाहिरपट्टि बसेको एउटा काँठेगाउँ जहाँ अनिकेतले आफ्नो आँखा पहिलो पल्ट उघारेको थियो । भक्तपुरको कटुन्जेमा रहेको उसको यस पर्खयौली घरमा जम्माजम्मी चार जनाको वास थियो । वुवा, आमा, दिदी र उ । उसकि दिदीलाई सगरमाथाको उकालो भन्दा आफ्नो पढाई गारहो भइरहेको थियो । एसएलसीमा नै पढाईलाई फूलस्टाप गरेकि दिदीको पढाईको गन्तब्य बिहामा गएर टुगिंसकेको छ । अनिकेतको पनि सुन्दर अनुहारलाई धित मरुन्जेल हेर्ने र जिस्किने उमेरमै बिहाको कण्ठमाला झुण्डिसकेको छ । बुवा सरकारी जागिरे भएकोले होला उसको बिहे पनि सरकारले तोकेकै उमेरमा बुवाले गराईदिएका छन् । बिहाको कर्मकाण्डपछि परिणामको रुपमा उसकि छोरी जन्मिसकेकी छ । राम्रो जागिरको खोजीभन्दा पहिले उसलाई पारिवारिक जिम्मेवारीले नै नराम्ररी थिचिसकेको अनिकेतलाई कहिलेकाँही अनुभव हुन्छ । बाईस वर्षको उमेरमा नै अनिकेतको काँधमा पुत्र, पति र पिताको जिम्मेवारी आउनुले उ आफ्नो वर्तमानदेखि झसँग पनि हुन्छ । यी जिम्मेवारीहरुको वीचमा अनिकेतको एमकमको पढाई छाँयामा परेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उ जन्मेको गाउंको वातावरण काठमाण्डु भन्दा अलग छ, उसको गाउंमा विकास भन्दा विकृतिले जरो गाडेको छ । पहाडी गाउं भएकोले यहाँ बिहान पनि छिट्टै र रात पनि छिट्टै पर्छ । करिब ५ सय घर भएको उसको गाउंमा बाहुनहरुको बाहुल्यता छ, यी रैथाने बाहुनहरु ख्ेतिपातिको साथै पुरेत्याँई पनि गर्छन । यी गाउंलेहरुको दैनिकि पजापाठ, खेति र तासको फेटाईमा नै अल्झिन पुगेको छ । चारैतिर पहाडले घेरिएको आफ्नो यो गाउंको सम्झनाले अहिले पनि अनिकेतको मन र मस्तिष्कमा घेरा हालेर बसेको छ । यी गाउंलेहरुलाई पढाई र चेतनाको लहर अहिलेपनि कनै नौलोचरा झैं लाग्छ । तर पढाईमा तेज हुनु र बुवाको सरकारी जागिरले गर्दा अनिकेतलाई सुनमा सुगन्ध थपे जस्तो भयो र उसले पढ्यो । मामाघर तिरका सबै पढेलेखेका भएकाले उपनि त्यही माहौलमा ढलेको थियो । जसको सुखद परिणाम आज विदेशी बैंकको जागिरको रुपमा उसको सामुन्ने छ । अनिकेतका साथीहरु अहिले पनि गाउंमा खेती किसानी नै गर्छन । पढाईको महत्व र मिहिनेत दुबैले आज अनिकेतलाई साथ दिएको छ । अनिकेत सबैखाले नराम्रा आनिबानीबाट भरसक टाढा रहँदै आएको छ, निम्नवर्गको मानिसको चाहना एउटा राम्रो जागिर भन्दा बढी हुदैंन । त्यही भएर आफ्नो कलकलाउंदो उमेर र त्यसमा देखिने ननस्टप सपनाहरुलाई फूलस्टप लगाएर अदृश्य सफलताको भरयागँमा पहिलो पाईला टेक्न उनीहरु मरिहत्ते गर्छन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको गाउं जुवाडेहरुको गाउंको रुपमा चिनिन थालेको छ । फर्सद हुनासाथ गाउंलेहरु जरुरी काम जस्तै तास खेल्न बस्छन । गाउंका सवैमा जुवातासको लत नै बसेको छ । खेती गर्नेहरु पनि फुर्सद पाउन साथ तासमा झुम्मिहाल्छन् । अरु काम गर्न पैसा नभएर गिँच्च दाँत निकाल्नेहरु प्नि तास खेल्नको लागि पैसा निकाल्ने गरेका छन । यी बुढाहरु टोपीको भित्र र दौराको गोजीबाट सुटुक्क पैसा निकालेर कुनै जरुरी काम जस्तो गरेर एकअर्कालाई साउति मार्दै तास खेल्न बसिहाल्छन् । जागिर खाएजस्तो उनीहरु विहानको खाना खाए पछि दिनभर व्यस्त हुन्छन्, उनीहरुलाई झट्ट हेर्दा लाग्छ मालपोतका लेखनदास पो हुन् कि ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जाडोमा बारीको कान्लामा र गर्मीमा घरको दलानमा उनीहरु तास खेलको गम्भीर चिन्तनमा डुबेका हुन्छन् । अनिकेतको बुवापनि तास खेल्नुमा खुबै रमाउंछन् । उसको घरमा पनि तास खेल्नकालागि छरछिमेकले डेरा जमाउने गरेकाछन् । तास खेल्ने घरमा खेले खेलाए वापतको ज्याला(शुल्क) उठाउने चलन छ । यसबाट तास खेल्नकासाथै घरमूूलीले केही अरिरिक्त आम्दानी गर्छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको गाउंमा ‘साइटीङ’ खेल्दै आएका केही गाउंलेहरुले पप्लु खेल्न जानेपछि उनीहरुको तास खेलो सात पत्तिबाट तेह्र पत्तिमा बढुवा भएको छ । दशै तिहारमा त्यो काँठेगाउ नै कौडागाउंमा बदलिन्छ । अरु बेला गाउंका केही केटाहरु वाँसको झ्याङ मुनी बसेर पाँयचा खेल्छन । पाँयचा एक प्रकारको कौडा नै हो, कौडा महङ्गो हुने भएकाले पैयुँका वियालाई फोरेर कौडा बनाइन्छ र खाली जमिनमा हुत्याउंदै खेलिन्छ । केटाकेटीहरु पनि गुच्चा र भ्वाङ्ग्रामा रमाउनु भन्दा जुवाको नराम्रो लतमा लठ्ठीन थालेकाछन् । आफ्ना बाउ र दाइको सिको गर्दै सानैदेखि पढाईभन्दा तास खेल्नमा उनीहरु अव्वल छन । गाउंलेलाई तासको नसा चढेपनि साँच्चीकै जाडंरक्सी र चुरोटसर्तीले भने प्रवेश पाएको छैन । उसको गाउंमा जुवातासले वैधता पाएपनि चुरोट र जांडरक्सीलाई भने गाउंलेले अहिलेसम्म तिरस्कार नै गरेकाछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसको गाउंमा प्रेम विवाह गर्नलाई अपराध नै मानिन्छ । अझ अर्को जातिको केटा वा केटीसंग विहा गर्न भनेको त आफ्नो जातिबाट बहिष्किृत नै हुनु हो । गाउका अन्य मानिसको जस्तै अनिकेतको पनि बुवाआमाले खोजेको केटीसंग मागी विवाह नै भएको हो । उसको गाउं र त्यस वरिपरिको समाजमा छुवाछुत संक्रामक रोग जस्तै फैलिएको छ । वाहुन, क्षेत्री, जैसी, नेवार कसैले पनि देख्ने गरेर अर्को अथवा आफुभन्दा तल्लो जातकाले छोएको खादैनन् । कसैले खाईहाल्यो र त्यो कुरा अरुले थाहा पाएमा गाउंमा ठूलै हल्लीखल्ली मच्चिन्छ । अनिकेत पनि काँतर स्वभावको छ , त्यसैले शिक्षित र स्वच्छन्द विचारको हुदांहुदैं पनि उ देख्नेगरि अरु जातले छोएको खान हच्किने गरेको छ । उसलाई पनि समाजको परिवन्धले वाधेको छ । उसले माछा मासु खाने गरेतापनि , कतिपय ठाउंमा लुकेर खाएको छ । उ जन्मे हुर्केको गाउं र समाजको आर्थिक अवस्था अन्यन्त नाजुक छ । त्यहा माछामासु खानकोलागि दशै नै कुनुपर्छ भन्नेसम्मको कहाली लाग्दो अवस्था छ । अनिकेत आफ जागिरे भएकोले कहिलेकाँही माछामासु खाउं भनेपनि गाउंको अवस्था सम्झेर खाँदैन र खाएपनि लुकेर खान्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
रुढीग्रस्त र विपन्न वातावरणमा अनिकेत हुर्केको हो, उसमा पनि कहीं न कहीं गाउंको वातावरणको छाप परेको छ । शहरको वातावरण र त्यहाँको उठबस उसकोलागि नौलो कुरा हो । गाउंको हरियो परियो र प्रदुषण रहित वातावरणमा हुर्केको अनिकेतलाई यहाँको भीडभाड, धूंवा र धूलोमय वातावरणमा एडजस्ट गर्न गारहो पर्दछ । मामाघर जादा उसलाई काठमाण्डु शहरका केही दृश्य र गन्तब्यहीन सडकहरु याद हुदैं गएका छन । बस चढेर एक ठाँउबाट अर्को ठाउमा जान सक्ने भएपनि त्यहाँको रहनसहन र शहरी जीवनको वारेमा जान्ने उत्सकता छ अनिकेतमा ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बसमा आहोरदोहोर गर्दा सडकको छेउमा ठडिएका ठूलठूला होटल उसलाई सपनामा देखिने महल जस्ता लाग्छन् । उ कल्पना गर्छ ‘ त्यहाँ भित्र गएर मान्छे के गर्दा होलान, उनीहरु त्यहाँ के खाँदा होलान् ।’ उसलाई त्यो अलौकिक संसार जस्तो देखिने होटललाई एकपल्ट नजिकबाट नियाल्न मन छ । उसको रहनसहन अत्यन्त साधारण भएकोले उसको विहामा सिलाएको तीन जोर सुट अहिलेसम्म खजमजिने मौका पाएका छैनन् । थन्किएर रहेका दुई जोर आफले सिलाएको र एकजोर ससुरालीबाट पाएको सुटले कहीलेकाँही उसलाई मुख बिच्काए जस्तो लाग्छ अनिकेतलाई । दशैं र कसैको बिहामा जन्त जाँदामात्र यी सुटहरुमा पनि बाहिरको हावा लाग्ने गर्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लगनखेलको एउटा सरकारी अफिसमा जागिर थियो अनिकेतको । भक्तपुरदेखि चल्ने ट्रलीबसमा चढेर उसले कति सडक नाप्यो उसलाई आफै थाहा छैन । ट्रलीवस उसको वाध्यता पनि हो र रहर पनि, कलेज पढ्दादेखी अहिले जागिरे हदांसम्म ट्रली वस र उ एकअर्काको गन्धदेखि राम्ररी परिचित भईसकेका छन् । यसरी हुर्के वढेको अनिकेतले आज आफ्नो पहिलो प्रयासमै विदेशी वैंकको जागिर पाउन सफल भएकोमा आफैलाई चिमोटिरहेको छ । बसबाट ओर्लिने बेलासम्म उसले आफ्नो जीवनको विगतबाट वर्तमान सम्मको यात्रा गर्न भ्याई सक्यो । हस्यागँ फस्यागँ गर्दै घर पुगेर परिवारका सबैलाई ‘ एउटा खशीको खबर छ आमा, आज मैले विदेशी बैंकमा नयाँ जागिर पाएँ ।’ आमाले अनिकेतलाई खशीले गदगद हदैं टाउकोमा मायाले मुसार्न भयो ‘ बाब तैले आज ठलै खुशीको करा सुनाईस, यसरी नै प्रगति गरेस् ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसकी श्रीमती शुरभी पनि भान्साबाट दौंडिदैं आईपुगि, उ पर्दाको ओटबाट लजालु आँखाले चियाउंदै अनिकेतलाई हेर्दैछे । उसलाई पनि नजिक गएर श्रीमानको बाहुपाशमा बाँधिएर बधाई दिन मन छ, तर सासु ससुराको अगाडि उ लाचार छे । उसको वुवालाई भने अनिकेतले सरकारी जागिर छोडेर विदेशी बैंकमा जानलागेको मन परेको छैन । वुवाको विचारमा ‘विदेशी बैंक त्योपनि प्राईभेट, नोकरी अवधि सकिए पछि एउटा सुको पेन्सन पनि आउदैन, जतिकै राम्रो तलब भएपनि के गर्न ।’ अनिकेतका वुवाले धेरै वर्ष सरकारी जागिर गरेर अवकास पाएकोले उनको सोच जोखिम उठाउने भन्दा कसरी सुरक्षित तरिकाले जागिर खाने भन्ने रहेको छ । अनिकेतका वुवा छोराले पनि सरकारी जागिर नै खाएर माथिल्लो तहमा पुगोस भन्ने चाहन्छन् । अझ बुवाको सोच एककम उतीर्ण गरेर अनिकेतले लोकसेवा पास गरोस् र राजपत्राङ्कित अधिकृत बनोेस् भन्ने छ । आफले सरकारी जागिरबाट नपाएको मान र शान उनी छोराको माध्यमबाट पूरा गर्न चाहन्छन् । अनिकेतको बुवाको मनमा रहेको ‘छोरा सिडिओ भएर जिल्ला थर्काउंदै सिंहदरबारमा सचिवको रुपमा कालो रगँको चिल्लो गाडीमा छिरोस्’ भन्ने कतै दबेको ईच्छा अब पूूरा नहुने भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतका बुवा जस्ता अन्य लाखौं बुवाहरुले आफ्नो छोरा सचिव नै भएको हेर्न चाहन्छन् । भलै पछि सचिव भएका छोराहरु भ्रष्टाचार र अन्य ककर्ममा जेल परुन तर पैसा र मानकोलागि छोरा सचिव भएको हेर्ने कत्रो चाहना छ यी डाँडापारीका घाम जस्ता अभिभावकहरुमा । छोराले गतिलैसित पढेको र मिहिनेत गरेको देख्दा आफन्त र साथीभाइ माझ अनिकेतका बवा उसलाई सरकारी जागिरमै पठाउने सगर्व बताउंथे । तर आज उनको सबै सपनामा ओश परेको छ, छोराले आज छदाखादाको सरकारी जागिर छाड्ने निर्णय गरेकोमा उनी भित्रभित्रै कडिँएका छन् । छोरा भोलिदेखि विदेशी वैङ्कमा जागिर खान जाने भएको छ । वुवालाई वैंक भन्नासाथ नेपाल वैङ्क र वाणिज्य वैंक भन्ने मात्र थाहा छ । उनलाई छोराले भोलदेखि काम गर्ने विदेशी बैंकको नामपनि थाहा छैन । तै पनि अनिकेतले वुवालाई सम्झायो, ‘बवा यो अन्तराष्ट्रिय स्तरको वैङ्क हो, तलव र अन्य सुविधा राम्रो हुन्छ, विदेश पनि कहिलेकाँही जाने मौका पाईन्छ, केही ठूलो काम गर्नु परे सजिलैसित कम ब्याजमा लोन पनि पाईन्छ ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले बुवालाई त खशी पार्न सम्झायो तर उसलाई आफै पनि थाहा छैन त्यो विदेशी बैंकमा कति तलव पाईन्छ भनेर ? पाँच वर्ष देखि गर्दै आएको सरकारी जागिरमा बल्ल तल्ल उसको तलव ९ सय ८० रुपैयाँ पगेको छ । भक्तपुरदेखि ललितपुरसम्मको यात्रा, विहानको कलेज, दिउसो जागिर । सरकारी जागिर गर्न सजिलै भईरहेको थियो उसलाई । विद्यार्थी भनेर अफिसका हाकीमहरुले काममा सहयोग नै गर्दथे । जागिरले अगाडिको पढाईमा मद्धत पनि भईरहेको थियो । अब भोलिदेखि उसको जीवनमा भिन्न वातावारण, भिन्न सोच र भविष्यको अनिश्चितता सुरु हुने भएको छ । पाँच वर्षदेखि गर्दै आएको आजसम्मको सरकारी जागिर छोड्नुपर्दा अनिकेतलाई कता कता नराम्रो लागेको छ । तर सुदर र सुन्दर भविष्यले उसलाई आफ्नो आलिगँनमा लिन हात फैलाएर बोलाई रहेको उ कल्पना गर्छ । उ ओछ्यानमा पल्टेको छ, तर मन भने कुन गल्ली र शहरको यात्रा गरिरहेको छ थाहा छैन? सोच्दा सोच्दै र ओछ्यानमा यताउता गर्दागर्दै अनिकेतको त्यो रात बित्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आज फेव्रुअरी १४ तारिख, त्यतिबेला यो दिनको बारेमा अहिलेजस्तो सबैलाई थाहा थिएन । यो दिनको वारेमा अनिकेतलाई पनि राम्रोसंग थाहा छैन । फेव्रुअरी १४ लाई भ्यालेन्टाइन डेको रुपमा मनाईन्छ भन्ने सामान्य जानकारी मात्र छ उसलाई । उसले यसको अर्थ वुझेको छैन र वुझ्ने प्रयास गर्ने जाँगरपनि छैन । भ्यालेन्टाईन डे लाई प्रेम दिवसको रुपमा विदेशीहरुले मनाउंदै आएकाछन् । यो चलन नेपालमा पनि फैलिदैं छ । अझ काठमाण्डु शहर जहाँ हरेक कुराको नक्कल सगर्व गरिन्छ त्यहाँ प्रेम जस्तो सर्वब्यापक र सार्वभौम कुरालाई न अपनाउने त कुरै छैन ??? उ पनि आफ्नी पत्नीलाई प्रेम गर्छ, रातको एकान्तमा उसलाई मायाले सुम्सुम्याउंछ पनि तर त्यो प्रेम लाई उ अभिव्यक्त गर्न भने सक्दैन । प्रेम गर्नु जति सजिलो छ, त्यसलाई अभिव्यक्त गर्नु र टिकाई राख्नु त्यतिकै कठीन हुने अनिकेतको ठम्याई छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उ जस्तो रुढीग्रस्त समाजमा जन्मेको र आर्थिक अवस्था पनि कमजोर पनि कमजोर भएको मान्छे ?????? जसले कुनै राम्री केटीलाई भर नजर हेर्नु पनि अपराध हो । अनिकेत मनमनै सोच्छ ‘उ जस्ता मान्छेहरु गोरु जस्तो काम, काम र मात्र काम गर्न जन्मेका हुन । प्रेम के हो? त्यसको अनुभुति गर्न एकजोडी सुन्दर आँखासंग आँखा जुध्न जरुरी छ, त्यसपछि गुलाफ जस्ता फक्रिएका ओठबाट ‘शितको थोपा जस्तो’ केही शब्द खस्नु पनि आवश्यक छ ।’ तर खोई कलेज पढ्दा वा जागिरका सिलसिलामा उसले कसैसंग पनि माया साट्न पाएन । कलेजमा, अफिसमा र बसमै ओहोर दोहोर गर्दा पनि गाजल लतपतिएका आँखा र लिपिस्टक लेप्रिएका ओठ त उसले थुप्रै देख्यो तर तीनमा प्रेमको भावना पोतिएको कहिले देखिएन । अनिकेतको मनमा कसैप्रति प्रेम उम्रिनु भन्दा पहिले बुवाआमाले उसलाई दाम्लोमा बाँधिसकेका थिए । गोरु जस्तो उसले आफ्नी गाई जस्ती पत्नीसंग एउटै दाम्लोमा बाँधिएर बाछी पनि जन्माई सकेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आज विदेशी बैंकमा जागिर गर्न जाने पहिलो दिन । अनिकेत अन्यदिन भन्दा आज अलि विहानै उठ्यो । उसलाई टाईममा अफिस पग्दिन कि भन्ने ठलो चिन्ता छ । पहलो दिन नै ढिलो पुगेभनि त्यो विदेशी बैंकमा आफ्नो पहिलो ईम्प्रेसन खराब हुने डर पनि छ अनिकेतलाई । त्यसैले उ बढी हतारिएको छ, उसले विहामा सिलाएको सिलेटी रगँको सुट लगाएर जाने निर्णय गरयोे । यो सुटसंग उसले त्यसवेलाको चलन अनसार पातलो कालोे टाई र क्रिम कलरको कमिज लगायो । बच्चालाई नयाँ भर्ना भएको स्कुल जान हतार भएजस्तो गरी उ पनि हतारिदैं विहान आठ बजे नै अफिस हिड्यो । उ अलिअलि नर्भस र हतारिएको उसको हिडाँईबाट बुझ्न गारहो छैन । आफ्ना विचारहरुलाई उ दबाउन चाहन्छ तर विदेशी बैंकको जागिर पाउंदाको त्यो हर्ष उसको आँखा र बोली दुबैबाट प्रकट भईरहेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
संधै जसो टि–सर्ट, र सर्ट पाइन्ट लगाएर सामान्य रुपमा अफिस जाने अनिकेत आज ठाटिएर हिडेको देख्दा छरछिमेक र बाटाघाटामा भेटिने व्यक्तिहरु तीनछक छन । उनीहरु सोच्दैछन् ‘ हैन संधै सामान्य रुप र चालमा हिडंने यो अनिकेतलाई आज के भएको छ ? कतै बिहामा जान लागेको त हैन, एकाविहान सटमा ठाँटिएर निस्कनुको पछाडि अवश्य नै केही रहस्य छ ।’ बाटामा भेटिने परिचित व्यक्तिहरु मुखामुख गर्दै अनिकेतलाई केही सोध्न चाहन्छन तर उसको हतारको हिडाँई देखेर केही नसोधेर चूप लागेर आफ्नो बाटो लाग्दै छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आज अनिकेत आफैलाई घरदेखि १५ मिनेटको दूरीमा रहेको बस स्टपसम्मको बाटो छिचोल्न पनि निकै लाज लागेको छ । उ लाजले भुतुक्क हँुदै दायाँ बाँया कतै नहेरेर फटाफट बसस्टपसम्म कसैगरि पुग्न भ्यायो । उसको गाउं र काँठका मानिसहरुले टाईसुट लगाउने भनेको दशैमा ससुराली जादाँ मात्रै हो । त्यस वाहेक जन्ति जादा मात्र यसरी सुटमा ठाटिएर हिडंछन् यी काँठेहरु । आज न त दशै थियो न त कसैको विवाहमा जन्ती जान नै लागेको थियो अनिकेत । त्यसैले उसलाई आज निकै अप्ठ्यारो भईरहेको छ । काँठका मानिसहरु विशेष अवसरमा वाहेक टाई लगाएर हिड्दैनन् । तर अव अनिकेतले यो विदेशी बैंकमा संधै टाई नै लगाएर जानु पर्नेछ । आज सबैको आँखा अनिकेतको लगाईमा केन्द्रीत भएकोले पनि उसलाई अप्ठयारो लागेको हो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
विदेशी बैंकमा नयाँ जागिर पाएको उसले गाउँमा कसैलाई भनेको छैन । मनमा नानाथरी कुरा सोच्दै उ बसस्टप पुग्यो र ट्रली बस चढ्यो । आधा घण्टाको यात्रा पनि उसलाई निक्कै माईल लामो भएजस्तो भईरहेछ । अनिकेतलाई कुनबेला अफिस पुगेर त्यहाँ कुनै कुना वा फाईलमा मुख लुकाउं जस्तो भएको छ । तर उ ‘ड्राईभर हैन छिट्टै बसलाई टुगँोमा पुरयाओस, न उ कुनै पक्षँी नै हो उडेर पुग्न सक्छ ।’ अनिकेतलाई छटपटी भईरहेको छ र यो जाडोमा पनि उसलाई उकुसमुकुस भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बल्लतल्ल हस्यागँ फस्यागँ गर्दै अनिकेत अफिस पुग्यो । त्यहाँ ब्रान्च म्यानेजर नितिन सरलाई वाहेक उसले अरु कसैलाई चिनेको छैन । न त्यहाँको काम गर्ने वातावरण नै बुझेको छ । नितिन सरलाई भेट्न उसको कोठा खोज्दै उ भित्र छिरयो । नितिनले अनिकेतलाई भित्रै वोलाए,। त्यहा उ जस्तै अर्को एकजना चेतन नामको केटाले पनि उ जस्तैै त्यो विदेशी बैंक जवाईन गर्दै थियो । अनिकेत र चेतन दुवैले आजैदेखि त्यो विदेशी बैंकमा नयाँ जागिरको श्रीगणेश गर्दै छन । अनिकेत र चेतनलाई एउटा एउटा लेटर थमाइयो । अंग्रेजीमा लेखिएको त्यो चिठ्ठी दुवैले राम्रोसंग पढे । त्यो लेटरमा जागिरका अवस्थाहरु बारे प्रष्टसंग उल्लेख गरिएको थियो । परीक्षणकालको रुपमा रहेको शुरुको ६ महिनाको अवधिमा उनीहरुको काम सन्तोषजनक नभएमा जुनसुकै बेला जागिरबाट हटाउन सकिने सो लेटरमा स्पष्टसंग बताईएको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘पूरा समय वैंकको अधिनमा बस्नु पर्ने, तोकिएको सबै काम समयमा गर्नु पर्ने, परीक्षणकाल भर विदा लिन नपाइने ।’ आदी थुप्रै बैंक सम्बन्धि नियम त्यहा लेखिएका थिए । यसका साथै परीक्षणकालको अवधिभर पाईने तलब पनि उक्त लेटरमा उल्लेख गरिएको थियो । अन्य शर्तहरु पढ्न भन्दा पहिले अनिलको आँखा तलवमा गएर रोकियो । प्रष्टसंग त्यहाँ लेखिएको थियो, तलब २ हजार २ सय ५० रुपैयाँ । अनिकेतलाई एकछिन त पत्याउन नै गाह्रो भयो । सरकारी जागिरमा ९८० रुपैयाँ तलव पाईरहेको उसकालागि यो कुनै लटरी भन्दा कम थिएन अब उसले यो विदेशी बैंकमा पहिलेको सरकारी जागिर भन्दा दोब्बर बढी तलव पाउने निश्चित भएको छ । अनिकेतले आफ्नो खशी दबाउंदै मनमनै सोच्यो अव जिवनका उराठ लाग्दा बाटाहरु बद्लिए । उसले मनमनै अठोठ गरयो ‘हिजोसम्म हिडेको जिन्दगीका उबडखाबड बाटोलाई बिर्सेर अब समतल राजमार्गमा हिडंने बानी बसाल्नुपर्छ ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लेटर दिए पछि उसलाई बैंककै हाताभित्र रहेको अर्को भवनको पहिलो तल्लाको एउटा कोठामा लगेर काम अह्राइयो ‘ केही दिनकोलागि तपाईं यहाँ बसेर काम गर्नुस्, अहिले तपाइको कोठाको हाकिम विरामी हुनुहन्छ, केहीदिन पछि आउनुहुन्छ । तबसम्म तपाईं यही वसेर काम सिक्दै गर्नुस् ।’ अनिकेत बस्ने कोठामा लहरै राखिएको पााच वटा टेवुलमा कागजपत्रको थुप्रो नै थियो । बैंकका स्टफहरु अंग्रेजीमा मात्र कुरा गर्दथे, अफिसमा फोनको घण्टी लगातार बजिरहन्थ्यो । बैंकमा उसलाई काम सिकाउने र गराउने जिम्मा दुई व्यक्तिलाई दिइएको थियो । नापितजी र अमितजी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
काठमाण्डुका खाँटी नेवार जस्ता देखिने नापितजीको वाक्लो जुगाँ थियो , संधैभरि चश्मा लगाईरहने नापितजी एकदमै भलादमी थिए । उनी हरेक कुरा केलाई केलाई सिकाथें र बताउंथे । यो बैंकमा आउनअघि अनिकेतलाई वैङ्कमा गर्ने कामको वारेमा केही पनि जानकारी थिएन ‘। रातो भौचर डेविट, पहेलो भौचर क्रेडीट । सेतो भौचर डेविट, हरियो भौचर क्रेडिट । जीवन जस्तै रगिँन रातो, पहेँलो, सेतो र हरियो भौचर बनाउने कामबाट अनिकेतको यो विदेशी बैंकमा जागिरको शुभारम्भ भयो । उसलाई काम सिकाउन खटाइएका अर्का व्यकित अमितजी अलि ठाडो स्वभावका थिए । उनले ठाडो भाषामा हेप्ने गरी वोलेको बैंकमा मा कसैलाई पनि मन पर्दैनथ्यो । अमितजी को स्वभाव यस्तै हो, भनेर सबैले उनको ब्यवहारलाई नजरअन्दाज गरेका थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बैंकमा पहिलो दिन के गरुं र कसो गरु भन्दै अनिकेत भौचर बनाउने काममा तल्लीन थियो । यत्तिकैमा अमितजीले उसलाई एउटा कागज दिएर फोटोकपी गरेर ल्याउन भने । अनिकेतले अलिपर कुनाको कोठामा फोटोकपी मेसिन राखेको देखेको थियो । फोटोकपी मेशिन चलाउन नआएपनि केही नाईनास्ति नगरेर उ कागज लिएर फोटोकपी गर्न गयो र मेसिनको अगाडी मूर्ति झैं उभिइरह्यो । अनिकेतले आजसम्म फोटोकपी गर्ने मेशिन हेरेको मात्र छ चलाएको छैन । उसलाई फोटोकपी मेसिन चलाउने आवश्यकता र वाध्यता केहिलेपनि परेको थिएन । आईपरेको बाधयताको सामना कसरी गर्ने उ सोच्दै छ अब कसरी गर्ने ‘फोटोकपी गर्न आउदैन लाजले भन्नै सकिन, अब नजानेको काम गर्दा बिग्रने पो हो कि ।’ त्यसवेला काठमाडौमा फोटोकपी मेसिनको प्रयोग नगन्य मात्रामा हुन्थ्यो । कुनै पनि कागजको प्रतिलिपि बनाउनु प¥यो भने हातैले लेखेर, त्यसलाई प्रमाणित गराउन सरकारी अधिकृतसंग हस्ताक्षर गराउने चलन थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब के गरौं, सोच्दा सोच्दै उसले एउटा जुक्ति निकाल्यो । फोटोकपी मेसिनको छेउमा गएर उभिने र जो पहिला आउँछ उसैलाई फोटोकपी गर्न दिने र हेर्दै उसबाट सिक्ने । अनिकेत मेसिन नजिक गएर उभिरह्यो । एकैछिनमा एक स्टाफ आए र उसंग हात मिलाए । सामान्य परिचय पछि उसलाई थाहा भयो उसको नाम राजिव रहेछ । राजिवले आफ्ले ल्याएको डक्युमेन्ट फोटोकपी ग¥यो । अनिकेतले ‘राजिवजी मलाई पनि फोटोकपी गर्न सिकाइदिनुस् न प्लिज ।’ राजिवले हाँस्दै ‘अफकोर्स, ह्वाई नट’ फोटोकपी गर्ने तरिका सजिलोसँग सिकाईदियो । अनिकेतको दिमाग पनि गजब कै छ, उ एकपल्ट देखेको र सिकेको कुरा टपक्क टिप्छ अनि कहिल्यै नबिर्सिने गरी आफ्नो दिमागमा सेट गरेर राख्छ । उसले राजिवसित सिकेर फोटोकपी गर्यो र डक्युमेण्ट अमितजीलाई दियो । अमितजी उसको काम गराईदेखि प्रसन्न हुदैं मनमनै सोच्दैछन् ‘नयाँ उमेरको केटो भएपनि कामप्रति लगनशील छ, ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जागिरको पहिलो दिन भएपनि दिनभर कामै काम । अनिकेतले आफु र अन्य कसैको बारेमा अफिसमा सोच्न फुर्सद पनि पाएको छैन । सानी दुधे छोरीलाई पनि उसले आज सम्झिन भ्याएन । उ आज यो विदेशी बैंकमा नयाँ छ, अफिसका अन्य स्टाफ उसकालागि अपरिचित र नौला छन् । त्यसैले काम गर्दै उ अफिसका अन्य स्टाफको गतिविधिलाई पनि नियाल्दै थियो । त्यहाँ धेरैजसो स्टाफ अंग्रेजीमै कुुराकानी गर्थे । पहिलो दिन भएकोले अनिकेतसँग कसैले पनि धेरै वोेलेका छैनन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
गाउंले वातावरणमा हुर्केको ठेठ नेपाली भाषा बोल्ने काठमाण्डको रैथाने अनिकेतलाई आफ्नै देश भित्र पनि नेपालीहरु एक आपसमा अंग्रेजीमा कुरा गर्छन भन्ने सुन्दा र देख्दा आश्चर्य चकित छ । उसलाई आफु देशमा छ कि विदेशमा भन्ने हेक्का राख्न बारम्बार आफैलाई चिमोटनु परेको छ । उसलाई यो विदेशी बैंक र यहाँका स्टाफ सबै अर्कै ग्रहका जीव जस्ता लागि रहेकाछन् । उसको गाउं र यहाँको माहौलमा आकाश जमिनको फरक छ । उ सोच्दै छ ‘ यहाँ जागिर खाउंला भनेर सोचेको पनि थिईन, अब कसरी आफुलाई यो जेल जस्तो विदेशी बैंक भित्र एडजस्ट गरुं ।’ यहाँ सवै कागजपत्रहरु अंग्रेजीमै तयार गरिन्छन, भौचरहरु पनि सवै अंग्रेजीमै बनाइएका छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बिहानै घरबाट निस्केको अनिकेतले हडबडीमा राम्रोसंग जना पनि भ्याएको थिएन । उसलाई अहिले अति नै भोक लागेको छ । उसले सम्झ्यो हाकिमले दिएको दिउसो १ बजे लञ्च गर्ने निर्देशन र साथै अफिसको तल्लो तलामा रहेको क्यान्टिन पनि उनले देखाइदिएका थिए । अनिकेत लञ्च गर्न तल्लो तलामा ओर्लियो । त्यहा वुफे स्टाईलले खान मिल्ने गरी दाल, भात, तरकारी, अचार राखिएको थियो । अत्यन्त भोकाएकोले उसले लाज डरलाई तिलान्जली दिएर अन्त कतै नहेरी खानमा मात्र ध्यान दियो । उसलाई खाना पनि स्वादिष्ट लाग्यो, खाना खाएर उसले ‘कति पैसा भयो ’ खल्तिबाट पैसा झिक्दै उसले खाना बनाउनेलाई सोध्यो । खाना बनाउने त्यो अधंबैसे र मोटो मान्छेले बेवकुफ जस्तो उसलाई तलदेखि माथिसम्म कवारक्वार्ति हेर्दै भन्यो ‘यहाँ खाना खाएको पैसा तिर्नु पदैन, बैंकले नै सबै स्टाफलाई दिउसोको लञ्च खुवाउने ब्यवस्था गरेको छ ।’ अनिकेतलाई यो कुरा सुनेर आश्चर्य र खुशी दुबै लाग्यो । उसले मनमनै सोच्यो र मक्ख परयो ‘ म, त ठूलै रुखमनि पो ओत लाग्न आएछु । ’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
रुखबाट पात खसेर बढारिए झैं दिनहरु वित्दै गए । थाकेको दिन रातलाई अँगालो मारेर निदाउंथ्यो, भोली अर्को नया दिनको रुपमा फेरि उसको नयाँ जन्म हुन्थ्यो । अनिकेत पनि दिन र रातको लुकामारीमा आफुलाई भुलाउंदै लग्दै थियो । उसलाई अब बैंकको काममा मजा आईरहेको थियो । चलाख भएकोले उसले अफिसको काम छिट्टै सिक्यो, उसलाई काम सिकाउने र सिक्नेको बीचमा राम्रो टयूूनिगँ बन्दै गएकोले उ अफिसको काममा रमाउन थाल्यो । अफिसका साथीहरुले उ र उसको कामलाई विस्तारै बुझ्दै गएकाछन, अब उनीहरुको आँखामा अटाउन थालेको छ अनिकेत ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लामो विदामा बसेका उसको कोठाका हाकिम निर्मल सर पनि अफिस आउन थालेकाछन् । उसको कोठाका हाकिम निर्मल सर काठमाण्डका रैथाने हुन, हाकिमको व्यवहार र ज्ञान देखेर उसलाई लाग्छ उनलाई संसारमा थाहा नभएको कुरा केही छैन ? हाकिमको अगाडि उ नर्सरी कक्षाको वालक झैं भएको छ । उ, आफ्नो हाकिमबाट प्रभावित भईसकेको छ । सवैसँग आत्मियका साथ कुरा गर्ने निर्मल सरको नेपाली र अंग्रेजी दुवै भाषामा राम्रो दखल छ , उनी अग्रेंजी स्पष्ट लेख्न र बोल्न सक्छन् । निर्मलसँगको सामिप्यता र निर्देशन बमोजिम काम गर्दै जादा अनिकेतले धेरै कुरा सिक्ने मौका पाएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब उसको दिनचर्या आफैमा स्वतन्त्र भइसकेको छ । कम्पयुटरमा भौचर भर्न जानिसकको छ । विहान नौ बजेदेखि वेलुका ६ बजेसम्म काम गर्नु उसको नियमित रुटिङ नै भइसकेको छ । कहिलेकाँही अडिटिगँको बेला ८÷९ बजे राति सम्म पनि बैंक मै बस्नु पर्छ उसलाई । जागिरको पहाडले अनिकेतलाई थिच्दै लगेको छ । जागिरको बीच बीचमा उसलाई आफ्नो एमकमको पढाई अधरै रहेकोमा दुख लाग्छ । तर महिनाको अन्तिममा पाउने आकर्षक तलबले उसको कलेज जान नसक्नुको बाध्यता र बीचमा छुटेको पढाईलाई चटक्क बिर्सिन पनि मद्धत गरेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अफिसको काममा अनिकेत दिन प्रतिदिन अति ब्यस्त हुदैं गईरहेको छ । उसको यही ब्यवस्तताको बीचमा एक दिन बैंकका एक खैरे हाकिम मिस्टर किङले उसलाई बोलाए । मिस्टर किङ उसको अन्तरवार्ता लिनेदिन जिएमको कोठामा पनि उपस्थित थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मिस्टर किङ ‘हाई अनिकेत, हाउ आर यू ?’ अनिकेतले पनि मन्द मुस्कानका साथ मिस्टर किगँसंग हात मिलाउंदै भन्यो ‘गुड आफ्टरनून सर, मी फाईन ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘ ह्वाट आर यू डुईगँ ईन दिस बैंक एण्ड ह्वाट आर यू फिल नाउ ?’ किगँले फेरि अनिकेतलाई सोधे । उसले सहज रुपमा जवाफ दियो ‘मी ईन लर्निगँ पिरियड सो लिटिल हेजिटेशन बट स्लोली आई फिल बेटर । आई इन्ज्वाई ईट । सर आई विल ट्राई टु माई बेस्ट । ’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसले पनि मौका पाएको बेलामा त्यो कुईरे हाकिमलाई सोधिहाल्यो ‘ ह्वाट आर यू फिल माई परफार्मेन्स?’ त्यो कुईरे हाकिमले आफ्नो निलो आँखा चम्काउंदै अनिकेततिर हेर्दै भन्यो ‘ योर परफार्मेन्स ईज भेरी गुड, वी आर स्याटिसफाईड, डू हार्ड वर्क ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
तिम्रो काम हाम्रो बैंकलाई चित्त बुझेको छ, यसैगरि मिहिनेतका साथ काम गर्दै गयौ भने छिट्टै प्रगति गर्ने छौ ।’ यत्तिकैमा त्यो कुईरे हाकिमले उसलाई सोध्यो ‘तिमीलाई ग्रेग्रोरिएन क्यालेण्डर भनेको थाहा छ ?’ अनिकेतले थाहा नभएको भावमा टाउको हल्लायो । हाकिमले बैंकको अङ्ग्रेजी क्यालेण्डरलाई देखाउंदै उसलाई भन्यो ‘गेग्रोरिएन क्यालेण्डर भनेको यही अग्रेंजी क्यालेण्डरलाई भन्छन् ।’ उ त्यो बैंकमा नयाँ भएकैले कुईरे हाकिमले उसलाई सोधेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसको कोठाका हाकिम फेरी विरामी परे, उनलाई के भएको हो अनिकेतलाई थाहा छैन ? उसले बैंको अन्य स्टाफबाट थाहा पायो निर्मल सर विरामी परेकाले अब आफ्नो विभागको काम उसले एक्लै हेर्नु पर्ने छ । आफ्नो काँधमा एक्कासी ठूलो जिम्मेवारी आइपरेकोमा उ एकछिन अकमकायो, ‘के गर्ने, कसरी गर्ने ?’ तर उसले यो मौकालाई हातबाट जान दिएन र यसलाई चुनौतीको रुपमा लियो । हाकिम एक महिनासम्म अफिस आउन सकेनन्, अनिलले यो एक महिनामा आफूलाई एकदमै सक्षमता र योग्यताका साथ प्रस्तुत ग¥यो । हाकिमको अनुपस्थितिमा उसले गरेको काम र दिएको जिम्मेवारीमा कुनै खोट लगाउने ठाउं नदेखिेपछि बैंक म्यानेजमेनटले निर्मल सरको अर्को विभागमा सरुवा गर्ने निर्णय गरयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब अनिकेत आफ्नो विभागमा एक्लो भएको छ, उ त्यो विभागको हाकिम सरह नै भईसक्यो । अनिकेतले अब अर्को जिम्मेवारी पाएको छ, आफले गरेको कामको सबै रिपोर्टिगँ त्यो खैरे हाकीमलाई गर्नु पर्ने । अनिकेतले त्यो विदेशी बैंकमा काम गरेकोपनि ३ महिना पुगिसकेको छ । यो ३ महिनामा उसले धेरै कुरा पाएको छ, तर धेरै कुरा गुमाएर । यो ३ महिनाको अवधिमा अनिललाई बैंकका सवै स्टाफले चिन्न थालेका छन । काम गर्दै र सिक्दै जाँदा उसले धेरै गल्ति पनि गरेको छ, आफ्नो गल्ति र कमजोरीको उसलाई सबै हेक्का छ । उसले जति गल्ति गरेपनि&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यो ३ महिनामा कहिल्यै विदा लिएन, बेलुका अबेरसम्म बसेर बैंकको काम सकेरै उ घर जान्छ । आफलाई दिएको जिम्मेवारी समय मै पूरा गर्न उ ज्यान दिएर लाग्छ । बैंकको कामा राति धेरै ढिलो भयो भने उसलाई अफिसको गाडीले घरसम्म पु¥याउँछ । बैंकका माथिको ओहदाका सवै हाकीमहरु अनिकेतको काम र उसको डेडिकेसनबाट खुशी छन । हाकिमहरु उसको कामबाट खुशी भएपनि सँगै काम गर्ने अन्य स्टाफहरुको आँखामा उ खट्किन थालेको छ । उनीहरुको आँखामा कहिलेकाँही आफुप्रति इष्र्या र कपटको कालो छाँया देखेर झस्किन्छ अनिकेत । तर राम्रो कामको परिणाम राम्रै आउंछ भन्ने सोच राख्ने अनिकेत अन्य स्टाफको ईष्र्याबाट पिरोलिनु भन्दा आफुलाई काममा ब्यस्त राख्नु नै उत्तम ठान्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब बैंकको कामको सिलसिलामा अनिकेतलाई पटक पटक नेपाल राष्ट्र वैंक जानु पर्ने भएको छ । उसको राष्ट्र बैंकसँगको अनुभव गुलियो भन्दा तितो नै बढी छ । राष्ट्र वैंकका स्टाफहरु उ र अन्य विदेशी वैंकका स्टाफहरु प्रति राम्रो धारणा राख्दैनन् । आफ्नो बैंकभन्दा यी विदेशी बैंकहरुमा तलब र अन्य सेवासुुविधा राम्रो भएकोमा उनीहरु भित्रभित्रै मुर्मुरिन्छन् । आफ भित्र रहेको ईष्र्यालाई यी राष्ट्र बैंकका कर्मचारीहरु बेला बेलामा विदेशी बैंकको काम र कर्मचारीप्रति ढिलासुस्ती र उदासिनता देखाएर निकाल्छन् । कुनै दिन सानो कुरामा चित्त वुझेन भने उनीहरु चेक फिर्ता पठाई दिन्छन । पाँच मिनेट मात्र राष्ट्र बैंक पुग्न ढिलो भयो भने पनि अनिकेतले चेक फिर्ता लिएर आउनु पर्छ । उनीहरुले अनिकेतको कुनै ढिलो भएको कारण र अनुरोध मान्दैनन् । चेक रित्तो फर्केर आउंदा आफ्नो बैंकका हाकिमहरुको गाली पनि खानु पर्थयो कहिलेकाँही ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
विदेशी वैंकका कर्मचारीले पाएको सुविधाप्रतिको इष्र्या र आक्रोश यसरी बेला बेलामा छताछुल्ल हुन्थ्यो सरकारी बैंकका स्टाफहरुबाट । मानिस जन्मजात ईष्र्याल प्राणी हो, उ नचाहँदा चाँहदै पनि आफ्नो जन्मजात स्वभावले ईष्र्या गरिरहेको हुन्छ । अरुले सोझो तरिकाले आफ्नो परिश्रम गरेर खाएको देखि नसहने मान्छेको स्वभाव देख्दा अनिकेतलाई रिस उठ्छ, तर उ लाचार थियो । यी सबै कुरा हेर्न र सोच्न बाहेक अरु के नै गर्न सक्थयो र उ ? भोली गएर उसमा पनि त्यो ईष्र्या र अहँकार न जन्मेला भन्न सकिन्न ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
कामको सिलसिलामा राष्ट्र वैंक गईरहँदा केही परिचित भई सकेका स्टाफहरु उसंग ब्यग्ँय गर्ने गर्छन ‘२० वर्ष सरकारी बैंकमा काम गरेर पनि हाम्रो हालत जस्ताको त्यस्तै छ, तिमी जस्ता हिजो जन्मेकाहरु गाडी चढेर हिडंने, तिमीहरुको हैसियत रातारात बढ्ने, हामी चाँही जहाँको त्यहँी ।’ विदेशी बैंकका सहायक तहका कर्मचारी पनि केही काम परेर आफ्नो वैंकबाट राष्ट्र वैकमा जादा पनि पजेरोमा चढेर जाने गर्छन । बैंकले नै गाडी सुविधा दिएको हुन्छ आफ्ना स्टाफहरुलाई । निजी क्षेत्रबाट खुलेका यी र अन्य यस्ता बैंकहरुबाट समाज नराम्ररी दुई भागमा चिरा पर्न थालेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सरकारी बैंक र अन्य सरकारी निकायमा जागिर खाएकाहरुलाई बिहान बेलकाको नून तेल टार्न पनि धौ धौ छ, उनीहरु साइकल चढेर अफिस आउंछन्, यिनका बच्चाहरु सरकारी र साधारण प्राइभेट स्कुलमा पढ्छन् । तर यी विदेशी बैंकका स्टाफहरुको भूईंमा खुट्टै छैन, उडी, उडी हिड्ंछन्, महँगो परफ्यूम दल्छन, हजारौ रुपैंया पर्ने चश्मा लगाउंछन्, महँगो रेष्टुरेण्टमा खाना खान्छन, सुट टाई लगाउंछन, छोराछोरीलाई विदेशमा वा स्वदेश मै पनि महँगो स्कुलमा पढाउंछन् । एउटा मुर्खले पनि ठाडै छट्याउन सक्ने यस्तो व्यक्ति, व्यक्ति वीचको फरकपनलाई समाजमा सबैले स्पष्ट रुपमा देख्दै र भोग्दै गरेका छन् । अनि कसरी ती सरकारी जागिरे र राष्ट्र बैंकका स्टाफहरुले यो सबै कुरालाई सहज ढंगले स्वीकार गर्ने ? आखिर उनीहरु पनि यही समाजमा जन्मेका हुन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
राष्ट्र बैंकका स्टाफहरु आफ्नो कुण्ठा यी विदेशी बैंकका स्टाफमाथि बेलाबेलामा पोख्ने गर्छन् । उनीह झर्केर बोल्ने, काम बेलामा पूरा नगर्ने, नटेर्ने रुखो ब्यवहार गर्छन । तर, त्यही निजि र विदेशी बैंकको स्टाफले गर्ने व्यवहार नितान्त फरक हुन्छ । उनीहरु मिठो बोल्छन, नरम रुपमा प्रस्तुत हुन्छन, नबुझेको कुरा बारम्बार बताउंदा पनि झर्किदैनन् । सहयोगको लागि जहिले पनि तयार भएर बस्छन् । यदि सरकारी बैंकका स्टाफहरुको पनि तलब र सेवा सुविधा बढाईन्थयो भने उनीहरुको ब्यवहार र स्वभावमा पनि रातारात परिवर्तन आउंथ्यो होला ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आखिर मानिसको स्वभावको मापदण्ड पैसा र पद नै रहेछ । पैसाले समाजमा उसको प्रतिष्ढा बढाउंछ । उसले लगाएको लुगाको रगँ र डिजाईन भन्दा त्यसको मूल्यले महत्व पाउनु भनेको मान्छे आफै एउटा बस्तुको रुपमा बजारमा बिक्रीकालागि बस्नु हो, अनिकेतको विचारमा । बैंकको जागिरले उसलाई बढी यस्ता कुरा सोच्ने बनाएको छ । एसी भएको गाडीमा कामले बैंकबाट आहोर दोहोर गर्दा बाहिर सडकमा हिंडने मान्छेहरुसंग उ अब छुट्टिन थालेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेत बैंकमा आफ्नो कुरा धक फुकाएर भन्न सक्ने भएको छ, आफुलाई परेको समस्या उ अन्य स्टाफसंग कहिलेकाँही शेयर पनि गर्न थालेको छ । बैंकको जिम्मेवारी र हाकिमहरुको उ प्रतिको बिश्वासले उसको आत्मबिश्वास अब पहिलेको तुलनामा धेरै बढेको छ । राष्ट्र बैंक जाँदा आउंदा उसले अन्य वैंकका स्टाफहरुलाई पनि चिन्न थालेको छ । उसका पनि अब नयाँ केटा र केटी साथीहरु बन्न थालेका छन् । ती साथीहरुसंग उ हरेक विषयमा निर्धक्क भएर कुरा गर्छ, कुममा कुम जोडेर ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतलाई काठमाण्डको अझ त्यो विदेशी बैंकको हावाले अब राम्रैसंग छोईसकेको छ । यहाँ कुनै कुरा वा काम लुकाएर गर्नु पर्ने कारण पनि छैन, कसैले कसैको चियोचर्चो गर्दैनन् त्यसैले यहाँ कसैलाई कसैको बवाल मतलब छैन । उ पनि यी सबै कुरा ध्यान दिएर हेर्दैछ र सिक्दैछ । यस्ता ठूूला र विदेशी वैंकमा काम गर्दा सिकेको व्यवहार कहाँ र कुन ठाउँमा कहिले काम लाग्छ कसैले भन्न सक्दैन । बैंकमा सिकेका सवै कुरा राम्रो नै हुन्छ भन्ने पनि छैन । धन्न उ अहिलेसम्म गतल संगत र ब्यवहारबाट बचेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसले यो विदेशी बैंकमा काम गरेको ६ महिना पुग्नै आँटेको थियो । अफिसले नै आयोजना गरेको एउटा तालिममा दोस्रो भएपछि अनिकेतको जागिर त्यो बैंकमा अब स्थायी भएको छ । अब उ ढुक्क भयो, पहिलाको जागिर छोडेर यहाँ आउंदा स्थायी नभएसम्म उसलाई कहिलेकाँही डर लाग्दथ्यो । बैंकमा आफ्नो जागिर स्थायी भएको कुरा परिवारलाई सुनाउंदा सवै खुशीले सरबोर भए । अब उसको तलव पनि बढ्यो, महिनाको ३,००० रुपैंया उसले तलबको रुपमा पाउने भएको छ । त्यसवेला नेपालमा शाखा अधिकृतको तवल १ हजार ४ सय २० रुपैयाँ थियो । अनिलको तलव शाखा अधिकृतको भन्दा दोव्वर भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आज अनिकेत खुशी छ, आज उसलाई पनि खुशी र सन्तुष्टि बढेको तलबको रुपमा प्राप्त भएको छ । जागिरबाट सन्तुष्टि पाउने आधार आखिर तलब र सेवासुविधा नै रहेछ, उ पल्टिएर मनमनै सोच्दैछ । पलगँमा संगै सुतेकि सानी छोरी तिर पुलुक्क हेर्छ र छोरीको गालामा मायाले मुसार्छ । छोरीको भविष्य उज्जवल हनेमा अब उ आश्वस्त भएको छ । उसले मनमनै निर्कयौल गरयो ‘पैसा नै सबै सुख र सन्तुष्टिको आधार रहेछ ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब श्रीमतीका कतिपय ईच्छाहरु जो उसले पूरा गर्न सकेको थिएन अब पूूरा हुने भएको छ । उसकि श्रीमतीलाई पनि गहनाले छपक्क छोपिने, श्रीमानसंग मस्त भएर निस्फिक्री घुम्ने, होटलमा गएर मिठो मिठो खाने रहर त थियो नै । अब ती सबै रहरहरु उसले पूरा गर्ने छ । बुवा आमाको तीर्थब्रत गर्ने ईच्छा पनि अब उसको बढ्दै जाने तलबले पूरा गर्नेमा उ ढुुक्क भएको छ । ‘राष्ट्र बैंकले छाप्ने त्यो कागजका नोटहरु त साँच्ची कै शक्तिशाली पो रहेछन् । यी कागजका नोटहरु जति बढी मानिसको अधिकारमा आउंछ, उसको पद, प्रतिष्ठा र पावर बढदै जाँदो रहेछ, त्यसैले राजा यति शक्तिशाली र ठूला भएका होलान् ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसको त्यो विदेशी बैंकमा जागिर स्थायी हुनुका साथै तलब पनि बढेको थाहा पाएर अनिकेतका बुवा गदगद भएकाछन् । बुवालाई जागिर स्थायी नहुन्जेल मनमा शँका थियो ‘कतै बैंकबाट हटाई दिएमा छोराले के गर्ला, कसरी परिवार पालला?’ हुंदाखांदाको सरकारी जागिर छाडेर विदेशी बैंकको लोभमा छोरा त्यहाँ गएकोमा असन्तुष्ट देखिएका अनिकेतका बुवाले बल्ल सन्तोषको सांस फेरे ।‘अब भने छोराको जीवनले काँचुली फेर्ला जस्तो छ?’उनले मनमनै भगवानलाई सम्झे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब उसको गाउं र समाजले पनि अनिकेतले संधै एकाविहान टाईसुट लगाएर धापिदै अफिस जानुको कारण थाहा पाइसकेको छ । अब अनिकेतलाई पनि टाईसुट लगाएर हिडं्न लाज लाग्दैन । उ निर्धक्कसँग सुट लगाएर हिड्न थालेको छ, बरु कहिलेकाँही टाईको गाँठो मिलाउन अलि अप्ठयारो हुन्छ उसलाई । टाईको गाँठो पार्दै गर्दा उसले सोच्यो बैंकमा टाई लगाउनमा यती जोड किन दिईन्छ होला ? घाँटीसम्म टिमिक्क गाँठो पारेर लगाइएको टाईले कहिलेकाँही सांस फेर्न पनि गारहो हन्छ । उ कल्पना गर्छ टाई त्यो पासो हो जसलाई घाँटीमा लगाएर रुख जस्तो थुुप्रै हाँगाविगाँ भएको बैंकमा झुण्डिन हजारौं मान्छे त्यहाँ जाने गर्छन् । आफ्नो योग्यता, अनुभव र समय सबै बैंकलाई दिनपर्ने र त्यसको बदलामा त्यहाँको सबै समस्या र स्ट्रेसलाई आफ्नो थाप्लोमा बोक्नुपर्ने । यो त गजबैको आत्महत्या भयो बा १११११ आफ्नो उटपटयागँ सोचाईप्रति उ मनमनै हाँस्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब अनिकेत काममा साँच्चीकै रमाउन थालेको छ । अर्को शब्दमा भन्ने हो भने उ बैंकको फरक संसार र त्यहाँको रगँमा रगिँसकेको छ । अब पार्टीमा जान, साथीभाइसंग मोजमस्ती गर्न मा अनिकेत कजुंसी गर्दैन । अब कजुंसी किन र कसकोलागि गर्ने । जब बैंकले उसको भविष्य सुनिश्चित र सुरक्षित गरिदिएको छ । अब त उ कामको समयमा गम्भीर भएर काममा मात्र ध्यान दिन्छ र बाँकी र फुर्सदको समयमा उ आफ्नो कल्पनाको उडानलाई वास्तविकताको चोगा पहिरयाउन तिर लाग्छ । अब उ आफना थोत्रा सपनालाई प्नि बहुमूल्य बनाउनमा तल्लीन छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
समाज र परिवारमा अनिकेतको हैसियत हवात्त बढेको उसले आफै अनुभव गरेको छ । समयले उसको पनि आडम्बर बढाई दिएको छ । हिजो वैंकमा म्यानेजर भएकोमा धाक लगाउंदै आडम्वरपूर्ण ब्यवहार गर्नेहरु अहिले उसलाई आफै वोलाउन आउँछन, साथी जस्तो बराबरको ब्यवहार गर्छन । अनिकेत वैंक म्यानेजर भइ नसके पनि विदेशको ठूलो र महत्वपूर्ण बैंकमा काम गर्छ, उसका वरिपरि घुम्नेहरु यसलाई ठूलो उपलब्धि मान्छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यहाँ सफल र ठूलो त्यसैलाई मानिन्छ जसले महँगो सुटबुट लगाएको छ, ब्राण्डेड परफ्यूम छर्केको छ, सुनौलो फ्रेमको चश्मा लगाएको छ । बद्लिएको समय र समाजको उ प्रतिको हेराईमा आएको परिवर्तनले अनिकेतमा पनि नजांनिदो किसिमले घमण्ड र आडम्बर बढ्न थालेको छ । शक्ति, सम्पति र पदले मानिसमा दबेर रहेको ईष्र्या र घमण्डलाई सतहमा ल्याई दिन्छ । यसबाट मान्छेको वास्तविक रुप र चरित्र छताछुल्ल हुन पुग्छ । किन र के को लागि गर्ने यो पश्न हजारौं वर्षदेखि अनुतरित छ १११&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक वर्ष अघिसम्म साइकल पनि किन्ने हैसियत थिएन अनिकेतको । तर आज एक वर्षपछि उ मोटरसाईकल किन्ने अवस्था सम्म आईपगेको छ । मोटरसाइकल किन्नका लागि बैंकले अत्यन्त कम ब्याजमा लोन दिन्छ । पाँच वर्षसम्ममा लोन तिरे हुने भएकोले उसले बाईक किन्ने निर्णय गरयो । उसले बाईक किन्ने निर्णय गर्दा त्योबेला उसको सिङ्गो गाउमा दुईओटा मात्र बाईक थियो, अब उसको समेत गाउंभरिमा तीनवटा बाईक हुने भयो । अफिसबाट लिएको लोनले अनिकेतले आरएक्स १०० सिसीको बाईक किन्यो । उसले बाईक किनेको दिन घरमा दशंैको झैं रौनक छाएको थियो । घरमा बच्चा जन्मिदां वा कुनै नयाँ सदस्यको आगमन हुंदा जुन खुशी र रमाईलो हुन्छ आज ठीक त्यस्तै भईरहेको थियो अनिकेतको त्यो सानो घरमा ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब अनिकेत विदेशी वैकको कर्मचारी मात्र रहेन । गाउकै प्रतिष्ठित र सम्मानित व्यक्ति पनि भएको छ । समाजले मान्ने प्रतिष्ठा भनेको धनले दिएको प्रतिष्ठा हो । को सँग मोटरसाइकल छ ? कसले राम्रो र महँगो घडी लगाउँछ ? कसको घरमा क्यासेट प्लेयर छ ? कसको घरमा रङ्गीन टेलिभिजन छ ? त्यसले समाजमा उसको प्रतिष्ठाको स्तर निर्धारण गर्दछ । अनिकेतको घरमा सामाजिक प्रतिष्ठा बढ्ने र मानसम्मान दिलाउने सबै सामानहरु विराजमान भईसकेका छन् परिवारमा खशी थपिएको थियो । पद र प्रतिष्ठा बढ्नुका साथै थपिएका भौतिक सुविधाका सामानहरुले घर परिवारको खुशीमा बढोत्तरी गरेको छ । प्राकृतक रुपमा खुशी हुनकालागि पनि यी भौतिक र कृत्रिम वस्तुहरुको सहारा लिनु पर्ने ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
गाउंमा कनै पनि समस्या परे अनिकेतलाई नै सल्लाह र समाधानकालागि डाकिन्छ । कुनै शुभकार्यमा उसलाई प्रमुख रुपमा बोलाईन्छ र उसको उपस्थिितिलाई अत्यन्त शुभ मान्न थालेकाछन उसका गाउंलेले । अनिकेतको घरमा कसैलाई अलिकता विसञ्चो हुने वित्तिकै गाउंलेहरु सहयोग र सहानुभुतिकालागि तत्पर हुन्छन् । अनिकेतले बुझिसकेको छ यो सम्मान, यो माया त्यो विदेशी बैंकमा कमाएको पैसा र त्यहाँबाट आर्जन गरेको प्रतिष्ठाले हो । उसले हिजोका ती दिनहरुलाई बिर्सेको छैन जब यिनै गाउंलेहरु उसलाई भुसुना बराबर गन्थेनन् । तर आज समय र परिस्थिति बदलिएको छ । आज गाउंमा हुने हरेक कार्यमा उसलाई सहभागि गराईन्छ । बिहा, ब्रतबन्ध वा अन्य कुनै उपहार दिने समारोहमा उबाट महँगो उपहार र पैसाको सहयोगको अपेक्षा गरिन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले मोटरसाइकल त किन्यो तर लाइसेन्स उसले बनाउन सकेको थिएन । एक दिन बैंककै साथीले २ हजार ५ सय रुपैंया दिए घरमै लाइसेन्स बनाएर ल्याईदिने जानकारी दियो । यो अनिकेतको झण्डै एक महिनाको तलव बराबर थियो । त्यहाँ गएर परीक्षा दिने, ट्रायल दिने झण्झट गर्नुभन्दा त्यति पैसा दिएर घरमै लाईसेन्स आउंछ भने किन टेन्शन लिने ? उसले मनमनै सोच्यो उ विदेशी वैंकको प्रतिष्ठित कर्मचारी भईसक्यो, सबैले उसलाई चिन्छन । बैंकको काम छाडेर अब कहाँ लाईसेन्सकोलागि ट्रायल दिएर बस्ने ? उसले सबै कोणबाट वस्तुस्थिति विचार ग¥यो र लाइसेन्सको लागि पैसा दियो । अनिकेतमा पनि नजाँनिदो किसिमले पैसाको रवाफ देखिन थालेको छ । उ पनि पद र प्रतिष्ठाको मातमा चुर्लुम्म डुब्न थालेको उसको नजिक बस्नेले बिस्तारै महसुस गर्दैछन् । आखिर उ पनि त त्यही हाडमासुले बनेको मान्छे हो ? छेपारो जस्तो रंग बद्लिने समाजमा भिज्नु परेपछि कति दिनसम्म कोही ओभानो रहन सक्छ र ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दुईदिन पछि उसको घरमै लाइसेन्स आइपुग्यो । त्यो लाइसेन्स नक्कली हो कि भन्ने शंका लागे पनि उसले निडर भएर त्यही लाइसेन्स चलायो । उसलाई कही समस्या भएन् । पछि नविकरण गराउँन जादाँ पनि कहँी कतै कुनै झमेला न भएपछि उ मनमनै निश्चित भयो कि लाइसेन्स सक्कली नै रहेछ । उसको पैसा यसै पानीमा गएन नत्र पछुताउनु पर्थयो । अनिकेतले त्यो बाईकबाट अर्को नयाँ स्टाईलको बाईक किन्यो त्यसपछि कार पनि किन्यो तर सवारी चालक अनुमतिपत्र चाँही त्यही छ अहिलेसम्म उसको पकेटमा । बाईक किनेपछि उसका सपनाहरुले उडने पखेटा पाए जस्तै भएको छ । जुन सपना हिजो बस वा ट्रली बसमा यात्रा गर्ला उसले देखेको थियो तर पूरा हुन सकेको थिएन आज सबै पूरा हुंदैछन् । सपना हेरेर मात्र पनि हुंदो रहेनछ, त्यसलाई मिलौ लामो यात्रा गरेर सफलताको ढोकासम्म डोर्याउन एउटा सवारी पनि चांहिदो रहेछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बाईक किनेदेखि उसको जीवनमा ठूलै हलचल आएको छ, उसको जीवनशैली फेरिएको छ आइतवारदेखि शुक्रवारसम्म यही बाईक चढेर अफिस जाने, त्यहाँ आफ्नो गिद्धी र ज्यान घोटेर काम गर्ने । तर शनिवार भने आफना ६ दिनसम्म थाति रहेका ईच्छाहरुलाई एक, एक गरेर पूरा गर्ने । सानी छोरी अघिल्तिर र श्रीमतीलाई बाईकको पछि राखेर, शानदार चश्मा लगाएर घुम्न जाने, सिनेमा हेर्ने, किनमेल गर्ने र आईसक्रिम खाने अनिकेतको सप्ताहान्तको रुटिङ बन्दै गएको छ । उ कहिलेकाँही तटस्थ भएर आफु र संसारलाई हेर्दछ, हिजो उ के थियो, आज के भईसकेको छ र भोलि अझ के हुनेछ ? उ मान्छे त्ही हो, तर विचार र ब्यवहारमा कति धेरै परिवर्तन आईसकेछ, आफुभित्र भईरहेको मनेवैज्ञानिक बदलावलाई उसले रोक्न न खोजेको हैन, तर बाहिरको गतिशील संसार र भौतिकवाद र अस्तित्ववादको लडाँईंमा पिसिंदै गएको उ जस्तो मान्छेको ल्याकत नै कति छ र? उ एउटा बच्चा झैं आश्चर्य मान्दै संसारलाई हेर्देछ ‘कति विचित्र र परिवर्तनशिल छ यो संसार ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
समय पखेटा लगाएर चरा झैं उडिरहेको छ । दिन र रातको सेरोफेरोमा यो संसार अटाएको छ । एक दिन दिउसो अनिकेत बैंकको काममा निक्कै ब्यस्त थियो । बैंककै अर्को स्टाफ उमगँले उसलाई ईशारा गरेर छतमा बोलायो । उमगँ वेला वेलामा छतमा चुरोट पिउन गइरहन्थ्यो । अनिकेत र उमगँ अफिसमा मिल्ने साथी पनि हुन् । प्रविण चुरोट पिउथ्यो तर अनिकेतलाई यसको अम्मल कहिल्यै मन परेन । दुबै जना छतमा गए । त्यो दिन छतमा जादा अनिकेतले एउटा अचम्भको कुरा देख्यो जुन उसले अहिलेसम्म कहिल्यै देखेको थिएन । छतमा केटीहरु पनि मजाले चुरोटको सर्को तान्दै थिए । उसले आफ्नो गाउंका र बाटामा जाँदा आउंदा अधबैंसे र अशिक्षित महिलालाइ चुरोट पिएको देख्थयो तर शहरका सभ्रान्त र शिक्षित परिवारका युवतीहरु पनि केटाको कुममा टेकेर धंूवा उडाउंदै गरेको देख्आ उसलाई संसारको आठौं आश्चर्य देखेजस्तो भयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
छतमा चुरोट पिई रहेका ७ जनामध्ये ४ जना केटीहरु थिए, ती सवै चुरोटको धुवाँमा रङ मगिएका थिए । उसलाई शहरमा यस्तो पनि हुंदो रहेछ भन्ने पहिलो नराम्रो झट्का लाग्यो । कसैलाई कसैको लाज डर छैन, सबै धक फुकाएर जिन्दगीको मजा लिदैंछन् । जिन्दगी आखिर के रहेछ, मिहिनेत गरेर कमाएको पैसा यसरी फजुलमा उडाउने???? जीवनको एउटा पाटोलाई आज उसले छर्लगँ देख्यो । आत्मनिर्भर हुनुको अर्थ कनपर्दो गर्न पाउने अधिकारको रुपमा उनीहरुले बुझेको देख्दा अनिकेतलाई उदेक लाग्यो । केही गरी उसको आमाबुवाले यो दृश्य देख्नु भएभनि उ र उसको बैंको बारेमा के भन्नु हुन्छ होला ? सोचेरै उसलाई पसिना आउन थाल्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अफिसमा अनिकेतका दिनहरु कमका साथसाथ रमाइलो गर्दै बितिरहेको थियो । अब उ कुनै कुरामा आश्चर्य प्रकट गर्दैन, उसलाई अब सबै कुरा सामान्य लाग्न थालेको छ । ‘टेक ईट ईजी’को थ्यौरीलाई अब उसले आफ्नो जीवनमा पूर्णरुपमा अपनाई सकेको छ । बैंकमा एक दिन एउटा सूचना दिईयो, ‘बैंकले आयोजना गरेको पिकनिकमा सबैले अनिवार्य रुपमा उपस्थित हुनु पर्ने । त्यो पिकनिकमा बैंकका स्टाफले श्रीमान वा श्रीमती लिएर आउन सक्ने जानकारी पनि दिईयो ।’ अब अनिकेतले बल्ल बैंकको स्टाफहरुसंग आफ्नी श्रीमतीलाई चिनाउने मौका पायो । संधै घरधन्दामा रमाउने उसकि श्रीमतीले पनि अब बाहिरको संसार हेर्न पाउने भई । उसले पनि बैंक र त्यहाँ काम गर्ने मानिसहरुको ब्यवहार र चरित्रलाई नजिकबाट नियाल्न पाउने छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले श्रीमतीलाई पिकनिकको लागि राम्रोसंग तयारी गर्न अरहायो । उसको लागि पनि अफिसको पिकनिक फरक र अत्यन्त नयाँ अनुभव भयो संधैका लागि । कलेज पढ्दा गएको पिकनिक र बैंकको पिकनिकमा आकाश जमिनको अन्तर रहेको उसले बल्ल थाहा पायो । बैंकको पिकनिकमा पैसाको खालो नै बगाइएको थियो, त्यहाँ मनपर्दो पिउन र गर्न छुट दिइएको थियो । उसले कलेजका साथीहरुसंग गएको पिकनिका आफै पकाएर खाने गरिन्थयो, त्यो पिकनिकमा केटाहरु कम्मर मर्काई मर्काई नाच्थे पनि । तर बैंकको पिकनिकमा आफुले केही काम नगर्नु पर्ने, बैंकले भाडामा ल्याएको कुकहरुले खाना पकाउंने र बाँकी अरुहरुले गीत गाउने, नाच्ने र जोक्स सुनाएर रमाईलो गर्ने काम मात्र गर्नु पर्ने रहेछ । तर अफिसको पिकनिक कलेजको भन्दा नितान्त फरक हुंदो रहेछ । अनिकेतले पहिलो पल्ट त्यही पिकनिकमा ससेज देखेको थियो, डल्लो पारेर काटेर फ्राई गरिएको मासुको टुक्रोलाई ससेज भनिदो रहेछ बल्ल उसले थाहा पायो । बैंकबाट गएको त्यो पिकनिकका दृश्यहरु उसको मानसपटलमा अहिले पनि हिजोको घटना जस्तैै ताजा छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
पिकनिकमा केटाले आफ्नो गर्लफेण्ड, केटीले आफ्नो व्वाईफ्रेण्ड लिएर आउने छुट थियो । उनीहरु एक आपसमा अङ्गालो हालेर मात्तिदैं हिडेंको देख्नु अनिकेतको कल्पनाभन्दा वाहिरको कुरा थियो । गाउंले परिवेशको परम्परागत वातावरणमा हुर्केको अनिकेतलाई केटाकेटीले एक आपसमा हात समातेर हिंडनु पनि ठूलो कुरा थियो । तर यहाँ त एक आपसमा टाँसिएर, म्वाईं खादैं सिनेमाको जस्तै दृश्यलाई यथार्थ बनाउन खोजिदैंछ । न यहाँ कसैको कपडा ठेवानमा थियो न उनीहरु होशमा नै थिए । लाग्थ्यो यौवन र मस्ति यी बैंकका स्टाफलाई मात्र चढेको छ । उ हुर्के बढेको समाजले यो सबै दखे भनि के सोच्ला ? के मानिस साँच्चीकै आधुनिक भएका हुन वा छाडा भएका हुन उसलाई छुट्याउन गारहो भईरहेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जुन सम्बन्ध कोठाभित्र दुई व्यक्ति बीचको निजि क्षणको गोप्य रुपमा रहनु पर्ने हो त्यो यसरी सबैका सामु आधुनिकताको नाममा उदागोँ हुन सक्छ भन्ने अनिकेतलाई थाहा थिएन । त्यो पिकनिकले उसलाई समाज उदार बन्दै गईरहेको संकेत दिएको थियो । प्रेमपत्र आदानप्रदान गरेर प्रेमको मौन अभिव्यक्ति दिने समय भन्दा निक्कै पर यहाँको समाज छ । यिनीहरुलाई एकअर्काको गाला मुसार्नु र म्वाई खानुमा नै प्रेमको अस्तित्व टिकेको छ भन्ने लाग्छ । अफिसको छतमा चुरोटको धुवामा रङ्गीएका ती केटीहरु पिननिकमा पनि रक्सीको नसामा धुत भएर लडेका थिए । उनीहरु कति होसमा थिए, कति होसमा थिएनन् । को केटा, को केटी कसैलाई मतलव थिएन । रक्सीमा मस्त भएर हात समाउदै, जानी जानी जीउको स्पर्श गर्दै उनीहरु नाचिरहेका थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यत्तिकैमा एकजोडी केटा र केटी झाडी पछाडीबाट फुत्त निस्क्यो । ती दुवैले लगाएका कपडाहरु ठाँउमा थिएनन, कपाल उडेका देखिन्थे, त्यो दृश्यलाई उनीहरु बीचको सम्बन्धलाई प्रष्टसंग बताई रहेको थियो । ती दुबैलाई सवैले जिस्काउन थाले, तर उनीहरुलाई यसको केही मतलब थिएन । उनीहरुले त्यही गरेकाथिए जुन आदम र ईभले हजारौं वर्ष अगाडि गरेका थिए । उनीहरुको बुझाईमा प्रेम भएपछि यो सबै कुरा गर्न पाउनु आफ्नो अधिकार नै हो । पहिलो पल्ट जीवनमा यस्तो स्वच्छन्दतालाई आँखा अगाडि हेर्न पाउंदा उ ताज्जुबमा परेको थियो । अनिकेतकि श्रीमतीले पनि आँखामा चरम उत्सुकताको भाव ल्याएर यसरी हेरि रहेकि थिईन जसरी कसैले कुनै हरर फिल्म हेर्छ । अनिकेतलाई श्रीमतीको अगाडि लाज लागेर आयो, आफ्नो पछाडि श्रीमानले पनि यही गर्दा हुन कि ? भन्ने शँका श्रीमतीको मनमा उठ्न के बेर ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले बुझ्यो यहाँ जे गरे पनि चल्दो रहेछ, यो विदेशी बैंक नामले मात्र होईन काम र ब्यवहारले पनि विदेशी नै भएको, यहाँको कल्चरलाई नबुझको वा बुझेर पनि छाडापन लाद्न खोजेको जस्तो देखिन्थ्यो । खल्तिमा टन्न पैसा भएपछि, कुनैप्रकारको चिन्ता र दुख नभएपछि मानिसहरु यसरी नै बरालिने रहेछन् । बैंकमा केटा र केटी बीच बैंकमा चेक साटेर पैसा लिएजस्तो भौतिक माया साटासाट भईरहेको थियो । जेसुकै गरे पनि अफिसका हाकिम, साथीहरु, सिनियर, जुनियर कसैलाई बवाल मतलव थिएन । त्यहाँ स्वच्छन्दता र स्वतन्त्रताले सीमा नाघिसकेको थियो । आफ्नो जीवन आफ्नो तरिकाले बाच्न पाउँनुपर्छ भन्ने उपभोगवादी तर्कले गाँजेको थियो सबैलाई । तर अनिकेतलाई यी सवै कुराहरुसंग आफुलाई एकाकार गर्न गारहो भईरहेको छ । यस्ता दृश्यहरुलाई पचाउने स्विकृति उसले आत्माले उसलाई दिरहेको छैन । आखिर अनिकेत पनि मान्छे हो, यस्ता दृश्यहरु ह्ेर्ने बानी परेपछि स्वत समय अनुसार आफुलाई ढाल्ने नै छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यो बैकँमा सबै एक अर्कालाई तिमी भनेर बोलाउंछन्, विदेशी बैंक भएकोले अग्रेंजीमा टयाँउ, टयाँउ गर्ने यी बैंकका स्टाफहरु अग्रेंजीको यू लाई नेपालीमा ढालेर त्यसै गरेर सबैलाई सम्बोधन गर्छन । अनिलले यो भन्दा पहिले काम गरेको सरकारी अफिसमा कसैलाई पनि तिमी भनेर बोलाउंथेन, त्यहाँ उ कनिष्ठ कर्मचारी भएकोले पनि कसैलाई पनि तिमी भने बोलाउनु हरुलाई अपमान गरया झैं हुन्थयो । कलेजमा पनि मिल्ने साथीहरुलाई मात्र उसले तिमी भनेर बोलाउने गर्दथ्यो । तर, अव यो विदेशी बैंकले सिकाएको धेरै कुरा मध्ये अरुलाई तिमी भनेर सम्बोधन गर्नु पनि हो । अनिकेतलाई पनि बैंकमा सवैले तिमी भनेर वोलाउँछन । उसले पनि सवैलाई तिमी नै भनेर वोलाउँछ । यो विदेशी बैंक नै तिमीमय भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बैंकमा अनिकेतको अर्को मिल्ने साथी हो द्रवित । द्रवित अविवाहित केटो हो, नाम अनुसार नै उ केटीहरुको दुखबाट छिटै पग्लिन्छ । द्रवित समय अनुसार चलाख पनि छ, काममा तेज छ उसलाई कसरी के भनेर केटीलाई रिझाउनु पर्छ राम्रोसंग थाहा छ । केतीसंग अत्यन्त नरम ब्यवहार गर्ने द्रवितको ब्यवहार अरुसंग भने अत्यन्तै खरो छ । त्यही भएर उसलाई सवैले मन पराउदैनन्, केटीहरु उ प्रति हुरुक्क छन तर बाँकी अन्यलाई उसको खरो ब्यवहार अख्रिने गरेको छ । द्रवित काठमाण्डु मै जन्मे हुर्केको केटो हो, उ खरो छ तर जे बोल्दछ एकदमै सही बोल्दछ । साँचो बोल्ने लाई कमैले मात्र मन पराउँछन, अनिकेत र दवितले यो बैंकमा सँगसँगै काम शुरु गरेका हुन । दुवैको धेरैजसो कुरा मिल्छ । लञ्च पनि उनीहरु संगसँगै खान्छन् । द्रवितका वुवा सरकारी हाकिम हुन्, उसको घरमा कुनै कुराको अभाव छैन सम्पन्नतामा हुर्केको दवितलाई पैसाको मोल थाहा छैन् । उसलाई वुवाले बाईक किनेर दिएका छन्, उ बाईकमा गर्लफ्रेन्डलाई राखेर काठमाण्डुका सबै चोक र गल्ली घमाई सकेको छ । द्रवितले जिन्दगीको भरपूर मजा लिएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बैंकमा एउटी नयाँ केटीले काम गर्न सुरु गरेकि छ । विशाखा नाम गरेकि ती केटी काली भएपनि राम्री र हिस्सी परेकिछन् । विशाखाको सवैलाई मोहित पार्न सक्ने रुप र जिउडाल छ । लामो कपाल, एकहोरो शरीर, सुन्दर अनुहार । त्यसमाथि सुनमा सगन्ध जस्तो मिठो वोलिचाली । उनको आवाज अत्यन्तै मिठो छ, सुनिरहुं जस्तो । विशाखा बैंकमा काम गर्न आएको केही दिनमै द्रवितसंग उनको मित्रता झाँगिसकेको छ । द्रवित विशाखालाई मन पराउँथ्यो भने विशाखा पनि उ भनेपछि भुतुक्कै हुन्थि । जीवनमा कसरी बाँच्ने यसलाई कुन दिशातर्फ लग्ने कुरामा दुवैको बिचार मिल्थ्यो । उनीहरु दुबै निकै चतुर भएकाले एकअर्कालाई आफ्नो स्वार्थकालाथि प्रयोग गरी रहन्थे । उनीहरुको सम्बँध नजिकबाट झन अत्यन्त नजिकमा बदलिएको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
विशाखा किर्तिपुरमा आफ्नी दिदीसंग त्रिभुवन विश्वविद्यालयको होस्टलमा बस्थिन । अफिसको गाडीले विशाखालाई ल्याउने पु¥याउने गर्ने भएता पनि द्रवित विशाखालाई लिन हरेक दिन किर्तिपुर पुग्थ्यो । विशाखाालाई आफैले ल्याउने र पु¥याउने अघोषित डयूटी आफैले रोजेको थियो उसले । विशाखा पनि उसको यो अघोषित डयूटीबाट सारहै खुशी भएकि थिई । विशाखाको सपिङ जाने रहर द्रवितले समय, समयमा पूरा गरिदिन्थ्यो । अनिकेतसंग एक्लै भएको बेला द्रवित शानले ‘भन्थ्यो विशाखा तनमनले सम्पूर्ण रुपमा मेरी भइसकेकी छ ।’ उनीहरु मानसिक रुपमा मात्र नभएर शारीरिक रुपमा पनि अत्यन्त नजिक आइसकेका थिए, अब उनीहरुको बीचमा झिनो पर्दा पनि बाँकी थिएन । अफिसको कामको सिलसिलमा मुम्वई गएको बेला पनि द्रवित अनिकेतलाई फोन गरेर विशाखाको हालखवर सोध्ने गर्दथ्थ्यो, उ विशाखा बिना जीवनको कल्पना पनि गर्न चाहन्थेन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
विशाखाले द्रवितलाई मुम्बई फोन गरेर आफू उ बाट प्रैगनेन्ट भएको बताएकी थिई । अनेक जतन र प्रिकशन लिदां पनि विशाखा प्रैगनेन्ट भएकोमा उ खिन्न थियो । यो कुरा थाहा पाएर उसलाई के गर्नु र कसो गर्नु भएपनि उसले आफ्नो मनको त्यो भाव विशाखामा जाहेर गरेन र भन्यो ‘केही छैन, म फर्केपछि यो समस्याको हल निकालुंला, अहिलेलाई तिमी यो कुराको चिन्ता नगर्नु । ’ तर काठमाण्डु फर्केपछि उसले फेरी यस्तो कुरा दोहोरयाएर कहिल्यै सुन्नु परेन । सायद विशाखाले तर्साउनको लागि उसलाई झुटो भनेकी थिई । द्रवित काठमाण्डु फर्के पछि दुबैको कुरा मिलेन, खटपट शुरु भयो उनीहरुको बीचमा । दुवैको बीच अब प्रेमालापको साटो अब झगडाको आलाप बज्न थाल्यो । दुबैको मिलेको सुर एक्कासी बेसुर र कर्कश सुनिन थाल्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
द्रवित र विशाखा बीचको सम्वन्ध संधैकालागि नजुट्ने गरी टुट्यो । वुवाआमाले खोजिदिएको एउटी राम्री केटीसँग द्रवितले विवाह गरयो । उता विशाखाले भने आफ्नै दिदीको व्वाईफ्रेण्डलाई जालमा पारी र पछि उसैसंग विवाह पनि गरी । अब दुबै आआफ्नो श्रीमान र श्रीमतीसँग खुशी साथ जीवन बिताउन शुरु गरेकाछन । विवाह गरेर पनि द्रवितको चालचलनमा कुनै परिवर्तन आउन सकेको छैन उ अहिलेपनि कुनै सुन्दर अनुहार बैंकमा प्रवेश गर्दा त्यसलाई कसरी हात पार्ने यो सोच्नमा नै तल्लीन हुन थाल्थ्यो । उ बैंकको काममा अब्बल थियो, दिएको काम ईमानदारी र लगनले गर्दथ्यो, काममा खोट लगाउने कुनै ठाउँ थिएन । तर अन्य केटीहरु संगको सम्वन्धको वारेमा उ धेरै नै उदार थियो, यति उदार थियो उ केटीहरुप्रति कि कहिलेकाँही अचम्भ लाग्दथ्यो उ नेपाल जस्तो देशमै जन्मेको हो भन्नेमा । द्रवितमा प्रेम वा शरीरको भोक चाहिनेभन्दा बढी हुनुमा हार्मोनहरुको गडबडीलेले काम गरेको जस्तो देखिन्छ । अनिकेत कहिलेकाँही उसलाई जिस्किदैं भन्थ्यो ‘तिमीमा केटीहरुको भोक जिन्सबाट आएको हो कि, ईस्ट्रोजन हार्मोनको प्रभाव बढी हो, एकपल्ट तिमी पुरुष हार्मोनको स्तर चेक गराउन साथी । ’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
विवाह गरेको केही समय पछि नै आयात निर्यातको व्यवसाय गर्ने ठूलो योजना बनाएर द्रवितले बैंकबाट बिदाबारी लियो । द्रवित गएपछि अनिकेतलाई केहीदिन शून्य लाग्यो, बैंकमा उसको एकमात्र मिल्ने साथीे द्रवित मात्र थियो । अनिकेतको अफिसमा जिम्मेवारी निक्कै बढी सकेको छ । बढेको जिम्मेवारी अफिस आवरमा पूरा गर्न नसक्ने भएको छ अनिकेत त्यसैले उसले बैंकका अन्य स्टाफहरुलाई शनिवार पनि बचेको काम पूरा गर्न बैंक आउन आग्रह ग¥यो । यी बैंकहरुमा आफ्नो काम सिध्याउनको लागि विदाको दिन भनिन्दैन, दिएको समयमा काम पूरा हुनुपर्छ बीचमा बिदा परयो भन्दैमा काम अधुरो राख्न पाईन्न । शनिबारको दिन पनि काम गरेर बेलामा सकाउने योजना अनुसार तीनै जना साथीहरुले बैंक आएर काम गरे । यसरी शनिबार या बिदाको दिन पनि बैंक आएर काम गर्दा ओभर टाईम गरे वापतको भत्ता पाईने व्यवस्था कहिलेकाँही मात्र गरिएको हुन्छ । एउटा सहुलियत यति मात्र हुन्छ कि अफिसको खर्चमा खाजा खान पाइन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यो शनिवार बचेको काम गर्न बैंक आउँदा उनीहरुले अफिस अगाडिएको एउटा होटलबाट रोटी, तरकारी र चिकेन करी मगाएर स्वाद मानी मानी टन्न खाएका थिए । त्यो मिठो खाजा तीन जनाले खाएको तीन सयको विल बनेर आएको थियो । भोलिपल्ट अनिकेत विल लिएर हाकीमको कोठामा डराई डराई गयो । ‘हाकिमले के भन्ने हुन किन यती महँगो खाजा खाएको भन्दै गाली पो गर्ने हुन कि ?’ उसले मनमा अनेकथरी कुरा खेलाई रहयो । विल पास गर्ने हाकीम वङ्गाली थिए । उनी धेरै वर्ष विदेशमा काम गरेर केही वर्षका लागि मात्र नेपालको त्यो बैंकमा आएका थिए । ती बगाँली हाकिम धेरै अनुभवी, शान्त र कम वोल्ने स्वभावका थिए । अनिकेतले पेश गरेको विल हाकिमले हेरे पछि उसलाई मायाले हपार्दै भने किन त्यस्तो सामान्य होटलवाट खाजा ल्याएर खाएको ? त्यहीं नजिकै एभरेष्ट होटल छ त्यही गएर खाएको भए हुन्नथ्यो ? आफ्नो इज्जत पनि मेन्टेन गर्न नसक्नेले बैंक वा आफु काम गर्ने सस्थाको इज्जत कसरी राख्न सक्छ भन त ?’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेत जिल्ल प¥यो, कहाँ उसले हाकिमले यति महँगो खाजा खाएकोमा गाली गर्लान भन्ने थियो । तर भयो उल्टै हाकिमले त झन ‘महँगो फाईभ स्टार होटलमा गएर किन नखाएको भनेर गाली गर्छ बा ।’ उसलाई हाकिमको कुरा सुने पछि रुं कि हाँसु जस्तो भयो । ‘ यो बगाँली हाकिम त गजब कै रहेछ, खुस्केको भन्नु कि के भन्नु खोई ।’ उसले हाकिमको केविन बाहिर आएर हाकिमले भनेको कुरा साथीहरुलाई सुनायो । हाकिमको गाली खाए पनि आज उसलाई खुशी पनि लागि रहेको थियो । उसले मनमनै सोच्यो काम भनेको यस्तो ठाँउमा पो गर्नु । उसले यो बैंकमा काम गर्न पाउनुलाई आफ्नो ठूलो भाग्य ठान्यो । हाकिमको गाली र यो घटनाले उसलाई काम गर्न थप उर्जा र प्रेरणा मिलेको जस्तो महसुस भयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
द्रवितले काम छोडेर गएपछि उसको बैंकमा वीरगंजबाट सरुवा भएर आएको श्लोकले द्रवितको काम सम्हाल्ने भएको छ । करिब ३२ वर्षको श्लोक मिश्रमा द्रवित कै रगँढगँ देख्छ अनिकेत । नाम श्लोक भएपनि संस्कृतको श्लोकसंग उसको कुनै टाढाको पनि साइनो छैन । अनुहार राम्रो तर बानीबेहोरा र पढाईमा साधारण श्लोकले दिल्लीबाट बल्ल तल्ल एमबिए गर्न भ्याएको छ । अनिकेतले श्लोकको बारेमा केही यस्तो कुरा थाहा पाएको छ, जसलेगर्दा उसंग अलि परै बस्न चाहन्छ । ठूलठूलो गफ दिने र काम भन्दा कुरा बढी गर्ने श्लोकले वीरगंजबाट बदनामीको ठूलै पोको बोकेर ल्याएको अनिकेतलाई राम्रोसंग थाहा भईसकेको छ । वीरगंज भन्दा पहिले श्लोक भैरहवा ब्रान्चमा कार्यरत थियो । श्लोकको खुबी हो मिठो र चापलुसीपूर्ण कुरा गरेर सबैको मन जित्ने । तर अनिकेतलाई यस्ता बेफँ्वाकका कुरा गर्न आउंदैन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
श्लोकको जीवनको मूलमन्त्र हो ‘ यूज एण्ड थ्रो’, यूज गरेपछि उ कसैलाई फर्केर हेर्दैन । उसको बुवा सिताराम मिश्र सरकारी जागिरबाट भर्खरै रिटायर भएका हुन । जीवनभरि आफ्ना लगँौटिया साथी जो पछि मन्त्री पनि भएका थिए तिनको जीहजुरी र पिए भएर काम गरे । पछि उमेर ढल्केपछि उनलाई तिनै साथीले जीहजुरीको प्रसाद स्वरुप भैरहवा भन्सारको प्रमुख बनाएर त्यहाँ खुब चलखेल गर्न दिए । त्यहाँ कमाएको पैसाले उनले काठमाण्डको घट्टेकुलोमा शानदार घर बनाएका छन् । महोत्तरी जिल्लाको धबौलीमा जन्मेको श्लोकको त्यहाँ पुखर््यौली घर छ, उ आफु जमिन्दार परिवारको भएको कुरा कसैले नसोधेपनि बताउंदै हिंडछ । जनकपुरमा पनि घर भएको श्लोकको मामाघर भारतको सीतामढी मा पर्दछ । उसको मामाघरमा मान्छे मार्नु वा गाड्नु एकदमै साधारण भएको उसले पटक पटक बताउंदै आएको छ । कसैले आफुलाई बर्बाद पार्न खोजे त्यहाँबाट भाडाको मान्छे ल्याएर मार्न लगाउने र लाश पनि बेपत्ता पार्नसक्ने आफ्नो पावरको उ जहाँतँही बखान गर्दै हिँडछ । मामाघर भारठको प्रसिद्ध डाकु परिवारसंग समबन्धित भएकोले उसलाई यो सबै बखान गर्न सजिलो भएको हो । श्लोकको मामा घरमा दिन दहाडे मान्छे मारिन्थे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
श्लोककि आमा भारतीय मूलकी भएकीले बुुवालाई नेपालमा भ्रष्टाचार गरेर कमाएको पैसा भारतमा जम्मा गर्न सजिलो भएको छ । उनले विभिन्न मन्त्रालय र विभागमा भ्रष्टाचार गरेर कमाएको पैसाले श्रीमतीको नाममा नया दिल्लीमा घर नै किनेर राखेकाछन् । भैरहवा भन्सारको प्रमख भएर फर्केपछि केही महिना उनी अर्थ मन्त्रालयमा नै बसेका थिए । पछि उनलाई फेरि वीरगञ्जमा कर कार्यालयको हाकिम बनाएर पठाइयो । त्यहाँ छोटो अवधिको बसाई मै श्लोकका बुवाले टन्न कमाएर फर्के । उसको बुवा चलाख छन् त्यसैले आफुले अनियमितता गरेर कमाएको पैसा आफ्नो बैंक खातामा नराखेर श्लोकको खातामा राख्छन् । कर कार्यालयमा हाकिम भएर टन्न पैसा कमाईसकेका श्लोकका बुवालाई भूमिगत संगठनहरुबाट धम्कि आउन थालेपछि उनले त्यहाँ बाट कूलेलम ठोके । सबैभन्दा छोटो प्रमुख कर अधिकतको कार्यकाल बिताएर श्लोकका बुवाले वीरगञ्जबाट रातारात विदा लिएका थिए । अब उनको पनि बारेमा अख्तियारले अनिमितता गरेको आरोपमा छानबिन गर्ने भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सरकारी कामले कोरिया जान ठीक परेका बेला उड्ने दिन उमेरको झुटो विवरण दिएको र उनको असली उमेर अनुसार सेवानिवृत भईसक्नुपर्ने भएको जनाउंदै जागिरबाट उनलाई राजिनामा दिन बाध्य पारियो । श्लोकलाई आफ्नो बुवाको सबै कमजोरी र राम्रो पक्षको बारेमा थाहा छ, तर बुवालाई छोराको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी ‘केटी’ हो भन्ने सामान्य कुरा पनि कहिल्यै थाहा भएन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले केही दिनमै थाहा पाईसकेको छ श्लोक एउटा घमण्डी युवक हो, उ आफुलाई जति योग्य र ज्ञानी अरु कसैलाई मान्दैन, बैंकका पुरुष कर्मचारीभन्दा महिला कर्मचारीसंग उसको हिमचिम बढी छ । आफुलाई हरेक ज्ञानले परिपूर्ण ठान्ने खाईलाग्दो जिउडालको श्लोकलाई आफ्नो सुन्दर अनुहारको पनि त्यतिकै घमण्ड छ । वीरगंजको एउटा साथी मार्फत अनिकेतले श्लोकको जीवनको हिस्ट्री र ज्योग्राफी राम्ररी थाहा पाईसकेको छ । अनिकेतलाई थाहा भईसकेको छ, उसको जपना तपना नै केटी हुन् भन्ने । उ केटीलाई लट्टु झैं घुमाउनमा खप्पिस छ,केही अप्ठ्यारो पर्दा आफ्नो सम्पर्कमा आउने महिलालाई उ सहयोग गरेजस्तो गर्छ । अनि त्यो सहयोगको बदलामा उसले ती महिलालाई जसरी यूूज गर्छ र उनीहरुबाट जे लिन्छ त्यो ती महिलाहरुलाई पछि होसमा आएपछि मात्र मैले के गुमाए भन्ने थाहा हुुन्छ । उ हरेक रिलेशनलाई भजाउन खप्पिस छ, जहाँ पनि आफ्नो भनसुन र सोर्सलाई यूज गरेर उ आफ्नो काम निकाल्छ । उसमा कन्भिन्सिगँ पावर पनि गजबको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘श्लोक जस्तो युवकलाई कुनै केटीसंग प्रेम हुनै सक्दैन’ उसलाई नजिकबाट चिन्नेहरु दावि गरेर भन्छन् । उसको सिद्धान्तै छ, भेटिएका सबै केटीसंग मोजमजा गर्ने तर बिहा घरका मान्छेले खोजेको राम्री र शुसिल केटीसंग मात्र गर्ने । केटीलाई होटलमा घुमाउने र आफ्नो डेरामा ल्याएर सुताउने काममा श्लोकले पिएचडी नै गरिसकेको छ । भैरहवामा डेढवर्ष काम गरिसकेपछि बैंकले श्लोकलाई वीरगंज शाखामा सरुवा गरेको थियो । वीरगंज को दुई वर्षे बसाईमा श्लोकले जीवनका सबै मस्ती र सुखसयल त्यहाँ भोग्यो । त्यहाँ उ हप्तामा ६ दिन टन्न काम गर्थयो, सातौ दिन अर्थात शनिबार भने उसको डेरामा केटीहरुको लर्को लाग्थ्यो । तर उसले डेरामा ल्याउने खाते केटीहरु देख्दा लाग्थ्यो उसको ‘टेस्ट’ कति खराब छ ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
डेरामा केटी आउनुभन्दा पहिलो श्लोक आफ्नो कोठालाई सफा र चिटिक्क पारेर राख्थ्यो, उ बजारबाट ती केटीहरुलाई मनपर्ने खानेकुरा पहिले नै ल्याएर राख्थ्यो । जब शनिबार दिउसो केटीको प्रवेश उसको कोठामा हुन्थ्यो त्यसपछि त्यहाँ भित्र रियल र डर्टी पिक्चरको मन्चन हुन्थ्यो । साँझमा जब ती आएकि केटी उसलाई तृप्त पार्थे र फर्किने बेलामा बाइकमा उ आफैले उनीहरुलाई घर सम्म पुरयाई दिन्थ्यो , दिनभरि केटीसंग उसले टन्न शरीरको भोक मेटथ्योे साझँ उसको पेटलाई पनि दिनभरिको ठूलो परिश्रमपछि निक्कै भोक लागेर आउँथ्यो । मम भनेपछि श्लोक मरिहत्ते गदर्छ, त्यसैले शनिबार साँझको उसको खाना भनेकै मम र वियर हो । राति फिट भएर डेरामा फर्केपछि उ निलो चलचित्र हेर्छ, ईन्टरनेटमा छाडा महिलासंग च्याट गर्नु र त्यस्तै खाले भिडियो हेर्नु श्लोकको रात्रीकालिन क्रियाकलाप हो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसले नेटमा च्याट पनि केटीसंगै गर्छ, उसलाई आउने फोन वा एसएमएस र उसले गर्ने फोन र एसएमएस पनि केटी कै हुन्छ । ‘तँ त साह्ै बिग्रिस नि यार’ साथीहरुले जिस्काउंदा उ फिस्स हाँस्छ । बैंकका साथीहरु उसलाई गिज्याउंदै भन्छन् ‘धेरै केटीको पछि लाग्दा लाग्दै तँ आफै केटी जस्तो देखिन थालिस नि गाँठे ।’ उसको डेरामा पनि अधिकार जमाउने केटीमात्रै हुन्, उ केटाहरुसंग तर्किदै हिडँछ । उसलाई केटीको अनुहार क्लास र चरित्रसंग कुनै लेनादेना छैन । उसलाई मात्र ती केटीहरुसंग आफ्नो तिर्खा मेटनु छ । श्लोकलाई कुनैपनि कुरा गलत र नाजायज लाग्दैन, उसको जीवनको मूलमन्त्र हो ‘ बाई हुक, बाई कु्रक’ । उ साथीहरुमाझ जहिलेपनि दारहा किटेर भन्ने गर्दछ ‘बाई हुक र बाई क्रुक म आफुले चाहेको कुरा पाएरै छाडछु ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अहिले उसको चक्कर देशको अग्र स्थानमा रहेको अर्को विदेशी बैंकमा काम गर्ने दिप्तीसंग छ । दिप्ती त्यस्ती केटी हो जसको कुनै क्लास छैन, एकचोटी देखेपछि फर्केर फेरि हेर्न मन नलाग्ने अत्यन्त साधारण नाकनक्श र कालो वर्णकि दिप्ती आफ्नो सामुन्ने बसेकालाई कुरामा लठ्ठयाउन खप्पिस छ । विभिन्न ब्यापारी र बैंकरहरुको ओछयान तातो पारिसकेकी दिप्तीले आफ्नो त्यही शरीरलाई भजाएर त्यो विदेशी बैंकमा काम पाउन सफल भएकि त्यहाँका स्टाफहरु आपसमा कानेखुशी गर्दछन् । आर्थिक अवस्था अत्यन्त कमजोर भएकि दिप्तीकि आमा रोगी छन्, बुवा सानैमा मरिसके, चार दिदीबहिनीमा उ जेठी हो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
घरको सबै जिम्मेवारी दिप्तीको काँधमा छ, एसएलसी पछि नै घरको नाजुुक अवस्थाका कारण जागिर गर्न लागेकि दिप्तीको खुट्टा घर बाहिर निस्केपछि ठेगानमा कहिल्यै परेन । आफ्नो घरायसी दुख र समस्यालाई मिठो भाषामा प्रस्तुत गरेर अरुको सहानुभुति बटुल्न दिप्तीलाई राम्रोसंग आउंछ । उसले श्लोकलाई पनि आफ्नो यही जादुले मुठठीमा पारेकि छ । श्लोक भन्दा पहिले उसको चक्कर ६ वर्षसम्म एउटा ईन्जिनियरसंग थियो । उसको त्यो पूर्वप्रेमीले उसको चालमाल थाहा पाएर पछि अर्कै केटीसंग बिहा गरयो । आफ्नो प्रेमीबाट पाएको धोखालाई पनि आफ्नो हतियार बनाएर श्लोक संग सहानुुभुति बटुल्न दिप्ती सफल भएकि छ । श्लोक उसको घरमा निर्वाध जान्छ, आउंछ, खान्छ । दुबै कहिले शपिगँकालागि रक्सौल जान्छन् कहिलेकाँही कुनै रेष्टरेण्टमा बसेर दुबैले जीवनको आनन्दको चुस्की मार्छन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिप्तीको हरेक घरेलु समस्यामा श्लोकले मद्धत गर्छ अनि त्यसको बदलामा दिप्ती श्लोकको डेरामा आएर उसलाई तृप्त पार्छे । दिप्तीकि आमा र बहिनीहरुलाई यी दुई बीच पाकिरहेको खिचडीको बारेमा थाहा छैन, साथीकहाँ जाने वा ल्यापटप बनाउने र बैंकको बारेमा केही सोध्ने बहानामा दिप्ती सुटुक्क श्लोकको डेरामा आई रहन्छे अनि त्यसपछि उनीहरुबीच ‘डर्टी पिक्चर’ शुरु हुन्छ । दिप्ती २८ वर्षकि एमविएस सम्म पढेकी युवती हो, उसले आफनी आमालाई धोखामा राखेकि छ, उ साँझ अफिसबाट फर्किदा टयूसन पढेर अबेर घर फर्किन्छु भनेर आमालाई भन्छे , तर उ कुनै सर कहाँ टयूसन नपढेर आफ्नो ब्वायफ्रेण्डलाई रेष्टरेण्टमा ‘डर्टी पिक्चर ’ को टयूसन पढाउंछे । राम्रो घरपरिवारका कोहीपनि केटी वा केटा दिप्तीको साथी बन्न र उसंग हेलमेल गर्न चाहंदैनन् । मधेशीमूलकि दिप्तीको यही आनिवानी ले गर्दा बिहा हुनसकेको छैन । तर श्लोकले दिप्तीमा त्यस्तो के देखेको छ ? उनीहरुलाई बाईकमा संगै घुमेको देख्ने साथीभाइ र छरछिमेक ताज्जुब भएर जिब्रो टोक्छन् । उनीहरु श्लोक र दिप्तीको प्रेमलीलाको बारेमा टिप्पणी गर्दै ‘दिल लगी दिवार से तो परी क्या चिज है’ जस्तो हिन्दी गीत गाएर पनि कहिँलेकाँही आपसमा मनोरन्जन गर्छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिप्तीको बैंक श्लोकको भन्दा वरियता क्रममा ठूलो हो, उसको बैंक निजि क्षेत्रबाट खोलिएको अन्तराष्ट्रिय मान्यता पाएको प्रतिष्ठित बैंक हो । आफ्ना नजिक रहेका उधोगी ब्यवसायीहरु संगको गहिरो हिमचिमबाट दिप्तिीले यो बैंकमा जागिर पाउन सफ लभएकि हो । त्यही भएर पनि कता, कता श्लोकलाई उ संग ईष्र्या पनि हुने गर्दछ । उसले दिप्तीसंग गहिरो सांठगाँठ राखेको कारण पनि यही हो, अत्यन्त साधारण रगँरुपकि भएर पनि श्लोकको प्रियपात्र बनेकि छ । श्लोक उसलाई कुरा मा लठ्याएर र मद्धत गरेर दिप्तीको बैंकका कुरा मोबाईलबाट गरिने कुराकानीमा फुत्काउने कोशि श गर्दछ । दिप्ती बैंकको कारोबार, ग्राहक संख्या बैकिगँ रणनिति के कस्तो छ जान्ने कोशिशमा उसंग लामो लामो गफ गर्नमा खर्चिन्छ । दिप्तीलाई थाहा आफ्नो बंैकको गोप्य जानकारी अन्य बैंकको कर्मचारीलाई दिनु हुन्न भन्ने, भलै त्यो व्यक्ति उसको अत्यन्त निकटको वा प्रेमी नै किन नहोस् । उ बाठी छे, त्यसैले जति नै श्लोकको प्रेममा र्चुलुम्म डुबेको भएपनि सकेसम्म हाँसेर र कुरा अन्तै घुमाउंछे तर आफ्नो बैंकको रणनिति बताउंदिन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बैंकको जागिरले दिप्तीको जीवनशैली नै फेरिएको छ । आर्थिक अवस्था कमजोर भएको कारणले पहिला बस चढ्न पनि गारहो हुने उ अहिले बैंकको कामले वा व्यक्तिगत कामले काठमाण्डु जांदा आउंदा उ अब प्लेन मात्र चढ्छे । पहिला एकदमै साधारण लुगा लगाउने उ अब स्टाईलिस्ट लुगा फेरि फेरि लगाउंछे । साथै महँगो हिल भएको जुत्ता लगाउनुको साथै महँगो र बडेमाको ब्याग बोकेर कपटी आँखालाई झपक्क गगल्सले छोपेर हिंड्न थालेकि छे । उसको विगतलाई जान्नेहरु उसको रवाफ देखेर चकित हुन्छन् ।उ संग बाटोमा संगै कोही हिडंयो भने त्यो मान्छेको चरित्रमाथि पनि औंला उठाउन थाल्छन उसका परिचितहरु । सकेसम्म साथै हिडंने त्यो महिला वा पुरुषलाई चिनेका रहेछन् भने तिनले उसको चरित्रको नालीबेली वर्णन गरेर आईन्दा साथै नहिडंन सल्लाह दिन्छन । देश कै एक ठूला ब्यापारीसंग आधिरातको समयमा आपत्तिजनक अवस्थामा भेटिएकि दिप्तीको रँगिन कहानीले शहरको चोक र बजार छाएको छ । आफ्नो चरित्रको नालीबेली सबैलाई थाहा भई सक्दा पनि उ अर्काको अगाडि यति चोखो र अवोध बन्दछे कि शहरमा आएको नया अपरिचित मान्छे साँच्ची कै उसलाई शुसिल कन्या नै होली भन्ने भ्रममा बस्दछ । दिप्तीको आगामि दिनको एउटा सपना हो बैंकको जुन ब्राञ्चमा काम गरिरहेकि छ त्यहाँको म्यानेजर बन्ने र आफ्नै कार चलाएर शानले हिंड्रने । त्यही भएर उसले अहिले सम्म पैसा भएर पनि स्कुटी किनेकि छैन । उ त्यो शहरमा जहाँ उ एक एक दाना अन्नकोलागि तर्सेकि थिइ, त्यो शहरको छातीमा आफ्नो ईच्छा र आकाँक्षाको कार कुदाएरै छाड्ने प्रण गरेकि छ दिप्तीले ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
स्कुल कलेजले पढाई सकेर विधार्थीले त्यहाँबाट आफ्नो योग्यताको सर्टिफिकेट लिदां चरित्रको प्रमाणपत्र पनि दिने गर्दछ । सो प्रमाण पत्रलाई आधार बनाएर नै कुनै पनि सरकारी वा निजि संस्थानले कसैलाई जागिर दिन्छ । तर दिनानुदिन बढ्दो फैशनको लहड र आधुनिकताले मानिसलाई गाँज्दै लगेको छ । अब चरित्र भनेको के हो र यसलाई कसरी जोगाउनु वा बनाउनु पर्छ भन्ने कुरा रामायण भित्र नै समेटिएर रहन थालेको आभास समाजमा सबैलाई भईरहेको छ । आर्थिक क्षेत्रमा आएको उदारवादको लहरले मान्छेको शरीर र विचारलाई पनि उदार बनाउंदै लगेको छ । बिहान बैंकको एउटा कर्मचारीसंग बाईकमा नारिएर आउने युवती दिउसो लञ्च अर्कैसंग खान्छे भने साझं बैंकबाट घर अर्कै युवकसंग फर्किन्छे, विदाको दिन सिनेमा हेर्न वा रेष्टुरेण्टमा खाना खान वा पब र डिस्कोमा चौथो वा पाँच नम्बरको ब्वायफ्रेण्डलाई लगिरहेकि हुन्छे । घरमा पति वा पत्नी बाटो कुरेर बसि रहेकाछन् बाहिर उसकै जोडी कुन होटलमा कसको अगाँलोमा बाँधिएर आफ्नो वर्तमानलाई धोखा दिई राखेका हुन्छन् थाहा हुदैंन । अझ वाईन र रमको नशामा मात्तिएका छन् भने जीउको लुगाको पनि होश हुन्न । कस लाई भन्ने के भन्ने सबै त्यस्तै छन् यो माहौलमा मदमस्त भएर निस फिक्रीका साथ नाचिरहेका छन् । हात्तीको देखाउने एउटा र खाने अर्कै दाँत जस्तो भएको छ, यी बैंकरहरुको जीवन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
श्लोकको बैंक मै काम गर्छिन आहना, उनको बैंकको कामले घरमा चुल्हो बल्छ । बाआमा वृद्ध, दिदी रोगग्रस्त घरमा आहनाको कमाई बाहेक आयको अरु कुनै साधन छैन । उसलाई आफ्नो घरको परिस्थिति राम्रो संग थाहा छ तर उ बाहिर नै मन डुलाउंछे, उसले पनि श्लोकलाई ताकेकि छे । उ आफ्नो दुखलाई बढाई चढाई बताएर श्लोकको काँधमा आफ्नो भारी बिसाउंछे र उ बाट मनग्गे सहानुभुति प्राप्त गर्छे । अब श्लोकले कसरी सुम्सूम्याउंछ वा सहारा दिन्छ त्यो त सबैलाई थाहै भएको कुरा हो । श्लोक खेलाडी हो, उसले खेल्न मात्र हैन जित्न पनि जानेको छ । उ पर्दा पछाडि बसेर नै नक्कली प्रेम र सक्कली वासनाको खेल खेल्छ, अहिले सम्म उ जित्दै आएको छ । शनिबार वा अन्य विदाको दिन आहना श्लोकको डेरामा जान्छे र आफ्नो मन बहलाउंछे । घरको टिभी बिग्रेर दुई दिनसम्म नचल्दा उ छटपटिन्छे र श्लोकको कोठामा आएर मस्तसंग सुतेर टिभी हेर्छे, यसमा श्लोकलाई कुनै आपति छैन, उ त चाहन्छ नै केटीहरु संधै आएर उसको ओछ्यान तताउन् । उ आहनालाई आफ्नो बाईकमा घुमाउन लग्छ घरसम्म छोड्न पनि जान्छ । आहनाका बाआमाले पाि श्लोकलाई राम्रोसंग चिनिसकेका छन् । चाडबाडमा आहनाकि आमा माया गरेर श्लोकलाई घरमा खान बोलाउंछिन् । त्यो बेला श्लोकलाई चिठ्ठै परया जस्तो हुन्छ । बैंकमा श्लोक भन्दा तल्लो पोष्टमा काम गर्ने आहना पनि अफिसमा आफ्नो सिनियर पदमा रहेको श्लोकलाई काम र मामले खुशी पार्न अग्रसर रहन्थि । आहनालाई घरको गर्जो टार्नु भन्दा आफ्नो फर्माइसी खर्च नै बढी आवश्यक लाग्दथ्यो । त्यही भएर घरको अरु जरुरी खर्चलाई लत्याएर उसले स्कुटी किनेकि थिई । त्यसो त उसलाई बाईकमा लिफ्ट दिने केटाहरुको कमी थिएन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिप्तीको जातिमा यो उमेरसम्म बिहा भएर घरजम गरीसक्ने चलन छ, आफ्ना सबै साथीभाईको बिहा भईसकेर आफ्नो नहुँदा उ मनमनै कुडिन्छे तर केही गर्न सक्दिन । उसको बिहा नहुंदा बिहाको लाईनमा तयार खडा भईसकेका उसका अन्य बहिनीहरुको पनि बिहा हुनसकेको छैन । दिप्तीको अर्को एउटा साह्ै खराब बानी छ, त्यो हो अरुको कुरा यताउता गरेर झगडा लगाउने र आफु चोखो भएर बस्ने । श्लोकको पनि ठयाक्क दिप्तीको जस्तै अरुको कुरा सुन्ने, कुरा काट्ने र लगाउने बानी छ । ‘रामले मिलाउंछन् जोडी एक अन्धा एक कोढी’ भने जस्तै श्लोक र दिप्तीको जोडी ठयाक्क उनीहरुको समान स्वभावले गर्दा मिलेको छ । दुबैले आफ्नो परिवारको आँखामा छारो हालेकाछन् । बुवा वीरगंजमै सरुवा भएर आएपनि श्लोक बुवासंग बस्दैन, उसलाई आफ्नो डेरा र त्यहाँ गर्ने मस्ती नै प्यारो छ । श्लोक आफ्नो मायालाई मरिहत्ते गर्छ, उ भन्दा पाँच वर्ष कान्छो भाई विलोक मिश्र मणिपाल मेडिकल कलेज पोखरामा डाक्टरी पढ्दैछ । भाईको हरेक ईच्छा पूरा गर्न पाउंदा उ अत्यन्त खुशी हुन्छ । श्लोका बुवाले स्वास्थ्य मन्त्री भई सकेको अत्यन्त मिल्ने साथी जितेन्द्र निधि संग सोर्स लगाएर कान्छो छोरा विलोक लाई अत्यन्त कम शुल्कमा मेडिकल पढाउन सफल भएका छन् । श्लोकका बुवा बडो तिकडम बाज हुन्, उनी हरेक नेता, मन्त्री र सचिवको कमजोरी र नशा, नशा संग परिचित छन । त्यही भएर कान्छो छोरालाई डाक्टर बनाउने उनको धोको पूरा भएको छ । श्लोकका बाउ आमा दुबै जेठो छोरा भन्दा कान्छो छोरा लाइ अति माया गर्छन । जेठो छोरा श्लोकलाई जेठो भएकोले घरको सबै जिम्मेवारी उसैले सम्हाल्नु पर्ने र आफु भन्दा साना भाइ, बहिनीलाई माया गर्नु पर्ने ज्ञान र कर्तव्य घुट्टीमा पिलाई दिएका छन् । जसले गर्दा बाउ आमाको ज्ञानी छोरा बन्न र उनीहरुको आँखामा छारो हाल्नका लागि भए पनि उ भाइ लाई धेरै नै माया गर्दछ । पोखरामा मेडिकल पढी रहेको भाइले श्लोकलाई फोन गरेर विभिन्न वस्तु हरुको फरमाईश गरी रहन्छ । उ पनि आमा बाउलाई थाहा नदिएर कहिल्यै सामान त कहिल्यै भाइको बैंक एकाउण्टमा पैसा पठाई रहन्छ । भाइको स्टयाण्डर्ड हाई छ, उसको पोखरामा थुप्रै गर्ल फ्रैन्ड छन्, ती गर्लफ्रैण्ड हरुलाई खुशी पार्न र मोज मस्ती गर्नमा नै उसको पैसा झ्वाम्म हुने गर्दछ । कहिले काँही मोबाईलको रिचार्ज कार्ड किन्न पनि पैसा नभएर उ दाइ श्लोकलाई फोन गर्दछ । यता बाट श्लोकले रिचार्ज कार्ड किनेर त्यसको नम्बर एसएमएस गरेर भाइलाई पठाउंछ । कहिले काँही श्लोकलाई रिष उठ्छ, तर उ बाध्य छ बाउ आमाको अगाडि जाति भएर श्रवण कुमार जस्तो छोराको रुपमा कहलिन र आफ्नो सबै कमजोरीहरु, गर्लफ्रैण्ड र आफ्नो चरित्रको बारेमा लुकाउन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
श्लोकको अर्को कमजोरी हो घरको खाना, संधै होटलमा खाएर दिक्क भएको उसलाई कसैले घरको खाना खान निम्ता दिए भनि उसलाई चिठ्ठा परे जस्तै हुन्छ । दिप्तीले पनि उसको यही कमजोरी थाहा पाईसकेकि छ । उ जहिलेपनि श्लोकको डेरामा आउंदा उसलाई सोधेर केही न केही मिठो कुरा पकाएर वा किनेर ल्याउंछे । दुबै एक अर्कामा आकण्ठ डुबेकाछन्, श्लोकले उसलाई आधारातसम्म फोन गर्छ त्यो पनि आफ्नो घरबेटीको ल्याण्डलाईनबाट चोरेर । घरबेटी सुतिसके पछि उ हररात दिप्तीलाई फोनमा प्रेमराग सुनाउंछ । घरबेटीको फोनको बीलले ५ हजारभन्दा बढी नाघेपछि कतै फोन लिक भईरहेको छ भन्ने घरमा सबैलाई शँका लाग्छ । लगातार ५ दिनसम्म घरबेटीले आफ्नो फोन रेकर्ड गर्न लगाएपछि बल्ल थाहा भयो,दिप्तीको फोनमा राति आधादेखि एक घण्टा सम्म श्लोक ले चोरेर संधै फोन गरेको रहस्य । अब घरबेटीको अगाडि दिप्ती र श्लोकको वास्तविकता उदाँगो भई सकेको छ । श्लोकको बुवा अचानक वीरगंजबाट काठमाण्ड फर्केपछि श्लोकलाई पनि फोनमा धम्कि आउन थाल्यो । उसको बारेमा खोजविन गर्दै नचिनेका मान्छेहरु डेरामा पनि आउन थाले । अनि उसले बुझ्यो, ‘वीरगंजमा उसको दानापानी अब संधैकालागि खत्तम भएछ ।’ त्यसपछि उ पनि रातारात काठमाण्डु पलायन भयो संधैकालागि ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
श्लोक र दिप्ती बीच आकर्षणको राजमार्गमा दौडिरहेको प्रेमकथामा अचानक ब्रेक लाग्यो, उसलाई दिप्तीसंग बिहा गर्न मन छ, तर फरक फरक जातिका भएकोले आफ्नो आमाबुवा केही गरी पनि नमान्ने पनि श्लोकलाई राम्ररी थाहा छ । बुवाको अगाडि डरले चँुईक्क बोल्न नसक्ने श्लोकले दिप्तीसंग बिहाको कुरा गर्नैसकेन । आफुभन्दा राम्रो र ठूलो विदेशी बैंकमा जागिर भएको कारणले नै उ दिप्ती प्रति यती धेरै आसक्त भएको उसका साथीभाइहरु दुबैको प्रेमलीलाको सन्दर्भ आउंदा भन्ने गर्छन् । तर अलग जातिको हुनु नै उनीहरुको प्रेममा ठूलो अडचन बनेको छ । दुबै मधेशीमूलका भएपनि श्लोक भूमिहार ब्राह्मण थियो भने दिप्ती गुप्ता (कानु) थिइन । उनीहरु वीचको प्रेम गाढा हुदैं गएपछि श्लोकले बिस्तारै दिप्तीको असली चरित्र र आनिबानीको बारेमा गाँईगँुई थाहा पाउन थाल्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एकदिन उसले दिप्तीलाई वीरगंजका प्रतिष्ठित ब्यापारीसंग टाँसिएर प्रेमालाप गरेको आफ्नै आँखाले देख्यो । उसलाई बिश्वास गर्न गारहो भइरहेको थियो तर दिप्तीको वास्तविकता घाम जस्तै उसको सामु छर्लगँ थियो । उ रिसले आगो भयो, तर अब के गर्नसक्छ र ? उसले आफैलाई धिक्कार्यो । दिप्ती र श्लोकको पहिलो भेट बैंकर्स एसोसिएसनको पार्टीमा भएको थियो, वीरगंजको भिष्वा होटलमा गरिएको त्यो भब्य पार्टीमा दुबै मस्त भएर नाचेका थिए । उ आफ्नो बाईकमा दिप्तीलाई घुमाउन, शपिगँ गर्न र राति अबेर भएमा घरसम्म पुरयाउने गर्थयो । दुबै नगँ र मासुु जस्तै नछुटिटने भईसकेका थिए । तर एकदिन मासुमा गडेर दुख दिन थालेको नगँ झैं दिप्तीलाई उसले आफ्नो जिन्दगी बाट संधैकोलागि निकाल्यो । आखिर श्लोकलाई केटीको कमी थिएन, भैरहवा बस्दा दिप्ती जस्तै बदनाम बिएससी नर्सिगँ गरेकि अनिशा श्रेष्ठ र अर्कि केटी बबिता पौडेल संग खुबै लसपस गरयो । पछि अनिता वीरगंजको सरकारी अस्पतालमा स्टाफ नर्स भएर आएपछि दुबै बीचको सम्बन्ध झनै झयागिँदै गयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आफ्नै बैंककि अमिशा, आफु बसेको डेराको पल्लो घरमा बस्ने प्रिती, काठमाण्डकी तनु, मलिना र अनिसा कार्कीसंग उसको अफेयर नै चलेको थियो । यी युवतिहरु श्लोकको डेरामा कुनै लाजशर्म नमानेर धक फुकाएर आउंथे र घण्टौघण्टा बिताएर जान्थे । आफ्ना साथीहरु माझ प्लेब्वायको रुपमा चर्चित श्लोकलाई आफ्नो आनिबानीको बारेमा कहिल्यै पछतावा भएन । उ आफ्नो डेरामा अफिसको स्टाफ वा अन्य साथीले फोन गरेर आउन खोज्दा आफु काममा धेरै विजी भएको र अहिले भेट्न नसक्ने बहाना बनाएर पिण्ड छुडाउंथ्यो । उसकोलागि जीवन कुनै टेन्शन नलिएर आजमा मात्र बाँच्ने थ्यौरीमा आधारित थियो । साथीहरुलाई श्लोक जहिले पनि भन्थ्यो ‘छोड्न यार पुराना कुरा, टेन्सनलाई बाई बाई गर र ऐश गर, काली गए गोरी आउंछे, डोन्ट वर्री नो प्रब्लम, चियर्स ।’त्यही भएर उ जहाँ जान्थ्यो नयाँ साथी बनाउथ्यो, मोजमस्ती गर्नमा उनीहरुलाई यूज गर्थयो र मन भरेपछि त्यो साथी र त्यो सम्बन्ध दुबैलाई त्यही थ्रो गरेर आफ्नो बाटो लाग्थ्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसको कोही मिल्ने साथी थिएन, आफ्नो उमेरको केटालाई त उ झनै मन पराउंथेन । कहाँ केटी छन उसको ध्यान त्यही केन्द्रित हुन्थ्यो । उसको सम्पर्कमा आएका र हिमचिम बाक्लो भएका कुनै केटीको अनुहार राम्रो थिएन । श्लोक जहिलेपनि केटीहरुको बारेमा गरिएको टीकाटिप्पणीमा भन्ने गर्दथ्यो ‘ती केटीहरु जतिसुकै राम्रा भएपनि मलाई तिनीहरुसंग घरजम गर्नु छैन क्यारे, मलाई त तिनीहरुको अनुहारसंग बवाल मतलब छैन ।’ उसलाई त उनीहरुको डिजाईनदार कपडामा लुकेको शरीर हेर्न र खेलाउन पाए पुग्थ्यो । उ आफैलाई थाहा छैन भोली यसको दुष्परिणाम के हुनसक्छ ? उ ब्वाय थियो त्यसमाथि बैंकर त्यही भएर ब्यूूटी, बडी र वियरको संगतमा चुर्लुम्म डुबेको थियो । उ डियोडोरेन्टको न छर्केर बाहिर निस्कन्थेन, शायद आफ्नो आनीबाी चरित्रको गन्त्र अरुले थाहा पाउलान भन्नेमा उ अति नै सतर्क रहन्थ्यो, त्यसको भडास उ जिीउमा चाहिनेभन्दा बढी डियो छर्केर निकाल्थ्यो । उ बैंकमा पब्लिक रिलेशन अफिसर्सको पदमा थियो, त्यही भएर जुनबेला पनि डियो छर्केर अनि केटीहरुसंग मात्र राम्रो रिलेशन राखेर आफ्नो डयूटी पूरा भएको भन्ठान्थ्यो । उसलाई काम दिने बैंक भन्दा त्यहाँ र बाहिरका केटीहरु बढी मन पर्थे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उ महिनामा कतिवटा डियो किन्थ्यो उसलाई आफै थाहा छैन । उसलाई केटीहरुको नाजुक अगँमा छुनु, गालामा चिमोटनु र अँगालो मार्नु एकदमै साधारण लाग्थ्यो । उ केटीहरुको कुरा निस्किने बित्तिकै आँखा चम्काउंदै र ती केटीहरुलाई सम्झिदैं फ्लाईगँ किस दिन्थ्यो । अगाडि पछाडि को उभिएको छ, त्यहाँको माहौल कस्तो छ ? उसलाई यसको मतलब थिएन । सानोमा गाउंमा परालको थुप्रोबाट लडेर लागेको चोटको कारण उसलाई ठूूलो हुुदांसम्म नराम्रोसंग पिसाब चुहिने रोग थियो, जसलेगर्दा उ निराश र हतास भावमा सबैसंग कटेर बस्थ्यो तर केही वर्षअघि दिल्लीमा प्रोष्टेट ग्ल्याण्डको अप्रेशन गरेपछि उसको आत्मविश्वास हवात्त बढेर गएको छ । उ आफुलाई बढी स्फूर्तिवान ठान्न थालेको छ त्यही भएर केटीबाट सन्तुष्टि पाउनु आफ्नो नै हो भन्ने सोच राख्दछ । उसको यो शारीरिक कमजोरीका बारेमा कमैलाई मात्र थाहा छ । उसलाई नजिकबाट चिन्नेहरु उसले बिहा गरेतापनि बुवा बन्न सक्नेमा शँका गर्दछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
श्लोक आफनो अफिसको हाकिमहरुको पछाडि उनीहरुको नालीबेली सबैलाई नक्कल गरेर बताउंथ्यो । उ कुनै हाकिमलाई मन पराउंथेन, उसलाई अफिसमा सबैभन्दा मन नपर्ने सिद्धान्त हो, उ सिद्धान्तलाई भट्ट सरको चम्चा ठान्ने गर्दछ । ब्राञ्च म्यानेजर लिम्बु सरलाई पनि उ देखि संहदैन । उसलाई मन नपर्ने अफिसको स्टाफ मध्ये सुसिल र अतूल पनि हुन । उ सुसिललाई मोटो बुद्धि भएको र एक नम्बरको बेवकुफ ठान्दथ्यो । श्लोकलाई आफ्नो बुवाआमा र भाइ बाहेक संसारमा अरु कोही पनि मन पर्थेन । त्यही चिप्लिने चरित्रको श्लोक भूमिगत संगठनहरु बट धम्कि आउन थाले पछि अचानक केही नबताएर रातारात वीरगञ्जको रगिँन माहैलबाट पलायन भयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यही धम्किलाई उसले आफ्नो सरुवाकोलागि पनि प्रयोग गरयो । जीवनमा आउने हरेक मौका र अवसरलाई उसले आफ्नो स्वार्थकालागि अहिलेसम्म प्रयोग गर्दै आएको छ । वीरगंजबाट बदनामीको भारी बोकेर गएपछि अनिकेतको बैंकमा नै श्लोकको पनि सरुवा भएको छ । तर अनिकेत र श्लोकको स्वभावमा आकाश, जमिनको अन्तर छ । अनिकेत शान्त छ, आफ्नो काममा मात्र ध्यान दिन्छ, तर श्लोक भने आफ्नो काम बाहेक अरु सबै कुरामा ध्यान दिने गर्दछ । यता श्लोकले आफ्नो असली चरित्र थाहा पाएर रातारात वीरगंज छाडेर गएको पत्तो पाएपछि दिप्ती एकदमै अत्तालिएकि थिइ । जब उसले थाहा पाई श्लोक उसको जिन्दगीबाट सदाकोलागि गईसकेको छ, तब उसले श्लोकलाई बदनाम गर्ने कुनै मौका छोडिन । उ आफु त बदनाम थिई नै, त्यसैले श्लोकलाई पनि आफुसंग बदनामीको खाल्डोमा डुबाउन अलिकति पनि लाज मानिन् । श्लोक र उसंग एकान्तमा भएका कुरा र सम्बन्धको गहिराईलाई उसले सबैसामू छताछुल्ल पारी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उता वीरगञ्ज कहिल्यै नआउने प्रण गरेर गएको श्लोकको कानमा पनि यो सबै कुरा परयो, दिप्तीलाई गाली गरोस् भने आफुले नै पहिला मनपेट दिएर टाउकोमा चढाएको हो । उसंग भन्नु बेकार छ, उसको सबै रासलीला र नालिबेलीलाई टुलुटुलु मौन भएर हेरेका घरपट्टिसंग उसलाई खतरा लाग्न थाल्यो । उसले तिनै घरपट्टिको फोन चोरेर दिप्तीसंग फोन काण्ड गरिसकेको थियो । त्यही भएर झन उसलाई घरपट्टिले मुख खोलेमा आफ फस्ने डरले सताउन थाल्यो । अनि उसले बागाँेतरिका अपनाएर घरपट्टिलाई आफ्नो बारेमा कसैलाई बताएमा ज्यान मार्ने धम्कि दियो । घरपट्टिलाई जेलमा सडाउने र आफ्नो पावर माथि सम्म भएको भनेर चूप लागेर बस्न फोन गरेर तर्साउन थाल्यो । उसले आफुले त घरपट्टि लाई फोन र ईमेलबाट धम्कि दियो नै आफ्नो दाइसंग पनि धम्कि दिन लगायो । वीरगञ्जमा अत्यन्त घनिष्ठ भएर बसेको बेला उसले घरपट्टिको नाममा निशुल्क बैंक खाता खोलि दिएको थियो । घरपट्टि पनि अत्यन्त खुशी हुंदै त्यो खातामा पैसा जम्मा गर्न थाले । श्लोकलाई घरपट्टि सबै भन्दा ठूलो दुश्मन जस्ता लाग्दथे । यही बीचमा एकदिन दिप्ती आएर श्लोकले उनीहरुको बारेमा भनेको अपशब्द र कुरा काटेको भन्दै भए नभएको घरपट्टि संग बेलिबिस्तार लगाई । घरपट्टिलाई पनि झनक्क रिस उठ्यो र श्लोकको आनिबानी, उसको कोठामा आउने केटीहरु र चरित्रको बारेमा सप्रमाण बताई दिए । घरपट्टिले श्लोकको बारेमा बताएको कुरालाई उसले श्लोक संग बदला लिनको लागि प्रयोग गरी । श्लोकले आफु र आफ्नो प्रेमलाई ठोकर मारेर गएपछि दिप्ती क्रुद्ध नागिन झै भएकि थिइ । उसले आगोमा अझ घीउ थप्दै श्लोकलाई फोन र ईमेलबाट घरपट्टिले भनेको सबै कुरा भए नभएको बेलि बिस्तार लगाएर भनी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यसै त घरपट्टिले मुख खोललान भनेर श्लोक त्रसित थियो नै अब दिप्तीको मुखबाट घरपट्टिले भनेको भँदै विष जस्ता शब्दहरु ओकलि दिए पछि उसलाई खपि नसक्नु भयो । उसले आफु बस्ने डेराको पल्लो घरमा बस्ने प्रितीलाई घरपट्टिको जासुसी गर्न लगायो । पहिले देखि नै श्लोक प्रति आसक्त प्रितीले घरपट्टिको सबै चियो चर्चो गरेर खुशी हुदैं उसलाई बताई । त्यँहा घरपट्टि संग अतालिएको श्लोकले आफ्नो अफिसका केही मान्छेलाई पनि उनीहरुको जासुसी गर्न खटायो । साथै बाटोमा हिंडदा उनीहरुको प्रत्येक पाईलामा पिछा गर्न पनि उसले आफ्नै बैंकका केही जुनियर कर्मचारीलाई अरहायो । आफु भन्दा सिनियरले भनेपछि नाई भन्न नसकेका उसकै बैंकका अतूल्य, सन्नी र रोशनले एकदिन बजारमा घरपट्टिको पिछा गरेर हिड्रनै दिएनन् । श्लोकको बारेमा कसैले फेसबुक र ईमेलबाट उसको र दिप्तीको सम्बन्धलाई जोडेर अत्यन्त अश्लील कुराहरु राखिदिएको थियो । श्लोकको चरित्रको घटियापन उसका ईष्टमित्र, नाता कुटुम्ब र साथी भाइहरु सबले थाहा पाए । अब त उसलाई झन खपि नसक्नु भयो, उसले फेरि घर पट्टिलाई धम्क्यायो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
घरपट्टिको मुख बन्द गराउन उनीहरुको पिछा गर्ने र उसकै बैंकमा भएको खाता पनि बन्द गराउने जस्तो अत्यन्त निच र घटिया काम पनि श्लोकले गरयो यति मात्र नभएर उसकि आमा रेखा मिश्रले पनि घर पट्टिलाई भन्नु न भन्नु भनेकि थिईन । अहिले सम्म श्लोकको बुवा सिताराम मिश्र छोराको चालमाल र घटियापनको बारेमा केही न थाहा पाएर पानी माथिको ओभानो जस्तै भएर बसेका छन् । आमाले छोराको कुनै पनि कर्तुत बाउको कानमा पुग्नै दिन्नन् । एकपल्ट श्लोक को ब्यवहारबाट अत्यन्त दुखी र क्रुद्ध भएका घरपट्टिले उसको बाउसंग कुरा गर्न खोजेका थिए तर कपटी श्लोकले कुरा गर्नै दिएन । आफन्तको बिहाको रमझममा मस्त रहेका घर पट्टिहरु लाई उसले आफ्नो दाइ मार्फत धम्क्याएको थियो । पछि घर पट्टिले त्यो नम्बर कसको हो भनेर मोबाईल अफिसमा गएर छानविन गर्दा त्यो उसकै आफ्नै दाइको एनसेलको मोबाईल नम्बर रहेछ । उसले आफुले दिएको धम्कि, आफ्नो चरित्र र कुकर्मको बारेमा प्रहरीमा रिपोर्ट गरेमा लाश नै गायब गरिदिन सक्ने भन्दै मोबाईलमा बारम्बार घर पट्टिलाई धम्क्याएको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एसले घर पट्टिलाई रुवाउन र दुख दिनमा कुनै कसर बाँकी राखेन । केही महिनापछि आफ्नो ३ कठ्ठा जमिन बिक्री गरेर आएको १२ लाख रुपैंया घर पट्टिले श्लोक कै बैंकमा जम्मा गरेर राखेका थिए । त्यहाँ पैसा राखेको सुईंको उसले पाईहाल्यो आफुले उनीहरुको जासुसी गर्न खटाएको बैंकका जुनियर स्टाफहरु बाट । उसले फेरि मान्छे लगाएर फोनबाट धम्क्यायो घरपट्टिलाई, त्यो पैसा सबै आफुलाई नदिएमा उनीहरुको अपहरण गरिदिने जस्तो घटिया धम्कि पनि दियो श्लोकले । श्लोकले आफुले गरेका कुकर्म हरु कहिले बाहिर नआउने भन्ने ठानेको थियो । तर नराम्रो कामको परिणाम कहिल्यै पनि राम्रो आउंदैन भन्ने तथ्य श्लोकले बिर्सेको थियो । पछि छानविन गर्दा थाहा भयो उसकै बैंकमा कम्प्युटरको मैन्टेनेन्स र ईन्टरनेटको काम हेर्ने बिनोद चौधरी र दिप्ती मिलेर यो सबै षडयन्त्र गरेका रहेछन् । अरुको कम्प्युटर ईमेल आईडी ह्याक गर्न अत्यन्त सिपालु बिनोदले सजिलैसित घरपट्टिको कम्प्युटर ह्याक गरेर त्यहाँबाट श्लोकको ईमेल आईडीमा धम्किपूर्ण म्यासेज पठाएको थियो । म्यासेज पठाई सकेपछि उसले त्यो र अरु ईमेलमा आएका महत्वपूर्ण म्यासेजहरु लाई पनि डिलिट गरी दियो । त्यति मात्र नभएर उसले श्लोकको फेक फेसबुक आईडी पनि बनाएर त्यसबाट जथाभावि लेखेर श्लोकको चरित्र हत्या गर्ने काम गरेको थियो । उसले यो काम अत्यन्त चलाखीपूर्ण तरिकाले गरेको थियो जसमा उ र दिप्ती चोखै बच्ने तर घर पट्टि चाँही फस्ने गरी त्यो काम गरियो । पछि फेरि घर पट्टिले यस बारेमा र आफ्नो कम्प्युटरको छानबिन गर्दा ह्याक भएको थाहा पाए । पछि कसले कहाँबाट योकाम गरेको पनि थाहा पाए । घर पट्टिहरु आफन्तको बिहामा जन्ती जान र भोज खानमा ब्यस्त भएको बेला पारेर बिनोदले यो सबै काम गरेको रहेछ । श्लोकको बानी र चरित्र देखि आजित भएका उसकै बैंकका कर्मचारीले पनि यो काममा बिनोदलाई भरमग्दुर सहयोग गरेका थिए । दिप्तीले यो कामका लागि बिनोदलाई राम्रो फिस दिएकि थिइ । पछि सबैकुरा छानबिन भएर बाहिर आएपछि बिनोद बेपत्ता भएको छ भने दिप्ती कसैलाई मुख देखाउन नसक्ने भएकि छ । श्लोक अहिले कहाँ छ कुन बैंकको कुन शाखामा काम गर्दछ घर पट्टिलाई थाहा छैन । उनीहरुले यतिम मात्र अरुको मुखबाट थाहा पाएकि उसले गुपचूप तरिकाले बिहा गरी सकेको छ । जीवनमा धेरै केटीहरुको आगँ कन्याई सकेको श्लोकले जीवन भरीको सम्बन्धका लागि एउटी राम्री र शुसिल केटी फेला पार्न सकेन । उसको मामाघर पट्टिका आफन्तले हतार हतारमा खोजेको केटीलाई नै उसले लाईफ पार्टनरको रुपमा स्वीकार्नु परयो । उसले आफ्नो लागि अत्यन्त सुन्दर रुपवती केटीलाई श्रीमती बनाउने सपना देखेको थियो । तर आफ्नै करनीले उसको सबै सपना यथार्थमा आएर चकनाचुर भएका छन् । श्लोकको आफ्नै विवाद ग्रस्त चरित्र र त्यसमा लागेको कलकँले उसलाई जीवन भरीको लागि गुमनाम भएर बाँच्न बाध्य पारेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अहिले श्लोक र दिप्ती दुई दिशातर्फ फर्कि सकेकाछन् । वीरगंजका ती प्रतिष्ठित ब्यापारीसंग रँगेहात समाति सकिएकि दिप्तीलाई विधिवत कुनै योग्य केटाको हात संधैकोलागि थाम्न मन छ । तर अहिलेसम्म उसलाई त्यो मौका जुरेको छैन । दिप्तीले श्लोकले आफुलाई दिएको धोकाको बदला लिएर अत्यन्त प्रसन्न छ । तर आगो बाल्दा हात पोलिए झैं श्लोक संग लिएको बदला र उसलाई गरेको बदनामीबाट उ पनि थप बदनाम भएकि छ । पहिले देखि नै बदनाम र चरित्रहिन दिप्तीलाई यो नयाँ बदनामीको दागले के नै फरक पार्छ र ? उ आफ्नै बैंकको राजिवलाई आफ्नो सम्मोहनको जालमा फसाउा चाही रहेकि छ । दिप्तीको लागि ‘केटाहरु भनेको सेतो गए कालो आउने, कालो गए सेतो आउने’ जस्तै हो । उसलाई बिहा नभए सम्म आफ्नो शरीरलाई सकेसम्म अझ धेरै युवकलाई चखाएर र सन्तुष्टि दिएर जीवनको असली आनन्द लिनु छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको बैंक अब वानेश्वरबाट दरवारमार्गमा सरेको छ । उसमाथि कामको बोझ पनि पहिला भन्दा झन थपिएको छ । हिजोका दिनहरुमा भन्दा आज काम र जिम्मेवारीहरु धेरै बढेकाछन् । उस लाई भ्याईनभ्याई छ, दिउंसो लन्च खान पनि उसलाई धौ धौ हुन्छ, ५ मिनेटकालागि सिटबाट उठे र यताउति गर्नु पनि उसलाई पहाड फोडे जस्तो भएको छ । बाथरुम गएर आउन्जेलमा पनि आकाशै खस्ने जस्तो गरी समय हातबाट फुत्किन थालेको छ । बिहान नौ बजे घरबाट दुई गाँस टिपेर, टिमिक्क पारेर सुट लगाएर अफिस कुद्नु पर्दाको क्षण उसलाई सबैभन्दा कठीन लाग्छ । छोरीलाई राम्रोसंग खेलाउन पाउंदैन, श्रीमतीलाई राम्ररी माया नगरेको त कति दिन भईसक्यो? उसलाई नै थाहा छैन । बुवा आमासंग बसेर धित मरुन्जेल गफ गर्नु उहाँहरुसंग सल्लाह लिनु यसका लागि अतितका कुरा भईसके । फ्रस्ट्रेशन भएको बेला उसलाई त्यो टाईको पासो लगाई हाँलु जस्तो पनि हुन्छ तर सक्दैन । उसलाई भगवानले पनि २४ घण्टाको दिन बनाएर आफुमाथि अन्याय नै गरे जस्तो लाग्छ कहिलेकाँही ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक दिन अनिकेतको बैंकका खैरे हाकिमले एक चाङ कागजपत्र दिएर भने ‘यो काम आज र अहिले, तिमीले जसरी पनि गरेर सक्नु पर्छ ।’ उसल गर्नेे नियमित कामहरुको थुप्रो त छदै थियो, त्यसमाथि यो काम पनि गर्नुपर्ने । उसले जसरी पनि त्यो दिन काम सकाउने कोशिश गरयो तर सकेन, उसलाई काम सक्न मुश्किल नै पर्ने भयो । अनि उसलले वेलुका छ बजेतिर खैरे हाकिमको कोठमा गएर भन्यो ‘सर आज काम नसकिएला जस्तो छ, म आज साँझ आठ बजेसम्म यहँी बसेर काम गर्छु र बाँकी रहेको काम भोलि बिहान आएर गर्छु ।’ हाकिमले उसलाई केही जवाफ दिएनन्, मात्र आफ्नो ठूला आँखा पल्टाएर अनिकेतलाई एकहोरो हेरिरहे । भोलिपल्ट बिहानै आएर अनिकेत त्यही बाँकी बचेको काम पूरा गर्ने प्रयास गर्दै थियो । त्यै दिन अर्को हाकिमको घरमा पार्टी छ । त्यसमा उसलाई पनि वोलाइएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिउसो करीव २ बजेतिर त्यो खैरे हाकिमले अनिकेतको टेवुलमा आएर सोधे ‘मैले तिमीलाई हिजो गर्न दिएको काम सकियो ?’अनिकेतले डराउंदै जवाफ दियो ‘त्यही काम नै गर्दैछु सर, भरे साझसम्म सकिन्छ होला ।’ अब त्यो खैरे हाकिमलाई कन्सिरीको रौं तात्ने गरी रिस उठ्यो उसले अनिकेतलाई अङ्ग्रेजीमा बेस्सरी गाली गर्दै भन्यो ‘ यो काम आज साझंसम्म सकिएन भने, म भोली तिमीलाई यो बैंकबाट संधैकालागि निकालिदिन्छु ।’ त्यो खैरे हाकिमको रौद्र रुप देखेर अनिकेत सुखेको पत्ता झैं काम्न थाल्यो । अलिकता काममा ढिलो हुने बित्तिकै हाकिमले बैंकबाट निकाल्ने सम्मको धम्कि दियो । ‘आखिर म काम गरिरहेकै छु, एकछिन बसेको छैन, मलाई यसरी सबैको सामु किन गाली गरेको होला ?’उसलाई त्यो खैरे हाकिमको आजको ब्यवहार देखेर अचम्म लाग्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यो दिन बल्ल तल्ल साझ ७ बजेसम्म उसले काम सक्यो र महाप्रवन्धकको घरमा दिइएको पार्टीमा सामेल हुन गयो । असारको महिना पानी परिरहेको छ, राति भईसक्यो, अब घर कसरी जाने होला उ खिन्न भएर सोच्दै थियो । पार्टी दिने महाप्रवन्धकको घर वासवारीमा, उसको घर भक्तपुरमा । यति टाढा कसरी जाने आज उ सँग कुनै साधन पनि छैन । ‘अफिसको मोटरले बैंकबाट हाकिमको घरसम्म पु¥याइदियो, अब घरसम्म यति राति कसले पुरयाईदेला ।’अनिल छिट्छिटो खाना खादै थियो । दिउँसो त्यही गाली गर्दै जागिरबाट निकालिदिन्छु भनेर धम्कि दिने हाकीमले अनिकेतको नजिक आएर सोधे ‘तिमी घर कसरी जान्छौ ? टाढा छ, राति भईसक्यो ।’ अनिकेतले त्यो खैरे हाकिमको दिउसोको रौद्र रुप समझिदैं डराए जस्तो बोलीमा बिस्तारै भन्यो ‘अरु नै केही व्यवस्था गर्नुपर्ला सर ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले आज घर जान मिलेन भने दिदीको घरमा गएर सुत्ने छु भनेर मनमनै सोचेको थियो । उ पहिलापनि कहिलेकाँही अफिसबाट राति घर फर्किन अबेर हुंदा दिदीको घरमा गएर सुत्ने गर्दथ्यो । तर दिउंसो रातो रातो आँखा पारेर मनपर्दो गाली गरेर डराउने हाकिमले उसलाई पार्टीमा नरम लवजमा भने ‘तिमी राम्रो संग छिट्टै खाना खाउ म तिमीलाई घरसम्म पुरयाई दिउँला हुन्न ?’ अनिकेत एकछिन अक्क न बक्क भयो, दिउसो जागिरबाट निकालिदिन्छु भनेर आँखा रातो पार्ने खैरे हाकिम स्वयमले नै किन उसलाई घर पु¥याउदिन्छु भनेको होला भन्ने वुझ्न उसलाई गारहो भयो । ‘दिउंसो एउटा रुप, राति अर्कै रुप, यो हाकिमले त स्वागँ गर्न त खुबै जानेको रहेछ ।’ अनिकेतले मनमनै सोच्यो र धेरै मनन गरेपछि उसले वुझ्यो । ‘प्रोफेशनल लाइफ’ र ‘पर्सनल लाईफ’ भनेको दुई छुट्टा छुट्टै र नितान्त फरक कुरा हुन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिउँसो हाकिमले उसलाई गाली गर्नु उसको प्रोफेशनल लाईफको एउटा पार्ट थियो, बेलुका अबेर भएकोमा गाडीमा पुरयाई दिन्छु त्यही हाकिमले भन्नु उसको पर्सनल लाईफ रहेछ । जसले यो कुरालाई राम्रोसँग वुझ्छ र आफ्नो पर्सनल र प्राईभेट लाईफ छुट्याउन सक्ने गुण हुन्छ त्यो मानिस नै आफ्नो कार्यक्षेत्रमा सफल हुन्छ । तर परम्परागत नेपाली समाजमा यस्तो गुण भएको मान्छे र संस्था पाउन गारहो छ । यहाँ त दाइभाइ र दिदी बहिनी संस्कृतिले गाँजेको छ । काममा सहयोग लिन र केही अप्ठयारो परेमा दाइ र दिदीको नाता लगाएर काम निकाल्न खप्पिस छन । अनि कहाँबाट काममा ब्यवसायिकता आउंछ र ‘कर्पोरेट कल्चर’ को विकास हुन्छ ? कसैको आफ्नो मातहतका कर्मचारीसंग केही ठाकठुक परयो भने त्यो व्यक्तिलाई एक्लो बनाउने काम शुरु हुन्छ, उसको उछित्तो काढिन्छ । त्यो व्यक्तिलाई बैंकका अन्य कर्मचारीले भिलेन जस्तो ठान्न थाल्छन् र उ संग तर्किएको ब्यवहार गर्छन । तर विदेशतिर यस्तो हुदैन । कामको सम्वन्ध र व्यक्तिगत सम्वन्ध फरक हुन्छ । हाकिमको त्यो दिनको घाम र छाँया जस्तो रुप देखेपछि अनिकेतले बल्ल काम र ब्यवसायिकताका े महत्व वुझ्यो । झण्डै तीन वर्ष त्यो विदेशी बैंकमा काम गर्दा उसले समाजलाई र समाजले उसलाई हेर्ने दृष्ट्रिकोण एकदमै परक हुदैं गएको अनुभव गरयो उसले । अव अनिकेतलाई विदेशी बैंकमा काम गरेर टन्न तलब आउने भएकोले पैसा खेलाउने नराम्रो बानी पर्न थालेको छ । पारिवारिक वातावरण पहिलेको भन्दा अलग हुन थालेको छ । हरेक शनिवार विदामा छोरीलाई घुमाउन बाईकमा राखेर काठमाण्डु शहर ल्यााउने र आईसक्रिम खाने उसको नियमित साप्ताहिक कामजस्तै भएको छ । हिजोका दिनमा विदा हुनासाथ दिनभर तास खेलेर बस्ने उसको दैनिकि र व्यवहारमा ठूलो परिवर्तन अएको छ । उ शनिवार साथीहरुसँग विभिन्न रमाईला ठाउहरु ँ घुम्न जान्छ । कहिलेकाँही साथीहरु संगको घुमाईमा उसले श्रीमति र छोरीलाई पनि सँगै लिएर गएको हुन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
परिवारसित घुमेर घर आउंदा अनिकेत निक्कै प्रफुल्लित हुन्छ, उसमा रोमान्सको भाव बढ्छ । कहिलेकाँही रोमाण्टिका भएर शुरभीकोलागि गीत पनि गाउंछ । शुरभी उसकि पत्नी मात्र नभएर हरेक सुखदुख कि साथी पनि हो । आफ्नी पत्नीलाई सबैले माया गर्छन्, घरपरिवार राम्रोसंग धानि दिएको मा वा छोराछोरीलाई जन्माएर हुर्काई दिएकोमा । थाहा छैन तर उ पनि आफ्नी पत्नीलाई औधी नै माया गर्छ । उसले शुरभीसंग पलगं मात्र शेयर गरेको छैन आफ्नो जीवनको हरेक घटना संग उसलाई अवगत गराउंदै आएको छ । पत्नीहरु पतिको माया र ध्यानको भोका हुन्छन् । उनीहरु पतिको ह्दयमा एकछत्र राज्य गर्न चाहन्छन्, जो पत्नीहरुको अधिकार पनि हो । अनिकेतले पनि आफ्नो ह्दयमा अहिलेसम्म शुरभीलाई मात्र डेरा जमाउन दिएको छ । भोलि के हुन्छ ? उसलाई थाहा छैन तर आज उ निक्कै रोमाण्टिक भईरहेको छ र राति कोठामा पत्नीसंग गर्ने मिठा मिठा कुराहरुको कल्पना गर्दैछ । रातिको एकान्त मात्र त्यो आफ्नो समय हो, जहाँ उनीहरु एकअर्कालाई राम्रोसंग चिन्दछन् । यो माया भन्ने वस्तु पनि कूलो जस्तै हो जता बग्यो बग्यो । अरु या त्यो भन्दा राम्रो तिर आँखा नै नलाग्ने, त्यही एउटा अनुहारमा गएर जीवको सबै खुशी अड्किने ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ठूलो र विदेशी बैंक भएको कारणले हरेक वर्ष मुम्वई बाट बैंकको हिसाब किताब र एकाउण्टहरु अडिट गर्नको लागि अडिटरहरु आउथे । ती विदेशी अडिटरहरुसँग सवै डराउथे । बैंकका सवै स्टाफलाई ती अडिटरसँग धेरै नवोल्नु भन्ने आदेश दिइएको थियो । मुम्वई बाट अ आएका चार पाँच जना अडिटरहरु करिव ३ हप्ता सम्म वसेर अडिट गर्दथे । उनीहरु रातदिन नभनि खटिएर काम गर्दथे । काठमाण्डुमा जाडोले सबैलाई मुठ्ठी पार्न बाध्य पारेको छ । अन्य वर्ष झैं यसपालिको जाडोमा पनि मुम्वईबाट अडिटरहरु आउने कुरा बैंकमा सुनिदैें छ । ती अडिटरहरुसँग समन्वय गर्ने जिम्मा अनिकेतलाई दिइएको छ । अफिसमा उसले मात्रै पूर्ण रुपमा अडिटरसँग डिल गर्नुपर्ने काम सुम्पिएको छ । उसले बैंकमा नियमित रुपमा आफ्नो जिम्मामा भएको काम त गर्नुपर्ने छदै छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मुम्वई बाट अडिटरहरु आईसकेका छन् । एक महिला र तीन जना पुरुष । एउटा वङ्गला देशी र बाँकी अरु सबै भारतीय । यी अडिटरहरु आएपछि अनिकेतको नियमित दिनचर्या विगत केही दिनदेखि बदलिएको छ । बैंकको सवै विभागहरुसँग समन्वय गर्ने र अडिटरलो बैंकको हिसाब किताब अडिट गर्दा मागेको सबै जानकारी दिने । उनीहरुले चाहेको र मागेको सहयोग पु¥याउन उ हर बखत स्टयाण्ड बाई भएर बस्नुपर्छ । ती विदेशी अडिटरहरुसंग के कुरा भन्न हुने के कुरा भन्न नहुने विचार गरेर मात्र वोल्नलाई हाकिमहरुको निर्देशन छ । त्यसैले उ आफ्नो गर्दनमा तरवार लटकिएको महसुस गर्दैछ । बैंकका हाकिमलाई त खुशी पार्न गारहो छ भने यी त बाहिरबाट आएका अडिटरहरु हन् । यिनलाई कुनबेला के सनक चढ्छ थाहा छैन । मुम्बईबाट आएका अडिटरहरु तीन हप्ता सम्ममा बैंकको सबै हिसाब किताब अडिट गरेर फर्किए पछि अनिकेतले बल्ल आफ्नो टाउकोमा लट्कि रहेको अदृश्य तरवार हटेको महसुस गर्दै लामो सासं फेरयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ती भारतीय अडिटरहरु यहाँ आउँदाका केही प्रसङ्गहरु सम्झिदां अनिकेतलाई अहिले पनि अचम्भ लाग्छ र साथै हाँसो पनि उठ्छ । मानिसहरु कस्ता कस्ता हुन्छन ? उनीहरुले के के गर्न सक्छन त्यो सबै सम्झिदां अनिकेतलाई लाग्छ मान्छे नामको प्राणीलाई जति बुझ्न खोज्यो त्यती बुझ्न गारहो । मुम्बईबाट आएका सवै अडिटरहरुलाई कालीमाटीको सोल्टी होटलमा राखिएको थियो । ती मध्येका एक वङ्गलादेशी अडिटरको एउटी मलेसिया बस्ने वङ्गलादेशी नै गर्लफ्रेण्ड रहिछ । उसले कामबाट फुर्सद हुनासाथ वा राति अबेरसम्म सोल्टी होटलको आफ्नो कोठावाट फोनमा गर्लफ्रेण्डसँग फोनमा घण्टौ प्रेमालाप गर्दो रहेछ । अडिटरहरु फर्कने वेलामा सोल्टी होटलबाट अफिसमा अनिकेतलाई फोन आयो ‘अडिटरहरुलाई जान दिन मिल्दैन । उनीहरुको फोनको विल मात्रै १ लाख २७ हजार रुपैंयाको आएको छ ।’ अब पर्यो फसाद के गर्ने ? वैंकको तर्फबाट अनिकेत आफै गएर होटललाई ग्योरेण्टी लेटर दिएपछि मात्र उनीहरुलाई जान दिइयो । पछि उसले थाहा पायो, ती वङ्गलादेशी अडिटरले आफ्नो देशमा भएको जग्गाको सानो टुक्रा वेचेर त्यो पैसा तिरेछन् । अहो यो प्रेमले पनि के के गराउंदो रहेछ । भेट्ट नमिल्ने, कुरा गर्ने माया साटासाट गर्ने एकमाध साधन त्यो फोन पनि कति महँगो । ‘यो मायाको त्यो महँगो बजार हो, जहाँ प्रेमी, प्रेमिका त सित्तैमा पाईन्छन् तर तीनको बीचमा मायालाई टिकिराख्नकालागि महँगो दाम दिनुपर्ने, पछि धोखा भएमा त्यही माया जीवनभर निको नहुने घाउको रुपमा पनि बल्झिदै जाने ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
तीन हप्ता सम्म अडिटरहरुसंग गरेको कामको अनुभवले अनिकेतको आगामि जीवनमा थुप्रै फेरवदलहरु आएका छन् । उसले पहिलो विदेशीहरुसँग बसेर काम गर्ने मौका पायो, विदेशीहरुको काम गर्ने शैलीलाई नजिकबाट नियाल्ने मौका पायो । विदेशीहरुले काम गर्ने शैलीलाई उसले आफ्नो जीवनमा पनि पछयायो । अडिट भनेको के हो ? र कसरी गरिन्छ त्यो पनि वुझ्यो । ती विदेशी अडिटरहरुलाई पनि अनिकेतको मिठो वोलिचाली, नम्र स्वभाव र भलादमीपन निक्कै मन परेको रहेछ । उसले उनीहरुमाथि आफ्नो राम्रो छाप छोढ्यो जुन उसको अगामि भविष्यको लागि लाभदायक नै सावित भयो । ती अडिटरहरुलाई अनिकेतले केही गर्न सक्छ यसको भविष्य उज्जवल छ भन्ने विश्वास पलाएछ । त्यही भएर होला उनीहरुले फर्किने बेलामा केही महिनाको लागि भारतमा अनिकेतकोलागि तालिमको पनि सिफारिस गरेर गएका रहेछन । अडिटरहरु गएको लगतै ै अनिकेतले ४ महिना लामो तालिमका लागि भारत जानुपर्ने भयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
पहिलोपल्ट विदेशी जान पाएकोमा अनिकेत प्रसन्न छ, उसको त्यो प्रसन्नता अनुहारबाट छचल्कि रहेको छ । कतिले भारतलाई अरु देश जस्तो विदेशको रुपमा महत्व दिदैंनन् र नाक मुख खुम्चयाउंछन् । छिमेकको देउता उसैपनि हेलाको पात्र हुन्छन् त्यसमाथि भारत जाँदा कुनै पासपोर्ट र भिसा लाग्दैन, प्लेनको भाडा पनि अन्य देशको तुलनामा अत्यन्त सस्तो पर्ने । त्यही भएर नेपालीहरुलाई भारत जानु भनेको पानी पँधेरोमा जानु जस्तै हो । अनिकेतले भैरहवा जादाँ नौतनवासम्म र वीरगंज जादाँ रक्सौलसम्म गएर भारतको दर्शन गरेको छ । उसको मानसपटलमा सीमामा बस्ने अशिक्षित, वेरोजगार र अन्धकारमा रुमलिरहेका मानिसहरु हुन् भन्ने चित्रित छ । त्यसवाहेक उसले भारतको ठूला शहर वा विदेशको यात्रा गर्ने अवसर पाएको छैन । उसले अहिलेसम्म हवाइजहाज पनि चढ्ने मौका पाएको थिएन । तर पनि विदेश गएर तालिम लिने, काम गरेर आफ्नो व्यक्तित्वलाई अझ बढी निखार्न सकिन्छ भन्ने आत्मविश्वास बढेर गएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतलाई तालिमको लागि मुम्वई जानुपर्ने दिन पनि आयो । मुम्वई नगरीको वारेमा उसले धेरै कुराहरु सुनेको छ तर त्यो विशाल शहर कस्तो छ ? त्यो भने उसलाई थाहा छैन । भारतको कुन कुनामा पर्छ ? त्यहाँको मौसम कस्तो छ ? त्यो पनि उसलाई थाहा छैन । मुम्वई जाने वेलामा अफिसमा पहिला गएर आएका साथीहरुले केही कुराहरुको जानकारी भने दिएका थिए । एयरपोर्टबाट प्रिपेड ट्याक्सी लिएर होटल सम्म गयो भने सजिलो र सस्तो पर्छ भन्ने जानकारी मात्र उसले साथीबाट पाउन सक्यो । त्यो प्रिपैड ट्याक्सीले पहिले नै पैसा तिरेर रसिद लिएपछि होटलसम्म पु¥याइदिन्छ । ठूलो शहर भएकोले हराउने सम्भावना बढी हुन्छ त्यही भएर होटल र तालिम लिन बोलाइएको अफिसको ठेगाना राम्रोसंग कण्ठस्थ पार्नु पर्छ आदि ईत्यादि ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जनवरी १५, काठमाण्डुमा अत्यन्त जाडो छ, आजै माघे सक्रान्ति पनि परेकोले घरमा उसलाई भ्याई न्भयाई छ । राति देखि नै उ जाने तयारी गर्दै छ, लुगाफाटो र अन्य सामानहरु प्याकिगँ गर्न शुरभीले उसलाई मद्धत गरी रहेकि छ । शुरभी उदास र खिन्न देखिएकि छ , बिहापछि उनीहरु पहिलोपल्ट यति लामो समयकालागि उनीहरु छुट्टिदैं छन् । शुरभीलाई अनिकेतको अगाँलोमा बेरिएर मज्जाले सुत्ने बानि परिसकेको छ, भोलिदेखि यो कोठा र ओछ्यान दुबै केही महिनाकालागि उ जस्तै एक्लै हुंदैछन । राम्रो त अनिकेतलाई पनि लागेको छैन तर के गर्ने हो, अफिसको काम हो, नगई नहुने । अनिकेतले शुरभीको अनुहार तिर पुलुक्क हेरयो, त्यहाँ भोलिदेखि हुने विछोडको पीडाले घर बनाईसकेको थियो । अनिकेतलाई शुरभीको सारहै माया लाग्यो र प्यारी पत्नीलाई छातीमा सटाएर उसको गालामा माया गर्दै भन्यो ‘म आई हाल्छु नि, धेरै टाढा गएको हैन त्यही भारत त हो नि । तिमी नै यसरी दुखी हुन्छ्यौ भने त्यहाँ परदेशमा म आफुलाई कसरी सम्हाल्छु होला भन त ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘यहाँ त घरका सबै छन, छोरीलाई स्याहार्न र घरको काम गर्दै यो चार महिना बितेको तिमीले पत्तै पाउनौ, बरु मलाई त्यहाँ तिमी बिना होटलको कोठामा रात काट्न कम्ति गारहो हुन्न ? यो सानी छोरीलाई एकदिन हेर्न नपाउंदा मेरो मन कति अतालिएला शुरभी तिमी नै भन न ’ शुरभीले सुकँ, सुकँ रुदैं अनिकेतको छातीमा नाक गडाएर भनि ‘मलाई हजुर बिना एकदिन पनि बस्ने बानि छैन, राति मलाई कति डर लाग्छ, हजुरले मलाई त्यहाँबाट संधै फोन गनु पर्छ है ’ तालिमबाट फ्री हुने बित्तिकै र मौका मिलेपछि म तिमीलाई फोन गरिहाल्छु नि ।’ ‘तिमी चिन्ता न गर बरु के चाहिन्छ भन म ल्याई दिउंला ।’ ‘छ्या मलाई केही चाहिन्न,मसंग सबैथोक छ, हजुर छिट्टै आए पुग्छ मलाई ।’शुरभीले अनिकेतसंग लाडिदैं भनि ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘तै पनि भन न, मुम्बईको के स्पेशल चाहिया छ तिमीलाई’ अनिकेतले शुरभीलाई मायाले मुसार्दै भन्यो ? शुरभीले ठुस्किर्दै जवाफ दिई ‘अँ अँ भनेपछि सबले ल्याउछ्रन्, माया हुनेले नभने रै सुटुक्क ल्याउनु अनि हामीले पनि जानौला हजुरको माया कति रहेछ म प्रति ???’ कति दिनसम्म अब यो माया र मिठो कुराकानीकालागि तर्सिनु पर्ने हो, अनिकेत मनमनै बड्बडायो । आमाले टीका लगाएर आशिर्वाद दिदैं माघे संक्रान्तिमा बनाईने घीउ चाकु र तिलको लड्डु खुवाई दिनुभयो । उसले आमाबुवा दुबैलाई ढोग्यो, उहाँहरुले गदगद हुंदै एकमात्र छोरो अनिकेतलाई आशिर्वाद दिनुभयो, टोरो पहिलो पल्ट आफुभन्दा यति टाढा विदेश जांदैछ, आमाको आँखा रसाए, भक्कानो छुट्यो, आखिर कोखाको घाउ हो दुख्छ नै । छोराछोरीको प्रगति र खुशी देखेर संसारमा खुशी नहुने आमा को होलान र ? खुशीको क्षणमा पनि आमाका आँखाले बग्न छाड्दैनन, आमा र आँशु बीच त्यो अदृश्य नाता हुन्छ जसलाई सन्तानले आफुमा न परी बुझ्न सक्दैनन् । अनिकेतको पनि आँखा टलपलिए ‘आमा चिन्ता नगर्नु, म त्यहाँबाट बेला बेलामा फोन गरि रहन्छु ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
काठमाण्डुबाट मुम्वईको लागि सिधा उडान नभएकाले अनिकेतले काठमाडौ दिल्ली र दिल्ली मुम्वइको टिकट लिएको थियो । काठमाडौ बाट दिल्लीसम्म नेपाल एअरलाईन्सको टिकट र दिल्लीबाट मुम्वईसम्म ईन्डियन एअरलाईन्सको टिकट लिएको थियो उसले । उसलाई जाडो भएपनि विहानै वुवा एअरपोर्टसम्म पु¥याउन आउनुभयो, पहिलो पटक छोरा विदेश जान लागेको बुवाको मनमा कति हर्ष छ ? घर पुगेर गाउं र टोलछिमेकलाई छोराको प्रगति र विदेश जान लागेको बताएर आफ्नो नाक ठाडो पार्नु छ बुवालाई । निधारमा रातो टिका, ज्याकेट लगाएर र हातमा एउटा सुटकेस बोकेर तालिमकालागि पहिलो पल्ट घरबाट टाढा अनिकेत मुम्वई उड्यो । एअरपोर्टमा वुवाले हात हल्लाउंदै गरहुगाँे ह्दयले छोरालाई विदा गरे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
समयमै प्लेन उड्यो । अनिकेत पहिलो पल्ट प्लेनमा चढेको छ । जहाजको वातावरण उसको लागि एकदम नयाँ छ, कहाँ के गर्नु पर्छ उसलाई थाहा छैन ? प्लेनमा भएका अरु यात्रुले जे जे गरे, उसले पनि त्यसै त्यसै गरेर प्लेन भित्रको वातावरण वुझ्ने प्रयास ग¥यो । प्लेनको सिट बेल्ट उसले लगाउन सकिरहेको थिएन, संगै बसेको अपरिचित व्यक्तिले उसको बेल्ट लगाई दिए । पहिलोपल्ट फोटोकपी गर्न सिक्या जस्तै प्लेनको सिटबेल्ट उसले संधैकालागि बाँध्न सिक्यो । देश फरक भए पनि काठमाण्डु देखि दिल्लीसम्मको यात्रा छोटो दूरीको हो, अनिकेतलाई प्लेनमा निकै रमाइलो लागिरहेको थियो, प्लेनको झ्यालबाट बाहिरको दृश्य घर, मान्छेहरु कति साना साना देखिदां रहेछन् । प्लेन बादलभित्र हराउंदा उसको जिउ नै सिरिगँ भयो । पछि फुत्त बादलबाट निस्केर सफा निलो आकाशमा प्लेन उड्न थाल्यो अनि उसले आफुलाई भित्रैदेखि बाट हलुका र प्रसन्न महसुस गरयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिल्लीको अन्तराष्ट्रिय विमानस्थलबाट अन्तरदेशिय विमानस्थल जान भित्रबाट बाटो छैन । अनिकेत आफ्नो सुटकेस र झोला लिएर वाहिर आयो र एउटा टेम्पोमा चढ्यो । करीव २० मिनेटको यात्रा पछि उ अन्तरदेशिय विमानस्थल भित्र प्रवेश ग¥यो । त्यसवेला सम्म विहानको साढे १० बजि सकेको छ । दिल्लीबाट मुम्वइको उडान वेलुका ६ बजेको लागि छ । उ समय बिताउनकालागि डोमेस्टिक एअरपोर्ट भित्र रहेको एउटा होटलमा बसेर टेलिभिन हेर्न थाल्यो । दिल्ली पनि उसकोलागि अपरिचित शहर हो । समय छ तरउ बाहिर जान सक्दैन । दिल्लीमा कसैलाई चिनेको छैन, कुनै ठाउंको बारेमा थाहा छैन त्यसैले मन मारेर होटलमा टिभी हेर्नु र पत्रिका पढ्नु बाहेक उ संग अरु कुनै विकल्प छैन । उसले अहिले सम्मको आफ्नो कहिलेकाँही एकदुई दिन हेटोडा र वीरगञ्ज वाहेक कँही गएको थिएन । यसरी लामो समय घरबाट निस्केको र वाहिर समय विताएको थिएन, यो पहिलो पल्ट हो । छोरीलाई उसले एक दिनकोलागि पनि कहिल्य छाडेको थिएन । आज धेरै कुरा उसको जीवनमा पहिलो पल्ट हुंदैछ । जीवनमा पहिलो पल्ट गरेको काम र भएको घटना संधैकालागि चीरस्थायी हुन्छ । पहिलो पल्ट स्कुल र कलेज गएको दिन, अफिसमा पहिलो दिन, कसैले मायालु भाकाले हेरेको क्षण, पहिलोपल्ट प्रेमिकालाई गरेको स्पर्श । आहा कति आनन्दित हुन्छन ती क्षणहरु जुन पहिलो पल्ट जीवनमा आउंछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
संधै अफिसबाट घर जाने वेलामा छोरी वाटो हेरिरहेकी हुन्थी, छोरीको मिठो तोते बोलीमा अनिकेतले अफिसको सबै तनाव र थकाईलाई बिर्सन्थयो । अहिले दिल्लीको डोमेस्टिक एयरपोर्टमा कुरेर बस्नुपर्दा उसलाई सानी छोरीको झलझली सम्झना आईरहेछ । छोरी अहिले के गरिरहेकि होली कतै न्यास्रिएकी पो छ कि । आफ्ना अबोध आँखाले बाबालाई खोजिरहेकि होली । मान्छेको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी भने कै छोराछोरी हुन् । छोराछोरीको खुशी र सुखकालागि मान्छेले ठूलो दुख पनि सहन्छ र छोराछोरस् कै सुखकोलागि जस्तो सुकै त्याग गर्न पनि पछि हटदैन । छोरीसंग बिताएका क्षणहरु अहिले अनिकेतको मानसपटलबाट चियाउंदै छन । छोरी, पत्नी र घरको बारेमा सोच्दा सोच्दै उसले त्यो डोमेष्टिक एअरपोर्ट भित्रको होटलमा घण्टौ समय बितेको थाहा नै पाएन । सम्झनाहरु मान्छेको मस्तिष्कमा रहिरहने त्यो जीवित चलचित्र र एकान्तपनका साथी पनि हुन् । उसको मनमा सम्झनाका साथै उत्साह पनि थपिएको छ । उ पहिलो पटक विदेशको धरतीमा खुट्टा हाल्दैछ, विदेशी वैंकमा तालिम र कामको लागि आएको छ । उसले यसबाट थुप्रै अनुभवहरु सँगाल्ने मौका पाउँछ, यो उसकालागि चानचुने कुरा होईन । यसले उसको भविष्यमा सकारात्मक असर पार्ने छ । उसलाई बैंकको माथिल्लो तहमा पुग्न र स्थापित हुनपनि यसले सहयोग नै गर्ने छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यिनै कुराहरु मनमा खेलाउंदा खेलाउंदै सांझको छ बज्यो । ठीक ६ बजे दिल्लीबाट मुम्वइको लागि टिकट थियो उसको । उ प्लेनमा चढ्यो, कति ठूलो प्लेन आम्मा मा??? उसले यति ठूलो प्लेनलाई नजिकबाट पहिलो पलट देख्दै छ । जहाँ जुन कुनातिर हेरे पनि मान्छे नै मान्छे देखिन्छन् । साँझको समय छ, प्लेन भित्र उ एक्लै छ, त्यहाँ परिचित अनुहार अरु कोही छैन । प्लेनमा अनिकेत बाहेक भारतका विभिन्न प्रान्तका थरिथरिका भाषा बोल्ने मानिसहरु मात्र छन् । मुम्वइको झिलिमिलि उसले प्लेनको झ्यालबाट बाट नै देख्यो । अहो कत्रो ठूलो शहर झिलिमिली, मान्छे र गाडीहरुको कुनै वारपार नै छैन । जता हेरयो मान्छेको महासमुद्र नै देखिन्छ भारतमा ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एअरपोर्टबाट बाहिर निस्किने प्रक्रिया पुरा गरेर उ वाहिर आयो । बाहिर निस्केर एउटा प्रि–पेड ट्याक्सी लिएर उ ओभरहाईट टावर होटलको लागि हिड्यो । प्रिपैड ट्याक्सीका लागि अनिकेतले ३ सय भारु ति¥यो । ट्याक्सीको पछाडिको सिटमा वस्यो । अनिकेत ट्याक्सीको पछाडिको सिटमा बस्यो, मुम्बईमा जाडो छैन, काठमाण्डु जाडोको सिरेटोमा लुकेको छ तर मुम्बई आधा रातमा पनि नवयुवती जस्तो सडकमा ठाँटिएर हिडेंको छ । यहाँ आएर उसलाई आफ्नो ज्याकेट घाँडो भएको छ । उ हिन्दी राम्रोसँग बोल्न जान्दैन, अङ्ग्रेजी बरु राम्रैसँग बोल्न सक्छ । मुम्बईमा भाषाको कुनै समस्या थिएन तर एयरपोर्टबाट होटल कति टाढा रहेछ भने ट्याक्सीमा चढेको एक घण्टा भइसक्दा पनि उ आफ्नो होटलमा पुग्न सकेको थिएन । उ डेढ घण्टाको यात्रापछि उ बल्ल तल्ल होटल पुग्यो । अब मुम्बईमा उसलाई नेपालबाट लगाएर गएको ज्याकेटको आवश्यक्ता छैन । उ करिब चार महिनाको लागि वाहिरीएको छ । नेपाल फर्कुन्जेल जाडो सकि सक्छ । तबसम्म त्यहाँ पनि गर्मी भईसक्ने हुदां यो लगाएर आएको ज्याकेट पनि उसलाई घाँडो भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मुम्बईमा भोलिपल्ट विहानै दिइएको नम्वरमा अनिकेतले फोन ग¥यो । उसलाई तुरुन्त अफिस आउन भनियो । उसलाई अचम्म लाग्यो । कसरी जाने होला ? मुम्वई जस्तो ठाँउमा नदेखेको अफिस । उसलाई सहायता गर्ने कोही पनि थिएनन् । उसले मनमै सोच्यो काठमाण्डुबाट मुम्वईसम्म त एक्लै आए भने यहाँ अफिससम्म कसरी नपुगिएला र ? उ हिम्मत गरेर होटलबाट बाहिर निस्क्यो उसलाई नरिमन प्वाइन्टवाट डीएन रोडसम्म जानुपर्ने भएको छ । होटलबाट ट्याक्सीमा अफिससम्म गयो भने २० रुपैयाँ भाडा लाग्छ, हिड्दै जाने हो भने ४५ मिनेटको बाटो छ । उसले नयाँ ठाउं भएकोले हिड्ने आँट गरेन । ट्याक्सीमै डीएन रोड गयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मुम्वइका विल्डिङहरुमा अफिस चिन्न सुविधाकालागि नम्वर लेखिएको हुन्छ । काठमाण्डुमा जस्तो साइनवोर्डको बजार यहाँ देख्न पाईन्दै । बिल्डिगँको नम्वरले अफिस चिन्नु पर्दछ । अनिकेतको तालिमकालागि बोलाइएको अफिस १९ डीएन रोडमा थियो । उ अफिस भित्र छिरयो, सुरक्षा गार्डलाई उसको बारेमा बैंकले पहिले नै जानकारी दिसकेकोले उनीहरुले अनिकेतलाई चिनिहाले । उसले भेट्नुपर्ने अफिससग सम्वन्धित स्टाफको कोठामा पु¥याइयो । त्यसपछि उसको काम सुरु भयो । उ बस्ने होटलमै कलकत्ता बाट तालिमकालागि आएका उसका टिमका साथीहरु पनि बसेका रहेछन् । अनिकेतलाई मुम्वईको जीवनशैली शुरुमा अनौठो र नया लागेपनि अब भिन्नै खालको रमाईलो अनुभव भईरहेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मुम्बईमा हरेक दिन अफिस जानु, दिनभर काम गर्नु, वेलुका होटल फर्कनु अनिकेतको नियमित दिनचर्या बन्यो । दुई महिनाको मुम्वई वसाइमा उसले त्यहाँको गल्ली गल्ली घुम्न भ्यायो । मुम्वइमा काम गरेपछि उसको कोलकाता सरुवा भयो । अनिकेतलको लागि कोलकाता पनि नौलो सरुवा भयो । उ संगै कोलकाताबाट मुम्बई तालिमकालागि पुगेका साथीहरु दुई जना साथी पनि कोलकाता फर्के । मुम्वई भन्दा कोलकाताको जीवनशैली, भाष, संस्कृति र ब्यवहार सबै फरक छ । । एउटै देश भित्र पनि कत्रो ठूलो विविधता रहेछ ? अनिकेतलाई कोलकाताको परिवेश नै भाषा, साहित्य र संस्कृतिले परिपूर्ण भएको अनुभव भयो । कोलकाताको सबैभन्दा दुखद पक्ष त्यहाँको गरिबी हो । कोलकाताको स्थिति गरिबीले गर्दा असाध्यै दयनिय छ । उसलाई कोलकाताको गरिबी र माग्ने भन्दापनि मान्छेले सकि न सकि तानेको हाते रिक्सा देख्दा मुटु नै चसक्क भयो । त्यसरी रिक्सा तान्दा रिक्सा तान्ने मान्छेको शरीरको छालाभित्र लुकेर रहेको करगँको हड्डी किगँरिगँदेखिने ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यति चरम गरिबी भएर पनि कोलकाता एउटा जीवन्त शहर हो । एरटा धर्मिम र परम्परागत मूल्य मान्यता बोकेको शहरको रुपमा परिचित कोलकात्तामा संधैजसो हरेक ठाँउमा नारा, जुलुस र भोक हड्ताल भइरहदों रहेछ । कम्युनिष्टहरुको गढको रुपमा परिचित कोलकातामा नारा र हडताल गर्ने विभिन्न दल सम्बद्ध यूनियनहरुले शहरको जनजीवनलाई आक्रान्त पारेको छ । कोलकाताको बसाईमा उसले कामसंगै क्रिकेटको वारेमा पनि केही सिक्यो । त्यो भन्दा पहिला उ यो खेल खेल्न परै जाओस बुझ्दा पनि बुझथेन । तर अब क्रिकेटको शहर कोलकाताले उसलाई क्रिकेट भरपूर ज्ञान र मनोरन्जन दिएको थियो । मुम्वइको वतावरण, कलकत्ताको क्रिकेट र हड्तालले गर्दा यो चार महिनाको भारत बसाई उसकालागि संधैं सम्झनामा रहिरहने छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
४ महिनाको मुम्बई र कोलकाताको बसाई पछि अनिकेत काठमाडौ फर्कियो । आफ्नै ब्यापार गर्ने भनेर बैंकको जागिर छाडेर गएको द्रवित फेरि त्यही बैंकमा फर्कि सकेको छ । उसको छोरो भईसकेता पनि द्रवित घर व्यवहारमा त्यति जिम्मेवार बनेको छैन । अहिले पनि उसका आँखा सुन्दर अनुहार र हाउभाउमा नै गएर ठोक्किन्छ । बैंकबाट वेलुका घर फर्किदां उ सधै रक्सीले टिल्ल भएर फर्किन्छ, उसलाई पैसाको कुनै परवाह छैन । रक्सीको नराम्रो लत लागेपछि बैंकको कमाईले घर खर्च पुरयाउन धौ धौ भएको छ । घरको आर्थिक स्थििति नाजुक भएकोले श्रीमतीले पनि जागिर गर्न थालेकि छन् । बिग्रेको द्रवितलाई अझ उ भन्दा पनि बढी भत्केको श्लोक जस्तो साथी भेटिएको छ । सांझ परेपछि द्रवित र श्लोक दुबै कुममा कुम जोडेर रेष्टुरेण्ट पुग्छन, त्यहाँ टन्न रक्सी धोक्छन अनि आफ्ना एक्स गर्लफ्रैन्डहरुलाई धित मरुन्जेल गाली गर्छन । दुबै जँडयाहाको जोडी हिन्दी फिल्म शोलेको विरु र जय जस्तो जमेको छ । बैंकका अन्य स्टाफ उनीहरुलाई आजकल यही विरु र जयको उपनामले बोलाउंछन् । श्लोकको कारणले द्रवितलाई अब आफ्नो अफिस प्यारो लाग्न थालेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एकदिन द्रवितले लोन लिनकालागि आफ्नो एक परिचितलाई बैंकमा ल्यायो । ती परिचितलाई आफ्नो जग्गा धितोमा राखेर ब्यवसाय गर्नकालागि लोन चाहिएको रहेछ । तीनको जग्गा शहर भन्दा अलि बाहिर छ, जग्गाको मूल्य पनि कम छ तर द्रवित र श्लोक मिलेर त्यस्तो कमसल जग्गालाई पनि बढी मूल्याकँन गरेर कम ब्याजमा लोन दिएर पठाए । कम मूल्यको जग्गालाई बढी देखाउन ती परिचित व्यक्ति र यी दुई बीच पैसाको राम्रै चलखेल भएको अनिकेतले मुम्बईबाट फर्केपछि थाहा पायो । उ शायद यहीं भएको भए त्यो कमसल जग्गालाई लोनमा राख्न स्विकार्थेन होला । तर बेईमानीको यो खेल उसको पछाडि गरिएको छ । वैंकका अन्य साथीहरु नवीन, मिलिन्द, अनुज, बैभव, निखिल, नित्या, विनिता र आलोक वैंकको प्रगतिकालागि रातदिन मिहिनेत गरिरहेका छन । उनीहरु सबैको मेहनत र चूस्त व्यवस्थापनले बैंकले एकपछि अर्को सफलता पाउंदै गएको वैंकको प्रगतिले देखाउंछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मुम्बईको चार महिना बसाईपछि उसलाई अहिले काठमाण्डु नौलो लागिरहेको छ । विदेश गएका मानिसहरु किन देश फर्किन चाँहदैनन्, उनीहरुको देशप्रतिको धारण किन यति छिटो परिवर्तन हुदो रहेछ भन्ने कुरा अनिकेतले अहिले आएर वुझेको छ । विदेशको सफा, सजिलो र ब्यवस्थित वातावरणमा बस्ने बानी परेपछि देशमा बस्न त्यसै मन नलाग्ने भएर जाँदो रहेछ । उसलाई पनि मुम्बईको ब्यवस्थित र उन्मुक्त वातावरणमा बस्ने बानी परेकोले केही दिन सम्म आफ्नै शहर ाम गर्ने बैंक र घर सबै अपरिचित जस्तो लाग्न थालेको छ । बिस्तारै बिवशतावश उ फेरि आफनो पुरानौ दिनचर्यामा फर्किएको छ । उही विहानको उठाई, एकछिन छोरीसंग खेल्यो, ब्रस गरयो, दारही बनायो, पत्रिका पढ्यो, नुहाई धुवाई गरयो अनि ब्रेकफास्ट खायो र बाईकमा ९ बजे अफिस आयो । बेलुका अबेरसम्म अफिसमा काम गरयो र थाकेर चूर भई घर फर्कयो । उसलाई रुटिगँ लाईफदेखि झ्याउ लाग्छ, जीवनमा केही नयाँपन छैन । उही बैंक उही मान्छे, उही काम अनि उही टाईमपास गन्थन । उसलाई यो सबै सोच्दा सोच्दै कहिलेकाँही झ्याउ लाग्छ । उ आफु मान्छेबाट दिनप्रतिदिन नोट गन्ने मेशिनमा बदलिएको झैं लाग्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब अनिकेतलाई हिजोका आश्चर्य लाग्ने कुराहरु आज सामान्य भएकाछन् । जबदेखि उसले मुम्वइको स्वच्छन्द जीवनशैलीलाई नजिकबाट हेरेर आएको छ । तबदेखि उसलाई आफ्ना बैंकका केटीहरुले चुरोट पिउनु, व्वाईफ्रेण्ड र गर्लफ्रेण्डको कुरा गर्नु सामान्य लाग्न थालेको छ । त्यहाँ लवाई, खवाई, वोलाई सवैमा स्वतन्त्रता र स्वच्छन्दता छ । छाडा र सुन्दा पनि लाज लाग्ने शब्दहरु बोल्नु मुम्वइका मानिसलाई सामान्य कुरा हो । । अफिसमा पनि बिन्दास भएर बोल्ने । एकदुई दिन त त्यहाँको ठाडो भाषा र गाली सुनेर उसको जिउ नै सिरिङ्ग भयो । त्यसपछि उसले यी सबै कराहरु पचाउंदै गयो, अरुहरु बोलुन न त, आफु नबोलिदिए भईहाल्यो नि भन्दै आफ्नो मनलाई उ आफै सम्झाउंछ । घण्टौ फोनमा गर्लफ्रैण्डसंग कुरा गर्दा पनि कसैले केही भन्दैन । पहिला पहिला उसलाई लाग्थ्यो यो मान्छे बैंकको विषयमा कुरा गरिरहेको छ तर पछि थाहा पायो त्यहाँ त अर्कै चक्कर रहेछ । कुन केटाले कुन केटीलाई कहाँको होटलमा लग्यो, रात बितायो कि के गरयो ? भन्ने कुरा उ यो कानबाट सुनेर अर्को कानबाट निकालि दिन्छ आजकाल । ‘यहाँ को नै चोखो छ र ?’ एकपल्ट श्लोकले सबैको माझमा भनेको थियो, जुन अहिले उ झलझलि सम्झि रहेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको बैंकमा एउटा अर्को नयाँ केटा काब्य आएको छ । काब्य असाध्यै सुस्त र चाहिने भन्दा बढी सोझो छ । उ काठमाण्डुको धनी परिवारको केटा हो । राणा परिवारमा जन्मिएको उसलाई कुनै किसिमको दुख र अभाव छैन तर पनि उ जागिर खान आएको छ । ढिलो गरी कुरा बुझ्ने र अरहाएको काम बल्ल तल्ल अबेरसम्म गर्ने उसको बानीले बैंकका कर्मचारीहरु हैरान थिए । अनिकेत काब्यलाई हेदैं सोच्दथ्यो ‘कहिल्यै पनि जागिर खान नपर्ने मानिस किन जागिर खान आएको होला ?’ उसले काब्यको जागिर खानुपर्ने कारणको भेउ पाउन सकेको थिएन । दिन प्रतिदिन विदेशी वैंकहरुको शाखाको रुपमा खुलेका यी बैंकहरुमा योग्यता भन्दा सोर्स फोर्सको नै चल्ति छ नेपालमा खुलेका यी बैंकहरुमा राणा र राजपरिवारसंग सम्बिन्धत व्यक्तिहरुको नै बढी बोलबाला छ । बैंकको उच्च ओहदामा यिनै परिवारका व्यक्तिको हालीमुहाली छ । घरानिया भएकाले वदेशबाट पढ्नु र त्यहाँको डिग्री यिनीहरुकोलायि ठूलो कुरा हैन, फेरि यी बैंकहरुमा टाई जस्तै अर्को आवश्यक कुरा अग्रैंजी खर्रर बोल्नु हो । जुन यी विदेशबाट शिक्षित भएर आएका घरानियनहरुकालागि एकदम साधारण कुरा हो, सरकारी स्कुलमा पढेकाले नेपाली बोल्या जस्तै हो । त्यसैले यी बैंकमा स्वतन्त्र प्रतिस्पर्धाबाट आएका, साधारण परिवारका साधारण ढँगले पढेका मानिसहरु थोरै हुन्छन । काब्य पनि यिनै घरानिया परिवार मध्येको एक हो, उ पनि आफन्तको बैंकमा सोर्सफोर्सबाट जागिर खान आएको थियो । उ ढिलो गरेर कुरा वुझ्थ्यो, कसैले गाली गरेको जिस्काएको, काम अह्राएको केही पनि छिट्टै वुझ्दैनथ्यो । अरुले एक दिनमा गर्ने काम उसको लागि तीन दिन लगाएर पहाड चढ्ने जस्तै दुरुह काम थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
काब्यको सुस्त ब्यवहार र काममा मन नलगाएको देखेर एक दिन त्यो कुईरे विदेशी हाकीमले उसलाई वोलाएर हकार्दै जागिर छोड्न भनेछन । हाकिमले गरेको आफ्नो बेईज्जती र जागिर छाड्नकालाथि दिएको आदेशले उ रन्थनिदै अनिकेतको कोठामा आयो र सबै कुरा रुदैं भन्यो, उसको कुरा सुनेर एकछिन अनिकेत पनि जिल्ल परयो । ‘कुनै पूर्व सूचना बिना नै आफ्नो कर्मचारीलाई एक्कासी जागिर छाडन भन्नु यो त तानाशाही जस्तै भयो बा ।’ । यस्तो नियम पनि पनि बैंकमा हुदों रहेछ, स्थायी जागिरबाट कुनै फौजदारी आरोप नलागेको, केही अपराध नगरेको मान्छेलाई पनि एक्कासी जागिरबाट निकाल्न मिल्छ र ????? हो। काब्य सोझो थियो चाँडो कुरा बुझ्थेन तर उसलाई सम्झाउन सकिन्थ्यो, त्यतिले पनि नभए उसलाई केही दिनको अल्टिमेटम दिएर जागिरबाट हटाउन सकिन्थ्यो । तर यो विदेशी बैंकमा सबै नियम कानुनलाई पन्छ्याएर यसरी काब्यलाई जागिरबाट हटाउनु अनिकेतको विवेकले मानिरहेको थिएन । उसलाई लाग्दथ्यो स्थायी जागिर भनेको सबै सेवा सुविधा भएको आफूलाई मन लागेसम्म काम गर्न पाइने काम हो । तर बअ उ पनि झस्क्यो यहाँ त स्थायी या अस्थायी जे जस्तो काम भए पनि दुवै पक्षलाई चित्त वुझाउन सके मात्र जागिर खान पाइने रहेछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
काब्यलाई जागिर छोड्न बाध्य बनाईयो । उसलाई पैसाको समस्या थिएन, धनी घरको छोरा थियो उ, काब्यलाई दिन समय काट्नकोलागि कामको मात्र समस्या थियो । कस्तो अचम्भ कोही समय कान दिन बिताउन जागिर खान्छन् भने कोही जिन्दगी काट्न । कसैसंग प्रशस्त पैसा र समय दुबै छ, कसैसंग पैसा र समय दुबै छैन । मान्छे धनि थियो । सहायक तहको जागिर खान आउँदा पनि जिप चढेर आउँथ्यो । यी बैंकहरुले पैसा र समय दुबै नहुनेको मनोवृति बुझेको छ, । बैंकहरुले यही कमजोरीलाई भजाउंदै आफ्नो बैंकमा काम गर्नेहरुको समयलाई टन्न पैसा दिएर किनेको छ । यी बैंकहरु अफिस समयमा आफ्ना कर्मचारीलाई दायाँ, बाँया पनि गर्न दिदैंनन्, कर्मचारीको हरेक क्षणको लेखाजोखा राख्छ र उनीहरुको दिमाग, हरीर र योग्यतालाई खरिद गरेको बदलामा हरेक महिनाको अन्तमा केही हजार रुपैंया उनीहरुको मुठ्ठीमा राखिदिन्छन् । काब्यलाई अचानक जागिर छाड्न लगाईएपछि अनिकेत पनि डरायो । ‘भोली उसलाई पनि काब्य जस्तै गरेर जागिरबाट हटाए भनि के गर्ने?’ अनिकेत मनमनै सोच्दैछ, काब्यलाई जागिरबाट हटाइएको घटनाले उसलाई गम्भीर बनाएको छ । उ, आफ्नो यो विदेशी बैंकको जागिरप्रति पुनर्विचार गर्न बाध्य भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आखिर के का लागि काम गर्ने, सेवा सुविधाकालागि हो भने जागिरबाट हटाएमा त्यो सबै छाड्नु पर्छ । ‘आफु जतिकै आफुले काम गर्ने संस्थालाई भगवान मानेर काम गरेपनि उसले आफुलाई भक्त त न मान्ने रहेछ ।’ अनिकेत योग्य छ, आफुलाई सुम्पेको काम पनि ईमानदारीसंग गर्छ तर हाकिमको आँखाको छारो बन्नलाई नभएको कुरा पनि निहँु बनाएर जागिरबाट घोक्रे ठ्याक लगाउन के बेर ? हाकिमलाई चित्त बुझेन वा आफुले हाकिमको चित्त राम्ररी बुझाउन सकिएन भने त जतिसुकै राम्रो भएपनि जुनसुकै दिन जागिरबाट हात धुनु पर्ने रहेछ ।’ स्थायी जागिर भनेर फुर्ती लगाउनुको कुनै अर्थ रहेनछ यहाँ । जति सुकै ठूलो विदेशी बैंक भनेर घोक्रो पसारे पनि चाल त उही नै रहेछ आखिर । अनिकेत आफ्नो भोलीको भविष्यप्रति चिन्तित बन्दै गएको छ । उसले यो बैंकमा काम गरेर बनाएको आत्मसम्मान, भोलीका दिनका योजनाहरु धराशायी हुन थालेका छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेत अब बैंकले बेलाबेलामा आफ्ना कर्मचारीहरुलाई दिने विभिन्न तालिमहरुको नेतृत्न लिन सक्ने भएको छ । उ आफ्ना मातहतका कर्मचारीलाई बैंक समबन्धि तालिम दिन सक्षम भईसकेको छ, बैंकका कर्मचारीहरु पनि उसको योग्यतामा बिश्वास गर्दै उसले दिएको तालिमलाई मन पराएर लिन चाहन्छन् । अनिकेत बैंकका ठूला साना कर्मचारीहरु बीच कुनै भेदभाव गर्दैन । सबैको कुरा सुन्छ, समस्याको समाधान पनि गरिदिन्छ सबै उसलाई सम्मान र बिश्वास गर्दछन् । बैंकमा अनिकेत अव्वल दर्जाको कर्मचारीमा दरिएको छ, बैंकमा राम्रो काम गरे वापत दिईने पुरस्कार र प्रमोशन सवैमा उसकै नाम अगाडि आउँदछ । पटक पटक भारतका विभिन्न शहरहरुमा आयोजन गरिएको तालिममा बैंकले उसलाई नै बिश्वासका साथ पठाएको छ । विदेशमा हुने सेमिनारहरु पनि उसले अटैन्ड गर्ने मौका पाएको छ । बैंकमा काम गरेको तीन वर्षको अवधिमा अनिकेतले कामको सिलसिलामा मुम्वई, कलकता, मद्रास, दिल्लीको धेरै पटक भ्रमण गरिसकेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसको अनिश्चित जागिर जस्तै देशको अवस्था र प्रजातन्त्र दुबै अनिश्चित बनेको छ । उसलाई आफ्नो जागिरबाट टेन्शन भएर विरक्ति लागेको छ उता जनता पनि विरक्तिएका छन देशको अवस्था हेरेर । अब देश राजतन्त्रबाट प्रजातन्त्रको युगमा प्रवेश गरेको छ । प्रजातन्त्र भन्ने वित्तिकै आम नागरिकले बुझेको खुलापन, विकास, पारदर्शिता, जवाफदेहिता र सरकारी काम छिटोछरितो हुने हो गरी ल्याईएको नया ब्यवस्था हो । जनता एउटै ब्यवस्था र सरकारमा यी सवै कुराहरुको समिश्रण भएको हेर्न चाहन्छन् तर जनताले सोचे अनुसार भए पो ????? देशले यसकोलागि पहिलो खुड्किलो उक्लिन खोजेको छ तर सोचे र चाहे अनुरुप हुन चाँही गारहो । ०४६ मा प्रजातन्त्रको पुनर्सथाप्ना भएर बहुदलीय ब्यवस्था आएपछि सरकारले आर्थिक उदारिकरणको नीति लियो जसको फलस्वरुप व्यपार व्यवसाय फस्टाउन थालेका छन । नयाँ बाटोघाटो खुल्ने र पुरानाहरुको मर्मत सम्भार हुन थालेको छ । सञ्चार क्षेत्रले पनि फड्को मारेको छ केही वर्ष अघिसम्म टेलिफोन लिनकालागि लाग्ने लामो लाईन छोटो हुदै गएको छ । देशका दुर्गम र सुदुर गाउंहरुमा पनि टेलिफोन पुगिसकेको छ । अब कोही कसैसंग टाढा छैनन् सञ्चारको सुविधा र विकासले सबैको घर आँगन झन नजिकिदैं गएको छ । अब दुखसुखमा कोही टाढा र पराई छैनन् । सबैले सबैको आँसु देखावटी रुपमा भएपनि पुछ्न भ्याएका छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
विकासको पहिलो पूर्वाधार नै सडक हो जुन निर्माण गर्ने क्रम द्रुतगतिमा भईरहेको छ । सडकको निर्माण र विस्तार हुने बित्तिकै त्यहाँको विकास हुन बेर लाग्दैन भन्ने तथ्य सरकारले राम्ररी बुझेको छ । सडकको र्मिाण संगै अस्पताल, स्कुल र कलेज खुल्ने क्रम बढेको छ । जनताका छोराछोरीले अब अँध्यारोमा रुमलिन नपर्ने भएको छ । शिक्षाको उज्यालो सबैको घर दैलोमा आईसकेको छ । २००ट सालमा प्रजातन्त्र ल्याउंदा ताका त्यो पुस्ताले देखेको समृद्ध देश र शिक्षित जनताको सपना अब दोस्रो र तेस्रो पुस्तामा आएर पूरा हुने भएको छ । ब्यवस्था परिवर्तन बनेपछि बनेको नया सरकारले देश र जनताकालागि उपयोगि नीति नियमहरु तर्जुमा गर्न थालेको छ । देशको इतिहासमा यो पहिलो र छोटो स्वर्णिम युग हो । समस्याहरुको पहाड पनि थुप्रिदैं छ, यी समस्याहरु एकआपसमा गजुल्टिएर शासन चलाउनेलाई पिरोल्ने पनि गर्दछ । भर्खरै प्राप्त भएकोले प्रजातन्त्र बच्चाको हातको खेलौना बन्न थालेको छ, नेता र जनता दुबैलाई यो प्रजातन्त्र संस्थागत गर्ने बानी परेको छैन । प्रजातन्त्र बाँदरको हातमा नरिवल जस्तो भएकोले नेताहरु इसलाई कसरी ब्यवस्थित गर्ने भन्नेतर्फ केन्द्रित छैनन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्रजातन्त्र आएपनि देशमा ब्यवस्था मात्र परिवर्तन भएको छ, जनताको अवस्थामा कुनै सुधारको संकेत देखिएको छैन । ठाउं, ठाउंमा बन्द हड्ताल भई रहेकै छन । सडकका रेलिङहरु जनताको असन्तुष्टि र आक्रोशको शिकार भएर भाँचिरहेकै छन । तमाम निराशाका बाबजुद पनि केही आशाको किरण पलाउंदै गएको छ । देशमा प्रजातान्त्रिक प्रणालीले काम गर्न थालेको छ, यो प्रणालीले ट्रयाकमा हिंडन पाए जनताको समुचित आकाँक्षालाई सम्बोधन गर्न सक्छ होला । प्रजातन्त्रको पुनसर््थाप्ना पछि नयाँ संविधान बनेर नयाँ निर्वाचित सरकारले काम गर्न थालेको छ । यसलाई सबैले ठूलै उपलब्धि मानेका छन् । बहुदलीय ब्यवस्थाको थालनि भएकोले संसदमा पक्ष विपक्ष भएका छन । यिनले कहिलेकाँही समर्थनको विधि पुरयाउन समर्थन र अनि कहिलेकाँही विरोध पनि गर्न शुरु गरेकाछन । राष्ट्रिय स्वार्थको विषयमा पनि यी नया उम्रेका दलहरु ऋाफैमा किचलो गर्दछन। यिनलाई आफ्नो भन्दा देश हित ठूलो हो भन्ने कहिल्यै लागेन । यिनीहरुको आपसी स्वार्थको टकराहटमा देशले शान्ति गुमाउन थालेको सबैले महसुस गर्दैछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
देशले लिएको आर्थिक उदारिकरणको नितिले विस्तारै नेपालले विकासको फड्को मार्न थालेको छ । यसको असर बैंक तथा वित्तीय क्षेत्रमा पनि परेको छ, धमाधम नया नया बैंक र फाईनान्सियल ईन्सिटयूशनलहरु खुल्न थालेका छन् । वेरोजगारहरुले रोजगार पाएकाछन, बैंकहरुको खुल्ने संख्या बढ्दै गएपछि टाई, डियोडोरेन्ट र वियरको माग, आपूर्ति र उत्पादन सबै बढेको छ । दिनभरि टाईको गाँठो कसेर बैंकमा चुस्त दुरुस्त भएर काम गर्नेहरु सांझ पख त्यही टाईको गाँठोलाई खुकुलो पार्दै वियरको चुस्कीमा रमाउने गर्दछन् । साँझपख यिनलाई कुनै सुन्दर अनुहारलाई तृप्त भएर हेर्न, कसैको आलिगँनमा हराउन र रक्सीको मातमा बेहोश हुन मन लाग्छ । दिनभरी अफिसको यान्त्रिक गतिविधिमा कुनै एटिएम मेशिन झैं भएकाहरु साँझ मान्छेको रुपमा आफ्नो सबै कलालाई प्रष्फुटित गर्न थाल्छन । देशको वैंकिङ क्षेत्रले पनि ठूलै छलागँ मारेको छ, विदेशी सहयोगमा खुलेका ठूलठूला बैंक र यिनले गर्ने कारोबारको रकम सुन्दा जिब्रो टोक्नु पर्ने बनाएको छ आम जनतालाई । सरकारले अपनाएको उदार अर्थ नीतिको ब्यापक असर बैकिगँ क्षेत्रमा देखिएको छ । यसमा वैंकहरुले फस्टाउने मौका पाउनुका साथै ठूलै चलखेल पनि गर्न पाएका छन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
काब्यलाई एक्कासी बैंकको जागिरबाट हटाएको घटनाले अनिकेतको जीवनमा पनि नयाँ मोड ल्याई दिएको छ । उसले पनि नयाँ वैकमा जागिरको अफर पायो, काम गरिरहेको बैंकमा भएका एक पछिका अर्का तिक्त घटनाहरुले द्धिविधाको मनस्थिितिमा रहेको अनिकेतलाई एउटा ठोस निर्णय गर्ने अवसर मिलेको छ । अहिलेको बैंकको सबै तितामिठा कुरालाई बिर्सेर फेरि नया किनारालाई पहिल्याउन अनिकेतले अर्को बैंकबाट आएको अफरलाई गुमाउने मुर्खता गरेन । उसले अब नया बैंकमा अफिसर भएर काम गर्ने राम्रो अवसर पायो । तीन वर्षअघि २ हजार २ सय ५० रुपैंयामा सुरु गरेको जागिर यो तीन वर्षको अवधिमा ४ हजार ८ सय रुपैयाँमा वृद्धि हुन पुगको छ । उ जस्तो निम्न मध्यमवर्गीय परिवारबाट आएको मान्छेलाई यो रकम भनेको धेरै हो । अहिले पनि सरकारी अधिकृतको तलव २ हजार रुपैंया भन्दा बढ्न सकेको छैन । अनिकेतलाई नयाँ वैंकले ६ हजार रुपैंया तलव दिने अफर गरेको छ । उसले त्यहाँ ज्वाईन गरेपछि वैंकले प्रगति गर्दै गयो भने अझ तलब बढ्दै जाने बैंकले आश्वासन दिएको छ । आफ्नो योग्यता छ र कामप्रति ईमानदारी र समर्पण छ भने माथि उक्लिने बाटो कसैले छेक्न सक्दैन भन्नेमा अनिकेत बिश्वस्त छ । उसले घरमा आमा, बुवा र शुरभीसंग सल्लाह ग¥यो र अफर आएको नयाँ बैंकमा जाने निर्णय ग¥यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
नयाँ खुलेको बैंकमा सबै थोक नया छ, मान्छे नया, ब्यवस्था नया काम गर्ने तरिका पनि नया छ यो बैंकमा । तर अनिकेतलाई विदेशी बैंकमा तीन वर्ष काम गरेको अनुभवले धेरै साथ साथ दिएको छ यहाँ । उ अनुभवी भएकोले सोचेर काम गर्छ, कनै गल्ति गर्दैन र जोखिम लिएर भएपनि काममा सफलता कसरी पाउन सकिन्छ यो कुरा अनिकेतलाई राम्रोसंग थाहा छ । उसले ज्वाईन गरेको नया बैंकका सिईओ हिमालराज पाण्डे हुन्, पाण्डे राणा परिवारका राजपरिवारको अत्यन्त निकट भएका मान्छे हुन् । अध्ययनशिल र अत्यन्त कम बोल्ने स्वभावका पाण्डे उमेरले ढल्किदैं गएपनि अहिले पनि एकदमै जोश र जागर छ उनमा । शक्ति र सत्ताको अत्यन्त नजिक रहेका उनीसंग सोर्सफोर्सको कुनै कमी छैन । सोर्सफोर्सकै कारणले उनले बैंक सञ्चालन गर्ने अनुमति सजिलैसित पाएका थिए । अरुलाई गारहो र धेरै समय लाग्ने काम पनि पाण्डेकोलागि सजिलैसित छिो हुन्थयो । उनको बैंकमा अन्तरराष्ट्रिय छवी भएका व्यक्ति अध्यक्ष छन् भने अन्य अत्यन्तै विशिष्ट सञ्चालकहरु रहेकाछन् । बैंकमा राम्रो लगानि गरिएको छ, जसको प्रतिफल पनि चाँडै बैकिगँ क्षेत्रमा देखिन थालेको छ । पाण्डेको बैंकले छोटो समयमै शान र मान दुबै कमाएको देख्दा यस क्षेत्रका सबै चकित छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतलाई ईन्टरभ्यूकालागि बोलाएकै बेला पाण्डेले ‘हामी सबै यहाँ एउटै परिवारको रुपमा मिलेर काम गर्छौ, यो बैंकको वातावरण अत्यन्त आत्मिय छ’ भनेर फूर्ति लगाएका थिए । उनको कुरा पत्याएर अनिकेतले पहिलेको भन्दा यो बैंक सबै कुरामा राम्रो होला भन्ने ठानेको थियो । बैंकको सिईओले नै आफ्नो बैंकलाई एउटै परिवार हो भनिदिए पछि त्यहाँ पक्कै पनि मिलन हुन्छ, छलफल हुन्छ, सरसल्लाह हुन्छ र एकले अर्कालाई सहयोग गर्छन् भन्ने अनिकेतलाई लागेको थियो । तर त्यो बैंक नामको परिवार भित्र किचलो र कलह थियो । त्यहा मन परेकालाई काखामा राख्ने, उसको छिट्टै प्रमोशन पनि गरिदिने, उसको गलत कुरा पनि मान्ने तर जो मन परेको छैन त्यसको खुट्टा तान्ने, उसको सानो गल्तिलाई पनि ठूलो पार्ने र प्रमोशन रोक्ने जस्तो ‘कसैलाई काखा कसैलाई पाखा’ गरिदों रहेछ त्यो बैंकमा । त्यो परिवार त रहेछ तर महाभारत मच्चिएको परिवार जहाँ पाण्डव र कौरव जस्ता बैंक यवस्थापन र कर्मचारीहरु एक आपसमा लडि रहेका थिए । उनीहरु बीच चर्को मनमुटाव थियो, एउटाको कुरा अर्कोले हाकिमसंग गएर लगाउने र आफु हाकिमको साखिल्य र जाति बन्ने जस्तो रोगले त्यो बैंकका कर्मचारी ग्रसित थिए । विभिन्न व्यक्तिले विभिन्न खालको व्यवहार गर्छन र त्यसलाई सहन र पचाउन सक्ने साम्थ्र्यको विकास नगरे यो बैंकमा टिक्न गारहो हुन्छ भन्ने कुरा अनिकेतले राम्रोसंग वुझेको थिएन । पहिले काम गरेको बैंकमा यस्तो हानथापको राजनिति र अन्य कुनै समस्या थिएन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको कामप्रतिको लगनशिलता, छिटो र बैंक ब्यवस्थापन र ग्राहकले चाहे अनुसारको काम गर्ने उसको शैली, कामप्रतिको झुकावले गर्दा उसले त्यो भर्खर नया ज्वाईन गरेको बैंकमा पनि सबैको मन जित्न सफल भएको थियो उ । उसको कामबाट अत्यन्त प्रभावित भएको यो बैंकले छिट्टै नै अनिकेतको पदोन्नती पनि गरिदियो । यो नया बैंकमा पनि हरेक वर्ष कार्यसम्पादन मूल्याङ्कन फर्म भर्ने चलन रहेछ । सरकारी कार्यलयमा पनि यस्तो कार्यसम्पादन मूल्याङ्कन फर्म भरिन्छ, तर त्यो त्यत्ति शसक्त र निष्पक्ष हुदैन । कार्यसम्पादन मूल्याङ्कन फर्म भर्दा अन्तरराष्ट्रिय प्रचलन अनुसार हाकिमले आफ्नो मातहतका कर्मचारीको काम र योग्यता हेरेर कर्मचारीको रिपोर्टिगँ र कमेन्ट गर्ने गर्दछन् । हाकिमले लेखेको र कमेन्ट गरेको कुरा ठिक छ भनेर उसको मातहतका कर्मचारीले हस्ताक्षर गर्नुपर्ने हुन्छ । तर नेपालमा त्यस्तो चलन आई सकेको छैन । नेपालमा त हाकिमले आफ्ना कर्मचारीलाई दिने गोप्य नम्वर भन्ने हुन्छ । यसरी हाकिमले दिने गोप्य नम्बरले बैंक कर्मचारीको जिन्दगी वनाउने र विगार्ने काम गर्छ । यसरी दिने गोप्य नम्बरका कारणले नै मातहतका कर्मचारीले आफनो हाकिमको जी हजुरी गर्ने गर्दछन् । चाकडी प्रथाले नेपालमा फल्ने फूल्ने मौका पाएको कारण पनि यही भएर होला । अनिकेतले पहिला काम गरेको विदेशी बैंकमा चाकडी प्रथा र गोप्य नम्वर भन्ने त्यस्तो केही पनि थिएन । हाकिमले आफ्ना मातहतका कर्मचारीको वारेमा के सोच्छ भन्ने कुरा दुवै जना सँगै वसेर त्यो बिषयमा छलफल गरेर हस्ताक्षर गरेपछि मात्र त्यो कार्य सम्पादन फर्म प्रमाणिक र सबैलाई मान्य हुन्थ्यो । तर यहाँ त्यस्तो केही थिएन सबै कुरा गोप्य रुपमा छलफल नगरेरै गरिन्थयो, यो कुरा अनिकेतलाई मन परेको थिएन&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले यो नयाँ वैकमा काम गर्न थालेको पनि एक वर्ष भयो । जतिसुकै नयाँ बैंक प्रजमतमन्त्रिक पद्धति अनुसार चल्ने भनेपनि नया विचार र भिजन भएको भनेर प्रचार गरेको भएपनि केही कुराहरु भने यस बैंकमा पनि पुरानै पद्धति र ढाँचामा नै गढिएका रहेछन । अनिकेत को बैंकका एक जना हाकिमले उसलाई ‘तिमी कार्यसम्पादन फर्म भरेर देउ त्यसपछि म भरेर माथि म्यानेजमेन्टमा पठाउँछु’ भने । उसले बिनम्र भएर सोध्यो ‘सर तपाइले भरेको र कमेन्ट गरेको कुरा मैले हेर्न र हस्ताक्षर गर्न पाउंछु कि पाउंदिन ?’ अनिकेतको बैंकको हाकीमले भने ‘तिमीले पाउदैनौ हेर्न, यो बैंकको वरिष्ठ बर्मचारीहरुले गर्ने निर्णय हो, तिमी जस्तो कर्मचारीले यसलाई हेर्न र यसमा हस्तक्षेप गर्न पाउंदैनौ ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘यदि त्यसो त्यो हो भने म यो कार्य सम्पादन मूल्याकँन फर्म भर्दिन’ अनिकेतले स्पष्ट रुपमा आफ्नो हाकिमलाई जवाफ दियो । ‘सर तपाइले मेरो त्यो गोप्य मूल्याकँन फार्ममा के लेख्नुभयो मैले कसरी थाहा पाउने, हुन सक्छ मसंग कुनै कुरामा रिस उठेकोले तपाईं मसंग रिसइवी साध्न मेरो वारेमा नचाहिने कुरा पनि लेखेर पठाउन सक्नुहुन्छ । अहिले यो फर्म तपाईंको हातमा छ, यसमा तपाई.को मोनोपोली चल्न सक्छ त्यसैले तपाईंले यसमा के लेख्नुभयो भन्ने मैले थाहा पाउदिन भने मैले यो मूल्याकँन फार्म भर्नु बेकार छ, तपाइले आफैले नै भरेर अनि सिग्नेचर गरेर पठाईदिनुस् ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसले निडर भएर स्पष्टसंग कुरा गरेको देखेर एकछिन त हाकिम पनि जिल्ल परयो । पहिले काम गरेको विदेशी बैंकमा सिकेको र हुर्नै पर्ने अन्तराष्ट्रिय नियम भएकाले पनि होला अनिकेतलाई हाकिमको अगाडि यसरी निर्धक्क भएर बोल्न डर लागेन । आखिरमा अनिकेतले लिएको अडानका कारण त्यसवर्षको कार्य सम्पादन मूूल्याकँन फर्म पनि भरेन । अफिसभरी यस बिषयमा हल्लाखल्ला भयो, कतिले उसले लिएको अडानको तारिफ गरे भने कतिले कुरा पनि काटे । अचानक उ हिरो जस्तो चारैतिर छायो, भर्खर नयाँ फिल्म हिट भएर चर्चा कमाएको फिल्मको हिरो जस्तो सर्वत्र उसले मूल्याकँन फार्मकालागि गरेको विरोधको नै चर्चा भईरहेको थियो । उसको यो अडानले आगााि दिनहरुमा त्यस बैंकका हाकिम र अन्य कर्मचारीलाई उसको हिम्मत थाहा भयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसको यो बैंकमा काम गर्दे सेकेण्ड, मिनेट, घण्टा, दिन, हप्ता र महिना गरेर समय बित्दै थियो, केही उसको कामदेखि सन्तुष्ट थिए भने केही असन्तुष्ट । केही महिना पछि प्रमोशनको सूची आयो, अनिकेतको नाम त्यो सूचीमा परेन । उसलाई परिवारको रुपमा रहेको यो बैंकको बाहिरी र भित्री अनुहार बल्ल थाहा भयो, बैंक र अन्य संस्थामा हुने कर्मचारी र ब्यवस्थापन पक्ष बीचको घृणित राजनितिको उ राम्रै गरेर शिकार भएको थियो । बैंकका सिईओ पाण्डे सरले उसलाई वोलाएर भने ‘चिन्ता नगर तिम्रो प्रमोशन अर्को वर्ष हुनेछ ।’ पाण्डे सरमा एउटा विलक्षण प्रतिभा थियो, उनी व्यक्तिको प्रतिभा र खुबीलाइ छिट्टै चिन्दथे त्यसैले भोली काम लाग्न सक्ने मानिसलाई चिढाउन चाहंदैनथे । मान्छेलाई जाँचि परखी काम दिने र त्योसंग नराम्रो ब्यवहार नगर्ने कुरामा उनी सिपालु थिए । पाण्डे सरले अनिकेतलाई थुमथुम्याउंदै भने ‘६ महिनापछि अर्को प्रमोशनको सूचि आउँछ त्यसमा तिमीलाई समावेश गरिने छ, डन्ट वर्री बी हैप्पी अहिले मन लगाएर राम्रोसँग काम गर ।’ एउटा बैंकको सामान्य कर्मचारीलाई हाकिमले नै वोलाएर यसो भनेर थुमथुम्याए पछि त्यो कर्मचारीले अरु भन्न र गर्न के नै सक्छ र ? त्यही भएर अनिकेत मन मारेर र हात बाँधेर चूपचाप बस्यो, उसले अब धैर्य गर्न सिकि सकेको छ । दर्शकको भावमा घटनाहरुलाई हेर्नु र ती असामान्य घटनालाई पनि सामान्य भावमा ‘टेक ईट ईजी’ को रुपमा लिन उसलाई यही बैंकको जागिरले सिकाएको हो । उसले गरेको र्धैर्य र लिएको अडानको परिणाम राम्रो र सबैलाई फाईदा हुने किसिमले आयो । अर्को वर्षदेखि उसले अहिले काम गरिरहेको बैंकमा कार्य सम्पादन मूल्याङकन फर्म कर्मचारीले पनि हेर्न पाउने र त्यसपछि अनिवार्य हस्ताक्षर गर्नै पर्ने नियम बनाईयो । अनिकेतले आफ्नो अडानका कारणले बैंकले आफ्नो नियममा गरेको बदलावलाई आफ्नो सफलताको पहिलो खुडकिलोको रुपमा लिएको छ, उ भित्रभित्रै यो कुराले प्रसन्न छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अहिले अनिकेतले काम गरिरहेको बैंकको वातावरण पहिलेको विदेशी बैंक भन्दा भिन्न छ । यस बैंकमा अन्य तीनचारओटा वैकबाट काम गरेर आएका कर्मचारीहरु छन । जो आफ्नो क्षेत्र वा विभागमा अन्य बैंक बाट सिकेर र देखेर आएका कुराहरु र आफ्नै खालको नियमहरु लाद्न खोज्छन । पहिले उसले काम गरेको विदेशी बैंक भन्दा यस बैंकमा व्यवसायीकतामा धेरै कमी छ । यहाँ योग्यता भन्दा भनसुन र चापलुसीका काम र कुराहरु धेरै हुन्छन् । बैंकका सिईओ र हाकिमले त्यस्ता एक अर्काको कुरा काटेर अरुलाई उछिन्न खोज्ने कर्मचारीको कुरा बढी सुन्छन । मन परेको कर्मचारीलाई काखी च्याप्ने चलन धेरै छ । बैंकमा काम गर्ने केटीहरु जो बैंकको काम भन्दा आफ्नो अनुहार सिगाँर्न र हाकीमको प्यारो बन्न तिर बढी ध्यान दिन्छन् तिनीहरु पछि पछि लाग्छन हाकिमको र आफ्नो काम निकाल्छन् । । शनिवार र अन्य विदाको दिन पनि हाकिम र सिईओको चिल्लो काला सिसा भएको गाडीमा अफिसका सेता तिघ्रिा भएका केटीहरु जो लिपिस्टिकले ओठ रातो पारेर गगल्सले आँखा छोपेर गाडीमा बसेका हुन्छन् । यस्ता दृश्य देखिनु सामान्य जस्तै भइसकेको छ, कहिलेकाँही हाकिमको अगाँलोमा बेरिएका रक्सीले मात्तिएका केटीहरु फाईभ स्टार होटलको सुईटबाट फुत्त निस्किन्छन् । त्यो दृश्य देख्ने जो सुकैले पनि सहज अनुमान गर्न सक्छ त्यहाँ के भएको थियो होला भनेर । यी केटीहरु शायद रहरले भन्दा वाध्यताले त्यहाँ आएका हुन सक्छन । प्राईभेट बैंकको जागिर, त्यो पनि योग्यता भन्दा भनसुन र चाकडीले आएका, यी केटीहरुको योगयता भनेकै, सन्दर अनुहार, सुन्दर हरीर र मीठो मुस्कान नै यिनीहरुको योग्यता हो । त्यसैलाई भजाएर उनीहरु हाकिमको प्रिय पात्र बनिरहेका हुन्छन् । रहरले आफ्नो जिन्दगी स्वतन्त्र र स्वच्छन्द रुपमा चलाउने प्रवृत्ति उसले पहिले काम गरेको विदेशी बैंकमा पनि नभएको होइन । तर यस बैंकमा रहर भन्दा वाध्यताले काम गर्न आएका र हाकिमको ईच्छा अनुरुप चल्न बाध्य पारिएका कर्मचारीहरुको संख्या धेरै छ । दुबै बैंकको वातावरण तुलनै गर्न नमिल्ने गरी अलग छ, तर सबै बैंकमा एउटा समानता भने छ त्यो हो त्यहाँका सबै पुरुष कर्मचारीहरुले टाई लगाउनै पर्ने चलन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जे जस्तो भएपनि दिनहरु बितिरहेका छन, जाडोले कठ्याग्रिँएर रुखबाट झरेका पातहरुमा फेरि यौवन फर्केको छ । बैंकका सिईओ पाण्डेसरको नेतृत्वमा अफिस लोन, ब्याज, धितोको कुरामा अल्झिदैं अगाडि बढिरहेको छ । पाण्डे सरले पाँच वर्ष भित्रमा आफुले नेतृत्व गरेको यो वैंकलाई देशको एक नम्वरको वैंक बनाएरै छाड्छु भनेर अठोठ गरेकाछन । तर उनको यो ईच्छा वा अठोठ पूरा नहुने जस्तो छाँटकाँट देखिन थालेको छ । उनको बैंकमा काम गर्नेे धेरै कर्मचारीहरु यो बैंक छाडेर अन्य बैंकमा जान थालेका छन । खै किन हो यो कुरा वा रहस्य अनिकेतले बुझ्न सकेको छैन ? गएको पाँच, सात वर्षको अवधिमा धेरै कर्मचारीहरुले यो बैंकलाई सधैंको लागि माया मारेर गएकाछन् । नया अवसर र राम्रो सेवा सुविधाको लोभमा परेर हो कि बैंकको भनसुन र चाकडी प्रथाबाट दिक्क भएर हो कुनै पनि कर्मचारी यो बैंकमा धेरै दिन टिक्दैनन, किन हो कुन्नी ???&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यो बैंकमा अनिकेतको मिल्ने साथी हो सिद्धार्थ, उ यो बैंकमा म्यानेजरको पदमा आसिन छ । अर्कै वैंकबाट आएको सिद्धार्थमा घमण्डको पराकाष्ठा छ, उ अरुलाई आफ्नो अगाडि टिक्नै दिदैंन, अरु सबै कम योग्यता र ज्ञान भएका मात्र लाग्छन् सिद्धार्थलाई । आफ्नो दाइ राष्ट्र वैंकमा ठूलो पदमा भएको निकै तुजुक छ सिद्धार्थलाई, आफ्नो मान्छे ठूलो पदमा आसिन भएर मात्रै त केही हुन्न तर त्यसको गलत र आफ्नो निजि हितमा प्रयोग गरेर फाईदा लिएको चर्चा असफसमा सर्वत्र ब्याप्त छ । सिद्धार्थले नजानेको काम केही छैन । बैंकबाट विदेशमा कुनै तालिम वा सेमिनार अटैण्ड गर्न जानु पर्ने कुनै नया कार्यक्रम आयो भने सिद्धार्थको दाइले हाकिमलाई फोन गरेर उसलाई नै पठाइदिनु भनेर फोन गरेर दबाव दिन्थे । जतिकै ठूलो विदेशी वा स्वदेशी लगानिमा खुलेको बैंक भएपनि सबैले राष्ट्र वैंकको निति नियम मान्नु पर्ने बाध्यता भएकोले उसको विरुद्धमा चुँईक्क बोल्न सक्दैनन् । राष्ट्र बैंकको हाकिमले भनेपछि यी बैंकहरुले नाई भन्न सक्ने कुनै आधार नै बाँकी छैन । नचाहेर पनि राष्ट्र बैंकको दबावका कारण उसका नातेदारलाई विदेश पठाउनै पर्ने वैंकको हाकीम र सिईओको बाध्यता कसले बुझ्ने ? एक हप्ताको लागि मात्र विदेश जान पाइयो भने ५० हजार रुपैयाँ कमाइ हुनुका साथै विदेश भम्रण पनि सित्तैमा हुने भएकोले कमाएको पैसा पनि जोगिने । यस्तो सुनमा सुगन्ध जस्तो विदेश जाँदा हुने फाईदालाई कुन मूर्खले छाड्न चाहन्छ ? प्रत्येक महिना १०÷१२ हजारको तलब थाप्ने बैंकको सामान्य कर्मचारीलाई ३÷३ महिनामा विदेश गएर कमाउन र घुम्न पाउनु चिठ्ठै परया जस्तो हुन्छ, जुन चिठ्ठा सिद्धार्थको भागमा दाईको कारणले बारम्बार परिरहेको छ । फ्रीमा विदेशको घुमाईले उसको प्रतिष्ठा पनि बढिरहेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सिद्धार्थ कै बैंकमा उ सँगै काम गर्ने शिखालाई उ असाध्यै माया गर्छ । शिखा विवाहित हुन् । तर पनि सिद्धार्थको उनीसंग खै के सम्वन्ध छ शिखा भनेपछि उ हुरुक्कै हुन्छ । शिखाले पनि सिद्धार्थलाई धुत्न सम्म धुतेकि छन । उनी ढिलो गरी बैंकमा आउने, वेलुका पनि चाडै घर फर्किने । अफिसमा पनि धेरै काम गर्दिनन् । उनी अरुलाई आफ्नो काम गराएर जस आफूले लिनमा खप्पिस छिन् । सिद्धार्थको साथ पाएकिले उनले गर्न नहुने केही पनि काम वाँकी राखेकि छैनन्, उनकालागि बैंकका सबै नियम तोडिएका छन् । सिद्धार्थले सबैलाई बैंकमा शिखाको बारेमा तर्साएर राखेको छ, उ सबैको मुखैमा भन्छ ‘अरुको विषयमा जेसुकै कुरा सुनाउनु र लगाउनु तर शिखाको विषयमा केही पनि कुरा मलाई नसुनाउनु, म उनको विरुद्धमा केही पनि नराम्रो सुन्न चाहन्न ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जागृत विष्ट, यो बैंकको अर्को म्यानेजर, उनलाई दुनिया र दुनियादारीसंग कुनै मलतव छैन । जागृतलाई तीन ओटा चिज भए पुग्छ, त्यो हो साडी, घडी र गाडी । यि तिनै चिज उसका कमजोरी हुन्, त्यही भएर जागृतका साथीभाइ र बैंकका कर्मचारीहरुले जिस्काएर उसलाई ‘थ्री डी’ भन्ने गर्छन । बैंक भित्र पनि आफ्नै विभागका केटीहरुसँग मात्र उसको हिमचिम छ । हरेक दिन विहान साझ उ आफ्नो अफिसमा काम गर्नेकेटीहरुलाई पु¥याउने ल्याउने पु¥याउनेलगर्छ, बैकको म्यानेजर भएर पनि उ केटीलाई आफ्नो गाडीमा लिफ्ट दिने र ल्याउने, पु¥याउने जस्तो साधारण काम गरेको देख्दा बैंकका अन्य कर्मचारी जिल्ल पर्छन । उसको कमजोरी साडी किन हो भने उ आफ्ना प्रिय केटीहरुलाई महँगो र राम्रो साडी गिफ्ट दिन्छ र उनीहरुसंग चाहेको कुरा वसुल गर्छ । उ बैंकमा काम गर्ने केटीहरुलाई नामले वोलाउँदैन, उनीहरुलाई मिठो भाकामा ‘बाबु’ भनेर वोलाउँछ । बैंकमा उसकै विभागमा काम गर्ने केही कर्मचारीहरुले अफिसको कागजपत्र देखाउन लिएर जादाँ पटक पटक उसले बाबु अर्थात बैंकका अन्य कनिष्ठ कर्मचारीका रुपमा केटीहरुलाई देखाएर ल्याउनु भनेको थियो । ती अधिकृतहरुले आफूभन्दा जुनियर तहको कर्मचारीलाई कागज देखाउन जानुपर्ने भएपछि रिसले रातो पिरो हुदैं उो घटनालाई आफ्नो अपमानको रुपमा लिएका थिए । ती आफुलाई अपमानित महसुस गरेका बैंकका अधिकृतहरुले राजिनामा नै दिएर बैंक छाडेर गएका थिए । यस्ता घटनाले पनि जागृतलाई कुनै असर पारेको थिएन । उसलाई त्यो बैंकको सिईओ र आफु भन्दा माथिका हाकिमको आशिर्वाद प्राप्त थियो त्यही भएर जबसम्म यो वैंक नाफामा छ, जहिलेसम्म बैंकले प्रगति गर्दै छ त्यसवेलासम्म उसको यस्तो ब्यवहारलाई बैंकका टाउकेहरुले ध्यान दिएका छैनन् । बैंकका ठूलाबडाले नै ध्यान नदिएपछि अन्य कर्मचारीले मात्र टाउको दुखाएर के गर्ने&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सुमित, उज्जवल र भाष्कर पनि त्यही बैंकमा काम गर्दछन । सुमित वैंकिङ उद्योगको सवैभन्दा स्मार्ट केटा हो । उसले जागिर मात्र बैंकमा गरेको छैन कि कहाँबाट कसरी फाइदा उठाउनु पर्छ भन्ने कुरा सुमितलाई राम्ररी थाहा छ । उ पूर्व सचिवको छोरा भएकोले धाक धक्कु पनि बढी नै लगाउंछ । आफ्नो बुवाको पावरलाई उसले राम्रोसंग भजाउन सकेको छ, उसले धेरै मान्छेहरु चिनेको छ । देशको प्रतिष्ठित ब्यापारिक घरानाहरुसंग उसको उठबस छ । त्यही भएर उसले पनि व्यापारमा लगानी गरेको छ, राम्रो साम्रो सुटबुट लयाउनुको साथै महँगा गगल्सहरु लगाएर आफ्नो आँखाको छिन छिनमा फेरिने भावहरुलाई छोप्ने गरेको छ । अनिकेतलाई पनि अलिकता हुने खाने हुने बित्तिकै मान्छेको आँखा महँगो फ्रेमयुक्त चश्मा र गगल्सले किन छोपिन्छ ? भन्ने जान्न सारहै खुलदुली लाग्दछ । उसलाई लाग्छ समपन्नताले मान्छेमा घमण्ड बढाउंछ, मनमा विकृतिले डेरा जमाउंछ जसले गर्दा उसका मनका भावहरु आँखामा प्रष्टसंग अरुले पढ्न सक्छन भन्ने भयले नै चश्मा वा गगल्स लगाउने अनिकेतको ठम्याई हो । यता सुमित गाडी फेरीफेरी चढ्छ, केती पनि फेरि फेरि घुमाउंछ । उ पनि केटीहरुसँगको सम्वन्धको मामलामा एकदमै कमजोर छ, जहाँ र जहिले पनि केटी देखेपछि चिप्लि हाल्छ । हरेक दिन साझ घर जाने वेलामा फरक फरक ठाउंमा फरक फरक केटीहरु सुमितलाई पर्खिरहेका हुन्छन् । सुमित र सिद्धार्थ रक्सी खान पनि जोडी नम्बर एक हुन्, यिनलाई केटी र रक्सीमा कसैले जित्न सक्दैन । यो उनीहरु गर्वका साथ बताउंछन्&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक दिन अनिकेत बैंकको काममा निकै व्यस्त थियो, त्यही बेला एक जना परिचित पत्रकार साकेत केसी उसको अफिसमा आईपुग्यो । साकेतको साथमा सुन्दर नाक नक्शकि एउटी केटी पनि सँगै आएकि थिइन । ती युवती सुन्दरता र स्मार्टनेस् को राम्रो उदाहरण थिईन् । करीव २७ वर्षकि साढे ५ फिट अग्ली, कालो वर्णकी उनी फिरोजी कलरको साडीमा साह्रै राम्री र चिटिक्क परेकि देखिइकि थिइन । सामान्य अभिवादन गरेर ती युवती प्राञ्जली र अनिकेतको बीच साकेतले परिचय गरायो अनि दुवै जना उसको केविनमा बसेर कुराकानी गर्न थाले । कुरा सुरु गर्दै साकेतले भन्यो उ र प्राञ्जली कलेज पढ्दा देखिको साथी हुन् र उनी अहिले एउटा अन्तराष्ट्रिय गैर सरकारी संस्थामा जब गर्छिन । भारतीय मूलकि प्राञ्जलीको नेपालको नागरिकता थिएन जसलेगर्दा उनलाई बैंकमा खाता खोल्न अप्ठयारो परिरहेको थियो । प्राञ्जलीकोल ागि बैंकमा खाता खोल्नु एकदमै आवश्यक भएको पनि साकेतले अनिकेतलाई बतायो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले सजिलैसित प्राञ्जलीको खाता आफ्नो बैंकमा खोलिदियो । बैंकमा खाता नभएर सारहै अप्ठयारोमा परेकि प्राञ्जली गत ६ महिनादेखि वैंकका एकाउन्ट खोल्न धाइरहेकी थिईन् । तर आज सजिलैसित कुनै आपत्ति र प्रतिक्रिया बिना नै अनिकेतले आफ्नो बैंकमा उनको खाता खोलिदिंदा प्राञ्जली उ प्रति अनुग्रहित भएकि थिइन । उनकोलागि असम्भव जस्तो भईसकेको खाता खोल्ने काम अनिकेतले सामान्य तरिकाले गरिदिंदा स्राञ्जली उसलाई बारम्बार धन्यवाद दिईरहेकि थिईन् । अनिकेतको केविनमा बसेर एक, एक कप चिया पिएपछि दुवै जना त्यहाँबाट विदा भए । प्राञ्जलीले साकेतलाई पनि आफ्नो माध्यमबाट साथीको बैंकमा खाता खोली दिएकोमा धन्यवाद दिइन् तर उनको मनले चाहीं अनिकेतलाई पहिलो नजरमै पछयाई सकेको थियो । उनी कृतज्ञ भईन अनेनिकेतको सहयोगी भावना र उसको व्यक्तित्वप्रति । प्राञ्जलीलाई पहिलोपल्ट भेट भएको अनिकेतको साथ त्यति छिटै छोड्न मन लागिरहेको थिएन, तर उनी बाध्य थिइन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको जीवनमा पनि अहिलेसम्म कुनै हलचल भएको थिइन् । युवा उमेरको चाहना व्यक्त हुनु भन्दा पहिले नै बाआमाले उसको बिहा गरी दिईसकेका थिए । जेठी छोरी स्कुल जाने भईसकेकि थिई भने अर्कि छोरी टुकु, टुकु गर्दै थिई । दुईवटी छोरी लगालग भएपछि अनिकेतका बाआमा एक मात्र छोराको वंश अछि बढ्छ कि बढ्दैन भन्नेमा चिन्तित हुन थालेका थिए । आखिर यही समाज र यहाँको पुरातनपन्थी सोच र वातावरणमा हुर्केका हुन् अनिकेतका बाआमा, संंस्कार र सोच बद्लिन असम्भव थियो । उनीहरु अब बुहारी शुरभीलाई छोरा पाउन दबाव दिन थालेका थिए । नातिको मुख हेरेर मात्र स्वर्ग जाने उनीहरुको ईच्छा शुरभीले पूरा गरोस पनि त कसरी ? यो उसको हातको कुरा थिएन। सृष्टिको अधिकार नारी जातिले पाए पनि के पाउने र कहिले पाउने ? भन्ने निर्णयको अधिकार नारीलाई न दिएर प्रकृतिले ठूलै अन्याय गरेको छ । अनिकेत दिनभरि अफिसमा ब्यस्त रहन्थ्यो उसलाई बाआमाको ईच्छासंग त्यति वास्ता थिएन, तर शुरभीलाई कहिलेकाही घरको काम संगै सासु ससुराको कचकच पनि सुन्नु पर्दा रिष उठ्थ्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
घरको कचकचदेखि टाढा अनिकेत अब प्राञ्जली संगको सामिप्यतामा फुर्सदको समय बिताउन थाल्यो । प्राञ्जली अब उसको मन मस्तिष्कमा छाउन थालेकि थिई । प्राञ्जली थिई पनि बच्चा जस्तो अवोध र सुन्दर सानो सानो कुरामा पनि खुशी हुने उसको स्वभाव थियो । सबैलाई संधै सहयोग गर्न तयार बस्ने उ सबैसंग हाँसेर बोल्थि । खुलेर हाँस्ने स्वभावकि प्राञ्जली आफ्नो मनका भावनाहरु पनि खुलेरै व्यक्त गर्थि, हाँस्दा उसको गालामा गहिरो खाल्डो पर्दथ्यो जसलेगर्दा उसको सामु भएको व्यक्ति झन उसलाई सम्मोहित भएर एकटकले उसलाई हेर्न थाल्थ्यो । उ कुनै पनि कुरामा नहडबडाएर र नकराएर धैर्यपूर्वक बिस्तारै बोल्थि उसको मिठो बोलीले सुन्नेको कानमा जलतरगँको मधुर संगीत झकृँत गर्दथ्यो । । उसको मिठो बोलीले टाढैबाट उ आउन थालेको आभास सबैले पाउंथे । प्राञ्जली र उनको पति काठमाण्डुमा डेरा गरेर वस्छन, उसको दुई वर्षकी छोरी पनि छ । अनिकेतलाई भटेदेखि दगँदास प्राञ्जलीले आफनो पतिलाई र आफु कार्यरत अफिसमा गएर सबैलाई सजिलैसित आफ्नो वैंक एकाउण्ट खुलेको सवैलाई गर्वसाथ सुनाइन ‘अब मेरो पनि बैंकमा खाता छ है साथीहरु, अब कसैले मलाई विना खाताको भनेर हेप्न सक्दैन ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्राञ्जलीले आफ्नो जीवनसंग मागेका र ईच्छा गरेका धेरै कुराहरु पाएकी छ, अझ थुप्रै कुराहरु उसको जिवनको लागि आवश्यक छन् जुन उसले पाईसकेकि छैन । बैंकमा खाता खोलेर घर आएपछि उसले यस बारेमा धेरै बेर घोरिएर सोचि, किन त्यो अपरिचित मानिसले केही पनि नभनी कुनै प्रश्न पनि न सोधि सजिलोसित खाता खोलिदियो ? ‘हुन त मैले त्यही वैंकका अरु कर्मचारीलाई पनि भनेकी थिएँ, तर कसैले मेरो खाता खोल्नमा सहयोग र रुची देखाएन । ’ यता अनिकेतको मनमा पनि हजार किसिमका स्रश्नहरु एठिरहेका थिए । उ सोच्दै थियो ‘यती सानो कामको लागि ती सुन्दर र स्मार्ट युवती मेरो बैंकमा किन आएकि होली ?’ आखिर उसको मन एउटा पुरुषको मन थियो, जो संधै सुन्दरता र प्रेमको भोको रहन्छ । ती युगती देख्दा खेरि नै सुशिक्षित र सभ्रान्त घरकि होलिन जस्तो लाग्छ । पहिलो भेटमै उ पनि ती युवतिप्रति नजानिदों किसिमले खिचिँएको थियो । ती युवतीको बारेमा अझ धेरै जान्न मन भएपनि उसले धेरै जान्न पाएन, किनकि उनी साथीको परिचित थिइन । जाने वेलामा उसले प्राञ्जलीलाई आफ्नो भिजिटिङ कार्ड दिएको थियो । उसले मनमनै सोच्यो ‘यो संसार सानो र गोलो छ, कँही न कँही ती सुन्दर र आकर्षक युवतीसंग एकदिन पक्कै उसको भेट हुनेछ ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जतिसकै विवाहित भएपनि पुरुषको मनले संधै नयापन चाहीरहेको हुन्छ, ‘नारी शरीरको सुगन्ध एउटा यस्तो मनलाई लोभ्याउने वस्तु हो जसको अगाडि संसारका सबै परफ्युमहरु फिका हुन्छन ।’ पुरुष बारम्बार नारीलाई भोग्न चाहन्छ, समाजको नियम कानुन महिलाकालागि मात्र बनाइएका हुन । त्यसैले त कुकुर जस्तो अरुको ढोकामा फोहोर पार्न जांदा उसलाई अगुल्टोले हिर्काईन्छ तर पनि उसले त्यहाँ जुठो पार्न छोड्दैन । आफ्नो जन्मजात स्वभावले गर्दा मुख डामिएपनि उ आफ्नो बानी छाड्दैन । नारीको शरीर र सौन्दर्यमा के जादु छ कुन्नी ? पुरुष यसमा बारम्बार डुबुल्की मार्न चाहन्छ, यसकालागि उसले आफ्नो खुशी, सुख र परिवार सबैलाई छोड्नु परेपनि उ तयार हुन्छ । यसलाई सभ्य पुरुषहरु प्रेमको नाम दिन्छन् तर यो कस्तो प्रेम हो जहाँ सबै नियम कानुन तोडिएको छ । जहाँ कुनै नैतिकता बाँकी छैन, जहाँ समाजप्रतिको जवाफदेहिता बाँकी छैन त्यस्तो उन्मुक्तता र स्वच्छन्दतालाई प्रेमको नाम दिएर सबै कुकर्मलाई ढाकछोप गर्ने प्रयास गरिन्छ । अब यस्तो स्वच्छन्दतामा महिलाले पनि पुरुषलाई पूर्णरुपमा साथ दिन थालेकाछन् । कतिपय अवस्थामा महिलाले पुरुषलाई पनि मात दिईरहेकाछन् । अब महिलाकालागि आफ्नो शरीर लुकाएर राख्ने वस्तु रहेन, उनीहरु आफ्नो सुन्दरता र शरीरलाई भजाएर कसरी फाईदा लिन सकिन्छ त्यसमा खप्पीस भईसकेका छन् । ‘दुई दिनको जीवन एकदिनको जवानी’ किन यसलाई सदुपयोग नगर्ने, कति कुण्ठामा बाँच्ने ? संसारका सबै नियम कानुन महिलाले मात्र मान्नु पर्ने कुनै वाध्यता छैन । अहिलेका उच्च शिक्षित महिलाहरु आफैसंग र समाजसंग यही प्रश्न गरिरहेकाछन् । हामी राम्रा छौं हाम्रो शरीर सुन्दर छ त यसमा हाम्रो के गल्ति छ हामी त प्रकृितका अनुपम उपहार हौं । प्रकृतिले हामीलाई प्रेम लुटाउन र मोज गर्न बनाएको हो त हामी किन मस्ती नगर्ने ?????&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
तर यो सब प्रश्नको जवाफ कसले दिने र जवाफ दि हालेपनि त्यो जवाफ कसले सुन्ने ? जसले सुन्नु पर्ने हो उ त पब र डिस्कोमा रक्सीको नशामा एक अर्काको आलिगँनमा बाँधिएर नृत्य गर्दै छ । दिनभरी बैंक र अफिसमा काम साँझ परेपछि दिनभरीको अफिसको बन्धकी जीवनलाई बैंकरहरु कसैको रातो ओठ र रक्सीसंग साटिरहेका हन्छन् । आखिरमा पैसा कमाएको नै मोज गर्नकालाथि हो, कसैलाई दिन र समाज सेवाकालागि त पक्कै होईन । मेहनतको कमाई कहिलेकाँही कुनै डिस्को र होटलमा अनि कहिलेकाँही कुनै युवतीको अतृप्त अधरमा चुहियो त के भयो ? बैंक त हो नै पैसाको रुख, जति हल्लाए पनि झर्छ, कहिलेकाँही सही तरिकाले अनि धेरैजसो गलत तरिकाले । सुलभ र किसनले त्यही बाटो प्रयोग गरेर बैंकबाट पैसा झारिरहेका छन् । यी दुबैको हात्ती जस्तै खाने र देखाउने दाँत बेग्ला बेग्लै छन् । यिनीहरु देखाउनकालागि त बैंकमा काम गर्छन तर उनीहरु बैंकबाट दिने ब्याज र चेकको भुक्तानीमा नक्कली नोटको गोलमाल गरेर टन्न पैसा कमाउंछन् । बैंकबाल पैसाको भक्तानी र ब्याज लिन आउनेहरुको पैसामा केही नक्कली नोट मिसाएर आफ्नो धन्दा चलाउंदै आएको छ सुलभले । धेरै जसो उ भारतीय मुद्राको सटही गर्न आउनेहरुलाई नक्कली नोटको उपहार दिएर पठाउंछ । सीमावर्ती शहर भएकोले तस्करी र नक्कली नोटको दुई नम्बरी ब्यापार खुब फले फूलेको छ यो शहरमा । त्यसैले उसलाई सक्कली नोटको बण्डलमा केही थान नक्कली भारु हाल्नमा कुनै अप्ठ्यारो छैन । यहाँ नक्कली भारु छ््यापछयापति पाउने भएकोले कसैले आफुमाथि शंका पनि नगर्ने अनि अवैध तरिकाले पैसा पनि टन्न कमाईने । कमालको आईडिया निकालेको शुलभले आफ्नो दिमागबाट । पढाईमा गोबर गणेश भएपनि गलत काम गर्नमा उ उस्ताद नै रहेको छ । आईएससी पढ्दा पढ्दै मेयरकी साली भगाएर बिहा गरेको सुलभले बल्ल तल्ल बिकम पास गरेको थियो । अहिले छोरा छोरी ढयाग्राँ ढयाग्राँ आफु जत्रै भईसक्दा उनीहरु संगै बुढो सुगा जस्तो एमबिएस गर्न तम्सिएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यसरी भुक्तानी दिदाँ नक्कली नोटको काण्डमा परेर सुलभ पटक पटक समाति पनि सकेको छ, तर बैंकले आफ्नो शक्ति प्रयोग गरेर थप बदनामीबाट बच्न उसलाई जेल जानबाट बचाई सकेको छ । तर सुलभको मन पैसामा लिसो जस्तो टाँसिएको छ, बारम्बार उ पैसाको जालमा परेर चिप्लि रहन्छ । उसले आफु काम गर्ने बैंककै जुनियर कर्मचारीलाई नक्कली नोटको सटही र कारोबारमा प्रयोग गर्दे आएको थियो । आफैलाई प्रहरीले छानविन र पुछताछका लागि बोलाएपछि उसको कान ठाडो भयो । आफु बैंकंको सिनियर कर्मचारी भईसक्दा त प्रहरीले केरकार गर्न छाडेन भने त्यो बिचरो त बैंकमा असिसटेण्टको रुपमा कार्यरत आफ्नो दाहिने हातको रुपमा रहेको बिक्रमलाई प्रहरीले केरकार गर्न र अपराध सावित भए जेल हाल्न पनि पछि पर्ने छैन । आफ्नो र परिवारको भविष्य सोचेर उसले त्यो युवकलाई आफ्नो बाटोबाट संधैकालागि हटाउने निश्चय गरयो । बिक्रम सुरक्षित भविष्यको लागि रोडा बन्न थालेको आभास उसलाई भईसकेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
केही दिनपछि कामको सिलसिलामा बाईकमा बाहिर गएर आईरहेको अवस्थामा त्यो युवक जो सुलभको दाहिने हातका रुपमा चिनिएको थियो, उसको संधैकोलागि काम तमाम भयो । विपरित दिशाबाट तीब्र गतिमा आईरहेको ट्रकले रक्सीको नशामा धुत भएर बाईक चलाईरहेको ती युवकलाई त्यो सुनियोजत तरिकाले पठाइएको ट्रकले टक्कर दियो । घटनास्थलमै बिक्रमको मृत्य भयो, बाईक दुर्घटनाको नाटक मञ्चन गरेर सुलभले बिक्रमलाई संधैकोलागि आफ्नो बाटोबाट हटाउन सफल भयो । जतिसकै आफुले गराएको दुर्घटनालाई घटनाको जामा पहिरयाए पनि बिक्रमको बुवाआमाले यो सबै गराउनमा सुलभको हात छ भन्ने थाहा पाईसकेका थिए, तर उनीहरुसंग कुनै सबुत थिएन । छोराको अचानक र सन्देहास्पद मृत्यले बिक्रमका बुवाआमा पागल झैं भए । उनीहरुले छोराको मृत्युको वेदना सहन नसकि सुलभलाई सराप्न सम्म सरापे । तर उनीहरु भगवान हैनन त्यसैले त्यो श्राप अहिलेसम्म फल्न सकेको छैन । प्रहरीले सुलभलाई छुन पनि सकेन, माथि बसेका भगवान मौन छन, कुन दिन उनले सुलभलाई पापको दण्ड दिनेछन, त्यो हेर्न बिक्रमका बुवाआमा मुटुमा गहिरो घाउ लिएर बाँच्न बिवश छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सुलभले यसरी हाकाहाकी कानुन हातमा लिनुको पछाडि उसको पिठ्युमा ठूलै शक्तिको आशिर्वाद रहेको छ । उ पूवै मेयरको साढुभाई हो, कलेज पढ्दा ताका नै उसले तत्कालिन मेयरकि सालीलाई आँखा लगाएर आफनो मोहजालमा पारिसकेको थियो । नेवार परिवारको सुलभले राणा परिवारको केटीलाई लक्का जवान सुलभले पाले मिचेर आफ्नो दाइहरु भन्दा पहिले नै मेयरकि सालीलाई भगाएर बिहा गरेको थियो । मेयरसंग पैसा र पावर अकुत रुपमा रहेको छ । सुलभको साढुदाइ मेयरले सुनको तस्करी, नकली नोटको कारोबार पनि गर्दछ, उसले बिहारबाट ल्याएर थुप्रै गुण्डाहरु पालेको छ । स्थानीय निकायको निर्वाचनमा यिनै गुण्डाहरुको बाहुबल र पैसको मद्धतले उसले चुनाव जितेको थियो । त्यो मेयरले नेपालमा खुलेको एउटा विदेशी बैंकको थुप्रै शेयर खरिद गरेको छ । उसकि कुनै योग्यता नभएकि छोरीले पनि बाउले खरिद गरेको अत्यधिक शेयरका कारण त्यो बैंकमा काम पाएकि छ । साढुभाइ लाई मेयरले हरतरहले संरक्षण दिएको छ । दुबैको घर नजिक छ त्यही भएर सुलभलाई आफ्नो गल्ति ढाकछोप गरेर दुनियाको सामु राम्रो बन्न सजिलो भएको छ । अफिसमा पनि उसको डरधाक सबैले मान्दछन्&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सुलभकै बैंकमा काम गर्दछ किसन थापा, उसको अतितको बारेमा कमैलाई मात्र थाहा छ । श्लोकको नातामा मित भिनाजु पर्ने किसन आफ्नो अतितको कारणले गर्दा अलि डराएर बस्दछ । एउटै टोलमा बस्ने सुलभ र किसन स्कुलमा पाि साथै पढ्दथे, एकदमै मिल्ने साथीहरु दुबै अहिले एउटै बैंकमा काम गर्दछन् । उनीहरु दुबैलाई एक अर्काको कमजोरी र अतितको बारेमा सबै थाहा छ । बैकिगँ क्षेत्रमा राणा र शाही परिवारको बोलबाला रहेको छ तर किसन एउटा यस्तो बैंक कर्मचारी हो जसको बाउको कुनै ठेगान छैन । टोला महल्लाका मान्छेले उसको बाउलाई देखेका छैनन । किसनकि आमाले उसको बाउ प्रहरीमा हवलदार थियो भनेर सबैलाई भनेकि छ । तर आमाको चरित्र नै खराब भएको टोलछिमेकका मानिसहरु कुरा गर्दछन् र भन्दछन् ‘किसनको बाउ को हो किटेर भन्न सकिन्न, उ एउटा बाउको छोरा हैन ।’ किसनलाई आमाले घरमा रक्सी बनाएर हुर्काएकि हुन्, रक्सी बनाउने र बेच्ने क्रममा आएको एउटा ग्राहकसंग उनको हिमचिम निकै थियो । त्यसबाहेक उनले आफ्ना ग्राहकहरुलाई रक्सीसंगै आफ्नो शरीर पनि पस्किन्थिन् । धेरैसंग देहलीला गरिसकेकि किसनको आमाको लागि चुरोट पिउनु र तास खेल्नु एकदमै सामान्य कुरा हो । किसन आफ्नी आमाको स्वभावका कारण लज्जित अनुभव गर्दथ्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जसोतसो बिकम उतिर्ण गरेर किसनले भनसुनबाट यो बैकमा जागिर पाएको थियो । यो बैंकमा मिहिनेत र लगनले काम गरेपछि उसको पदोन्नति हुदैं गयो । बैंकमा आफ्नो जागिर स्थायी भएपछि उसले आमाो घरेलु रक्सीको ब्यापारलाई सदाको लागि बन्द गरायो । बैंकको जागिरले गर्दा दिनप्रतिदिन उसको आर्थिक अवस्था सुदृढ हुदैं गयो। तर आफनो कालो अतितलाई किसनले बिर्सन सकेको थिएन । जतिकै मानप्रतिष्ठा पाएपनि आमाको कालो कर्तुतको छाँया उसको र छिमेकीहरुको मनसपटलमा अहिले पनि ताजै छ । अहिलेपनि उसलाई छिमेकीहरु ‘ए त्यही किसन, जसकि आमाले रक्सीसंग आफ्नो जीउ पनि बेच्ने गरेकि थिई ।’ उसलाई छिमेकीहरुले मुख बिच्काएर भन्ने गरेको यो वाक्यले रातिमा निद्रा लाग्थेन । जब उ समर्थ भयो आफैले काम गरेको बैंकबाट लोन लिएर अलि पर त्यही शहरमा एउटा राम्रो घर बनायो । गाडी आफ्नो पैसाले किनेपनि आफन्त र छिमेकीले आँखा लगाउलान् भनेर उसले सबैलाई बैंकले दिएको भनेर झुटो बोलेको छ । उसको अतितलाई छलेर एउटी राम्रो घरकि शुसिल केटीसंग उसको बिहा गरिदिएको छ । किसन मगर थापा हो तर उसको बिहा बिचको मान्छेले छलेर क्षेत्री कार्कीकि छोरीसंग गरिदिएका छन् । उसकि श्रीमती सुधालाई आफ्नो श्रीमान किसनको अतितको बारेमा केही थाहा थिएन । अहिले किसनका दुबै छोराछोरी राम्रो स्कुलमा पढ्छन् । उ अब आफु जन्मे हुर्केको टोलमा बिर्सेर पनि जाँदैन, जहाँ उसको केही नातेदारहरु पनि बस्दछन् । तर तीनलाई मर्दा, पर्दा पनि उ फर्केर तीनलाई हेर्दैन न सान्तवना नै दिन्छ । तर उसकि आमा भने नानी देखि लागेको बानी भने झैं अहिले पनि त्यहाँ जान्छे र मस्ती गर्छे । छतमा घाम ताप्दै आफ्ना पुराना साथी, संगातिसंग तास खेल्दै र चुरोटको धूँवा उडाउंदै बसिरहेकि हुन्छे । किसनकि आमालाई बोक्सी भनेर टोल छिमेकका मान्छेहरु कुरा काट्छन् । त्यहाँ कुनै बच्चा बिरामी परेमा वा केही त्यस्तो घटना भएमा सबैको औंला किसनकि आमातिर नै उठ्छ तर उनलाई यसले केही फरक पार्दैन । जवानीमा उनलाई सबैले बेश्या भने, अहिले बुढयौलीमा त्यही समाज र मान्छेहरुले उनलाई बोक्सीको नया पदवी दिएकाछन् । समाजले अरुको कुरा काट्ने र खुट्टा तान्ने काम मात्र त गर्दछ । किसनकि आमालाई समाजको अर्घेलो भएर बाँच्ने बानी परि सकेको छ, त्यसैले उनी यस्ता कुरामा ध्यान दिन्नन् । तर किसनलाई यी सब कुराले प्रभाव पार्दछ, उ समाजको अगाडि सभ्य र भलादमीको मकुण्डो लगाएर बाच्न चाहन्छ । उ आफु र आफ्नो काममा केन्द्रित भएको छ, अफिसका साथीभाई, ससुराली र ठूला उधोगी ब्यवसायीहरुमा गएर उसको सम्बन्धको घेरा टुन्गिने गरेको छ । सालाको नाता भएकोले श्लोकसंग उसको हिमचिम धेरै छ आखिरमा पैसाले मान्छेलाई कति स्वार्थी र एक्लो बनाउंदो रहेछ ???&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एउटै बैंकमा काम गर्ने सुलभ र किसनले एउटा नया ब्यवसाय शुरु गरेकाछन् । दुबैले मिलेर पार्टनरशिपमा वीरगञ्ज काठमाण्डु रुटमा चल्ने रात्रीबसको ब्यवसाय थालेका हुन् । आफैले काम गर्ने बैंकबाट लोन लिएर गरेको यो बस ब्यवसाय दुबैलाई फलिफाप भएको छ । सुलभले बैंकमा गर्ने नक्कली नोटको कारोबारबाट ध्यान हटाएर गरेको यो बस ब्यवसायले सबैको मुखमा बुजो लागेको छ । किसन र सुलभ दुबैले आफ्नो कालो अतितलाई बिर्सेर वर्तमानको राजमार्गमा सुन्दर भविष्यको रुपमा यो स्थाप्ना गरिएको यो कलशरुपी बसलाई दौडाई रहेकाछन् । मान्छेसंग जति पैसा भयो उ झन झन पैसाको भोको हुंदै जान्छ । पैसाले तान्छ भन्छन त्यही भएर उनीहरु बैंकबाट कमाएको पैसाले अझ बढी पैसा तानिरहेका छन् । पैसाको मुख भकारी जस्तो हुन्छ जति हाले पनि अटाउने । संसारका सबै मानिस आफुसंग भएको भकारीमा पैसा भर्नमा नै ब्यस्त छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिनहरु समुद्रमा आएको लहर जस्तै राम्रा नराम्रा सबै घटनाहरुलाई आफुमा समेटेर अतित बाट वर्तमान बनेर उपस्थित हुन्थे । कामको चापलेगर्दा अनिकेत समय बितेको थाहा पाउंथेन । यसैगरि एकदिन कामको चापको बीच अनिकेतलाई अपरिचिन नम्बरबाट उसको मोबाइलमा कल आयो । माओवादीको चरम समय भूमिगत र समूहहरुको पनि बिगबिगी भएको समय थियो त्थो । नचिनेको नम्बर कसले कुनबेला के भन्छ र गर्छ थाहा हुदैंनथ्यो । त्यसैले उसले डरले काँप्दैं हडबडाएर मोबाईल रिसिभ गरयो । जब मोबाईलमा उताबाट जलतरगँको झँकार जस्तो मिो स्वर सुन्यो उसको मन भित्रबाट नै हल्का भएर आयो । निधारको पसिला पुछदै उसले हाँसेर सोध्यो ‘तपाईं कहाँबाट अहिले, यति दिनपछि कसरी मलाई सम्झिनु भयो ।’ उताबाट बोल्ने त्यो मिठो सुनिरहुं जस्तो स्वर प्राञ्जलीको थियो । उसले अनिकेतलाई एकपल्ट जसरी पनि भेट्न अनुरोध गरी, दुबैले लन्च ब्रेकमा नजिकैको रेष्टुरेण्टमा कफी पिउन भेट्ने निधो गरे । अनिकेतको आराम विराम, हालचाल केही नसोधी कहाँबाट कल गरेको केही नबताई प्राञ्जलीको तर्फबाट एक्कासी भेट्ने प्रस्ताव आएको थियो । अनिकेत एकछिन त अकमकियो, पहिलो पल्ट कुनै सुन्दर युवतीले यसरी अगाडि बढेर भेट्ने प्रस्ताव गरेकि थिई । नाई भनोस्र भने कस्तो घोँचु रैछ भन्लि भन्ने पनि डर त्यसैले उसको भेट्ने प्रस्तावलाई अनिकेतले नाई भन्न सकेन । आखिर सुन्दर युवतीको साथ कसलाई मन पर्दैन । ऋषी बिश्वामित्रले मेनकालाई देखेर आफ्नो मन थाम्न सकेनन् भने अनिकेत त हाडमासुले बनेको मान्छे हो, जसले मनमा तमाम राम्रा नराम्रा विकारहरु पालेर बसेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
नजिकैको रेष्टुरेण्टमा दिउंसो दुबै जनाको भेट भयो । सौन्दर्य र श्रृगाँरले दपदप गरिरहेकि प्राञ्जली साक्षत रतिको अवतार झैं देखिएकि थिई जो कामदेव जस्तो अनिकेतलाई आफ्नो सौन्दर्यको मोहजालमा पार्न आतुर थिई । बैंकको काम र स्ट्रेसले थाकेको अनिकेतलाई प्राञ्जलीसंग भेट्दा र उसको रुप सौन्दर्यलाई देख्दा मरुभूमिमा शितलता खोजिरहेको हरिणलाई जस्तै भित्रैदेखि शितल अनुभव भयो । संसार नै सौन्दर्यको पारखी छ, फूल, बच्चा, मुस्कान, सुन्दर केटी र उसको हाँसोलाई हेर्न पाउदा बारम्बार फर्केर हेरी रहन चाहन्छ । मान्छेको जात नै लोभी हो मिठो मसिनो खान, राम्रो लगाउन, सुख सयलमा बस्न र सौन्दर्यको पान गर्न चाहन्छ । रेष्टुरेण्टमा उनीहरु उनीहरु बीच विभिन्न विषयमा कुराकानी भयो । प्राञ्जलीले केही बेरमै आफु र आफ्नो परिवारको बारेमा सवै कुरा बताई, उसको ध्येय जसरी पनि अनिकेतको सहानुभुति बटुल्नु र ध्यान आफुतिर खिच्नु थियो । सासु ससुराले दिएको दुख, घर व्यवहार, परिवार, श्रीमानको व्यापार र व्यवहार सवै कुरा उसले एक सांसमा भन्न भ्याइ । आफुले चाहे अनुसारको श्रीमान नपाएको र श्रीमानमा एउटा पनि गुण आदर्शपतिको नभएको उसको गुनासो थियो । श्रीमानबाट पाउन नसकेको खुशी र पाएको हण्डर र पीडालाई उसले रुदैं अनिकेतको सामु व्यक्त गरी&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्राञ्जलीले आफ्नो बाल्यकालदेखि त्रिचन्द्र कलेजमा पढ्दा युनियनको राजनितिमा लागेको कुरादेखि अहिलेसम्मको अतितदेखि वर्तमान सम्मको हण्डरका कुरा अनिकेतले थाहा पायो । उसको विहेको कुरा पनि भए त्यो रेष्टुरेण्टको छोटो बसाईमा । आफ्नै आमाले पटकपटक तेरो विवाहमा ७ लाख खर्च भएको थियो भनेर बेलाबेलामा उसलाई भेद्ने गर्थिन । आमाले बोलेका ती क्षुद्र वचनहरु उसलाई नमिठोसँग विझिरहेको छ अहिलेसम्म । अनिकेत शान्त भएर सुनिरह्यो, केही बोलेन प्राञ्जलीलाई रुन र सहानुभुति पाउन एउटा बलियो काँधको आवश्यक्ता थियो जुन अनिकेतको रुपमा पाईसकेकि थिई । उसले अनिकेतले थाहा नपाउने गरी शिकार गरिसकेकि थिई, त्यसपछि अनिकेतले पनि आफ्नो र आफ्नो परिवारको वारेमा केही जानकारी उसलाई दियो । आफ्ुले जागिर कहिलेदेखि शुरु गरेको र आफ्नो जीवनको लक्ष्यको वारेमा सबै कुरा प्रष्ट पारेर उसले प्राञ्जलीलाई बतायो । अनिकेतले त्यो भेटमै पटक पटक उसलाई भन्यो ‘यो बैंकको जागिर नभएको भएँ म अहिले कुनै माध्यमिक विद्यालयमा शिक्षक हुन्थे होला अथवा कुनै सरकारी अफिसमा सुव्वा हुन्थे होला । मैले यो बैंकको जागिर पाउन र यहाँसम्म पुग्न धेरै संघर्ष गरेको छु ।’ दुवैले आ आफ्नो सुखदुख र अन्य थुप्रै अन्तरगँ विषयमा कुराकानी गरेका थिए । रेष्टुरेण्टमा कफी पिएर छुट्टीने बेलामा उनीहरुले एक अर्कालाई अब बेला बेलामा भेटिरहने वाचा गरेका थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
व्यवसाय गर्नकोलागि बैंकको राम्रो जागिर छाडेर गएपनि द्रवित फस्टाउन सकेन । उसले जुन चिजको ब्यापार गरेको थियो त्यो त्यति राम्रोसंग चल्न सकेन । द्रवितले ब्यापारमा सफल हुनकालाथि धेरै प्रयास ग¥यो, खुबै तिकडम पनि लगायो तर सफल हुन सकेन । पैसा मात्रै होइन त्यसकासाथै ब्यवसाय गर्नकालागि दिमाग र मिहिनेतको आवश्यक्ता पर्दछ भनेर । तर केटी र रक्सीलाई मात्र जीवन मान्ने द्रवितले ब्यापारकालागि चाहिने जति मिहिनेत गर्न सकेन भने दिमाग उसंग जन्मजात नै थिएन । अब जुन चिज आफुसंग छैन त्यो बिना ब्यापार गर्ने पनि त कसरी ? उसले विदेशबाट सामान आयात गरेर देशमा बिक्री गर्न थाल्यो, डिभिडि, सीडी, भिसिडी, कम्प्युटर त त्यसको पार्टसहरुको व्यापार ग¥यो तर चल्न सकेन । उसको पैसा र समय दुबै खर्च भईरहेको थियो तर ब्यापारमा नाफा भईरहेको थिएन । ब्यवसायमा घाटा भएर चारैतिरबाट निराश भएको द्रवितले फेरी आफ्नो पुरानै जागिरमा फर्किने निश्चय गरयो । फेरि त्यही वैंकमा नै जागिर गर्ने विचार गरेर उसले अनेक जुक्ति र दाउ लगायो । द्रवितले फेरि विभिन्न शक्ति केन्द्र धाएर र सोर्सफोर्स लगाएर भए पनि उ अनिकेत भएकै बैंकमा जागिर गर्न आइपुग्यो । अनिकेत उसले फेरि बैंक ज्वाईन गरेकोमा खुशी थिएन, उसलाई द्रवितको घमण्डी स्वभाव, काम नगरेरै जस लिने र बैंकका अरु कर्मचारीको खुट्टा तान्ने बानी मन पर्थेन । द्रवितले बैंकबाट रिजाईन गरेर जाँदा उ मनमनै खुशी भएको थियो । तर फेरि द्रवित आईपुग्यो बैंकमा किचलो गर्न, उनीहरु दुबै बाहिरबाट अरुले हेर्दा अत्यन्तै मिल्ने साथी थिए तर भित्रबाट भने एकअर्काको हितचिन्तक थिएनन् । मनको कालो कसले हेर्छ र यो बनावटी दुनियामा ? सबै ओठको झुटो मुस्कानमै रमाउने गर्दछन् । आखिरमा यी दुबै साथी उही बैंकमा फेरी संगसँगै काम गर्न थाले ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
द्रवितको वुवाले जग्गा खरिद गरेका थिए त्यो जग्गा अरु कसैले आफ्नो भनेर अदालतमा कसैले मुद्दा हालिदिएछ । आफ्नो जग्गालाई हड्पिनकालागि अरुले झुटो प्रमाणपत्र पेश गरेर आफ्नो बनाएपछि द्रवितको वुवालाई नखाएको विष पनि लागे जस्तै भयो । आफ्नै जग्गालाई फेरि आफ्नो बनाउन सक्कली प्रमाणपत्र र सबुतहरु सहित बुढ्यौली उमेरमा अदालत धाईरहनुु परेको थियो । े । छोरालाई माया गरेर त्यत्रो रकम खर्च गरेर किनिदिएको जग्गा यसै छोडनु पनि भएन त्यसैले दुबै बाउछोरा निर्धक्क भएर सक्कली प्रमाण पत्रका साथ अदालतमा हाजिरी दिन जान्थे । जग्गा अभयको नाममा भएकाले मुद्दा अभयको नाममा परेको थियो जसले गर्दा अदालतमा उसको उपस्थिति अनिवार्य थियो । उसले बैंकबाट छुट्टी लिएर वेला वेलामा अदालत गएर तारेखमा सही गर्नु पर्दथ्यो । बाउछोरा अदालतको निर्णय आफ्नो पक्षमा हुन्छ निश्चित थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक दिन द्रवितको वुवाले दुईजना वकिललाई उसकै बैंकमा कानुनी सरसल्लाह गर्न पठाइदिएका थिए । साथै आएका समिर श्रेष्ठ सिनियर वकिल थिए भने निश्मा कार्की उनको असिस्टेण्ट थिईन् । त्यहाँ यी दुबै वकिलको द्रवितसंग कुराकानी भयो, उसले ती दुबै वकिललाई मुद्धा लड्नकोलागि केही पैसा दिएर पठायो । मुद्धा मामिलाको चक्करले गर्दा अब द्रवित हरेर विहिवार वगलामुखी मन्दिर जाने भएको छ, कुनै मुद्धामामिला परेमा बगलामुखीको दर्शन गरेमा जितिन्छ भन्ने बिश्वासले धेरै मानिसहरु यहाँ दर्शन गर्न आउंछन् । बिहीबारको दिन यो मन्दिरमा खुट्टा हाल्ने ठाउं पनि हुन्न, अलि बढी धार्मिक स्वभावको द्रवित कलेज पढ्दादेखि नै विभिन्न मन्दिरमा दर्शन गर्न जान्थ्यो, त्यहाँ गएर मनले चिताएको पूरा गर्न भाक्ने पनि गर्दथ्यो । अहिले झन जमिनमा परेको मुद्धाका कारण उ अझ बढी धार्मिक र पूजापाठ गर्ने भएको छ । जसले झुटो मुद्धा हालेको छ त्यो पनि त यहाँ दर्शन गर्न आउला नि ? उसले पनि बगलामुखी देवीको पूजा पक्कै पनि भक्तिभावले गर्ला, सके आफुले मागेको पूरा गर्न देवीलाई भाकल पनि गर्ला ? अनि देवीले कुन पक्षको पूजाआजा ग्रहण गर्लिन र कसको पुकार सुन्लिन् ? आखिर अन्तरीक्षमा बसेका दुनियाको अदालतका न्याययाधीश ती अदृश्य भगवानले कसको पक्षमा न्याय गर्लान त ? यो प्रश्नको उत्तर आदिकाल देखि अनुत्तरित छ । आफ्नो जग्गामा परेको मुद्धाको विवादले गर्दा आज विहिवार साझ पनि ऊ वङ्गलामुखी गएको थियो जहाँ द्रवितले निश्मालाई भेटेको थियो । उनी एक अन्य पुरुषसंग बगलामुखी मन्दिरमा देवीको दर्शन गर्न आएकि थिइन । निश्माले द्रवितलाई मन्दिरमा देखेर अभिवादन गर्दै हालचाल सोधिन ‘आरामै हुनुहुन्छ’ द्रवितले अलि खिन्न मुद्रामा ठिकै छु भन्ने जवाफ दियो । यसभन्दा वाहेक उनीहरु बीच मन्दिरमा भीडले गर्दा अरु केही कुराकानी हुन सकेन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
द्रवितको जग्गामा परेको मुद्दाको पेशी अगाडि सरेको छ । उसले अझ धेरै वकिलहरु भेट्नु पर्ने भएको छ । द्रवितमा एउटा अचम्मको गुण प्रकृतिले दिएको छ, जो पनि व्यक्ति अभयलाई भेट्छ खोर्ए किन उसंग एकदम नजिक हुन चाहन्छ । कहिलेकाँही उसको यो स्वभाव देखेर अनिकेतलाई लाग्छ ‘द्रवित त्यो रसमा भिजेको त्यो मिठाई हो जसमा जुनबेला पनि कमिला र झिगाँ टाँसिएर बस्ने गर्दछन् ।’ दुई चार पटकको भेटघाट पछि निश्मा पनि द्रवितको धेरै नजिक हुन थालिन् । द्रवितको स्मार्टनेस्, सुन्दरता र केटीहरुसंग बोल्ने तरिकाले निश्मालाई लठ्याउंदै गयो । जब कोही व्यक्ति अझ त्यसमा पनि केटीहरु द्रवितको नजिक हुदैं जान्छन् त्यसपछि उसले सीमा तोकेर आफ्नो सम्वन्धलाई अघि बढाउंदैन, तब उसको ती केटीहरुसंगको सम्बन्ध श्लोकको जस्तै सीमाहिन र बन्धनहिन हुन पुग्छ । अब यी दुई बीचको सम्बन्ध वकिल र ग्राहकको विचमा हुने औपचारिक सम्बन्धमा मात्र सीमित रहेन । द्रवित र निश्मा दुवै एकदमै मिल्ने साथीको रुपमा बजारमा देखिन थालेकाछन् । उनीहरु बीचको सम्बन्धयति झाँगिसकेको छ कि द्रवित शपिगंमा जाँदा निश्माले रोजेको लुगा किन्छ, उसले भने अनुसारको सुगन्धको डियोडोरेण्ट शरीरमा छर्किन्छ, उसलाई भेट्न जाँदा निश्माले भनेको रगँको लुगामा ठाँटिएर जाने गर्दछ । निश्मा पनि द्रवितले भनेको रगँको सारी चोलो र कुर्ता सुरुवाल लगाएर सुहाँउदो मेकअप गरेर मगमगाउदी भएर उसले भनेकने निह्चित ठाउंमा भेट्न जान्छे । द्रवित निश्माको सौन्दर्य र शारीरिक आकर्षणमा आकण्ठ डुबेको छ । निश्माको आखाँले द्रवितको सुन्दरता, फूलमा मडारिने भमराको जस्तो बानी र उसको आर्थिक अवस्थालाई राम्ररी मापन गरिसकेको छ । सौन्दर्यको बजारमा द्रवित एउटा त्यस्तो ग्राहक हो जो आफ्नो वर्तमान अवस्थालाई बिर्सेर सबै थोक लुटाउन तयार हुने गर्दछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बगलामुखी देवीको कृपा र निश्माको परिश्रम र अझ भनौ उसको द्रवित प्रतिको आसक्ति र मायाले गर्दा त्यो मुद्दा द्रवितले जित्यो । जित्नु पर्ने नै मुद्दा थियो त्यो जितेकोमा कसैलाई आश्चर्य भएन । तर द्रवितले मुद्धासंगै निश्मालाई पनि मन र शरीर दुबैले जितिसकेको छ । अब दुबैजना जहाँ पनि सँगै हुन्छन्, निश्माको घरमा पनि आउजाउ गर्न द्रवितलाई अब कुनै रोकटोक छैन । द्रवितले एकदिन राम्रो मुडमा भएको बेला बगलामुखी मन्दिर दर्शन गर्न आउंदा उ संगै भएको व्यक्तिको बारेमा सोधिपोजी गरयो ? निश्माले दुवै जना साथी भए पनि आफुहरु बीचको सम्वन्ध राम्रो नभएको प्रष्टसंग बताइन । अचेल निश्मालाई चारैतिर द्रवित बाहेक कोही देखिन्न, उसको जपना, तपना नै द्रवित भएको छ, राति उ द्रवितको सम्झनालाई सिरानी बनाएर सुत्छे, सपनामा पनि उसैलाई देख्छे । बिहान हुनासाथ उ द्रवितसंग भेट्ने र रमाईलो कुरा गर्ने कल्पनामा डुब्छे । दुबै बीचको घनघोर सामिप्यता देखेर द्रवितको घरमा निस्माको नाममा झगडा हुन शुरु भई सकेको छ । द्रवितले निश्मा वकिल भएकोले कामको सिलसिलामा बैंकमा आउजाउ र बाहिर फेर पनि भेटघाट भइरहेको घरका सदस्यहरुलाई बताएको छ । द्रवितको आँखा निश्माको शारीरिक सौन्दर्यमा लठ्ठिएको छ, उ जसरी पनि निश्मालाई आफ्नो बनाउन च भोग्न चाहन्छ । उता निश्मा पनि द्रवितको शारीरिक हाउभाउबाट आकर्षित छिन् । उनी उसको पैसा र पावरको भरपूर फाईदा उठाउन चाहन्छिन् । दुबैलाई एकअर्काको कमजोरी राम्रोसंग थाहा छ, उनीहरु एकअर्का संग स्वार्थको वशिभुत भएर मात्र नजिकिएका हुन्&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उता प्राञ्जली र अनिकेतको सम्वन्ध पनि दिन दुना रात चौगुना हुदैं झाङ्गिदै र गाढा हुदैं गएको छ । एकदमै धेरै नै उनीहरु एकअर्काको नजिक भएकाछन् । अनिकेतले आफु र आफ्नो परिवारको बारेमा बिर्सेको छ, आफ्नो बाआमा प्रतिको कर्तव्य बिर्सेको छ श्रीमतीको ।ौन्दर्य र प्रेमले आजकाल उसलाई लोभ्याउंदैन, न साना छोराछोरीको मायाले उसको बाहिर लर्बरिएका कदमहरुलाई नियन्त्रित गर्न सकेको छ । अरुले सोचेको र कल्पना गरेको भन्दा वाहिरको सम्वन्ध छ अनिकेत र प्राञ्जलीको बीचमा । उनीहरु हरेक दिन भेट्छन्, दुखसुखको कुरा गर्छन, अलि अलि रोमान्स पनि गर्छन, प्राञ्जली र अनिकेत बिहा एउटासंग र डेटिगँ अर्कैसंग गरिरहेका छन्, दुबैले आफ्नो परिवारलाई धोखा दिइरहेका छन् । प्राञ्जली जब गर्ने आईएनजिओको गेटमा प्रत्येक दिन छुट्टी हुने बेलामा अनिकेत आफ्नो गाडीमा गएर कुर्छ । प्राञ्जलीको अफिसमा अनिकेतको सेतो कारलाई सबै साथीभाईले ‘उ बाहिर तिम्रो कार तिमीलाई लिन आई पुग्यो’ भनेर जिस्काउंछन् । अफिसका कर्मचारी च साथीभाईले जिस्काउंदा उ रातोपिरो हुन्छे, उसलाई साथीभाई हरुले जिस्क्याएर तेरो आफनै कार भनेको मन पर्न थालेको छ । अनिकेत सांझ बैंकमा छुट्टी भएपछि सोझै प्राञ्जलीको अफिस पुग्दछ, त्यहाँ गएर उ मिठो तरिकाले कारको हर्न बजाउंदै प्राञ्जलीलाई बोलाउंछ, उ कारको हर्नको आवाज सनेर मन्त्रमुग्ध हुदैं अफिसबाट बाहिर आउंछे । ‘लाग्छ भगवान श्रीकृष्णको बाँसुरीको मिठो धुन सुनेर राधा निद्रबाट ब्यँुझिएर आईरहेकि छन ।’ प्राञ्जली आएपछि अनिकेत बडो मिठो मुस्कानका साथ कारको ढोका खोल्छ उ पनि आँखाले नै अनिकेतलाई माया गर्दै र खिलखिलाएर हाँस्दै कारमा बडो स्टाईल र शानले चढ्छे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
साथीहरुले अफिसमा जिस्क्याएर भनेको कुरा उसले अनिकेतलाई सुनाइ ‘ हेर न तिम्रो यो कारलाई अफिसमा साथीभाइहरुले जिस्काएर तिम्रो सेतो कार बाहिर आईसकेको छ है भन्छन् ।’ अनिकेतले पनि ‘ के भो त मेरो कार पनि तिम्रै त हो नि, साथीभाइहरुले ठिकै त भने नि, तिमी र म मा के फरक छ र अब ।’ दुवैको छुट्टीको दिन र फुर्सदको समय अब संगै बित्ने गरेको छ । अन्य दिन पनि उनीहरु प्राय धेरैजसो सँगै हुन्छन । कहिलेकाही प्राञ्जली ले आफ्नो छोरीलाई पनि आफु घुमाउन सँगै ल्याएकि हुन्छे । उसकि ५ वर्षकि अवोध छोरी अनिकेतसँग घुम्न र आईसक्रिम खान पाउंदा असाध्यै रमाउंछे । उ आफ्नाी छोरीको भागको खुशी अरुको छोरीलाई बाँडिरहेको छ , उसले आफुले के अनर्थ गरिरहेको छु भन्नै चटक्कै बिर्सेको छ । अर्बाकि छोरीलाई खेलाउंदा घरका भएका आफ्ना अवोध छोराछोरीको सम्झना नआउने त्यो कस्तो ह्दय होला ? के एउटा पुरुष वा पिताको मन त्यती कठोर हुन्छ र, आपनी पत्नीको भागको खुशी बाहिरकि पराई केटीलाई दिने, अर्बाको सन्तानलाई औधि माया गर्न तर आफ्नो सन्तानको भागमा रितोपन मात्र……………&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
करीब २७ वर्षकि प्राञ्जलीको बाल्यकाल अलिक अप्ठ्यारो र अनौठोसँग वित्यो । प्राञ्जलीकि आमा दार्जलिङकि नेपाली भाषी महिला हुन । मारवाडी ब्यवसायीसंग प्रेम बिबाह गरेपछि आमाको धेरै समय नेपालमै वित्यो । प्राञ्जलीका मारवाडी समुदायका वुवाको धेरै समय नेपालमा ब्यापार ब्यवसाय गरेर नै बित्यो । उनी बेलाबेलामा भारत आवत जावत गरिरहन्छन् । स्कुल पढ्दासम्म घरको आर्थिक हालत ठीक थियो, त्यसबेला सम्म उनीहरुलाई कहिल्यै पैसाको समस्या परेन । उसको परिवारमा दुईवटा छोरा, दुईवटा छोरी र वुवा आमा गरी ६ जनाको परिवार थियो । पूर्वोत्तर भारतको सिलगुडी, दार्जलिङ तिर उनीहरुको टन्नै सम्पति थियो, नेपालमा पनि उनीहरुले धेरै जायजेथा जोडेका थिए । प्राञ्जलीका वुवाले उसकि आमासंग प्रम भएपछि दोस्रो बिहा गरेकाथिए उसकि आमा दोस्री श्रीमती हुन् । उसकि जेठी आमा अथवा सौतेनी आमा तर्फका सन्तानहरु राम्रो जबमा छन्, समाजमा उनीहरु प्रतिष्ठितछन् । प्राञ्जली र उसको परिवारसंग उनीअरुको आउने जाने र बोलचाल केही पनि छैन, जेठी र कान्छी सौता र उनीहरुको छोराछोरी बीच कुनै पारिवारिक सम्वन्ध नै छैन, उनीहरु एकअर्काका लागि अपरिचित जस्ता छन् । उनको वुवा पनि कहिले नेपाल कहिले भारतमा बस्छन, कहिले जेठी श्रीमती कहाँ अनि कहिले आफुले प्रेम गरेको र हुरुक्क भई बिहा गरेको कान्छी श्रीमतीसंग । प्राञ्जलीका भाइहरु कम र ब्यवसायको सिलसिलामा भारतमै बस्ने गर्दछन् । उनीहरु छुट्टी र पर्व तिहारको बेलामा मात्र नेपाल आउँछन् । काठमाण्डुमा प्राञ्जली र उसकी आमा मात्र बस्छन्, उसकि कान्छी बहिनीको गत वष भारतमै विवाह भइसकेको छ । काठमाण्डुमा उ, उसको श्रीमान सानी छोरी र आमा एउटै घरमा बस्दछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्राञ्जलीले काठमाण्डुको चोभारमा रहेको मोर्डन इण्डियन स्कुलबाट एसएलसी सम्मको पढाई गरेकि थिईन् भने त्रिचन्द्र कलेजबाट राम्रो नम्बरले बिएससी उतिर्ण गरेपछि उनले स्कुलमा पढाउन थालिन् । साईन्सको विधार्थी भएकोले उनको म्याथ र अग्रेंजी राम्रो थियो, उनी नदी बगेजस्तो सललल र शुद्ध अग्रेंजी बोल्न सक्थिन् । उनले अग्रे्रजी बोलेको देखेर र सुनेर साथीभाईहरुले उनलाई राम्रो आईएनजिओमा जब गर्न सल्लाह दिएका थिए । साथीभाईहरुको सल्लाह बमोजिम नै उनले अहिलेको आईएनजिओमा काम गर्न सुरु गरेकी हुन् । आमा पनि दार्जिलिगँवासी नेपाली र बुवा पनि मारवाडी समुदायका थिए, उनीहरु दुबैसंग नागरिकता थिएन । दुबै भारतीय नागरिक भएकोले प्राञ्जलीले नेपालको नागरिकता पाउन सकृकि थिइन । नेपालको नागरिकता नहुनुले उसलाई बेला बेलामा ठूलो संकटमा पार्दथ्यो । नागरिकता नभएकोले उसलाई कामको सिलसिलामा थुप्रै झमेलाहरुको सामना गर्नु पर्दथ्यो जुन उसकोलागि जीवनको सबैभन्दा ठूलो टेन्शन बनेको थियो । उनको नेपाली नागरिकता थिएन । यसै कारण उनले समय समयमा दुख पाउने गरेकी थिइन । नागरिकताको अभावमा उसले पाउने कतिपय राम्रा अवसरहरु समेत खोसिएर अरुको पोल्टामा परेको छ, यसले गर्दा उसको मन भित्रभित्रै कुंडिन्छ तर उ लाचार छे केही गर्न सक्दिन । उसले भेरै तिकडम लगाई, केही साथीभाएहरुसंग सहयोग पनि माँगी तर केही काम लागेन । उ बिना देशको बेनाम मान्छे जस्तो भएकि छ, उ न भारतीय नागरिक हो न त नेपालको नागरिक नै हो । त्यतिवेला नेपालमा आमाको नामबाट नागरिकता दिइने कानुन बनिसकेको थिएन, यदि त्यो कानुन त्यतिबेला बनिसकेको भए उ सबैभन्दा बढी खुशी हुन्थि र आफूलाई सबैभन्दा धेरै भाग्यमानी ठान्थि होली ???????&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
नागरिकता नभएकै कारणले उनले जबको लागि निकै समय धाउनु परेको थियो । उनले काठमाण्डुका विभिन्न सरकारी कार्यालयका हाकिमहरुलाई गुहारिन तर केही लागेन । बिएससी गरेपछि विभिन्न पत्रपत्रिकामा भ्याकेन्सीका लागि निस्केको विज्ञापनमा उनले जबको लागि आवेदन दिईन । कँही जागिर नपाए पछि पहिला उनी एउटा प्राईभेट स्कुलमा साईन्सको टिचर बनिन् र पछि हार निकै मिहिनेत गरेर एउटा आईएनजिओमा जागिर पाउन सफल भईन् । आईएनजिओमा जब पाएको केही महिनापछि प्राञ्जलीले आमाको करकापमा विवाह गरिन । श्रीमान आफुले भने बमोजम नभएकोले उनी यो बिहा देखि खुशी थिईनन् । एक किसिमको उनको लागि यो बिबाह नभएर एउटा सम्झौता मात्र थियो, काठमाण्डुको रैथाने परिवारको सामान्य व्यापार गरेर बस्ने एउटा अत्यन्त साधारण केटासंग प्राञ्जली जस्ती रुपवती केटीको विवाह हुनु सबैको लागि आश्चर्य लाग्ने घटना भएपनि त्यो बिबाह उसको एच्छा बेगर नै सम्पन्न भएको थियो । उसको श्रीमानले धेरै पढे लेखेका थिएनन्, आफ्नो वुवाको पुस्तैनी व्यापारमा सहयोग गर्दथे । माईतीमा जस्तै घरमा पनि उनको दुईवटा सासु थिए । एउटी आफ्नी सासु र अर्कि ससुराको कान्छी श्रीमती पनि थिईन । उसको श्रीमान पनि जेठी श्रीमती पट्टिका छोरा थिए । उसकी आफ्नै सासुको भने केही गर्ष अघि नै ह्दयाघातबाट मृत्यु भइसकेको थियो । उनीहरु विवाह भएको लगत्तै आफ्नी कान्छी सौतेनी सासु र देवरहरुसँग छुट्टिएर बस्न थालेका हुन् । कान्छी सासु रउनी पटिट्का छोराछोरीहरुसँग उसको श्रीमानको सामान्य बोलचाल र आवत जावत मात्र छ । हुन त एउटै परिवारबाट छुटिटिएका हाँगाबिगाँ हुन तर पनि उनीहरु बीच त्यत्ति राम्रो र बाक्लो सम्बन्ध छैन । अरुले बाहिरबाट देख्दा एउटै परिवारका तर घर भित्र भने अपरिचित जस्तो ब्यवहार गर्दछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्राञ्जलीको श्रीमान विहान सवेरै काममा जान्छन र वेलुका ढिलो घर फर्किन्छन् । श्रीमान अत्यन्त साधारण र आफु भन्दा कम शिक्षित र योग्य भएकोले साथीभाइ समाजको अगाडि उनी आफ्नौ श्रीमानको परिचय गराउन चाँहदिनन् । श्रीमानको साधारण रगँरुप र आर्थिक अवस्थाले गर्दा उनलाई लाज लाग्दथ्यो आफन्तहरुसंग चिनाउनमा । प्राञ्जलीलाई आफ्नो रुप सौन्दर्य, शिक्षा र बल्ल तल्ल पाएको नोकरीको असाध्यै धमण्ड थियो, उनी आफ्नो श्रीमान वा आफु भन्दा कम योग्य मान्छृसंग उठबस वा बोलचाल गर्न चाहन्नन् । त्यो त अनिकेत उनी भन्दा बढी शिक्षित र स्मार्ट छ, बैंकमा ठूलो ओहोदामा पुगिसकेको छ र मात्र हो नत्र उनले अनिकेतलाई झुसे बिरालो पनि गन्थिनन् होला ? प्राञ्जली जहाँ जान्थिन त्यहाँ आफ्नो रुपको जादु र मिठो बोलीले सबैलाई मोहित पार्थिन । उनको रुपमा लठ्ठिएर उनले भनेको मान्न र उनको काम गर्दिन मानिसहरु तँछाड मँछाड गर्थे । उनी जहाँ या जुन पनि सार्वजनिक ठाउंमा जान्थिन त्यहाँको भिडलाई आफूतर्फ आकर्षित गर्नमा सक्षम थिईन् । उनको रुप सौन्दर्य र स्वभावको विपरित श्रीमान भने सोझा र केही नजानेका गवाँर जस्ता देखिन्थे । ओरालो लाग्छे मान्छेलाई कसले नैमन पराउंछ र ????&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
श्रीमान अङ्ग्रेजी बोल्न जान्दैनथे तर प्राञ्जली अग्रेंज नेपाली जसरी नै मिठो लवजमा खर्ररर अंग्रेजी बोल्थिन । यस वाहेक उनलाई हिन्दी र नेवारी भाषा पनि राम्रोसंग बोल्न आउंथ्यो । आफु भन्दा कम शिक्षित र अयोग्यलाई श्रीमानको रुपमा बाध्यतावश स्विकार्नु र सगैं जीवन बिताउनु परेको पीडा उनको मुहार र बोलीबाट झल्किन्थ्यो । उनको मनमा यी कुराहरुले कुण्ठाको रुप लिसकेको थियो । नचाहेर पनि आफ्नो ओछ्यान, शरीर र जीवन नै तिनै श्रीमानसंग शेयर गर्नु परेको वास्तविकतालाई प्राञ्जलीले अनिकेतलाई बताई सकेकि छन् । श्रीमानबाट पाउन नसकेको मायाको भोकलाई उसले आफ्नो जीवनको विभिन्न कालखण्डमा आएका केटाहरुबाट पूर्ति गरेकि छ । उसका यिनै प्रेमीहरुले उसको भोकलाई शान्त पारेका छन्, अनि उ तृप्त भएकि छ । प्राञ्जलीलाई यी केटा साथीहरुसँग नजिक हुन कुनै बहाना चाहिदैनथ्यो, । उनले कुन केटासंग कति नजिक हुने सम्बन्धमा कुनै सीमा तोकेको थिईनन् । जुन पुरुषले उनलाई सहयोग गरयो मायालु आँखाले हेरयो उनी त्यसैसंग हिमचिम बढाउन लाज मान्थिनन् । केही केटा साथीहरुलाई आफ्नो अगँ प्रत्यगँ छुन दिन र लसपस गर्न पनि उनी पछि परिनन् । शायद आधुनिकताको कुनै मापदण्ड हुदैंन क्यार ?????&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको परिश्रम र योग्यता सकारात्मक परिणामको रुपमा बाहिर आएको छ त्यो हो बैंकमा उसको प्रमोशन । राम्रो गरेपछि त्यसको रिजल्ट पनि रामै्र आउंछ, सिधा सरल बाटोमा हिंडने, कुनै दायाँ बाँया नगर्ने ईमानदार मान्छेको रुपमा अनिकेत सबैको माझ चिनिन्छ । अब उसको तलव र अन्य सेवा सुविधाहरुमा बढोत्तरी भएको छ । अब अनिकेतको हैसियत पनि अन्य बै.करहरु सरह गाडी किन्न सक्ने भएको छ । बैंकले अब उसलाई गाडी, तेल लगायतको सम्पूर्ण सुविधा दिने भएको छ । पाँच वर्ष अघि बैंकिगँ लाईनमा कैरियर बनाउन बल्ल तल्ल छिरेको अनिकेतको हैसियत त्यतिबेला साईकल किन्न सक्ने पनि थिएन । अहिले पाँच वर्षपछि उसको आर्थिक अवस्था फेरिएको ट । बिस्तारै साईकल, मोटरसाईकलको यात्रा गरेर आज उ आफ्नै कार किनेर चढ्न सक्ने अवस्थामा पुगेको छ । अनिकेतले बैंकमा प्रमोशन भएपछि टोयोटा व्राण्डको सेतो रगँको कार किनेको छ, तर कार किनेपनि उसलाइए चलाउन भने आउंदैन, बैंककै कर्मचारी र उसको साथी सुमितले अनिकेतलाई गाडी चलाउन सिकायो । अब अनिकेत साधारणबाट विशिष्ट व्यक्ति बनेको उसको गाउं र समाजले अब उसलाई हेर्ने छुट्टै दृष्टिकोण बनाएको छ । आर्थिक अवस्था बलियो हुदैं जाँदा मान्छेले प्रगतिको सिंढी चढ्रदै जाँदा त्यही जन्मे हुर्केको समाजले पनि त्यो मानिसको मापदण्ड तोक्न थाल्छ । सफलता र पैसाले समाजमा मान्छेको कद हवात्त बढ्छ, अहिले मझ्यौला कदको अनिकेतको हाईट समाजमा उसले सोचेको भन्दा धेरै माथि सम्म बढेको छ । हतार हतार बिहानको गाँस टिपेर अफिसतिर कुद्ने अनिकेतको दिनचर्या अहिले फेरिएको छ । उ अब अलि सुस्तरी अफिस जान थालेको छ, आफ्नो निजि सवारी भएपछि बैंक पुग्न कति नै बेर लाग्छ र ? विहान अफिस आउने बेलामा उ संगै गाउंका मानिसहरु पनि शहर आउनका लागि उसकोनया नया चमचमाउदों गाडीमा शहर आउन लिफ्ट माग्दछन् । अनिकेत पनि खुशी खुशी उनीहरुलाई गाडीमा राखेर शहर सम्म पुरयाईदिन्छ । उसको अफिस जाने बाटो मै गाउंलेहरुलाई पनि काम पर्ने भएकोले उसले कुनै झर्को मान्दैन । अनिकेतको सह्दयताले गर्दा उसको ठाउँका मान्छेलाई शहर आउन सजिलो भएको छ । अब उनीहरु अनिकेतको अफिस जाने समय मिलाएर उसको गाडीमा चढेर शहर आउनको लागि बाटोमा कुरेर बसिरहेका हुन्छन् । अनिकेत पनि आफ्नो कारमा अट्ने जति सबै गाउंलेहरुलाई शहर सम्म ल्याइदिन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको गाउं र टोलका मान्छेहरुले आफ्नै गाडी जस्तो ढलीमली गरेर शहरमा गएको देख्दा उसकि श्रीमती शुरभीलाई भित्रभित्रै रिष उठ्छ । शुरभीलाई भने अनिकेतको गाउंलेलाई अफिस जाने बेला आफ्नो गाडीमा लग्ने गरेको मन परेको छैन । उ फतफताउंदै भन्छे ‘आफुले चाहेको बेलामा गाडी चढ्न पाईन्न, बजार जान र शहर गएर घुम्न आफुलाई कति मन छ, पाईया छैन यी टोलका गँवार हरुलाई भने कत्रो मोज, यिनीहरु चाँही मेरो श्रीमानको गाडीमा संधै ढलीमली गर्ने, कस्ता मात्तिएका यिनीहरु ।’ अनिकेत मौन भएर पर्यवेक्षक जस्तो गांउलेको हिजोको ब्यवहार र आजको बदलिएको ब्यवहार आफ्नी श्रीमतीले त्यसमा दिने प्रतिक्रिया र टिप्पणी, उ सबै सहज भएर हेर्दैछ र सोच्दैछ । हिजो गाउमा हुने कुनै समारोह होस वा कसैको विवाहको भोज वास्ता नगर्ने गाउंलेहरु अहिले कुनै पनि समारोह र मर्दापर्दा उसलाई नबिराएर बोलाउंछन् । उ सित आफ्नो निजि र गाउंको सार्वजनिक समस्यामा सल्लाह माग्छन्, उसले दिएको सानो सल्लाह र मद्धतको पनि महत्व बढेको छ पहिला भन्दा । पहिला कसैको बिहामा समेत नवोलाउनेहरु अहिले बिहाको कुरो छिन्ने वेलामै अनिकेतलाई प्रमुख अतिथि जस्तो गरेर बोलाउँछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बिहामा बेहुलाको भन्दा बढी मान उसको हुन्छ । अब अनिकेतको सल्लाह लिन थालिएको छ भने गाउंलेहरु सत्यनारायणको पूजामा पनि बोलाउन थालेका छन्, केही गरी पूजामा नगएमा घरमै भगवानको प्रसादले सजिएको प्लेट हाजिर हुन्छ । पहिला अनिकेतको घरमा बिरामी भयो या अन्य कुनै दुघर्टना भयो भने हेर्न आउने कोही हुन्नथ्यो । तर अब परिस्थििति फेरिएको छ अब उसको घरमा कोही विरामी भयो या सामान्य चोट पट लाग्यो मात्र भने पनि हेर्न आउने र सहानुभुति प्रकट गर्न आउनेको ठूलै लर्को लाग्ने गर्दछ । तर, ती गाउंले र टोल छिमेकका मानिसहरु बिरामीको हालचाल बुझ्नको लागि आएका होईनन् । उनीहरु अनिकेत र उसको प्रतिष्ठालाई खुशी पार्नको लागि मात्र आएका हुन भन्ने उसले राम्रोसँग वुझि सकेको छ । उनीहरुको यो चासो, माया र सहानुभुति सबै बनावटी हो, यो ढोगँमा उनीहरुको आफ्नो मतलब मात्र लुकेको छ । यसमा उनीहरुको कुनै किसिमको चित्त दुखाई छैन, सबै गोहीले जस्तो आशँु बगाउनमा खप्पिस छन् । उसले अब थाहा पाइसकेको छ यो मान उसको होईन उसले कमाएको पैसा र समाजमा आर्जन गरेको प्रतिष्ठाको हो । उसको गाउं र समाजमा बस्नेहरु अनिकेतले चढ्ने महँगो गाडी, उसले लगाउने महँगा कपडा र चश्मासँग आकर्षित भएका छन् । उसले आफ्नो जीउमा दल्ने परफ्यूमको सुगन्धले आकर्षित भएर झुम्मिएका छन् उसको वरिपरी । उसलाई यी गाउंलेहरुको ढोँगी स्वभाव भित्रबाट अलिकति पनि मन पर्दैन तर बाआमाको करकापले उ उनीहरुको अगाडि बनावटी हाँसो हाँसेर टाउको हल्लाएर बस्छ । जब मानिसको विवेक र समाजको ब्यवहारमा फरक देखिन थाल्छ तब त्यो परिवेशबाट आफुलाई काटेर अलग माहौलमा नया संसार बसाउनुको कुनै विकल्प छैन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
तै पनि आफु हुर्के बढे बसेको ठाउको रीतिरिवाज र नियम कानुन मान्नै पर्ने बाध्यता छ अनिकेतलाई । कहिलेकाही भने आफन्त, छिमेकी र समाजको स्वार्थी ब्यवहार देखेर उसको चित्त दुख्ने गर्दछ । केही वर्ष अघि सम्म त्यही गाउंका मानिस उसको वुवालाई हेलाको दृष्टिले हेर्थे । उसको बुवाको सानो जागिर, निम्न स्तरको घरको आर्थिक अवस्था देखेर उनीहरु सहयोग गर्नु त कता हो कता बरु मुख बिच्काउंथे । केही दिन अघिसम्म हेपाहा ब्यवहार गर्ने मानिस र समाज दुबै रातारात फेरिएका छन्् । यो सबै उसको विदेशी बैंकको जागिरको कमाल हो, जहाँबाट पाउने तलब र अन्य सेवा सुविधाले गर्दा उसलाई समाजको सफल र सम्मानित व्यक्तिको रुपमा जोख्न थालिएको छ । बैंकको जागिर गरे पछि उसले आफ्नो बढ्दै गएको तलबबाट खरिद गरेको र केही वर्षमा जोडेको स्तरीय सामान हरुले उसको गाउं भरीमा प्रतिष्ठा बढाएको छ । हिजो गोरु बेचेको साईनो जस्ता नाताहरु प्नि आज आफन्तको श्रेणीमा दरिएका छन् । टाढाको नाता कुटुम्ब साथी भाई छिमेकी सबै आज अत्यन्त नजिक र उसको हित चिन्तक भएका छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्राञ्जलीको जीवनमा खुशीको आगमन पनि अनिकेतको प्रवेश संगै भएको थियो, त्यही भएर उ अनिकेतलाई आफ्नो लागि अत्यन्त शूभ मान्दथी । उनीहरु दुबै संधै सँगै बस्न मन पराउंथे, प्राञ्जलीलाई केही अप्ठ्यारो परे अनिकेत मद्धका लागि हाजिर हुन्थ्यो । हरेक दिन साझ उनीहरुको भेट कुनै रेष्टुरेण्ट र सिनेमा हलमा हुन थाल्यो । अनिकेत उसलाई आफ्नो कारमा राखेर रिङ रोड घुमाउंथ्यो, जोक सुनाउथ्यो र हँसाउथ्यो, प्राञ्जलीलाई उसले कहिले पनि एक्लोपनको अनुभुति हुन दिन्थेन । अनिकेत उसलाई मिठो लाग्ने खानेकुरा रेष्टुरेण्टमा लगेर खुवाउथ्यो, प्राञ्जलीलाई हरेक दृष्टिले खुशी पार्नु नै अब उसको जीवनको उद्धेश्य जस्तो भएको थियो । साथी भाइहरु पनि अब उसको यो परिवर्तित चाल माल देखेर छक्क पर्थे, उनीहरु अनिकेतलाई एउटा सभ्य र आफ्नी श्रमिती बाहेक अरु केटीहरुमा मन नडुलाउने खालको केटा भन्ठान्थे । तर अनिकेत पनि हाड मासुले बनेको मान्छे हो, उहाँको वातावरणको असर उसमा पनि पर्नु स्वाभाविक हो । उसलाई जीवनमा केही कुराहरुको स्वाद कहिले काँही बद्लिन मन लाग्छ, संधै एउटै रफ्तार र एउटै बाटोमा जीवनको गाडीलाई कति दौडाउनु ? कहिले काँही ट्रयाक चेन्च पनि गर्न मन लाग्छ मानिसलाई, अहिले अनिकेत त्यही गर्दैछ, फरक ट्रयाकमा जिन्दगीको गाडीलाई बेलगाम कुदाई रहेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतका दिनहरु आजकाल निक्कै रमाईलो गरी बित्न थालेकाछन् । दिनभरी बैंकको काम साँझ प्राञ्जलीसंग रोमान्स र मस्ती राति श्रीमतीको बाहुपाशमा मिठो सपना हिेर्दै बित्ने । बिहन छोराछोरीको चरा झै चिर्बिराहटले आँखा खुल्ने, त्यसपछि नित्य कर्म गर्ने, खाना खाने खनि फेरि अफिस जाने । अफिस त उसको लागि एउटा दिन काट्ने बहाना मात्र भएको छ, उ साँझको समयलाई ब्यग्रता पूर्वक कुर्दछ जुन बेला उ आफ्नी प्रियतमाको अत्यन्त नजिक हुन्छ । दुबैले एक अर्काको सांसको आरोह अवरोहलाई पनि एक अर्कामा महसुस गर्न थालेकाछन् । प्राञ्जलीको अतृप्त ईच्छा र अनिकेतको नयाँ स्वाद चाख्ने चाहना दुबै एकै बिन्दुमा आएर मिलेको छ । दुबैलाई एक अर्काको अनिश्चित भविष्य प्रति कुनै चिन्ता छैन, न समाज र परिवारको नै लाज र डर छ । दुबै स्वतन्त्र र स्वच्छन्द भई अर्कामा डुबेका छन, कसैको सुन्दरता र आकर्षणमा कति ठूलो जादु हुन्छ कि आफ्नो सुखी घर गृहस्थीमा पनि जानि नजानि आगो दगाउन बेर लगाउंदैनन्, अहिले अनिकेत त्यही गरी रहेको छ, उसलाई कुनै कुराको होश छैन । उ ‘पैसा, प्यासन र प्यास’ को रगिँन संसारमा चुर्लुम्म डुबिसकेको छ । समाज परिवर्तन र आधुनिकताको असर अब प्रष्टै रुपमा देखिन थालेको छ । अब मानिसहरुले भविष्यको कुनै दायित्व वोध नभएको सम्वन्धहरुलाई प्रश्रय दिन थालेका छन, जहाँ परिवार र बच्चा हुंदैन अभिभावक प्रतिको कुनै कर्तव्य बाँकी रहदैन, श्रीमती नामको प्राणीलाई उसको अधिकार दिनु पर्ने बाध्यता पनि नभएको सम्बन्ध जसमा कुनै किसिमको टेन्शन नै नहुने । मात्र आनन्द भोग गर्ने र एक अर्कालाई सन्तुष्ट पार्ने लिविगँ टुगेदर जस्तो रिलेशन&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
काठमाण्डुका करीव करीव सबै रेष्टुरेन्टहरुले पे्रमालाप गर्ने क्रममा चहारी सकेका छन् । हरेक रेष्टुरेन्टहरुको उनीहरुलाई स्वाद थाहा भइसकेको, साथै थाहा भईसकेको छ एक अर्काको शरीरको मन लोभ्याउने सुगन्ध । सवै होटलहरुमा उनीहरुले बास लिई सकेका छन् र आफ्नो तिर्सना पनि मेटिसकेका छन् । प्राञ्जली पनि उसलाई हरेक कुरामा तन, मन, धन दिएर सहयोग गर्छिन । अनिकेतले पनि केही समस्या परयो वा आफ्नो केही निजि काम प¥यो भने उसलाई नै लगाउँछ । अनिकेत जबदेखि प्राञ्जलीको सम्पर्कममा आयो तबदेखि आफ्नो लवाई, खवाई प्रति बढी सतर्क भएको छ । उ आफुलाई आजकाल प्राञ्जलीको आँखाबाट हेर्ने गर्दछ । कस्तो ड्रेसअप गर्दा उनी आफु प्रति बढी आकर्षित हुन्छिन् उ टाइएको गाँठो मिलाउंदै ऐनामा हेरेर यही सोचि रहेको हुन्छ । एउटा बैंकरको लागि टाई र बडी स्प्रे सबैभन्दा बढी आवश्यक पर्ने वस्तु हो । टाई बैंकमा बस्दा स्मार्ट र भलादमी देखिनका लागि कस्नु पर्ने गाँठो हो भने बडी स्प्रे बैंकमा कामले आएका ग्राहक विशेग गरी युवतीहरुलाई मिठो गन्धले आकर्षित पार्नको लागि पुरुषहरु आफ्नो शरीरमा छर्किने गर्दछन् । त्यही भएर संधै बिहान अफिस जान तयार हुदां उ श्रीमती र आफनो च्वाईसको भन्दा प्राञ्जलीले रोजेको लुगा सेलेक्ट गरेर लगाउंछ । उसलाई प्राञ्जलीले रोजेको, खोजेको र उपहारमा दिएको लुगाा अति नै मन पर्छ । उसलाई प्राञ्जलीको सेलेक्सन प्रति पूरा बिश्वास छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बैंकिगँ वृतमा एउटा चर्चा आम हुने गर्दछ त्यो हो ‘अ बैंकर, ब्यूटी विथ वियर ।’ बैंकरलाई कुनै पनि युवतीको रसिलो ओठ वियर भन्दा पनि बढी नशालु लाग्दछ, उ त्यो नशामा जिन्दगी भर उठ्नै न सक्ने गरी डुब्न चाहन्छ । हाँसो गरेर नेपालमा वियरको सबै भन्दा ठूलो ग्राहक बैंकरहरु नै हुन भनिन्छ । अझ वियर मात्र नभएर टाई र बडी स्प्रेको पनि सबै भन्दा बढी प्रयोग बैंकरहरु नै हुन कि के थाहा ? कुनै सार्वजनिक विदा होस या लगालग परेको दुई, तीन दिन लामो विदा नगरकोट, धुलीखेल, ककनी र पोखराका होटल तथा रिसोर्टहरु यी बैंकरहरुको बसाईले खचाखच भर्ने गर्दछ । कोही गर्ल फैन्डसंग कोही ब्वाय फ्रैन्डसंग यी पर्यटकीय ठाउंमा आएर मोज मस्ती गरी रहेका हुन्छन् । कोही कोही सन्त महात्मा जस्ता स्वभावका पूरुष तथा महिलाहरु भने आफ्नो परिवार र छोराछोरी संग घुम्न, मोज मस्ती गर्न र रात बिताउन आउंछन् । एउटा बैंकरलाई पैसाको अभाव त्यति हुदैंन अत्यन्त कम ब्याजमा उ आफ्नै बैंकबाट लोन लिन्छ र आफ्नो चाहनाहरु पूरा गर्दछ । ती ईच्छा र चाहनाहरु क्ति जायज वा नाजायज हुन्छन ? त्यो बेग्लै कुरा हो, आफ्ना कुत्सित ईच्छाहरु कहाँ गएर कसरी पूरा गर्छ उसले कसैलाई थाहा हुन दिदैंन । होटलमा बिताएका रातहरुको साक्षी त्यो होटलको रजिष्टर हो तर त्यहाँ पनि उनीहरुले गोप्य वा नक्कली नामले होटल मालिकलाई ठगेका हुन्छन । तर होटल मालिक पनि के कम उसले पनि त्यो वास्तविक नाम र चरित्र पता लगाएरै छाड्छ । येन केन बैंकरहरु जसरी पनि आफुले गरेको कामलाई सही सावित गर्न हरेक हतकण्डा अपनाउन पछि पर्दैनन् । आरिखरमा यो उनीहरुको सामाजिक प्रतिष्ठासंग जोडिएको विष्ष्य हो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
हिजो सम्म अनिकेत आफ्नो परिवार, छोराछोरी, श्रीमति र आमा बुवा सवैसँग खुशी थियो । तर आज भने उ प्राञ्जलीसँग मात्र खुशी हुन थालेको छ । अरुले त्यही कुरा गर्दा उसलाई अचम्म लाग्थ्यो र जिब्रो काढ्थ्यो तर आज उ आफै त्यही काम गरी रहेको छ । उसलाई अहिले आफुले गरेको सबै राम्रो न राम्रो काम सामान्य र उचित लागि रहेको छ । उसले प्राञ्जलीसंग नजिक भएर र उसलाई माया गरेर आफ्नो परिवारलाई धोका दिइरहेको छ । छोरी र श्रीमतीको मायाको अपमान गरेको छ, आमाबुवाको बिश्वासलाई तोडेको छ । तर उसले यी सबै कुरा अहिले सोच्न भ्याएको छैन, जब उ पूरै यो गर्तमा डुब्ने छ, परिवारले पनि उसको ‘ाथ छोड्नेछ । आमाबुवाले धिक्कार गर्नेछन तब उसको होश खुल्नेछ । तब सम्म ढिलो भई सक्ने छ सबै करा समेट्नलाई , पुरानै र सूरक्षित ट्रयाकमा फेरि जिन्दगीको गाडी दौडाउनलाई ढिलो भई सक्नेछ उसको लागि ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेत र प्राञ्जलीका दिनहरु एक अर्काको माया र बाहुपाशमा लुटपुटिएर वितिरहेका थिए । उनीहरु लाई आफुहरुले संगै बिताएको समय छिटै बितेको जस्तो लाग्दथ्यो । समय लाई आफ्नो मुठ्ठीमा कैद गरेर त्यसलाई मन माफिक बिस्तारै खर्च गर्दै जाने तुच्छ मानवीय स्वभावको उनीहरु पनि एउटा अगँ थिए । तर समय कसको लागि रुकेको छ र ? रुक्छ, । समय कसैको दास होईन, बरु संसारका सबै प्राणी र वस्तु समयको दास हुन् । आफ्नो अतृप्त चाहनालाई पूरा गर्दै यी चखेवा, चखेवीको जस्तो जोडीको दिनहरु सिमलको भुवा झैं उड्दै बितिरहेका थिए । यसै बीचमा एक दिन घरमा प्राञ्जलीको आफ्नो श्रीमानसंग नराम्रो गरी झगडा भयो । उ अब आफ्नो श्रीमानसँगै बस्न नसक्ने भएकी छ, पहिले देखि नै मन नपरेको श्रीमान अब झन झगडा परेपछि उसलाई मन पर्ने कुरै भएन । बैबाहिक सम्बन्धमा श्रीमान, श्रीमती बीच माया र बिश्वास हुनु अति आवश्यक छ, यी दुबै कुरा जीवन भरी संगै बाच्ने चाहना राख्ने प्राणीहरु बीच नभई नहुने हो, तर प्राञ्जली र उसको श्रीमान उत्तर र दक्षिण फर्केका जस्ता देखिन्छन् । उसको श्रीमानलाई अनिकेत संगको सम्बन्धको बारेमा शँका उत्पन्न भएको छ । श्रीमानले अनिकेतको बारेमा नचाहिने सोधी खोजी गरेको उसलाई मन परेको छैन । श्रीमानले आईन्दा अनिकेत संग नभेट्न र आफ्नो काममा मात्र ध्यान दिनका लागि उसलाई चेतावनी दिईसकेका छन्, उसलाई श्रीमानको यो निर्णयले विचलित पारेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्राञ्जलीको आमा, भाइ, बहिनी सवैजना भारतको राजधानी नया दिल्लीमा संधैका लागि बस्न गइसकेका छन् । अब उसको नेपालमा आफ्नो भनेको कोही छैन अनिकेत बाहेक, जो उसलाई माया र बिश्वास गरोस् । आफ्नो मनले खोजे जस्तो र चाहेको मान्छे अनिकेत संगको सम्बन्धमा आपत्ति जनाएर नभेट्ने उर्दी श्रीमानले उसलाई दिएका छन् । अब कसरी उसलाई भेट्ने र अचानक आई परेको समस्या सुल्झाउने ? उसले धेरै सोची उसको समस्याको कुनै हल निस्कन सकेन । अन्तयमा उसले हार मान्दै सबै समस्याहरु संग छुटकारा पाउन अनिकेत र अरु सवैलाई चटकै छाडेर प्राञ्जली पनि दिल्ली नै गई । अब अनिकेत साँच्चीकै एक्लै भएको छ, मनको कुरा गर्ने दुख सुख साट्ने एउटा अत्यन्त नजिकको साथी संग संधैको लागि बिछोडिनु परेको छ । उसलाई छट्पटी भएको छ, तर कसलाई आफ्नो छट्पटी भन्नु र देखाउनु ? सबैले उसलाई हाँस्ने छन् र मन मनै खुच्चिगँ भयो पनि भन्लान । संधै मिठो र स्वादिलो खाना खाने बानी परिसकेको मान्छेलाई बासी, तितो र खल्लो खान दिए भनि के हन्छ ? अबिले अनिकेतको हालत पनि त्यही बेस्वादको खाना मुख बिगारी बिगारी जबरजस्ती खाई रहेको मान्छे जस्तै भएको छ । उ प्राञ्जली संग भेट्न र बोल्न नपाउंदा बहुला जस्तो भएको छ । उसका साँझहरु रगँहिन भएका छन् । दिाभरी बैंकमा बस्ला उ पटक पटक प्राञ्जली संग फोनमा कुरा गर्थयो, आज साँझ कहाँ भेट्ने भनेर दुबै योजना बनाउंथे र भेट्दा एक आपसमा के गफ गर्ने भनेर कल्पना पनि गथर््यो । तर अब सबै सपनाहरु ऋचानक आएको हुरीले उडाई दिएको छ । प्राञ्जलीको साथ नपाउँदा केही दिनसम्म उसलाई धेरै शून्य लाग्यो, उसको यादमा उ तड्पियो पनि, केही दिन अचेच जस्तो पनि भयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेत जिन्दगीबाट प्राञ्जलीको अनुपस्तििमा निकै निराश देखिन थालेको छ, उसलाई आफ्नो जिन्दगीबाट निकै बहुमुल्य र प्यारो बस्तु गुमेझै भएको छ । उ सँगको निकै दिन लामो र मधुर सम्वन्धलाई चटक्कै माया मारेर हिडेकी प्राञ्जलीले जीवनको स्वाद फेर्दै दिल्लीमा फेरी अर्को विवाह गरेको उसले थाहा पायो । अब अनिकेतलाई बल्ल राम्रो स.ग थाहा भएको छ, प्राञ्जलीको वास्तविक चरित्र र स्वभाव । प्राञ्जली जस्तो स्वभावको युवतीलाई शायद कहिले कोहीसंग माया हुदैंन । उ मायाको नाममा अरुको भावना र आफ्नो शरीर संग खेलवाड गर्दछे । उसले कसैलाई धोखा दिनु वा आफुले पनि अरुबाट धोखा पाएँ भन्नुको कुनै अर्थ छैन । उसको जीवन नै धोखा हो, त्यही भएर उसले अनिकेतलाई चटक्कै माया मारेर दिल्ली गई अनि त्यहाँ गएर अर्को बिहा गरी लुगा फेर्या जसरी । उसलाई जबसम्म अरुले सहयोग गर्छ, उसमाथि जीउ ज्यान लुटाउंछ, पैसाको बरसात गर्छ त्यस्तो पुरुषलाई उ पनि आफ्नो सबै कुरा लुटाउंछे । तर जब कुनै समस्या आउंछ, उसलाई जब लाग्छ उसलाई माया गर्ने र तन मन धन लुटाउने पुरुष रित्तिदैं जान थालेको छ तब उ त्यो पुरुषलाई संधैका लागि छाडेर टाप कस्छे । पहिला उसले आफ्नो श्रीमान आफ्नो लायक नभएको भन्दै उ संग तर्केर हिंडी, त्यसपछि अनिकेतको अँगालोमा उसले न्यानोपन खोजी । जब सम्म त्यो अगाँलोमा तातो थियो उसले आफुलाई सेकी जब गर्मी महसुस भयो त्यो अँगालोबाट संधैको लागि विदा लिई उसले । अब प्राञ्जली अर्को पुरुषको न्यानो अँगालोमा बाधिन पुगेकि छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यता प्राञ्जली फुर्रर दिल्ली उडेपछि केही दिन सम्म पानी बिनाको माछा भएको अनिकेत बल्ल तल्ल सम्हालिएको छ । उसको चालमाल बाट दुखी भएका परिवारका सदस्यहरुले बल्ल अब निश्फिक्रीको लामो सांस फेरेका छन् । अनिकेतकि श्रीमतीलाई आफ्नो जीवन नै अँध्यारो हुन थालेको महसुस भईरहेको थियो केही महिना देखि । आफ्नो र श्रीमानको जोडी बनिरहेस्, छोराछोरीलाई केही दुख नहोस र परिवारको सुख शान्ति कायम रहोस भनेर उसले सबै देवी देउतालाई हात जोडेर बिन्ति गरी, भाकल पनि गरेकि थिई । भगवान संग गरेको ती सबै बिन्ति र भाकल अहिले पूरा भएको छ उसका लागि । एउटी परम्परागत मूल्य मान्यतामा हुर्केकि र श्रीमानलाई भगवान सरह मान्ने शुरभी जस्ता मध्यम वर्गीय सोच भएका बिबाहित महिलाकालागि श्रीमानले अरु तिर ताक्नु भनेको आठ रेक्टर स्केलको भूईंचालो गए जस्तो हो । कुनै पनि महिला सौताको स पनि सहन सक्दैनन, यहाँ त प्राञ्जली नामकिा रुपवान युवतीले उसको श्रीमानको ह्दयमा शासन गरेको उसले कसरी सहन सक्थि र । उ आफु कम शिक्षित छ, योग्यताको नाममा एसएलसी पास गरेको सर्टिफिकेट, खाना पकाउन, लुगा धुन र घर चिटिक्क राख्न सक्ने योग्यता छ ।यदि श्रीमानले आफुलाई छाडेर अन्तै लागे कान्छी श्रीमती ल्याए आफ्नो जीवनको दिन दशा कस्तो होला सोचेर नै कहाली लाग्छ शुरभीलाई । अहिले प्राञ्जली नामको आफुले बढारेर फाल्नु पर्ने धूलो र कसिगँर आफै अचानक आएको आँधीले बढारिएको छ । यो उसको लागि अत्यन्त खुशीको क्षण हो, उ नाच्न चाहन्छे, खिलखिलाएर हाँस्न चाहन्छे तर श्रीमानको हतास र निराश अनुहार हेरेर चूप लागेर बस्छे । तुषारोले झपक्कै छोपिएको जीवनमा फेरि बसन्त फर्केको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
निश्मा काठमाण्डुको सामान्य परिवारमा जन्मेकी युवती हो जो संग थुप्रै ईच्छा आकाँक्षाहरु प्नि जन्मेका छन । उ शहरी रहन, सहनमा हुर्केकी आधुनिक बिचार बोकेकि युवती हो । निश्माको बुवाले उसको भबिष्य उज्जवल बनाउन राम्रो स्कूलमा शिक्षा दिक्षा दिलाएका छन उसलाई । उ चार दाजुहरुको बीचमा एक्ली बहिनी हो, सबै उसलाई माया गर्छन् । उसको एक एक ईच्छा उनीहरुले पूरा गरिदिएका छन् । निश्माको वुवाको सरकारी जागिर हो, सरुवा भई रहन्छ, बुवा संगै उसले देशभित्र धेरै ठाउं घुम्न पाएकि छ । एक्ली छोरी भएकिले पुलपुलिएर हुर्केकी हो ऊ, त्यसैले अलि बढी नै जिद्धी छ । परिवार सम्पन्न भएकोले दुख र चिन्ता के हो? केही थाहा छैन । एसएलसी राम्रो डिभिजनले पास गरेपछि उसलाई कानुन विषय पढेर वकिल बन्ने रहर पलायो । फसर््ट डिभिजनमा एल. एल. बी. गरेपछि निश्माले आफ्नै ल फर्म खोली र साथै कलेजमा पनि कानुन बिषय पढाउन थाली उसले । योग्यता, सुन्दरता र सम्पन्नता तीनैको मिश्रण थिई उ । सबैले जहाँ गएपनि हुरुक्कै गर्थे, उसको स्वभाव नै सबैसंग मिठो बोल्ने र सबैमा घुलमिल हुने स्वभाव छ । उसको योग्यता र स्वभाव हेरेर उसको बुवा बेला बेलामा पुलकित हुन्छन् उनलाई आफ्नी एक्ली छोरी माथि गर्व भएर आउंछ । तर छोरीको जात हो संधै आफु संगै राख्न सकिन्न, एकदिन पराई घर पठाउनु नै पर्छ । यो कुरा सोचेर निश्माको बुवा दुखी हुन्छ र बेला बेलामा चिन्तित पनि । आफ्नी छोरी लायक छ, सुन्दर पनि छ, स्वभाव पनि राम्रो छ अब छोरीकै टक्करको ज्याँई कहाँ बाट खोज्नु, निश्माको बुवालाई यही चिन्ताले आजकाल निद्रा पनि लाग्न छाडेको छ । यसै पनि जवान छोरीको बाउ आमालाई निद्रा लाग्दैन त्यसमाथि सुनमा सुगन्ध जस्तो छोरी राम्री र सबै कुरामा निपूण छ भने के चाहियो । बाउ आमा रातदिन योग्य ज्वाईँको खोजीमा भौंतारिन्छन् । अहिले निश्माको बाउ आमालाई छोरीको भबिष्यको चिन्ता लागेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
केही वर्ष ल फर्म चलाउंदै, अदालतमा आउने विभिन्न मुद्धामा बहस गर्दै र कलेजमा पढाएर निश्मा परिपक्व हुदैं गएकि थिई । सौम्य स्वभावकि उसको अर्कै कलेजमा पढाउने एक जना शिक्षकसँग प्रेम बिबाह भएको थियो । धर्मकर्ममा निश्मा लाई एकदमै धेरै विश्वास छ, बिहानै उठेर नित्य कर्म सकेपछि उ पूजा पाठ गर्न बसिहाल्छे, उसलाई यसबाट आत्मिक शान्ति पाएको महसुस हुन्छ । उ मान्छे मात्रै सुन्दर होइन कि मनले पनि असाध्यै सुन्दर र सोझी छ । तर श्रीमानको घरमा घरमा भने उनी त्यत्ति सन्तुष्ट छैनन् । निश्माका श्रीमान सोझा छन् आफ्नो काममा तल्लिन रहन्छन् तर उ जस्तो स्मार्ट छैनन् । घर ब्यवहारको ज्ञान फिटिक्कै छैन, आफु मै मस्त रहन्छन् उनी । जसले गर्दा श्रीमती निश्मा संग उसको श्रीमानको ठ्याकठुक परी रहन्छ । निश्माका केटी भन्दा केटा साथी धेरै छन, एक त वकालत पेशा, त्यसमाथि शुरु देखि नै उ हक्की र निडर स्वभाकि थिई । उसको चारित्रिक विशेषताहरु र स्वच्छन्द व्यवहारले गर्दा केटाहरु उसलाई मरिहत्ते नै गर्दथे । वैध र अवैध, उचित र अनुचितको द्धन्द्धमा नपरेर आफुलाई जे ठिक लाग्छ त्यो गर्न पाउनु पर्छ भने निश्माको तर्क छ । निश्माको जीवनलाई हेर्ने दृष्टिकोण र बाँच्ने सिद्धान्त प्रति उनका आफन्त र श्रीमानलाई ठूलो विमति छ । उ प्रेम र आवेगमा चिप्लिनु, समाजले कोरेको लक्ष्मण रेखालाई नाघ्नुलाई कुनै पाप मान्दिन । मन मिले पछि त तन पनि मिल्ने हो भन्ने उसको अत्याधुनिक तर्क भएपनि निश्माले आफ्नो शरीरलाई खेलौना बनाएर खेल्न अहिले सम्म कसैलाई पनि दिएकि छैन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
तर जब देखि द्रवितको अचानक प्रवेश निश्माको जिन्दगीमा भएको छ त्यसपछि उसले धेरै कुरामा फरक अनुभव गरेकी छ । उसलाई द्रवितको सबिन्दास स्वभाव, भोलीको चिन्ता न गरी आजमा जीवनलाई भरपूर बाँच्ने शैली खुब मन परेको छ । द्रवित र निश्मा दूबै वालिग छन्, दुबैको बिबाह र घरजम भईसकेको छ । अझ द्रवितको काँधमा त सन्तानको जिम्मेवारी पनि आई सकेको छ । द्रवितलाई भेटे देखि र उसको प्रेममा रिझिएपछि निश्मा झन हिजोका दिन भन्दा पनि बढी स्वच्छन्द भएकि छ । द्रवितको शरीर उसको नशालु आँखाले निश्मा लाई हदै सम्म लोभ्याएको छ । द्रवित अफिसको कामले राजधानी वाहिर जांदा होस् वा देशको कुना काप्चा चहार्दा होस् निश्मा उ सँगै हुन थालेकी छ । छायाँ जस्तै लिपिक्क टाँसिएकि निश्मा ह्दयको भित्रि तह देखि नै उ अब द्रवितलाई पनि छोड्न चाहन्न । कुनै आकर्षक र पैसावाल पुरुषले जीवनमा प्रवेश गरोस्, मनका सबै चाहना हरु पूरा गरोस भन्ने उसको वर्षौ देखिको अतृप्त ईच्छाहरु पूरा भएको छ । काम विशेष्ले काठमाण्डु वाहिर जादाँ उनीहरु दुबैले सवै मन्दिरहरु दर्शन गरेका छन् । आफ्नो जोडी कहिल्यै नटुटोस् भनेर भगवान संग भाकल गर्न पनि भ्याएका छन् । धर्म भिरु निश्मालाई विभिन्न मन्दिरहरु दर्शर्न गर्न र पूजा पाठ गर्न ब्रत बस्न औधी रमाइलो लाग्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एकान्त पनको मौका छोपेर आफु प्रति अत्यन्त रोमाण्टिक भईरहेको द्रवित लाई एक दिन निश्माले १५ दिन सम्म आफुलाई नैनी ताल घुमाएर ल्याउन अनुरोध गेकि थिई । उसको अनुरोधलाई द्रवितले पनि नकार्न सकेन, कुनै सुन्दर युवतीले १५ दिनको प्याकेजमा आफुलाई भोग गर्न अफर दिन्छे भने द्रवित जस्तो युवतीहरुको भोगी र लोभी पुरुषले नाई भन्ने सवाल नै छैन । द्रवित र निश्मा दुबै १५ दिन सम्म हनिमुन गए जसरी नै नैनीताल घुमेर फर्के । उनीहरु नैनिताल घुमेर फर्किदां रिचार्ज र रिफ्रेश भएका छन् । उनीहरुलाई अब आफु बाहेक दिन दुनियाको बारेमा सोच्न फुर्सद छैन । १५ दिन सम्म दिन रात चौबिसै घण्टा एक अर्काको अगााँलोमा बाँधिएर नैनितालम जस्तो रमणीय स्थलमा रोमाण्टिक समय बिताएर आएको जोडीलाई कसैको बारेमा सोच्न र केही गर्ने होश पनि कहाँ हुन्छ र ? द्रवित र निश्मा दुबै मदहोश भएका छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
निश्माको कारणले अब द्रवितको घरमा पटक पटक झगडा पर्न थालेको छ । दुबै बीचको अन्तरगँ सम्बन्ध बारे द्रवित र निश्मा दुबैको परिवार र आफन्तहरुले थाहा पाई सकेका छन् एक दिन एकदमै रिसाएकि द्रवितकि श्रीमतीले निश्मालाई झोक्किदैं बेस्सरी फोनमा गाली गरिन । तर उसको यो गालीले लैला मजनु जस्तो चर्चित भई सकेका द्रवित र निश्मालाई केही असर गरेन । दुवै अझ निडर भएर ‘प्रेम गरेपछि के को डर र लाज’ भन्दै निश्फिक्री एक अर्का संग भेट्न थाले । उनीहरुको प्रेमालापले सीमा नै नाघ्न थालि सकेको थियो । दुवै प्रेम चरी झन उन्मुक्त भएर, आआफ्नै धुनमा मस्त भएर आकाशमा उड्न थाले । द्रवित र निश्मा दुवै सँग प्रशस्त पैसा छ, कुनै अभाव र चिन्ता छैन उनीहरुलाई । दुवैले आ आफ्नो जागिर बाट चाहिने भन्दा बढी नै कमाई पनि गरेका छन् । शोक न सुर्ता, भोक न भकारी जस्तो द्रवित र निश्माको वर्तमान जीवन भएको छ । उनीहरु लाई पैसा हैन एक अर्काको साथ चाहिएको छ, समर्पण र सन्तुष्टि चाहिएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
निश्मा र द्रवितको प्रेमलीला र रासलीला दुबैको घर परिवार आफन्तले थाहा पाई सकेका छन् । उनीहरुलाई घरबाट निस्किन गारहो परेको छ । समाजमा उनीहरु चर्चाको विषय बनेका छन् । थुथु गर्दैछन सबैले बदनामी चारै तिर फैसि सकेको छ । अब के गर्ने ? दुबै बिबाहित थिए, परिवार र छोराछोरी थिए । तर आकर्षणको आवेगमा आएर दुबैले आफ्नो सीमा बिर्सि सकेका थिए । ठीक के हो र गलत के हो यो जान्ने शुद्धि प्रेम र वासनाको उन्मादमा सबै हराई सकेको थियो । अब दुबैले संधैकालागि छुट्टिनु र अलग अलग बस्नुको कुनै विकल्प छैन । द्रवित निश्माको परिवारले उनीहरुको भेटघाटमा नै पहरा लगाई दिए । दुबैलाई कहिल्यै कतै न भेट्नकालागि परिवारले अल्टिमेटम जारी गरयो । त्यसपछि यी दुबैले बाध्य भएर कठोर निर्याय गरेका छन् । निश्मालाई विदेशमा गएर अझ उच्च शिक्षा प्राप्त गर्ने जुन धोको वषौ देखि थियो त्यो अब विदेशमा गएर पूरा गर्ने निर्या गरिन । आफ्नो बदनामीको दाग पखाल्न निश्माले विदेशमा पढ्न जाने योजना बनाइन । यसरी पढ्ने योजना बनाएर गएपछि आफ्नो मन पनि नबरालिने र दुबैको चरित्रको बारेमा कुरा काट्नेहरु आफै शान्त हुदैं जानेमा निश्मा ढुक्क छिन् । त्यसैले उनी अमेरिका गइन थप अध्ययनको लागि । द्रवितले निश्मालाई धेरै रोक्न खोज्यो, समझायो पनि तर उ केही गरे पनि रुकन मानिन । निश्माको स्त्री हठको अगाडि द्रवितको अनुनय विनयको केही काम लागेन, उसको हठले जित्यो द्रवित एकपल्ट फेरि आफ्नो प्रेमलाई संधैको लागि गुमाउन बिवश भएको छ । उ पनि निश्मा संगै अमेरिका जान चाहन्छ तर उसको विसा मिलेन । उता घरमा उसको श्रीमती र छोराछोरी छन्, उनीहरु प्रतिको आफ्नो दायित्वलाई उसले जसरी पनि पूरा गर्नु छ । त्यसैले उ मन मारेर निश्मा बिना एक्लै बस्न बाध्य भयो । अब द्रवित एक्लो र घर परिवार र अफिसमै मात्र सीमित भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
समय बित्दै गईरहेको छ । अनिकेतको उमेर पनि छिप्पिदैं गईरहेको छ । हिजो काखमा खेलाएको छोराछोरी आज फुटबल र क्रिकेट खेल्ने भईसकेका छन् । जेठी छोरी आठमा, कान्छी छोरी पाँचमा र सबै भन्दा कान्छो छोरा दुईमा पढ्ने भईसकेको छ । उसकि जेठी छोरी स्तुति पढ्नमा सारहै तेज छ । पढाई बाहेक अन्य गतिविधिमा पनि उ अव्वल आउने गरेकि छ । कान्छी छोरी निवृति अलिक शान्त स्वभाव कि छ, पढाई भन्दा बाहेक अरु कुरामा दायाँ, बाँया गर्दिन , उ बोल्नमा पनि सारहै कन्जुस्याईं गर्छे । कान्छो र एक मात्र छोरा भएकोले छोरा वेदान्त अलि बढी नै पुलपुलिएको छ । उ जिद्धि पनि बढी नै छ, उसको हरेक आवश्यक्तालाई आमाबा र हजुरबुवा, हजुरआमाले पुरयाई दिएका छन् । बढेसकालमा नाति, नातिनाको अनुहार, उनीहरुको चकचक र बदमासी हेरेर बुढाबुढी दगँ पर्दछन् । अािकेत पनि आफ्नो जीवन भरिको सम्पति आफ्ना छोराछोरीहरुलाई नै ठान्दछ । त्यही हुनाले आफ्नो शक्तिले भ्याए सम्म छोराछोरीलाई काठमाण्डुको सबै भन्दा नाम चलेको स्कुलमा शिक्षा दिईरहेको छ । उ छोराछोरी प्रतिको आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न र माया प्रकट गर्नमा कुनै कसर बाँकी राख्न चाँहदैन । उसले आफ्नो बाल्यकालमा जे पाएन त्यो कुराको अभाव छोराछोरीलाई कहिल्यै नहोस् भन्ने चाहन्छ । मान्छेको जीवनको आधा समय आफ्नो सन्तानको सुखद भविष्यको बारेमा योजना बनाउंदै, सोच्दै र अरु संग तिनै छोराछोरीको आनि बानीको बारेमा बखान गर्दै बित्छ । यो कोखाको घाउ जस्ता छोराछोरीको ब्यवहारले बाउ आमाको मन कति दुख्छ तर पनि त्यसो कोखाको घाउलाई सुम्सुम्याउन मै अभिभावकको जिन्दगी बित्दछ । अनिकेत पनि यही समाज र यहाँको परिवेश अनुसार नै हुर्केको छोरा, भाइ, पति र पिता हो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जाडो महिनाको एक दिन अनिकेत र सुमित बैंकमा पूर्ण मनोयोगका साथ काम गरी रहेका थिए । जाडो निक्कै बढेकोले तात्तातो कफीको चुस्की लिदैं र एक अर्कालाई जिस्काउंदै र पिन्च गर्दै कामको आनन्द लिई रहेका थिए । यी दुई बीचको सम्वन्ध अचम्मको छ, दुवैलाई एकअर्काको साथ नभई पनि नहुने र साथ बस्दा पनि धेरै बेर सम्म सम्बन्ध सुखद नहुने । दुवै एक अर्कालाई मन पराउदैनन्, पछाडि एक अर्काको कुरा काट्छन्, अगाडि बढ्न थाल्यो भनेर खुट्टा पनि तान्छन् । तर सबैको अगाडि भने एक अर्काको लागि ज्यान दिन पनि तयार हुन्छन् । अनिकेतलाई आफु सुमित पद र उमेर दुबैमा ठूलो भएकोले यो अफिसमा उसले बाहेक सुमितलाई सिधा बाटोमा ल्याउन र तह लगाउन आफुलाई मात्र आउंछ । उता सुमितलाई पनि लाग्छ अनिकेत आफु भन्दा माथिल्लो तहमा पुग्यो भने आफ्नो भाग खोस्ने छ, उ आफुलाई अनिकेतले हेपेको र केही नजान्ने जस्तो ब्यवहार गरेको बेला बेलामा महसुस गर्छ । दुवैको जुगाँ छैन तर लडाईं भने यही अदृश्य जुगाँको शान र मानको लागि भई रहेछ । अनिकेत र सुमन बैंकको एउटै विभागमा काम गर्छन, दुवैले एक अर्काको साथीभाइ र बैंकका कर्मचारीहरुसँग एक अर्काको खोइरो खन्छन, धारे हात पनि लगाउंछन् । तर पनि कही वाहिर जानु परयो भने दुबै सँगै जान्छन्, साप्ताशिक विदा वा अन्य विदाको समयमा दुबैले दुबैको घरमा आउजाउ पनि उत्तिकै गर्छन् । दुवै जनाका परिवार धेरै पटक सँगै राजधानी बाहिर घुम्न गएका छन । तर किन हो कुन्नि ? उनीहरुको अफिस भित्रको सम्वन्ध त्यती राम्रो छैन । दुबैको दिशा र दशा मिल्दैन, ग्रह नक्षत्र केही पनि नमिलेको जस्तो उनीहरु अफिसमा कुकुर र बिरालो जस्तो झगडा गरि रहन्छन् । दुबै विपरित दिशा तर्फ फर्किएका छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक दिन यी दुवै कुकुर, बिरालो जस्ता साथी अफिसको एउटै कोठामा बसेर काम गरिरहेका थिए । त्यस बेला उनीहरु निक्कै ब्यस्त थिए, त्यचि खेरै एक जना विदेशी कुईरो आँखा भएको र खैरो फ्रेन्च कट दारही पालेको अग्लो अधँबैसे मानिस उनीहरुको अफिसमा आई पुग्यो । ती विदेशी व्यक्ति जसको नाम पिटर जन्सन थियो, सरासर उनीहरुको विभागमा नै आए । फ्रान्सको नागरिक पिटर जन्सनको कम्पनीले फ्रान्समा विभिन्न वैंकको चेक प्रिण्ट गर्ने काम गर्दथ्यो । पिटर पहिलो पटक नेपालमा व्यापार गर्नका लागि आएका थिए । अनिकेत काम गर्ने वंैकको नाम र ठेगाना पत्ता लगाएर त्यहा आई पुगेको हाय हैल्लो र एक अर्काको परिचय र अभिवादन पछि पिटरले जानकारी दिए । एकै छिन पछि लञ्च टाईम भयो, अनिकेत, सुमित र त्यो खैरे विदेशी पिटर पनि साथै लञ्च खान बैंकको क्यान्टिन तर्फ गए । तीनै जनाले लञ्च खादै बैंकको चेक छाप्ने र अन्य यापार ब्यवसायको बारेमा लामो कुराकानी गरेर । नेपालमा बैंकिगँ सेक्टरको अवस्था कस्तो छ, भोलि कस्तो हुनेछ आदि ईत्यादि विषयमा पनि कुराकानी गर्न भ्याए । बैंकमा महत्वपूर्ण पदमा भएपनि अनिकेतलाई यस बारेमा निर्णय गर्ने कुनै अधिकार छैन । सुमित त झन बैंकमा अनिकेत भन्दा जुनियर नै हो उसले झन के नै गर्न सक्छ र ? उसले खालि अनिकेतको हाँ मा हाँ मात्र मिलायो । उनीहरु दुबैले पिटर जन्सनलाई भोलि बैंकको सिईओ संग भेटेर आफ्नो काम र विजनेसको बारेमा बेली बिस्तार लगाउन आग्रह गरे । बैंकमा सिईओ भएको बेला पारेर आउ र पिटर जन्सनलाई भेटाई दिनका लागि समय मिलाउने जिम्मा उनीहरु दुइ जनाले लिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
वैंकिगँ सेक्टरमा आजकाल राजनितिको जस्तो एउटा नया वाक्यले सबैको ध्यान तानेको छ । त्यो हो विदेशबाट आयात गरिएको ‘कर्पोरेट गभर्नेन्स’ भन्ने बैंकरहरुले भाषणमा जस्तो प्रयोग गर्ने सूत्र वाक्य यसले सबैलाई लोभ्याई रहेको छ । कर्पोरेट गभर्नेन्सको अर्थ आफ्नो कामसँग मतलव राख्नुपर्छ र कामसँग सम्वन्धित नभएको व्यवसाय र कुरा गरेर कनै फाइदा हुदैन । साथै हरेक क्षेत्रमा ब्यवसायिकता चाहिन्छ र बैंकमा अझ बढी नै काम प्रतिको ब्यवसायिकता वा लगाव चाहिने मानिन्छ । मात्र टाई लगाएर, शरीरमा डियो दलेर, अग्रेंजी खर्रर बोलेर, साझँ परेपछि कुनै रेष्टुरेण्टको एकान्त कुनामा बसेर गर्ल फ्रैण्डलाई अगाँलोमा बेरेर वियरको चुस्की लिनु मात्र ब्यवसाथिकता होइन । न त हरेक वर्ष बैंकले आफ्नो वार्षिक आम्दानी अनुसार बाँडने बोनस र शेयरबाट पाएको रकमले घरकालागि आवश्यक सुविधाका सामानहरु, परिवार संग देश वा विदेश घुम्न जाने, श्रीमती छोराछोरी र गर्ल फै्रण्डलाई महँगो उपहार किनेर दिनु नै ब्यवसायिकता हो । विदेशका ठूला कर्पोरेट हाउस हरुले अगाँलेको रणनिति र त्यसबाट पाएको सफलतालाई नेपालका बैंक र बैंकरहरुले पनि अगाँल्नु पर्छ भन्ने मात्र यहाँका बैंक र बैंकरहरुले बुझेका छन् । त्यसका लागि उनीहरु आफैले आफ्नो आनि बानी र कल्चरमा कतिको बदलाव ल्याएका छन् वा ल्याउन सक्छन् त्यो विषय तर्फ उनीहरु पटक्कै ध्यान दिन चाहँदैनन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अरुको काम संग मतलब न राख्नु वा अरुलाई डिस्टर्ब न गर्नुको मतलब आफुले जे सुकै गर्न पाउने छाडापन वा स्वच्छन्दताको अर्थमा यहाँका बैंकरहरुले बुझेका छन् । त्यही भएर उनीहरु घरमा श्रीमान वा श्रीमती हुंदा हुदैं पनि बाहिर अर्कै संग रासलीला गर्दै हिडँछन् । अरुको मामला अर्थात गर्ल फै्रण्ड ब्वाय फै्रण्ड र उनीहरुको चरित्रको बारेमा कुनै चासो नराख्ने र आफ्नो सम्बन्धको बारेमा पनि अरुले चासो न राखोस् भन्ने अर्थमा मात्र बुझेका छन् । केहीले भने सोर्स फोर्स लगाइदिने, राष्ट्र वैंकका ठूलो ओहदामा भएका कर्मचारीले निजि क्षेत्रका वाणिज्य वैंकका सञ्चालक र सिईओ हरुलाई फलानो वा ढिकानो व्यक्तिको नाम तोकेरै तपाईको वैंकबाट ऋण उपलब्ध गराइदिनु भन्ने, आफ्नो नातेदार लाई योग्यता न भए पनि निजि क्षेत्रबाट खुलेका नयाँ बैंकहरुमा जागिर लगाउन खोज्ने जस्तो कुरा नेपालको सन्दर्भमा कर्पोरेट गभर्नेसका लागि चाहिने अत्यन्त सामान्य कुरा नै भइसेका छन । निजि क्षेत्रका बैकका सञ्चालकहरुले राष्ट्र बैंकले आदेश दिएको चाहिने न चाहिने कुरा मानी दिए वापत उनीहरुको बैंकको कतिपय गल्तिमा पनि राष्ट्र वैंकका कर्मचारीले आँखा चिम्लिने र गलत कार्यलाई बढावा दिने प्रवृति बढेको छ । सायद नेपालको सन्दर्भमा र नेपालको लागि आवश्यक कर्पोरेट गभर्नेन्स यही हो भन्ने धारणाले जरो गाडेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतले निश्चित गरी दिएको समयमा नै भोलि पल्ट पिटर जन्सन उसको बैंकमा आई सकेको छ । अनिकेत र सुमित दुवै जनाले पिटर लाई लगेर बैंकको सिईओको केविनमा लगेर भेटाइदिन्छन् । प्रबल शमसेर राणा हो, अनिकेत काम गर्ने बैंकको सिईओको नाम । नाम प्रबल भएपनि परिवार, समाज र बैकिँग सेक्टर संग सम्बन्धित मानिसहरुले प्रबल राणालाई साह्रै सज्जन र संस्कार पाएको उच्च शिक्षित मानिसको रुपमा चिन्दछन् । पिटर जन्सन र प्रबल राण बीच आफ्ना व्यक्तिगत र बिजनेस सम्बन्धि केही आन्तरिक कुराहरु भयो । दुवैको बीच फ्रान्समा अवस्थित पिटर जन्सनको कम्पनीमा बैंकको चेक छाप्ने सम्बन्धमा लामो कुराकानी र छलफल भयो । पिटरको कम्पनीले प्रबल राणाको बैंकको चेक छापी दिए वापत केही छुट वा कमिशन दिने भएपछि अनिकेतको बैंकको चेक पनि अब पिटर कै कम्पनी छापिने निर्ण गरियो । प्रबल राणा र पिटरले समझौता पत्रमा हस्ताक्षर गरे । प्रबल राणा र पिटर जन्सनलाई एक अर्का संग भेटाई दिए पछि अनिकेत र सुमित त्यो केबिनमा धेरै बेर बसेनन् । पिटर जन्सनले अनिकेतको बैंक बाहेक अन्य बैंकहरु संग पनि सस्तो र सुलभ मूल्यमा बैंकको चेक छापि दिने भएको छ । पिटरको कम्पनीले ठूलो काम हात पारेको छ, उ थुप्रै बैंकहरु संग कन्ट्रयाक्ट गरेर फ्रान्स फर्कि सकेको छ । त्यति मात्र नभएर पिटर जन्सनको कम्पनीले नेपाल राष्ट्र वैकको नोट छाप्ने काम पनि पायो । उसको कम्पनीले अब नेपाली नोटहरुपनि फ्रान्स बाट छपाएर नेपाल पठाउने महत्वपूर्ण काम पाएको छ कम्पनीले छाप्न थाल्यो । राष्ट्र बैंकका ठूला कर्मचारीहरुलाई तगडा कमिशन दिने लोभ देखाएर पिटर जन्सनले नेपाली नोट छाप्ने महत्वपूर्ण र संवेदनशील काम पाएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
समय पाखा लाग्दै गई रहेको छ । अनिकेतको बैंकको सिईओ र अन्य हाकिमहरु परिवर्तन भएका छन । अनिकेत काम गर्ने बैंकमा पाकिस्तानी बैंकको मूख्य लगानि रहेको छ । त्यसैले जब बैंकको ब्यवस्थापन पूरै परिवर्तन भयो तब पाकिस्तानबाट एक जना पाकिस्तानी नागरिक मिस्टर अदिब शेख नाम गरेका व्यक्ति अनिकेतको काम गर्ने बैंकमा सिईओ भएर आएका छन् । दारहीवाल बैंकरको रुपमा चिनिने मिस्टर शेख खरो स्वभावका बुजुर्ग पाकिस्तानी नागरिक हुन् । उनी निकै लामो समय सम्म पाकिस्तानको केन्द्रिय सरकारी वैंकमा काम गरेर आएका हुन् । मिस्टर शेख पाकिस्तानी बैंकको लगानि रहेको यो बैंकमा दुई वर्षको लागि कन्ट्रयाक्ट गरेर लागि नेपाल आएका थिए । दुई वर्षको नेपाल बसाईको अवधिमा मिस्टर शेखले आफूलाई निकै परिवर्तन गरी सकेका छन । नेपाल आए पछि उनको काम गर्ने र सोच्ने शैलीमा ठूलो परिवर्तन आएको छ । पाकिस्तान र नेपालको वैकिङ क्षेत्रमा मिस्टर शेखको नाम इज्जतका साथ लिइन्छ । उनी ईमानदार बैंकर हुन, अहिले सम्म एक पैसा पनि तल माथि गरेका छैनन, आफुले काम गरेको बैंकलाई अरु बैंकसंग प्रतिष्पर्धा गर्दै उभोँ उठाउने मा नै उनको उमेर र ध्यान केन्द्रित । कट्टर मुसलमान भएकोले उनी रक्सी पिउंदैनन्, अरु बैंकर जस्तो डिस्को र पबमा गएर न डान्स नै गर्छन । फुर्सद र छुट्टीको समय उनी गल्फ खेलेर र अध्ययन गरेर बिताउंछन् । कम बोल्ने र कामको कुरा मात्र बोल्ने उनको बानीले गर्दा मतहतका कर्मचारीहरु उनी संग डराउने गर्दछन् । आज सम्म कँही कतै पनि केही कुरामा कसैले पनि मिस्टर शेखलाई कसैले आरोप लगाउन सकेको छैन, उनकने व्यक्तित्व दाग रहित छ । बैंकिगँ सेक्टरमा यस्तो बेदाग चरित्रको व्यक्ति भेटिनु असम्भव जस्तै हो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बैंकको काम गर्दा गर्दै अनिकेत बुढो हुन थालि सक्यो । उसको मन्चटको रौं सेतो भई सक्योे भने आँखामा पनि पावरबाला चश्मा लागि सक्यो । उमेरले त चालिस मात्र कट्या हो, तर सानै उमेर देखि गरेको जागिर जागरिबाट खाएको हण्डर र अनेक खाले अनुभवले उसलाई धेरै नै परिपक्व बनाई दिएको छ । अनिकेतकि जेठी छोरी स्तुति क्याम्पस पढ्ने भई सकि । देशमा पनि धेरै परिवर्तन आईसकेको छ । राज दरबार हत्या काण्ड पछि देशको राजनितिक स्थििति धेरै नै ओरालो लाग्दै गएको छ । देश अभिभावक बिनाको अनाथ सन्तान जस्तो भएको छ । भूमिगत कालमा जनतालाई यठिबास लगाएका माओवादीहरु अब सार्वजनिक भई सकेका छन् । कुनै बेला उनीहरुको नाम र कामले तर्सेका जनता अब यिनले देशका लागि केही नया विकासको काम गर्छन कि भनेर आश गरिरहेका छन । सार्वजनिक भर्एसके पछि माओवादीहरुले राजतन्त्र लाई संधैका लागि देशबाट निमिटयान्न गर्न एक जुट भएका छन् । माओवादीले काग्रेंस, एमाले र अन्य मधेशवादी दलहरु संग मिलेर राजतन्त्रलाई संधैका लागि खत्तम पार्न दिल्ली समझौता गरेका छन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिल्ला समझौता अनुरुप ठाउं ठाउंमा बन्द, हडताल र आन्दोलन भईरहेको छ । राजतन्त्र फाल्न नेता र जनता दुबै हाम फालेर लागेका छन् । लाग्छ राजतन्त्र क्यान्सर जस्तो कुनै भयँकर रोग हो जसलाई देशरुपी शरीरबाट अप्रेशन गरेर संधैको लागि फाल्न पाए देश र जनता दुबैलाई हाई सन्चो हुनेछ । विभिन्न दलका नेताहरुले गरेको भाषणलाई सामान्य जनताले चाख मानेर सुनि रहेका छन् । नेताहरु मुठ्ठी उज्याउंदै राजतन्त्र देशको लागि अभिशाप हो, यसलाई हटाउनै पर्छ भनेर भाषण दिदैं हिडेंका छन् । जनता नेताको भाषणमा ताली ठोक्छन । सिगोँ देश राजतन्त्रको खिलाफ भएको छ, लाखौं जनता राजतन्त्र फाल्न सडकमा निस्केका छन् ् । यही क्रममा कति जनताले प्रहरीमो मुडकी, लात, बुटको चोट र गोली खाए । कतिले आर्मीको डण्डा र गोली खाए । कोही रक्ताम्य भो, कसैको हात खुट्टा भाँचियो कसैको जीवनलीला नै यो आन्दोलनको भेट चढ्णे । कोही बिधुवा भए, कोही निसन्तान अनि कोही अनाथ भए एउटा राजा हटाउने आन्दोलनले गर्दा । तर पनि जनता राजतन्त्र घरको मक्किएको खाँबो भएकोले यसलाई ढाल्नै पर्छ भन्ने निश्चयमा अडिग थिए । आन्दोलन, जन चाहना राष्ट्रिय र अन्तराष्ट्रिय दबाबको सामु नेपालमा राजतन्त्रले घुँडा टेक्यो । राजाले अब नागरिक भएर बस्नुपर्ने जनताको आदेशलाई शिरोधार्य गरे । राजतन्त्र संधैका लागि देशबाट बढारियो तर अर्को अवान्छित आँधीले अभागि नेपाली जनतालाई आफ्नो कब्जामा लिन पर्खि रहेको थियो । हतारमा गरेको निर्णयले जलतालाई अहिले फुर्सदमा पछुताउनु परेको छ । अरुको लहै लहैमा लागेर हावामा गरिएको तरवार बाजी जस्तो भएको छ गणतन्त्र……..&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
वर्षौ देखि भूमिगत भएर जगँलमा बिताएका माओवादीहरु सतहमा आएका छन्, उनीहरु लाई सबै कुरा नौलो लागि रहेको छ । बाँदरले आफ्नो घर पनि बताउदैन अर्काको पनि राख्दैन भने जस्तै माओवादी र उसका कार्यकर्ताहरु भएका छन् । देशमा राजतन्त्र फालिए पनि अब यूनियन तन्त्रको साम्राज्य बढेको छ । माओवादीका विभिन्न भातृ संगठन र त्यसको यूनियनहरुले उधोग धन्दा ठप्प पारेका छन । हरेक दिन कुनै न कुनै उधोग र कल कारखानाहरु मओवादी यूनियन हरुले विभिन्न मागँ राखेर बन्द गराउन थालेका छन् । आफ्नो अण्ट शण्ट मागँ न मान्नेलाई धम्कि दिने र मर्ने जस्ता घृणित कार्य माओवादीको यूनियन हरुले गरि रहेका छन् । जँगलमा थुप्रै वर्ष बिताएर त्यहाँको फोहोर, मैलो र असभ्यतालाई संगै लिएर आएका माओवादीको धूलो न टकटक्याई, सफा र छरितो नबनाई शहरको सभ्यता न सिखाई एकै पल्ट सरकार सम्हाल्न दिनु जनताको ठूलो कमजोरी र गल्ति हो । जसको परिणाम सबैतिर अब्यवस्था र चरम भ्रष्टाचारको रुपमा देखिन थालेको छ कम्पनी उधोगहरुमा ताल्चा लाग्न थालेको छ । त्यहाँ आए दिन मजदुर र मालिक बीच झगडा पर्न थालेको छ । यो सबै हेरेर अनिकेतलाई कोलकात्ताको सम्झना आई रहेछ । केही वर्ष अघि बैंकको एउटा तालिमको सिसिलामा कोलकात्ता पुगेको अनिकेतले त्यहाँ बन्द भएका उधोगहरु देखेर आश्चर्य मानेको थियो । कोलकात्ताका सडकमा संधै मजदुरहरुले सरकारसंग आफ्नो माग पूरा गराउन चक्का जाम र हडताल गरेको देख्दा नौलो मानेको अनिकेतले त्यो बेला कल्पना पनि गरेको थिएन केही वर्ष पछि उसको आफ्नै देशमा पनि यी दृश्यहरु आम हुनेछन् । यो बन्द हडताल लाई उ आफ्नो आँखाले हेर्न, सुन्न र भोग्न अनि समाचारका पाना हरुमा पढ्न बिवश हुनेछ । आफ्नै देश भित्र भईरहेको यी दृश्यहरु देख्दा कहिले काँही अनिकेतलाई आफु आई पुगेको छु कि भन्ने भान हुन्थयो । यी बन्द हडतालले बैकिगँ क्षेत्रलाई पनि रन राम्ररी असर पारेको छ, तर के गर्ने ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यिनै बन्द शडताल र चक्का जामहरुको बीचमा केही असहज हुदैं अनिकेत बैंकको काम गर्दै थियो । त्यो दिन उसको जिम्मामाा निकै धेरै काम आई लागेको थियो । त्यो दिन उसले समयमै आफ्नो काम सक्न भ्याएन, शुक्रबार हाफ छुट्टी हुने भए पनि उसले पूरै दिन खटेर काम गरयो तर पनि काम सकिएन । भोली पल्ट शनिबार साप्ताशिक विदा भएपनि अनिकेतले अन्य तीन जना सोही बैंकमा काम गर्ने कर्मचारी साथीहरुलाई भोलि पल्ट शनिवार पनि अफिस आउन आग्रह गरयो । भोलिपल्ट शनिबार अनिकेत सहित चारै जना साथीहरु हिजो नसकिएको अफिसको काम गर्न थाले बिहानै देखि काम गर्दा गर्दा उनीहरुले भोक लागेको पनि पत्तो पाएनन्, जब काम सकियो उनीहरुले आफ्नो मुसा दौडि रहेको चाल पाए । त्यही दिनको बिहानको अखबारमा एउटा भर्खरै खुलेको होटलको विज्ञापन छापिएको थियो । जसमा सात सय रुपैयाँको लञ्च खुवाईन विज्ञापनमा बताइएको थियो । अनिकेतले साथीहरुले शनिबार छुट्टीको दिन पनि साथीहरुले अफिस आएर उसलाई काममा सहयोग गरेकोले उनीहरुलाई पाँचतारे होटलमा लञ्च खुवाउने बतायो । साथीहरुले मक्ख पर्दै छिटो छिटो काम सकाए । काम सकिए पछि चारै जना त्यो पाँच तारे होटलमा गएर लञ्च खाएँ । त्यो पाँच तारे होटलमा चार जनाले खाएको वील ४ हजार रुपैंयाको आयो । यसरी आफु र अफिसका अन्य कर्मचारी हरुले मिलेर लञ्च खाएको बील उ आफैले स्वीकृत गर्न सक्दथ्यो उसलाई यो अधिकार पनि थियो । तर, आफैले लञ्च खाएको विल आफैले स्वीकृत गर्नु राम्रो होइन भन्ने उसको मनले ठान्यो, त्यसैले त्यो बील उसले पाकिस्तानबाट आएका नयाँ सिईओ मिस्टर शेखको केविनमा लिएर गयो । मिस्टर शेखले पाँच तारे होटलको नाम हेरेर र चार हजारको लञ्च खाएको बील पढेर अनिकेतलाई भने ‘खुव ऐयासी भई रहेको छ हैन, तिमी यहाँ काम गर्न आउंछौ कि खान र मस्ती गर्न ? पाँचतारे होटलमा गएर खाएको लञ्च अफिसमै बनाउन लगाएर खाएको भए हुन्नथ्यो ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेत त्यो पाकिस्तानी सिईओको कुरा सुनेर जिल्ल परयो । कहाँ शनिबार छुट्टीको दिन पनि तिमीले अफिस आएर काम गरयौ । ‘म अत्यन्त खुशी छु तिम्रो काम र प्रगति देख्दा । राम्रो गरयौे तिमीले कामको लोडबाट रिफ्रेश हुन फाईभ स्टार होटलमा गएर खायौ ।’ अनिकेत झँल्यास्स भयो र पहिला काम गरेको त्यो विदेशी बैंकको सिईओ लाई सम्झियो । ती पहिला उदार मन भएका सिईओ वङ्गाली थिए भने यी सानो सानो कुरामा मिनमेख निकाल्ने सिईओ पाकिस्तानी हो । दुवै दक्षिण एशियाको एउटै रहन सहन र वातावरणमा हुर्केका थिए तर दुबैको सोचमा जमिन आकाशको अन्तर थियो । पहिलाको विदेशी बैंकको त्यो वङ्गाली सिईओले वैंकको अत्राष्ट्रिय इजजतको ख्याल नगरेर किन सामान्य होटलबाट मगाएर खाएको भनेर उल्टै प्रतिप्रश्न गर्दै गाली गरेको थियो । त्यसबेला अनिकेतको पद र जिम्मेवारी सानो थियो । तर अहिले धेरै वर्ष पछिको अन्तरालमा अनिकेत अर्को बैंकमा महत्वपूर्ण पदमा आसिन भई सकेको छ, उसको जिम्मेवारी पनि बढेको छ । यहाँ उसको तह ठूलो भए पनि सानो कर्मचारी सरह त्यति जाबो रकम र पाँच तारे होटलमा एक दिन लञ्च गरेकोमा एैयासी र बैंकको पैसामा मोज गरेको आरोप लाग्यो । यहाँ अनिकेतले काम गरी रहेको बैंकको वातावरण पहिलेको भन्दा एकदमै अलग थियो । अहिलेको बैंकका कर्मचारी र पहिलेको विदेशी बैंकमा काम गरी रहेका कर्मचारी फरक फरक शिक्षा, सस्कार र वातावरण बाट आएका थिए । जन्मै देखि पाएको सस्कार अनुसार गरिने व्यवहारमा परिवर्तन छिट्टै र सजिलै सित कहाँ बदलिन्छ र ? हरेक व्यक्तिको आनी बानीमा परिवर्तन आउंछ तर मूलभुत स्वभावमा परिवर्तन कहिल्यै र कुनै हालतामा पनि आउनै सक्दैन । यहाँ मान्छे जन्मिदा संगै जन्मेको जिन्सले काम गर्दछ&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतको बैंकमा आएको नयाँ सिईओ मिस्टर शेख अलि तोते वोल्दथ्यो । त्यो तोते बोली बोल्ने सिईओ मिस्टर शेखले बोलेको धेरैजसो कुरा कसैले वुभ्mदैनथ्यो । एक दिन आफनै बैंकको जुनियर स्टाफलाई त्यो तोते बोल्ने सिईओले यति धेरै र नराम्रो संग गाली गरेछन कि त्यो कर्मचारीले बैंकबाट राजिनामा नै दिएर गयो । पछि त्यो बैंकको जागिरलाई लात मारेर गएका र आफुलाई निक्कै अपमानित महसुस गरेका तीनले तोते बोली बोल्ने मिस्टर अदिब शेखले गरेको गाली आफुले आधा मात्र बुझेको र त्यो पनि राम्रो संग नवुझेको बताउदैं मिस्टर शेखको तोते बोलीको नक्कल गर्दै हाँसेको थियो । आफ्नो दुई वर्षको कन्ट्रयाक्ट सकाएर मिस्टर शेख पाकिस्तान फर्किए तर उनको कडा स्वभाव र सानो सानो कुरामा जसलाई पनि गाली गर्ने खालको स्वभाव को प्रभाव त्यो वैंक र त्यहाँका कर्मचारीहरु कालागि लागि जहिले पनि सम्झि रहने कुरा हुन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
रिद्धिमा काठमाण्डु मै जन्मे हुर्केकि र यही पढेकि युवती हुन् । उनी काठमाण्डुको एउटा राम्रो प्राईभेट स्कूलमा शिक्षिकाको रुपमा काम गर्दछि । ठूलो परिवार छ रिद्धिमाको, उनको वुवा व्यापार गर्छन, व्यपार राम्रै संग चलेको छ । पढाई लेखाईमा सामान्य भए पनि रिद्धिमा हेर्दा असाध्यै राम्री छन । चार वर्ष अघि बिहा गरी सकेकी रिद्धिमाको भर्खरै ताती गर्न थालेको छोरा पनि छ । उनको श्रीमानले रिद्धिमाको वुवाको व्यापारमा सहयोग गर्ने गर्दछन्् । रिद्धिमाको श्रीमानको आफ्नै गाडी छ जसमा उनी आफ्ना गर्ल फ्रैण्डहरुलाई राखेर घुमाउंछन् । केटी भने पछि हुरुक्कै कुने स्वभावले गर्दा रिद्धिमाको आफ्नो श्रीमान संग खटपट भई रहन्थ्यो । घरमा त्यति राम्री श्रीमती हुदाँ हुदैं पनि श्रीमान बाहिर अन्य केटीहरुसँग एकदमै बढ्ता हिमचिम गर्दथे जसले गर्दा राति घर आए पछि दुबै श्रीमान श्रीमतीको बोलचाल हुन पनि गारहो हुन्थयो । बोलचाल भई हाले पनि झगडाको रुपमा जोडले कराएर मात्र हुन्थयो घरका मान्छे र छिमेकीले सुन्ने गरी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
श्रीमानको आनि बानी र राता दिनको किचलोबाट बच्न रिद्धिमाले पनि बैंकमा काम गर्न शुरु गरिन । उनी अनिकेत र द्रवित संगै काम गर्ने बैंकमा नै हाकिमको सेक्रेटरीको रुपमा काम गर्न थालिन् । वैंकमा शुरुमा काम गर्दा सोझि जस्ति देखिन्थि रिद्धिमा, त्यही भएर अनिकेतलाई उसको माया लाग्दथ्यो र नयाँ कर्मचारी भएकोले उसलाई काम पनि सिकाउंथ्यो । तर बिस्तारै रिद्धिमामा पनि परिवर्तन आउन थाल्यो, सोझि जस्ति देखिएकि जागिर सुरु गरेपछि उसको पनि व्यवहारमा नाटकीय परिवर्तन भएको थियो । आफ्नो श्रीमानले धेरै केटी साथी बनाएकोमा दुखी र खिन्न भएकि रिद्धिमा संर्ध जसो श्रीमान संग केटीहरु कै विषयलाई झगडा गर्दथि । अहिले उ आफै केटाहरुसँगको सम्वन्धमा रमाउन थालेकि छ । उनलाई काम भन्दा केटाहरुको सामिप्यता चाहिएको छ । रिछिमा बैंकका पुरुष कर्मचारीहरु संको सामिप्यता र सहवासलाई सिढीं बनाएर माथि उक्लिन चाहन्छे । उसको यस्तो व्यवहार त्यो बैंकमा धेरै दिन टिक्न सकेन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
रिद्धिमाले आफ्नो स्वभाव र बैंकको वातावरण बीच सामन्जस्य मिलाउन नसके पछि उनले जागिर छाडिन र पाँच तारे होटलमा काम गर्न थालिन । आफ्नो स्वभाव अनुकूलको व्यक्ति उनले होटलमा काम गर्दा गर्दै भेटिईन् । रिद्धिमाको त्यही होटलमा काम गर्ने राघव सँगको सम्पर्क वढ्यो । सम्पर्क र हिमचिम यति धेरै बढ्यो कि राम्री रिद्धिमालाई लिएर राघव फुर्रर अमेरिका उड्यो । अहिले उ अमेरिकामा राघव सँग सुख र खुशीका साथ बसेकि छ । राघवको काठमाण्डु मै घर परिवार छ । उसको श्रीमती र छोराछोरी छन् तर पनि उ रिद्धिमाको माया र शारीरिक आकर्षणमा यस्तो फँस्यो कि आफ्नो परिवारलाई छाडेर रिद्धिमा संगै बस्न र उ संगै जीवन बिताउन अमेरिका गयो । अहिले राघव नौ महिना अमेरिका बस्छ भने तीन महिना काठमाण्डुमा आफ्नो श्रीमती र छोराछोरी संग बस्छ । उसको श्रीमती र छोराछोरीले उ बाट प्राप्त हुने तीन महिनाको हेरचार र माया लाई नै आफ्नो भाग्य ठानेका छन् र त्यसैमा चित्त बुझाएका छन् । रिद्धिमा नौ महिना राघव संग बस्छे र राघव तीन महिना आफ्नो श्रीमती र छोराछोरी संग बिताउन नेपाल आउंदा उ आफ्नो सुन्दरताले पट्याई सकेका धनि खैरै साथीहरु सँग रमाएर बस्छे । राघव तीन महिना नेपाल आउंदाको समय रिद्धिमाको लागि हनिमून पिरियड झैं हुन्छ । उ राघवको अनुपस्थिितिमा झन रमाउंछे । उसलाई कसैको डर लाज छैन, जे गर्न उ अमेरिका आएकि हो उ त्यही गर्दैछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिन प्रति दिन परिपक्व बन्दै गएको अनिकेतले बैंक भित्र बाहिर देखिने यी र यस्ता खाले दृश्यहरुलाई तटस्थ भएर हेर्छ । संधै देखिने र कुनै नयापन भएको स्वभाव र चरित्रका मानिसहरु र उनीहरुको ब्यवहार र दृश्यहरु लाई आफ्नो मानसपटलमा कैद गर्दै लगि रहेको छ । कहिलेकाही ऊ दिक्क पनि हुन्छ, यी घटनाहरुले उसलाई जीवनबाट पर र उराठ पार्दछन् । अनिकेतका आफ्ना छोराछोरी पनि यस्तै माहौलमा हुर्किदैं छन् । भोलि आफ्नो छोराछोरीले यस्तै ब्यवहार गरे वा स्वच्छन्द जीवन शैली अपनाए भनि उसले के गर्ला ? उसले अब निक्कै गम्भीर भएर यी विषयहरुमा सोच्न थालको छ, भोलि आफ्न सन्तान ठूला भएपछि तिनलाई के सुनाउने, के सिकाउने ? उसले पनि केही वर्ष अघि सौन्दर्य र त्यसको आकर्षणमा परेर आफनी श्रीमती र छोराछोरी माथि ध्यान दिन सकेन । उनीहरुलाई सिकाउनु पर्ने कुरा सिकाउन सकेन । तर अब उसले आफ्नो गल्ति मानि सकेको छ, उसका लर्बरिएका खुट्टाहरु घर भित्र छिरी सकेका छन् । उसले जवानीको जोशमा होश गुमाएर प्राञ्जली संग गरेको उठबस, हिमचिम र सहवासलाई आफ्नो जीवनको ठूलो भुल मानि सकेको छ र प्रायश्चित पनि गरी सकेको छ । अनिकेतलाई उसकि श्रीमती शुरभीले पनि माफ गरी दिई सकेकि छ । आमा बुवाले पनि बिहान जिन्दगीको रगिँन मेलामा हराएको छोरो राति घर फर्कि सक्दा त्यसलाई छोरा हराएको भन्दा पनि घर आउने बाटो बिर्सेको भन्दै माफ गरी दिएर छोरालाई अँगाली सकेका छन् । अनिकेतको मनमा एक पछि अर्को भाव आउंछ र जान्छ । उसलाई आफ्ुले विगतमा गरेको गल्ति र घटना प्रति धेरै ग्लानि वोध भई रहेको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यही सब सोच्दा सोच्दै र देश, समाज र परिवारमा आएको परिवर्तनलाई आत्मसात गर्दा गर्दै आज अनिकेतकि जेठी छोरी स्तुति विदेश पढ्न जाने दिन आईसकेछ । अनिकेत आत्तिरहेको छm यति सानी छोरी हिजो काखमा अटाउंथी, उसको तोते बोली र हाँसोमा आफ्नो जीवनको सबै पिर ब्यथा बिर्सने उसले छोरीलाई आफु बाट टाढा कसरी राख्ने । छोरी स्तुति सानै देखि मेधावी थिई, छिट्टै स्कल कलेजको पढाई पूरा गरी । १२ को पढाई सकाएर बचेको समयमा उसले एउटा प्राईभेट फर्ममा रमाईलो र अनुभवका लागि जागिर खाई । १२ को रिजल्ट निस्क्यो, उ राम्रो नम्बरले उतिर्ण भई । फेरि मन लगाएर काठमाण्डूको उम्दा गलेजमा बिबिए ज्वाईन गरी अनि मिहिनेत गरेर पढी । दिमाग त अव्वल थियो नै बिबिए पनि प्रथम श्रेण्ीमा उतिणर्् गरी । त्यसपछि स्तुतिले केही समय काम गर्ने निधो गरी र र राजधानीको एउटा अग्रेंजी दैनिक पत्रिकामा काम गर्न थालि । उसलाई पत्रकारिता असाध्यै राम्रो सृजनात्मक र रफ टफ जागिर लाग्दथ्यो जसमा कुनै रुटिन हुदैंन । कुन बेला उ घरबाट निस्किन्छे र राति कति बेला घर फर्किन्छे त्यो समयको कुनै लेखाजोखा छैन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जब केही वर्ष पत्रकारिता गरेर पनि उ अघाई उसले विदेशमा गएर एमबिए पढ्ने निश्चित गरी । एमबिए गर्नकालागि उसले अष्ट्रेलिया जाने निर्णय गरी र बुवा अनिकेतलाई यस बारेमा जानकारी गराई । अनिकेत त संधैं छोरीको उज्जवल भविष्यको कामना गर्दथ्यो नै उसलाई के चाहियो र रु अनिकेतले छोरीले विदेश पढ्न जान भनेर गरेको निर्णयमा सही थाप्यो र सबै बन्दोबस्त गरिदियो । उ संग पैसाको कुनै कमी छैन, देश मै पनि उसले आफ्नी प्यारी छोरीलाई सबै भन्दा राम्रो स्कुल र कलेजमा पढाए कै थियो । अब विदेशमा पनि पढेर छोरी अझ बढी बुद्धीले तिखारिएर आउंछे । तर अर्को मनले अनिकेत अत्तालियो, कहिले आँखाबाट ओझल नगरेको छोरीलाई एक्कासी केही वर्षका लागि कसरी टाढा बनाउनु ? बैंकको शुरुवाती जागिरमा चार महिना मुम्बई र कोलकात्तामा तालिमका लागि जानु पर्दा उसको मन चुँडिएको थियो । आमा बुवा र श्रीमतीलाई छाडेर जानु भन्दा उसलाई सानी छोरीलाई छोड्नु पर्दा अनिकेत दुखी भएको थियो । त्यहाँ तालिममा उसलाई घरी घरी सानी छोरीको मात्र याद आउंदथ्यो । अब यत्रो वर्षका लागि त्यही छोरी उसलाई छाडेर विदेश पढ्न जाँदैछ । अनिकेत छटपटिएकको छ, आफ्नो मनको दुख कसैलाई भन्न पनि सक्दैन । आज छोरी विदेश केही वर्ष पढ्न जाँदा उसलाई यति नरमाईलो लागि रहेको छ भने केही वर्ष पछि छोरीको हात सदाको लागि अरुलाई सुम्पिनु पर्दा उसको हालत के होला ???????&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
छोरीको जात हो, घरमा राख्न सकिन्न । लायक केटा खोजेर उसको बिहा गरी दिएर घरजम गरी दिनु एउटा पिताको परम कर्तव्य हो । आज एउटा व्यक्ति र एउटा बैंकर एउटा पिताको माया र उसको भावनाको अगाडि पराजित हुदैंछ । समाज र परिवारले आमा र उसको मायालाई मात्र देख्छ र सरहनी गर्दछ । तर एउटा पिताले आफ्नो छोराछोरी पाल्न कर्मक्षेत्रमा गरेको परिश्रमलाई कसले देख्ने ? पिताले आफ्नो माया र भावना ब्यक्त गर्न सक्दैन त्यसैले छोराछोरी संग उसको सम्बन्ध पनि आमा भन्दा पछि नै देखिन्छ । आमाले नौ महिना आफ्नो सन्तानलाई गर्भमा राख्छिन् तर छोराछोरीलाई आफ्नो गर्भमा राख्ने अवसर प्रकृतिले पितालाई नदिएपनि नौ महिना पछि सन्तानको सुन्दर मुहार हेर्न पाउने आशमा दिन रात कलपिएकै हुन्छ । अनिकेत पनि आफ्नी श्रीमती शुरभी गर्भवती हुदाँ आफु पिता बन्न लागेको गौरवान्वित भावले कति खुशी रहन्थ्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आज स्तुति विदेश पढ्नकालागि स्वदेशबाट बिदा हुने दिन । अनिकेत बिहानै देखि उदास छ छोरीसंग हुने विछोडका लागि । छोरी स्तुतिको जन्म देखि उसको बाल्यकाल, उसले पहिलो पल्ट आफुलाई गरेको सम्बोधन, उसको पहिलो ताते हिडाँई र पहिलो तोते बोली सबै चलचित्र र्झै झलझली सम्झिरहेको छ । छोराछोरी त आमा बाउकालागि त्यो सम्पति हुन् जसलाई उनीहरु कहिल्यै खर्च गर्न चाँहदैनन । छोराछोरीको बाल लीलाहरु एकान्तमा सम्झिन्छन् र कहिले रुन्छन अनि कहिले हाँस्छन उनीहरु । पहिलो पल्ट आफु भन्दा टाढा जान लागेकि छोरीको लागि उसले केही गर्न बाँकी राखेको छैन । छोरीको लागि चाहिने आवश्यक्ताका यावत र महँगा सामानहरु उसले किनेरल्याई सकेको छ । राम्रा राम्रा लुगा, जुत्ता, स्विटर, कोट, ब्याग र खानपिनका अन्य थुप्रै सामानहरु । छोरीलाई अष्ट्रेलिया बस्दा लाग्ने खर्चको ईसिटिमेट गरी नेपाली पैसालाई अष्ट्रेलियन डलरमा बदलि सकेको छ । भित्र बाहिर यता उता गर्दै एइरपोर्ट जाने समय पनि भयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मूल गेटमा सजाएर राखिएको घैंटामा स्तुतिले अक्षता र फूलपाती छरी, उसकि हजुरआमाले रुदैं रातो अक्षताको टीका र माला लगाई दिनुभयो । त्यसपछि उसलाई सगुनको रुपमा दही र पेडा खुवाएर भक्कानिदैं आशिर्वाद दिनु भयो । आमा शुरभी पनि आफ्नी छोरीलाई अगाँलोमा बेरेर रुन थालिन । यी जीवन्त दृश्यहरुको फोटो खिचि रहेको अनिकेत पनि क्यामरा पछाडि भक्कानियो । उसको आँशुको रापले क्यामराको लैन्समा भाप जम्यो, जसलाई अनिकेतले हतपत्त पुछ्यो र अरु कसैले नदेख्ने गरी उसले आफ्नो आँखा बाट चुहिएर गालामा आई सकेको आँशुको धार लाई पुछ्यो । स्तुतिका भाइ, बहिनी पनि उ संग लुट पुटिएर रुन थाले । बिहा गरेर छोरी विदा गरेको भन्दा पनि बढी त्यो दृश्य थियो । त्यसपछि सबै गाडीमा बसेर एयरपोर्ट तिर लागे । कार अनिकेत आफैले चलाई रहेको थियो, बगलको सिटमा सदा झैं श्रीमती शुरभी विराजमान थिईन भने पछाडिको सिटमा हजुरआमा र नातिनी घाँटीमा घाँटी जोडेर बसेका थिए । पासपोर्ट, भिसा र टिकट सबै दिएपछि एयर पोर्ट ट्याक्स पनि काटियो । एउरपोर्टमा गरिने सबै औपचारिकता पूरा भए पछि स्तुति प्लेन चढ्न जानका लागि उ संग छुट्टिई । अनिकेतले छोरीलाई छातीमा बाँदरले आफ्नो बच्चालाई टाँसे जस्तो टाँस्यो र छोरीको निधारमा म्वाई खायो । उसको आँखा आँशुले पूरै ढाकियो, छोरी सिढीं चढ्दै पछाडि फकिर्दै आफ्ना सबैलाई हेर्दैछ । छोरीका आँखा पनि टलपलिएका छन् । उ त झन विरानो देशमा विरानो मान्छे हरुको बीचमा बस्न जाँदैछ । जहाँ कोही आफ्नो हुने छैन, आफुलाई आफैले सम्हाल्नु पर्नेछ । त्यहाँ आफ्नो उअभिभावक उ आफै हुनेछ । अब केही वर्ष सम्म यी माया गर्ने हात र यीनको स्पर्श बाट उ बञ्चित हुनेछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अनिकेतलाई सारहै नरमाईलो लागेको छ, एकातिर छोरी विदेश पढ्न गई, उच्च शिक्षा हासिल गरेर अन्तराष्ट्रिय बिश्व बिधालयको डिग्री लिएर आउंछे भने अर्को तिर छोरी संग बिछोडिनु पर्दाको पीडा सहन उसलाई गारहो भई रहेको छ । के सबै पिताहरु लाई आफ्नो छोराछोरी संग बिछोडिनु पर्दा यति नै दुख हुन्छ ? जुन उसलाई अहिले भईरहेको छ, के सबै बाउहरु सन्तान संगको बिछोडमा यसरी नै भक्कानिन्छन् । के उसको माता पिता पनि उ तालिम र कामको सिलसिलामा विदेश जाँदा यसरी नै दुखी भएका थिए । अभिभावक हुनु, माता पिता हुनुको मूल्य सन्तान संग छुट्टिएर उनीहरु संग बिछोडिएर चुकाउनु पर्दछ सबैले ? आज छोरीको बदमासी, गल्ति राम्रो न राम्रो सबै कुरालाई उ एक एक गरेर सम्झि रहेको छ । छोरीलाई के के मन पर्दथ्यो, के के मन पर्थेन र के के मिठो लाग्दथ्यो के के मिठो लाग्थेन अनिकेत सबै सबै सम्झि रहेको छ । यो मान्छेको मन भन्ने वस्तु पनि अचम्मको छ, जुन कुरा र मान्छे जब सम्म उसको नजिक रहन्छन् तबसम्म उ त्यस तर्फ ध्यान दिर्दैन । जब त्यो वस्तु वा मान्छे उ बाट टाढा जान्छ, उ बाट खोसिन्छ तब उसलाई त्यसको मूल्य थाहा हुन्छ । आज अनिकेतको हालत पनि त्यस्तै छ, बैंकको कामले छोरी संग बस्न कुरा गर्न उसको समस्या सुन्न उसलाई फुर्सद थिएन । तर आज जब छोरी आफु बाट टाढा भएकि छ, तब उसलाई हरेक क्षण छोरीको सम्झना आई रहेछ । पत्नी शुरभी जो हरेक समय छोरी सग रहन्थि, उसको कुरा सुन्थि उ आफ्नो घरायसी काममा अल्झेर छोरीलाई बिर्सन खोज्दैछ । तर अनिकेतलाई घरमा त्यति सारहो काम छैन, उ छोरीको कोठामा एक्लै झोकय्राएर बसेको छ । उ छोरीको सम्झनाले बौलाहा जस्तो भएको छ ।।।&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/2463959379895759424/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_46.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/2463959379895759424'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/2463959379895759424'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_46.html' title='बैंकर '/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-7753950892839570173</id><published>2018-06-08T06:42:00.002-07:00</published><updated>2018-06-08T06:42:50.429-07:00</updated><title type='text'>बारवालीको डायरी</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;सुशीलराज रेग्मी&lt;/b&gt;~&amp;nbsp;&lt;img alt=&quot;&quot; class=&quot;alignright size-thumbnail wp-image-42083&quot; data-attachment-id=&quot;42083&quot; data-comments-opened=&quot;1&quot; data-image-description=&quot;&quot; data-image-meta=&quot;{&amp;quot;aperture&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;credit&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;camera&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;caption&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;created_timestamp&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;copyright&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;focal_length&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;iso&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;shutter_speed&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;title&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;orientation&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;}&quot; data-image-title=&quot;Sushil Raj Regmi&quot; data-large-file=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2017/04/Sushil-Raj-Regmi.jpg?fit=640%2C640&quot; data-medium-file=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2017/04/Sushil-Raj-Regmi.jpg?fit=300%2C300&quot; data-orig-file=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2017/04/Sushil-Raj-Regmi.jpg?fit=900%2C900&quot; data-orig-size=&quot;900,900&quot; data-permalink=&quot;http://sahityasangraha.com/2017/04/25/%e0%a4%ac%e0%a4%be%e0%a4%b0%e0%a4%b5%e0%a4%be%e0%a4%b2%e0%a5%80%e0%a4%95%e0%a5%8b-%e0%a4%a1%e0%a4%be%e0%a4%af%e0%a4%b0%e0%a5%80/sushil-raj-regmi/&quot; height=&quot;90&quot; sizes=&quot;(max-width: 90px) 100vw, 90px&quot; src=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2017/04/Sushil-Raj-Regmi.jpg?resize=90%2C90&quot; srcset=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2017/04/Sushil-Raj-Regmi.jpg?resize=90%2C90 90w, https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2017/04/Sushil-Raj-Regmi.jpg?resize=300%2C300 300w, https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2017/04/Sushil-Raj-Regmi.jpg?w=900 900w&quot; style=&quot;background: transparent; border: 0px; display: inline; float: right; margin: 4px 0px 12px 24px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; width=&quot;90&quot; /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
साँझको लज्जा अधेँरी, कतै धिप–धिप त कतै झकमक्क बलेको काठमाडौं । चारतले घरको सेपिलो कोठा, बेरोजगारीमा पिल्सिएको म अनि प्रेममा रुमलिएको मेरो रुम पार्टनर । गाउँबाट ल्याएको भटमास र आलुको तरकारीसँग मोबाईलको उज्यालोमा बेलुकाको छाक टारेपछि जुठो भाँडो बाटामा खाँदेर हामी आफ्नै तुनेलोमा निस्कने तयारीमा छौँ । उसो त ऊ अक्सर खाना सकिनुसँगै मोबाईलमा खासखुस सुरु गरिहाल्थ्यो आज सायद रिचार्ज सकिएछ क्यार मसँगै बाहिर निस्कियो । ऊ त्यही नजिकैको पसल तिर सोझियो म चाहिँ केही बेर सितल-पैदल गरेर फर्कने सोचले अघि बढेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
महाबौद्धको साँघुरा गल्लीहरुमा घरी बोनस र कमिशन सम्झँदै मुस्कुराउँदै हिडेका कर्मचारी त घरी नाम्लाले थिचिएको टोपीले पसिना पुछ्दै हिँडेका भरियाहरुसँग ठोक्किँदै चुरोटको तल्तल मेटाउन निस्केको म भिड छिचोल्दै ठमेल तिर सोझिँदै थिए । उसो त ठमेलका डिस्को&lt;span id=&quot;more-42082&quot; style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&amp;nbsp;र बारहरुमा छिर्नु मेरो न त योजना नै छ न त अनुभव नै । दिनभरीको बेरोजगारी दौडसँगै खाएको हन्डर र ठक्कर पचाउन भनेर अर्काको सुख हेर्न निस्केको म अभागी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अभाव र तनावले भरिएको विद्यार्थी जीवन, जेनतेन दोस्रो श्रेणीसम्म ल्याएर पास गरेको बिबिएससम्मको प्रमाणपत्र, काठमाडौंको बसाइ अनि किसानको छोरो । जागिरको लागि न त गतिलो प्रमाणपत्र थियो न त पहुँच नै । कैयौँ कार्यालय र कम्पनीहरुमा धाउँदा पनि जागिर खान नपाएको झोँकमा सिग्रेट खान सिकेको मलाई हिजो आज लतजस्तै भएको छ । लेखाइ, पढाई छैन कोठामा न त बसेर टिभि हेरौँ भन्नु छ, न त उज्यालोमा कुनै पुस्तक नै पढौँ भन्नु छ । उसै त काठमाडौं, त्यसै माथि सधैंको लोडसेडिङ, खाना खानसाथ निन्द्रा पर्दैन । समय काट्न कै लागि भए पनि केही बेर बाहिर ननिस्की हुँदैन । त्यहीमाथि यो चुरोटको लत, पोलेमाथि अगुल्टो भाको छ, बेरोजगारलाई पैसाको खनारो । उसो त २ मुठा साग रु ५ मा दिनुन भनेर सागवाली आन्टीसँग गनगन गर्ने मेरो रुम पर्टनर पनि हर साँझ रु १०० त फोन मै फाल्छ । गफ पनि कति आको कहिले त आधारातसम्म पनि फोन मै बोली रहेको हुन्छ । समय र पैसाको नास, हुँदो न खाँदो । त्यही फोन सुन्नका झ्याउले पनि म हरदिनजस्तो बाहिर निस्कन्थें, अनि निन्द्रा आउला जस्तो भएपछि गएर लुसुक्क सुतिदिन्थेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ईन्द्रचोक हुँदै ठमेलको रमझम हेर्दै टहलिएर फर्कनु मेरो लागि दैनिकीजस्तै बनेको थियो । कलेजको पढाई नसकिदा त झन साथीभाइको लहलहैमा वीर अस्पातलसम्म पुगेर नर्स पनि जिस्काइयो । २–३ ओटीले त फोन नम्बरसमेत दिएका थिए । कोही जमानामा त म पनि आधारातसम्म फोनमा बोलेँ हुँला । यो आइमाईको लत नै यस्तो, लागेपछि सर्वस्व नसकिँदासम्म होस् नआउने । बिरामीको नाङ्गो शरीरसम्म देखेका नर्सहरु कहिले काँही त भाइबर र स्काइपमा गफ गर्दागर्दै नाङ्गो पनि भई दिने । अहो ! समय र पैसा क्या खेर फालियो । जब जागिरका नाउमा मार्केटिङ कम्पनीका स्याम्पो र फेसवास बोकेर दैलो–दैलो हिडियो तब बल्ल पैसाको महत्व बुझियो । आज भोलि त मिसकल गर्नेहरुको पनि वास्ता नै लाग्दैन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
भिड खुकुलो भो, आज धेरै परसम्म एक्लै जाने मन पनि थिएन । अगाडिको, हिराचन बाको पसलबाट चुरोट किनेर फर्कने मन भयो । यसो पसल तिर सोजिएको मात्र के थिएँ, अगाडि फोनमा चर्को–चर्को बोल्दै गरेकी युवती तर्फ आँखा पुगे । कालो ओभरकोट, कसिलो जिन्सको निलो पाइन्ट च्यापेर घुडासम्मै पुगेको लेदरको बूट, हेर्दै सिनेमाकी नायिका होलीजस्ती । अक्सर जस्ती भए पनि युवतीप्रति केही बेर अडिने यी पुरुष आँखा यति सुन्दर युवती देख्दा त हट्नै मानेनन् । मैले बाटो वारीको पेटीमा बसेर आँखा नझिम्काइ हेरी रहे । हेर्दै खाइ लाग्दो शरीर, लोभ लाग्दो पहिरन अनि आङमा कसिएर आकार झल्काइ रहेका कपडा । मेरो पुरुष मस्तिष्कले के–के कल्प्यो कल्प्यो । रेशमी रातो (खैरो पारिएको) खुल्ला केशले छोपिएर अनुहार पुरा देखिएको थिएन । म चै कति बेला कोल्टो फर्केली र हेरौला भन्दै बसेको । उसो त सम्मुख मै परे पनि मलाई वरमाला पहिराउने त हैन तैपनि लोभी, पापी मन नहेरी पसल छिर्नै मानेन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ऊ उता फर्केर फोनमा छिटो–छिटो कुरा गरे जस्तै सुनिन्थ्यो । थोरै टाढा भएर होला गफ केको विषयमा थियो भन्ने चै प्रस्ट बुझ्न पाइएन । जेहोस् बोलीचाली हेर्दा निकै हतारमा भए जस्तो लाग्थ्यो । देब्रे हातले फोन कानमा च्यापेर गफ गर्दै थिइ अनि दाहिने हातले आडैको रातो होन्डाको डिओ स्कुटरको पछाडि खै के गर्दै थिइ । उसले डिक्कीबाट कालो सिसा सहितको गुलाबी हेल्मेट निकाली । उसको हेल्मेटसँगै केही चीज भूइमा खसे झै लाग्यो । अचानक उ हेल्मेट लगाएर कोल्टो फर्की । ठूला चस्माले ढाकिएका आँखा अनि हेल्मेटले ढाकिएको टाउको अनुहार प्रस्ट थिएन र पनि अलिकति देखिएका गाला निकै रसिला र पोटिला थिए । म उसै तिर हेरेर टोलाएँछु, पार्वती देखेर टोलाएको जालान्धर जस्तै । उसले इन्द्रचोकलाई दाहिने घुमेर युटर्न मारी र गोलीको रफ्तारमा हिँडी । उसको स्कुटरको आवाज मधुरो हुँदै गयो अनि बल्ल सम्झन पुगेँ ‘ओहो ! उसको हेल्मेट झिक्ने बेला केही चीज भुइमा झरे झैँ लागेको थियो के रहेछ’ भन्ने । म हतार–हतार उ उभिएको स्थानमा पुगेँ, यता, उता हेरेँ, भूर्इबाट खसेको सामान टिपेँ । आहा ! कति राम्रो पुस्तक बिचरीलाई भनिदिनु पर्ने म पनि कस्तो एकोहोरो टोलाएरै हेरेको हेरै पो भएछु ! हतनपत पाना फर्काइ हालें । निलो बाक्लो गाता भएको भित्र केही पेज मात्र लेखिएको, ‘ला यो त उसको डायरी पो रहेछ ।’ अब के गरौँ, कसरी फिर्ता गरौँ, भन्ने भयो । टिपेर हातमा लिएँ, मन मनै सोचेँ – ‘जेसुकै होस् आज लगेर पढ्छु र भोली यसै बेला आउँछु र भेट भो भने फिर्ता गरिदिन्छु नत्र केही उपाय सोचौँला ।’ हिराचन बाको पसलमा डायरी बोकेरै छिरेँ । ट्राउजरको गोजीमा बोकी ल्याएको नोटले दुई वटा मोटा मैनबत्ती मागेँ । साहुबाले अलि आश्चर्य माने झैँ गरी ‘आज चुरोट नलिने’ भन्दै सोधे । मैले आज केही काम छ बा सिधै कोठामा जानुछ भनेर टारेँ । अनि हतार–हतार भिड छिचोल्दै रूम तिर लम्केँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यति सुन्दर युवतीको पर्सनल डायरीमा के लेखिएको होला भन्ने कुराले मलाई निकै उत्सुक बनायो । मानौँ त्यो डायरीमा अक्षर नभएर उसैका अङ्ग नै छन् कि जस्तो । म केही बेर मै रूममा आइ पुगेँ । साथी फोनमा खै के गनगन गर्दै थियो, सायद कुनै गम्भीर विषयमा गफ हुँदो हो । हुन त यो जाबो प्रेमको जातै यस्तो, प्रफुल्लता भन्दा गम्भीरता बढी, हाँसो भन्दा आशु बढी । खैर जेसुकै होस् भन्दै मैले गोजीको लाइटर झिकेर क्यान्डलमा झोसेँ । कोठा उज्यालो भो अनि खाटमा घोप्टो परेर डायरीका पाना उघार्न थालेँ, सायद उसको पहिचान कतै उल्लेख छ कि भन्ने आशमा ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘सपना’ पहिलो पटक बार छिर्दा ढाँटेर दिएको परिचय, विस्तारै त्यही पहिचान अनि हिजोआज बारको दुनियाँको महङ्गो अनि मसहुर नाउँ । बारमा बोलाउनको लागि एउटा नाउ मात्र भए पुग्यो पछाडि जातीय पहिचान जनाउने कुनै पुछर झुन्डाइ राख्नु नपर्ने । उसो त मेरो कक्षा ८ सम्मको सर्टिफिकेट र नेपाली होस् भनेर दिएको नागरिकता प्रमाणपत्रमा सकुन्तला कुमारी शर्मा लेखिएको छ । जीवनमा आजसम्म यो समाज र सरकारले दिएको पहिचान कहीँ काम लागेन, क्रमशः एकएक टुक्रा अर्थहिन लाग्यो र हटाउँदै गएँ । अन्त्यमा बार छिर्नुताका त्यही ‘सकुन्तला’ मात्र पनि भन्न लाज लागेर ‘सपना’ भनिदिएकी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
१२ वर्षपछि आज फेरी उसले अतीत बल्झाइ दियो । आकाशमा जुन हराएर घाम उदाउँन आँटी सक्यो तर मेरा आँखामा निन्द्रा आउने कुनै सुरसार नै छैन । करिब ५०० को हाराहारीमा घरधुरी रहेको सिन्धुपाल्चोकको बिकट गाउँ शिखरपुरबाट रत्नपार्क हुँदै ठमेलको आजको बारसम्म आइपुग्दाका घटनाहरु सबै–सबै मस्तिस्कमा फिलिमका रिल घुमे झैँ घुम्न थाले । जिल्ला नफर्केको पनि १० वर्ष भइसक्यो । फर्कनु पनि कसका लागि । अविवाहित केटी, परिवारले ‘तँ हाम्रा लागि मरिस्’ भनेको पनि थुप्रो भइसक्यो । पहिले–पहिले त आमा आक्कल झुक्कल गाउँको पिसिओबाट फोन गर्थिन् तर हिजोआज उनले पनि दाइ–भाउजुको कुरा सुनेर होला फोन गर्न छाडिन् । मेरो जे छ जायजेथा, इस्ट–मित्र सबै यही बार र काठमाडौं मै छन् । कति तीज र तिहार गए न आमाले छोरी खोजिन् न दाजुभाइले चेली । सम्झेर ल्याउँदा मरुँ कि बाँचू हुन्छ । मरेर के नै जितिन्छ र मरिहाल्न पनि मन लाग्दैन । एक्लै भए पनि काल लिन नआउँदासम्म भए पनि बाँच्नु पर्ला भन्ने अठोट बोकेकी छु । आँखा एक झिमिक पनि मार्न तैयार छैन । जिन्दगी आँखा अगाडि घुमि रह्यो आज मन घरी ‘सपना’ त घरी ‘सकुन्तला कुमारी शर्मा’ बन्दै घुम्दैछ, पुराना सबै यादहरु ताजा पारेर ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मेरो कागजी नाउ ‘सकुन्तला कुमारी शर्मा’ मा त्यस्तो खास र अपरिहार्य कुनै पनि टुक्रा नलागेरै मैले एक–एक गर्दै तिनीहरुलाई प्रयोग गर्न छोडेकी । त्यो सबै सार्थक नलाग्नुका पछाडि पनि कैयन कारणहरु छन् । जबदेखि बुझ्ने भएँ त्यति बेलादेखि नै समाजमा देखेँ, सुनेँ कि छोरी मान्छेको बिहेपछि थर, गोत्र दुबै फेरिन्छ रे ! र श्रीमान जुन थर, गोत्रका हुन्छन् त्यही थर, गोत्रका हुन्छन् रे ! त्यसैले यो कुरा जब समाजमा आँफैले प्रस्ट देखेँ र भोगेँ त्यही बेलादेखि नै भन्नै पर्ने ठाउँमा मात्र थरको प्रयोग गरेँ नत्र अक्सर परिचयका क्रममा थरको प्रयोग नै छोडिदिएँ । उसो त मेरी आमा पनि बिहे अगाडिसम्म अर्याल थर कि थिइन रे ! तर बिहेपछि चाहिँ शर्मा भएकी बाबुसँग विहे गरेका कारणले । तर मेरा मावलीहरु अझै पनि त्यही थर र गोत्र मै छन्, पुरुष भएकाले । कस्तो हेपाहा पुरुषवादी समाज, आईमाईको थर र गोत्रसम्म पनि स्थायी हुन नदिने । यसरी सकुन्तला कुमारी शर्माबाट शर्माको बिलिन भयो साथै कुमारी पनि । जब १७ वर्षको हुँदा मेरो बाल्यकालको साथी, मेरो स्कूलको हेडसरको छोरो निराजनसँग कुमारित्व गुमाएँ त्यसपछि नाममा थरसँगै कुमारी पनि लेख्न छोडि दिएँ । अक्सर कम मान्छेहरु हुन्छन् पारिजातजस्ता, जो अविवाहित त हुँ तर कुमारी हैन भन्न सक्छन् । मैले पनि कुमारी रहिनँ भन्ने कुरा नाउबाट कुमारी शब्द हटाएर उद्घोष गरें । अब त्यही बाँकी बचेको सकुन्तला पनि रत्नपार्कसम्म आईपुग्दासम्म थियो तर बार छिर्नु अगाडि नै हराएर सपना हुन पुग्यो । र अहिले ‘सपना’ नै सफल छ ‘सकुन्तला’ भन्दा ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आज भन्दा करिब २९ वर्ष अघि सिन्धुपाल्चोकको एउटा सामान्य गाउँ शिखरपुरको गरीब, किसान परिवारमा जन्मेकी म, आमाको काख मै मेलापात गरेर तिनै बारीका आली र काँल्लाहरुमा एक्लै खेलेर हुर्केकी । बा भारत तिरै काम गर्नु हुन्थ्यो, सायद दर्भानको ! त्यसैले होला बच्पनमा बाले जागीर र अफिसको बारेमा कुनै जिकिर नै गर्नु भएन । त्यहीमाथि बा कहिले कसो ठूला चाडवाडमा मात्र घर आउने । हरेक छुट्टीसँगै आमाको जिउ भारी गराएर फर्कने । गरीब भएर धेरै सन्तान भए वा धेरै सन्तान भएर गरीब भए मेरा बाआमा, मैले कुरो बुझिन दुबै हो झै पनि लाग्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
देशमा छोरीलाई पनि विद्यालय पठाउने लहर चलिसकेको थियो । म माथिका २ दाजुहरू स्कुल जानुहुन्थ्यो । जेनतेन मलाई पनि विद्यालय पठाइयो । शिक्षक शिक्षिका, गाउँ भरिका दौँतरी, नयाँ–नयाँ ज्ञान, गुनका कुरा, त्यै भएर पनि मलाई विद्यालय जान औधी मन पर्ने । शनिबार पनि लागि दिए हुन्थ्यो जस्तो लाग्ने । कक्षा २ बाट नै म सधैं प्रथम वा द्वीतिय हुँदै आएँ । एकाध सर, गुरुमाहरुले त भन्नु हुन्थ्यो – निराजन हेडसरको छोरा भएर मात्र हो नत्र त खासमा कक्षा प्रथम त म नै हो रे ! तर मलाई निराजनले जितेकोमा कुनै गुनासो थिएन । ऊ औधी मिलनसार थियो । अनुहारको भाव पढेर नै नजिक आएर सोध्थ्यो, ‘सकुन ! के भा छ हँ तिमीलाई’ भनेर । कक्षा एकदेखि नै ऊ मेरो घनिष्ट साथी मध्येको एक हुनपुग्यो, त्यो पनि केटा त ऊ मात्र हो अरु साथी सबै केटीहरु नै थिए । उसले मेरो निकै ख्याल पनि गर्थ्यो । कक्षा ५ मा हुँदा उसले आफ्नो विज्ञान कापी मलाई नोट गर्न भनेर दिएको अझै याद आउँछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दुःख, सुख गर्दै भए पनि बुबाआमाले मलाई विद्यालय पठाएकै थिए, म पनि राम्रै मेहनतसँग पढ्दै थिएँ । तर म कक्षा ५ मा पुग्ना साथै माइलो दाई साथीका लहैलहैमा लागेर पढाई छोडेर इन्डिया तिर भागे । केही समय त सम्पर्क मै आएनन् । र सम्पर्कमा आएको केही वर्षसम्म कमाइ घरमा भित्रेन पनि । म कक्षा ५ मै हुने बेला नै आमाले भाइ जन्माएकी, सन्तानसँगै घरमा समस्या बढ्दो । म जेनतेन कक्षा ८ सम्म पुगेकी के थिएँ अब पढाउन सक्दैनौ भन्ने कुरा गर्न थाले । एकदिन आमाले नै मुखै फोरेर भनिन्, ‘सबै स्कुल हिनेर घर चै कसरी चल्छ नि ! अब सानो भाइलाई पनि पढाउनु पर्छ ।’ जब सानो भाइको कुरा निस्कियो म गम्भीर भएँ, जसरी भए पनि बहिनीको पढाई सुचारु गर्नु पर्छ भनेर म माथिका दाजुहरु नबोले पनि भाइको लागि म आफ्नो पढाई रोकी दिन तयार थिएँ, ऊ म भन्दा सानो छ, हुन त बहिनी नै भएको भए पनि म उसको लागि आफ्नो पढाई रोकी दिन्थेँ । त्यसै माथि मलाई भाइको साह्रै माया लाग्थ्यो, कान्छो भएर हो वा भाइ भएर हो मलाई उसको साह्रै माया लग्थ्यो । मैले आफ्नो पढाई रोकेरै भए पनि भाइको पढाई सुरु गर्ने प्रण गरे । किनकि सानालाई बाटो देखाउनु र अवसर दिनु ठूलाको कर्तब्य हुन आउँछ भन्ने मलाई थाहा थियो । तर मेरा दाजुहरुले त्यसो गरेनन्, छोरा भएर हो वा मन नै स्वर्थी भएर हो त्यो उनीहरु नै जानुन् । यसरी मेरो औपचारिक पढाई कक्षा ८ मा प्रथम भएसँगै रोकियो । मन भरी झोला र किताब बोक्दै आमासँग मेलापातहरुमा लतारिएँ । घरको छाक र भाइको भविस्यको नाउमा ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यसैगरी मेलापातहरु मै अक्सर दिनहरु बित्ने गर्थे । कहिले नवविवाहिताहरुको लजालु रातको अनुभव त कहिले वर्षौदेखी श्रीमान बिदेसिएकाहरुको पिडादायक गुनासो । मेलामा समय कहिले दिन भरी हाँसेर त कहिले अरुकै पिडामा गम्भीर भएर बित्थ्यो । तर जब मेला सकिन्थ्यो वा स्कुले विद्यार्थीहरुमा आँखा पर्थे तब पढ्न नपाउनुको पिडा उर्लेर आउँथ्यो । केही पल्ला गाउँका केटी साथीहरु बाहेक मेरो नजिकैको साथीहरुमा निराजन नै थियो त्यो पनि आफ्नै गाउँको । ऊ एसएलसीको तयारीमा थियो, यता म भने दिनभरी मेला र पात । सरासर स्कुल जान पाएको भए सायद म पनि अहिले एसएलसी परीक्षाको तयारीमा दिन रात तल्लिन हुने थिएँ होला, के गर्नु छोरीको कर्म त्यो पनि गरीबको कोखीमा । यसरी मेला पात र घास दाउरा नै दैनिकी बनी सकेको थियो । अब त पढ्न नपाउनुको पिडामा छट्पटाउन पनि छोडिसकेकी थिएँ, नियतीसँग हार मानेर बसेकी । म मेला र घासपातबाट फर्किँदा कहिले काही निराजनसँग बाटोमा भेट हुन्थ्यो, हामी डोको बिसाएरै धित मरुन्जेल गफ गर्थ्यौं, ऊ अक्सर बच्पनका रमाइला क्षण सम्झाएर मलाई हसाउने प्रयास गर्थ्यो । दैनिक स्कुल जान नपाए पनि केही ज्ञान गुनका कुरा ऊ मसँग साटिहाल्थ्यो । ‘पढ्न नपाए पनि पिर नगर म छँदैछु’ भनेर आस्वस्त पार्थ्यो, अनि म पनि ढुक्क भए झैँ गर्थेँ । यसरी उमेरसँगै हाम्रो मित्रता पनि प्रेममा परिणत भइसकेछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एकदिनको कुरा हो, म बारीमा घास काट्दै थिएँ, निराजन ट्युसनबाट फर्कदै थियो, उसो त म पनि जानी जानी अबेर गरेर बसेकी, ऊ ट्युसनबाट यति बेलै फर्कान्छ भन्ने जानेर । उसो त ऊ पनि काम बाठो थिएन, खै कसो कसो साथीभाइलाई छलेर त्यही बाटो आउँथ्यो एक्लै, सायद उसलाई पनि एकछिन मसँगै बसेर गफ गर्न पाउँदा निकै रमाइलो लाग्थ्यो होला । उसका बरु दिनभरी स्कुलमा साथीहरु हुँदा हुन् एक्ली त मै हुँ, मेलामा पनि उसलाई याद गरेर दिन काटेकी हुन्थेँ । तर हाम्रोबीच भौतिकता केही थिएन, निस्चल बालप्रेम । हाम्रा लागि सामिप्यता नै काफी थियो । झिस्मिस अँधेरो भइसकेको थियो, म डोको भरिएर पनि अल्याङ् टल्याङ् गरेर बसेकी, उसैको बाटो हेरेर । ऊ पनि मलाई देख्ना साथ बारीको डिल तिर उक्लियो अनि म भएकै मकैबारी तिर सोझियो । ऊ आएर मेरो आडैमा बस्यो । ‘डोको भरियो ?’ उसले सोध्यो । मैले हाँस्दै भने, ‘तिमी आउनु भन्दा २० मिनेट अगाडि ।’ ऊ मुसुक्क हाँस्यो । अनि मैले सोधेँ, ‘खाजा खायौ त ?’ उसले भन्यो, ‘दिउँसो खाएको त हो तर कस्तो भोकलागि सक्यो भन्या ।’ मैले रुमालमा पोको पारिराखेको मकै र भट्मास ऊ तिर सारेँ । मैले पनि घरबाट ल्याएका भुटेका मकै र भट्मास बचाएर राखेकी, उसैलाई दिन भनेर । उसले सोध्यो, ‘अनि तिमीले खायौ त ?’ ‘मैले खाएँ यो तिम्रै लागि हो,’ मैले भनेँ । तैपनि उसले पहिलो फाँको मैलाई नै खुवायो अनि आफू खान लाग्यो । मैले कुर्ताको सलले उसका पसिना पुछिदिएँ, ऊ मुस्कुराउँदै भट्मास टोकी रह्यो । सायद बिहानैदेखिको पढाई, निकै भोकाएको हुँदो हो । म मन मनै भन्छु, ‘तिमीले म सानो छँदा स्कुलमा ल्याएर खुवाएको टिफिनको गुन तिरेकी हुँ निराजन ।’ उसले बेला बेलामा एक–दुई फाँक म तिर सोझ्याउँदै सबै मकै र भट्मास खाइसक्यो, बल्ल उसका मुहारमा उज्यालो छायो, साँच्चिकै भोकाएको पो रहेछ !&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
भटमास खाइसकेपछि ऊ मेरो काखमा टाउको राख्दै पल्टियो, घरको सानोभाइ जस्तै गरी । मलाई थोरै अफ्ठ्यारो लाग्यो, उमेरले गर्दा पनि होला । हुन त हामी सानै उमेरदेखि धेरै समय सँगै बसेर पनि समय कटेका थियौ तर यस्तो आभास भएको थिएन । यसपाली जिउ नै थोरै सिरिङ्ग भएर आयो । उसले स्कुलमा म नहुँदा न्यास्रो लाग्ने गरेको कुरा बतायो, मलाई पनि त स्कुल जान नपाउँदा निकै नरमाइलो लाग्थ्यो तर के गर्नु गरीब परिवारमा जन्मेकि म त्यसै माथि छोरी भएर । यस्तै, यस्तै गफ हुँदै गर्दा मेरो एउटा हात उसले समाएको थियो भने अर्को हातले मैले उसको कपाल सुम्सुम्याउँदै थिएँ । गफ गर्दा गर्दै म गम्भीर भएँछु । रोक्छु भन्दा भन्दै एक थोपा आसुँ उसका गालामा तप्प खसी हाल्यो । ऊ जुरुक्क उठ्यो, आफ्ना हातले मेरा आँसु पुछिदियो अनि निधारमा चुम्बन गर्दै भन्यो, ‘म छँदै छु नि लाटी ! रोइ हाल्नु पर्छ त ?’ उसले तानेर आफ्नो अङ्गालोमा बाँधिहाल्यो । म आमाको काखमा रुँदै गरेको बच्चा फुलिए झै फुलिएँ, उसकै अङ्गालो मै बाँधिएर केही बेर सुक्क–सुक्क गर्दै आसुँ पुछेँ । उसले मलाई च्यापी रह्यो, म पुरै नथामिँदासम्म । आँखा ओभानो पारेर मैले उसका आँखामा हेरेँ, ऊ पनि गम्भीर थियो । मलाई चोट लाग्दा उसलाई पनि त दुख्थ्यो, सम्झेँ सायद यही हो प्रेम ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ऊ गम्भीर भएको मलाई पनि हेर्न मन लागेन, म ऊ तिर हेरेर मुस्कुराइ दियेँ, ऊ पनि मुसुक्क हाँस्यो । उसले हाँस्दै फेरी अङ्कमाल गर्यो । यसपाली उसले मेरो आँखा, गाला हुँदै ओठसम्मै चुम्बन गरिदियो । उसले यो क्रिया केही बेरसम्म जारी राख्यो । म पनि आस्वस्त भएँ वा उत्तेजित उसका निधार अनि गालाहरु अनायासै चुमी दिएँ । त्यसपछि त मलाई लडाएर आफू माथि परिहाल्यो । आँखा खोल्दा उसका आँखा मेरा आँखा नजिकै थिए अनि उसका ओठ मेरा ओठ नजिकै थिए । उसले मेरा ओठ पहिले चुम्यो अनि फेरी चुस्न थाल्यो । म लाजले रातो, पिरो भएँ, आँखा बन्द गरेँ । करिब ५–७ मिनेट जति ऊ मेरो माथि चली नै रह्यो । ऊ मेरो शरीरबाट हटेको भान हुनासाथ थोरै आँखा खोलेर हिरेँ केही कोल्टो फर्केर पैन्ट लगाउँदै थियो, मैले पनि घुँडा मुनी पुगेको सुरुवाल तानेर बाधी हालेँ । लाजले उसको मुख हेर्न पनि सकिन । ऊ पनि पहिले झैँ आँखा जुधाउन सकी रहेको थिएन । मान्छे नचिनिने गरी अँध्यारो भइसकेको थियो । म हतार हतार डोको बोकेर उसलाई जाउँ पनि नभनि, उसको मुख तिर पनि नहेरी बारीको डिल-डिलै घर तिर दौडिएँ । त्यो रात मन भरी त्यही साँझको कुरा मात्र खेली रह्यो । भोलि उसको मुख कसरी हेर्नु होला, त्यही बारीमा घाँस काट्न कसरी जानु होला झैँ लाग्यो, ति मकैका बोटहरुले मलाई नाङ्गै देखे भने झैँ लाग्यो, लाजले भुतुक्क भएँ । आँखा झिमिक्क नगरिकनै उज्यालो भएको त्यो रात आजै जस्तो लाग्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यो घटनाको केही सातासम्म हामीले एक अर्कालाई भेट्ने साहस नै गर्न सकेनौँ । जीवनको पहिलो गल्ती भनौ या अनुभूति, सारै लाज लागेको थियो एक अर्काप्रति । करिब एक महिनापछि फेरी निराजन बाटोमा भेटियो, म पल्ला घर कि सविना भाउजुसँगै थिएँ, उसले औपचारिक कुरा गर्यो, काम, काज र श्वास्थ्य कस्तो छ भनेर सोध्यो (शायद मकैबारीको घटनाले म कतै आमा हुने वाली त छैन भन्न खोजेको हुँदो हो श्वास्थ्यको कुरोले) । मैले केही लजाउँदै भने, ‘स्श्वास्थ्यले अझैसम्म त धोका दिएको छैन पीर मान्नु पर्दैन ।’ ऊ मुस्कुरायो, सायद मेरो उत्तरको आसय बुझ्यो । मैले पनि उसको पढाई र दिनचर्या सोधेँ, उसले सबै राम्रै बतायो । धेरै समयको अन्तरालमा भेटिएको तैपनि साथमा भाउजु पनि थिइन मैले नै निराजनसँग बिदा मागेँ । ऊ पनि ‘हुन्छ ल, भेट्दै गरौँला’ भनेर बाटो लाग्यो । भाउजुलाई २–४ कदम अगाडि जान दिएर म केही सुस्त गतीमा हिँडे, एकपटक उसलाई फर्केर हेर्ने मन थियो त्यसैले । म पुलुक्क पछाडि फर्केँ, ऊ पनि मै तिर हेर्दै रहेछ, उसले मुसुक्क हाँसेर हात हल्लायो, म पनि हात हल्लाउँदै मुसुक्क हाँसे अनि मन–मनै भनेँ ‘राम्रोसँग पढ्नु ल अनि मलाई चाँही न बिर्सिनु नि !’ पाइला लम्काउदै भाउजुसँग बराबर हुन लागेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यस दिनपछि हामीबीचको डर र लाज केही मात्रामा हराएर गयो । अब फेरी भेटेर मनभरीका कुरा भन्न मन लागेको थियो । न भेटेको पनि महिनौ भइसक्यो । कहिले मकैबारीको लाज त कहिले उसको एसएलसीको तयारी । अब त उसको परीक्षा पनि सकियो अब फुर्सदिलो छ । उसले पनि सायद लाजले होला भेट्ने हिम्मत नै नगरेको । त्यो बाटोको भेटपछि बल्ल उसमा पनि आत्मबल आएछ । केही दिनपछि ऊ मैले घाँस काट्ने ठाउँमा आयो । त्यस दिन हामीले धित मरुन्जेल गफ गर्यौँ । हामी यतिसम्म खुलेर गफ गर्यौँ कि हाम्रो पहिलो गल्तीका कारण कतै म आमा त भइन ? भन्ने कुरा, हुन त त्यही डर मलाई पनि महिनावारी नहुँदासम्मै लागि रहेको थियो, धन्न महिनावारी सुरु भो र म ढुक्क भएकी । उसलाई पनि त्यही डरले सताएको थियो रे ! हामी दुबै जना कक्षाका अब्बल विद्यार्थी, कक्षा ८ मा नै प्रजनन् श्वास्थ्य पढाई हुँदा हामीले पनि धेरै कुरा पढ्न र बुझ्न पाएका । त्यस दिन हामी अबेरसम्मै गफ गरेर बस्यौँ । अन्त्यमा छुट्टीने बेला मात्र अंकमाल र एक–एक चुम्बन गर्यौँ । तर त्यस दिनपछि भने हामीले थुप्रै भेट गर्यौँ, उसको एसएलसीको रिजल्ट नआउँदासम्मै । पहिलो भेटमा जस्तो अरु–अरु भेटहरुमा मलाई आमा हुन्छु कि भन्ने डर रहेन किनकि ऊ कहिले आँफै लगाउने कुरा लिएर आउथ्यो त कहिले मलाई खाने कुरा लिएर आइदिन्थ्यो । यसै गरी हामी एक अर्काको निकै नजिक भयौँ, श्रीमान–श्रीमतीजस्तै ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
केही समयपछि उसको एसएलसीको रिजल्ट पनि आयो । सुन्न म निकै आतुर थिएँ । पछि थाहा पाएँ उसले डिस्टिङ्सन मार्क्स ल्याएर एसएलसी पास गरेछ । अब केही दिन मै ऊ काठमान्डौँ पढ्न जाँदैछ अरे ! भन्ने सुनेर मन आत्तिएर आयो । उसलाई कहाँ र कतिबेला भेटौँ झै भयो । मन थाम्न नसकेर सविना भाउजु कि सानीछोरीसँग खबर पठाएँ । उसलाई सिकाएर पठाएँ (निराजन दाईलाई गएर भन दिदीले भेट्न खोज्नु भा’छ भनेर) । उसको घर निरजनको घर नजिकै थियो । सानी भए पनि ऊ पाकी थिइ उसलाई मात्र भन है भनेपछि खुसुक्क उसैलाई मात्र भन्ने । खबर पठाएपछि ऊ आउछ भन्ने आस मनमा पलाएर आयो । म केही अबेर गरेर बारीमा घाँस काट्न निस्केँ । म उसकै बाटो हेर्दै मकैका बोटहरुसँग गफ गर्दै बसेकी, घोगा माथि घोगा हालेका मकैसँग सोध्न मन लागेको थियो- ‘तिमीहरु पनि बैँस कसरी पोख्छौ ? के तिमीहरुलाई पनि यस्तै एकान्त र अँधेरी चाहिन्छ ? या खुलेआम ? अनि घोगा माथि घोगा फलाई दिन्छौ ?’ मकैका बोटहरु हेरिमात्र रहे लाज माने झैँ गरी । मकैका धापले पसिना खल्खल्ती आए । म परवाह नगरी डोको भर्न तल्लिन छु, निराजन आउनासाथ बसेर मन भरी गफ जो गर्नुछ, मलाई छोडेर नजा है भन्नु छ । एक दुई अँगाला घाँस अरु काटेपछि लगभग डोको भरियो । एकछिन आलीमा बसेर सुस्ताउन आँटेकी मात्र के थिएँ कोही पुरानो नेपाली गीत सुसेल्दै आयो, ला ! निरजन आइपुग्यो, उसको सुसेलीको सङ्केतसँग अभ्यस्त भइसकेकी म पनि । म सललाई डल्लो पारेर पसिना पुस्न थालेँ । घाँटीमा मकैका पातहरुले पाछेको हुँदा पसिनाले चहराए झैँ पनि लाग्छ । कुर्ताको फेरो उचाल्दै बग्दै गरेको पसिना पुछेँ । अब ज्यानमा पसिनाको गन्ध बाँकी नै रहे पनि पसिना भने ओभानो भयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसको सुसेली नजिकिँदै आयो अनि मैले पनि काँसो लागे झैँ गरी खोकेँ, अब दुबैको सङ्केत पुरा भो, ऊ आली–आली हुँदै म तिरै सोझियो, ऊ जति–जति नजिक आयो मलाई ऊ अब काठमाडौँ जाँदैछ भन्ने कुराले उति नै गम्भीर बनायो । ऊ नजिक आउना साथ मैले आफूलाई सम्हाल्नै सकिन, उसलाई झम्टेर अँगालो हालेर रोएँ । ऊ पास भएकोमा बधाईसम्म दिन बिर्सेर अब ऊ काठमाडौँ जाँदैछ भन्ने कुरो दोहोर्याउदै रोएँ । उसले मलाई सुम्सुम्याउँदै भन्यो, ‘म सधैंका लागि जाने हो र ? त्यस्तो कमजोर नबन न, तिम्रै हौसलाले त म यति राम्रो अङ्क ल्याएर पास भाको छु’ उसले मेरा आँखाका आँसु पुछ्दै सम्झायो । म उभिए पनि उसैका छातीमा आड लाएर अडिएकी थिएँ । केहीबेर रोएपछि उसले समाएर बारीको डिलमा बसायो, मलाई धेरै बेर सम्झायो । मलाई पनि आभाष भयो ‘म आफू पढ्न नपाए पनि उसको सफलताको बाटो मेरा आँसुले रोकी दिनुहुँदैन, उसलाई निकै माथि पुग्न सहयोग गर्नु पर्छ’ झैँ लाग्यो । उसले जब म उसको हौसला भएको कुरा बतायो तब मैले सम्हालिँदै आँसु पुछेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
खै ! किन हो किन उसको काखमा मलाई दुधे बालख झैँ पल्टेर रोइदिन मन लाग्छ । उसले त्यति भाँती सम्झाएपछि चाहिँ म केही ठाडो भएँ अनि ऊ तिर हेरेर मुस्कुराइ दिएँ उसकै खुशीका लागि । बल्ल उसका मुहारमा पनि कान्ती छायो । मलाई ऊ सहर जाँदैछ केही दिएर पठाउन पाए हुन्थ्यो झैँ लागेको छ तर दिनकालागि केही छैन । उसले मलाई आफ्नो काखमा राखेर मेरा केश मुसार्दै निकै अर्ती र हौसला दियो, मन ढुक्क भएर आयो, उसको झन–झन माया लागेर आयो, अब सहर जाँदैछ कहिले पो भेट हुने हो, अस्ति नै जाबो १–२ महिना त कस्तो गाह्रो भा’को थियो अब त झन के हो, के हो ? यस्तै, यस्तै मनमा तर्कना दगुर्दै गर्दा मलाई उसको निधार चुमिदिन मनलाग्यो, मैले उठेर उसको निधार चुमी दिएँ, अनि भनेँ, ‘मलाई सधैं यसै गरी माया गर्नु है ।’ उसले मलाई आफ्नो अङालोमा कसेर मेरा ओठ चुमी दियो । म पनि के कम उसको देब्रे गालामा दाँत नै गढ्ने गरी टोकी दिएँ अनि भनेँ, ‘लौ मेरो चिनो यही हो सहर बसुन्जेललाई ।’ ऊ ऐय्या भन्दै मलाई झम्टिन लाग्यो । छोरा मान्छेको शरीर हेर्दा पातलो भए पनि दह्रो छ, उसले मलाई डिल मुनी लडाई हाल्यो । अघि पुछेको पसिना फेरी जस्ताको तस्तै भयो । आज म उसले जे गरे पनि रोक्ने मूडमा छैन । किनकी यो भेट अब केही महिनासम्मकालागि अन्तिम हुन पनि सक्छ । सायद अब अर्को भेटको लागि महिनौ कुर्नु पर्छ भन्ने कुरो उसका मनमा पनि गहिरो गरी बसेको हुँदो हो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यस दिन हामी दुबै लामै समयसम्म एक अर्कामा बाँधिएरै बस्यौँ । घण्टौ बसेपछि उसले आफैँले भन्यो ‘हिड जाउँ, निकै अबेर भइसक्यो फेरी घरका सबै खोज्दै आइपुग्लान् ।’ उसलाई खुशी देखेर म पनि निकै खुशी थिएँ । मैले डोकोमा नाम्लो अल्झाएँ, उसले डोको उचाली दियो । ऊ अघिअघि म पछिपछि मधुरो स्वरमा गफ गर्दै घर तिर सोझियौँ । त्यस दिन मलाई छोड्न ऊ मेरो घर नजिकैसम्म आयो । सायद अँध्यारो भएर पनि होला । गाउँघर न हो अलिक साँझ पर्नासाथ सुनसान भई हाल्ने । अब घर नजिकै आइ सकेको थियो, कसैले देख्ला र खप्की खानु पर्ला भन्ने डरले मैले उसलाई त्यही रोकेर ‘अब तिमी जाउ, यहाँबाट म एक्लै घर गई हाल्छुु’ भनेँ । उसले पनि हुन्छ भन्यो र फरक्क फर्कियो, ऊ हिँड्नै आँट्दा मैले उसको हात समाएँ । सायद उसले कुरा बुझ्यो, उसले मेरो निधार र ओठमा चुमी दियो अनि ‘पीर नगर ल, म छिट्टै सहरबाट फर्किहाल्छु नि’ भन्दै बिदा माग्यो, म पनि चिसो मनसँगै पसिनाले भिजेको शरीर लिएर घर तिर लम्केँ, ठूलै बिराम गरेर डराएको बालखा जस्तै ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यसको भोलिपल्टै उ काठमाडौं हिडिहाल्यो, पढ्नका लागि । खै कुनै एउटा राम्रो कलेजमा विज्ञान संकायमा भर्ना हुन्छु भन्दै थियो, त्यसपछि विदेश पढ्न जान चाहेपनि पाईन्छ भन्दै थियो । नत्र यतै डाक्टर इन्जिनियर हुने सोच थियो, बढो लामो सोच थियो उसको । सफल भएर मलाई छिट्टै लिन आउँछु भनेर आश्वस्त पारेको थियो अन्तिम भेटमा । खै उसका सपना पुरा भए वा नयाँ सपनामा हरायो अझै बुझ्न सकेकी छैन । उसकै हातले आँसु पुछेर नरुन भनेको हुँदा म त बस उसैको बाटो हेरेर मात्र बसेकी आल्केमिस्ट कि फातिमा जस्तै ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दिन बिते, महिना बिते, हामीबीच कुनै सम्पर्क छैन । आज भोलि जस्तो हात हातमा फोन हुँदो हो त म कति फोन गर्दिहुँ, उसले रिसिभ नगरे पनि म कति मिस्कल हानेर उसलाई भुल्नै नदिँदिहुँ । सम्झ्यो भने भक्कानो छुटेर आउँछ । उसले मलाई सम्झने कोशिस नै गरेन वा मसम्म खबर नै आइपुगेन यो त दैव नै जानुन् । अब मसँग उसलाई सम्झेर बस्ने बाहेक अरु कुनै उपाय नै थिएन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उमेरले १७ नाघेर १८ लागेकीले पनि होला बिस्तारै विहेको कुरो चल्न लाग्यो, म विहेको विषयमा मानसिक हिसाबले तयार नै थिइन, म अनेक बहाना बनाएर विहेबाट तर्कन चाहँन्थे । कतिसम्म भाग्दै हिड्नु, बिस्तारै मलाई हेर्न भनेर केटाहरु घर मै आउन लागे । कहिले काहीँ त केटा भन्दै अंकलहरु पनि आए, सायद गरीब परिवार कि केटी भएकी भएर पनि होला, केही हुने खाने भनाउँदा बुढाहरु पनि मेरो हात माग्न आए । जब विहेको लागि निकै दबाब हुन लाग्यो तब म चुप रही रहन सकिँन, मैले मेरो र निराजनबीचको प्रेम र हाम्रो सम्बन्ध सबैलाई भनिदिएँ साथै विहे मात्र निराजनसँग गर्ने नत्र कसैसँग नगर्ने अडान पनि सुनाएँ । तब घर भरीका सबै मै माथि खनिए, घर कि एक मात्र नारी मेरी आमा पनि मलाई नै कुटुँला जस्तै गरिन् । विस्तारै खबर ओल्लो पल्लो घर हुँदै सारा गाउँ भरी फैलियो । निराजन पहिलो छुट्टी नआउँदै उसको परिवार सदरमुकाम सर्यो, सायद हल्ला उसका घरसम्मै पनि पुगेछ क्यार । अब हाम्रो भेट हुने सम्भावना झन् झन् मधुरो हुँदै गयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सोही सम्बन्धका कारणले म बदनाम र बद्चलन सावित भएँ । जीवनमा सबै कुरा परपर गए निराजन टाढिएसँगै । मनको वह पनि कोसँग गएर पोखौ झै हुन्छ । जब पिडा सार्है नै असह्य हुन्छ तब तिनै मकैका बोटहरुलाई नै अँगाल्दै रुन्छु । तिनै त थिए नि मेरा प्रेमका साक्षि र साथी भनाउँदा । आकाश तिर फर्केर धित मरुन्जेल रोएँ । आकाश तिर फर्केर ईश्वरलाई मेरो हालत निराजन सामु पुर्याइदिन भनेँ । अब, रुन मन लागे म डोको बोकेर तिनै मकैका बोटहरु माझ जान्थेँ र मन हलुको पारेर आउँथे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक दिनको कुरो हो, करिब दिउँसोको १, २ बजेको हुँदो हो, आमाले नयाँ चाँही कुर्ता सुरुवाल लगाएर बस्न भनिन् । मोटा मोटी अनुमान लगाएकी भए पनि म अचम्ममा थिएँ । मन मनै लागेको थियो आज चाहिँ फेरी कुन चाँही दर्भान आउने हो मलाई नियाल्न । केही बेर मै पल्ला गाउँका मामासँगै केही २/३ जना नयाँ अनुहारहरु टहरामा झुल्किए । आएका सबै पुरुष अनुहारहरु थिए । कोही दारी पालेका, कोही गलबन्दी बाँधेका, हाम्रै मावली काकाजस्तै । सोही भिडमा एकजना केही जवानको सैलीमा पहिरन गरेको मान्छे, दारी, जुँगा खौरेर चिटिक्क पर्न खोजेपनि परेला वरिपरी हेर्दा उमेरले ४० नाघेकै हुनुपर्छ जस्तो लग्थ्यो । पल्ल गाउँका मामा अघि अघि अनि अरु लुरुलुरु पछिपछि गर्दै आगन मै आइपुगे । बाआमा पल्तिर केही खास खुस गर्दै थिए म पनि भान्सा छिरेर त्यही झ्यालबाट निहालिरहे । मन मनै लाग्यो कुरो पक्कै मेरै विहेको बारेमा नै त होला । तर यसपाली बाबुआमाले पनि केही पूर्व जानकारी दिएका छैनन्, सिवाय नयाँ कुर्ता सुरुवाल लगाएर बस्नु भन्ने बाहेक ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘हैन घरमा को हुनुहुन्छ होला ?’ – एउटा धोद्रो पुरुष आवाजमा कोही बोल्यो । जहाँसम्म तिनै मामा पर्ने हुनुपर्छ । तमाखुको धुवाँले धोद्रिएको आवाजले मात्र औपचारिकता पुरा गरेजस्तो लाग्यो । मेरा बाआमा बिहानैदेखि सटरपटर गर्नुको कारण यस्तो पो रहेछ भन्ने बल्ल बुझेँ । सायद यही कामका लागि नै बा बिना चाडवाड नै घर झुल्किएका । आमा पनि हिजो साविकको भन्दा १ भारी घाँस बढी काटेर आजलाई फुर्सदिलो बनेकी । बा दर्पन हेरेर टोपी मिलाउँदै थिए अनि आमा मोहीमा चिनी घोलेर हतार हतार गुन्यूको मोजा मिलाउदै थिइन् । सायद ईज्जत धान्ने भनेको यही होला, चिनी घोल्दै र उध्रेको छोप्दै । आगन्तुकहरुको आवाज नजिक पिँढीसम्मै आयो, ‘हैन घरमा कोको हुनुहुन्छ ?’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बा ‘ओहो ! जेठान साब नमस्ते है’ भन्दै हात जोर्दै निस्के अनि आमा पछिपछि टाउकोमा मजेत्रो हाल्दै निस्किन् । दैलो निर पुग्नै लाग्दा फर्केर म तिर ईशारा गर्दै भनिन्, ‘मैले बोलाएपछि त्यो चिनी हालेको मोही र गिलास लिएर निस्कनु,’ (चिया पानी दिनु अघि सबैलाई नमस्ते गरेर आफ्नो शिलस्वभाव देखाउनु भनेर आमाले बेला बेला भन्ने गर्थिन) । म भान्साको सानो झ्यालबाट उनीहरुको गफगाफ र हाउभाउ नियालिरहेकी थिएँ । बाले खाटमा ओछ्याएको काम्लो हातले पुछे झै गरी सबैलाई खाटमै बस्न डाके । अनि पालैपालो सबैलाई नमस्ते गरे । आमा पनि मझेत्रोले टाउको ढाकेर सबैका अगाडि पालैपालो निहुरी परिन् । सबैले एक आपसमा केही बेर सन्चो बिसन्चो सोधे । पुरानो चिनजान भएर पनि होला तिनै मामा पर्ने नै बढी बोलेका थिए । एकछिन पिढी मै बसेर गन्थन गरेपछि मामा गोठ तिर लम्कदै केही फत्फताए, सायद पशु चौपायाका बारेमा केही गफ गरे हुनन् । आमा पनि सँगै गोठ तिर तानिदै हेर्दै थिइन् ‘सायद एक्लै घाँस काटेर पालेका बस्तु भाउ कसैले थोरै तारिफ गर्दैए मात्रै पनि घाँसका भारीको थकाई मेटिए झैँ हुँदो हो’ । बाँकी अरु सबै भलादमी भएरै काम्लो माथि नै बसी रहे । त्यही मध्येको अधबैसेजस्तो देखिने पुरुष घरीघरी यसो भान्सा तिर पल्याकपुलुक हेरेजस्तो लाग्थ्यो, सायद मैलाई हेर्न निकै आतुर हुँदो हो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
म मनमनै निक्कै तर्कनाहरु खेलाउँदै भित्रबाट नियाली रहेँ । एकछिन पश्चात सबै फेरी पिढी तिरै लम्किए । बा उनीहरुसँगै भलाकुसारी गर्न लागे । केही बेर मै आमाले बढो नम्र स्वरमा ‘छोरी शकुन मामाहरुलाई पानी लिएर आउ’ भनी डाकिन् । बोलाएपछि के कसरी आउने भन्ने बारे आमाले पहिले नै अराइ, सिकाइ गरेकी । म केही अनौठो मान्दै भए पनि आज्ञाको पालन गर्न लागे । किनकी आज आमाले निकै माया गरे झैँ गरेकी छिन्, कास, सधैं यस्तै माया र स्नेहमा हुर्कदी हुँ । परिवारको इज्जत कै लागि भए पनि म नम्र भएर निस्केँ, मनको आवेश मन भित्रै दबाएर ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सबैलाई नमस्ते गर्दै मैले बढाबढा गिलासमा मोही पानी सबैलाई दुबै हातले टकारेँ । गिलास समाउने बहानामा सबैले मेरा मुखमा पुलुक्क हेरे, मैले लाजले आँखा जुधाउन सकिन । खै के नियाल्न खोजे त्यो बुझ्ने कोशिस नै गरिनँ । मोहीका गिलास सबैलाई पुर्याइ सकेँ, तिनै मामा बाहेक अरु कसैले थप्न मानेनन्, सायद तिर्खाएर भन्दा पनि शिस्टाचार राख्नलाई खाएका हुँदा हुन् । सबैलाई भो बनाइ सकेपछि म त्यही बसी रहनुको औचित्य भएन, त्यसै पनि सबैको हेराइले मलाई बिझाएको थियो । म फटाफट गिलास टिपेर भान्सा तिर पसी हालेँ । कतिपय मान्छेहरु त म दैलोबाट भित्र नपसुन्जेलसम्मै मेरो चाल नियाल्दै थिए । मन मनै यो हुल मेरो बिहे कै लागि जम्मा भएको अनुमान लगाए पनि यस हुल भित्र मेरो उमेर सुहाउँदो कोही केटा थिएन । मैले जान्न र बुझ्न खोजेको कुरो मात्र यति थियो कि यदी मेरै बिहेको कुरो हो भने केटा किन आएन ? के ऊ के ऊ अभिभावकहरुले हेरेकै भरमा हुन्छ भनि देला त ? या कतै उ अपाङ्ग र बिकलाङ्ग त हैन, आउन नसेकेरै नआएको हो कि ? मेरा मनमा हजार तर्कनाहरु खेल्न थाले । मन उदास भयो, भित्र भित्रै निरास भएँ, पढ्न नपाउनुको चोट अनि विहेपछिको अन्योलको भविष्य, मैले केही सोच्नै सकिन । जे जसो होस् आमाले केही भनिछन् भने चित्त नबुझे त्यति बेलै प्रतिवाद गरुला, आजै बिहे गरेर पक्कै पठाउने छैनन् होला । यस्तै कुरा मन भरी खेलाउँदै म लिस्नो छाडेर आँटी गएँ अनि बिछ्यौनामा पल्टेर केही बेर रोएँ, घरी स्कुल सम्झेँ, घरी भविष्य त घरी निराजन । मन हावा झैँ घरी कहाँ त घरी कहाँ दौडी नै रह्यो । सायद आँसुले पो मन गरुङ्गो भाको हो कि झै लाग्यो, मन हलुङ्गो नहुँदासम्मै म रोएँ, रोएरै मन हलुको पार्ने बानी जो परेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
म रुँदा रुँदै कति बेला निदाएँछु पत्तै भएन, झमक्क रात परी सकेको थियो । “घाँस काट्न गइछ कि भनेको त डोको नाम्लो पनि यही रहेछ, वस्तुभाउ कराउन थाले, अब म भात पकाउँ कि घाँस काट्न जाउँ” भन्दै आमा गन्थनाएको सुनेर म निन्द्राबाट ब्यूझेँ, हतार हतार तल झरेँ, म यत्रोबेर माथि नै थिएँ भन्ने थाहा पाएर आमा झन् झन्किएझैँ गरिन् । केहीबेर अघि मात्रै “छोरी शकुन पानी लिएर आउ ल” भनेर डाकेकी आमा यिनै हुन् र ? जस्तो लाग्यो । मलाई देख्नासाथ सल्काउनै आँटेको चुलो पनि छोडेर “भात पका म एक भारी घाँस लिएर आउँछु” भन्दै थनथनाउदै हिडिन् । मलाई भने ति दिउँसोका मानिसहरु किन आएका होलान् भनेर सोध्न मन लागेको थियो तर आँट नै गर्न सकिन, आमा त्यसै त आगो भएकी रिसले । मनमा कौतुहलता कायम नै रह्यो । म छानोको थोरै खर थुतेर चुलोमा आगो सल्काउन थालेँ । बाआमा घाँस र भाइ-दाइ पढेर आउँदासम्म भात पकाइ सक्नु जो छ । मन अमिलो बनाउँदै भए पनि म भात, तिहुन पकाउन लागेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
केही बेर मै घर भरी सबै जहान भरिए । म पनि लाल्टिनको उज्यालोमा खाना कुरेर बसेकी । सबै हात गोडा धोएर चुलो ओरीपरी भरिए, आमा अझै खै गोठ तिर केके गर्दै थिइन् । बा र भाइहरु खाएर उम्केपछि बल्ल आमा भान्सामा झुल्कीइन्, मलाई खान बस भन्दै आफू खाना पस्कन लागिन् । मलाई भने भात भन्दा पनि दिउँसैको कुरा मनमा दौडी रहेको थियो । मैले सिधै केही सोधी हाल्न पनि सकिँन, नसोधी रहन पनि सकिँन । र केही मेसो नपाए झैँ गरी सोधेँ, “आमा ति दिउँसोका मान्छेहरु किन आएका रे ?” भात मुछि मात्र रहेँ गाँस हाल्नै मन लगेको थिएन । आमाले मुखमा भातको गाँस हाली सकेपछि केही अस्पस्ट स्वरमा भनिन्, “तँलाई हेर्न आएका, राम्रै छन् अर्को हप्ता टिका टाला गर्न आउँदै छन् ।” मेरै बिहेका लागि आएका होलान् भन्नेसम्म त मैले पनि बुझेकी हुँ तर मैले जान्न खोजेको कुरो खासमा केटा चैँ कुन रहेछ भनेर मात्र न हो, तर आमाले कुरो अधुरो गरिन् । सिधै केटो को हो ? के हो ? भन्दा ‘उत्तौली, बिहे गर्न आतिएकी’ भन्लिन् भन्ने डर । अल्छि गरी गरी १/२ गाँस मुखमा हालेँ । कुरा घाँटीमा गाठो परेर अल्झेकाले होला गाँस घाटीबाट तल झर्नै मानेन । केही सिप लागेन र आफैँ सोधेँ, “आमा अनि केटो चै कति पढेको रे त ? के गर्छ रे ?” त्यति भनेकी मात्र के थिएँ आमाले अलिक झोक्किए झैँ गरेर भनिन्, “देखिनस् त्यही सेतो सर्ट लाको चाँही हो केटा ।” यति पुरा पनि सुन्न नपाउँदै मलाई मुखको गाँस थाल मै थुकी दिउँ जस्तो भयो, म छाँगाबाट खसे जस्तै भएँ । त्यो हुलमा ४० नकाटेको पुरुष कोही थिएन, लगभग बाउ कै उमेरका मान्छेसँग पो मेरो जिन्दगीको सम्झौता गरी सकेछन् । मैले उचालेको हातको गाँस थालमा थेचार्दै भनेँ, “त्यो ४० नाघिसकेको बुढोसँग बिहे गर्नु मैले ?” आमाले आँखा जुधाएर हेर्ने हिम्मत नै गरिनन् र पनि भनिन्, “श्रीमती कालगतीले मरेकि रे !, छोरा छोरी सानै छन् भनेर हतार हतारमा बिहे गर्न खोजेका रे ! गाउँका हुने खाने मान्छे हुन्, १० सम्म पढेका पनि रहेछन्, छोरो मान्छेको उमेर २/४ वर्ष बढी हुँदैमा केही हुँदैन ।” यति सुन्ना साथ मेरो रिसको सिमा रहेन । म खाँदा खाँदैको थाल हुर्याएर उठेँ र रूँदै माथि आँटी तिर सोझिएँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
कुरा २/४ वर्षको हुँदो हो त चित्त बुझाउँथे हुँला ! तर कुरो २ गुना भन्दा बढीको रह्यो म जीवनसँग कुनै पनि हालतमा सम्झौता गर्ने पक्षमा छैन । मेरी आमा एक नारी भएर पनि यस्तो कुरामा कसरी सहमती जनाएकी होलिन् ? के मेरा शरीरको आकार र ओजन हेरेर नै आमाले मलाई त्यो ४० नाघेको पुरुष अनि उसको घरको बोझ थेग्न सक्छे भन्ने सोचेर यसो गरेकि हुन् वा छोरी कि आमा हुनुको आफ्नो बोझ हलुको पर्न खोजिन् मैले बुज्नै सकिन । मलाई असह्य चोट लाग्यो, सही नसक्नु भयो । मलाई अहिलेको भोको पेट भन्दा पनि भोलीको भविष्यले पिर्नुसम्मै पिरल्यो । केही पर पुगेपछि मैले रिसिँदै भनेँ, “बरु मर्छु तर त्यो बुढोसँग बिहे गर्दिनँ ।” आमाले म भन्दा पनि झोक्किदै भन्निन्, “बैस थाम्न नसकेर दुनियाँसँग सुत्दै हिडिस् अब कहाँबाट पाउँछेस् त कन्ने कुमार ?” मेरो रिस र चोटको कुनै सिमा नै रहेन, उत्तिनै खेर घर छोडेर हिडौ जस्तो भो । आँटीको सानो झ्यालबाट बाहिर निहालेँ, चकमन्नै अध्यारो थियो, जाउँ कहाँ जाउँ, नजाउ एकछिन बस्न मन छैन यो घरमा । सिरकले मुख ढाकेर घोप्टो परेर धित मरुन्जेल रुन मन लाग्यो । घर भरीका पुरुषहरु मेरो पक्षमा कोही बोलेनन् । कान्छो भाइ सानै थियो त्यसलाई विहे भनेको के हो केही थाहा नै थिएन, तैपनि म रोएको देखेर होला सोध्न आएको थियो, मैले रिसमा हकारेर पठाइदिएँ त्यसपछि उसले फेरी अर्को पटक सोध्ने आँट नै गरेन । सानो थियो पिट्छे कि भन्ने डरले पनि होला नजिक नै परेन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
झ्याउकिरीको आवाज पनि कानमै खाला जस्तो गरी चर्को थियो, मेरा आँसुले सिरानी पुरै भिजिसकेको थियो, रात लगभग छिप्पिसकेको थियो । बा घुरेको आवाजले घरी घरी आकाशमा बादल गर्जेको हो कि झै भान हुन्छ । बाहिर चुक पोखेजस्तो अँध्यारो छ । सबै मस्त निन्द्रामा छन् । सिरक भित्रबाट थोरै टाउको तानेर सबै तिर नियाल्छु, सानो भाइ तिर हेर्न मन लाग्यो यसो हेरेको त उ मस्त निदाइ सकेको रहेछ, हुन त उसलाई केको चिन्ता र तै नि बिचरो बालख नै छ । अघि मेरै मायाले त हो नि सोध्न आएको विचारोलाई बित्थामा किन हकारेँ हुम्ला झै लाग्यो । घर भरीको कान्छो, त्यही माथि पनि आफू स्कुल जान छोडेर उसलाई पढाएकी त्यसैले पनि होला त्यसको निकै माया लाग्छ । म बिसाउँदै रुदै गरेँ, सायद रुवाइको सिलसिला सुरु नै भयो । मलाई उज्यालो हुना साथ घर छोडेर कही जान मन लाग्यो, तर जाने कहाँ ? को छ र मेरो यो संसारमा ? मनमा यस्तै यस्तै हजारौँ तर्कना खेलाउँदै म त्यस रात अनिँधो मै बिताएँ । अरुको सल्याङबल्याङसँगै उज्यालो फैलिँदै गयो, मैले भने झन निदाएझैँ गरी सिरकले मुख छोपिदिएँ । अबेर उठ्न मन छ, अनि आफ्नो एक्लो जीवन अनि एक्लो योजनाको तयारीमा जुट्नु जो छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
निकै अबेर गरेर उुठेँ, म उठ्दा सबै आफ्नै काममा लागिसकेका रहेछन्, मैले सोचेजस्तै भयो । अब केही निर्णय लिनु पर्ने अवस्य थियो जिन्दगीको फैसला आज नै लिन सकिन भने जिन्दगी भरी पछुताउनु पर्नेछ र अधबैसे उमेर मै सायद विधवा भएर बाँकी जीवन काट्नु पर्ने हुन्छ । तल झरेर हरेँ भान्सामा केही भाँडा जुठै थिए अनि बस्तुभाउ कराउँदै । बाआमा मेला गइसकेछन्, दाइभाइ पनि सायद स्कुल गए हुनन् । यसो गोठ तिर पसेर वस्तुभाउलाई पानी, पराल गरेँ, ति दाम्लामा बाँधिएका पशुसँग न त गुनासो नै छ, न त रिस नै । जे हुँदैछ सबै आफ्नै भाग्यको खेल हो झैजस्तो लाग्छ । भन्सामा पसेर मेरो भाग भनेर राखिएको भात खाएँ अनि मन मनै भनेँ आज सायद यही हो अन्तिम छाक, घरको अनि आमाको हातको । मेरो मनमा एक्कासी घर छोडेर हिंड्ने योजना बन्यो । खाना सकिओरी जुठो भाडो पनि गरिदिएँ अनि सोच बनाएँ, अब म पनि काठमाडौँ जान्छु, केही गायक र प्रसिद्ध खेलाडीहरु पनि, घर छोडेर काठमाडौं गएर परिचय बनाएका थिए भन्ने सुनेकी हुँदा मेरो मनमा पनि केही आँट पलाएर आयो । त्यसै माथि निराजन पनि त काठमाडौँ मै छ नि, सकभर भेटेर उसैलाई केही मेसो मिलाउनु पर्ला, मेरो आफ्नो भनेको अब उही त थियो आशाको केन्द्रबिन्दु । म माथि आँटी चढेर आफ्ना एक दुई जोर कपडा एउटा सानो झोलामा हालेँ । आउँदो तीज अनि दशैं, तिहारमा केही मन परेका कपडा र भाइलाई केही किनिदिन भनेर बचाई राखेकी करिब २/३ हजार पैसा हुँदो हो, मेला गएर आँफै कमाएकी । ति सबै पोको पारिओरी म डोको बोकेर बारी तिर निस्किएँ । गाउ घरको ठाउँ, अलिक सुकिला मुकिला लुगा लगाएर कतै निस्क्यो भने पनि कता र किन भनेर निधिखुदी गर्छन् । त्यसैले मैले पनि पुरानै कुर्ता सुरुवाल मै आफ्नो घरसँगको नाता तोडेर हिँडे । जिन्दगी जीउनको लागि थोरै बहुत हिम्मत त गर्नै पर्यो । घरबाट केही पर बारीमा पुगेपछि केही बेर त्यही बसेँ, गाउ तिर फर्केर हेरेँ, घर प्रस्ट नदेखिए तापनि गोठ भने देखियो प्रस्टै । फेरी भाइको मुहार झल्झली सम्झेँ, लाग्यो सायद म उसैको यादमा आतिन्छु होला, यदी काठमाडौं मै पुगे भने पनि छिट्टै घर फर्कन्छु होला । फेरी मन दरो पारेँ, निराजन काठमाडौं नै छ भन्ने सम्झे अनि, डोको नाम्लो मकैबारी मै मिल्काएर म आफ्नो भविष्य खोज्न काठमाडौँ जाने निर्णयमा बसपार्क तिर सोझिएँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
काखीमा च्यापी हिडेको कपडाको गुटुरो देखेर नै धेरैले मेरो मानसिकता माथि कड्कलबाजी सजिलै गर्न सक्थे । मन भरी डर र अन्यौल साथमा २–४ जोर पुराना कपडाको पोको, सुरुवालको गोजीमा रहेको मेलापातको कमाई करिब ३ हजार नेपाली हुँदो हो । सबैसँग नजर झुकाउँदै टाउको लुकाउँदै मैले बसपार्क छिरेर टिकटको जोहो गरेँ । न लामो चिनजान, न पुरानो साथी, त्यो बसमा ढोका हान्ने भाइले निकै सहयोगी ब्यवहार देखायो । उसले सबैलाई यसैगरी ब्यवहार गर्छ वा मात्र मेरैलागि गर्यो यो त कि ऊ जानोस् कि त भगवान जानुन् तर जे गर्यो बढो आत्मीयताका साथ गर्यो, उसले मलार्इ सीटसम्मै लगेर बस्ने बन्दोबस्तो मिलायो । अब झ्याल पट्टीको सीटमा बसेर गाडी कतिबेला हिड्ला भन्दै बसेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
केही बेरमै ड्राइभरले चर्को आवाजमा त्यही भाइलार्इ बोलायो, उसले पनि सबै ठीकठाक छ भन्ने सङ्केत गर्यो । केही बेरमै गाडीले गति लिइहाल्यो । करिब २–४ सय मीटर हिँडेको के थियो बस रोकियो, एक युवक रातो टीका र खादामा सजिएर बस उक्लियो । यसो दायाँ बायाँ हेरेझैँ गर्यो अनि मेरै सीट तीर सोझियो । सायद यो उसैले टिकट काटेकोले होला अघिदेखि कोही बस्न नआएका । म उसको क्रियाकलाप नहेरेजस्तो गरेरै पनि नियालिरहेकी थिएँ । उसले ढोकातीर चिहाउँदै हात हल्लायो, सायद उसलाई छोड्न अरू पनि आएका हुदाँ हुन् । फेरी अघिजस्तै ड्राइभर र ढोके भाइको सङ्केत आदान प्रदान भो, बिस्तारै गाडीले गति लियो । धन्न चिनेका कोही परेनछन् बसमा म मनमनै खुसी भएँ । रात्रीबस गोधुली बेला हुन आँटीसकेकोले अब चहलपहल कम छ । मलाई बिदेशी पर्यटकले झैँ झ्यालबाट चिहाएर प्रकृती हेर्नु छैन म तिनै डाँडाकाँडामा हुर्कीएकी मान्छे, त्यसैलै मैले झ्यालको पर्दा टम्मै लाएकी छु, घरीघरी साना तीनै चोकमै गाडी रोकिँदा पनि पानी, काँक्रो र खाजा भन्दै कराएको प्रस्ट सुनिन्छ । म मुन्टो नमर्काएरै पनि त्यो युवकको हाउभाउ नियाल्दै छु, बोली हाल्ने कुरो भएन, बोल्नुपर्ने खास केही कारण पनि थिएन त्यही माथि, घर छाडेर हिडेकी केटी, डराएको मन । आफ्नै डर लुकाउनै भ्याई नभ्याई छ मलाई । ऊ भने बेला बेला म तिर फर्केर हेर्छ, केही भन्छु भन्छु झैँ गर्छ र पनि बोली हाल्न चाँही सक्दैन । सायद अन्जान मान्छे के भनेर बोल्ने भन्ने उपयुक्त बहाना सोच्दै होला ऊ । केही सीप नलागे ‘हजुरको घर फलानो ठाँउ हैन र ? देखेदेखे जस्तो लाग्यो’ भन्न बेर लगाउँदैनन् केटा मान्छे, बोल्ने अनेक बहाना जानेका हुन्छन् उनीहरुले । ‘छोरा मान्छेसँग पैसा र छोरी मान्छेसँग रूप भयो भने कहिल्यै पीर गर्नु पर्दैन, पैसाले जे पनि किन्न मिल्छ अनि रूप जहाँ पनि बिक्छ’ मसँग आज थोर बहुत पैसा पनि छ अनि जन्मजात पाएको सुन्दर रूप पनि, तर पनि म नबोल्नुका पछाडि यी दुबै कुराको घमन्ड भने कदापि होइन । मनमा तर्कना खेलेर एक्लै मनमनै बात गरेकी हुँदा म आँफैमा व्यस्त थिएँ, त्यसमाथि पनि मेरो हविगत लुकाउनु बाध्यता थियो । र पनि उसले बेला बेलामा कुम जोडेको अनि म तिर पुलुक्क पुलुक्क हेरेको सबै देखेकी छु तर थाहा नपाएझैँ त्यसै वास्तै नगरी बसिरहेँ । गाडी आफ्नै गतिमा दौडिरह्यो, घुम्तीहरूमा गाडी घुम्दा जीउ ठोकीने र बेला बेलामा उसले मलाई नियाल्ने क्रम जारी नै छ, तर म भने अझै बेवास्ता गरे झैँ आफन्नै धुनमा टोलाएर बसेकी छु ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
करिब एकाध घन्टाको बस यात्रापछि बस अलिक बेसरी नै मोडियो एउटा घुम्तीमा, सायद निक्कै घुमाउरो हुँदो हो, पूर्व जानकारी बिना नै मोडिएको बसको बेगले म उसका आँङमा अलिक बढि नै कोल्टिएँछु । दरिलो पुरूष शरीरले मेरो बेग सजिलै रोक्यो, म थामिएँ र उसलाई ‘सरी’ भनेँ । ऊ पनि ‘इट्स ओके’ भन्दै मक्ख पर्यो । अब भने म अलिक अडिलो र सतर्क सैलीमा बसेँ । किनकी फेरी पनि अर्को घुम्तीमा उसको आँङको आडेस लाउन नपरोस् । दुबै सम्हालिएर बस्यौ, केहीबेर मौनता छायो अनि एक्कासी मेरा अनुहारमा हेर्दै उसले सोधीहाल्यो, ‘हजुर पनि काठमाडौँसम्मै हो ?’ शान्त पोखरीमा ढुंगा हानेझै भयो, मेरो मौनता भङ्ग भयो । मैले नबुझेझैँ गरी फेरी सोधेँ, ‘हजुर, केही भन्दै हुनुहन्थ्यो ?’ मैले प्रतिप्रश्न गरेँ । उसले फेरी उही सवाल दोहोर्यायो, ‘हजुर पनि काठमाडौँसम्मै हो ?’ मैले एकै शब्दमा जवाफ दिएँ, ‘हजुर’ । केही बेरको मौनतापछि ऊ फेरी बोल्यो, ‘पढाइ, लेखाइ उतै वा जबको सिलसीलामा ?’ उ केही नजानिँदो गरी मै तीर मोडियो अनि सवाल माथि सवाल गर्दै गयो मानौँ ऊ मलाई जागिरको लागि अन्तर्वार्ता लिँदैछ । अब हिउँ फुटिहाल्यो (ice break) सायद धारा प्रवाह सवाल गर्ने भो, म मनमनै मुस्कुराएँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसले मबाट धेरै जानकारी लिन आट्यो, उत्तर दिनबाट बच्नको लागि आँफै सवाल गर्दा बेस ठानेर मैले उसैको बारेमा सोध्ने योजना गरेँ । उसले अरू नालीबेली सोध्नु अघि मैले नै उसलाई सोधेँ, ‘अनि हजुर चाँही केको सीलसीलामा हिड्नु भो त काठमाडौँ ? उसले के कति सही बताउँछ भगवान जानुन् तर मैले भने करिब आधा आधी सवालको मात्रै सही जवाफ दिएँ हुँला उसलाई । मान्छेका आ–आफ्नै बाध्यता हुन्छन् त्यसैमाथि मेरो त अनिर्णयको समय, अन्धकारमा रहेको भविष्यको के कुरा गर्नु, भोगेको भूत भन्नै सक्दिन, जे बोल्दैछु बाटो काट्न र उसका प्रश्न निरूत्तर नरहुन् भन्नकालागि मात्र हो । मेरा हर जवाफहरूमा झुट र बाध्यता दुबै मिसिएका छन् । जानेरै पनि झुट मिसाएर बोल्नु मेरो बाध्यता हो । परिस्थितिले मान्छेलाई कङ्गाल अनि चन्डाल दुबै बनाउँछ, म झुट बन्दैछु । मेरा झुटा उत्तरहरूले पनि उसका ओठमा मुस्कान भर्न सफल छ । झुटको पनि आफ्नै विशेषता छ, मिलाएर गर्न सक्यो भने मै हुँ भन्नेको पनि मन जितेर प्रिय हुन सकिन्छ, तर सच्चाई सामु नआउन्जेल । कतिपय सच्चाई काल आईसक्दासम्म पनि आउँदैनन् अनि मृत्युपछि आउनुको पनि कुनै अर्थ छैन । मानिस एकमुष्ट न त महिना जीउँछ न त वर्ष नै, जीन्दगी त पल पलको यात्राबाटै अनन्तको यात्रामा लिन हुने क्रिया न हो । जो मान्छे हरपलको अनुभव साटेर जीउन सक्छ उही नै खुसी भएर जीउने हो रैछ यहाँ बाँकी त सबै रूदै जन्मन्छन्, गुनासो गर्दै जिउँछन् अनि पश्चाताप गर्दै मर्छन्, कठै मान्छेको जिन्दगी । म पनि धेरैपछि जिन्दगी जीउने कला जिन्दगीसँगै सिकिरहेकी छु । करिब आधा जिन्दगी त गुनासो मै बिताएँ । त्यो गाडीको यात्रामा मेरा हरेक झुटहरूले उसलाई खुसी पारेको देख्दा लाग्छ खुसी हुनकालागि भलै झुटको सहारा लिनै किन नपरोस् तर जिउनुको अर्थ नै खुसी हुनु हो । गुनासो त अबुझहरू गर्छन्, केही वर्ष अघिसम्मकी ‘म’ जस्तै ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
गाडी आफ्नै गतिमा गुड्दै, मोडिँदै, रोकिँदै गर्छ । केही छिटफुट ग्यापहरू बाहेक हामीले प्रायः गफ गरेरै समय बितायौ । नबोली बस्दा उसको स्पर्शले जति उत्तेजित बनाउँथ्यो गफ सुरू भएपछि त्यसो भएन । सायद शान्त मनहरु बढि नै खतरनाक हुन्छन्, अब ज्यानमा ठक्कर भएपनि मनमा कुन्ठा थिएन, यात्रा सहज नै छ । ऊ खाडीमा मजदुरी गर्न घर छोडेर हिडेको भन्ने थाहा पाउनु अगाडि नै मैले काठमाडौँ पढ्न बसेको भाइ भेट्न हिडेको भनेकी हुनाले पनि होला ऊ केही संयमीत भएर कुरा गर्न थाल्यो । पढाई जम्मा ८ कक्षाको जिल्ला स्तरीयसम्मको रहेछ म जस्तै र पनि उसले मेरा झुटमा विश्वस्त भएर आफूलाई अनपढको दर्जामा राख्यो अनि मलाई बुद्दिजीवि जसै गर्यो । बनावटी भए पनि कुराले नै मान्छेको स्तर निर्धारण गर्ने हो, त्यो भन्दा पनि मुख्य कुरो आफ्नो मानसिकताले नै आफ्नो स्तर निर्धारण गर्ने हो । आखीर म पनि कक्षा ८ सम्मको पढाईपछि पढ्ने रहर मन भरी बोकेर मेलापात गरेकी मान्छे, मनमा कुनै सङ्कोच नगरी बोलेको झुटले नै मलाई ऊ भन्दा भिन्न बनायो, यो हुनुमा मेरो भनाइ जति दोषि छ उसका बुझाइ पनि उत्तिकै दोषि छन् । जिन्दगीले सिकाउने मुख्य पाठ पनि त यही हो की जसका ओठमा हाँसो छल्की राख्छ तारिफ उसैको हुन्छ कीनकी मानिसको जीवन भरको दौड केबल खुसी–खुसी जीवन बिताउनु त हो नी । तर दुर्भाग्य मानिस अबोध र अज्ञानी हुँदासम्म मात्र हाँस्छ जब बालापन हराउँछ अरूको नजरमा केही जान्ने, सुन्ने कहलाउँछ तब उ जीवन बिर्सन्छ, सम्झन्छ त केबल जीउन सकिएन वा जीउन जानिएन मात्र । आफ्नो पराजयको शंखघोष मानिस आँफै गर्छ अनि जीन्दगी हारेर जीउँछ र हार्दै मर्छ । उसले आफूलाई र मलाई फरक फरक दर्जामा राखेर जब जीवनको तुलना गर्यो तब म स्तब्ध भएँ अनि केहीबेर गहिरो सोचमा परेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मेरो मौनतामा प्रहार गर्दै उसले क्षमायाचना गर्यो, ‘कतै मैले केही बढि त बोलीन ? के गर्ने खाडीको कामदार परियो हजुर मीठो बोल्न जान्दिन दुःख नमान्नुहोला ।’ उसको एकनासको हारको स्वीकारोक्तिले मेरो बलजफ्ती कायम राखेको मौनता भंग गर्ला झैँ भो । मन मनै भनेँ म पनि त जम्मा कक्षा ८ पास नै त हो भनुँ झैँ लाग्यो तर, भावनामा बगेर आाँफैलाई गलत सावित गर्न पनि त भएन, साँचो लुकाएरै भएपनि प्रतिष्ठा कायम गर्नु नै त मानव दम्भ हो नी म पनि आफ्नो सच्चाई लुकाउन सफल नै रहे, उसका नजरमा पढे, लेखेकी र आधुनिक नै ठहरिएँ, यद्यपि मेरा कपडाको गुटुरो र हाउभाउको अड्कल गर्नेहरू मेरा कुरामा विश्वास नगरेरै मलाई गाउँबाट झरेकी पाखे भन्ठान्थे होलान् तर उसले मलाई नै महान देख्यो आफू भन्दा । यो पनि सायद उसको महानता हुनु पर्छ । मैले प्रसङ्ग बदल्न चाहेँ, अब उसका पारिवारिक अनि ब्यक्तिगत विवरण बुझ्न मन लाग्यो, कतै मेरो भन्दा उसका कथा पो सुन्न लायक छन् की ! यदी मैले जसै उसले पनि कुरा लुकाएन भने ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उसकै मुखतीर हेर्दै मैले पहिलो सवाल गरेँ, ‘अनि हजुर काठमाडौँसम्म मात्रै की त्यहाँबाट पनि कतै टाढाको साइत छ ?’ यद्यपि ऊ विदेश हिडेको अनुमान उसले पहिल्यै खाडीको कामदार भन्नासाथ लागेको थियो । उसले लामो सास फेर्यो, सँगै बसे पनि एक अर्कासँग नछोइएरै बसेका हामी उसको लामो सास फेराईसँगै पाखुराले मेरा कुममा हलुका स्पर्श गर्यो । मैले एक स्पर्श मै उसको बिदेशिनुको पीडाको अनुमान लगाएँ, अनि मन मनै भने सायद मेरा बा पनि आमाबाट टाढा भारत जानु पर्दा यस्तै गरूङ्गो मन लिएर जान्थे होलान् । म एकछिन एकोहोरिएँ । उसले लामो सुस्केरासँगै भन्यो, ‘के गर्नु सरकारी नोकरी खाने गरी पढ्न सकिएन घर चलाउनै पर्यो, जिम्मेवारी निभाउँनै पर्यो, २–४ पैसा कमाउन सकिन्छ की भनेर परदेश तिरै छु, २ महिनाको छुट्टी आएको थिएँ, सकियो अब उतै फर्कदैछु, भोलिको फ्लाइट छ ।’ उसले एकै जवाफमा धेरै सवालको हल गर्यो । काठमाडौँसम्मको सहयात्री, मैले उसको ब्यक्तिगत जीवन धेरै कोट्टाउन चाहिन र पनि सोधी हाल्न मन लाग्यो र सोधेँ, ‘तपाईको बिहे भो ?’ गाउँले परिवेशको मान्छे नढाँटी भन्यो, ‘हजुर भाको छ, एउटी छोरी छ, ८ महीना की भइ’, उ मुस्कुरायो । उसका मुस्कानलाई साथ दिँदै मैले फेरी थपेँ, ‘अनि हजुरलाई छोड्न भाउजु आउनु भएन ?’ ‘आउछु त भन्दै थिइ मैले हिड्ने बेलाँ गार्हो मान्ली भनेर भैगो तिमीलाई एक्लै फर्कन दुःख हुन्छ रहर नगर भनेँ ।’ उसले नमुस्कुराइकनै मेरा प्रश्नको जवाफ दियो । उसका आँखाले केही पर हेरेझैँ गरे, उसका आँखामा उसकी सुत्केरी श्रीमती प्रस्ट देखिन्थी । उसलाई सान्त्वना दिँदै मैले भने, ‘आजको जमानामा पनि देश, परदेश, सानो काम, ठूलो काम भनेर मन सानो गर्नु हुँदैन, आजको संसारमा मानिसहरू आफ्नै देशमा मात्र कहाँ सीमीत छन् र, संसार साँघुरो भैसक्यो, रह्यो समयको कुरा यो पनि वितिहाल्छ फेरी घर फर्कने दिन आइहाल्छ अनि त आफ्नै घर आफ्नै जहान, दैव नलागे खुसी फर्कन बेर लाग्दैन दाजु ।’ मेरा कुराले उसले फेरी लामो सास तान्यो यसपाली भने उसका मुहारमा केही चमक देखियो, सायद सपना उसका पनि सुनौला हुँदा हुन् । केहीबेरको लागि दुबैमा मौनता छायो । सायद हामी आ–आफ्नै भूत, वर्तमान र भविष्यको तुलना गर्दै थियौँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
गाडीको चर्को हर्नले मौनता भंग गर्यो । उ मतिर फर्केर मुस्कुरायो, सायद ऊ अब आफ्नो भोलिसँग केही आशावादी थियो । घरी विगत सम्झिँदै त घरी भविष्य कल्पिँदै बाटो त काटियो तर जिन्दगी बसको यात्रा जस्तै सहज कहाँ छ र ! छेउको सीटको यात्रुमा भर पर्ने । उसो त जिन्दगीको कल्पनाको डोब नै हराईसक्यो, भविष्य खोज्न हिडेकी छु, मेरो भविष्य अनुमान गर्ने त्यस्तो प्रष्ट आधार पनि छैनन्, अब त्यही काठमाडौँको खाल्डोमा भविष्य खोज्न हिड्दैछु, म साँचीकै गम्भीर हुन्छु, गहभरी ऑशु हुन्छन्, लुकाउनकै लागि भएपनि झ्याल बाहिर हेरेझैँ गर्छु । घरी घुमाउरो त घरी उकालो गाडीले लामै बाटो तय गरिसकेछ क्यार । बेला बेलामा निदाउन खोज्दा थोरै कोल्टिएर टाउकोले कुममा स्पर्श गर्नु बाहेक उसले म माथि कुनै पुरूष स्वभाव देखाएन, जो अन्जान युवतीसँग रात्री बसमा अक्सर पुरूष मानसिकताले गर्न खोज्छ । म मन मनै अनुमान गर्छु, ‘नाबालक सन्तान र माया गर्ने श्रीमती छोडेर बिदेशीनु अघिका रात, एक आपसमा बर्सौ पुग्ने माया साटासाट भए हुँदा हुन्, घरी एक्लोपनको कल्पना गर्दै श्रीमती रुँदी हुन् त घरी चाडवाडमा घरबाहिर हुनुपर्दाको कल्पनामा आफू रूँदा हुन्, सायद हिजोको रात अनिदै बित्यो होला दुबैको, मेरो जस्तै ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
छोटो यात्रा मै पनि बढो आत्मियताको आभाष भयो । बिस्तारै काठमाडौँ नजिकिँदै छ । नपुग्दासम्म त बसिराख्नलाई बस छ, बस भरी मान्छे छन्, बराबर भाडा तिरेपछि सबैको हैसियत बराबर भाको छ तर, काठमाडौँ झर्नासाथ सबैभन्दा बेसहारा म नै हुनेछु, बसपार्कको घेरा बाहिरको परिधि मेरालागि नयाँ संसार र नयाँ जीवन हुनेछ । जब–जब अन्जान शहरमा बेसहारा अनि बिना पैसाको जीवनको कल्पना गर्छु तब कहाली लागेर आउँछ र पनि मनमनै, बाबा पशुपतीनाथको आराधना गर्छु, आफ्नो प्रेम अनि निराजनसँगको भेटको कल्पना र पुकार गर्छु, केही राहत महसुस हुन्छ । कहिले कसो जिन्दगी यती कठोर भइदिन्छ कि मन हारेर नौनीजस्तै कोमल भाइदिन्छ । गफको तालमा घण्टौं बितेको पत्तै भएन, झ्याल बाहिरको दृश्य हेर्दा काठमाडौँ पुगी सकेको आभाष भयो । ढोके भाइले छिटफूट यात्रुहरु झार्दै बिदा गर्दै गरे । सँगैका दाजुले पनि आफ्नो समान मिलाउदैँ सोधे, ‘हजुर कहाँ झर्नु हुन्छ ? की बसपार्कसम्मै हो ?’ मैले जवाफमा भनेँ, ‘हजुर हो, म बसपार्कसम्मै हो उतै नजिक पर्छ (त्यहाँबाट पनि अनन्तै थियो तर पनि मन मनै भने बाबा पशुपतीनाथ तिम्रै शरणमा आउँदैछु है)&amp;nbsp; । केही बेर मै कोटेश्वर भन्ने ठाउँ आयो, सँगै बसेका दाजु हात हल्लाउँदै झरे र भने, ‘ल राम्रोसँग पढेर ठूलो मान्छे हुनु है ।’ बदलामा मैले उनलाई पनि ‘आफ्नो ख्याल गर्दै काम गर्नु, भविष्य उज्वल बनाउनुस् है’ भनेँ । त्यसपछि एक कोल्टे फर्केर हेरेका के थिए गाडीले गती लिइहाल्यो अनि उनी ओझेल परे । मनमनै कुरो खेल्यो अब म पो के गर्नु ? गन्तब्य नपुग्दासम्म पो सिटको बास, गन्तब्य पुगेपछि पाटीमा पनि बास पाइने होकी होइन, जिन्दगी जीउन निस्केकी म, हेर्दै जाउँ जिन्दगी जीउन कतिसम्म गार्हो हुँदो रहेछ । बनावटी हाँसो हाँसेर आफूमा साहस भर्ने कोशिस गर्छु । दुःखी, गरीब र असहायले आश्रय पाएको पशुपतीनाथ कै पहिलो दर्शन गरेर यो खाल्डोमा जिउने अदम्य साहस बटुल्ने योजना भयो । काठमाडौँ मेरा लागि पुरै नौलो छ, नजानेको कुरामा घमन्ड गर्नुको केही अर्थ छैन । गाडी चढ्दा मलाई सघाउने भाइलाई खुसुक्क भनेँ मलाई बसपार्क झर्नासाथ पशुपतीनाथसम्म जाने बस चढाइ दिनु ल । उसले ‘ल ल हुन्छ, ढुक्कले बस्नुस्’ भन्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जेनतेन उसको सहायताले म पशुपतीनाथको गेटसम्मै आइपुगेँछु । बसबाट झरेर मन्दिर तिरै लागेँ । अब जिन्दगीको यात्रा सुरु भो त्यो पनि पैदाल, निकै मन्द गतीमा । समाजको ठक्कर र चोटले यो मन्द गती पनि कतै कुनै दिन हराएर जाने त हैन ? बढो चिन्तापूर्ण यात्राको आरम्भ भयो । मन्दिर, पेटी, टुँडाल, तिर्थालु अनि आर्यघाट मैले पशुपतीनाथको सेरोफेरो एकएक नियाल्दै हिडेँ । भोकै दर्शन गरे फल पाईन्छ भन्ने हाम्रो मनसिकतालाई खन्डन गर्दै रातदिन भोकै मन्दिरका पेटीहरुमा बसेर पशुपतीनाथको दर्शन गर्नेहरु पनि टन्नै रहेछन् त्यहाँ, मलाई मन्दिरसँग पनि केही खास आश रहेन । म मन्दिर भन्दा पनि मन्दिरको आश्रयमा बस्नेहरु नियाल्न थालेँ । असहाय, अपाङ्ग, बुढाबुढीदेखि साधु, सन्त अनि गाजा, चरेसका ब्यापारी । मन्दिर पनि सबैले आ–आफ्नै अनुकुल प्रयोग गर्दा रहेछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आर्यघाटदेखि गुहेश्वरीसम्म पैदल यात्रा सकेपछि अब काठमाडौँ हेर्न मन लाग्यो । कता जानु कसरी जानु भयो मलाई । पैदाल हिड्दै अघि आएकै बाटो तिर लागेँ । किताबको भरमा काठमाडौँका केही नामहरु सुनेकी थिएँ अब तिनै नामको सहारामा हिंड्नु पर्यो भन्ने सोचेँ । छेउ मै लागेको माइक्रोले रत्नपार्क भन्दै कराउँदै थियो, त्यसैमा बसेँ । २–४ छाक सादा&amp;nbsp; भात खान र एक दुई दिन बस चढ्न पुग्ने पैसा सायद त्यही मेलापातको कमाइले नै पुग्थ्यो होला तर त्यसपछि चाहिँ जागीर खोज्नु पर्छ, यत्रो ठूलो शहरमा सानो तिनो काम कसो नपाइएला र ! कामको भन्दा पनि यो शहरमा मलाई निराजनको खोजी बढी आवश्यक थियो, यदि कसै गरी उ भेटियो भने सायद मेरा समस्या सुल्झेलान्, त्यसैले मेरो आँखा कुनै कलेजको ड्रेसमा उभिएको युवक देख्ना साथ त्यतै गइहाल्थे । कतै निराजन नै पो हो कि भने झै लाग्थ्यो । हेर्दा हेर्दै माइक्रोले रत्नपार्क भनिहाल्यो, म आफ्नो कपडाको गुटुरो बोकेर ओर्लिएँ । बेरोजगारहरुको गतिलो चौतारी रत्नपार्कमा ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
काठमाडौँआउनुका पछाडि सबैका आफ्नै उद्देश्य हुन्छन्, त्यसैमाथि यो रत्नपार्कमा आएर टहलिनेहरू अक्सर बेरोजगार । हुनत देशमै बेरोजगारको बाहुल्यता छ । यिनै बेरोजगारहरूको हुलमा पनि स्वरोजगारी श्रृजना गरेर ब्यापार, ब्यवसाय चलाउँदै आएकाहरू पनि प्रसस्त रहेछन् । पार्क छिर्नु अघि नै जे जती दृश्य आँखामा परे ती सबै सानो छँदा पढेको कवितासँग मेलखाने खालको लागेन । उ बेलामा पढेझै, ‘काठमाडौँ शहर हेर्न लाग्ने रहर’ भनिहालुजस्तो थिएन । अस्तब्यस्त सडक, फोहोरको डङ्गुर, मान्छे–मान्छेबीच तँछाड–मछाड, न सुखमा साथ न दुःखमा सहानुभूति, अहो ! विचित्रको हुँदोरैछ शहर भनेको । त्यसैले होला मन भरी रहर बोकेर शहर छिरेकाहरू रात दिन कहर काटेपछि पुनः गाँउ कै डहरहरूमा डोको नाम्लो गर्न राजी हुन्छन् र गाँउ फर्कन्छन् । म बन्दुकबाट निस्केको गोलीजस्ती ‘कि गन्तब्य पुग्छ, कि त निशाना चुक्छ, फर्केर पुनः बन्दुक मै बस्ने न मन छ, न त मिल्ने अवस्था नै ।’ उमेर पुगेकी छोरी अचानक हराउँदा अक्सर मान्छेले पोइला हिडी भन्दा हुन्, या त योसँग गई रे ! भन्ने निक्र्यौल भएन भने जिन्दगीसँग हारी र मरी भन्दा हुन् । दुनियाँ के भन्छ, के भन्दैन त्यसैमा अल्झियो भने यात्रा अघि बढ्दैन । हरेक छालहरूसँग डराउँदै अघि बढ्न छोडेको भए कोलम्बस अमेरिकाजस्तो देशको जन्मदाता हुने थिएनन् । अन्जान शहरमा संघर्ष गर्न डराएर बस नचडेका भए, रामकृष्ण ढकाल एक सफल गायक हुदैन थे होला । वर्तमानमा गर्व गरिहाल्ने लायक केही नभए पनि सुन्दर भविश्यको कल्पना मेरो पनि थियो तर सपना पुरा हुने नहुने भविश्यकै गर्भ मै कतै छ । घरी उत्साह त घरी उदाशीनता मनभरी बोकेर मान्छेहरूकै हुलमा हुलिँदै रत्नपार्कको रौनक हेर्न मन लाग्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
समुह–समुहमा थुप्रिएका जमात अनि जादु, सर्कस र मुकुन्देका भाषण, बेराजगार भुल्ने उपाय रहेछन् यस पार्कभित्र । बेलायतमा कहलाएको वक्ताहरूको कुनो ९कउभबपभचक अयचलभच० जस्तै रूख चढी भाषण गर्ने मुकुन्देले पनि थुप्रै जमातलाई आफ्नो भाषणले भुलाउँदै थियो, केही बेर म पनि मुकदर्शक बनेँ । समाज, धर्म र राजनीतिमा धाराप्रवाह बोली राख्ने मुकुन्दे घरी दार्शनिक झैँ लाग्यो त घरी बिच्छिप्त झैँ । यो सपनाको शहर काठमाडौँले कतिलाई रातारात सीतारा बनाएको छ त कतिलाई रातदिन सीत मुनीको बास । म सीतारा हुन्छु वा रातदिन सीत मुनी नै, यो त भाग्य लेख्ने विधातालाई नै थाहा होला तर पनि २ मुठी शास रहुन्जेल संघर्ष गर्ने मेरो प्रण कायम नै रहनेछ । यता उति टहलिएर एउटा कुनामा थचक्क बसेँ । हिमाल, पहाड, तराई सबै ठाउँका लवज र भेषभुषा सुन्न र देख्न पाइयो । मासु, चिउरा, बुढीआमादेखि, पानी, बदाम बेच्ने युवतीसम्म सबैको नाङ्गो पसल यत्रतत्र छन् । नयाँ मानिसको प्रवेशसँगै युवतीहरू बदाम र पानी सोध्न आईहाल्ने तर मेरो बसाई र हाउभाउ हेरेरै होला एउटी बहिनीले नजिकै हुनेहरूलाई सोध्दै हिडिन तर मलाई बदाम खाने ? भनेर सोध्न सकीनन् । उसै पनि मसँग यसरी फुर्मास गर्ने पैसा पनि त थिएन । गोजी खाली भए पनि पेट खाली राखिराख्न कहाँ सकीन्छ र ? भोकले मलाई पनि घच्घच्याई सकेको छ । महङ्गा होटल छिरेर खानु त हामीजस्ता फुटपाथेको तक्दिरमा हुनु पनि त पर्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
नचिनेको, नचाखेको परिकार भन्दा बारीमा देख्दै, खाँदै हुर्केको कांक्रो तीर आँखा गए । बुढीआमाको कांक्रो पसल तीर सोझिएँ । २ चीरा काँक्रो र १ पोको चाउचाउ लिएर फेरी सोही कुनामा बसेर मुकारेँ । बुढीआमा कांक्रोमा पानी छम्कदै बेला बेला म तिर पल्याक, पुलुक्क हेर्थिन्, म भने जोतेर ल्याएका गोरूले ढुटोमा मुख गाडेझैँ चाउचाउ र कांक्रो मै भुलेँ । हर नयाँ आगन्तुकहरूलाई बदाम र पानी बेच्दै गरेका युवतीहरू बेला बेला युवाहरूबाट जिस्क्याईन्थे, युवतीहरू बिना प्रतिक्रिया झुन्ड झुन्ड छरिएको जमातसँगै उसैगरी बदाम र पानी खानेकी भन्दै उमेरअनुसारको साईनो लगाउँदै बोल्थे । बिस्तारै सूर्य मलिनो हुँदै गयो, अब दिन थाकेर रातलाई बोलाउँदै छ, बासको ठेगान हुनेहरु गन्तब्य जाने सुरसारमा छन्, केही युवतीहरू अझै युवा जमातहरूसँग वातचित मै ब्यस्त छन् । यो शहर हो, यहाँ हरेक चीज बिक्छ भन्ने अनुमान उनीहरुका वातचीतबाट प्रस्ट हुन्छ । दिउँसो भर पानी बेच्नेहरूमध्ये कोही अब जवानी बेच्ने सुरसारमा छन् । म केही दकस मानै झै गरी केही पर सरेँ । कांक्रो बेच्न बसेकी आमा अझै पनि म तीर पल्याक, पुलुक हेर्दै बचेको कांक्रो डोकोमा भारी हाल्दै छिन् । अब यही बसी राख्नु असजिलो लाग्यो मलाई । बुढीआमा भारी बोकेर निस्कीन्, अब केही युवा, युवतीका जमात बाहेक बाँकी सबैले पार्क छोडिसकेका छन् । बुढीआमा केही पर पुगेर पनि मतीर हेरेर बाटो लागिन्, म पनि उज्यालो खोज्दै बाटो लागेँ । तर जाने कहाँ ? मेरा लागि बलेजस्तो कुनै बत्ती लागेन, म बाटबाटै हिँडिरहेँ, उज्यालोको साहारामा ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बाटाको पेटीपेटी हिडेरै म रानीपोखरी, दरबार हाइस्कुल, वीर अस्पताल हुँदै धरहराको फेदसम्मै आईपुगेछु । केहीबेर फेदमै बसेर धरहरा नियालेँ । अहो यति माथिबाट पो कुदेका रहेछन् जङ्गबहादुर राणा, साँचीकै दरो मुटुका रहेछन् । केही पर झिलिमिली उज्यालो बनाई रहेका होटलहरू, गाडीको बाक्लो आवत जावत हेरेर काठमाडौँ केही मनमोहक देखियो अनि धरहरा मुनीको पेटीमा बसेर रेडियो नेपालमा अक्सर बज्ने गरेको गीत मनमनै गुन्गुनाए (रातोरानी फुलेझैँ साँझमा तिमी फुल्यौ कलेजी माझमा मनको रहर… कान्छीलाई घुमाउने काठमाडौँ शहर) ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बत्तीको उज्यालो र मान्छेको बाक्लो चहलपहलले डर त हरायो तर भोक हराएन, भोकले पेट बटार्न थाल्यो । डाइना मकै नचबाएसम्म धार्जे नहुने पेट जाबो एक चिरो काँक्रो र चाउचाउमा किन मान्थ्यो । आफ्नै पेटले समेत मान्छेको आफ्नो परिस्थिति बुझिदिन्न, गरीब र दीनहीनहरूलाई पनि उतिकै भोकले सताउँछ जती, महँगा होटलमा आधा खाँदै आधा छोड्दै हिड्नेहरूलाई लाग्छ । यही पेटले त मान्छेलाई बेईमान र बदमाससम्म बनाउँछ । मलार्इ भने कमजोर र सिथिल बनाउला झै गर्यो । केही गर्नका लागि बाँच्नु पर्छ अनि बाँच्नका लागि खानु पर्छ, गोजीमा २/४ पैसा छउन्जेल किन भोकभोकै बस्नु, मानिसहरू हुनेखाने परिवारकै पनि युरोप अमेरिका छिरेर डलरको लोभमा भाँडा माझ्छन् भने म पनि रूपैयाँको अभावमा कुनै होटलमा भाँडा माझुँला, गरिखान के को लाज, आज पेटभरी खान पुग्ने पैसा छँदैछ, म खानाको जोहोमा सस्ता सडक होटलको खोजीमा निस्केँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सरदारको ढावामा सुख्खा रोटी र तरकारी खाएपछि भने ८–१० घन्टाका लागि पेटको पिरलो हरायो । अब यो निस्पट्ट रात कसरी काट्नु, जहाँ जहाँ उज्यालो त्यतै त्यतै केही बेर भुल्दै समय काटेँ । मसँग लुटिनका लागि यौवन बाहेक सुन, पैसा खासै छैन । चोरसँग खासै डर छैन र यौवन त्यति सजिलै लुटिहाल्न मिल्दैन, त्यसैले मनमा खासै त्रास रहेन । र पनि कतिन्जेल हिड्नु , यो सुनसान रातमा, टुक्रुक्क भएपनि कतै बस्नपाए हुनेथियो भन्ने भयो । म वीर अस्पताल तीर छिरेँ । एकाध घन्टाका दरले प्रत्येक तला र क्याबीन चाहार्दै त्यतै बेन्च ओगट्दै बिरामी कुरूवा झैँ रात फालेँ । यहाँ मृत्युको मुखमा पुगेर छटपटाउँदै गरेकाहरूलाई हेर्दैमा आफ्नो दुःख बिर्सिएँ । मिर्मीरे उज्यालोसँगै ड्युटीका नर्सहरू फेरिए, अस्पतालमा केही चहल पहल सुरू भो अब त खुला आकासमुनी नै पनि खासै डर भएन, दिनदहाडै कसले पो के गर्ला र म जस्ती झुत्रे झाम्रे पाखेलाई । केहीबेर बाटो मै टहलिँदै उज्यालोसँगै फेरी पार्क छिरौँला, भीड हेरेरै दिन फालुँला तर फेरी अर्को रात नपर्दै बासको जोहो गर्न पाए हुने, राम्रोसँग नसुतेको पनि ३ दिन हुन आँटिसक्यो । मन भरी यस्तै रहर बोकेर अनिदो आँखाले दुनियाँ नियाल्दै बाटो लागेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आकाशमा घाम जती–जती माथि सर्दै गयो रत्नपार्कमा मान्छेहरूको जमात बढ्दै गयो । केहीबेरमै हिजोकै अनुहार पनि बाक्लै देखिए, अधिकांश पुराना अनुहारहरू बेच्न बसेका मध्येबाटै थिए, किन्नेहरू अक्सर नयाँ अनुहार नै देखिए । देशका हरेक कुना काप्चाबाट दैनिक हजारौँ नयाँ अनुहारहरु काठमाडौँ भित्रन्छन्, कोही जागीरको खोजीमा, कोही अवसरको खोजीमा त कोही खाडीका भीसाको खोजीमा, भने मजस्ता कतिपय एक नयाँ सुरूवातको खोजीमा । यहाँ आउनुका पछाडि सबैका आ–आफ्नै योजना र उद्देश्य हुन्छन् । फिलहाल यस पार्कमा म न त बेच्न बसेकी न त किनमेल गर्न नै, म त बस् बस्नैका लागि यहाँ बस्दैछु । केही बेरमै पल्लो कुनामा हिजोकी कांक्रो बेच्ने आमा पनि आइन्, फर्कदा लगभग रित्तो देखिएको डोको अलि गरूङ्गो गरी बिसाइन् । दिनभरी बेच्न पुग्ने हालेर आएकी हुँदिहुन् । डोको बिसाएर प्लास्टिक बिच्छ्याउँदै नाङ्गो पसल थाप्दै गर्दा उनका आँखा म तीर परे, म भने केही परबाट उनीतिरै नियाली रहेकी थिएँ, किनकिन, हिजैदेखि म पनि उनी प्रति अली केन्द्रीत थिएँ जसरी उनले मलाई बेला बेला नियाल्थिन् । उनको र मेरो नाता थियो त बस् काँक्रो बेचेको साईनो, गोरू बेचेको साईनो भनेजस्तै । काँक्राको चाङ मिलाई सकेपछि उनले म तीर हेर्दै हातले इशारा गरिन्, म यताउता पल्याक पुलुक् हेरेँ, उनले फेरी डाकेको इशारा गरिन्, म केही संकोच र दकस मान्दै उनै तिर लागेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
तिमी हिजैदेखि यहिँ छौ ? आमाले प्रश्न गरिन् । एकछिन म नाजवाफ भएँ । आमाले फेरी सोधिन्, अनि काठमाडौँ किन आएकी ? की कसैले झुक्क्याएर यहाँसम्म ल्याई पुर्याए ? अनजान मतलबी सहरमा मेरो यतिका चासो गर्ने को नै भेटिएला र ! मनको भारी बिसाउने गतिलो चौतारी र बहाना भेटिएझैँ लाग्यो मलाई । आमाका सामु मैले सबै मनका वह पोखेँ सिवाय मेरो र निराजनको प्रेम कथा । मेरा कहानीले आमा गम्भीर भईन्, लाग्यो मैले मेरा कथा नभएर उनकै कथा पो सुनाएछु क्यारे । मैले घर छोड्नु र काठमाडौँसम्म आउनुको कथा सुनाएपछि आमाले लामो सास फेरिन् । केही पर फुटपाथमै चिया बनाउँदै गरेकी अर्की आन्टीलाई २ कप चिया ल्याईदिन इशारा गरिन् । उनले थैलीका केही खुजुरा पैसा प्लास्टिक मुनी घुसार्दै घरबाटै पिसी ल्याएको खुर्सानीको पोको पनि काँक्रोको चांग नजिकै मिलाइन् । चिया आईपुग्यो, आमाले एउटा म तिर तेसार्दै फेरी सोधिन्, हिजो बेलुकी के खायौ ? भोक लाग्यो होला जाउ उ त्यहाँबाट २ वटा पाउरोटी लिएर आउ भन्दै रू १० को नोट तेसारिन्, ‘पर्दैन आमा मसँग छ’, भन्दै पाउरोटी लिन लम्केँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सुखले मानिसलाई बैरी बनाउँछ वैरभाव जगाउँछ तर दुःखले एक अर्काको नजिक बनाउँछ, जोड्छ, त्यसैले होला कसैले ठूलै कुरा भने, दुःखीको घरमा मात्र तेरो बास हुने भए हे ईश्वर दया राखी अझ मलाई दुख दे ।’ हरेक अन्त्य एक नयाँ सुरूवात हो, मेरो लागि घरयासी जीवन बाबु, आमाको माया, दाजुभाइको साथ अन्त्य हुनुसँगै एक सहयोगी आमा फेला परिन् । चिया र पाउरोटीसँगै उनका कथा सुरू भए, सन्तान नभएका कारण श्रीमानले अर्को विहे गरेका र बिस्तारै हेला हुँदै अपमानित भएर बस्नु भन्दा एक्लै दुःखजिलो गरेर पेट पाल्छु भनेर धादिङबाट काठमाडौँ उक्लेकी उनको कथाले मेरा आँखा भरी आँशु टिलपिल गरायो । घाम छिप्पीनसकेकाले होला काँक्रो खानेको खासै माचो थिएन । हामीले थुप्रो बेर एक अर्काका दुःख साटासाट गर्यौ । आमाले मलाई आँफूसँग बस्न आग्रह गरिन् । के खोज्छस् कानो ? आँखो । भनेझैँ भो मलाई, मेरो सबैभन्दा ठूलो समस्या समाधान भो । बस्ने छतको व्यवस्थासँगै रोजी रोटीको प्रबन्ध गर्ने मेसो पनि देखेँ । यसरी अचानक हराएकी सन्तान भेटेझैँ गरी एक अन्जान आमाले शरण दिएपछि मेरा कथामा अनायास मोड आयो । गरिखान सक्ने आँट हुने हो भने काठमाडौँ आफैमा एक अवसर हो, मैले सो अवसर २–४ रात सडक पेटीमा नसुती पाएँ, अर्काको जुठोले छाक नटारी पाएँ । हरदिन जुठोपूरो खाएर पेटीकै बास वर्षौँ बस्दा पनि काठमाडौँमा आफ्नो निजी बास भनेर बस्न नपाउने हजारौ छन् । बिना योजना जन्मेका सन्तान भन्दा रहरले अपनाईएका अनाथहरूले माया पाउछन् । सायद मेरो जीवनमा पनि त्यो प्यार फेरी फर्केर आयो । दिनचर्यासँगै फेरी रात पर्न आट्यो, आमाले कांक्राको डोको पनि आँफै बोकीन् मैले बोक्छु भन्दा मानिनन् अनि उनी अघिअघि म पछिपछि बाटो लागेँ, अब केही सुरूवात भो त केही सधैँको लागि अन्त्य । हुर्केकी छोरी यसैले लग्यो भन्ने नखुलेपछि घरकाले सायद मरी भनेर माया मारे हुनन् । हुनत मैले पनि बिना खबर घर छोडेर हिडेँकी । खैर जे होस्, शीर लुकाउने छत दिएकोमा ती आमा अनि ईश्वर दुबैलाई धन्यवाद दिएँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
फराकिलो मन की नारीसँग साँघुरो कोठामासँगै बस्ने गरेपछी मैले धेरै कुराका बारेमा जान्न र सुन्न पाएँ । अब काँक्रोसँगै हामीले मकै, पानी, बदाम र खाजाले पार्कमा ठुलै ठाँउ ओगटेर बेच्न थाल्यौ । हरिया काँक्रा र मकैसँगै रसीला ओठ अनि भरिला छातीले हो की, बिस्तारै बिक्री बढ्न थाल्यो । २ जनामात्रको परिवार भएपनि हरेक चाडवाड र अवसर हामी दुई आमाछोरीलेसँगै रमाएर बितायौँ । आमाका अर्ती उपदेश र सल्लाह बमोजिम एकपटक जन्म दिने आमालाई फोन गर्ने निष्कर्षमा म पुगेँ । उनले जस्तै भएपनि आमाको मन हो आत्तिन्छ भनीन्, मलाई पनि हो झैँ लाग्यो, कसो कसो गाँउको पीसीओको फोन नं. पत्ता लगाई आमालाई भोलिपल्ट खुसुक्क बोलाइदिन आग्रह गरेँ । भोलिपल्ट भनेकै समयमा आमा आईन्, फोनमा बोलेको सुन्ने वित्तिकै रोईन्, मेरो पनि मन थामिएन दुवैको एकैछिन रूवाबासी चल्यो । केहीबेरपछि दुबै सम्हालिँदै वातचीत भो, सानोभाइलाई स्कुलमै चक्कर आउने लड्ने खालको नौलो विमारले छोएको रहेछ, २–३ पटक नजिकैको मेडिकलमा उपचार गर्दा पनि नभएपछि बाले भारतमा उपचारका लागि लगेका रहेछन् । उपचारकै शीलसीलामा एउटा भैसी पनि बेचेछन् विमार अझै बीस को १९ भाको छैन रे । मन सारै आत्तिएर आयो, उतिखेरै भाइ भेट्न जाँउ झैँ भयो । मन दरो पारेँ आमा रोलिन् भनेर आखाँबाट आँशुका धारा खसाले पनि आवाज रून्चे पारिनँ । माया भन्दापनि उपचारका लागि पैसाको जरूरी हुन्छ, जेनतेन केही जम्मा गर्न सकेँ भने छिट्टै पठाउँला भन्दै मनमनै योजना गरेँ । मेरा बारेमा केही चिन्ता नलिनु छिट्टै थोरै पैसा जम्मा पारेर घर आँउछु भाइ भेट्न भनेर आमालाई सम्झाउँदै फोनबाट बिदा भएँ । फोन राखेर एकान्तमा बसी निकै बेर रोएँ, मन हलुको होला भनेर तर उस्तै भो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
हरदिन मकैका घोगा र काँक्राका चीरासँग भाइको सीघ्र स्वास्थ्य लाभको कामना गरिरहेँ । भनिन्छ, समस्या बाजा बजाएर आउँदैन सायद मेरा जीन्दगीमा पनि एकपछि अर्को समस्याका उकाला पहाडहरू थाहै नपाई बाटाका अघि कैयन देखापर्ने क्रम जारी नै छ । संघर्षका कथा सबैका आ–आफ्नै हुन्छन् तर मलाई मेरा समस्या अलिक पीडाभरी लाग्छ । हुनतः आफ्नो सीङको भारी सबैका हुन्छन् । २–४ पैसा अलिक बेसी जोर्न सकिन्छ की भनि म बुढीआमालाई एउटा कुनामा छातामुनी बसाउँदै आँफू पार्कका कुना कुनासम्म मकै, पानी, बदाम र काँक्रा लाँदै बेच्दै गर्न लागेँ । रोजगार–बेरोजगार, साना–ठुला, धनी–गरीब सबै आफ्नो समय र अनुकुलता हेरेर पार्क बेला बेला छिरेकै हुन्थे । तर अक्सर अनुहारहरू हरदिन नयाँ नै देखिन्थे भने केही पुराना नै पनि हुन्थे । पैसा जोरजाम गर्न पाए भाइको उपचारमा केही सहयोग हुने थियो र भाइ पुनः पहिले जस्तै तन्दुरूस्त हुन्थ्यो भन्ने मात्रै छ मलाई ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
म बदाम र पानी बोकेर एकहुल युवाको जमातमा पुगेँ, मैले बदाम राखुकी भनी नसोद्दै त्यही समुह (झट्ट हेर्दा पहिलो पटक काठमाडौँ आए जस्ता २–३ युवक पनिसँगै थिए तर त्यो मसँग सवाल गर्ने र एकजना अर्को चाही काठमाडौँको हावाले राम्रै भेटेजस्तो थियो, पहीरन र हाउभाउ) को एकजनाले अलिक उत्ताउलो पारामा सोधीहाल्यो, ‘कतीमा दिन्छ्यौ ?’ मैले उसका प्रश्नको आशय बुझेरै पनि बदामको दाम भनेँ, ‘मानाको २० रूपियाँ दाजु ।’ ‘ए मानाले भरेर पो हो ! म त मुठीले नापेर हो की&amp;nbsp;&lt;span data-offset-key=&quot;3c7mc-0-0&quot; style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;भन्ठानेेको&lt;/span&gt;&amp;nbsp;त’ बाँकी सबै गलल हाँसे । आफ्ना छोरी बहिनीका लागि ज्यानको बाजी लगाइ दिने पुरूषहरू अर्काकी छोरीसँग कति सजिलै जीउको मुल्य सोध्छन् है ! अचम्म छ हाम्रो समाज, सडकको पेटीमा बसेर नाङ्गो पसल गर्नेहरूलाई चोर, बेमान देख्छन्, डालामा बदाम बेच्नेलाई चरित्रहीन देख्छन्, उसका कपडाको ब्रान्ड हेरेर उसका मानसिकता र बौद्धिकताको आँकलन गर्छन् । गरीबका आफ्नै बाध्यता छन्, अपमान सहेर पनि जीविका त चलाउनै पर्यो मन मनै सम्झेँ । त्यस्तैमा चिया बेच्ने अन्टीकी छोरी दगुर्दै आईन् । सोचेँ खुजुरा पैसा लिनका लागि होला । किनकि दिउँसो हामी अक्सर खाजा खाँदा र खुजुरा पैसाको लेनदेनका शिलशिलामा भेट्थ्यौ नत्र आ–आफ्नै सुर । बहिनीले आत्तिदैँ भनि ‘आमा पेट दुख्यो भनेर फत्र्याक फत्र्याक पर्नु भाको छ जाउँन दिदी । आमालाई अस्पताल लैजानु पर्ला जस्तो छ ।’ मेरो जीउ चिसो भो खुट्टा काम्न थाले, एक दुई ठाँउमा बदामको पैसा लिनै छोडेर म आमा भएतिर दगुरेँ, आमा पीडाले छट्पटाउँदै हुनुहुन्थ्यो । हत्तपत्त टेम्पोमा हालेर अस्पताल लगिहालेँ । त्यही बोलाउन गएकी बहिनीलाई काँक्राको पसारो मिलाएर छोपीदिनु भरे लिन आउँला भनि छाडेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अब दैनिकी झन् जटिल भो, दिनभरी रत्नपार्कको रमिता अनि राती हस्पिटलको बास, निकै ब्यस्त भनौँ वा अस्तब्यस्त, सारै गार्हो भो । यो जाबो काँक्रो र बदाम डालामा बोकेर हिड्नेलाई को ऋण पत्याओस , पत्याई हालेपनि तिर्नु कसरी, विना पैसा जिन्दगी उधारो छ, खाता जहिले पनि बन्द हुन सक्छ । अस्पताल सरकारी भए पनि दबाई उस्तै महँगो, चाइनाले जसरी गरीबका लागि सस्तो सामान बनायो त्यस्तै गरी गरीबकालागि भनेर सस्तो दबाई किन बनाएन ? हामी गरीब पनि बिमारी हुँदा धनीले जस्तै महँगो दबाई कसरी खानु । ईश्वरले पनि गरीबलाई बरू निरोगी र छोटो आयु दिउन् रोगी र लामो उमेर भन्दा । जिन्दगीमा पैसाको महत्व र जरूरत बल्ल नजिकबाट नियालेँ । डोकोमा बोकेर ल्याएका काँक्रा दिनभरीको घाम खाएर ५ रूपीयाँ चीरा बेच्दा महँगो भएन ? दुईवटा देउ भनेर चर्को डाँको गर्नेले औषधि पसल गर्दो रहेछ, मैले पनि, के सारो महँगो हो दाजु यो दबाई पैसा अलिक मिलाईदिननु न भन्दा, यो दबाई हो बैनी तिम्रा बारीको मकै काँक्रा होईन भनेर मुखभरीको जवाफ लायो । संसार यस्तै छ, अर्कैको मात्र सीत्तैमा खोज्छ मान्छे । लगभग महिना दिन जति हस्पिटलको बास भएपछि अस्पतालले डिस्चार्ज दियो । आमाको ज्यान त बच्यो तर पहिले झैँ डोको बोकेर ब्यापार गर्न सायद सक्नु हुन्न होला ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बिना आमाको रत्नपार्क सुन्ने सुन्ने लाग्न थाल्यो मलाई । पातको साँघुमा चलेको दैनिकीमा मेरो प्रेम, मेरो यौवन कता हरायो हरायो । हरेक स्कुले युवा, युवती देख्दा स्कुले जीवन याद आउँछ, हरेक कलेजका युनिफर्ममा सजिएका युवाहरूको जमातमा यतिका समय रत्नपार्कमा रमीता हुदाँ कहिल्यै देखिन निराजनलाई । कतै उ देश बाहिर गईसकेको पनि हुन सक्छ भन्ने मनमनै लाग्यो । आमाको औषधिमुलोमै जम्मा भएको रकम सबै सकियो, उता भाइको उपचार अझै जस्ताको तस्तै, बाले सँगै क्वाटरमा राखेर दबाई चलाउदैछन् रे भन्ने खबर गाँउको पिसीओ बाटै थाहा पाएँ । चार पैसा सङ्गाल्न सकिएन के मुख लिएर घर जानु त्यो पनि बिरामी आमा छोडेर । मलाई केही बढी नै पैसाको जरूरत पर्यो । काँक्रो र मकै बेचेर सिटामोलसम्म त पुग्दो रहेछ तर अस्पताल गएरै सुत्न अलिक बढी नै कमाउनु पर्दो रहेछ जसको अभाव अचेल हरपल खड्किन्छ । मैले रत्नपार्कको विकल्प खोज्न थालेँ, कहाँ काम गरौँ कसरी पैसा जोरजाम पार्नु भन्ने मात्र भो, त्यस्तैमा हाम्रै कोठा पारीकी दिदीलाई सम्झे, निकै हाईफाई जीवन शैली, सजिलो काम । मलाई पनि बारकी वेटर हुन मन लाग्यो र साँझ उनलाई भेट्ने निधो गरेँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
तिनै दिदीको सहारामा मैले ठमेलका बार देखेँ । करिब ३–४ वटा बार चालेपछि मलाई म्यानेजरको कुरा मन पर्यो अनि चौथोमै जोईन गर्ने सोच गरेँ । यसरी सपनाको नामबाट सुरु भयो मेरो बार लाईफ, अनि भन्न थाले मान्छेहरू, ‘सपना द बारवाली’ । एग्रीमेन्टकै दिन दिएका पैसाले मैले केही राम्रा कपडा किनेँ, वर्षौँपछि मेकअप गरेँ । ग्राहकका आँखामा खुसी देख्न आफ्ना ओठमा मुस्कान बोकेर मान्छे सामु होटलको मेन्यु लियर उभिन थालेँ । बिस्तारै सबै कुरा दैनिकी बन्दै गए । खुला रत्नपार्क मै पनि हेपिनु परेकै हो, यहाँ कसैले प्याच्च केही भनी हालेपनि नशाको झोँकमा मुख छाड्यो भनि चित्त बुझाउने बाटो छ । ५ रूपैयामा एक चिरो काँक्रा बेचेर भुलेकी म यहाँ त एक प्लेट काँक्रा टेबलसम्म ल्याईदिएकै पनि ५०० सम्म बक्सीस पाएकी छु । यहाँको माहोल हेर्दा लाग्छ पैसा कमाउन केही गार्हो छैन, तर पैसा नहुँदा केसम्म हुन्छ त्यो मलाई राम्रैसँग थाहा भइसकेको छ । जतिसक्दो धेरै पैसा जोरजाम गर्नु छ, उता भाइ त यता कर्म दिने आमा, दुबैलाई तन्दुरूस्त बनाउने मन छ । सडक कुरेर बसेकी मैले शहर कस्तो हुन्छ यहाँ आएपछि छर्लँग देखेँ । बर्दिधारी पुलिसदेखि ब्रिटीस लाउरेकी स्वास्नीसम्म सबै नशामा मातेको देखेकी छु । गरीबलाई चरीत्रहीन देख्ने समाजमै धनीमानी भनिएकाहरूको नाङ्गो चरीत्र पनि यिनै आँखाले देखे, यिनै कानले सुने । समयसँगै मैले पनि हैसियत फेरेँ, झट्ट हेर्दा हुने खाने जस्तै देखिने म पनि भएँ । अर्काको जुठो खाएर पेट पाल्नु भन्दा अरूका जुठा भाँडा माझेरै भएपनि आफ्नै चुलोमा आगो बाल्न पाउँदा मन अर्कै हुन्छ । भन्नेहरूले जेसुकै भनुन् मैले शरीर बेचेकी छैन, उसो त शरीरको मोल दिन्छु भन्ने पनि प्रसस्तै भेटिए बारका दिननहरूमा । चाडवाड हेरेर बारको रमझमका दीन १०–५ मिनेट नाची दिनु मात्र पर्छ महिना दिन खान पुग्ने कमाई हुन्छ । अर्कैका खुसीमा नाच्दै र हाँस्दै बर्सौ बितेको थाहै भएन । आज फेरी क्रिशमसको नाम पारेर बारमा ठुलै रमझम छ, टेबल हेरेर कहाँ कसलाई खटाउने भन्ने मेरै जिम्मामा छ अचेल । उसो त बार मेरै पौरखमा चलेको छ भन्दा पनि फरक पर्दैन । घर गाँउको खबर नपाएको पनि बर्सौ भो । मन उदास, उदास छ आज को कृशमस ईभ सकेर भरे घर तीरको पीसीओमा कल गर्नुछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आजको कृशमसको रौनक, अक्सर मान्छेहरू बार छिर्छन्, पैसा लुटाउन वा भनौ लुटेको कमाई उडाउन । पैसा हावामा उड्छन् आज, कतिका कम्मर र छातीमा कतिले पैसाका फूल सिउरिदिने हुन् जुवाडेहरूले यो त भरे कपडा टक्टक्याउँदा मात्र हिसाब हुन्छ । सबैलाई अह्राई सिकाइ आज केही भब्य पार्नु छ बार । म बेलैमा निस्के । म नपुग्दै बार झकिझकाउ सजिइसकेको थियो, जसका गोजी गरूङ्गो र ठूला नोटले भरिएको छ उसैको रोजाईका गीत बज्छन् अनि उसकै रोजाईका मान्छे नाच्छन्, पैसावालाको बढो कदर छ बारभित्र पनि । सबै चिटिक्क परेर तमतयार छन्, बारमा थुप्रै खाले युवतीहरू पनि छन्, बम्बैबाट फर्केकादेखि युरोपका पीआरधारीसम्मै । कोही बिक्न तयार छन् त कोही रोजेर किन्न आएका छन् । बुढाले घरबाट निकालेकादेखि बुढा घरबाहिर भएकासम्म सबै नाच्छन् आज । अहो ! युवतीहरूका पनि नौला सोख, मन परेका पुरूष ग्राहक देखे भने एकरातको मूल्य दिन्छु भन्नेहरू पनि आइदिन्छन बारमा, अनि एकरातको पुरूष किनेर जान्छन् सुरू सुरूमा म पनि बढो अचम्म मानी हेर्थे, अचेल त दैनिकी भइ सक्यो । बिस्तारै सबै टेबल भरिए, मैले गर्ल र ग्राहकका तालमेल अवलोकन गर्दै, अर्हाउँदै, सिकाउँदै बसे पुग्छ, अचेल पुरानी भइसकेँ, मेन्यु बोकेर टेबल धाईराख्नु पर्दैन, उस्तै जिद्दी ग्राहक परे मै गएर हजुर, तपाई भन्नु पर्छ निकै मपाई गर्ने पनि हुन्छन् । शिशाले बारेका मञ्चमा डिजे घन्कँदै छ, पालैपालो युवती फेरिदैँ नाच्दै गर्दैछन्, काउन्टरमा धेरै नै जम्मा भए भोलि सबैको हिस्सा लाग्छ म सबैलाई उसैगरी खटाउँदैछु ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यस्तैमा एउटी बहिनी अलिक झिँजो मानेको अनुहार लिएर गुनासो गर्न आइन् । ‘दिदी त्यो ७ नं. को टेबलमा बस्नेहरूले तिम्रो बारको खास मान्छे पठाईदेउ, तिमी अलिक सिकारू रैछौ हाम्रो भाषा नबुझ्ने’ भने । मैले बहिनीलाई उनीहरूको हाउभाउ सोधेँ, उसले जानेजति भनि । ‘एउटा नेपालको सरकारी इन्जिनियर हो रे ! अर्को लन्डन पढेर छुट्टीमा आको, बढो बेसरम् छन् दिदी, हात र मुख दुबै उसैगरी चलाउँछन् मनपरी’ उसले भनि । बर्सौ यस्तैहरूका भीडमा विताईसकेकी मलाई मान्छे हेरेर ब्यवहार गर्न आउछ, ‘म जान्छु तिमी त्यो टेबल हेर’ भनेर म ७ नम्बर टेवलतिर लागेँ । जम्मा २ जना युवक त्यो पनि एक कोल्टे परेर फोनमा कतै केके भन्दै थियो अनि अर्को देब्रे हातमा वियरको ग्लास अनि दाहिने हातमा चुरोटको धुँवा पत्ताउँदै नाच्दै गरेकी युवतीका शरीरभरी आँखा दौडाउदै थियो । उसको चरोटमा खरानीको कोइलो लामै भइसकेको थियो सायद सल्कायो तर तान्न बिर्सेको छ । म गाँजर र काँक्रोको फ्री सलादको चारो हालेर रक्सीको बिल बढाउने उद्देस्यले उसका अघि देखापरेँ । ‘मे आई ह्याभ द प्लेजर अफ सर्भींग यु सर ?’ मैले नम्र भएर सोधेँ, फोनमा बोल्दै गरेको मान्छे केही कोल्टो फर्केकाले अनुहार प्रस्ट देखिएन । त्यही नाच हेर्न मग्न भएकाले भन्यो ‘तिमी पनि लिने भए एक एक प्याग मगाउ तिनै जनालाई ।’ सायद उसैले सपना भन्ने मै हो भनेर बुझ्यो की सजिलै यसो भन्यो । बारको बिल बढाउन कहिले कसो ग्राहक हेरेर एक, दुई प्याक खाईपनि दिनु पर्छ । म फर्केर फुल बोतल नै लियर आएँ, सकेको खानुस् बचेको यही राखिदिनुस्, हीसाब हेरेर गरौँला भनेर लग्यो भने बोतल रित्तिन्छ । अक्सर बारमा ब्यापार यसै गरी हुन्छ, मैले तीन प्यालामा रक्सी भरेँ आफ्नोमा चाहिँ थोरैमात्र । सगैँ ग्लास उचालेर ठोकी दिनु मात्र पर्छ एक अडर अझ बढ्छ । म सकभर उनीहरूलाई मात्र खुवाउने सुरमा छु ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्याला भरिएपछि उसले साथीलाई कोट्यायो अनि मलाई पनि खान इशारा गर्यो तिनै वटा प्याला उठे ठोकीए, मैले पनि ‘मेरी क्रिशमस भनिदिएँ अनि खाएझैँ गरेँ । अब खालान् नी भनेर ‘ह्याभ प्लेजर सर’ भनेर हिड्न मात्र के आँटेकी थिएँ उसले मेरा नाडी समाएर तान्दै भन्यो ‘बिना तिमी कसरी प्लेजर हुन्छ बेबे, ह्याभ सीट अन माई ल्याप ।’ म हुत्तिएर अर्को फोनमा बोल्दै गरेको युवकका छातीमा अडिन पुगेँ, म ‘सरी’ भन्दै छल्किएको वियर परेको उसको कोट पुछ्न मात्र के आटेकी थिएँ उसले पुल्लुक्क मेरा अनुहारमा हेर्यो अनि मेरै खास नामबाट पुकार्यो, ‘शकुन तिमी’ भन्दै । १२ वर्ष अगाडि मकैबारीमा बस्दा जसै गरी, म एक्कासी चिसी भएँ, उ मेरै हराएको निराजन थियो, यतिका वर्ष बेलायत तिर पढेर नेपाल फर्केको रे ! उ हेरेको हेरै भो, म निद्रामा छु झैँ लाग्यो । मलाई एकछिन पनि त्यहाँ बस्न मन लागेन । म हतार हतार फर्केर अघि कि बहिनीलाई नै, ‘त्यो टेबल हेर ल, मेरो टाउको बेस्करी दुख्यो, म निस्के आजलाई, म्यानेजरलाई भनि दिनु, म पछि फोन गर्छु’ भनि निस्केँ । एक्कासी १२ वर्ष अघिको इतिहास दोहोरियो अतित बल्झियो, म बेडमा घोप्टे परेर निकै बेर रोएँ, १२ वर्ष अगाडि घर छोडेको रातमा जस्तै, अब शायद फेरी त्यो बारमा फर्कन्छु वा फर्कन्न कुनै निधो छैन । जिन्दगी फेरी अर्थहिन भो निरस भो अत्तित बल्झ्यो निराजन बल्झ्यो, जिन्दगीले भोलि कहाँ र कोसँग भेट गराउने हो डर मात्र लागेर आयो । रातको २ बज्न आँटी सक्यो आँखामा निन्द्रा छैन, म झ्यालबाट काठमाडौँ नियाली रहेछु, हजार कोल्टे फेर्छु तर यो जस्ताइ निदाउन सक्दिन । अनि मन मनै भन्दैछु काठमाडौँ तिमी यत्तिकै निदाइराख्नु ल, भोलि उज्यालो नहोस् ताकि जिन्दगीले फेरी अर्को भेट निराजनसँग नगराओस्, अतित नबल्झाओस्, (अनि मन मनै भनेँ ‘मेरी&amp;nbsp; क्रिशमस माइ डियर निराजन’)&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
हरेक शब्द, शब्दमा आँखा डुलाउँदै म खाली पानामा पुगेर रोकीएँ । अब डायरीको पछाडिको बोक्रो भेटाउन मात्रै ३(४ पाना हुँदो हो, तर कोरा थियो । क्रमशः तिनै रित्ता पानाहरू पनि छोचोल्दै म कभरमा ठोक्किएर मात्रै रोकिएँ, दोस्रो मैनबत्ती पनि आफ्नो कम्मर भन्दा तलै पुगेर बल्दै रहेछ । साथी, करीब २ घन्टा अगाडि नै सुतेजसो गरेपनि अझै सिरक भीत्रबाट मोबाईलको उज्यालो धमिलो देखीन्थ्यो सायद जिउँदै थियो होला । उसकी प्रेमीकासँग बिदा मागेर शुभरात्री भन्न नपाउँदै उसको मोबाईलको पैसोले शुभरात्री भनेको हुनुपर्छ । उ अधुरो मन लिएर कोल्टो फेर्दैछ । उता उसकी प्रेमीका ब्यालेन्स हुनेहरूका दिनचर्या सुन्दै होली मेरो अनुमान । अहो ! प्रेमी, हुनेलाई पनि तड्पाएकै छ अनि, नहुनेका त झन् के कुरा तड्पिएरै दिन रात कटाउनु पर्ने । आगोको उज्यालोमा पुतली हुम्मिए झैँ, झुम्राको आगोलाई रातो देखेर समाउन खोज्ने बच्चा झैँ मानिस जिद्दी भएर सधैँ प्रेममा रूमलिन्छ, कल्पिन्छ, तड्पिन्छ, खैर, कति सफल पनि भएका छन् । तर मेरा आँखा अगाडिको प्रेमले निन्द्रा खोसेको छ । उ अझै निन्द्रामा झैँ गरी बढो विस्तारै कोल्टो फेर्दैछ । उ आफू अनिँदै भएको देखाउन चाहन्न, म बुझ्छु प्रेम गर्नेहरूका पिडा । मैले मैनबत्ती फुकेर निभाएँ । अब सुत्नु पर्छ । भित्तातीर कोल्टो फेर्दै सोचेँ, कतै बारवालीले आज मलाई पनि रूम पार्टनर जस्तै कोल्टे फेरिरहनु पर्ने पार्ने त होईन ? हैन, म सुत्छु, अब निन्द्रा देवीको काखमा पल्टन्छु, म घम्लुङ्ग सिरकले मुख ढाक्छु । तैपनि बारवालीको अनुहार सिरक भरी सिनेमा हलको पर्दामा झैँ देख्छु, उसका हरेक क्रियाकलाप चलचित्र झैँ फटाफट सर्दैछन्… ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;**समाप्त**&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/7753950892839570173/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_24.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/7753950892839570173'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/7753950892839570173'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_24.html' title='बारवालीको डायरी'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-8841668146499512319</id><published>2018-06-08T06:38:00.002-07:00</published><updated>2018-06-08T06:39:15.728-07:00</updated><title type='text'>दुई घुम्ती</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;h2 style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; clear: both; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-weight: normal; line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 20px; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;दुई घुम्ती&lt;/strong&gt;&lt;strong style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;| नेपाली उपन्यास | सञ्जीवनी शर्मा&lt;/strong&gt;&lt;/h2&gt;
&lt;hr style=&quot;background-color: #e7e7e7; border: 0px; clear: both; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; height: 1px; margin-bottom: 24px;&quot; /&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘ति निष्ठुरी हेमन्त अंकल नआएर के भो त अन्टी ? म पालिहाल्छु नि तपाईंलाई । किन फिक्री मान्नुहुन्छ हजुर ? तपाईं त मेरो सर्वथोक हो । आवश्यक पर्‍यो भने तपाईंलाई मात्र होइन महिमालाई पनि सबै सुरक्षा दिनेछु ।’ कपिलले १२ वर्ष हुँदा दिएको मर्द वचन झलभली सम्झन्छे, लुनी । नभन्दै उही कपिलसँगै लुनीकी छोरी महिमाको शुभविवाह सम्पन्न भयो । लुनीले बिहेमा आएका आफन्ती र जन्तीको सामु रहस्य खोलेकी थिई । ‘कपिलले सानैमा गरेको वाचा पूरा गरेकामा अब म ढुक्क छु । आज मेरो सपना साकार भएको छ । मेरो तपस्या पूरा भएको छ । मैले हुर्काएका, बढाएका, पढाएका र मैले संस्कार दिएका मेरा सन्तान भावी जीवनको शुरु गर्दैछन् । यहाँभन्दा खुशी म कहिले हुन सक्छु र !’&lt;span id=&quot;more-49489&quot; style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सानैमा छाडेर उसको लागि राम्रो पठनपाठन र परिवारको भविष्यको लागि एक वर्षको उमेरमै उसकी आमा इजरायल गएपछि कपिल मातृ विछोडमा परेको थियो । गएको दुई तीन महिनासम्म आमाले फोन गर्थिन् । तर पछि उनको अत्तोपत्तो भएन । न त फोन न अन्य सञ्जाल मार्फत बेलाबेलामा सम्पर्क । कतै कसैको फन्दामा परेर हो कि वा अरु कसैसँग सुईंकुच्चा ठोकेर हो ओजस्वी सबै माध्यमबाट छुट्टिएकी थिई । ओजस्वीले छाडेर गएको झोकमा नरेन्द्रले अर्की भित्र्याउलान् कि भनी ठान्नेहरू कम थिएनन् । तर उनले अर्की ल्याउने आँट गरेनन् । श्रीमती फर्केर आउँछे कि भन्ने आशमा उनले ओजस्वीलाई सौता हाल्न चाहेनन् । छोराले आमा सम्झेर न्यास्रो मान्छ कि भनेर नरेन्द्रले उसलाई महिनाको एकपटक सालीकहाँ पुर्‍याउँथे त कहिले साली पनि कपिलको मायाले आइदिन्थी । तर सधैं त्यस्तो सम्बन्ध कहाँ कायम रहन्थ्यो र ! छोराको न्यास्रो मार्ने भन्दै आफ्नो प्यास मेटाउने नरेन्द्रको चाला हो भन्दै मेलिनाको भिनाजुसँग अबैध सम्बन्ध भएको शंका गर्नेहरू पनि कम थिएनन् । तर छोराको कसम खाएर नरेन्द्र आफू बारबार कति नै चोखिन सक्थे र ? समाजको अघि के गर्न सक्थे उनी ? दुई वर्ष अघि मात्रै बिहे भएकी आफ्नी प्यारी सालीको घरजम बिग्रन्छ कि भन्ने पिरले उनले छोरालाई सानीमा कहाँ लगी आमाको झल्को मेटाउने क्रम घटाउँदै गए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
तर पनि कपिललाई आमाको मायाको चाहना बढ्दै थियो । उसको जिद्दीसँग केही जोड नचल्ने भएकाले नरेन्द्रलाई कसरी कपिललाई खुशी बनाउने भन्ने हरदम चिन्ता लागिरहन्थ्यो । कपिललाई आमाको ज्यादा चाहना भएपछि नरेन्द्रले उसलाई आफ्नी आमा भएको गाउँको घर लगेर दुई चार दिन राख्थ्यो । हजुर बुबा र हजुर आमाको मायामा फुरुक्कै हुन्थ्यो कपिल । गाउँको घर गई हजुर बुबा, हजुर आमा र फुपुहरू भेटेपछि उसले केही न्यास्रो कम मानेको जस्तो भएको थियो । उ गाउँमा हजुर आमासँग एक्लै बस्न सक्ने अवस्थामा पनि थिएन । घर बुबा टिबीको नियमित औषधि सेवन गर्ने र आमाले बुबालाई एक्लै छाड्न नसक्ने अवस्था भएकाले पनि नरेन्द्रले कपिललाई गाउँको घर बुबा आमाको जिम्मामा छाड्न सक्ने अवस्था थिएन । उता दुबै बहिनीहरू अपाङ्ग हुँदा कपिलको स्याहार सुसार गर्न उनीहरूलाई बजारको डेरामा ल्याउन सकेन । चाडवाडको बेला र अक्कल झुक्कल अरु बेला पनि गाउँको घर गएर फर्केपछि त्यसको केही दिन न्यास्रो मेटिएर हो वा सबैको मायाले हो कपिल आमा भेट्न जाने जिद्दी गर्न छाड्दै थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
कपिल ३ वर्षको भएपछि नरेन्द्रले उसलाई नजिकको विद्यालयमा भर्ना गरिदिएका थिए । सहरमा बालबालिकाको अपहरण हुने र बाटोमा दुर्घटना हुनसक्ने भन्ने कारण देखाउँदै आफ्ना बच्चा विद्यालयमा छोड्न र घर ल्याउन अभिभावक स्वयं विद्यालयमा जानुपर्ने बाध्यकारी नियम बनाएको थियो विद्यालयले । त्यसकारण आफ्ना बालबच्चा विद्यालय पुर्‍याउन र लिन जान टोलका सबै अभिभावक सँगसँगै पैदल आउजाउ सामान्य जस्तै थियो । त्यसरी आउँदा जाँदा एक आपसमा मिल्ने बच्चाका बाबुआमाले एक अर्काको अनुपस्थितिमा विद्यालयबाट बच्चा बुझेर घर ल्याइदिने क्रम शुरु भएको थियो । नियमित रूपमा आफ्नो बच्चा लिन जाने अवस्था नहुँदा छिमेकी वा मन मिल्ने साथीलाई आफ्नो बच्चा ल्याइदिन आग्रह गर्नुपर्ने केही बाध्यात्मक अवस्था आइपर्दा विद्यालयलाई लिखित सूचना दिनुपर्ने हुन्थ्यो । अनि विद्यालयले सम्बन्धित बाबुआमा वा अभिभावकको पत्रसहित बच्चा बुझेको हस्ताक्षर गराई बच्चा पठाइदिने व्यवस्था गर्न थालेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
कपिललाई विद्यालय ल्याउ लैजाउ गर्दा नरेन्द्रको लुनीसँग हिमचिम बढ्दै गयो । उनी पनि महिमालाई विद्यालय ल्याउ लैजाउमा नरेन्द्रसँग नजिकिंदै थिइन । एउटै कक्षा र समुहमा भर्ना भएका महिमा र कपिल अत्यन्त मिल्ने बालसखा थिए । डेरा एकैतिर भएकाले मात्र होइन आनीबानी उस्तै भएका उनीहरू एक अर्कासँग छुट्टिन चाहन्नथे । लुनी वा नरेन्द्र जो लिन गएपनि कपिल र महिमा अत्यन्त खुशी भई घर फर्कन राजी देखिन्थे । छोरा छोरीकै मित्रता देखेर लुनीले घरीघरी नरेन्द्रलाई भन्ने गर्थिन्, ‘दाइ, यिनीहरूले हाम्रा सारा दुःख बिर्साइदिन्छन् हगि !’ ‘हो त नि, यी त साँच्चिकै हाम्रा दुःखका साथी बनेर आएका छन्,’ नरेन्द्रले हाँ मा हँ मिलाउँथे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक वर्षकी छोरी काखमा हुँदा हुँदै पति विदेशीएपछि एउटी तीन वर्षकी छोरी लिएर सहरमा भाडामा बसेकी लुनी पनि आफ्नो पतिको प्रतिक्षामा थिइन । परन्तु न त उनको फोन न फेसबुक कतैबाट सम्पर्क हुन पाएको थिएन । दुई वर्ष भइसक्यो छोरीले बाउ देख्न खोज्छे तर उनको अत्तोपत्तो केही छैन । यता माइत आमा बितेपछि बाबुले कान्छी आमा बिहे गरेका थिए । माइत दाजुभाइ थिएनन् न त दिदी बहिनी नै । आफ्नो उमेरकी कान्छी आमा काँचो तिजु जस्ती टर्री थिइन । त्यसैले माइत गएर मनको बह पोख्ने उनको कोही थिएनन् । बाबुले माया गर्न त गर्थे तर कान्छी आमाको अगाडि उनको केही लाग्दैनथ्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दुबैका उस्तै पिडा भएका हुँदा पनि नरेन्द्र र लुनीको संगत मिलेको थियो । यद्यपि मलेशिया, कोरिया, साउदी, कतार, बहराइन जस्ता देशमा आफ्नो श्रीमान भएका महिला टोलमा थिए, उनीहरू कहिले मेसेन्जरमा भिडियो मार्फत गफिएका हुन्थे त कहिले फेसबुकका फोटा अपलोड गर्ने अनि तिनैमा टिप्पणी गर्दै रमाएका हुन्थे । कहिले भाइबर त स्काइपीमा व्यस्त महिला देख्दा लुनी उदास देखिन्थी । त्यस्ता महिलासँग लुनीको संगत सुहाउँदो थिएन । अनि काखको बच्चा छोडेर श्रीमतीलाई विदेश पठाउने पति टोलमा शून्यकै संख्यामा थिए भन्दा अतिशयोक्ति हुने छैन । देब्रे खुट्टा खोच्याएर हिंड्ने अनि आँखा पनि कम देख्ने नरेन्द्र पेशाले वकिल भए पनि त्यति राम्रो कमाइ नभएकै कारण पत्नीलाई विदेश पठाएर यहाँ बच्चा स्याहारेर बसेका थिए । कहिले काँही पत्रपत्रिकामा लेखेर आउने आम्दानी, केही देवानी मुद्दाहरूको बहसमा सहभागी भएवापत साथीहरूले छुट्याउने भागले मात्र नपुगेपछि श्रीमतीले इजरायल जाने स्वर्ण अवसर आएको भन्दै जाने चाहना राख्दा उनले के नै भन्न सकेका हुन् र ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लगभग एकै समयमा रहेछ कपिलकी आमा ओजस्वी र महिमाका बाबु हेमन्त विदेशिएको । किन उनीहरूको चिठी चपेटा, भाइबर, स्काइप, मेसेन्जर, फेसबुक, इमेल, फोन केही पनि आउन सकेन ? उता ‘मामु खोइ ?’ भन्ने कपिल र ‘बाबा खोेइ ?’ भन्ने महिमाको उत्तर दिन नरेन्द्र र लुनीलाई पटकै पिच्छे के कति बहाना बनाउनु पर्ने होला ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक दिन महिमाले लुनीलाई भनी, ‘मामु, मामु ! कपिलको मामु छैन । तपाईं उसको मामु भइदिए हुन्न ? बिचरालाई मामु भन्न कति रहर लाग्छ ?’ मैले त उसलाई भनिदिएकी छु, ‘अब देखि मेरो मामु तिम्रो पनि मामु ।’ कपिलले पनि आफ्नो बाबु नरेन्द्रलाई भन्यो, ‘बाबा, बाबा ! त्यो महिमाको बाबा छैन । तपाईंलाई उसले ‘बाबा’ भनेर बोलाए ‘हजुर छोरी’ भन्नुहोस् है ।’ ‘मामु’ वा ‘बाबा’ को साटो उनीहरूले ‘अन्टी’ वा ‘अंकल’ भन्न लगाउन सक्थे तर दुबैले त्यसो गरेनन् । आखिर सल्लाह पनि गरेका होइनन् उनीहरूले । लुनीले छोरी महिमा र नरेन्द्रले छोरा कपिलको बालमनोविज्ञानमा असर नपरोस् भनेर पनि सम्बन्धको आयामलाई नयाँ रूपमा स्वीकार गरेका हुनुपर्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
शुरुमा त छोराछोरीको अनौठो तर आकस्मिक बालसुलभ आग्रह सुनेर दुबै फसादमा परेका थिए । बच्चाहरूले अर्को बरौनी गर्न त लागेनन् भनेर दुबै अचम्म मान्दै थिए । नरेन्द्र र लुनीले आफूहरू बीचको सम्बन्ध जे भए पनि छोरा छोरीको आग्रहलाई इन्कार पो कसरी गर्न सक्थे उनीहरू ! त्यसैले उनीहरू एक अर्काका बाबु आमा भनिन तयार भए । बाध्यताले स्वीकारे पनि अन्तर्मन देखि चाहे पनि अब उनीहरू अब एक अर्काको परिपुरक बन्दैथिए । अब देखि कपिलले आमा पाएको थियो र महिमाले बाबु । दुबै अत्यन्त खुशी थिए । कपिल आजभोली लुनीको घर बस्न थालेको थियो । उ लुनीसँगै सुत्न थालेको थियो । तर महिमा अलि दुःखी थिई किनकी उ बाबाको काखमा सुत्न पाएकी थिइन । उसले नरेन्द्रलाई टिठलाग्दो पाराले भनेकी थिई, ‘हजुर मेरो बाबा भए त मलाई काखमा राखेर सुत्नु हुने थियो । हाम्रै घर बस्नु हुने थियो । हजुर मेरो बाबा रहेनछ ।’ महिमाको यस्तो मनैछुने कुरा सुनेर नरेन्द्रको मनमा एक प्रकारको गम्भीर भावना पैदा भयो । उसले लुनीसँग लामै कुरा गर्‍यो । लुनीले पनि मनमा त्यस्तै विचार गरेकी रहिछ तर त्यस सम्बन्धमा नरेन्द्र सँग कुरा गर्ने मौका मिलेको रहेनछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘के रे ? छोराछोरीको खुशीको लागि लिभिङ टुगेदर !’ एकछिन आनाकानी गरेर लुनीले भनी, ‘ठिकै छ त नि ! तपाईं त्यसै भन्नुहुन्छ भने मैले पनि के भन्नसक्छु र खोइ !’ नरेन्द्रको प्रस्तावलाई लुनीले पनि नाइनास्ती गर्न सकिन । आखिर उसैले नरेन्द्रसँग त्यसरी बस्न चाहेकी थिई । नरेन्द्रको शारीरिक विषम अवस्थाको उसलाई कुनै पर्वाह थिएन । आखिर शारीरिक चाहना भन्दा पनि छोरीको भविष्यलाई प्रमुखता दिएकी लुनीलाई ‘के खोज्छस् काना, आँखो’ जस्तो भएको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लिभिङ टुगेदरमा बस्ने सहमति भएपछि नरेन्द्र र लुनीले आफूहरू पहिले बस्ने गरेका दुबै डेरा मध्ये एउटा डेरामा बस्ने निर्णय गरे । एउटा स्थानीय शिक्षकको घरको दोस्रो तल्लामा रहेको जस्ताको छानो भएको कोठामा बस्दै आएको नरेन्द्रले घरवेटीलाई अर्को कोठा खाली गर्न अनुरोध गर्‍यो । सँगै बस्ने निर्णय भएको एक हप्ताभित्र नरेन्द्रले लुनीका आमा छोरीलाई बुधबारको दिन पारी भित्र्यायो । लुनी मात्र होइन कपिल, महिमा मात्र होइन नरेन्द्र सबै जना खुशी भए । छोरा छोरी दुबैले बाबु आमालाई धेरै धन्यवाद दिए । अब उनीहरू बेग्ला बेग्लै घरबाट विद्यालय आउने जाने गर्नु नपर्ने भो । खाना पनि लुनीले बनाउने भइन । नरेन्द्रका पनि सुसे घरधन्दामा भुल्ने दिन गएका थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एउटा उदार शिक्षकको घरको पहिलो तल्लाको एक जोडा कोठामा बसेर शुरु गरेको लिभिङ टुगेदरले कालान्तरमा कपिल र महिमा अर्को पुस्ताको लागि श्रीमान र श्रीमती बनेर आफ्नो वंश धान्नेछन् भनेर नरेन्द्र र लुनीले सायदै सोचेका थिए होलान् !&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लुनीका आमा छोरी थपिएपछि जेनतेन दुई जनाको लागि गुजारा गरिराखेको नरेन्द्रको अब दैनिक खर्च बढेको थियो । उसको आर्थिक दायित्व बढेको थियो । उता घरमा बिरामी बाबु, अपाङ्ग बहिनीहरू प्रतिको कर्तव्य र सामाजिक उत्तरदायित्व बहन गर्नुपर्ने त छँदै थियो । छोरा छोरीको मुहारमा खुशी राख्न बाबु आमाको कर्तव्य थपिएको थियो । आइतबार बिहान छोराछोरी विद्यालय पुर्‍याएर डेरा फिरेपछि भाँडा चुलो गर्दै गरेकी लुनीसँग नरेन्द्रले भने, ‘हाम्रो आर्थिक अवस्था अत्यन्त कमजोर छ । यसरी त सहरमा टिक्न सकिन्न, लुनी । के गर्ने हो भन्ने बारे बेलैमा सोचेर अघि नबढ्ने हो भने पछुताउनु सिवाय केही हुने छैन ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लुनीले भनी, ‘तपाईंका साथीहरूले ल फर्म खोलेका छन् । त्यहाँ गएर साथ माग्नुस् न । कसरी नदेलान् ? आखिर तपाईंको जनसम्पर्क राम्रै छ । पत्रपत्रिकामा पनि लेख्नुहुन्छ । धेरैजनाले तपाईंलाई चिन्छन् र प्रशंसक पनि धेरै नै छन् । अझ महिला सम्बन्धी मुद्दा त तपाईंले जति बलियो गरी अरु कसैले उठाएको पाउँदिन । जानुस् महिला अधिकार र सार्वजनिक सरोकारका मुद्दामा हात हाल्नुस् । कसरी कमाइ नहोला ?’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘अहिले जस्ता तस्ता वकिलको त पेशा संकटमा छ । राजनीतिक पार्टीको आडमा मुद्दा लिने र न्यायाधीशलाई ठूलो बिटो भेटी चढाएर मुद्दा जित्ने क्रम व्याप्त छ । पार्टीका न्यायाधीश र वकिल भएको बेला हामी जस्ता सर्वसाधारणको के मूल्य हुन्छ ? मुद्दा नै आइपुग्दैनन् हामीछेउ । कुनै पार्टीका पिछलग्गु नभएका हामी जस्ता बबुराले कहाँ पाउने मुद्दा ? मुद्दै नपाएपछि कसरी कालोकोटको इज्जत धान्ने ? बिना मुद्दा अदालत वरिपरि गरिरहन पनि लाजमर्दो हुन्छ । पहिले द्वन्द्वका कारण पेशा चौपटमा पर्‍यो त अहिले यो गणतन्त्र आएपछि त झन यो पेशा धरापमा परिरहेको छ । पेशागत व्यवसायिकताका रूपमा गरिखाऔं भन्ने वातावरण निर्माण हुन सकिरहेको छैन । बरु मेरो साथी प्रवेशले म्यारिज ब्यूरो खोलेको छ । काम गर्न मन लागे यता आउनु नि भनेको थियो । त्यतै जानुपर्ला । आजभोली कोरिया, चिन र अन्य विदेशी मुलुकमा बिहे गरेर जाने केटीहरूको संख्या बढ्दो छ भनेर अस्ति भर्खर अखबारमा आएको थियो । त्यसरी बिहे गर्न चाहनेको व्यवस्था गर्ने व्यवसाय कसरी नचल्ला त ?’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘नरेन्द्र, के छ खबर ? आउ बस । घर र गुजारा कस्तो चल्दै छ ? श्रीमतीको केही अत्तोपत्तो फेला पर्‍यो ?’ बाहिर सडक छेउ बसेर पुसको घाम ताप्दै गरेको प्रवेशले एउटा कुर्चीतिर संकेत गर्दै भन्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘के भनुँ र खोइ, प्रवेश ? खबर त मेसेन्जरबाट दिएकै थिएँ । तिम्रै सुझावले लुनीसँग लिभिङ टुगेदरमा छु । छोराको लागि पनि एउटी महिला नभई नहुने । उ साह्रै खुशी छ । लुनीका आमाछोरी पाएपछि मेरो खोजी गर्दैन । मलाई पनि धेरै बोझ कम भएको छ । आखिर ओजस्वी सम्पर्कमै छैन । बरु कसरी उसको खोजी गर्ने होला ? यसरी बेपत्तै त हुनुपर्ने होइन । कहाँ गई होली ? कुनै दुष्ट र दुर्जनले लगेर गुपचुप राखेको होला । मलाई त शंका लागेको छ,’ नरेन्द्रले मलिन स्वरमा भन्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘पिर नमान, नरेन्द्र । तिम्री ओजस्वी मात्र होइनन् यहाँ धेरै महिला बेपत्ता छन् । ति धेरै नेपाली चेलीबेटीको उद्दार गर्ने उद्देश्य राखेर धेरै संस्था खोलिएका छन् । हामी उनीहरूसँग अवश्य पनि सहकार्य गर्न सक्छौं । बरु तिमी पनि हामीसँग मिलेर काम गर । अवश्य पनि एक दिन ओजस्वीलाई फेला पार्न सकिनेछ । उनी फर्केर नेपाल आउनेछिन् ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
सँगै पढेको र मन मिल्ने साथी प्रवेशले त्यति भनेर आग्रह गरेपछि नरेन्द्र कसरी उसलाई पिठ्यँ फर्काएर हिंड्न सक्थ्यो र ? आखिर उसलाई पनि भिरिने ठाउँ चाहिएको थियो । उसले आमाले भनेको सम्झियो, ‘काम सानो ठूलो हुँदैन । राम्रो अड्डा चिनेर छिर्नु । एक दिन अवश्य सफलता हात पर्छ ।’ उसको निर्णय सुनेर साथीले उसलाई त्यसको सम्पूर्ण जिम्मेवारी सुम्पिंदै भन्यो, ‘नरेन्द्र, तिम्रो भविष्य यस ब्यूरोको सफलतामा भर पर्दछ । कसरी यसलाई फलाउने फुलाउने हो, राम्ररी सोचेर गर्नु है ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘अवश्य ! मलाई तिमीले दिएको जिम्मेवारी पूरा गर्नेछु र तिम्रो विश्वासलाई कहिल्यै डगमगाउन दिने छैन ।’ नरेन्द्रको यो प्रतिवद्धता सुनेपछि प्रवेश विश्वस्त भयो । ब्यूरोकै महिला कर्मचारीले बनाएको रातो चिया पिएर दुबै आफ्नो गुँडतिर लागे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लुनीको नरेन्द्रसँगको लिभिङ टुगेदर राम्रै चल्दै थियो । बच्चाहरू पनि राम्ररी पढ्दै थिए । दुबै जना कक्षाका उत्कृष्ट छात्र छात्राको रूपमा सुपरिचित हुँदै गइरहेका थिए । अतिरिक्त क्रियाकलाप, खेलकूद र विद्यालयमा हुने अन्य कार्यक्रममा कपिल र महिमा कहिल्यै छुट्दैनथे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक रात लुनी राम्ररी सुत्न सकिरहेकी थिइनन् । उनलाई आफ्नो विदेशिएको पति हेमन्तको याद आएछ होला सायद । उ सोच्दै थिइ होली, ‘कुन दुष्टको फन्दामा परेर कुन बिरानो मुलुकमा हराइरहेको होला ? कति हण्डर खाइरहेको होला ? यति साह्रो निर्मोही त हुनै नपर्ने । कसरी यस्तो हुन पुग्नुभयो होला ? उसले मनमनै कल्पना गरिरहेकी थिई । कतै अर्के केटीसँग लागेर मलाई त भुल्नु भएन ? जो सँग लागेर जति गल्ती गरेपनि यहाँ आइदिए कस्तो हुन्थ्यो होला ?’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
कपिलले लुनी नसुतेको देखेर सोध्यो, ‘के भयो मामु ? हजुर अझै पनि सुत्नु भएकै छैन । हेर्नुस् त भित्ताको घडीमा १२ बज्न थालिसकेको छ । यसबेला सम्म पनि हजुरलाई निद्रा लागेन ? त्यसो भए म एउटा कथा भन्छु । अनि तपाईं सुत्नुपर्छ । हुन्छ ?’ लुनीले विगतका रातहरू सम्झी जहिले उसले कपिल नसुत्दा उसले कम्तीमा दुई वटा कथा भन्ने गर्थी र उसलाई बल्ल निद्रादेवीको काखमा सुम्पन्थी । आज उही कपिल लुनीलाई कथा भनेर सुत्न आग्रह गर्दै थियो । कसरी नकार्न सक्थी कपिलको आग्रहलाई लुनी जबकि त्यति नम्र र मिठो अनुरोध गर्दै थियो उसले । निद्रादेवीलाई तत्काल बोलाउने औषधि नै दिन्छु कि जस्तो गरेको थियो कपिलले ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
संयोग पनि त्यस्तै जुर्‍यो जब कपिलले श्रवण कुमारको कथा भन्दै थियो, लुनी निदाई । उसलाई त्यस्तै छोराको खाँचो थियो र त्यो खाँचो कपिलले पूरा गर्नेमा उ विश्वस्त थिई । कपिल पनि लुनीको अत्यन्त ख्याल गथ्र्यो । घरीघरी उसले मनमनै सोच्थी ‘मैले नपाएर के भो र ? मेरो साह्रै ख्याल गर्छ । मेरी छोरीसँग पनि साह्रै मिल्छ । अझसम्म यिनीहरू चर्को स्वर गरेर झगडा गरेको थाहा पाएकी छैन । कदाचित महिमा र कपिलको जोडी बनेछ भने पनि यसलाई स्वीकार गर्नुपर्छ । आखिर यिनीहरूलाई छुटाउने दुष्प्रयास भयो भने मेरो त्याग र तपस्या सबै खेर जानेछ । यस्तो सुन्दर जोडी यो धरतीमै हुनेछैन कुनैबेला ! स्वर्गबाटै पठाइएको यस्तो अनुपम जोडीको लगनगाँठो कस्ने दिन आएमा नरेन्द्रले पनि यसको बिरोध कसरी गर्लान् त ? अवश्य पनि नगर्लान् । उनी पनि बच्चाहरूको खुशीमै आफ्नो खुशी देख्छन् । उनले त्यो नदेखेको भए यो सहरमा म कसरी टिक्थेँ होला ? नरेन्द्रले मलाई साथ नदिएका भए मैले कति भयानक दिनहरू कटाउँदै आफ्नो र छोरीको ज्यान पाल्नु पथ्र्यो होला ! त्यस्तै मैले ति शारीरिक अपाङ्ग नरेन्द्रलाई साथ नदिएको भए कपिलको हाल के हुन्थ्यो ? उनी कसरी मातृस्नेह सहित त्यो सानो बालकको पालनपोषण गर्थे होलान् ? हाम्रो सम्बन्ध पनि ढुंगाको भर माटो र माटाको भर ढुंगा भएको छ । जे जसरी भए पनि सहरमा हामी सम्मानपूर्वक बाँचेका छौं । समाजको हामीप्रतिको दृष्टिकोण बदलिएको छ । पहिला कुरा काट्ने र आँखा तर्नेहरू अहिले हाम्रा प्रशंसक भएका छन् ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लुनीले धेरै कुरा मनमा खेलाइरहेकी थिई । नरेन्द्रका र आफ्ना चाहना पूरा गर्न सधैं तत्पर कपिल देखेर उसमा श्रवण कुमारको गुण र पितृभक्ति भएको महशुश गर्दैमा लुनी निदाउन पुगिछ । कपिलले यसरी कथाको बिट मार्न लाग्दै थियो, ‘…..तिर्थ लैजान जाँदा जाँदै बिच बाटोमा तिर्खाएका बाबुआमालाई पानी ल्याएर प्यास मेटाउने प्रयास स्वरूप खाली घडा कुवामा डुबाउँदा सिकार खेल्न गएका अयोध्याका राजा दशरथले शब्दभेदी बाण प्रहार गर्दा श्रवण कुमार घाइते भई मृत्यु उसको अकालैमा ज्यान जान पुग्यो । आफ्नो प्यारो छोराको अकालैमा मृत्यु भएको खबरले शोकाकुल श्रवण कुमारका अन्धा बाबुआमा आफ्नो प्राण त्याग गर्न लागिरहेका थिए ।’ कपिलले श्रवण कुमारको कथा अन्त्य गर्नुपूर्व लुनीलाई ‘मामु, त्यसपछि के भयो होला ? ल भन्नुहोस् त तपाईं’ सोध्दै गर्दा लुनी त पहिल्यै निदाइसकेकी थिई । उसले आफूले छोराको त्यसरी अकालमा मृत्यु भई पुत्र बियोग भएको कथाको अंश सुन्न नचाहेकी हुन सक्थी वा निद्रादेवीको चाँडो आगमनले उसलाई त्यस्तो दुःखान्त अन्त सुन्नबाट परै राखेको हुनसक्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक दिन विद्यालयबाट फर्केर आएर नास्ता खाँदै गर्दा कपिलले भन्यो, ‘मामु, मामु ! ऊ तल्लो घरको दिदीले भनेको हजुर त मेरो मामु होइन रे ! हजुर त महिमाको मात्र मामु हो रे ! मेरो मामु त इजरायल जानु भएको छ रे ! भोली पर्सी आउनु हुन्छ रे ! म त मान्दिन है त्यो कुरा ! हजुर नै हो मेरो मामु ! अर्काले भन्दैमा म कसरी पत्याउन सक्छु र ? मैले पत्याउँदिन भनेर त्यो दिदीले उहाँको मामुसँग मेरो मामुले पिकनिक खान गएको फोटो पनि देखाउनु भएको थियो । मान्छे यस्तो पनि गर्छन् है, मामु ?’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
महिमाले बेलुका सुत्नु अघि नरेन्द्रसँग जिज्ञासा राखी, ‘बाबा, बाबा ! ऊ पल्लो घरको दादाले भनेको हजुर त मेरो बाबा होइन रे । कपिलको मात्र बाबा हो रे । मेरो बाबा त म एक वर्ष हुँदा कोरिया जानु भएको रे । उहाँ नआउञ्जेल हजुर मेरो ममीसँग बस्नु भएको रे । हो र बाबा ? त्यो दादाले त मेरो बाबालाई पनि देखेको कुरा गर्नु भएको थियो । अनि पल्लो घरको अंकलसँग मेरो बाबा बसेर खिचेको फोटो पनि देखाउनु भएको थियो । के हजुर मेरो बाबा हुनुहुन्न र ? हामीलाई पाल्ने, पढाउने सबै काम गर्ने हजुर मेरो बाबा नभए त्यो विदेश गएर उतै हराउने मान्छे कसरी मेरो बाबा हुन सक्छ र ?’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बच्चाहरूले राखेको जिज्ञासा बेलैमा सम्बोधन गर्नुपर्ने कुरा लुनीले नरेन्द्रलाई सम्झाई । कतिपयले उनीहरू विवाहै नगरी यत्रो लामो समयसम्म सँगै बसेर समाज दुषित पारेको र खराब संस्कार शुरु गरेको भन्ने आरोप पनि लगाएका थिए । त्यो कुरा पनि भनेर बच्चाहरूलाई भड्काउने यो समाजका कैयौं खराब चरित्र भएका मानिसको अगाडि यस्तो जटील सम्बन्ध अनि जीवनको बारेमा छोराछोरीलाई बेलैमा प्रष्ट जानकारी नदिंदा पछिका दिनहरूमा उनीहरूको आफूलाई हेर्ने दृष्टिकोण नराम्रो हुनसक्छ भन्ने सवालमा लुनी साबधान थिई । त्यसैकारण उनीहरूले त्यही बेलुका कपिल र महिमालाई साथमा राखेर दुबै जनाले सत्य तथ्य कुरा गरे । उनीहरूको लालनपालन र पढाइ लेखाइका लागि लिभिङ टुगेदरमा आठ वर्षदेखि बस्दै आएको प्रष्ट पारे । आफ्ना अभिभावकले त्यस्तो कठिन परिस्थितिमा एक अर्काको साथ पाएका कारण आफूहरू राम्रोसँग खान लाउन, बस्न र पढन लेख्न अनि समयमै स्वास्थ्य उपचार पाएको कपिल र महिमा दुबैले राम्ररी थाहा पाए । कुनै दिन बाबु आमाको अभाव खड्किन नदिइकन बच्चाहरूलाई हुर्काउने क्रममा समाजले उनीहरूलाई हेर्ने हेय दृष्टि सहेर गरेको त्याग र समर्पण बच्चाहरूलाई बताएपछि कपिल र महिमाले बाबा आमा दुबैलाई धेरै धन्यवाद दिए । त्यस्ता बाबुआमा पाएकोमा आफूहरू धन्य भएको र आगामी दिनमा पनि बाबा आमाको उस्तै त्याग र समर्पण रहने अपेक्षा गरेका थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बुबाआमाको साथमा नै परिवारको विकास हुने भएकाले जसरी सम्बन्धहरू कायम छन् त्यसरी नै अघि बढ्न छोरा छोरी राजी भएपछि नरेन्द्र र लुनीले आफूहरूको सँगै बस्नुपर्ने बाध्यता तिनै छोराछोरीको अनुरोधमा उनीहरूकै अनुरोध तथा आग्रहमा सिर्जना भएको र बच्चाहरूले त्यसलाई बुझिदिएको भन्दै महिमा र कपिललाई धन्यवाद दिए । छोराछोरीले पनि आगामी दिनमा जस्तो सुकै परिस्थितिमा साथ दिने वाचा गरे । उनीहरूले आफू बेग्ला बेग्लै थर भएका कारण एउटै दम्पतीका सन्तान नभएको पनि थाहा पाएका थिए । महिमाको थर नेपाल थियो भने कपिल पन्थी थरको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘बाबु नानी हो, आज तिमीहरूले आफ्नो वास्तविकता थाहा पायौ । अब तिमीहरू सँगै बस्ने कि बेग्ला बेग्लै बस्ने भन्छौ ? हामी त्यसै गर्छौं ।’ बाबु आमाले यस्तो भनेपछि कपिलले महिमाको मुखतिर हेर्‍यो र महिमाले कपिलको मुखतिर । एकछिन एकआपसमा हेराहेर गरेपछि उनीहरूले एकै स्वरमा भने, ‘अहिले जसरी बसिएको छ, त्यसरी नै बस्ने । मामुले र बाबाले मिलेर हामीलाई कुनै चिजको अभाव हुन नदिने । हामी अरु कसैको लहैलहै वा वाहियात कुरामा नलागी आफ्ना बाबा मामुले भनेको कुरा मान्ने ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लुनी आफ्नी आमा होइन भन्ने तथ्य थाहा पाएपछि कपिलले उसलाई अन्टी भन्न थालेको थियो । त्यो पनि लुनीकै आग्रहमा । तर महिमाले भने नरेन्द्रलाई बाबा नै भनेर सम्बोधन गर्थी । सत्य कथाको उदघाटन भएपछि अझ उनीहरूको मातृ पितृ स्नेहमा कुनै कमी आएको थिएन, बरु अझ बढ्दै थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एक रात लुनी कत्ति सुत्न सकिन । उसले आफ्नो देवर अशोक मलेशियाबाट बुटवल आएको थाहा पाइ । फेसबुक मेसेन्जरमा आफू भेट्न आउँदै गरेको भाउजुलाई पूर्वसूचना दिएको थियो अशोकले । दाइले छाडेर गएपछि आज लगभग दर्जन हिउँद आए गए तर त्यो परिवारले आफ्नो अत्तोपत्तो नगरेको र अहिले आएर देवरले भाउजु र छोरीको चासो राख्दा लुनीको मनमा हुरी चल्यो । ‘कसरी देवरसँग भेट्ने ? कहाँ भेट्ने ? कतिबेला भेट्ने ? आफ्नो नरेन्द्रसँगको लिभिङ टुगेदर सम्बन्धको बारेमा देवरले थाहा पाए के गर्ने होलान् ?’ भोलीपल्ट आफ्नो डेरा भएको स्थान मणिग्राममा आउनु भनेकी लुनीले देवरको आगमनले आफ्नो भविष्य अन्योलमा पर्ने हो कि भनेर चिन्ता गर्दै थिई ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
रातको १२ बजिसकेको थियो । कपिल आफ्नो पाठ पढेर विज्ञानको परियोजना कार्य गर्दै थियो । सधैं मस्त निदाउने लुनीलाई आज यता पल्टिने उता पल्टिने, घरी मोबाइलमा फोटा हेर्ने, घरी युट्यूबमा बिमा कुमारी दुराको ‘फुल्यो निमपत्ता’ भाकाको गीत धेरै बजाएको, नारायण रायमाझी, झलकमान गन्धर्ब, यम बराल, दीप श्रेष्ठ, शम्भु राई लगायतका चर्चित कलाकारका बिरही भाकाका गित बजाएर स्वर बाहिरै चर्कै सुनिने गरी सुन्दै गरेकी लुनीलाई देखेर उसले भन्यो, ‘अन्टी, किन नसुत्नुभएको अझैसम्म ? बिरामी पर्नुहोला । भोली बिहान महिमा र म बिहान सातै बजे स्कुल पुग्नु छ । फेरि भोली बिहान हामी भोक्कै जानुपर्ला नि ! आउँदा दिनमा केही समस्या परे हजुरको म छँदैछु । ति निष्ठुरी हेमन्त अंकल फर्केनन् भनेर किन सुर्ता गर्नुहुन्छ ? म छँदैछु नि तपाईंलाई जसरी पनि जहाँ लगेर पनि सुखसित पाल्नेछु । महिमालाई र मलाई छुट्याउने कुनै सम्झौता नगर्नुहोला ।’ १२ वर्षको बालक कपिलले यसरी पाको मान्छेको जस्तो कुरा बुझेर आफ्नो चिन्ता कम गर्न वाचा गरेको सुनेर ‘मेरो प्यारो छोरा । मेरो प्यारो कपिल !’ भन्दै घम्लङ्ग अँगालो हालेर कपिलको गालामा धेरै फेरि म्वाइँ खाएकी थिइ लुनीले ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘महिमाको आफ्नो काका आउँदैछन् ? के नै भन्लान त ? के नै गर्लान त ? खोइ अन्टी केही माखो मार्लान् जस्तो त लाग्दैन मलाई ! आजसम्म कुनै मतलब नगर्ने ति पाल्पालीको किन सुर्ता गर्नुहुन्छ ? हिजो हाम्रो लागि हजुर र हजुरको लागि हामी नभएका भए आज हाम्रो के हाल हुँदो हो ? त्यस्ता दुःखका दिन केही वास्ता नगर्ने परिवारका कोहीसँग पनि हजुर डराउनु हुँदैन है, अन्टी । आउने भनेपछि ति अंकल आउँछन्, जान्छन् । अरु केही हुँदैन । तपाईं बिनासित्ती टाउको दुखाउनु हुन्छ । छाडिदिनुहोस् यी सबै वाहियात कुरा !’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘मैले शंका गरेकी छु उनी महिमालाई लिन आउँदैछन् । कदाचित उनले महिमालाई लगे भने के गर्ने होला ?’ लुनीले चिन्ता व्यक्त गरी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘महिमालाई लाने रे ? त्यो त कुनै हालतमा हुनै दिन्न म । मेरी महिमालाई कसैले मसँग छिनेर लान सक्दैन । उही पनि महिमा सात कक्षामा पढ्दै छ । उसको पढाइ बिगार्ने कसको तागत ?’ कपिल जंगियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अशोक नेपाल समयमै आए । उनलाई भाउजु बसेको डेरा चिन्न त्यति कठिनाइ परेन । वस्तीकै चर्चित शिक्षकको घर रहेको र बिहे नगरीकन अर्कै लोग्ने मान्छेसँग छोरीसँगै बसेकी विशेष महिला हुँदा पनि टोलमा सबैले लुनीलाई चिन्ने हुँदा बाटोमा सोध्दै उ बिहान ११ बजे डेरामा आइपुगे । लुनी देवरको प्रतिक्षामा थिई । चौध वर्ष अघि देखेको देवरलाई आज एक्कासी देख्दा उसलाई अचम्म लागेर आयो । एक छिन दुबैले हेराहेर गरे । २५ वर्षे लक्का जवान देवरलाई देख्दा उसलाई हेमन्तको याद आयो । त्यही उमेरमा पाल्पाको माडीबाट डेढ सय जना जन्ती लिएर बुटवल फूलबारीमा आफूलाई लिन हेमन्त बेहुलो भएर आएको सम्झी । अनुहार पनि काटीकुटी उस्तै । बोली त कानमै गुञ्जिने । हेमन्त दुब्लो र ख्याउटे थिए भने अशोकको भने भरिएको शरिर थियो । उनीहरूको बिहे हुँदा त्यतिबेला अशोक जम्मा ११ वर्षका हुँदा हुन् । आज तिनै अशोक आफ्नो दाजुको परित्यक्त परिवार खोज्दै मलेशियाबाट पाल्पा माडी फर्की भाउजुको दुःख सुख बुझ्दै थिए । आफ्नो दाजुसँग बसेको एउटा ठूलो र पुरानो तस्बीर भाउजुको सुत्ने कोठामा झुण्डिराखेको देखेर उनले बाटोमा मान्छेले गरेका थरीथरीका कुरा बिर्सने प्रयत्न गरे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
भोकाएर आएका देवर अशोकलाई लुनीले खाना लगाइदिई । दुबैले विगतका दुःखसुखका कुरा देखि भेट्दासम्मका सबै कुरा गर्न भ्याए । लुनीले हेमन्तको अनुपस्थितिमा आफूले अपनाउनु परेको बाध्यता कुनै धक नमानी देवरलाई बताइ । भाउजुको कुरा एकटकले सुनेको अशोकले भन्यो, ‘सत्यवती, कुन्ती, अम्बिका, अम्बालिका जस्तै पवित्र नारी तपाईं हो, मेरी भाउजु । म कुनै शंकाको घेरामा तपाईंको बाध्यतालाई पार्न सक्दिन । तपाईं धन्य हुनुहुन्छ, भाउजु ।’ हुन पनि दाजु नै नभएपछि र उनीहरूको परिवारले काखमा एउटी नाबालक छोरीसहितकी अबलाको हेरविचार गर्ने कुनै व्यवस्था नगरेपछि एउटा विकल्प रोज्नुपर्ने थियो । अशोकले भन्यो ‘सबैभन्दा उत्तम विकल्प रोज्नु भएछ, भाउजु । तपाईंलाई बधाई छ । बरु नरेन्द्र दाइ कुन अफिसमा हुनुहुन्छ ? भेट्न पाए हुन्थ्यो ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लुनीले नरेन्द्रले काम गर्ने म्यारिज ब्यूरोमा लगेर दुबै जनाको बीच चिनाजानी गराइदिई । एकआपसमा चिनाजानी भएपछि अशोकले नरेन्द्रलाई आफ्नो लागि एउटा उपयुक्त जोडी खोज्न आग्रह गर्‍यो । नरेन्द्रले पनि भन्यो, ‘तपाईं भन्नुहुन्छ भने म तपाईंले मन पराएकी केटीसँग थोरै खर्चमा बिहे गराइदिन सक्छु ।’ एल्बममा उपलब्ध केटीहरूको फोटा र फेसबुक, ट्विटर, इन्स्टाग्राम र मेसेन्जरमा उपलब्ध फोटाहरू र तिसँग सम्बन्धित सबै विवरण केलाएपछि अशोकले एउटी केटीसँग जोडी जमाउने सुर कस्यो । केटी पक्षलाई झिकाइयो । उनीहरू आएपछि लुनीले आफ्ना देवरका तर्फबाट कुरा गरी । दुई दिनपछि विहे गर्ने सवालमा अशोकले आफ्ना घरका सदस्यहरूलाई फोनमार्फत जानकारी दियो । उनीहरूको स्वीकृतिमा उसले मन्दिरमा लगेर बिहे गर्‍यो । बिहेमा दुलाहा र दुलही बाहेक लुनी, महिमा र केटी तर्फबाट उसका बुबा आमा, दाजु भाइ र एक जना साथी उपस्थित थिए । महिमा खुशी थिई तर कपिल नआएकोमा उसले दुःख मनाउ गरेकी थिई ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
अशोकको बिहे भइसकेपछि महिमाको आफ्नो काकासँग आवतजावत धेरै बढेको थियो । उ काका काकी पाएकोमा फुर्केकी थिई । काकीले पनि अत्यन्त माया गर्ने हुँदा उसलाई काकाकोमा आवतजावत बढेको थियो । पछि काका कामको सिलसिलामा मलेशिया लागेपछि काकी र महिमा बस्न थालेका थिए । काकीसँगै बसेर महिमाले माध्यमिक शिक्षा परीक्षा उत्कृष्ट श्रेणीमा सफलता हासिल गरी । बुटवलकै नाम चलेको न्यू होराइजन विद्यालयमा माध्यमिक तहको गणित शिक्षकको रूपमा कार्यरत प्रियाले भतिजीलाई विज्ञान पढाएर इन्जिनिअर बन्ने सपना पूरा गर्न थप प्रेरणा दिइरहेकी थिई ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यता महिमा आफूहरूलाई छाडेर काकीसँग बस्न गएपछि कपिल अत्यन्त दुःखी भएको थियो । तर महिमा शनिबार र बिदाको मौका पारेर आमा भएठाउँ आउने भएको हुँदा उ केही शान्त देखिन्थ्यो । उसले एकपटक भनेकी थिई, ‘कपिल सधैं सँगै बस्दा भन्दा छुट्टिएर बस्दा कस्तो हुन्छ भनेर मैले यसो गरेकी हुँ । म पनि कहाँ यस्ती माया गर्ने मामु बाबा र तिमी जस्तो मिल्ने साथी छाडेर कहाँ जान सक्छु र ? उता अन्टी एक्लै भएको हुँदा ‘अंकलले सँगै बस्नु है, छोरी’ भन्ने आग्रह गरेको हुँदा उता बसेकी मात्र हुँ । तिमीलाई त म यो जुनीमा त के कुनै जुनीमा पनि छाड्न सक्दिन । भगवानले मेरो लागि तिमीलाई यहाँ पठाउनु भएको हो । तिमीबाट म कहिल्यै छुट्टिने छैन ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
१२ कक्षाको नतिजा प्रकाशन हुने बित्तिकै पुल्चोक क्याम्पसमा स्नातक तहमा इन्जिनियरिङ अध्ययन गर्ने विद्यार्थीको लागि प्रवेश परीक्षा सञ्चालन भएको थियो । दुई दिनपछि नतिजा प्रकाशन भयो । कपिलको शीर्ष ३ र महिमाको शीर्ष ५ नम्बरमा नाम निस्केछ । दुबै जना खुशी भई एक अर्काको अँगालोमा बेरिएर खुशी साटासाट गरे । अब कपिलले सुरुङ सम्बन्धी सिभिल इन्जिनिअरिङ र महिमाले जलविद्युत सम्बन्धी सिभिल इन्जिनिअरिङ पढ्ने निधो गरिसकेका थिए । छात्रबृत्तिमा पढ्न पाउनेमा पनि पाँच जनाभित्र नाम निकाल्न सफल भएकोमा दुबैलाई सामाजिक सञ्जाल र पत्रपत्रिकामा बधाई दिनेको लर्को थियो । बुटवल टुडेको एक अंकमा उनीहरूको नाममा पहिलो पृष्ठमै बधाईको शुभकामना सन्देश छापिएको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
छोराछोरी पाटनस्थित पुल्चोक इन्जिनिरअरिङ अध्ययन संस्थानमा पढ्न जाने भएपछि लुनी र नरेन्द्रले सबै विषयमा छलफल गर्न आवश्यक ठाने । लुनी गएर डेरामा खाना पकाइदिने र लुगाफाटा धोइदिने कि मणिग्राममा नरेन्द्रसँग बसेर अफिस चलाउने ? के गर्ने भन्नेमा दोधार थिए उनीहरू । ‘एकपटक छोराछोरीलाई त सोधौं । के भन्छन् ? अनि सोही अनुसार सबै व्यवस्थापन गरौंला’ लुनीले भन्दै थिई । नरेन्द्रले भने, ‘म आजभोली अलि बिरामी छु । मेरो स्वास्थ्य बिग्रँदै गइरहेको छ । अफिस नचले कसरी बच्चाहरूको खर्च र यहाँको सबै खर्च धान्ने ?’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘सकेसम्म हामी छात्रावासमा बस्छौं । खर्च पनि कम लाग्छ । त्यो सम्भव भएन भने हामी एउटा कोठा लिएर बस्छौं । यता हजुरहरू अफिस चलाउने र हाम्रो खर्चको जोहो गर्ने काम गर्नुहोस् । अबका चार वर्ष त तपाईंहरू जसरी पनि हाम्रो खर्च जुटाउन लाग्नैपर्छ । तर हाम्रो कत्ति पिर नमान्नु । हामी मिलेर बस्छौं र सकेसम्म घाँटी हेरेर हाड निल्ने प्रयत्न गर्नेछौं,’ कपिलले भन्यो । महिमाले कपिलको प्रस्तावमा सहमति जनाउँदै थपि ‘अब तपाईंहरु हाम्रो सुर्ता गर्न छाड्नुहोस् । हामी जहाँ गएर पनि आफ्नो पढाइ लेखाइ र अन्य काम गर्न सक्षम भएका छौं । त्यो पनि काठमाण्डौ धेरै टाढाको ठाउँ होइन । फोन, फेसबुक, मेसेन्जर, भाइबर सबै छन् । हामी सम्पर्कमा रहिरहने छौं । आवश्यक परेका बेला हजुरहरूको साथ, सहयोग र आशिर्वाद लिने नै छौं ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
महिमा र कपिलले यसरी आफ्नो परिपक्वता प्रदर्शन गरेकोमा लुनी र नरेन्द्र दुबै खुशी देखिन्थे । उनीहरूको पढाइ लेखाइ, आनीबानी, शिष्ट व्यवहार सबै आदर्श थिए । दुबै जना आँखाको नानीमा राखेपनि नबिझाउने पात्रको रूपमा स्थापित भएका थिए । अझ रूपमा भन्ने हो भने उनीहरू चल्तीका कुनै मोडल भन्दा उम्दा थिए । यसले लुनी र नरेन्द्रको लिभिङ टुगेदरलाई मान्यता मात्र दिएको होइन उनीहरूलाई समाजमा एक उदाहरणीय जोडीको रूपमा स्थापित गर्न सफल भएको थियो । बाध्यतावस भएपनि कायम गरी अघि बढेको कसैको सम्बन्ध राम्रो काम गर्न साधक हुन्छ र समाजमा नयाँ आयाम स्थापना गर्न कामयावी हुन्छ भने त्यस्तो सम्बन्ध कायम गर्ने पात्रहरूलाई समाज विकासका बाधक मान्ने हाम्रो पुरातन सोच बदलिनु पर्दछ । सामाजिक सम्बन्धका आयाम कुनै स्थिर रेखामा खोज्न सम्भव छैन भन्ने कुरा पनि महिमा र कपिलका अभिभावकले हिंडेको बाटोबाट प्रष्ट हुन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
कपिल र महिमा पुल्चोक क्याम्पसको छात्रावासमा बस्न थालेका थिए । त्यसले गर्दा खर्च पनि अपेक्षाकृत कम हुने नै भयो । यसबाट परिवारमा आर्थिक भार कम भएकै थियो तर नरेन्द्र बेलाबेलामा बिरामी हुँदा आर्थिक रूपमा उनीहरू दुर्बल हुँदै थिए । तथापि लुनी र नरेन्द्रले हिम्मत नहारी अघि बढिरहेका थिए । प्रवेशले पनि चाहिंदो सहयोग गर्दै आएका थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
माघको ३ गते सोमबार एक दिन म्यारिज ब्यूरोको कार्यालयमा एक जोडी अधबैंसे आइपुगे । नरेन्द्र बिरामी भएकाले लुनी पनि उनको साथ कार्यालय जान थालेकी हुँदा त्यस दिन कार्यालयमै नरेन्द्रसँगै थिइन । उनीहरू आफ्ना कागजात लिएर आएका थिए र भन्दै थिए, ‘आजै कार्यक्रम सक्ने गरी काम गरिदिनुहोस् । ढिलाई नहोस् । बरु शुल्क पचास प्रतिशत थपेर लिनुहोस् । काम आजै हुनुपर्छ नि !’ कागजात तयार गर्दै जाँदा लुनीले आफ्नो पतिको नाम, थर र बतन मिल्ने पुरुष फेला पारिन । अनि महिलाको कागजात तयार गर्दै जाँदा नरेन्द्रले आफ्नी श्रीमतीको नाम, थर, वतन मिल्ने महिला फेला पारे । दुबै जना छक्क परे । उनीहरू नक्कली कागजात तयार गर्नका लागि आवश्यक सम्पूर्ण प्रमाण तयार गर्ने क्रममा रहेछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यी नाम, थर र वतन भएका अनि तीन पुस्ते सबै मिल्ने मान्छे हामी दुई हुँदा हुँदा पनि तपाईंहरू किन यस्तो किर्ते र जालसाजी गरी ठग्न खोज्दै हुनुहुन्छ ? तपाईंहरूलाई त प्रहरी बोलाएर थुन्नु पर्छ । यति भनेर नरेन्द्रले फोनसेटमा प्रहरीको नम्बर डायल गर्दा गर्दै सो पुरुषले भन्यो, ‘पहिले पहिले यस्तो किर्ते र जालसाजीपूर्ण काम यहाँबाट हुँदै आएको र यसपाली पनि होला भन्ने आशमा हामीहरू आएका हौं ।’ ‘त्यस्तो वाहियात र मिथ्या आरोप लगाएर आफू उम्कने दुष्प्रयास नगर्नुस् । बिना प्रमाणको मिथ्या कुरा गर्नुहुन्छ भने तपाईं अहिल्यै पुलिसको फन्दामा पर्नुहुन्छ । तपाईंहरूलाई अहिल्यै प्रहरी लगाएर थुनिदिन्छु नि फेरि !’ नरेन्द्रले धम्कीको भाषामा बोले ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यसको तीन दिनपछि नरेन्द्रलाई एउटा फोन आयो । उ एउटा दस्तावेज तयार गर्दै भएकाले लुनीले फोन उठाइ । फोन गर्नेवालाले भन्दै थियो, ‘हेमन्त नेपाल र ओजस्वी पन्थी बेपत्ता भए, फर्केर आएनन् भन्नुहुन्थ्यो नि, यहाँ आइपुगेका छन् । भेट्ने भए प्रशान्ति म्यारिज ब्यूरोमा आइहाल्नुहोस् ।’ ‘हुन्छ, हामी तत्काल आइहाल्छौं,’ लुनीले भनिन । नरेन्द्रले तत्काल रिक्सावालालाई बोलाए । कार्यालय सहयोगीलाई आफ्नो जिम्मेवारी सम्झाएर लुनीसँगै उनी त्यतातर्फ लागे । पाँच मिनेटभित्रै प्रशान्ति म्यारिज ब्यूरोमा पुगेका नरेन्द्र र लुनीले दुई दिन अघि आफ्नो स्मृति म्यारिज ब्यूरोमा आफूहरूको नाममा नक्कली कागजात बनाउन आएका तीनै अधबैंसे जोडी हतार हतारमा कार्यालयबाट बाहिरिंदै गरेको देखे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘किन यस्तो गर्दैछन् यी मान्छे ? अचम्मै लाग्दैछ ! कहिले बेपत्ता भएका हाम्राका नाममा त कहिले हाम्रो नाममा नक्कली कागजात बनाउने दौडधुप गर्दैछन् । लाग्दैछ, ठूलै रकम हात पर्नेवाला छ । नत्रभने यस्तो दौडधुपमा किन यो जोडी लागिरहेको छ ?’ नरेन्द्रले लुनीतर्फ फर्केर अचम्मित हुँदै सोध्यो । जब उनीहरू प्रशान्ति म्यारिज ब्यूरोभित्र प्रवेश गरे, त्यहाँको सञ्चालक प्रशान्तले भन्यो, ‘तपाईंहरूको पुनर्मिलन गराई खुशी फर्काइदिउँ कि भनेको त नक्कली जोडी पो रहेछ, नरेन्द्र सर । भागि हाले नि । तपाईंलाई बोलाउँछु भन्दा मेरो पच्चीस हजार शुल्क नै गुम्यो । तर ठीकै छ । किर्ते जालसाजी केसमा पर्न सकिन्थ्यो । धन्न बचियो !’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आखिर हेमन्त नेपालको नाममा लुनीको श्रीमानले पासपोर्ट बनाएर गएको लुनीलाई दिनको घाम जस्तै छर्लङ्ग छ र ओजस्वी पन्थीको नाममा आफैंले पासपोर्ट बनाएर भिजा हानेर पठाएको नरेन्द्रलाई झलझली याद आइरहेको छ । उ कसरी भुल्न सक्थ्यो आफ्नी प्यारी ओजस्वीलाई आफ्नो नाता प्रमाणित गरेको अनि त्यसै नाम थर जोडेर नागरिकता, पासपोर्ट बनाएको !&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
माघ ३ गते स्मृति म्यारिज ब्यूरो र माघ ६ गते प्रशान्ति म्यारिज ब्यूरोमा आएको उक्त जोडी माघ १० गते अर्पिता म्यारिज ब्यूरोमा पुग्दा प्रहरीको फेला परेको समाचार बुटवलका सबैजसो स्थानीय पत्रिका र राष्ट्रिय दैनिकहरू अन्नपूर्ण पोष्ट अनि नयाँ पत्रिकामा प्रकाशित भएका थिए । यस्तो ठगि गर्ने गिरोहका बारेमा सामाजिक सञ्जालमा भाइरल नै भइसकेको थियो । रहस्य बुझ्दै जाँदा लुनी र नरेन्द्रले त्यो अधबैंसे जोडी हेमन्त र ओजस्वीको नक्कली जोडी बनेर फाइदा लिने दाउमा रहेको सिबिआईको अनुसन्धानले पत्ता लगाई पक्डेर लगेको थाहा भयो । नेपाल जस्तो देशमा पनि लिभिङ टुगेदरको उदाहरणीय जोडीको रूपमा स्थापित भई महिमा र कपिललाई उत्कृष्ट विद्यार्थीका रूपमा शिक्षा दिक्षा, शिष्टाचार, नम्रता, अनुशासन, चरित्र र संस्कारले गुणवान, नीतिवान र चरित्रवान आदर्श विद्यार्थीको रूपमा उत्पादन गर्न उल्लेखनीय योगदान पुर्‍याएको भन्दै युरोपेली युनियनले आदर्श जोडीलाई दुई करोड रूपैया एकमुष्ठ दिने कुरा कहाँबाट थाहा पाएछन् र त्यस्ता किर्ते कागज तयार पार्न सहरका म्यारिज ब्यूरो धाउँदै आएका रहेछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यसको एक महिनापछि फरबरी १४ तारेखको दिन भ्यालेन्टाइन डे को अवसर पारेर महिमा र कपिलका अभिभावक लुनी र नरेन्द्रलाई ‘आदर्श लिभिङ टुगेदर जोडी’को रूपमा सम्मान गर्ने उद्देश्य स्वरूप आएको चार करोड रूपैया बुझ्न उनीहरूलाई स्थानीय सरकारमार्फत युरोेपेली संघको पत्र आयो । विगतका वर्षहरूमा जस्तै यस वर्ष पनि भ्यालेन्टाइन डे को अवसर पारेर सर्वोत्कृष्ट लिभिङ टुगेदर जोडीको सम्मान गरिने कार्यक्रम रहेछ । पन्ध्र वर्ष भन्दा बढी लिभिङ टुगेदरमा जमेको र कुनै समय पनि सम्बन्धमा दरार नआएको जोडीलाई सम्मान गर्ने कार्यक्रममा बुटवलबाट यस वर्ष नरेन्द्र र लुनी सम्मानित र पुरस्कृत हुने कार्यक्रम रहेछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एउटा भव्य कार्यक्रमबीच नरेन्द्र र लुनीलाई युरोपेली संघको तर्फबाट महामहिम राजदूत माइरा मोराको हातबाट प्याजी रङको गुलाब फूलको गुच्छा सहित दुई दुई करोड रूपैयाको स्ट्याण्डर्ड चार्टड बैङकको चेक हस्तातरण भएको समारोहमा नेपालका परराष्ट्र मन्त्री, परराष्ट्र सचिव लगायत उच्च अधिकारीहरूको उपस्थिति रहेको थियो । महिमा र कपिललाई उक्त कार्यक्रममा बोलाइएको रहेछ । आफ्ना आमाबाबुले आदर्श लिभिङ टुगेदर जोडीको रूपमा सम्मानित भएकोमा उनीहरूमा पनि हर्षको सीमा रहेन । आँखाबाट हर्षाश्रु झार्दै दुवैले एक अर्कालाई अँगालो हालेर खुशी साटे । उत्कृष्ट जोडीको रूपमा बोल्दा नरेन्द्र र लुनीले आफूहरूको यात्रा सफल बनाउन महिमा र कपिलको ठूलो हात रहेको कुरा प्रष्ट पारेका थिए । विदेशिएका पति पत्नीको पिडामा बाँच्न बाध्य पुरुष र महिलाको सन्तानको बाबु आमासँगै बस्ने चाहना पूरा गर्न बाध्यताले शुरु भएको लिभिङ टुगेदर यसरी टिक्दा समाजलाई फाइदा हुने उनीहरूको धारणा थियो । आफूहरू यस समाजको विषम परिस्थितिसँग जुधेर सम्बन्धलाई यहाँसम्म ल्याइ पुर्‍याउन सफल भएको हुँदा सम्बन्धमा सामुहिक स्वार्थ सहित समर्पण भाव हुनुपर्ने कुरामा जोड दिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
यता बुटवलबाट इन्जिनिअरिङ अध्ययनको लागि पुल्चोकको छात्रावासमा बसेर अध्ययन गर्दै गरेका महिमा र कपिलको चार वर्षे इन्जिनिअरिङ पढाइ पूरा भएको थियो । त्रिभुवन विश्वविद्यालयले उनीहरूलाई दिक्षीत गर्दै थियो । दिक्षान्त समारोहमा अभिभावकको रूपमा नरेन्द्र र लुनी पनि पुगेका थिए । त्यो दिन उनीहरूका सन्ततीले स्नातकोपाधी हासिल गर्ने दिन भएकाले पनि घर परिवारमा खुशीयाली छाएको थियो । दिक्षान्त समारोहमा स्मृति म्यारिज ब्यूरोका सञ्चालक प्रवेश रेग्मी पनि पुगेका थिए । उनको छोरा सचिनले पनि इन्जिनिअरिङमै स्नातकोपाधी हासिल गरेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आर्किटेक्ट इन्जिनिअरिङमा स्नातकोपाधी हासिल गरेको सचिन महिमासँग बिहे गर्न महिरहत्ते गरिरहेको देखिन्थ्यो र उसले आफ्नो बुबालाई महिमालाई दुलही बनाएर भित्र्याउन के के गर्न सकिन्छ, सो गर्न अनुरोध गरेको थियो । महिमाले उसको दिल चोरेकी थिई । तर उसले महिमाको दिल चोर्न सकेको थिएन । महिमाको दिलमा कपिल बाहेक को हुन सक्थ्यो र ? महिमालाई मन पराउने धेरै केटाहरू उसले कपिल बाहेक अरुलाई वास्ता गर्दिन भन्ने ठानेर उससँग लगन गाँठो कस्ने सपना देख्नु पनि व्यर्थ समय फाल्नु हो भन्थे तर सचिन महिमाको एकतर्फी मायामा डुबेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
मलेशियाबाट महिमाका काका अशोक घर आएको एक हप्ता पनि भएको थिएन । उनी छोरी महिमालाई बधाई दिन भाउजुकहाँ आए । प्रियाको साथमा आएका अशोकले भने, ‘भाउजु, हाम्री महिमा पनि २३ वर्षकी भई । पाकेको तोरी र बढेका छोरी राखिरहनु हुन्न भन्छन् । हाइड्रो इन्जिनिअर भएर कमाउन थालीसकेकी छ । अब राम्रो घरानको केटा खोजेर यसको बिहे गरिदिनुपर्‍यो । मैले एउटा उच्च घरानको केटा चिनेको छु । हाम्री महिमासँग जोडी जम्छ । खर्च पनि लाग्दैन । दाइजो तिलक केही दिनु पर्दैन । महिमा पाए हुन्छ भनेका छन् ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘आफ्नै छोरीसँग सोध्नुहोस् न त बाबु अशोक । त्यत्रो स्नातकोपाधी हासिल गरेकी छ हाम्री छोरीले । उसले जो सँग भन्छे उसैसँग बिहे गरिदिनु पर्छ हामीले । कतै आफैं केटा रोजेकी छ भने त्यो त थाहा पाइ राख्नुपर्छ । आजभोलीका केटाकेटीको इच्छा र चाहना विपरित जान सकिन्न, बाबु । जे पनि गर्न सक्छन् । राम्ररी विचार गर्नुपर्छ है ! महिमालाई नसोधी हामी कुनै निर्णय लिन मिल्दैन ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आमाले काकासँग गरेको सबै कुरा सुनिसकेकी महिमाले भनी, ‘काकाले कुन केटासँग भन्नु भएको हो र ? के मैले जान्न मिल्छ ?’ ‘किन नमिल्ने ? तिमीसँगै स्कुलदेखि क्याम्पससम्म सँगै पढेको केटा हो । अझ बढी जान्न मन छ भने उ तिम्रो अंकलले काम गर्ने स्मृति म्यारिज ब्यूरोका अध्यक्ष प्रवेश अंकलको छोरा सचिन हो । उ तिमीलाई साह्रै मन पराउँछ । हाम्रो सम्बन्ध गाँस्न पनि मिल्ने परिवार हो । तिमीलाई आर्थिक रूपमा पनि कुनै चिन्ता लिनै पर्दैन ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘धन्यवाद, काका हजुरलाई । हुन त हजुरहरूले मेरो भविष्यको बारेमा चिन्ता नलिइदिए कस्ले लिने ? मेरा बाबा भने पनि काका भनेपनि हजुर नै हो । यत्रो सहरमा मेरो को छ र ? मेरो भविष्यको बारेमा यत्रो चिन्ता लिइदिनु भएकोमा म हजुरप्रति अत्यन्त आभारी छु । यतिबेला बुबा आइदिएका भए कस्तो हुन्थ्यो होला ! तर काका म मास्टर्स नगरीकन र स्थायी जागिर नखाई बिहे गर्ने मनस्थितिमा छैन । केटाको बारेमा त्यतिबेलै निर्णय गरौंला । हुन्न र काका ? काकी के भन्नुहुन्छ ?’ महिमाले उल्टो प्रश्न गरी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘छोरी महिमा ठीक भन्दैछे । उसको बिहे गर्न हामी हतारिन हुन्न । पढाइ र पेशामा चिन्तित छोरीलाई परिवारको घाँडो भिराइहाल्न आत्तिनुपर्ने त कुनै कारण देख्दिन म,’ प्रियाले आफ्नो अभिमत जाहेर गरी । ‘तर यत्रो घरान छाडीहाल्नु पनि हुँदैन हामीले । यस्तो अवसर फेरि आउला नआउला । बिहे गरेपछि पनि पढे हुन्छ । सचिनले महिमासँग अष्ट्रेलियाको सिडनीमा गएर मास्टर्स गर्ने आफ्नो योजना रहेको भनेको छ । पढाइ सकेपछि उतै पिआर लिएर बस्ने भनेको छ,’ अशोकले थपे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘तर तपाईंहरू जस्तोसुकै केटा ल्याउनुहोस् र जस्तासुकै सपना सुनाउनुहोस्, म अहिले कसैसँग पनि बिहे गर्दिन । यो मेरो अन्तिम निर्णय भयो । यो पनि मान्नुहुन्न भने मलाई एक्लै छाडिदिनुहोस् ।’ महिमा सबैको सामु कड्किएर आदर्श नगरतिर कुन साथी हो भेट्नु छ भनेर त्यहाँबाट हिंडी ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आफ्नो छोरासँग बिहे गर्न महिमालाई नमनाएको भन्ने झोकमा प्रवेशले नरेन्द्रलाई ‘अब आइन्दा म्यारिज ब्यूरोमा नआउनु’ भनेर जागिरबाट बर्खास्त गर्ने संकेत गरेको रहेछ । आफूलाई दुःखका दिनहरूमा सहयोग गरेको प्रवेशले गलहत्ती लगाएपनि नरेन्द्रको उसप्रति कुनै गुनासो थिएन । यद्यपि परिस्थितिले अब नरेन्द्रलाई नोकरी गर्नु पनि थिएन । उता दुई करोड रूपैया सम्मानस्वरूप पाएको नरेन्द्रको परिवार अब किन प्रवेशको नोकरी गरिरहन बाध्य हुनुपर्ने थियो र ? छोरा कपिलले बुटवलको नेपालगञ्ज रोडमा कन्सल्टेन्सी खोल्न तयारी गरिसकेको थियो । महिमा र कपिलले आफ्नो कन्सल्टेन्सी खोल्न विभिन्न बैंकका प्रमुख कार्यकारी अधिकृत, कर्मचारी सञ्चय कोष, निर्जीवन बिमा गराउने कम्पनी, नेपालकै सबैभन्दा ठूलो हाइड्रो पावर उत्पादक बुटवल पावर कम्पनी लिमिटेड लगायत सबैसँग भेट्ने र आफ्नो उद्देश्य प्रष्ट पार्ने लगायतका अन्य अत्यावश्यक विषयमा राम्रो तयारी गरिरहेका थिए । उनीहरूलाई बाबु आमाले म्यारिज ब्यूरोमार्फत स्थापना गरेको जनसम्पर्क यहाँ पनि पुंजीको रूपमा उपयोगी हुने पक्का थियो । नेपालकै स्वर्ण पदक विजेता इन्जिनिअरको कन्सल्टेन्सीमा सेवाग्राहीको के कम होला र ? कानुनी परामर्शको लागि बुबा नरेन्द्र र जनसम्पर्कका लागि आमा लुनी बुटवलमै गिनेचुनेकामा परेका पात्र नै थिए । सहरमा उनीहरूको बेग्लै पहिचान स्थापित भएको थियो । गुल्मी, अर्घाखाँची, पाल्पा र स्याङजाबाट काम र बसाईंको सिलसिलामा बुटवल झरेका र बुटवलमा बसोबास रहेका अधिकांश व्यक्तिहरूसँग उनीहरूको राम्रो सम्बन्ध भएको हुँदा प्रदेश नं ५ को सर्वाधिक सेवाग्राही रहेको कन्सल्टेन्सी बनाउन परिवार नै तन, मन, धन लगाएर अघि बढेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्रियाले एक दिन महिमालाई फोन गरेर आफ्नो डेरामा बोलाइ । महिमा त्यहाँ पुगेपछि उसलाई एउटा आश्चर्य दिने भनिएको थियो । बेतको सोफामा बस्दै गिलासमा चिसो पानी पिउँदै त्यो के होला भन्दै महिमा सोचमग्न थिई । एकछिन पछि प्रियाले एक अधबैंसे दुब्लो र पातलो मान्छे ल्याएर महिमाको अगाडि राखी दिई । ‘को होला त यो मान्छे ? मेरो मामुसँग फोटोमा भएको जस्तो मान्छे छ, पक्कै मेरो बाबा होला !’ भनेर मनमनै सोचेकी महिमाको मुखबाट झट्ट ‘बाबा !’ भन्ने शब्द निस्कियो । नभन्दै ति अधबैंसे महिमाका बाबु थिए । २२ वर्षपछि आफ्नी प्यारी छोरीसँग भेट हुन पाएका बाउछोरी आँखामा हर्षका भेल टिलपिल पार्दै अँगालोमा घम्लङ्ग बेरिए । प्रशस्त पैसा कमाउँला भनेर कोरिया गएपनि मानव तस्करका फेला परी आफ्नी श्रीमतीलाई खर्चको रूपमा फुटेको कौडी पनि पठाउन नसक्दा आत्महत्या गरुँ कि भनेर विष सेवन गर्न खोज्दा पोखराको कुनै ठकुरी थरको व्यक्तिले खोसेर फाली अनि जीवन बाँच्नुको महत्व बुझाई पोखरा कोरिया समाजबाट आवश्यक खर्चपर्च जुटाई नेपाल पठाइदिएको हुँदा आफ्नो परिवारका सदस्य भेट्न पाएको भन्दै खुशी व्यक्त गरेको थिए । बाध्यताले विदेशतिरै पलायन भएपनि घरको मायाले फर्केर आउँदा छोरीसँग भेटन पाएकोमा अब जिन्दगी बिताउन रहर जागेको बताएका थिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
महिमाले आफूले बाबुलाई भेटेको कुरा लुनीलाई बताई । लुनीलाई पनि आफ्नो विदेशमा बेपत्ता भई घर फर्केको पतिसँग भेटने तिब्र इच्छा लागेपछि बुटवलको फूलबारी पार्कमा शनिबारको दिन पुनर्मिलन गराउने व्यवस्था देवरानी प्रियाले मिलाएकी थिई । बिछोडको करौंतीले चिरिएको उनीहरूको मन विगतका कथा सुन्दा सुनाउँदा आँखाबाट बलिन्द्र धारा बगाउँदै गरेको देख्दा जेठानी लुनीप्रति शंकाको आँखाले हेर्ने प्रिया पनि आँशु बगाएर उनीहरूको साथ दिंदै थिई । दुबै जना लामो समयसम्म अँगालोमा बेरिए । उनीहरूले विगतका सबै दुःख सबै बिर्सिए । पहिले जे भएपनि अब छुट्टिएर नबस्ने मनमा इच्छा भएको त्यो जोडी अब के गर्ने भन्ने सम्बन्धमा चाँडै नै निर्णय गर्ने भनेर त्यो दिन एक अर्कासँग छुट्टिए । हेमन्त बुहारी बस्दै आएको अपार्टमेन्टतिर लागे भने लुनी आफ्नो पूर्ववत गुँडतर्फ लागिन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
प्रियाले पनि आफूले लुनीको चरित्रमाथि अनावश्यक शंका गरेकोमा जेठानीसँग क्षमा माग्दै भनेकी थिई, ‘दिदी तपाईं त महान हुनुहुँदो रहेछ । यस्ती देवीको चरित्रमाथि व्यर्थैमा अनावश्यक शंका उपशंका गरी मैले आजसम्म के कस्ता लाञ्छना लगाएँ हुँला । मलाई क्षमा दिनुहोस् । हामी नारीले नारीकै विषयमा अनावश्यक शंका उपशंका गरेर टिकाटिप्पणी गर्दा हामी आफ्नै कारणले समाजमा गिरीराखेका छौं । यत्रो शिक्षा आर्जन गरेर शिक्षण पेशा जस्तो मर्यादित पेशामा लागेर पनि मबाट पनि त्यस्तै गल्ती भएका हुँदा मलाई क्षमा गर्नुहोस् । म तपाईंकी सधैं आभारी छु । महिमालाई आफ्नी देवी जस्ती आमाको बारेमा चाहिंदा नचाहिंदा कुरा गरेर उसको मति भ्रष्ट गर्न खोज्दा उसले तपाईंप्रति देखाएको अटुट विश्वास र तपाईंको कदमको खुलेर गरेको प्रशंसाले मेरो घैंटोमा बल्ल घाम लाग्यो । अब म आफू महिला हुँदा हुँदै पनि महिलाकै बारेमा अनेक खाले टिकाटिप्प्णी गर्ने र उनीहरूको घरबार बिगार्ने प्रवृत्तिको अन्त्य गर्न सामाजिक जागरण अभियान बुटबलबाटै शुरु गर्छु ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
हेमन्त बुटवल आएको एक हप्ता हुँदा नहुँदै ओजस्वी इजरायलबाट काठमाण्डौ ओर्लेको जानकारी भयो । घरेलु कामदारको रूपमा गएका २० जना घर फिरेको समाचार टेलिभिजनमा प्रसारण भएको कपिल र नरेन्द्रले कन्सल्टेन्सीमा हेरेका थिए । आफ्ना जहान परिवारको खोजीमा रहेका त्यस्ता व्यक्तिमा ओजस्वी पनि भएको नरेन्द्रले थाहा पाइ उसले नजिकको प्रहरी चौकीमा खबर गर्‍यो र ओजस्वीलाई काठमाण्डौबाट भैरहवाको जहाज चढेर आए आफूहरू भैरहवा विमानस्थलमा लिन आउने जानकारी पठाएका थिए र तत्बमोजिम उनी आएपछि डेरामा ल्याए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ओजस्वी आफ्नो पती र छोरासँग घर फिर्दा यता डेरामा लुनी र हेमन्त उसलाई फूलको गुच्छा लिएर स्वागतमा बसेका थिए । बाबुआमा घरै बसेका भए पनि छोरी महिमा त कपिलका बाबु छोरासँग भैरहवा विमानस्थलमा कपिलकी आमा ओजस्वीलाई लिन गएकी थिई । एउटा निजी गाडी रिजर्ब गरेर ओजस्वीलाई घर ल्याइयो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
भैरहवा विमानस्थलबाट उनीहरू बसेको डेरामा आउन लगभग ४० मिनेट लाग्यो । ओजस्वी घर नआउँदै गाडीमै आफूले भोगेका जीवनका आरोह अवरोह सबै कपिलले बताइसकेको थियो । महिमाले भनेकी थिइ, ‘अब हाम्रो परिवारको पुनर्मिलन भएको छ । एक जोडी बुबा आमाको कठिन जीवनयात्रामा अब हामीले दुई जोडी बुबा आमा पाएका छौं । यो सम्बन्ध कुनै निहुँमा टुट्न दिनु हुँदैन ।’ महिमाको कुरा आफूलाई असाध्य मन परेको भन्दै कपिलले आफ्ना बाबा आमालाई कुनै पनि निहुँमा सम्बन्ध टुट्ने काम नगर्न आग्रह गरेको थियो । उनीहरूले पनि हरसम्भव प्रयास गरी परिवारको खुशी खोस्ने काम आफूहरूले सकेसम्म नगर्ने प्रतिवद्धता जनाए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ओजस्वी घर आइसकेपछि खानपिनको व्यवस्था लुनीका आमाछोरी मिलेर गरे । घरमा ठूलै खुशीयालीका साथ साथै अब के होला भन्ने कौतुहल जागेको थियो । तर अरुले आशंका गरेजस्तो त्यस्तो केही हुने अवस्था थिएन । बाध्यताले सिर्जना गरेका सम्बन्धका आयाम तत्कालीन अवस्थाका लागि मात्रै हुनुपर्छ भन्ने धारणा राख्ने ओजस्वीलाई लुनीले आफ्नी छोरीसँग कपिललाई पनि मातृवात्सल्य दिएकोमा हार्दिक धन्यवाद दिंदै अँगालोमा बेरिन आग्रह गर्दा निःसहाय महिलालाई साथ दिई उसको सन्तानसँगै आफ्नो सन्तान हुर्काउने कुरामा समर्पित भएका हुँदा श्रीमानलाई धन्यवाद दिन चाहन्छु भन्दै झुकेर सम्मान अर्पण गरिन । आफू बाँच्ने र सन्तान पनि बचाउने बाध्यताले स्थापित सम्बन्धलाई पवित्र सम्बन्धको रूपमा समाज र अन्तराष्ट्रिय निकायले नै स्वीकार गरिसकेकोमा उनीहरू के गर्न सक्थे र ? यसरी मिलेर छोराछोरीलाई शिष्ट, सभ्य, अनुशासित, सुसंस्कारयुक्त, गुणवान र आदर्श चरित्र भएका इन्जिनिअर बनाउन अहं भूमिका खेलका नरेन्द्र र लुनीलाई कर्तव्य पालना गर्छु भन्दा विदेशीको पञ्जामा परी बल्लतल्ल घर फिरेका हेमन्त र ओजस्वीले हार्दिक आभार तथा धन्यवाद व्यक्त गर्ने बाहेक के दिन सक्थे र ? अहिले जे सुकै र जस्तो सुकै भएपनि दुवै जोडीले मनमा विद्वेष नपालीकन सद्भाव राखीदिए पुग्थ्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
भगवानको आशिर्वादले विछोड भई वियोगमा डुबेका पति पत्नी पुनर्मिलन भएपछि वास्तवमा स्वर्गीय आनन्द प्राप्त भइरहेको थियो । वरपरको वातावरण नै प्रेमिल हुँदै थियो । चराचुरुङी नै मिलनको गीत गाउन जुटेजस्तो देखिन्थ्यो । वसन्त ऋतुको आगमन हुँदै गर्दा परिवारमा खुशी छाएको देख्दा अब कुनै न्याउली चरीले विरहको गीत गाउन बन्द गर्छे होली जस्तो भइरहेको थियो । रुखको डालीबाट लुकेर कोइलीले कुहुकुहु गाउँदा भर्खर मिलन भएका ती जोडी आनन्दित महशुश गर्थे । आफूहरू दुई दशकदेखि बस्दै आएको घरको जस्ताको छतमा गुँड बनाएर बसेका भँगेराका जोडी पहिले भन्दा अहिले आएर लुनी र नरेन्द्र समक्ष चिउँ चिउँ गर्दा उनीहरू आफूलाई समझदारी अपनाउन स्मरण गराएको जस्तो ठान्थे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लामो सयमसम्म विछोडमा परेका दुबै जोडीका सदस्यले उदार दिलले एक अर्कालाई हेर्ने र एक अर्कालाई शंकाको दृष्टिले नहेर्ने कुरा दिल खोलेर सबैका सामु राखे । दुई दशक दुई वर्षपछि भेट भएका जोडी उच्च तापक्रममा खारिएर फलामबाट स्टील बनेजस्तै देखिन्थे । कसैले पनि एक अर्कालाई नराम्रो सोच्ने त परै जाओस् बरु अब कसरी बाँकी दिनहरू बिताउने सम्बन्धमा छलफल गर्ने तयारी गर्दै थिए । यस्तो विरलै देख्न पाइन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
दुबै जोडीको पुनर्मिलन भएको एक हप्ता जति भएको थियो । महिमा अपहरणमा परेको र उसलाई छुटाउन दुई करोड फिरौती लिएर आउनु र पुलिसलाई खबर गरेमा ज्यान पनि जान सक्ने धम्की लुनीको मोबाइलमा आयो । ‘यो काम अवश्य पनि सचिनको हुनुपर्छ’ कपिलले लख काट्यो । तर पनि महिमालाई चाँडै नै मुक्त गर्नका लागि फिरौतीका लागि उनीहरूले मागे बमेजिमको रकम पनि तयार पार्ने र प्रहरीलाई पनि खबर गर्ने कुरा भयो । अपहरणकारीले भनेको गोप्य स्थानमा हेमन्त र कपिल गए । वरिष्ट प्रहरी उपरीक्षक सौगात कृष्ण खरेल आफ्नो पूर्ण सुरक्षा तयारीमा अपराधीलाई नियन्त्रणमा लिनेमा विश्वस्त थिए । फिरौती नबुझाई महिमालाई नछाड्ने भन्ने अपहरणकारीको अडानका बाबजुद एक हातमा पैसा अर्को हातमा महिमा गर्ने रणनीति हेमन्त र कपिलले अपनाएका थिए । फिरौती रकम बुझाई महिमालाई बाहिर लिइ आउँदा प्रहरीले पाँच जना अपहरणकारीलाई आफ्नो नियन्त्रणमा लिन सफल भएको रहेछ । प्रहरीले अपहरणकारीसँगबाट दुई करोड नगद, पाँच थान चिनिया पिस्तोल र पाँच थान आइफोन बरामद गरेको थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
एउटा पत्रकार सम्मेलन गरी प्रहरीले महिमाको अपहरणकारीलाई सबैको सामु सार्वजनिक गर्‍यो । अपहरणकारीमा पहिले कपिल र महिमाका अभिभावक बनेर किर्ते कागज बनाउन सक्रिय महिला र पुरुषका अलावा पछिल्लो समयमा स्मृति म्यारिज ब्यूरोमा काम गर्न भनेर प्रवेश रेग्मीले राखेका बजार प्रतिनिधि रहेछन् । कपिलको अनुमान सही सावित भयो । उसले प्रवेशका बाबुछोरा दुवैलाई कुनै पनि हालतमा क्षमा नदिने भन्दै दृढ भएर अगाडि बढे । पर्‍यो भने जस्तो पनि कदम चाली सचिनका बाबुलाई सवक सिकाउन लुनीका पति हेमन्त पनि प्रतिवद्ध देखिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
महिमाको अपहरण भएपछि उसको बिहे गरिदिने निर्णय लुनी, हेमन्त, प्रिया र अशोकले गरे । यस सम्बन्धमा महिमासँग उनीहरूले सोधे, ‘ल भन, महिमा ! अब तिम्रो को सँग जीवन बिताउने योजना छ ?’ ‘तपाईंहरू सबैलाई थाहा छ माटाको भर ढुङ्गो र ढुङ्गाको भर माटो । आजसम्म म कसको भरमा बाँचेकी छु र कसलाई भर दिएकी छु उसैसँग बाहेक मेरो जोडी जम्नै सक्दैन ।’ लुनीले सांकेतिक रूपमा कपिलसँग बिहे गर्ने इच्छा जाहेर गरेको उसका परिवारका सदस्यलाई थाहा भयो । आमा लुनीलाई त महिमाले यही कुरा बोल्छे भन्ने थाहा थियो । उसलाई थाहा थियो कसरी कपिल र महिमा एक अर्काका मिल्ने साथी थिए र भविष्यको कस्तो कसम खान्थे भनेर । बिहे त स्वर्गमै तय हुन्छ, यहाँ त अभिनय हुने मात्रै हो भन्ने कुरामा विश्वास गर्ने हो भने अब महिमाको बिहे कपिलसँग गराइदिनुपर्छ । यसको कुनै विकल्पै छैन ।’&lt;br /&gt;
‘आफैंले छोरा सरह पालेको कपिलसँग छोरीको बिहे गरिदिने भन्छे । कस्ती वाहियात आईमाई रहिछे यो लुनी त । यसमा मेरो असहमति छ । म मान्दिन । तिमीहरू जे सुकै गर्ने हौ गर,’ हेमन्तले अडान लिए । दाइको कुरामा भाइ र बुहारी पनि साथ दिए ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
लुनीले प्रष्ट रूपले भनी, ‘छोरीको इच्छा बेगर बिहे हुन सक्दैन । कसैले मान्दैमा यो बिहे हुने र नमान्दैमा बिहे नहुने भन्ने कुरै हुँदैन ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
‘बुबा, मामुले भनेको कुरा सही हो । अहिले मैले प्रष्ट भन्नैपर्छ । तपाईंहरू त पछि जोडिनु भएको हो यो कथामा । मन लागे जोडिरहनुहोस्, मन नलागे छुट्टिनुहोस् । हाम्रो पिडा, ब्यथा कसले बुझेको थियो र यत्रा वर्षसम्म ! अहिले आएर यो गर वा त्यो नगर भन्दैमा सबै भइहाल्छ भन्ने दिवास्वप्न देख्न छाड्नुहोस् तपाईंहरू । अन्टीले त बुझ्नुपर्ने, किन बुझ पचाइरहनु भएको छ ? बुझ्नै सक्दिन । म कपिल बिना बाँच्नै सक्दिन र उ पनि म बिना बाँच्नै सक्दैन । ३ वर्ष हुँदा देखिको हाम्रो बालजोडी कसैले लहडै लहडमा चाहँदैमा टुट्दैन । अनि जात गोत्र, कुल घरान के भन्नुहुन्छ, ति सबै मिल्छन् । यति हुँदा हुँदै पनि तपाईंहरू मेरो मामुलाई एक्ल्याउन चाहनुहुन्छ भने पनि केही फरक पर्नेवाला छैन । कपिल पनि मामुलाई मेरो भन्दा धेरै माया गर्छ, आदर गर्छ । मेरो मामु कहिल्यै परित्यक्त हुनुपर्दैन । कपिल र म मिलेर मामुको बुढेसकालको सहारा बन्नेछौं ।’&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
छोरीको बिहे आफ्नो छोरा सरहको कपिलसँग नै गर्ने भन्ने सम्बन्धमा लुनीले लिएको अडानले हेमन्तले छोरीकै बिहेको दिन आफ्नी पत्नी लुनीसँग सम्बन्ध बिच्छेद गर्ने घोषणा गरे । माइतीपक्षका अभिभावक पुरुषहरूको असहमतिका वावजुद छोरी महिमाको इच्छा र चाहना बमोजिम कपिलसँग बिहे भयो । बुटवलको आदर्श नगर पार्टी प्यालेसमा आयोजना गरिएको भव्य बैबाहिक समारोहमा आफन्ती, जन्ती र साथीसंगीहरूले इन्जिनिअरद्वय कपिल र महिमाको बिहेको ठूलो महिमा गाए । स्वच्छ र पवित्र प्रेमको नमुना देखाएको हुँदा बधाईको ओइरो पाएको यो जोडी इतिहासकै एक आदर्श जोडीका रूपमा स्थापित हुनेछ भन्ने कामना गर्ने उपस्थित आफन्ती, जन्ती, साथी संगी र शुभेच्छु्क सबै थिए । छोरीको ज्वाईंसँग लगन गाँठो कसिंदै गर्दा हेमन्तले लुनीलाई सम्बन्धको गाँठो फुकाई विवाह बिच्छेदको उपहार दिए । स्मृति म्यारिज ब्यूरोका तर्फबाट अध्यक्ष प्रवेश रेग्मीले तयार पारेको कागजमा हस्ताक्षर गरी लुनीले हेमन्तको सम्बन्ध बिच्छेद सम्बन्धी आवेशमा आएर गरेको निर्णयलाई स्वागत गरिदिएकी थिई । पछि थाहा भयो प्रवेशकी श्रीमती स्मृतिसँग उनले सोही दिन लगनगाँठो कसेर सचिनका बाबु छोरा दुबैलाई चकित पारेका रहेछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/8841668146499512319/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_53.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/8841668146499512319'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/8841668146499512319'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_53.html' title='दुई घुम्ती'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-3518610060381272059</id><published>2018-06-08T06:34:00.002-07:00</published><updated>2018-06-08T06:34:51.749-07:00</updated><title type='text'>जीवन काँडा कि फूल</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;झमक घिमिरे&lt;/strong&gt;~&lt;img alt=&quot;&quot; class=&quot;alignright wp-image-49541&quot; data-attachment-id=&quot;49541&quot; data-comments-opened=&quot;1&quot; data-image-description=&quot;&quot; data-image-meta=&quot;{&amp;quot;aperture&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;credit&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;camera&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;caption&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;created_timestamp&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;copyright&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;focal_length&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;iso&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;shutter_speed&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;,&amp;quot;title&amp;quot;:&amp;quot;&amp;quot;,&amp;quot;orientation&amp;quot;:&amp;quot;0&amp;quot;}&quot; data-image-title=&quot;book cover – Jhamak Ghimire – Jiwan Kada ki Phool – Autobio&quot; data-large-file=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2018/03/book-cover-Jhamak-Ghimire-Jiwan-Kada-ki-Phool-Autobio.png?fit=432%2C587&quot; data-medium-file=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2018/03/book-cover-Jhamak-Ghimire-Jiwan-Kada-ki-Phool-Autobio.png?fit=221%2C300&quot; data-orig-file=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2018/03/book-cover-Jhamak-Ghimire-Jiwan-Kada-ki-Phool-Autobio.png?fit=432%2C587&quot; data-orig-size=&quot;432,587&quot; data-permalink=&quot;http://sahityasangraha.com/2018/06/05/%e0%a4%ad%e0%a5%82%e0%a4%a4%e0%a4%aa%e0%a5%8d%e0%a4%b0%e0%a5%87%e0%a4%a4-%e0%a4%ad%e0%a4%97%e0%a4%b5%e0%a4%be%e0%a4%a8-%e0%a4%b0-%e0%a4%b5%e0%a4%bf%e0%a4%b6%e0%a5%8d%e0%a4%b5%e0%a4%be%e0%a4%b8/book-cover-jhamak-ghimire-jiwan-kada-ki-phool-autobio/&quot; height=&quot;247&quot; sizes=&quot;(max-width: 182px) 100vw, 182px&quot; src=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2018/03/book-cover-Jhamak-Ghimire-Jiwan-Kada-ki-Phool-Autobio.png?resize=182%2C247&quot; srcset=&quot;https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2018/03/book-cover-Jhamak-Ghimire-Jiwan-Kada-ki-Phool-Autobio.png?resize=221%2C300 221w, https://i2.wp.com/sahityasangraha.com/wp-content/uploads/2018/03/book-cover-Jhamak-Ghimire-Jiwan-Kada-ki-Phool-Autobio.png?w=432 432w&quot; style=&quot;background: transparent; border: 0px; display: inline; float: right; margin: 4px 0px 12px 24px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; width=&quot;182&quot; /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
उमेरले अलिकति माथिल्लो खुड्किलो उक्लिए पनि ममा अझै बाल अबोधपन सकिएको थिएन । चेतनाका अंकुरहरू अलिअलि टुसाउन थाले पनि ती पूर्ण वयस्क हुुन अझै धेरै समय लाग्थ्यो । त्यतिबेला हाम्रो घर वरिपरि नजिक पानीको स्रोत थिएन, निकै पर एउटा कुवा थियो । त्यहीँबाट बोकेर आमाहरूले ल्याउँथे पानी । म भने घरमा काम चलाइसकेको फोहोर पानी खेल्थेँ । कहिलेकाहीँ आमाले माया गरेर अलिकति सफा पानी खेल्न दिन्थिन् । पानी पाएर खुशीले सानो चुल्हो बनाउँथे, बाँसका मसिना सिन्का गाडेर फालेका प्लास्टिकको छानो लाएर गोठ पनि बनाउँथे । अलि पर घिस्रिदै बारीका कान्लामा पुगेर कचिया दुईटा खुट्टाले समातेर टुप्पोले खोतलेर ससाना चार कुना भएका खोपाहरू बनाउँथे र मैलो फोहोर पानीले भए पनि माटो मुछेर माटाका भाँडाहरू बनाउँथे र तिनलाई त्यही खोपामा राख्थे, पानी परे भने पनि हतपत भिज्दैन्थे मेरा भाँडाहरू, चुलो पनि साने गोठमा हुन्थ्यो । त्यो पनि भिजेको हुँदैन्थ्यो, सुरक्षित हुन्थ्यो र म भोलीपल्ट पनि आनन्दले खेल्थे । मैले&lt;span id=&quot;more-49540&quot; style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&amp;nbsp;त्यही कचियाको टुप्पाले भुँइ खनेर डन्डी–बियो खेल्ने दुलो बनाउँथे । डन्डीले हानेर गजबले खेल्थे एक्लै डन्डी–बियो । गुच्चा र खोपी पनि खुट्टाले नै हानेर खेल्थे । पाठकहरूको मनमा प्रश्न उब्जियो होला– “के यो सम्भव छ ?” सम्भव छ, तपाइको हात जति क्रियाशील हुन्छ, मेरा खुट्टा पनि त्यति नै क्रियाशील हुन्छन् भन्ने कल्पना गर्नुहोस्– सम्भव छ कि छैन ? मलाई याद छ –“यो केटीले त छोरा मान्छेले खेल्ने खेल खेल्दैछे । यो कलियुगमा के के देख्नु परेको ।” भन्दै हाम्रो घरको बाटो खरको भारी बोकेर उकालो लाग्थे । हो मैले बच्चापनमै गोठ बनाउने, खोपा बनाउने, गुच्चा डन्डी–बियो, खोपी खेल्ने जस्ता खेलहरू केटाहरूले मात्र खेल्नुपर्छ भन्ने मान्यता बोकेकाहरूको मानसिकता विरूद्ध पाइलाहरू चालीसकेकी रहिछु ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यती बेला मैले पुतली बनाउने, चुल्हो बनाउने पनि नखेलेकी होइन तर बालपनमा मान्छेले जती बढी स्वतन्त्रता पायो त्यहाँ त्यो समाजको केटाले यस्तो खेल्नु पर्छ केटीले यस्तो खेल्ने पर्छ भन्ने मान्यताका पर्खालहरू भत्किएर नवीन खालका समानताका मान्यताहरू आफै निर्माण हन जाने रहेछन् । देख्नेहरूमध्ये कोही खरका भारी बिसाएर मैले खेलेको रमिता हेर्थे । कसैले त मुख च्व–च्व गर्दै कठैवबरी घ् साथी कोही नभए पनि खेलिरहँदी रहिछ भन्थे । खर र दाउराका भारी बोकेर उकालो लाग्ने भरिया को हुन् ? अहिले मलाई याद छैन । तर उनिहरूले भारी बिसाएर वा भारीसँगै निकै बेर ठिड्ड उभिएर हेर्ने वस्तु मै थिएँ । निकै बेर उभिएर एक टकले हेरिसकेपछि च्व च्व गर्दै “अघिल्लो जन्मको कर्मको फल” भन्दै लस्करै उकालो लाग्थे । बालमन मस्तिष्कभरि यो अघिल्लो जन्मको फल भनेको के होला भन्ने प्रश्न उठिरहन्थ्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बाबाले एउटा राजको कथा भनेका थिए । त्यस कथामा राजका तीनवटी रानीमध्ये माइली रानीलाई कुलामा काटेर भोग दिएपछि त्यस देशमा सहकाल लागेको थियो । काटिएकी रानी हरीयो चरो भएर भर्र उडेकी थिइन् । ती पात्राले बालमन मस्तिष्कभरि प्रभाव जमाइन् । अघिल्लो जन्ममा मान्छे थिइन्, पछिल्लो जन्ममा हरियो चरो भएर भुर्र उडिन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
हाम्रा कथ्य पौराणिक साहित्यमा यस्ता पात्रपात्राहरूले एकछत्र प्रभाव जमाएका छन्, जसले जन्म जन्मान्तरको जिन्दगी पाउँछन् र कुनै न कुनै रूपमा दीर्घकालसम्म जीवित हुन्छन भन्ने त्यसभित्र एउटा भ्रम छरिएको हुन्छ, यो भ्रम जन्म जन्मान्तरको हो । एक जन्मका पापहरू, कुर्कमका फलहरू अर्को जन्ममा दिन्छन् भगवानले भन्ने मान्छेको परम्परागत विश्वास छ र म पनि त्यही विश्वासको पर्खाल भित्रकी मान्छे, जसलाई भत्काउन एकैचोटि असम्भव थियो । तर मलाई कहिलेकाँही भगवान भन्ने वस्तुसँग साह्रो रिस उठ्थ्यो । किनभने मैले भगवान्लाई आपत्–विपत्मा जति पुकारे पनि त्यो भगवान भन्ने जन्तु कहिल्यै मेरा सामु उपस्थित भएर मलाई “तथास्तु” भनेर आशिर्वाद दिएन । त्यसैले मैले आफैले भगवान मानेर विभिन्न खालका झार पातका फूलहरू र माटोले पुजेका भगवान (ढुड्डा) हरूलाई धेरै पटक फालिदिएकी छु र कान्लाका भित्ता खोपेर बनाएको भगवानको मन्दिरलाई भेरै पटक भत्काइदिएकी छु । भाइबहिनीहरू भएको बेलामा उनीहरूसँगै खेल्थे, उनीहरू नभएको बेला म एक्लै पर्थे । उनीहरू ठूला मान्छे हुन भन्दै स्कुल जान्थे । म त घरमा बस्ने मान्छे, सानै मान्छे भए पनि मलाई पनि स्कुल जान मन लाग्थ्यो । तर म सँग स्कुलसम्म हिँडेर पुग्ने बर्गत खुट्टामा थिएन । म घिस्रिएर अलि परभन्दा कहिल्यै पुगिन अर्थात् स्कुलमा कहिल्यै पुग्न सकिनँ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
भगवान्ले यस्तै बनाएको थियो । मलाई सबै देख्ने मान्छेहरू यसै भन्थे । त्यो भगवान् भन्ने वस्तु कस्तो होला भन्ने प्रश्न उठिरह्यो मनमा । मैले भगवान्का कथाहरू राम, कुष्ण, शिव, पार्वती, दुर्गा, राक्षसका कथाहरू रावण, हिरण्यकश्यप, कंश शुम्भ, निशुम्भहरूको बारेमा पनि आफूभन्दा ठूला मान्छेको मुखबाट सुनेकी थिएँ । ती कथाका पात्रहरूले मनमा एक खालको भगवान्माथि विश्वास जगाएका थिए । मलाई पनि भगवानको तपस्या गर्न मन लाग्थ्यो किनभने भगवान् मेरो सामु उपस्थिति भएर लोभलाग्दो वरदान दिउन् भन्ने लाग्थ्यो । हो म प्रलादजस्तै भगवान्को भक्त बन्न चाहन्थेँ या त बालक धुव्रजस्तै भगवान्को प्रिय । त्यसैले म एक्लै घर कुरूवा बसेको ढुड्डा मिलाइमिलाई फुटाएर तीन चोसे भएपछि दूवाको लामो लहरो एउटा चोसेमा माला बनाइदिन्थेँ, अँगारले कोरेर ठया्क्कै मान्छेको आकृति दिएर कान्लाके भित्तामा सिन्काले या कचियाले खोपो बनाएर त्यहाँ राखेपछि मेरो शाश्वत मन्दिर र शाश्वत भगवान् त्यही हुन्थ्यो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
त्यही मन्दिर र भगवान्लाई माटो झारपातका फूलहरूले पूजा गरेर ढोगेर रून्थेँ, भगवान् मलाई पनि अरू जस्तै बनाइदेऊ न भन्दै हरेक दिन बिलाप गर्थे । तर त्यो मैले अगाध विश्वास गरेको निर्जिव भगवानले न त मेरो बिलौना सुन्यो न त शाश्वत भगवान सामु उपस्थित भयो । अनि म भक्त धु्रवजस्तो कहिल्यै बन्न सकिन न त प्रल्हादजस्तो बन्न सके । सायद मैले उनीहले जस्तो ढुंगाको मूर्तिलाई भक्तिभाव, विश्वास, आस्था राख्नु बालअबोधपन नै थियो । उनीहरूले जस्तो एकोहोरो विश्वास राखे पनि त्यो साक्षत् भगवान प्रकट भएर कहिल्यै मनावाञ्छित फल दिएन । अहिले बुझ्दा पो के देओस् फल । त्यसको अस्तित्व भएपो देओस् त फल । तर पनि ती मान्छेले भगवान भनेका पात्रपात्राहरूले कोमल बाल मनमस्तिष्कमा गहिरो छाप छोडिदिए जसले पछिसम्म विचार र जीवनपद्धतिमा असर पा¥यो । रावण, हिरण्यकशिपु, शुम्भ, निशुम्भजस्ता पात्रहरूले मानसपटलभरी एक खालको सन्त्रास भरिदिएका थिए । साँच्चै म त्यतिबेला घरभित्र पस्न डराउँथे, उहिलेको घर दुम्सीको दुलोजस्तो अँध्यारो हुन्थ्यो । हाम्रो घर पनि कहाँ ठूलो थियो र । खरको छानो, ढुंगा माटाले बनेको, भुइँमा परेको, अगाडितिर एउटा ढोका राखिएको र सानो दलान तल्लोपट्टी एउट जस्केलो थियो । टाँडमा एउटा झ्याल भएको घर थियो ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
आमाले कहिलकांही पानी परेको बेला हामी केटाकेटीहरूलाई टाँडमा लगेर राख्थिन । हाम्रो घरको टाँड ठ्याक्कै दुम्सीको दुलोभन्दा फरक थिएन । केटाकेटीको जात त हो त्यो अँध्योरो टाँडमा बस्न के मान्थ्यो र ? टाँडमुनि पनि गतिलो उज्यालो भएको घर थिएन । मैले बाहिरबाट हेर्दा भूत निस्कियो भने घ् मेरीबास्सै के गर्नु ? मनमा यस्तै सन्त्रास भरिएको हुन्थ्यो । त्यसैले पानीपानी भएर घरभित्र पसिहाले पनि डरले आत्तिएर बाहिर निस्किन्थे र दैलो लाइहाल्थें । हाम्रा संस्कार र संस्कृतिमा कति नराम्रा कुराहरू छन् भने मरेका मान्छेहरू सजिव बनेर आउँछन् अनि उनीहरूका कुममा आँखा हुन्छन्, पेटमा दाह्रा हुन्छन्, पिठ्यूँ खोक्रो हुन्छ, टाउको हुँदैन र खुट्टा पछाडिपट्टी फर्केको रूपमा आउँछन् । मलाई आफूभन्दा ठूलाहरूले यस्तै खालका सन्त्रासजन्य कुरा सिकाइदिएका थिए । एक्लै हुँदा लाग्थ्यो कतै हजुरआमा त्यस्तै भूत बनेर आउँदिनन् ? यही त्रासले मनमा सताइरहन्थ्यो । कहिलेकहीं त म घर पर पुगेर खेल्थे । यसो गर्दा मैले घरबाट निस्किने भूतको त सामना गर्नु पर्दैनथ्यो । म राक्षस र भूतमा केही फरक पाउँदिनथें । दुवैले मलाई भेटे एकै गासमा निल्थे । जीवनको माया केटाकेटीलाई पनि हुँदोरहेछ । नभए म घरभन्दा पर पुगेर खेल्ने थिइन होला, आमाका थोत्रा फाटेका पछ्यौराले ढाकेर खाटमुनि लुक्ने थिइन होला, राक्षसले खाने डरले धेरै पटक खाटमुनि छिरेर बसेकी छु । ती आपतका क्षणहरूमा मैले भगवानलाई धेरै पटक मनमनै पुकारेर रोएकी छु ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
साँच्चै बाल्यकालको त्यो एक्लोपनालाई साथ दिने सुन्यताभन्दा अर्को चीज थियो भने आफैले स्थापना गरेको ढुंगाको भगवान । म मैले बनाएर ढुंगाका भगवानहरूले कुनै प्रतिक्रिया नदिएपछि आक्रोशित हुन्थें, क्रोधित हुन्थें । यो भगवानले मलाई बालक धु्रवलाई जस्तो, प्रह्लादलाई जस्तो माया किन गर्दैन ? यो भगवान पनि मान्छेमान्छेमा किन भेद गर्छ ? यस्ता प्रश्नहरू गरिरह्यो मेरो मनले भगवानसँग । एक किसिमको अविश्वास पोखिरह्यो । मैले भगवानलाई पटकपटक फालिदिंदा पनि मलाई केही नगरेकाले मेरो मनमा भएको भगवानप्रतिको आस्था, विश्वास पनि बिस्तारै अनास्था, अविश्वासमा परिणत हुँदै गएको हो । त्यतिबेला मेरो स्वभाव अनौठो खालको थियो । त्यो भगवान बनाएको ढुंगा एकछिन रिसले फाले पनि फेरि नानी बनाउन टिपेर ल्याएर थाङ्नाहरूमा बेरेर त्यसलाई ओछ्यान बनाएर सुताउँथे । यस्ता नानीहरू बोतलका वा ढुंगाका बनाउँथे, थोत्रा थाङ्नाका पनि टाउके नानीहरू बनाउँथे ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ती नानीहरू मान्छेजस्तै खाना खाऊन् भन्ने म चाहन्थे तर त्यो निर्जिव वस्तुमा मान्छेमा जस्तो क्रियाप्रतिक्रिया हुँदैन । मैले त्यो चाहना गर्नुपनि स्वाभाविकै हो । किनभने केटाकेटीको मनोविज्ञान प्रत्येक चीज आफूजस्तै होउन् भन्ने चाहना हुन्छ । मैले बनाएका नानीहरूले मलाई आमा भनेर बोलाइदिऊनभन्ने चाहना गर्थे । म मान्छेकै जस्तो दिसा, पिसाब ओछ्यानमा गरून् भन्ने चाहना गर्थे किनभने मान्छेका बच्चाहरूले यसो गरेको देखेकी थिएँ । तर मेरा नानीहरूले कहिल्यै यसो गरेनन् । विकसित देशमा जन्मिएकी भए मसँग रूने, हाँस्ने यान्त्रिक गुडियाहरू खेलाउन पाउँथे होला । म अल्पविकसित देशमा जन्मिएकी थिएँ, त्यसमाथि मसँग जोडिएको शारीरिक दुर्बलतालाई मान्छेले हरेक क्रियाकपाललाई त्यससँग जोडेर हेर्थे र पनि मैले उनीहरूको सोच, चिन्तनलाई बेवास्ता गर्दै खेलें निर्धक्क सिसाका बोतल, ढुंगा र थाङ्नाका टाउके नानीहरू । मैले खेलेको देख्दा यो यो लाटीको खेल यस्तै हुन्छ,हेर, नानी सुताएकी भन्थे मान्छेहरू । त्यही ठाउँमा अरू बच्चाहरूले खेल्दा सामान्य मानिन्थ्यो तर मप्रति त्यो दृष्टिकोण राखिएन । जसले जुन खालको सोच चिन्तन राखे पनि त्यो समय मेरा बालापन साँच्चै सुन्दर थियो, जसलाई मैले भोगें ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(स्रोत : “जीवन काँडा कि फूल” बाट)&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/3518610060381272059/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_8.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/3518610060381272059'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/3518610060381272059'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post_8.html' title='जीवन काँडा कि फूल'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-8997601321082370294</id><published>2018-06-08T06:32:00.001-07:00</published><updated>2018-06-08T06:32:39.471-07:00</updated><title type='text'>गजल</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
बाँच्न जानेदेखि खेल रै’छ जीवन,&lt;br /&gt;नत्र चिसो छिँडी जेल रै’छ जीवन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
नाँच्नै नजाने नि ईश्वर दाइना भए,&lt;br /&gt;मज्जाले पाकेको बेल रै’छ जीवन ।&lt;span id=&quot;more-47127&quot; style=&quot;background: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
ढंगले नाँचे नि भागमै नभए,&lt;br /&gt;चढ्न लाग्दा छुटेको रेल रै’छ जीवन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
संसारै अचम्म हुनेकै सबैथोक,&lt;br /&gt;रित्तो भए आँसुको भेल रै’छ जीवन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: rgb(255, 255, 255); border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &amp;quot;Bitstream Charter&amp;quot;, serif; font-size: 16px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
जन्माउने प्रभु मार्ने पनि उनै,&lt;br /&gt;सृष्टिको अचम्म मेल रै’छ जीवन ।&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/8997601321082370294/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/8997601321082370294'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/8997601321082370294'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2018/06/blog-post.html' title='गजल'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-1883552731217645065</id><published>2016-04-23T19:05:00.001-07:00</published><updated>2016-04-23T19:05:26.581-07:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
भुकम्पको बर्स दिन पुग्दै छ नि सुन🌹&lt;br /&gt;
घर्चिएको घाउ झनै दुख्दै छ नि सुन🌹&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
सरकारले राहतको कुरा मात्र गर्दै छ🌹&lt;br /&gt;
जनताका आसाहरु सुक्दै छ नि सुन🌹&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/1883552731217645065/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/04/blog-post_23.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/1883552731217645065'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/1883552731217645065'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/04/blog-post_23.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-8439251824823514032</id><published>2016-04-12T07:22:00.002-07:00</published><updated>2016-04-12T07:22:57.585-07:00</updated><title type='text'>२०७३ मा तपाइको रासिफल</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;before-content-ads&quot; style=&quot;background-color: #f2f2f2; box-sizing: inherit; color: #404040; font-family: utsaahregular; font-size: 19px; line-height: 22.7999992370605px;&quot;&gt;
&lt;section class=&quot;widget widget_text&quot; id=&quot;text-91&quot; style=&quot;box-sizing: inherit; margin: 0px 0px 15px;&quot;&gt;&lt;div class=&quot;textwidget&quot; style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/section&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;entry-content&quot; style=&quot;background-color: #f2f2f2; box-sizing: inherit; color: #404040; font-family: utsaahregular; font-size: 19px; line-height: 22.7999992370605px;&quot;&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
कृष्ण प्रसाद शर्मा&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;em style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;em style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;मेष (चु, चे, चो, ला, लि, लु, ले, लो, अ &amp;nbsp;)&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
नयाँ वर्षले मिश्रित परिणामहरू प्रदान गर्ने योजना बनाएको छ, तीमध्ये कुनै लाभकारी हुन्छन् भने कुनै हानिप्रद । पारिवारिक दायित्व र जिम्मेबारी पूर्ण गर्ने सिलसिलामा केही कठिनाइ आइलाग्न सक्छन्, तर अत्तालिई हाल्नु पर्ने परिस्थिति छैन, प्रयास गर्दा परिस्थितिलाई सम्हाल्न सकिन्छ । आर्थिक दृष्टिले यो वर्ष लाभदायक र आशावादी परिणाम प्राप्त हुने सम्भावना छ, यद्यपि नयाँ लगानीको प्रतिफल प्राप्त हुन केही ढिलो हुनसक्छ । बन्दव्यापारमा नयाँ निवेश र लगानीका लागि उपयुक्त समय छैन, तर गरिआएको कारोबारबाट लाभ नै हुनेछ । उता अनावश्यक खर्चमा पनि नियन्त्रण गर्नु पर्छ । वित्तीय कारोबार र सेयर मार्केट पक्षमा रहने देखिंदैन । घरायसी सम्बन्ध विस्तारका लागि समय निकाल्नु राम्रो हुन्छ, प्रेम र स्नेहको वातावरण बनाउनु पर्दछ । यो वर्ष प्रेम र भावनाको कदर हुने वर्ष हो । पति वा पत्नीका साथमा धेरै समय खर्चनु राम्रो हुन्छ, नत्र आपसी समन्वयको अभावमा अनपेक्षित दुर्घटना हुने सङ्केत छ । अगस्ट महिनापछि बृहस्पति छैठौं हुने भएकाले केही नकारात्मकता देखा पर्न सक्छ, त्यसपछि वर्षभरि सतर्कता अपनाउनु पर्छ । समग्रमा मेष राशिका जातकले समुज्वल भविष्यका निमित्त वर्षको पूर्वार्द्धमा खट्नु नै परिणामदायक देखिन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;middle-content-widget widget_text&quot; id=&quot;text-92&quot; style=&quot;box-sizing: inherit; float: left; margin-bottom: 5px; margin-right: 20px; max-width: 300px;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;textwidget&quot; style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; line-height: 1; text-align: justify;&quot;&gt;बृष&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: utsaahb; font-size: 26px; line-height: 1; text-align: justify;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: utsaahb; font-size: 26px; line-height: 1; text-align: justify;&quot;&gt;(इ,&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; line-height: 1; text-align: justify;&quot;&gt;&amp;nbsp;उ, ए, ओ, बा, बि, बु, बे,&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: utsaahb; font-size: 26px; line-height: 1; text-align: justify;&quot;&gt;बो)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
बृष राशिका जातकका लागि नयाँ वर्ष &amp;nbsp;पूर्ण रूपले आफ्नो पक्षमा रहने छ । सँगीसाथी, सहयोगी र पति÷पत्नीको सहयोग र प्रेरणाले व्यापार÷व्यवसाय र दैनन्दिनीको क्षेत्रमा सघाउ पुुग्नेछ । यस प्रेरणाले कुनै कठिन र अप्ठ्यारो परिस्थितिबाट बाहिर निस्कन वा ती परिस्थितिको सामना गर्न मद्दत गर्नेछ । दाम्पत्य जीवन, रतिराग, प्रेम÷प्रणयसम्बन्ध आदि क्षेत्रमा भरपूर आनन्द प्राप्त हुनेछ । जसले नयाँ व्यवसाय वा नोकरी थाल्नुभएको छ, तिनलाई वर्षको पूर्वार्द्धमा केही कठिनाइ हुनसक्छ, तर वर्षको उत्तरार्द्ध भने अनुकूल नै हुनेछ । यो वर्ष रिस, राग, आवेश, उत्तेजना र कामुकतामा नियन्त्रण राख्नुपर्ने वर्ष हो, अन्यथा बेकारको झन्झटमा फँस्न सक्नुहुन्छ । आर्थिक दृष्टिले यो वर्षको सम्पूर्ण समय आफ्नै पक्षमा रहने छ । आफूले गरेको मिहिनेतको राम्रो परिणाम प्राप्त हुने वर्ष हो, यो । पाँचौं राहुले पाचनप्रणाली र नसाको रोग बल्झाउने सम्भावना छ, छोराछोरीको क्रियाकलाप पनि सन्तोषजनक रहने छैनन् । उता सातौं शनिश्चरले दाम्पत्यकलहको सम्भावना औंल्याउँदै छ, सचेत रहनु होला । समग्रमा नयाँ वर्ष २०७३ लागि खुसी, उमङ्ग र हर्ष लिएर आएको छ, तर मात्तिनु र पात्तिनु हुन्न, नत्र यो वर्ष सङ्कटको वर्ष पनि बन्नसक्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;मिथुन (का, कि, कु, घ, ङ, छ, के, को, ह)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
भनिन्छ जीवनको अर्को नाम संघर्ष हो, मिथुन राशिका जातकका लागि यो वर्ष यिनै पंक्तिले बताएका कुरा लागु हुनेछन् । वर्षको केही समय कठिनाइको सामना गर्नुपर्छ भने अर्कोतर्फ कुनै पल यति महत्त्वपूर्ण बन्नेछन्, जुन सधैंसधैं स्मरणयोग्य हुनेछन् । दाम्पत्यसम्बन्धमा सुमधुरता कायम हुनेछ, तर समग्र पारिवारिक स्थिति भने सन्तोषजनक हुँदैन । त्यसैले यस वर्ष जीवनसाथीलगायत घरपरिवारका अन्य सदस्यहरूसित पनि तालमेल बनाउनु आवश्यक छ । स्वास्थ्यमा केही उतारचढाव देखा पर्नेछ, नियमित व्यायाम र संतुलित आहारप्रति सजग हुनुपर्छ । कुनै किसिमको ऋण लिनु वा दिनु राम्रो हुँदैन । आयमा कमी आउने सम्भावना छ, अतः जतिसक्दो खर्चमा नियन्त्रण गर्नु राम्रो हुन्छ । उता बन्दव्यापारमा लागेका हरूले राम्रो मुनाफा कमाउने छन्, तर कुनै अवैध वा गैरकानुनी मानिने वस्तुप्रतिको आकर्षणले धोका दिनसक्छ । यो वर्ष आफ्ना प्रियतमसँग बितेको समय पछिसम्म यादगार रहन सक्छ । भ्रमण, पर्यटन र घुमघाममा समय र धन खर्च हुने सङ्केत छ । सरकारी कामकाज र राज्यपक्षका काममा सफलता हासिल हुनेछ । वैदेशिक रोजगारीबाट लाभ लिन सकिने छ । केही छिटपुट विषयलाई नलिने हो भने समग्रमा यो वर्ष निमित्त राम्रो र असल वर्ष साबित हुनेछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;कर्कट (हि, हु, हे, हो, डा, डि, डु, डे, डो)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
भनिन्छ प्रयास गर्नेले कहिल्यै हार मान्नु पर्दैन । कर्कट राशिका जातकका लागि याे बर्ष थोरै कठिनाइ र झन्झट लिएर उपस्थित भएको देखिए पनि लगनशीलता, मिहिनेत र परिश्रमका बलमा तिनले जीवनका विविध आयाममा सफलता प्राप्त गर्न सक्नेछन् । दाम्पत्यसम्बन्धमा सुधार हुनेछ र निजी जीवनको भरपूर आनन्द प्राप्त हुनेछ । अलिबढी अन्तर्मुखी र व्यक्तिवादी हुने भय भएकाले घरपरिवारका सबै सदस्यसित सामञ्जस्य स्थापना गरी व्यवहार गर्नु राम्रो हुन्छ । स्वास्थ्यप्रति ध्यान दिनुपर्छ । आर्थिक दृष्टिले यो समय सुझबुझ र समझदारीमा निर्भर रहने समय हो । जोसुकैसित आँखा चिम्लिएर विश्वास गर्नु लाभकारी हुन्न, सञ्चित धन नाश हुने खतरा छ । बन्दव्यापारमा साझेदारप्रति सशङ्कित हुनुपर्छ, तपाईंविरुद्ध षड्यन्त्रको योजना बन्नसक्छ । नोकरीमा संलग्न व्यक्तिहरूले उन्नतिका निमित्त प्रशस्त अवसर प्राप्त गर्नेछन् र नवीन पेसा वा रोजगारीको राम्रो अवसर प्राप्त हुनेछ । अविवाहित हुनुहुन्छ भने कुनै विशेष व्यक्तिप्रति प्रेम जागृत हुनसक्छ तथा विवाहित हुनुहुन्छ भने दाम्पत्यसम्बन्धमा प्रगाढता आउने छ । दाजुभाइ र माइतीपक्षबाट सुखद समाचार प्राप्त हुने सम्भावना छ । वर्षको सुरुमा रहेको चौथो मङ्गलले मातापिता र अभिभावकवर्गको स्वास्थ्यप्रति सचेत रहने सङ्केत गर्दछ । समग्रमा सुझबुझ र मिहिनेतको बलले आफ्नो पक्षमा ल्याउन सकिने वर्षको सुरुवात भएको छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;सिंह (मा, मि, मु, मे, मो, टा, टि, टु, टे)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
नयाँ वर्षले केही विशेष उपहारहरू साथमा लिएर सिंह राशिका जातकहरूलाई स्वागत गर्दैछ । जीवनका विविध आयाम र क्षेत्रबाट खुसी र प्रसन्नताका लक्षणहरू प्राप्त हुनेछन् । पारिवारिक सम्बन्ध र मित्रताको भरपूर आनन्द प्राप्त हुनेछ । निजी जीवनमा खुसीको वर्षा हुनेछ र जीवनसाथीले भरपूर सहयोग प्रदान गर्नेछन् । सामान्यतया स्वास्थ्यस्थिति सकारात्मक नै रहने छ, तर चिल्लोचापिल्लो, मिठाइ र माछामासु जस्ता गरिष्ठ आहार र मदिरापानबाट जोगिनु राम्रो हुन्छ । नत्र रोगव्याधिले सताउन सक्छ । उता राहुले मुखमा निवास गरेको हुँदा मुखलाई नियन्त्रणमा लिनु राम्रो हुन्छ, कहिलेकाँही आफ्नै मुखका कारण बन्न लागेको काम पनि बिग्रिने सम्भावना अत्यधिक छ । आर्थिक पक्ष सन्तुलित नै रहने छ, मूलधनमा निरन्तर बृद्धि भइ रहने छ । पेसा, व्यवसाय र बन्दव्यापार गर्नेका लागि पनि लाभप्रद समय छ । कार्यक्षेत्रमा साख यथावत रहने छ, हाकिमले कामधन्दा र प्रयासको प्रशंसा गर्नेछन् र यश, सम्मान र जस पाउनुका साथै पुरस्कार समेत प्राप्त हुनेछ। प्रेमसम्बन्धका साथै दाम्पत्य सुखको भरपूर आनन्द प्राप्त हुनेछ । वर्षको पूर्वार्द्धमा अविवाहितको विवाह, बेरोजारको रोजगारी, बेकामेले काम पाउने ग्यारेन्टी दिन सकिन्छ, तर वर्षको उत्तरार्द्धमा बृहस्पति आठौं भावमा जाने भएकाले बढी आशावादी हुनु राम्रो हुँदैन ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;कन्या (टो, प, पि, पु, ष, ण, ठ, पे, पो)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
नयाँ वर्षले मिश्रित प्रभाव पार्ने सङ्केत छ । वर्षको सुरुमा केही नकारात्मक र तनावग्रस्त परिस्थितिको सिर्जना हुनसक्छ, तर उत्तरार्द्ध भने प्रतिष्ठा अभिबृद्धि गर्ने समय रहने छ । सुरुमा प्रेमी वा जीवनसाथीसितको सम्बन्धमा तिक्तता आउनसक्छ, अन्य परिवारजनसित समेत विवाद हुनसक्छ । क्रोध र अहङ्कारलाई त्यागेको बेस हुनेछ । यस अवधिमा आफ्नो स्वास्थ्यप्रति समेत सचेत रहनुपर्छ । राशिमा विचरणशील राहुले किसिमकिसिमका समस्या प्रदान गर्नेछ । वर्षको सुरुमा राशिस्वामी बक्री भएकाले सफलता प्राप्तिमा ढिलाइ हुनसक्छ, तर दूरदराज वा वैदेशिक प्रयोजनका रोजगारी वा बन्दव्यापारबाट लाभ मिल्नेछ । त्यस्तै बृहस्पति बाह्रौं घरमा अवस्थित छ, जसले आर्थिक सङ्कटको सङ्केत गर्दैछ, तर अगस्टदेखि आफ्नै राशिमा बृहस्पति आउनाले हाँकेका, ताकेका र इच्छाएका परिणाम प्राप्त हुनेछन्, त्यसैले वर्षको उत्तरार्द्धमा बेरोजगारले रोजगारी, अविवाहितले दाम्पत्यसुख, बृद्धबृद्धाले तीर्थाटनको लाभ र बेकामेले काम पाउने सङ्केत छ । बन्दव्यापारमा लागेका व्यक्तिले अगस्टभन्दा पहिले निकै तनाव झेल्नुपर्छ । तर त्यसपछि वर्षको सुरुमा देखिएका कमीकमजोरी र घाटालाई पूर्ति गरी उन्नति गर्ने अनुकूलता आउने छ । समग्रमा कन्या राशिका जातकका लागि वर्षको सुरु आफ्नो पक्षमा नरहे पनि वर्षको अन्तिम चरणले खुसी, उमङ्ग र उत्साह सिर्जना गर्ने सङ्केत देखिंदैछ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;तुला (र, रि, रु, रे, रो, ता, ति, तु, ते)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
नयाँ वर्ष &amp;nbsp;महत्त्वाकांक्षा पूर्ण गर्ने अवसरका रूपमा आएको छ । स्वतन्त्र व्यवसाय गर्ने एवं सानो परिवारमा बस्ने तुला राशिका जातकले यो वर्ष राम्रै उपलब्धी हासिल गर्नु हुन्छ । तर ठूलो साझेदारीमा कारोबार गर्न र संयुक्त परिवारका दायित्व निर्वाह गर्न भने यो वर्ष कष्टकर हुने सङ्केत छ । त्यसैले ठूलो साझेदारीमा काम गर्दै हुनुहुन्छ वा संयुक्त परिवारमा बस्नुहुन्छ भने यो वर्ष निकै सावधान हुनुपर्छ । सन्ततिपक्षका समस्यामा केही समय खट्नु पर्नेछ । नोकरी र बन्दव्यापारमा लागेकाहरूले वर्षकोे प्रारम्भमा गरेको प्रयासबाट राम्रो लाभ लिन सक्नुहुन्छ । अगस्टपछि बृहस्पति बाह्रौंमा जाने भएकाले परिस्थिति प्रतिकूल बन्नसक्छ । शनिको साढेसातीको अन्तिम चरणमा रहनु भएकाले मुखलाई नियन्त्रण गर्नु राम्रो हुन्छ, झैझगडा र मुद्दामामिलामा सरिक हुने स्थिति आउनसक्छ । पुराना रिनसापटी चुक्ता गर्न वर्षको उत्तरार्द्धमा झन् गाह्रो हुने भएकाले सुरुको ७ महिनाभित्रै प्रयास गरेको जाति हुन्छ । प्रेम र प्रणयप्रसङ्गमा शुभ सङ्केत छ, प्रियतमसित नै लामो समय व्यतीत हुनेछ, आपसी समन्वयको कमी रहने छ । शारीरिक सुख र स्वास्थ्यस्थितिमा सुधार आउने छ, वर्षको अन्त्यमा धार्मिक, सामाजिक र माङ्गलिक काममा धन खर्च हुने सम्भावना छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;बृश्चिक (तो, ना, नि, नु, ने, नो, या, यि, यु)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
बृश्चिक राशि हुने जातकका लागि नयाँ वर्ष व्यापक रूपमा अनुकूल हुने सङ्केत छ, तर धैर्यता, संयमता र अनुशासनको पालना गर्नु अनिवार्य छ । जीवनसाथीसित कहिलेकाँही उथलपुथल र तीतोमीठो हुनसक्छ, त्यसैले सामञ्जस्य स्थापनाका लागि परिस्थिति विपक्षमा रहेको अनुभूति हुनासाथ धैर्य र हिम्मतका साथमा अघि बढ्नु राम्रो हुनेछ । त्यसो घरपरिवारमा अभिभावक वर्ग एवं मातापिताको सहयोग प्राप्त हुनेछ । बरु सन्ततिपक्षमा केही समस्या देखिनसक्छन्, पठनपाठन र सुस्वास्थ्यका लागि धनलगानी गर्नुपर्छ । अल्छीपन र आलस्यले डेरा जमाउन सक्छ, बन्दव्यापार र नोकरीका क्षेत्रमा उत्साह र स्फूर्तिको कमीले काम बिग्रने सम्भावना छ । व्यापारीहरूले अगस्टभन्दा पहिले धननिवेश गर्नु त्यत्ति राम्रो हुँदैन, तर त्यसपछि राज्यस्थानमा बृहस्पति जाने भएकाले पूँजी निवेश र लगानीको राम्रो वातावरण प्राप्त हुनेछ । उता शनिश्चर तपाईंको राशिमा छ, त्यसैले ज्यादा महत्त्वाकांक्षा देखाउनु पनि राम्रो हुन्न । कार्यक्षेत्र, घरपरिवार र आन्तरिक समस्यामा धेरै समय व्यतीत हुनाले उन्नतिप्रगतिमा बाधा पुग्नसक्छ । घरायसी जीवन र प्रेम तथा प्रणयप्रसङ्गमा धैर्यता र संयमताको खाँचो छ, फकाउने फुल्याउने काममा धेरै अल्मलिनु पर्ने सङ्केत छ । जोखिमयुक्त र गैरकानुनी कामभन्दा टाढा बसेको नै जाति हुन्छ, नत्र ठूलो षड्यन्त्रमा समेत फँस्न सक्नुहुन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;धनु (ये, यो, भ, भि, भु, ध, फा, ढ, भे)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
नववर्ष &amp;nbsp;को सम्पूर्ण समय धनु राशिका जातकका लागि मिश्रित परिणाम प्राप्त हुने समय हो । राशिपति बृहस्पतिले वर्षभरि भाग्यभाव र कर्मक्षेत्रमा विचरण गर्दैछ । बाह्रौं शनिश्चर भएकाले स्वास्थ्यसम्बद्ध केही समस्या देखिन सक्छन्, साथै बन्दव्यापार र कारोबारमा आर्थिक कठिनाइ हुनसक्छ, तर अत्तालिनु पर्दैन । करकुटुम्ब र साथीसँगीसित विवाद र मनमुटावको सङ्केत छ, सचेत रहनु होला । घरवरिपरिको पर्यावरण र खाद्यान्नको सरसफाइ एवं ताजगीप्रति सचेत हुनु राम्रो हुन्छ, यो वर्ष पाचनप्रणाली र संक्रमणका कारण रोगग्रस्त हुने सम्भावना छ । नवीन पेसा वा रोजगारीका लागि गरेको प्रयास सफल हुनेछ । देशपरदेशको भ्रमणबाट लाभ नै हुनेछ । कार्यरत कर्मचारीको पदोन्नति र तलबसुविधामा बृद्धि हुने सम्भावना छ । बन्दव्यापारमा राम्रै छ, तर धोखाधडी र जालसाजीबाट जोगिनु पर्छ । आर्थिक हैसियत राम्रै हुनेछ, तर ऋणसापटी र लेनदेनमा सतर्क रहनु राम्रो हुन्छ । पूँजी निवेश र लगानीका लागि वातावरण राम्रो छ, तर नयाँ मानिस, नयाँ ठाउँ र नयाँ कम्पनीमा कारोबार नगर्नु राम्रो हुन्छ । कानुनी झमेलाबाट टाढा रहनु पर्छ । समग्रमा धनु राशिका व्यक्तिहरूले यो वर्ष सचेत र संयम भई काम गर्दा राम्रो लाभ प्राप्त गर्न सक्नेछन् ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;मकर (भो, ज, जि, खि, खु, खे, खो, गा, गि)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
याे बर्ष&amp;nbsp;मकर राशिका जातकले व्यक्तिगत स्वास्थ्यस्थिति र पारिवारिक जीवनका केही समस्याबाहेक समग्रमा राम्रै परिणाम प्राप्त गर्ने सम्भावना देखिन्छ । जीवनसाथी र परिवारजनमा असन्तुष्टि र खटपट यथावत रहने छ । समस्या समाधानका लागि अत्यन्त सावधान हुनुपर्छ, किनभने व्यक्तिगत समस्यालाई बल्झाउन घरपरिवारकै र नजिकैका मानिसहरू सक्रिय देखिएका छन् । बोलीवचनमा संयमता अपनाउनु होला । कामको चाप र तनाव बढ्ने छ, तर चिन्तित हुनु र असंयमित हुनु लाभप्रद हुँदैन, उल्टै मानसिक सन्तुलन गुम्ने डर हुन्छ, टाउको दुख्ने समस्या बल्झिन सक्छ । उता पाचनप्रणालीमा पनि राम्रो सङ्केत छैन । वर्षको सुरुमा आठौं बृहस्पति रहेकाले पितामाताको स्वास्थ्यप्रति समेत सचेत हुनुपर्छ । तर आफूमुनिका नातेदार र छोराछोरीका तर्फबाट खुसीको समाचार सुन्न पाइने छ । यसबाहेक बन्दव्यापार र नोकरी गर्नेका लागि यो वर्ष केही राम्रा परिणाम प्राप्त हुनेछन् । कार्यक्षेत्रमा प्रशंसा पाइने छ । व्यापारीले सरकारी कारोबारबाट लाभ पाउने छन्। वैदेशिक क्षेत्र, आयातनिर्यातका कारोबारबाट उन्नति हुनेछ । अगस्टपछि बृहस्पति भाग्यभावमा आउने र राशिको मालिक शनिश्चरको वर्षभरि पूर्णदृष्टि रहने भएकाले अत्तालिने परिस्थिति छैन, धैर्य, संयम र नियन्त्रित भई व्यवहार गर्न सकेमा सबै पक्षमा राम्रो प्रतिफल पाउन सकिन्छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;कुम्भ (गु, गे, गो, सा, सि, सु, से, सो, द)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
कुम्भ राशिका जातकका लागि नयाँ वर्ष को सुरुको सात महिना अत्यन्त शुभ सङ्केत लिएर उपस्थित भएको छ । जीवनका विविध आयाममा महत्त्वपूर्ण उपलब्धी र सुखसम्मृद्धि प्राप्त हुनेछ । वर्षको सुरुमा केही समय आठौं घरमा बक्री बृहस्पति हुने भएकाले केही कठिनाइ र झन्झट आइलाग्न सक्छन्, तर समग्रमा समय असल नै रहने छ । गृहस्थी जीवनमा नयाँ वर्षमा सामान्य संवेदनशीलता अपनाए हुन्छ । वर्षको अधिकांश समय बृहस्पति सातौं भावमा हुने भएकाले प्रेम सम्बन्ध र दाम्पत्य जीवनमा सुमधुरता प्राप्त हुनेछ । वैदेशिक क्षेत्रका कामबाट लाभ मिल्ने सम्भावना छ । स्वास्थ्य सबल नै छ, तर यौन, गुप्ताङ्ग वा पाचनशक्तिका समस्याले दुःख दिने सम्भावना भने देखिन्छ । आर्थिक पक्ष बलियो बन्नेछ, वित्तीय कारोबारबाट लाभ मिल्नेछ । सँगीसाथी र घरपरिवारका सदस्यहरूले सकेको सहयोग गर्नेछन् । नयाँ ठाउँमा लगानी वा पूँजी निवेशको सम्भावना देखिन्छ । यो वर्ष तपाईंको लगनशीलता, मिहिनेत र परिश्रमको परीक्षणको समय हो । नोकरी र बन्दव्यापारमा लागेकाहरूका लागि अझ धेरै राम्रो छ । पदोन्नति र आर्थिक लाभ हुनेछ । समग्रमा नयाँ वर्षले तपाईंको परिश्रमको सम्पूर्ण शुभ परिणाम प्रदान गर्ने सङ्केत छ ।&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;h5 style=&quot;box-sizing: inherit; font-family: utsaahb; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1; margin: 0px 0px 10px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;box-sizing: inherit;&quot;&gt;मीन (दि, दु, थ, झ, ञ, दे, दो, च, चि)&lt;/span&gt;&lt;/h5&gt;
&lt;div style=&quot;box-sizing: inherit; margin-bottom: 15px; text-align: justify;&quot;&gt;
मीन राशिका जातकका लागि नयाँ वर्ष ले मानसम्मान र इज्जतप्रतिष्ठा प्रदान गर्ने सङ्केत छ । सामान्यतया सबै क्षेत्रबाट मिश्रित परिणाम प्राप्त हुनेछन् । तर राशिमा विचरणशील केतुका कारण केही अप्ठ्यारा र उल्झन यथावत रहने छन् । वर्षको सुरुमा राशिको मालिक बक्री हुने र अधिकांश समय छैठौं घरमा बस्ने भएकाले घरगृहस्थी सञ्चालनमा केही समस्याहरू देखिन सक्छन् । उता बन्दव्यापार र व्यापारिक प्रतिष्ठानमा पनि केही विवाद र समस्या देखिन सक्छन् । अप्रत्याशित ढंगले खर्चको मात्रा बढ्नसक्छ । स्वास्थ्यप्रति सचेत हुनुपर्छ, आन्द्रा, कलेजो र मिर्गौला यस वर्षका लागि कमजोर अङ्ग हुनेछन् । तर अगस्टपछि एकाएक समय तपाईंको पक्षमा आउने छ । परिवारमा खुसीको वातावरण सञ्चरण हुनेछ, कारोबारमा गतिशीलता आउने छ । नयाँ उद्योगधन्दा र प्रतिष्ठानतर्फ ध्यान केन्द्रित हुनेछ । नोकरी र बन्दव्यापारमा लागेकाहरूले प्रारम्भका केही समय सामान्य विघ्न र बाधा ब्यहोर्नु पर्छ, तर दिन बित्दै जाँदा परिस्थितिमा सुधार हुँदै जान्छ । समग्रमा यो वर्षको सुरुमा केही उल्झन, तनाव र अप्ठ्यारा भोगेर अगस्ट महिनापछि सबै पक्षमा सुधार हुनेछ । प्रेमसम्बन्ध, पेसा वा व्यवसाय, नोकरी, शिक्षादीक्षा, घरपरिवार सबै पक्षमा वर्षको उत्तरार्द्धमा शुभफल प्राप्त हुने सङ्केत छ।&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/8439251824823514032/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/04/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/8439251824823514032'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/8439251824823514032'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/04/blog-post.html' title='२०७३ मा तपाइको रासिफल'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-1745765681551245476</id><published>2016-03-24T07:41:00.001-07:00</published><updated>2016-03-24T07:41:35.197-07:00</updated><title type='text'>तीन दशक नेपाल चीन र भारत</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px;&quot;&gt;वि.सं.२०१५ सालको आम निर्वाचनमा वीपी कोइराला नेतृत्वको नेपाली कांग्रेसले दुई तिहाई बहुमत ल्यायो । राण शासनपछिको दश वर्ष अस्थिरताको दुश्चक्र तोडेर नेपाललाई सुस्थिर लोकतन्त्र र आर्थिक विकासको बाटोमा डोर्याउने अवसर निर्माण भयो । प्रधानमन्त्रीका रुपमा बीपी कोइरालाका कदमहरु यसै मार्गमा अग्रसर थिए ।&amp;nbsp; ५७ वर्ष अघि बीपीको आर्थिक विकासको सपनासँंग चीन र भारतको सहयोगको आकांक्षा आज जसरी नै जोडिएको थियो । आजको भूराजनीतिक सन्तुलन भन्दा त्यसबेलाको विश्व व्यवस्थामा सोभियत संघ र अमेरिकी खेमाको कित्ताकाट प्रष्ट थियो । यसले नेपाल जस्तो सानो र भर्खर विश्व रंगमञ्चमा आफ्नो उपस्थिति जनाउँंदै गरेको राष्ट्रले लिनुपर्ने परराष्ट्र नीतिमा प्रष्टता ल्याउन पनि सजिलो थियो । मुलतः नेपाल दुवै प्रतिस्पर्धी कित्ताबाट अलग हुँंदै असंलग्न आन्दोलनको बाटोमा लाग्यो । भारतले सोभियत र असलंग्नताका दुवै नाउमा खुट्टा राख्यो ।&amp;nbsp; बीपी कोइराला प्रधानमन्त्री हुनासाथ उनले निर्माण गर्न चाहेको स्वतन्त्र नेपाली राष्ट्रियताले भारतीयहरुको मनमा अनावश्यक चिसो पस्यो । भारतीय संचार माध्यमले वीपी विरुद्ध आगो ओकले, उनलाई चीन परस्त भएको आरोप लगाए, भारतीय मित्रताको घात गरेको संज्ञा दिए । यो सब यसकारण थियो कि बीपीले तत्कालीन भारतीय प्रधानमन्त्री &amp;nbsp;जवाहरलाल नेहरुसँंग मित्रताका वावजुद भारतीय हस्तक्षेपको चाहनालाई तिरस्कार गर्ने हिम्मत गर्न सके ।&amp;nbsp; अव बैशाख लाग्नासाथ मादल बज्न थाल्नेछ र सडकमा नयाँ वितण्डा खडा गरिने सम्भावना छ । भारतीयको दृष्टिमा नेपाल र चीनबीच नहुनु पर्ने सम्झौता भइसक्यो । यसलाई ढिलो गर्न र ‘डाइल्युट’ उसका शिखण्डीहरुले मैदानमा ताण्डव गर्न सक्छन् । संसदीय खेलमा नयाँ नयाँ आविश्कारहरु हुन सक्छन् ।&amp;nbsp; बीपीकै नेतृत्वमा रहेको नेपालभित्र भारतले खेल्न नखोजेको वा नसकेको भने होइन । त्यसवेलाका भारतीय राजदूत भगवान सहायको रवाफ र पहुँंचका अगाडि अहिलेका भारतीय राजदुतहरु निरिह लाग्छन् । बीपीकै ‘संस्मरण’ सम्झंदा भागवान सहाय नेपाली प्रधानमन्त्रीसँंग रिसाउन सक्थे, कुनै पनि वेला दौडेर नारायणहिटी वा सिंहदरवार पस्न सक्थे । अरु त अरु उनको विदाईमा प्रधानमन्त्री बीपी स्वयंले पार्टी नदिएकोमा पनि उनी बेखुसी हुन सक्थे । प्रतिफल के हुन्थ्यो भने उप–प्रधानमन्त्री सुवर्ण शमसेरले आयोजना गरेको विदाई भोजमा प्रधानमन्त्री बीपी कोइरालालाई एक घण्टा कुराएका थिए उनले । बीपी, जो नेहरुका व्यक्तिगत मित्र पनि थिए, उनलाई त्यसरी अपमानित गर्नु चानचुने हिम्मतको कुरा थिएन । व्यक्तिगत तहमा यो हदको अशिष्टता प्रस्तुत गर्ने कुटनीतिज्ञले राजनीतिक खेलमा के गर्न सक्थ्यो, &amp;nbsp;अनुमान गर्न सकिने भन्दा परको विषय हो ।&amp;nbsp; एकातिर भारतीय दबदबा र अर्कोतिर राजा महेन्द्रको महत्वाकांक्षाका वीचमा प्रधानमन्त्री वीपीको भारत भ्रमण भयो । भ्रमणका दौरान वीपीलाई भव्य आतिथ्यता र सम्मान प्रकट गरियो । पटनाबाट सुरु भएको उनको भ्रमणमा खुला र्यालीहरु आयोजना गरिए, जहाँ र्यालीहरुलाई वीपीले संवोधन गर्थे । संवोधनमा उनको उद्देश्य हुन्थ्यो–भारतमा बीपी स्वयं र नेपाल विरुद्ध गरिएको प्रचारवाजीको खण्डन गर्ने । यसै सन्र्दभमा दिल्लीको लालकिल्लामा आयोजित सभामा उनले भने–‘छातीमा हात राखेर भन्नुहोस, यो सभामा उपस्थित कतिजनालाई आफ्नो देशको माया छ ? यदि एक जनाले पनि &amp;nbsp;देशको माया ‘छैन’ भन्छ भने मलाई त्यसप्रति घृणा छ । हो, ठीक त्यसरी नै मलाई पनि मेरो देशप्रति माया र सम्मान छ । ’ नेपालको स्वतन्त्रता र सार्वभौमिताको सम्मानका निम्ति भारतीयहरुलाई विश्वस्त पार्ने उनको प्रयास थियो । भर्खरै विदेश सम्बन्ध विस्तार गर्दै गरेको नेपालले त्यसबेला बीपीको र पछि राजा महेन्द्रको प्रयासबाटै भुटान, सिक्किम वा तिब्बतको भन्दा फरक व्यक्तित्व निर्माण गर्न सक्यो ।&amp;nbsp; भारत भ्रमणको एक वर्ष वित्दा नवित्दै बीपी कोइराला अपदस्त गरिए ,लोकतन्त्रको पनि हत्या गरियो । यो प्रतिगमनमा राजा महेन्द्रको केन्द्रीय भूमिका थियो र भारतको अप्रत्यक्ष सहयोग थियो । यसको अन्तर्य थियो–बीपीले नेपाललाई स्वतन्त्र पहिचानको बाटोमा डो¥याए । तर, राजा महेन्द्रबाट नेपाली सार्वभौमसत्ता झनै मुखरित भयो । किनभने बीपीले अघि सारेको विचार र अडानबाट पछि हट्न सकिने विषय थिएन । नेपाली जनता भोकभोकै संघर्ष गर्न राजी थिए, छन् , झुक्न तयार थिएनन्, छैनन् ।&amp;nbsp; मधेश केन्द्रित दललाई मोहरा बनाएर थोपरिएको नाकाबन्दीले पहिले &amp;nbsp;जस्तो नेपालमा न सरकार ढल्यो, न त उसका शिखण्डीहरु नै सत्तारोहण गर्न सके । यद्यपी बीपीलाई चीनपरस्त भएको आरोप लगाएर लखेटे झैं भारतीय संचार माध्यमले आजको नेपाल र प्रधानमन्त्री ओलीको उछितो काढ्न छाडेका छैनन् ।&amp;nbsp; भारतपछि बीपी चीन भ्रमणमा गए, जहाँं उनले नेपाल–चीन सिमा विवाद लगायतका विषयहरुमा सफलतापूर्वक नेपालको पक्ष राखे । नेपाल–चीन शान्ति तथा मैत्री सन्धि भयो । तर यो भन्दा पनि रोचक चीनियाँ प्रधानमन्त्री चाउ एन लाईको नेपाल भ्रमण थियो । नेपाल भ्रमणको अन्त्यमा आयोजित पत्रकार सम्मेलनमा प्रेस ट्रष्ट अफ इन्डियाका पत्रकार एम.पी.टण्डनको उत्तेजक प्रश्न थियो– ‘महामहिम, तपाईको हरेक देशसँंग झगडा छ । नेपालसँंग चाहीँ मित्रता कायम गर्न सक्नुभयो ? ’ चाउले टेबुल ठोकेर आक्रोशित हुँंदै &amp;nbsp;जवाफमा भनेका थिए– ‘नेपालसँंग केका निम्ति झगडा ? हामी यति ठूलो देश छौ, नेपालले केही सय बर्ग किमि जमीन दावी गरे हामी खुसीसाथ छोडिदिन्छौं । किनभने नेपालसँंग हाम्रो मित्रता जमीनभन्दा ठूलो छ ।’ हुन पनि त्यो वेला सुल्झिएको सीमा विवाद चीनसँंग सितिमिति बल्झिएको इतिहास छैन ।&amp;nbsp; वीपीकै समयदेखि चलेको परम्परा निभाउँंदै वर्तमान प्रधानमन्त्री केपी ओली एक महिना अघि भारत भ्रमणमा गए । जहाँं उनले नेपाली राष्ट्रियता र सार्वभौमिकता सर्वोपरी राखेर नेपालको अडान प्रस्तुत गरे । राजकीय हैसियतको भ्रमणमा उच्च कुटनीतिक आचरण प्रदर्शन गर्दै भारतले पाँंच महिने नाकावन्दीमार्फत गरेको गल्ती सच्याउने प्रयास गर्यो । नेपालका निर्वाचित प्रधानमन्त्रीलाई सम्मान दिएर भारतले नेपाली सार्वभौमिकताप्रति सम्मान प्रकट गरेकै हो । तैपनि उसले नेपाली संविधानसभा मार्फत बनेको नयाँं संविधानलाई स्वागत गर्ने उदारता देखाउन सकेन । मधेश केन्द्रित दललाई मोहरा बनाएर थोपरिएको नाकाबन्दीले पहिले &amp;nbsp;जस्तो नेपालमा न सरकार ढल्यो, न त उसका शिखण्डीहरु नै सत्तारोहण गर्न सके । यद्यपी बीपीलाई चीनपरस्त भएको आरोप लगाएर लखेटे झैं भारतीय संचार माध्यमले आजको नेपाल र प्रधानमन्त्री ओलीको उछितो काढ्न छाडेका छैनन् ।&amp;nbsp; ठीक यही सन्दर्भमा प्रधानमन्त्री ओलीको चीन भ्रमण जारी छ । भ्रमणको तीन दिनभित्रै केही चमत्कार भएका छन् । इतिहासमा पहिलो पल्ट नेपाल र चीनवीच व्यापार र पारवहन संझौता भएको छ । भ्रमणका क्रममा जारी १५ बुँंदे संयुक्त वक्तव्यमार्फत चीनले नेपालको नयाँं संविधानको खुलेर स्वागत गरेको छ । जसरी बीपीको समयमा चाउ एन लाईले टेबल ठोकेर नेपाली अनुरोध खुल्ला दिलले स्वीकार्ने उद्घोष गरेका थिए, त्यसरी नै आजको चीन नेपालसँंग पेट्रोलियम कारोवार गर्न तयार भएको छ । चीनमा तीब्र रुपले भइरहेको आर्थिक विकासको प्रतिफल नेपालसँंग रेल र व्यापारमार्फत साझा गर्न चीन तत्पर भएको छ । जलविद्युत र सीमापार प्रशारण लाईन निर्माणमा लगानी गर्न पनि चीन राजी भएको छ ।&amp;nbsp; प्रधानमन्त्री ओलीको चीन भ्रमणका दौरान प्राप्त गरिएका यी उपलब्धी दूरगामी महत्वका छन् । आँंट र साहस प्रदर्शन गर्न सके नेपालप्रति अवसर छन् भन्ने तत्थ्य यसले प्रमाणित गरेको छ । हिजोसम्म ओलीको आलोचना गर्ने नै आज भन्न थालेका छन्– चीनसँंग भएको यो सम्झौता वास्तवमा बीपीले विसं. २०१६ सालमा गरेको नेपाल–चीन शान्ति तथा मैत्री सन्धी पछिकै सबैभन्दा महत्वपूर्ण हो । वा नेपालले संयुक्त राष्ट्र संघको सदस्यता प्राप्त गरे जत्तिकै महत्व यसको छ ।&amp;nbsp; लुम्बिनीसम्म रेल पुग्दा समग्र मधेसको कायापलट हुन्छ भने माथिल्लो अरुणको जलविद्युतले हाम्रो घरेलु आवश्यकता पूरा हुन्छ । यातायात र तेल सम्झौताले भारतमाथिको एकल निर्भरतालाई समाप्त पारिदिन्छ । अव यी सम्झौताको द्रुत कार्यान्वयनको बाटोमा सरकार लाग्नुपर्छ ।&amp;nbsp; हो, आज सम्झौता भएको छ । तर, अन्तरदेशीय सम्झौताहरु कार्यान्वायन हुन सयम लाग्छ । भविष्यमा जतिवेला उत्तरबाट रेल नेपाल प्रवेश गर्न थाल्छ वा तेल आउन थाल्छ, नेपाली भावी पिंढीले केपी ओलीलाई झन झन सम्मान गर्न थाल्नेछ । चीनबाट केही दिनपछि नेपाल फर्कदा नै केपी ओलीको कद थप उँंचो भएको हुनेछ । उनको सरकारका तमाम कमजोरीका बाबजुद उनीप्रति जनताको विश्वास अहिले ह्वात्तै बढेको छ ।&amp;nbsp; यसको अर्थ प्रधानमन्त्री ओली नेतृत्वको सरकार सर्वगुण सम्पन्न छ भन्ने होइन । शासन ब्यवस्थाका सवालमा गर्न सकिने अनेक काम सरकारले गर्न सकेको छैन, सेवा प्रवाहको स्तर घटेको छ, मन्त्री र सचिवहरुको समय कोठे गन्थनले खाएको छ । कालो बजारियाका मनोवल सरकारले भाँच्न सकेको छैन । रसुवागढी पुग्ने सडक नेपाली सेना र स्थानीय जनताको ब्यापक परिचालनबाट उन्नत बानउन सकिन्थ्यो, सकिन्छ, राष्ट्रिय महत्वका अन्य आयोजनामा युवा शक्ति परिचालन गर्न सकिन्थ्यो । प्रधानमन्त्री स्वयंले धेरै भेटघाट र झिना मसिना कार्यक्रम&amp;nbsp;छोडेर सुशासन चिन्तन गरिदिए हुन्थ्यो ।&amp;nbsp; ओलीको स्थानमा अरु कोही भए कति तात्विक भिन्नता हुन्थ्यो भन्ने प्रश्न पनि छ । तर, प्रधानमन्त्रीको भारत र चीन भ्रमणपछि के भन्न सकिन्छ भने यो सरकारले लिएको मार्ग र दिशा ठीक छ । यसमा सुधार गर्दै अघि बढ्नुको विकल्प छैन ।&amp;nbsp; चीनसँगको पछिल्लो सम्झौता कार्यान्वयन हुँदै जाँदा नेपालको भविश्य सकारात्मक हुन्छ । लुम्बिनीसम्म रेल पुग्दा समग्र मधेसको कायापलट हुन्छ भने माथिल्लो अरुणको जलविद्युतले हाम्रो घरेलु आवश्यकता पूरा हुन्छ । यातायात र तेल सम्झौताले भारतमाथिको एकल निर्भरतालाई समाप्त पारिदिन्छ । अव यी सम्झौताको द्रुत कार्यान्वयनको बाटोमा सरकार लाग्नु पर्छ ।&amp;nbsp; हिमालय भन्दा दक्षिणको भाग स्वतः भारतीय सुरक्षा क्षेत्र हो भन्ने नेहरुकालीन अवधारणाबाट ती समाचार र विश्लेषणहरु प्रेरित छन् । यसबेला सावधानी पनि उत्तिकै जरुरी छ । भारत भ्रमणको बेला जसरी नै भारतीय सञ्चार माध्यमले प्रधानमन्त्री ओलीको चीन भ्रमणबारे लेखेका छन् । यो विरलै हुने घटना हो । भारतीय सञ्चार माध्यममा नेपालले हम्मेसी स्थान पाउँदैन&amp;nbsp;। पाए पनि त्यसमा नकारात्मकता र द्वेष हाबी हुन्छ । भारतीय संस्थापनको असली चरित्र बुझ्न यसले मदत पनि गर्छ ।&amp;nbsp; अहिले त्यस्तै&amp;nbsp;भएको छ । नेपालले चीनसँग गरेको पारबहन सन्धीलाई भारतका अखबारी बुद्धिजीवीले भारतीय चासोका विरुद्ध चालिएको कदमका रुपमा चित्रित गरिदिएका छन् । चीन यसै पनि भारतको रणनैतिक प्रतिस्पर्धी हो । दुई देशबीच ब्यापार त बढेको छ तर, आपसी अविश्वास मेटिएको छैन । त्यसैले नेपालले चीनसँग गर्ने हरेक सन्धी, सम्झौता र सम्बन्ध विस्तारलाई भारतले ‘चिनियाँ कार्ड’को घटिया आरोप लगाउन छोड्दैन ।&amp;nbsp; यही भारतीय मनोविज्ञानलाई बुझेर गत सोमबार प्रकाशित चीनियाँ अखबार ग्लोवल टाइम्समा आइ जुन लेख्छन्ः अब भारत ब्युँझनु पर्छ कि नेपाल एक स्वतन्त्र र सार्वभौम राष्ट्र हो, भारतको मौजा होइन । वास्तवमा चीनियाँ विश्लेषकहरुले भारतीय मनोदशालाई नेपालीले जस्तै र नेपालीकै आँखाबाट बुझेका रहेछन् । अझ अखबारको सोही अंकमा छापिएको कार्टुनले नेपाली र चीनियाँ प्रधानमन्त्रीले मित्रताको हात मिलाउँदै गर्दा कागती निचोरिएको जस्तो अनुहार लगाउँदै भारत टाढाबाट चियाउँदै गरेको चित्रण गरेको छ ।&amp;nbsp; ठ्याक्कै त्यो कार्टुन चित्रजस्तै,&amp;nbsp;भारतबाट छापिने प्रत्येकजसो अखबारले नेपाल–चीन मित्रता र बढ्दो सहयोगलाई चिन्ताको विषय बनाएका छन् । हिमालय भन्दा दक्षिणको भाग स्वतः भारतीय सुरक्षा क्षेत्र हो भन्ने नेहरुकालीन अवधारणाबाट ती समाचार र विश्लेषणहरु प्रेरित छन् । भीडमा केवल इन्डियन एक्सप्रेस फरक देखिएको छ, जसले चीनियाँ राष्ट्रपति सी जिनपिङको नेपाल–चीन भारत त्रीदेशीय साझेदारीको प्रस्ताव भारतका निम्ति पनि फाइदाजनक हुन सक्ने सम्पादकीय लेख्यो । यसै अखवारमा प्रख्यात विश्लेषक सी. राजामोहनले मात्र लेखे कि भारतले आत्तिन जरुरी छैन, नेपाल–चीन सहयोग भारतका निम्ति पनि सुखद नै हुनेछ ।&amp;nbsp; अर्काेतिर हरेक नेपाली मामिलामा भारतले ‘उँगली’ गर्नु पर्छ वा ‘टाङ अड्याइहाल्नु पर्छ’ भन्ने सोच राख्ने भारतीय विद्वानहरुले नेपाल–चीन सम्झौता केवल नेपालको ‘पोस्चरिङ’ हो र यसको ब्यवहारिक सम्भावना छैन छैन भनिदिए । त्यही मेसोमा नेपाल–चीन पारबहन सम्झौतालाई ‘अक्करमा फूलेको टिप्नै नसकिने सुनाखरी’ ठान्ने नेपाली बौद्धिक तप्का थपियो । यथार्थ चाहीँ के हो भने हिजो अक्कर मात्र थियो, पुग्न आवश्यक थिएन । आज केपी ओलीले &amp;nbsp;त्यो अक्करमा सुनाखरी फूलाईदिए । अब त्यहाँ पुग्न उनले केही खुट्किला थप्लान् । प्रगतिको सिंढी हरेक पिंढीले खुट्किला थप्दै गए मात्र तयार हुन्छ । ओलीपछिका सरकारको समेत अनवरत दायित्व हो यो । सुनाखरी फूलेपछि हरेकले टिप्न प्रयास गर्छन्, गर्नुपर्छ ।&amp;nbsp; तर, के अब केपी ओली सरकार रहला ? चीनसँग सम्बन्ध बढाएवापत राजालाई अघि सारेर दण्डित गरिएका बीपी बाँकी जीवनभर कालापानी खेदिए । उनको कार्यकाल लगभग साढे तीन वर्ष बाँकी थियो ।&amp;nbsp; आज राजा छैनन् । ‘माथिबाट’ केपी ओलीलाई फ्यांक्ने तागत छैन । ‘तल’ भने भारतले शिखण्डीहरु सिंगारेर राखेको छ । शिखण्डीहरु विभिन्न आवरण र रुपका छन्, बाहिरबाट देखिने चित्रमा तिनीहरु अनेक पेशा ब्यवसायका अगुवा किन नहोउन् । अव बैशाख लाग्नासाथ मादल बज्न थाल्नेछ र सडकमा नयाँ वितण्डा खडा गरिने सम्भावना छ । भारतीयको दृष्टिमा नेपाल र चीनबीच नहुनु पर्ने सम्झौता भइसक्यो । यसलाई ढिलो गर्न र ‘डाइल्युट’ गर्न&amp;nbsp;उसका शिखण्डीहरुले मैदानमा ताण्डव गर्न सक्छन् । संसदीय खेलमा नयाँ नयाँ आविश्कारहरु हुन सक्छन् ।&amp;nbsp; भारतीय बुझाइको स्तर र शैली जेसुकै भए पनि नेपाल संबेदनशील हुन जरुरी छ ।&amp;nbsp;हामीले भन्न सक्नु पर्छ– नेपालको स्वतन्त्र ब्यक्तित्व भारत वा चीनको हित बिरुद्ध हुन सक्दैन । दुबैको जायज सुरक्षा चासोलाई हामीले सम्बोधन गर्न सक्नु पर्छ । नेपालको सुरक्षा चासोलाई दुबै छिमेकी समक्ष जोडदार रुपले उठाउनु पर्छ । हामीले प्रष्ट भन्न सक्नु पर्छः नेपाललाई चीनियाँ कार्ड खेलेको आरोप लगाउने भारत स्वयंले चीनियाँ कार्ड खेल्दैछ । चीनलाई देखाउँदै नेपाललाई तर्साउने खेल उसले बन्द गर्नु पर्छ । बीपी, राजा ज्ञानेन्द्रदेखि प्रचण्ड र केपी ओलीसम्म आइपुग्दा ब्यक्ति&amp;nbsp;फेरिए तर, नेपालको स्वनिर्भरताको चाहना घटेको छैन, अझ सशक्त भएको छ । त्यसबेलाका बीपीले जस्तै अहिलेका केपीले त्यो चाहनालाई&amp;nbsp;भब्य आवाज दिएका छन् ।&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/1745765681551245476/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/03/blog-post_59.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/1745765681551245476'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/1745765681551245476'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/03/blog-post_59.html' title='तीन दशक नेपाल चीन र भारत'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-5257597176431250852</id><published>2016-03-24T00:51:00.002-07:00</published><updated>2016-03-24T00:51:36.018-07:00</updated><title type='text'>गजल</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
केही लेख्दिन भन्थे लेख्ने बनायौ🌹&lt;br /&gt;
सपना देख्दिन भन्थे देख्ने बनायौ🌹&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
आफ्नै सुरमा हिडेको म,तिम्रो त्यो🌹&lt;br /&gt;
बाटो छेक्दिन भन्थे छेक्ने बनायौ🌹&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/5257597176431250852/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/03/blog-post_24.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/5257597176431250852'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/5257597176431250852'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/03/blog-post_24.html' title='गजल'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-7596348580283640672</id><published>2016-03-23T01:16:00.000-07:00</published><updated>2016-03-23T01:16:06.787-07:00</updated><title type='text'>गजल💞💞</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
आज भोलि कसैको मन फेरियो💘&lt;br /&gt;
सुख पाएर होला वजन फेरियो💘&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
फुल्दैछ मुस्कान मुहारमा सानु💘&lt;br /&gt;
देख्दैछु तिम्रो त जीवन फेरियो💘&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/7596348580283640672/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/03/blog-post_23.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/7596348580283640672'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/7596348580283640672'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/03/blog-post_23.html' title='गजल💞💞'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-9214831233933620299</id><published>2016-03-07T19:01:00.001-08:00</published><updated>2016-03-07T19:04:14.788-08:00</updated><title type='text'>नारि</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
नारी&lt;br /&gt;
तिमि मेरि आमा जस्ती बन&lt;br /&gt;
उनले मरो कहिले कुभलो चाहिनन&lt;br /&gt;
उनले कहिले खराब बाटो &amp;nbsp;देखाइनन&lt;br /&gt;
उनले कहिले कठोर बन्न सिकाइनन&lt;br /&gt;
उनले जहिले सम्मान गर्न सिकाइन&lt;br /&gt;
उनले जहिले इज्जत गर्न सिकाइन&lt;br /&gt;
सबैलाइ माया के हो? सिकाइन&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
नारी&lt;br /&gt;
मेरि बहिनी जस्ती बन&lt;br /&gt;
उनले मलाइ हास्न सिकाइन&lt;br /&gt;
उनले मलाइ नाता गास्न सिकाइन&lt;br /&gt;
उनले मलाइ कोमल बन्न सिकाइन&lt;br /&gt;
उनले मलाइ माया गर्न सिकाइन&lt;br /&gt;
उनले रुन पनि सिकाइन&lt;br /&gt;
अझ समझदारीमा बाच्न सिकाइन&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
नारी&lt;br /&gt;
तिमि मेरि पृय जस्ती बन&lt;br /&gt;
कहिले एक्लो भएको महसुस हुन परेन&lt;br /&gt;
कहिले कमजोर छु भन्ने भान पारिनन&lt;br /&gt;
कहिले एकान्तमा रुन दिइनन&lt;br /&gt;
कहिले झगडा गरिनन&lt;br /&gt;
कहिले अनेक माग राखेर चित्त दुखाइनन&lt;br /&gt;
कहिले पराइ बनिनन&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
हो यस्तै नारी बन&lt;br /&gt;
दुख पनि तिमी साथमा हुदा दुर जाओस&lt;br /&gt;
सत्रु पनि तिमी छौ भनि डराओस&lt;br /&gt;
कहिले मुटुले भार नसोच्ने&lt;br /&gt;
तिमी नारी&lt;br /&gt;
मेरि आमा जस्ती&lt;br /&gt;
मेरि बहिनी जस्ती&lt;br /&gt;
मेरि जीवन संगिनी जस्ती&lt;br /&gt;
सीता जस्ती तिमी&lt;br /&gt;
भृकुटी जस्ती तिमी&lt;br /&gt;
मेरि नारी&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
तिमी मेरि नारि&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/9214831233933620299/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/03/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/9214831233933620299'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/9214831233933620299'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/03/blog-post.html' title='नारि'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-3676784062787130441</id><published>2016-02-18T20:20:00.003-08:00</published><updated>2016-02-18T20:20:21.262-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
बास्तबमा सम्बन्ध मुटु 💕र आँखाको जस्तो हुनुपर्छ।&lt;br /&gt;
जब मुटु जलिरहेको हुन्छ नि त्यहि बेला आँखाबाट आँसु झर्छ।&lt;br /&gt;
सायद जलेको मुटु निभाउने प्रयास होला।💞&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/3676784062787130441/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_44.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/3676784062787130441'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/3676784062787130441'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_44.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-6207210431018976984</id><published>2016-02-18T04:59:00.002-08:00</published><updated>2016-02-18T04:59:45.531-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
तिम्रो यादले मुटु जल्दै छ सानु🌹&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;खै किन पाउ मेरो गल्दै छ सानू🌹&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
सधै कल्पना र सम्झना आउँछ र,&lt;br /&gt;
हो आफ्नै छायाले छल्दै छ सानू🌹&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/6207210431018976984/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_18.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/6207210431018976984'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/6207210431018976984'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_18.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-7826341905152309418</id><published>2016-02-17T19:37:00.001-08:00</published><updated>2016-02-17T19:37:27.851-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
अरुले झै तारा दिन्छु भन्दिन म।💞&lt;br /&gt;
तिमिला सारा दिन्छु भन्दिन म।💞&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
भएको एउटा मुटु मात्र &amp;nbsp;न हो,💞&lt;br /&gt;
आशुको धारा दिन्छु भन्दिन म।।💞&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/7826341905152309418/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_59.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/7826341905152309418'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/7826341905152309418'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_59.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-1926668236029540855</id><published>2016-02-17T05:55:00.002-08:00</published><updated>2016-02-17T05:55:45.634-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
सुखको मानो खान घर हुनेछ💞&lt;br /&gt;
एक अर्कामा सानू भर हुनेछ💞&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
हासे पनि रोए पनि सगै जिउदा,&lt;br /&gt;
नाम फरक तर एउटै थर हुनेछ💞 https://t.co/WNwV2P6tn2&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/1926668236029540855/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/httpst.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/1926668236029540855'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/1926668236029540855'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/httpst.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-7853829018357790794</id><published>2016-02-16T22:24:00.001-08:00</published><updated>2016-02-16T22:24:43.026-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
उसले छड्के कुरा लेखेरै मारी हो🌹&lt;br /&gt;
हर रात सपनिमा देखेरै मारी हो 🌹&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
जीवन उकाली ओराली यात्रा भन्दै,&lt;br /&gt;
सङै हिडौ भन्दै बाटो छेकेरै मारी हो🌹&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/7853829018357790794/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_81.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/7853829018357790794'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/7853829018357790794'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_81.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-4550831058061865125</id><published>2016-02-16T03:33:00.001-08:00</published><updated>2016-02-16T03:33:05.374-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
टुइटरमा अचेर दोहोरी बढि भो😍&lt;br /&gt;
सालिनता छैन फोहोरी बढी भो😍&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
बानी त्यस्तै वा लेख्न नआएर हो,&lt;br /&gt;
अरुको रचनाहरु चोरी बढी भो😍😍&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/4550831058061865125/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_16.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4550831058061865125'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4550831058061865125'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_16.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-4914264173771851563</id><published>2016-02-15T22:37:00.001-08:00</published><updated>2016-02-16T03:32:47.730-08:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
बा को हातमा कहिल्यै गुलाब देखिएन।🌹&lt;br /&gt;
आमाको मायाको कुनै अभाब देखिएन।🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
ठाक ठुक झगडा दिनहु पर्छ हो घरमा,🌹&lt;br /&gt;
तर नियतीमा कहिले खराब देखिएन।।🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/4914264173771851563/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_15.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4914264173771851563'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4914264173771851563'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post_15.html' title=''/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-4667942007240142397</id><published>2016-02-15T18:05:00.000-08:00</published><updated>2016-02-15T18:05:09.254-08:00</updated><title type='text'>Nepal</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹&lt;br /&gt;
🌹&lt;br /&gt;
🌹&lt;br /&gt;
🌹&lt;br /&gt;
🌹&lt;br /&gt;
🌹NEPAL🌹&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/4667942007240142397/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/nepal.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4667942007240142397'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4667942007240142397'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/nepal.html' title='Nepal'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-4924095578423556188</id><published>2016-02-15T18:00:00.002-08:00</published><updated>2016-02-15T18:00:55.468-08:00</updated><title type='text'>🌹🌹गजल🌹🌹</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
साँचो माया भन्दा ठूलो धन नबनाउ💞&lt;br /&gt;
एउटा रूदा अर्को हाँस्ने मन नबनाउ💞&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
बिन्ती गर्छु साँच्चै तिमी ईश्वर हौ भने💞&lt;br /&gt;
उनीबिना बांच्नु पर्ने जिबन नबनाऊ💞&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/4924095578423556188/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4924095578423556188'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/4924095578423556188'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2016/02/blog-post.html' title='🌹🌹गजल🌹🌹'/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-424113666491955453.post-6906984556923536414</id><published>2015-10-13T04:53:00.001-07:00</published><updated>2015-10-13T04:53:05.858-07:00</updated><title type='text'>गजल </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
पराइले युद्ध सघाएर गयो,&lt;br /&gt;
कसैले चासो जगाएर गय़ो।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
पसिना बगे विदेश भरि ,&lt;br /&gt;
बेर्थ रगत बगाएर गयो।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
आशाका दिप बालेर हेर,&lt;br /&gt;
अस्मिता कतै&amp;nbsp;भगाएर गयो।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
बोलेका थिए हजारौ बोलि,&lt;br /&gt;
नपाई खानै अघाएर गयो।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
छिमेकी सबै निन्द्रामा परे,&lt;br /&gt;
अर्कैको यान मगाएर गयो।&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://rgnawali.blogspot.com/feeds/6906984556923536414/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2015/10/blog-post_73.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/6906984556923536414'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/424113666491955453/posts/default/6906984556923536414'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://rgnawali.blogspot.com/2015/10/blog-post_73.html' title='गजल '/><author><name>Anonymous</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11283911160493887638</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>