Refleksy wiecznego światła

Polską rządzą kundle bez tożsamości narodowej!

2011-10-03T07:00:00.000+02:00

Kto rządzi Polską? Odpowiedź w załączonym filmie. Polecam. Młode pokolenie Polaków obudzi nas z letargu. Kibice to nowa nadzieja Polaków. Odpowiedzmy sobie na inne pytanie: dlaczego pozwalamy sobą rządzić kundlom?

Bo jesteśmy sto lat za murzynami. Otumanieni jak najbardziej ciemni niewolnicy. Niestety, nie obudziliśmy się. 9 października nie będzie przełomu w świadomości ani w życiu publicznym. Niektórzy z nas zaczną sobie pluć w mordę dopiero za kilka lat. To smutne.

Obejrzyjcie film. Przed pójściem do urny warto posłuchać przesłania wygłoszonego przez bardzo młodego człowieka.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=ZjVuL6JYKgE

Tao talentu.

2011-02-28T19:27:00.003+01:00

Odrzekł mu pan jego: »Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz w ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów«”.

Oto przypowieść Jezusa, która miała całkiem sporo głupich interpretacji. Słabo rozumiana, prowadziła do wielu perwersji w historii idei cywilizacji zachodniej. Najprostsza interpretacja, że talentów nie wolno zakopywać i koniecznie trzeba je pomnażać, aby zdać rachunek ze swojego życia przed Panem (Bogiem) nie jest prawdziwa. Pan z przypowieści ma tyle wspólnego z Bogiem, co porządek cesarski z porządkiem boskim. "Oddajcie Bogu, co boskie, a cesarzowi, co cesarskie" i nie mieszajcie tych porządków. Powoli czas to uporządkować.

Tytuł mini eseju wydaje się na pierwszy rzut durny. Tao talentu brzmi mniej więcej jak: kant koła. Otóż, nie jest to durny zbitek słów, lecz pełny i w pewnym sensie prowokacyjny motyw pewnej, powtarzalnej we fraktalnym zarysie prawdy, która pojawia się w naturze naszej rzeczywistości. Łatwiej w oparciu o ideę tao da się chyba wyrzucić niektóre zbędne meble z gospodarstwa ziemskiego. Bo stoją jak graty i zaśmiecają tylko przestrzeń kultury. Jak uchwycić kilka myśli o naturze talentu w cugle słów, żeby wydobyć nowy sens ze starych przypowieści?

Talent jest czymś żywym, bez kantów, czymś naturalnym i spontanicznym, choć wymaga dla ujawnienia własnego przejawienia w świecie widzialnym cierpliwości, wytrwałości i pracy - najlepiej pod okiem Mistrza.

Tao nie buduje konstrukcji siebie w wyniku pracy, lecz zaistnieje bez wysiłku - jak strumień wieczności - popłynie radośnie natychmiast przez i ponad wszechświat. Jest tu, gdzie ty, i jest wszędzie. Chociaż nigdzie się nie przejawia, przejawia się zanim zdołasz poczuć własny oddech.

Talent również jest naturalny jak oddech. Różni się tylko sposobem aktywacji. Dziecko, żeby oddychać musi wyjść z łona, urodzić się i czasami trzeba go pobudzić do oddychania klapsem. Talent też wymaga pobudzenia. Narodziny i aktywacja talentu są jednak znacznie trudniejsze.

Przyjmijmy, że rodzimy się z pewnymi uzdolnieniami i jest to dar boży. Nie ma dwóch takich samych ludzi i nie ma identycznych talentów. Fryderyk Chopin mógł skomponować swoją wieczną muzykę i stać się wirtuozem gry na fortepianie, bo pojawiły się odpowiednie warunki dla wzrostu jego Talentu. Gdyby urodził się w rodzinie, gdzie wypasa się świnie, miałby może talent do gry na wystruganej przez siebie fujarce. Dla Boga jego muzyka byłaby równie miła, lecz świat nie zagrałby Chopina.

Nie mówcie, że Bóg postanowił, że taki talent muzyczny musi odnaleźć swój fortepian. Nie musi, bo wielu go nie otrzyma jako dopełnienia dla bożego daru. Może Bóg chce, żeby dopełnienie tworzył człowiek? A co, jeśli właśnie tego chce i po to posłał na ziemię Miłość? A co jeśli miłość nie odnajduje przeznaczenia, bo najbliżsi i mający wspierać z mocy prawa rozwój talentu, zajmują się zgoła wyłącznie własnymi interesami i wolą zniszczyć coś w bliźnim niż to budować? Takie było ich przeznaczenie? A dlaczego było takie?

Twarda mowa musi zawsze spotkać się z twardą odmową. Mocną odpowiedzią na niesprawiedliwość wyłaniającą się z płytkiej interpretacji tej przypowieści był komunizm. Narodził się on w kręgu kultury chrześcijańskiej. Dać każdemu według potrzeb, żołądki mamy takie same, zlikwidować kastę panów, wszyscy ludzie pracy są równi. Utopia? Tak, utopia, bo nie udało się zlikwidować kasty panów. Burżuazyjnego pana zastąpił tylko pan w uniformie totalitaryzmu, czerwony pan.

Możliwa druga interpretacja przypowieści zrodziła nazizm. Pan daje jednym więcej talentów, to i może daje im również talent do pomnażania talentów, zaś innym daje mało talentów, to może nie dał im również talentu do pomnażania talentów, a na dodatek chce, żeby zostali wyrzuceni do ciemności, tam (gdzie) "będzie płacz i zgrzytanie zębów". No to pojawił się Hitler i wykonał dzieło wyrzucania gorszych ras do ziemskiego piekła udręki i cierpienia. Tu, na ziemi wymierzając sprawiedliwość w imieniu rasy panów.

Trzecia interpretacja przypowieści pojawiła się razem z liberalizmem. Z początku była ona dość zdrowa: równe prawa, rynek, konkurencja, wprzęgnięcie do pracy innowacji i wynalazków naukowo-technicznych - dawały ludziom twardym, przedsiębiorczym i innowacyjnym szanse, żeby się wybić, pomnażając swój majątek wielokrotnie. Ale również tu nastąpiła degeneracja idei. W kolejnych mutacjach kapitalizmu pojawiły się korporacje, przywileje, nepotyzm, korupcja, układy. Rezultat jest taki, że świat równych szans na pomnażanie talentów zanika. System ewoluuje w kierunku kolejnej apokalipsy.

Ta przypowieść opowiada o chorym świecie. Dlaczego nic nie mówi o tym, jak go zreformować, naprawić? Bo nie powinna. Są inne przypowieści Jezusa, które rzucają światło na problem, który wyłania się, gdy pan i właściciel majątku oddaje pod zarząd swoim sługom, "każdemu według jego zdolności" inną ilość talentów.

To postawmy inną hipotezę. Załóżmy przez moment, że mówiąc o talentach, Jezus ma na myśli uzdolnienia, dary, które każdemu daje Miłosierny Bóg. Wówczas dojdziemy do wniosku, że ten nasz świat materialny jest za mały na prawidłową interpretację przypowieści o talentach. Potrzebujemy szerszego kontekstu duchowego, żeby dokopać się do właściwych sensów.

No to kopmy. Weźmy łopatę i poszukajmy głębiej ukrytego skarbu duchowego. Niestety, nic specjalnego nie znajdziemy w samej wyizolowanej od całości nauczania Jezusa przypowieści. Czy to znaczy, że przypowieść została niefortunnie zredagowana przez Ewangelistę Mateusza? Niekoniecznie.

Z drugiej strony cały czas coś tu zgrzyta, jak piasek w zębach beduina na pustyni. Pan rozdziela majątek według swej wiedzy o zdolnościach swych sług do jego pomnażania. Dlaczego jest wobec powyższego tak bezwzględny dla sługi, w którego umiejętności od samego początku powątpiewał? Dlaczego nie ma dla niego Miłosierdzia po swym powrocie z wyprawy? Bo - jeszcze raz to podkreślę - pan to nie Bóg. To ziemski oligarcha i tyle.

Moglibyśmy się doszukiwać tu paraleli do porządku boskiego, gdyby zdarzyło się coś niespodziewanego. Gdyby na ten przykład, sługa, co dostał pięć talentów - zakopał je, a ten, co dostał jeden - pomnożył, albo - gdyby nie było mowy o bankierach, dałoby się dokopać do nadziei sensu boskiego porządku. A tu nic, poza płaczem i zgrzytaniem zębów, nie wyłania się zza węgła losu dla słabo uposażonego w zdolności do pomnażania majątku. Pan mało mu dał i jeszcze zapomniał "dać" talentu do pomnażania talentów. Taki nie może być Ojciec Niebieski. To wybitnie cesarska sprawiedliwość, prawda?

Nie inaczej. Wprawdzie i Bóg jednemu daje pięć, drugiemu dwa, trzeciemu jeden talent. Ale dlaczego? Czy Jezus gdzieś wyjaśnia ten problem? A czy wyjaśnia ten, że gdy rozejrzysz się dookoła siebie, to pewnie znajdziesz również i takich nieszczęśników, którym przypadło zero talentów w udziale od Boga. Urodzili się w slamsach jako rasa wykluczonych albo z chorobami dziedzicznymi, które pozbawiły ich nadziei na normalne życie. Dlaczego? Co i jak mają pomnażać? Nie dostali nic, więc nic nie pomnożą. Problem ten rozjaśnia częściowo "Przypowieść o bogaczu i Łazarzu".

Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić; ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie? Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one? Kto z was przy całej swej trosce może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia?
A o odzienie czemu się zbytnio troszczycie? Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich. Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa, to czyż nie o wiele pewniej was, małej wiary?
Nie troszczcie się więc zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy pić? czym będziemy się przy odziewać? Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane.
Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy”.
Mt 6,24-34.

Poprzednie złowieszcze słowa narodziły się w duchu nauczania osób, które postanowiły wprost lub z ukrycia służyć Mamonie. Nawet gdy zapalały Panu Bogu świeczkę, to gdzieś tam w sercu tlił się cały czas ogarek dla Mamony.

Mamona to pan życia i śmierci - bez litości dla własnych sług. Daje i wymaga, by pomnażać, co dała. Tych, co nie pomnożą wyrzuca, gdzie płacz i zgrzytanie zębów. Nie interesuje się przy tym zbytnio kwestiami dobra i zła, kosztów i cen, prawdy i kłamstwa. Każda droga do celu, jakim jest pomnażanie talentów, ma priorytet.

Krzyczy i żąda: pomnażaj, pomnażaj, bo zostaniesz rozliczony i ukarany za nieefektywność, brak wydajności, brak pomysłów. Namnażaj więcej i więcej - dóbr lub krzywd, słów lub kłamstw, sprawiedliwości lub niesprawiedliwości. W sumie to nieważne, co namnażasz - liczy się zysk. Mamona musi mieć zysk, żeby rosnąć i powiększać własne imperium. Drugą stroną medalu jest wyzysk. Dla panów zysk, dla sług wyzysk - oto najkrótszy kurs jazdy w szkole Mamony.

Nic się nie ostoi na tym świecie ze świętości, gdy zostanie wprzęgnięte w służbę dla Mamony. Mamona pożera sacrum i buduje profanum, również tam, gdzie nie powinna, również w miejscach, gdzie człowiek powinien wznosić się do Boga.

Pod skrzydłami mamony nauka wytworzy dyktaturę wszechogarniającego kłamstwa, religia się spartaczy wokół pozorów duchowości i pustych rytuałów, ekonomia zbuduje piramidy bogactwa dla oligarchów i nędzy dla reszty, polityka, zamiast być służbą publiczną, stanie się sztuką hipokryzji i kłamstwa. Mamona buduje wykrzywiony świat dla ludzi, którzy mają trafić pod skrzydła demonów.

Jesteś jak lilia polna. Rośniesz. Jesteś jak ptak niebieski - śpiewasz sam z siebie. Tao - czyli droga - życia, jak każda prawda odwieczna, wyłania się samoistnie w twoim umyśle i sercu. Dusza wyczuwa swego Boga. Otrzymałeś talenty i one samoistnie rozwijają się, gdy dojrzewasz do miłości i służby, gdy odkrywasz własne powołanie, poznajesz tajemnicę drogi, którą powinieneś przemierzyć w poszukiwaniu pełni życia, sensu, prawdy i wolności. To naprawdę zupełnie inny świat. W takim świecie żył Jezus, gdy chodził jeszcze po ziemi.

Przypowieść o bogaczu i Łazarzu

2010-12-10T13:57:00.005+01:00

Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody. Umarł żebrak, i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany. Gdy w Otchłani, pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i poślij Łazarza; niech koniec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu. Lecz Abraham odrzekł: Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A prócz tego między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać. Tamten rzekł: Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki. Lecz Abraham odparł: Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają. Nie, ojcze Abrahamie - odrzekł tamten - lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą. Odpowiedział mu: Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą. (Łk 16,19-31)

Przypowieść o bogaczu i Łazarzu ma nieprzemijający urok. To jedna z tych przypowieści Jezusa, które tkają tkaninę rzeczywistości z wątków tego świata na osnowie sprawiedliwości zaświatów. Gobelin świata doczesnego ma cztery wymiary, a po dodaniu wymiaru wieczności nabiera dodatkowej głębi. To nie jest tylko jeden dodatkowy wymiar. Wymiarów dodatkowych pojawia się tu przynajmniej siedem. I wszystkie mają charakter duchowy. Wszystkie wiążą się z siecią hologramów, w których zakodowano kody naszej egzystencji. Wszystkie są pytaniami o sens i próbami uchwycenia nitek sensu, które wplatają się w nasz indywidualny i zbiorowy los. Zanim dopełni się nasze przeznaczenie i zapukamy do bram krolestwa Abrahama lub świętego Piotra.

W siedmiu dodanych nam wymiarach przeżywamy zresztą już nasze życie ziemskie. Czas i przestrzeń materialnego kosmosu to zaledwie nieskończone pole skończoności jednej z platońskich brył geometrycznych, w której Przedwieczny zamknął teatr doczesności. A poza to pole nasza dusza transmigruje lotnie jak anioł lub upiornie jak demon - już za życia i również po smierci.

Za życia ma dla takich transmigracji srebrne lub złote nici: 1. kultury; 2. religii i wiary; 3. nauki i wiedzy; 4. prawa i aksjologii; 5. witalności biologicznej i praw „matki“ natury; 6. lekcji historii i pamięci; 7. ducha krystalizującego światło (lub mrok) w osobie. Mniejsza o klasyfikacje. Możliwości poprowadzenia lini dla sensu życia mamy o wiele więcej. Permutacje są dopuszczalne. Każdy może nakreślić dla siebie nieco inną mapę duchową. Nie to jest jednak przedmiotem rozważań.

O wiele ważniejszą kwestią jest stan naszych srebrnych i złotych nici. Są świetliste i mocne, czy słabe i poprzerywane? Jeśli słabe, jak je wzmocnić? Jeśli mocne, jak podtrzymać świetlistą witalność połączeń do końca życia?

Z przypowieści o bogaczu i Łazarzu da się wysnuć wiele pożytecznych wniosków. Są jednak dwa warunki. Po pierwsze, zaakceptujemy jej archetypiczny charakter i nie uznamy za bajkę dla niegrzecznych dzieci, lecz co najmniej za kipiący od mądrości mit, i po drugie, odrzucimy pokusę prostej puenty, która jakoby jest natychmiast dana i oczywista.

Na dotarcie do duchowych lekcji tej przypowieści mamy trochę czasu. Ile? Właśnie tego nie wiemy. Horyzont śmierci wydaje się być dość odległy od pól witalnych życia osobowego. Ale to pozór. Natura śmierci jest taka, że potrafi zawinąć hologramy horyzontów umysłu, razem z całym teatrem ziemskich hagad, w jednej, nagłej i niespodziewanej chwili. I to jest dobry powód, by nie odkładać poszukiwań sensu na potem. „Co nagle to po diable“, ale z drugiej strony „nie znacie dnia ani godziny“.

Po tym wstępie dookreślę siebie: nie zamierzam poszukiwać „ostatecznej" puenty. Ot, postawię kilka pytań, zapiszę kilka myśli. Kto chce, niech przeczyta. Kto chce, niech mnie naprowadzi na bardziej mądre ścieżki interpretacji tej przypowieści. Z radością się wsłucham w każdą dobrą radę.

Wracajmy do przypowieści. Jezus, w opowieści o bogaczu i Łazarzu, odsłania głęboką prawdę o losach ludzkich, lecz czy tylko wówczas jest ona krynicą wskazówek, jak żyć, jeśli istnieje Królestwo Niebieskie? Dla ateistów, darwinistów, materialistów i wyznawców innych zabobonów postmodernistycznej popkultury, ta przypowieść nie miałaby żadnego sensu. Bogacz przeżył własne życie w splendorze bogactwa i chwale zaszczytów, zaś Łazarz nędznie - jako trędowaty żebrak, owrzodzony na ciele i umyśle. Koniec, kropka. Łazarz sam jest sobie winien, bo nie nauczył się łapać rybek na wędkę. Czy aby na pewno?

Losy się splatają i rozplatają

Najpierw Łazarz i bogacz żyją na ziemi, w jednej geograficznej przestrzeni i historycznym czasie - razem, ale jakby osobno. Widują się codziennie, ale każdy widzi co innego. Bogacz widzi pogardę dla żebraka, bo sam żyje bogato i przyjemnie. A żebrak widzi same troski w centrum swej niedoli, bo przymiera głodem i nie odnajduje nadziei na odmianę własnego losu. Nie ma więc pomiędzy nimi żadnych wezłów wspólnoty, żadnej empatii i współczucia. Serce bogacza jest zamknięte na świat Łazarza, odgrodzone kamiennym murem obojętności.

Za tym murem żadne troski nie psują mu humoru. „Ubierał się modnie i drogo“ i „świetnie się bawił“ - ta ewangeliczna, lapidarna charakterystyka stylu życia bogacza mówi nam praktycznie wszystko na jego temat. Tak, to ten sam ideał szczęśliwego życia, którego pragniemy współcześnie. Nic mniej, nic ponad to. Bogacz mieszkał w krainie marzenia ludzi ze wszystkich pokoleń i czasów.

Serce Łazarza jest zamknięte w beznadziejnym losie wzmacnianym potęgą władzy bogacza. Po drugiej stronie muru tej potęgi staje się niemową. Cóż z tego, że żebrze, łka i prosi o jałmużnę. Nie zostaje wysłuchany.

Niemowa i głuchy nigdy się nie spotkają. Odgradza ich kamienny mur prośby o litość - po stronie Łazarza i pogardy - po stronie bogacza. Duchowa alienacja tych dwóch ludzi rozrywa matrycę wspólnego świata - jakby przepaść nie do przebycia odgradzała te dwie dusze.

Łazarz nie posiadał nic poza wrzodami. Był chory, bez szans na to, że ktoś poda mu lekarstwo lub kawałek chleba i kubek źródlanej wody. Żył z jałmużny pod bramami pałacu bogacza.

Jezus jest oszczędny w słowach, nie podaje zbyt wielu detali, na podstawie których moglibyśmy sporządzić portrety psychologiczne głównych bohaterów przypowieści oraz portrety socjologiczne lokalnej społeczności. Łazarz „pragnął nasycić się odpadkami“, „zadawałał“ się towarzystwem psów i pewnie nie był jedynym Łazarzem w mieście.

A obywatele? Obojętni lub napełnieni wstrętem - najwyraźniej nie wpadli jeszcze na pomysł eksterminacji żebraka. Ten wynalazek pojawił się znacznie później, w najbliższej nam historii i we współczesności. Można powiedzieć, że Łazarz w swym podłym i upodlonym przez bliźnich życiu i tak miał szczęście. Dożył do śmierci naturalnej, zapewne bez wiary w poprawę losu i nadziei na odmianę za życia. Mogł jednak dziękować lub skarżyć się Bogu za kolejny - mniej lub bardziej nieudany - dzień.

Aż wypełnił się los i życie jednego i drugiego dobiegło do kresu. Pojawiła się kosa sprawiedliwości z tchnienia śmierci, która nieodwołalnie ścina każdą głowę ludzkiej egzystencji. Bez wyjątku.

Cokolwiek życie niesprawiedliwie wcześnie utkało na gobelinie przeznaczenia, śmierć sprawiedliwie odetnie pępowiny tego świata od niesprawiedliwości i zakłamania, nierówności i iluzji. Umieramy wszyscy. Tak było w czasach Jezusa i tak jest obecnie.

Współczesny oligarcha, którego majątek przekracza budżet niejednego państwa średniej wielkości spotka się z tą samą kosą sprawiedliwości, co miliardy ludzkich istnień żyjących w nędzy, głodzie, opuszczeniu - na barykadach lub w zapomnianych przez obywateli ruinach współczesnego świata. Z dala od bram współczesnego bogacza, który dziś zatrudnia całe armie, by bronić własnych murów, własnego prawa do pogardy i pychy względem tych, którym się nie udało i ma się nie udać, by jemu lepiej się żyło. Tak, współczesny bogacz jest bardziej zapobiegliwy od bogacza z kart Ewangelii. Stara się świadomie zwiększać własne przywileje, bo skoro wierzy tylko w złotego cielca, to „hulaj dusza, Boga nie ma“.

Przyjemny świat oligarchów nie zatrzęsie się dziś w posadach. Bo wpradzie Jezus mówi (podobnie jak wielu nauczycieli duchowych z różnych kultur, religii i czasów), że śmierć nie jest kresem życia ludzkiego, ale to przecież bajka dla ludu . Opium religii dla mas, w przeszłości przydatne, dziś w dobie dyktatury naukowej, stało się zbędne. Można je zastąpić skuteczniejszymi metodami opierania mózgów Łazarzy i obywateli w pralniach mediów i światowej polityki pozorującej troskę o dobro wspólne.

A Jezus mówi: Życie tu to tylko brama do wieczności, brama, przez którą wszyscy bez wyjątku powędrujemy do następnego miejsca - do kolejnego domu. Brama, za którą los się odmieni. I mówi więcej. Mówi w tej przypowieści, jak się odmieni. Raczej nie łagodnie, z całą pewnością diametralnie, radykalnie, fundamentalnie. Czy Jezus się myli i opowiada bajki dla ciemnego ludu, by w oparach opium usmierzyć doczesny ból egzystencji?

Aniołowie „zanieśli Łazarza na łono Abrahama”. Bogacz spotkał się raczej z demonami otchłani, które tylko czyhały na finał jego życia, by był na wieki „pogrążony w mękach”. Los ziemski rozsupłał swe węzły, uwolnił - jednego od zbytku i purpury, drugiego od cierpień i łachów żebraczych. Po drugiej stronie bram śmierci, Łazarz jest szczęśliwy, a bogacz cierpi.

W przypowieści los obu jednak znów się splata. Teraz bogacz prosi o litość, zaś Łazarz nic nie może uczynić w jego sprawie. Czy dlatego, że pomiędzy jednym i drugim stanęła wola i sprawiedliwość Najwyższego? Tron jego sądu? To ważne pytania. Potrafisz na nie odpowiedzieć?

Dlaczego bogacz nie ma imienia?

Nie jest przecież nieznanym nikomu obywatelem. Zapewne w mieście znają go wszyscy. Większość zazdrości mu bogactwa i przywilejów. Oto prawdziwy paradoks. Jezus odwraca porządek rzeczy. W świecie cesarskim każdy bogacz ma potężne imię. To ten fragment jego ego, który otwiera drzwi do świata innych bogaczy, zaś pozostałych zniewala.

Bez nazwiska jesteś w cesarskich labiryntach nikim, ale jeśli należysz do znakomitego rodu, masz szansę stać się częścią elity. Masz przepustkę na salony. Bezimienni to Łazarze - miliony, a we współczesnym świecie miliardy Łazarzy. Nędzarze i biedacy, kto zna was z imienia i nazwiska? Towarzysze waszej niedoli?

Dlaczego Jezus mówi o bogaczu „pewien człowiek bogaty”? Dlaczego nie mówi konkretnie o kogo chodzi? Czy w ten sposób zachęca nas do delikatności w ocenach postępowania innych bogaczy? Do unikania w opisach zachowań nagannych konkretnych danych osobowych? Nie, najwyraźniej to ślepa uliczka.

To nie „pewien człowiek bogaty“ buduje mur dla swego bogactwa, by odgrodzić się od nędzy . Zawsze czyni to konkretny bogacz lub grupa bogaczy. To nie pewien polityk staje się dyktatorem albo sprzeniewierza się obietnicom wyborczym, lecz zawsze ktoś, o kim myślimy jako o konkretnym człowieku. To nie pewien psychopata rozpętał II Wojnę Światową, lecz Hitler wspólnie z nazistami i przy wsparciu innych bogaczy; to nie pewien komunista wymordował miliony wrogów ludu, lecz Stalin wspólnie z towarzyszami wyznającymi zbrodnicze idee i przy wsparciu innych bogaczy...

W porządku historii każda zbrodnia musi być opisywana z imienia i nazwiska. W przeciwnym przypadku nie ma sensu, a ten świat staje się bezforemny - podwójnie zły dla ofiar.

Nagroda i kara powinna pojawić się już w doczesnym porządku, a nie dopiero w niebie. System ocen, który unieważna ziemskie sądy prowadzi do bezkarności silnych, do żerowania na słabszych.

Czy słowa powyżej to poprawianie przypowieści Jezusa? Też nie. Są bowiem delikatne granice pomiędzy porządkami: ziemskim i niebieskim. Membrany pomiędzy światami, poprzez które przechodzimy w obie strony (już nawet za życia tu i teraz), są przepuszczalne dla światła zamkniętego w niektórych formach myśli, emocji i uczynków. Skarb w niebie budujemy właśnie w ten niewidzialny sposób. Poprzez modlitwę do Najwyższego, poprzez ofiarę, która jest służbą dla bliźniego (i niewiele ma wspólnego z kapłanami), poprzez inicjacje miłości, w ktore wciąż życie chce nas wplątać, lecz my się bronimy i czynimy wszystko, by się wyplątać.

Dlaczego Jezus nie wymienia nazwiska bogacza? Bo jest delikatny? Bo nie chce go pozbawiać czci w oczach słuchaczy i uczestników misterium swego nauczania na ziemi? Bo mechanizm grzechu trzeba pokazywać, ale w taki sposób, by nie wikłać tego w struktury osobowe? Takie interpretacje przypowieści byłyby wierutną bzdurą.

Grzech jest osobowy i nie da się go wydestylować poza psychikę i duszę człowieka. To tam, w duszy, rośnie i zniewala człowieka. To nie jest po prostu muchomor szatana w lesie cywilizacji, lecz coś zabijającego fraktalną świetlistość duszy, przerywającego ścieżki łączności człowieka z Bogiem. Drzewo wykorzenione z duchowej gleby i bez kontaktu z wodami ludzkich i boskich wartości.

Nazwisko bogacza nie jest ważne. Nigdy nie było. Ważne są nazwiska osób, z którymi dzielisz własne życie. Właściwa interpretacja nasuwa się dopiero wówczas, gdy zmadrzejemy i spojrzymy na nasze wirtualnie i realnie kreowane piekła na ziemi. Co to znaczy zmądrzeć dzisiaj?

A gdyby tak odrzucić matriks kreowany przez media i celebrytów? Co wówczas pozostanie? Matka i ojciec, syn i córka, żona i mąż, konkretni przyjaciele i wpółpracownicy...oraz setki i tysiące osób, z którymi wchodzisz w relacje osobowe w codziennym życiu, w rodzinie, w szkole, w pracy i w swojej społeczności lokalnej. To oni istnieją realnie, a nie różne Dody Elektrody, Tuski, Obamy i Putiny, Dalaj Lamy i Benedykty XVI.

Tamci istnieją mniej niż każdy Łazarz, którego spotykasz w swoim życiu. Istnieją jako monstra uosabiające dobro lub zło, tylko dlatego, że ty nadajesz im znaczenie, żywisz ich własną energią duchową. Czy mają coś z tego, że ich żywisz? Nic, w porządku duchowym prawie nic, chyba że jesteś im wdzięczny za dobre uczynki. A w ziemskim? Tak, wiele, bardzo wiele. Więcej niż myślisz. Co, nie podoba się taka interpretacja przypowieści? Świetnie, cieszę się. Mnie też się nie podoba. (Pojawi się interpretacja pogłębiona).

Nie osądzaj bliźniego swego, współczuj mu i pomagaj. Odwróć się od Dody Eletrody i wszelkich rozlicznych mutacji tego bytu tworzonego w laboratoriach dla zabijania więzi duszy ze światem duchowym. Co jednak możesz zrobić z Tuskami, Obamami, Putinami? Oto jest pytanie.

Te byty nie mają imienia, są nikim w twoim życiu. Dlaczego więc wypełniły sobą pół nieba i pół piekła, w którym żyjesz, a ziemię usunęły spod twoich stóp? Bo nie zrozumiałeś nauki Jezusa.

Osądzaj Tuska, Obamę i Putina. To nic osobistego. To byty bez imienia. Dostali władzę i cokolwiek uczynią tobie bezimiennie i sobie uczynią imiennie, wymazująć własne imię z „Księgi życia“. Uczynią tobie, bo mają władzę, a ty musisz bronić własnej godności przed złymi aspektami korzystania z władzy, która nie respektuje tego co boskie.

Tuski, Obamy, a przede wszystkim Putiny (podobnie jak inni dyktatorzy) są bezimiennymi bogaczami. Tylko tyle. I sam wyciągaj wnioski.

W porządku ziemskim mozesz pozbawić ich władzy w pięć minut, jeśli wspólnie z innymi Łazarzami odkryjesz porządek boski. Nie zrażaj się, że w ziemskim matriksie cesarskich nieporządków nie udało się to dotychczas żadnej wspólnocie. Kto wie, może zainicjujesz ten pierwszy raz? Ale najpierw musisz żyć we wspólnocie, a bogacze są od tego, żeby rozbijać każdą wspólnotę. Rządzić i dzielić. Nie licz na to, że ich słudzy to elity, które odkrywają coś istotnego poprzez to całe wymądrzanie się uczonych w piśmie i faryzeuszów.

Imię dla Jezusa oznaczało osobę. Posiadać imię, to znaczyło być kimś, z kim wchodził w relacje osobowe. Kogo spotykał na drodze i wybierał do wypełnienia konkretnego zadania w porządku miłości. Szymon otrzymał nowe imię Piotr, Szaweł stał się Pawłem. Bogacz nie zasłużył na imię. Jest nikim w porządku, który inicjuje na ziemi Jezus.

Czyżby bogactwo było marną wartością, aby nadać znaczenie osobie? Czyżby wartości materialne nie miały znaczenia w porządku duchowym? Tak, zdecydowanie tak. W porządku miłości, która wypełnia i splata relacje osobowe osób zasługujących na imię, są one mniej ważne. Liczy się kim jesteś wobec Boga i ludzi, których kochasz. I liczy się to, czy wejdziesz na ścieżkę, na której staniesz się Chrystusem.

Bogacz utopił się w bogactwie i poszukiwaniu przyjemności życiowych. Stał się nikim w magmie podobnych topielców "cwelujących" w więzieniu konsumpcji. Cwelem w złotych kratkach być to za mało, by zasłużyć na imię. Imię w porządku boskim przynależy bowiem do osoby, która ucieleśnia coś boskiego na padole ziemskim poprzez własne życie. To coś to zawsze - prawda i wolność. To coś to - pokój i umiejętność przytomnego bycia osobą wcielającą w siebie boskie wzory i symfonie.

Bogacz trafił do piekła po śmierci, ale gdzie był za życia? W niebie? Nie, zdecydowanie nie. Przebywał również w piekle bezimiennych przyjemności i uciech. U Boga nie zasłużył sobie na imię, u ludzi kupił sobie imię, którym wzywali go słudzy i znajomi, na ktore reagowali, bo miał nad nimi władzę. Ale w gruncie rzeczy był nikim - tylko zlepkiem przyjemności, uciech i dostatku.

To imię - tak uważa Jezus - nie zostało zapisane w „Księdze życia” (Ap 20,12). Nikt nie włożył bogaczowi kamyka do kieszeni z wypisanym imieniem (Ap 2,17), które stałoby się biletem wstępu do wspólnoty świętych. Nikt go bowiem nie kochał. Łazarza kochały przynajmniej psy, z którymi czasami dzielił się resztkami jedzenia i którym poświęcał swój czas.

Bogacz był najbiedniejszym z ludzi w porządku duchowym. Bogatym materialnie czyniła go iluzja cesarskich hierarchii.

Ten wzór zabiegania o godności i tytuły, bez troski o zachowanie godności osobistej, powtarza się w historii człowieka. To jeden z podstawowych wirusów, który napędza historię upadku moralnego i duchowego człowieka. Obojętność na ubóstwo drugiego człowieka, pogarda dla tych, którym się nie wiedzie w życiu, nienawiść, bo inni są inni i wreszcie wojna, bo pojawił się gniew i podejrzenie, że ktoś czyha na nasze dobra. To zazwyczaj wystarczy, by stworzyć piekło na ziemi. I aby nie dzielić się, wzmacniać własną potęgę i łupić dla większego bogactwa- gotowi będziemy do wielkich poświęceń, które wykluczają nas z porządku boskiego.

Łazarz ma imię u Jezusa. Zastanów się u kogo ty masz imię. To najważniejsze. Tylko w relacjach z osobami, dla których nie jesteś bezimienny, będziesz budował własne przeznaczenie. Oni mają twój bilet do królestwa niebieskiego w swoim sercu. Otwórz te serca i kup sobie podróż do „Księgi życia“. Trudne? Tak trudne, bo patrzysz nie tam, gdzie powinieneś. Patrz w serce osób, z którymi dzielisz ten świat.

Łazarz wpisał się w serce Boga, a w każym razie Jezus go zapamiętał. A kiedy nas zapamięta? Oj nie, nie miej złudzeń, że stanie się tak, bo na chrzcie otrzymałeś imię pierwsze i drugie. To za mało. Również trzecie imię na bierzmowaniu nie daje ci prawa do imienia w „Księdze życia“. Myślenie w takich kategoriach to czysta magia jednej z religii (którą najprawdopodobniej wyznajesz), która nie ma nic wspólnego z porządkiem duchowym.

Otrzymaliśmy na chrzcie imię i Bóg zna to imię. Ale to za mało na wpis w „Księgę życia". To nigdy nie wystarczało i nigdy nie wystarczy, żeby wpisać się w cykl słów świętego Pawła: „A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga - zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus” (Ef 2, 19-20).

Bo imię to nie rytuał. Ono musi wyryć się w sercu tych, których kochamy i wzmacniamy naszą obecnością, przytomnością i troską. Skończmy w końcu z rytualnymi fantazjami, które w gestach, a nie w realnych dojrzewaniach ducha do miłości, upatrują zbawienia. Nie podoba się taka interpretacja? Mnie też się nie podoba. No cóż, czy ktoś obiecywał, że będzie tak prosto wejść do królestwa niebieskiego? Jezus, może on obiecywał?

Jezus mówi: „Ceńcie sobie to. Zarabiajcie na dobre imię u Boga i bliźnich”. A ja dodam: nic do rzeczy nie ma tu bogactwo czy ubóstwo. To tylko właściwości przypisane do roli w teatrze cieni. Z drugiej strony: „ Łatwiej przejść wielbładowi przez ucho igielne niż bogaczowi wejść do królestwa niebieskiego“ - to znowu Jezus. Kim więc jest bogacz i dlaczego popada w tak wielkie ubóstwo duchowe, że prawie zawsze ląduje w piekle?

Jest durniem, który nie widzi porządku serca. Co zasłania mu widok na ten porządek? Bogactwo - tak, ale raczej niezdolność do dzielenia się dobrami materialnymi z potrzebującymi pomocy. Władza? - tak, ale przede wszystkim niezdolność do mądrego i współczującego służenia wspólnocie. Pycha? - oj, nade wszystko pycha, budowana jako forteca ego na bagnie iluzji oddzielenia własnego losu od losu bliźnich.

Nic nie jest oddzielone ani na tym, ani na tamtym świecie. I to jest kolejna lekcja płynąca z "Przypowieści o bogaczu i Łazarzu". (Ale to zostawiam na kolejny wpis.)

Komunia w Duchu Świętym

2010-12-09T10:46:00.000+01:00

Bez komunii między rozumem i wiarą nie ma pokoju.

Bez komunii między bogactwem i ubóstwem nie ma pokoju. Bogać się, by dawać; przyjmuj, by było więcej wspólnot natchnionych Duchem Świętym.

Bez komunii między wolnością a solidarnością nie ma pokoju. Bądź wolny, by wzrastała solidarność we wspólnotach natchnionych Duchem Świętym.

Bez komunii między milczeniem i słowem nie ma pokoju. Słowo wypływające z ciszy do ciszy ma wrócić, by rozmowa tworzyła wspólnoty natchnione Duchem Świętym.

Bez komunii między miłością i śmiercią nie ma pokoju. Miłość odnawia się w śmierci, śmierć odnawia wspólnoty natchnione w Duchu Świętym.

Przewodzić to znaczy służyć.

2010-12-08T16:19:00.003+01:00

Oczywiście nie wierzycie w bajki ani w Ewangelie. Nie zamierzam zatem pisać zbyt wielu słów. Nieprzekonanych przekonywać, przekonanych nauczać. W Ewangeliach są bajki, a w bajkach nie ma nic, co przypominałoby prawdziwe życie.
A zatem, do widzenia.

Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty syna Szymona, aby Go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: Panie, Ty chcesz mi umyć nogi? Jezus mu odpowiedział: Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później będziesz to wiedział. Rzekł do Niego Piotr: Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał. Odpowiedział mu Jezus: Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną. Rzekł do Niego Szymon Piotr: Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę. Powiedział do niego Jezus: Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy. Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: Nie wszyscy jesteście czyści. A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem (J 13, 1-15).

A jeśli nadal czytasz, to żałuj. Nie mam nic odkrywczego do powiedzenia. Powiedziano już znacznie więcej. Na próżno, nadaremnie.
Słowa wlatują jednym uchem, a wylatują drugim. Nawet jeśli jesteś chrześcijaninem i słyszałeś je siedemset siedemdziesiąt siedem razy (777x), nic się przełomowego nie wydarzyło. Wiesz swoje.

Nauczanie cesarskie ma większą moc niż boskie. Tako prawda dla tego świata brzmiała i zawsze ma brzmieć:
Przewodzić to znaczy rządzić.
To idź i rządź.
Jak mam rządzić Panie, bez władzy, pieniędzy i sług?

Faktycznie, to trudne.

Nie masz władzy, nawet nad własnymi myślami. Sprzedałeś własny rozum d-elitom, czyli debilom wypromowanym przez piramidę na elitę.

Pieniędzy ledwie starcza na związanie końca z końcem, spłacasz kredyty, a władza, którą sobie wybrałeś, potrafi tylko powiększać twój dług u lichwiarzy.

Cieszysz się, bo nie siedzisz na najniższej grzędzie drabiny społecznej. Możesz dziobać tych pod tobą. To twoje robaki, znaczy się sługi. Ale inni siedzą wyżej, to jesteś ich sługą, znaczy się robakiem.

Robaku, pomyśl! Co musisz zrobić?

Tak, kombinujesz bezbłędnie! Musisz wspiąć się o szczebelek wyżej. Reszta to nieistotne drobiazgi. Jeśli zostałeś zaprogramowany na życie w piramidzie, nie ma znaczenia, czy masz poglądy konserwatywne, czy liberalne, do jakiego kościoła chodzisz lub nie chodzisz, jakie wyznajesz ideały. No prawie nie ma, bo trochę jakby ma!

Jesteś kurczakiem. W kurniku, obok kur i kogutów, mieszkają jednak lisy. I to "trochę" dotyczy świadomości, że tu właśnie mieszkają, za zasłonami iluzji, w mroku, ale nie w zaświatach.

W piramidzie niewolnik chce być panem i staje się panem za cenę bycia niewolnikiem wyższego pana. Stopień poniżej, pod swoim podnóżkiem ma królestwo dziobania. Stopień powyżej beleczka dla wójta lub plebana...dwa stopnie, trzy stopnie (...) trzydzieści trzy stopnie. Im wyżej, tym mniej widzisz. Kurza ślepota to cecha pożądana w kurniku.

Świat piramidy nie ma problemu z formowaniem się w rozmaite ustroje polityczne - każdy zadoptuje dla własnych celów. Piramidy demokratyczne dają więcej przestrzeni na klatkę dla jednego niewolnika, ale łatwo je przekształcić w piramidy totalitarne. O tym, kiedy to nastąpi decydują zawsze lisy.

Rozejrzyj się po kurniku. Czy już widzisz, jak to się robi. Czy już wiesz, gdzie przyczaiły się lisy? Wystarczy zgasić światło. Pstryk. Samo zgaśnie, jeśli pozwolisz zgasić własny rozum. Tak, wiem, już na to pozwoliłeś. W mroku nie wymyślisz jednak, z której flanki zaatakują tym razem lisy.

Zapal światło. Samo się zapali, jeśli tylko staniesz obok kurnika piramidy. Słońce lub księżyc i gwiazdy potrzebują nieba, by wypełnić mandalę ziemi wolnością życia. Niebo potrzebuje światła twojego rozumu. Zresztą, mojego również. Bo gadają mądre głowy, co dwie głowy, to nie jedna.

Modlitwa przemienienia

2010-12-07T14:31:00.002+01:00

Panie, przemień wrogów w przyjaciół

Jak przemieniasz wino w krew a chleb w ciało.

Panie, Panie z tej belki

Łzy wypływają ze źrenic

Dla Twojej i naszej męki

Źdźbła z nasion przestrzeni.

Pod prysznicem łaski wychłoszcz nasze serca biczem prawdy

Byśmy poniechali wzajemnej przemocy i chłosty.

Otwórz nas dla pokóju, osłoń cierniem miłosierdzia

By z pączka róży rozchylonego spadł deszcz płatków.

I dotykając ziemi rodził życie,

I dotykając nieba błogosławił

Niech słyszy ciało serca bicie

A chorał ludzki Ciebie sławi.

Panie, przywróć nam ufność w promienie słońca,

Co igrają z cieniem w oliwnych ogrodach,

By przenikały iskierkami świateł do każdego łona

I zapładniały rozmiłowaniem marzeń naszą pracę i dolę.

Gdy sen pod swym owalem

Dotyka pod maską twarzy

Ucz nas na jawie bycia razem,

I kochaj nieustająco, milion razy.

Od wyczerpania, zmęczenia i gnuśności,

Upiorów lęku i ustania w drodze

Wybawiaj nas Panie przez wieczną chwilę,

Podnoś z klęczek kamiennych posadzek

I buduj z nas świętych obcowania świątynię.

Poddani Ducha Świętego prowadzeniu

Na wieki wieków amen

W bliskości Twojego objawienia

Nasz los, duchowy testament.

A krople zwyczajnego życia niech łączą się w jedności, Panie,

Źródła dotknięte laską mądrości niech wytryskują z jałowej skały, Panie

Strumienie niech płyną w dal aż do bezkresnego oceanu, Panie

W podcieniach krzyża Zmartwychwstanie

Niech się stanie, niech się stanie wola Twoja Panie.

Z prochu, z prochu i próżności

Człowiek jak anioł z jednym skrzydłem

Nieutulony bez skrzydeł umiłowanej, nie poleci na firmament

Niedokończony w błocie, w grzechu uwikłany w krzywdzie

Potrzebuje miłości bliźniego, dwóch skrzydeł .

Z lęku, od win do miłości i odwagi bycia sobą,

Poprowadź nas Panie.

Prostą drogą, stromą drogą

Ponad niebo, ponad kamień.

Od niedostatku i niedoli, od kajdan nieprzyjaźni uwolnij nas Panie,

Twój kielich niech pochłonie gorycz naszych przewin Panie,

Twoje miłosierdzie niech rozpali serce każde Panie,

Twojej męki i krzyża oszczędź naszym bliźnim Panie.

Miej nad nami zmiłowanie, Panie,

Daj nam dar rozumienia osób i rzeczy, Panie.

Naucz nas wielbić w pieśniach rozumu i rąk ziemię i niebo Panie,

Wzmocnij w nas ducha niezłomnego Panie,

Wspieraj, gdy wspieramy pogrążonych w rozpaczy, chorych i głodnych.

I pozwól nam zrywać z drzew jabłka zdrowe,

Byśmy wrócili po śladach Twoich do królestwa duchowego przemienienia.

Ta modlitwa niechaj świat odmienia

Ta modlitwa niechaj serca przemienia

Do miłości, od cierpienia,

Do nadziei, od rozpaczy,

Do wiary, od zwątpienia,

Do wolności, od iluzji,

Do odwagi, od lęku,

Do radości, od smutku,

Do prawdy, od kłamstwa,

Do mądrości, od pychy,

Do pokoju, od wojen,

Do wspólnot, od samotności,

Do życia, od umierania,

Do zdrowia, od choroby,

Do czystości, od pożądania,

Do czci, od pogardy,

Do drogi, od manowców,

Do niewinności, od grzechów.

Do serdeczności, od pazerności.

Do jedności, od rozproszenia.

To nam daj, o to prosimy Panie.

Amen, Amen…

Hymn do miłości Pawła z Tarsu

2010-12-06T07:27:00.003+01:00

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.

Istniejemy w miłości i do miłości.
Bóg jest miłością.
Istniejemy w Bogu i w drodze do Boga.
Dlaczego bez miłości?
A można ją posiąść? – Nie!
Stań się nią i bądź.
Oto ta droga.

Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką możliwą wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym.

A gdy jestem niczym w miłości,
Kim jestem?
Góra przychodzi do mnie,
Tajemnica napełnia mnie światłem,
Nie umiem już być prorokiem,
Mądrość staje się całym światem.

I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.

Niczego nie mogę zyskać,
Niczego nie mogę stracić,
Gdy ciało płonie miłością
A dusza jest boskim żarem.

Miłość cierpliwa jest,

łaskawa jest.

I staje się chwalebnym ciałem.

Miłość nie zazdrości,

nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.

I przemienia życie w prawdę.

Wszystko znosi,

wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie.

To źródło niewyczerpane,
Napełniające serce słowem,
Przelane ponad każdą miarę.
Fontanna wiecznego teraz,
Wzbijająca się ponad wiedzę, nadzieję i wiarę,
Litania świętych nieustająca.

Po części bowiem tylko poznajemy, po części prorokujemy.

Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe.
Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się

mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce.

Doskonałe są dary boże,
Doskonałe jest niebo i ziemia,
I doskonały jest człowiek,
Gdy myśli, czuje i kocha jak dziecko
Przytulone do Matki,
Wznoszące się do Ojca.

Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz: Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: z nich zaś największa jest miłość.

Teraz poznam, jak zostałem poznany.
Teraz kocham, jak jestem już kochany.
Teraz w modlitwie odsłania się łaska.
Wiara, nadzieja i miłość teraz.

Klocki nie, klocki tak!

2010-12-05T08:06:00.004+01:00

W wielkich marzeniach drzemie dzika siła. Podobne przyciąga podobne – głosi prawo przyciągania.

Nauczcie się nie brać.. Nie kradnij. Nie pożądaj. Nie zabijaj. Nie kłam. Nie wierz w fałszywego Boga. Nie lękaj się. Nie bądź niewolnikiem.

Kolejna cywilizacja budowana na klockach nie. Ciekawe jak długo przetrwa, skoro ludzka podświadomość nie widzi nie?

System działa niezawodnie, zgodnie z prawem przyciągania, lecz - jak każdy ślepiec - widzi fałszywe tak. Zakazy przekształcają się w podświadome nakazy: kradnij, pożądaj, zabijaj, kłam, wierz w złotego cielca, lękaj się, bądź niewolnikiem.

Obłuda jest wstrętna i odpycha. Podświadomość napełniona zakazami widzi winy i grzechy, lecz nie widzi już raju niewinności.

W wielkich pragnieniach drzemie dzika siła. Rzeka płynie do oceanu, ziemia nas przyciąga a niebo inspiruje, gdy nie ma w nim ołtarza nie.

Dziwne to wszystko. Wykoślawione w krzywym zwierciadle nie obrazy umysłu stają się formami rzeczywistości. Przemoc zamiast mocy. Wojna zamiast pokoju. Ciemność zamiast światła. Nienawiść zamiast miłości. Lęk zamiast odwagi. Wina zamiast niewinności. Utopia zamiast raju. Szatan zamiast Boga.

W rzeczy samej, ziemia daje i niebo daje. Tak, tak, tak - mówi. Daje tak i nie daje nie.

Nauczcie się przyjmować dary.

Branie jest ważniejsze niż dawanie, gdy mają spełnić się marzenia. Sztuka przyjmowania jest bardziej pierwotna niż sztuka dawania.

Przyjmuj miłość i kochaj.

Bierz wolność i bądź wolny.

Wspieraj radość, gdzie się da.

Przyjmuj życie jak komunię.

Twórz. Błogosław. Dziękuj.

To wszystko pochodzi od Boga.

Dogmaty to manowce

2010-12-05T08:02:00.001+01:00

Dogmaty są jak Święte Krowy.

Krowy, skądinąd cudowne stworzenia boże, bo mleko dają i trawę żują, zostały przerobione w hinduizmie na istoty niemalże nadprzyrodzone. Nie warto tego krytykować – to nie jest najstraszniejszy dogmat naszej ludzkiej Historii. Były gorsze - w każdej wielkiej religii.

O wiele straszniejsze były (są) dogmaty wpisane w komunizm i faszyzm. Pociągnęły za sobą w otchłań komór gazowych i zniewolenia miliony istnień ludzkich. O wiele straszniejsze są dogmaty liberalizmu i hedonizmu obyczajowego – pociągnęły już bowiem, i jeszcze pociągną za sobą, w otchłań aborcji i eutanazji, grube miliony istnień ludzkich.

Bardzo niebezpieczne w swych konsekwencjach dla współczesnej cywilizacji mogą okazać się nowe dogmaty wykluwające się z postmodernistycznej nauki, jeżeli nie powróci do korzeni.

Korzeniem dla nauki jest filozofia jako umiłowanie mądrości w najbardziej klasycznym i prostym znaczeniu. To korzeń, który zakorzenia całe drzewo poznania w ludzkim sumieniu i sercu.

Religia jest partnerem do dyskusji, można by nawet rzec sparing partnerem, z którym nauka musi pozostawać w żywym kontakcie, by nie wypaść poza ring żywej Kultury, poprzez którą ludzkość prowadzi swoją walkę o dalszy rozwój lub przetrwanie.

Matematyka jest natomiast co najwyżej językiem, którym nauki przyrodnicze i społeczne opisują świat materii, energii i informacji, lecz już nie ducha. Duch bywa dostępny dla człowieka wyłącznie poprzez doświadczenie bycia człowiekiem.

Oderwanie nauki od filozofii, religii i kultury, swoiście pojmowana emancypacja, to współczesny dogmat. Pseudonaukowy obłęd, gdzie - w miejsce aksjologii (zwłaszcza etyki) dla ustalenia granic wolności, i mistyki jako źródła inspiracji duchowych - wdarła się toporna ideologia materialistyczna ze wszystkimi ponurymi prognozami postępu.

Nauka bez wsłuchiwania się w słowa płynące z mistycznych i aksjologicznych obszarów Bytu jest po prostu ślepa. To ślepiec, który nie może być przewodnikiem cywilizacji.

Ślepiec ten staje się narzędziem w rękach polityków i wielkich korporacji. Ślepiec ten chodzi po polach wiedzy, na których manipuluje się już nie tylko prawdą, ale faktami, dla osiągnięcia krótkowzrocznych korzyści politycznych i ekonomicznych.I na wiele sposobów, forsuje się perwersyjne pomysły, z naiwną wiarą, że celem nauki jest technologiczna i cybernetyczna perfekcja - poza życiem i poza społeczną kontrolą.

Dogmaty są jak klatki. Człowiek zamknięty za murami dogmatycznego więzienia nie widzi świata. Skrzywia się jak pokurcz, marnieje. Otwarty świat nie znosi dogmatów, wymaga twórczego myślenia, doświadczania życia i emocjonalnej oraz duchowej dojrzałości.

Dlatego warto uczyć się stawiania pytań, również tych największych. Kim jestem? Czy istnieje Bóg? Co odkrywa nauka? Czy system demokracji liberalnej jest rzeczywiście najlepszym ustrojem?

Kto pyta, nie błądzi. Kto kwestionuje i podważa, musi coś zaproponować w to miejsce, uczyć się bardziej twórczego życia.

Dogmaty, ideologie, salonowe autorytety, gorsety nawyków i wierzeń – wszystko to istnieje marnie, a dla człowieka na duchowej drodze tylko po to, by przesiać przez sito własnej tożsamości, by zostawić ziarno a plewy odrzucić. Zweryfikować w tyglu prawdy wypływającej z serca.

Warto podważać dogmaty, rozbijać skorupy społecznej hipnozy. To jedyna droga do wolności i autonomii. Ale również do pokoju.

Cel w drodze

2010-12-05T07:36:00.001+01:00

Moim celem jest miłość, żeby w mojej obecności ludzie nabierali zaufania do siebie i stawali się otwarci na drugiego człowieka.

Chcę być lekarzem, żeby uzdrawiać i nieść chorym ulgę w cierpieniu.

Chcę być nauczycielem, żeby pomagać moim uczniom w odkrywaniu własnych darów i talentów.

Chcę być politykiem, żeby sprawiedliwie służyć obywatelom mojego państwa i dbać o dobro wspólne.

Chcę zajmować się biznesem, żeby pomnażać bogactwo i nim się dzielić, tworzyć nowe miejsca pracy w trosce o dobro wspólne.

Chcę być naukowcem, żeby wiedza wspierała cywilizację i kulturę mądrością oraz przynosiła do świata nieco dobra.

Chcę być artystą, filozofem, rzemieślnikiem, by światło bytu przepływało przez ornamenty moich dzieł i inspirowało do twórczości innych.

Chcę być rolnikiem, żeby na stole każdej rodziny pojawiała się zdrowa żywność.

Chcę uczciwie przeżyć życie, żeby dawać świadectwa ludzkiej godności.

Odkryłeś taki cel, choćby najmniejszy z możliwych i bardzo skromny? Żyjesz więc w harmonii z programem tego celu. Z poczuciem autentycznej misji. W komunii ze samym sobą! Tak jest świetnie! Pragnienia uaktywniają moc twórczą - zaczynają się spełniać. Z pasji rodzi się żywy człowiek – szczęśliwa istota.

Nie odkryłeś? Odkryj. A wzorów szukaj wśród odkrywców.

Jestem - cel w życiu

2010-12-04T10:32:00.000+01:00

Mieć w życiu cel - to mieć najlepszego przyjaciela, który nigdy nie zawiedzie i nie zdradzi. Wesprze dobrą radą i życzliwym słowem. Przemierzy całą drogę, od narodzin do śmierci.

Odkrycie prawdziwego celu graniczy z cudem.

Kim jesteś? Wiesz? Dopóki nie wiesz, nie znasz swego celu.

Kim jesteś? Oto pytanie! Powinno drążyć czas każdą chwilą, wdzierać się w głąb twojej świadomości, odzierając ją z kolejnych warstw iluzji. Aż odkryjesz– na końcu tęczy zjawisk – Pustkę.

Ta Pustka może być już tylko Pełnią. Tylko życie może ją wypełnić sensem. Tylko Ty - Nikt inny.

Nikt inny nie przeżyje za ciebie życia, nikt inny za ciebie nie pokocha. Tylko Ty.

Tylko ty wypełnisz zadanie – przeżyjesz najpełniej w zadaniu. Spełnisz się w nim, żeby bez żalu odejść z tego świata.

Co jest tym zadaniem? Ja Jestem – oto cel, najbardziej zapomniane zadanie.

Serce integruje umysł

2010-12-03T08:15:00.001+01:00

W ciszy - narodziny i śmierć, radość i smutek, rozkosz i cierpienie - uciszają się. W uciszeniu ożywiają i zmartwychwstają. Paradoksalnie przypływają - jakby ich nie było, jakby uległy anihilacji materii z antymaterią, w eksplozji zamieniającej każdą sferę istnienia w światło.

W przestrzeniach serca eksplozja wydobywa z cienia światło przytomności. Niczego jednak nie anihiluje, raczej transformuje, integruje i przekracza. Jakby serce było pracownią alchemiczną, a ty odkrywcą kamienia filozoficznego.

Przeciwności zderzają się wprawdzie wciąż ze sobą, lecz - zamiast znikać w anihilacji - wchodzą w dynamicznie żywe reakcje i relacje dopełnienia. Dogadują się, komunikują sobie wzajemnie, że są komplementarne. Jak Kochankowie, bez słów wiedzą, że muszą ze sobą współistnieć, by wydarzyła się miłość. Taniec miłości.

W tym procesie nic nie dzieje się gwałtownie. Mimo to, z najgłębszej ciszy wyplecionej ze światła, wyłania się z cienia najwyższy poziom dynamizmu.

Taniec miłości kreuje piękne wzory wibracji, ożywiane od wewnątrz i z zewnątrz symfoniami Pieśni, w panoramicznych i wielowymiarowych Opowieściach.

Serce obejmuje i przekracza umysł i świat, otwiera się na boskość duszy – na transcendentalnego Boga immanentnie rodzącego się w duszy . Stajesz się sługą duszy i Boga, który duszę urodził.

Pomiędzy biegunami

2010-12-02T13:11:00.001+01:00

Życie pomiędzy biegunami bywa bolesne lub fascynujące. Ucisz to. Przekrocz to. Przekrocz myślenie – to jest wykonalne.

W ciszy cisza milczy, lecz w tym milczeniu rozciąga się w pieśń rzeczywistości.

Przekrocz i to ograniczenie. Świat pozostanie, lecz ty otworzysz drzwi do bardziej twórczego sposobu istnienia. Ponad nawykami, bardziej spontanicznie i z większą ekspresją zagrasz kolejne role.

Przeciwieństwem odwagi nie będzie już obezwładniający lęk, lecz cała gama bardziej harmonijnie współistniejących przeciwieństw – kreatorów subtelniejszych światów wielowymiarowych.

Śmierć przestanie być bezdusznym końcem wszystkiego, a stanie się bramą do nowego cyklu życia.

Przekrocz również to. W otwartości wyłonią się nowe kontynenty wiedzy, przypłyną nowe sny – pojawią się też te same osoby, ale bardziej wyraziste i pełne nierozpoznawanych wcześniej sensów i tajemnic. Pogłębione przez serce.

Przekrocz nawet to. Każdy kontakt z inną osobą stanie się okazją do rozwoju, do dialogu, który odsłania nowe horyzonty pieśni duszy i milczenia.

Przeciwieństwa

2010-12-02T13:09:00.002+01:00

Żyjesz w świecie współistniejących przeciwieństw. Przeciwieństwa czasami się przyciągają, czasami odpychają, a czasami - następują po sobie w kolejnych chwilach istnienia.

Narodziny i śmierć,

Radość i smutek,

Rozkosz i cierpienie,

Gorąco i zimno,

Odwaga i lęk,

Światło i ciemność,

Cząsteczka i fala,

Góra i dół.

Doświadczasz tego wszystkiego. Bez narodzin nie byłoby śmierci. Czy odwaga może być zrozumiana bez strachu? Czy bez dołu zaistniałaby góra w twoim myśleniu?

Nasz świat, bez gry przeciwieństw, zapadłby się w siebie jak czarna dziura. Stałby się bezwymiarowym punktem poza sferą umysłu. Przeciwieństwa rozciągają świat w wymiarach przestrzeni i czasu. Rozciągają też umysł wokół myślenia biegunowego.

Biegunów może być wiele – niekoniecznie dwa. Coś wyłania się pomiędzy biegunami – ta cała różnobarwna gra świateł i cieni, w dynamicznych eksplozjach i kolapsach. W spazmach i kreacjach, które wyrywają się z całości, by wypełnić umysł kolejnymi seansami – ubrać w ciała iluzji, że taki jest świat, wszechświat i wszystko.

Bóg jest dobry, szatan – zły.

Materia to zamrożona energia.

Nauka opisuje prawa przyrody językiem matematyki, nie ma więc nauki poza-matematycznej.

Takie lub inne myśli tworzą się wokół biegunów i pomiędzy nimi. Na wielu płaszczyznach, w wielu wymiarach.

A gdyby to wszystko zredukować i napisać uniwersalną teorię wszystkiego? Coś by się zmieniło, czy nic?.

Nic! Świat i myślenie o świecie, nadal rozciągałby się wokół biegunów i pomiędzy nimi. Pewnie byłyby to inne bieguny, inaczej zdefiniowane profile rzeczywistości, ale świat nie skurczyłby się do bezwymiarowego punktu. Nie przestałby istnieć w rozciągnięciu aż do granic umysłu.

Negatywne lustra

2010-12-02T00:43:00.000+01:00

Negatywne myśli są jak anioły obdarte z piór, oskubane – nie polecą do Boga. To myśli, które chciałyby pozytywne grać - wygrywać. Ugrzęzły jednak przy stolikach pokera. Uzależnione od teatrów i masek niczym hazardziści. Grają o najwyższą stawkę - wyzwolenie duszy z nałogów krążących w krwioobiegu tętnic i żył, zatrzaśniętych w kodach matryc DNA. W wątrobach, żołądkach, jelitach, nerkach, śledzionach i mózgach gromadzą się osady zatrutego pokarmu. Gniew, żądza, chciwość, zazdrość, pycha, ignorancja znajdują swoje kryjówki właśnie tam – wewnątrz twojego ciała. Pomiędzy krzywymi zwierciadłami rozbitego lustra umysłu gromadzą się stada myśli czarnych jak wrony.

Rozbity umysł posklejaj z pomocą psychoterapeutów i bliźnich. Udaj się do kapłanów po błogosławieństwo, a siebie i bliźnich poproś o przebaczenie win. Zrób coś z tym, bo to nie jest dobre.

Cóż! To nic, że wciąż pozostaną blizny, a tafla umysłu nie wróci do prostej płaszczyzny. Nadal popęka wokół ran i konfabulacji nigdy niedokończonych analiz. To nic, gdyż zrobiłeś krok pierwszy.

Nie zatrzymuj się! Krok drugi i następne też musisz zrobić sam.

Wejdź w ciszę medytacji i modlitwy.

Unikaj negatywnych myśli. Unikaj ludzi obdartych z nadziei, wiary i miłości – są jak oskubane ptaki.

Są jak wampiry, co łakną cudzej energii, by żyć.

Idź do swojej pustelni, by na tafli źródełka przy świątyni wygładzić zmarszczki zmartwień i trosk. Wypolerować umysł w ciszy. Napełnić troską o świat.

Idź i wróć.

Ptaki latają po niebie – to ich przeznaczenie.

Ludzie pragną miłości – to ich przeznaczenie.

Palenisko

2010-12-01T14:54:00.002+01:00

Cały dzień

Wycinanie starych drzew piłą

Anioły ogłuszone odlatują

Rąbanie porżniętych pni

Pot i dźwięk

Siekiery.

Drugi dzień

Rabanie trwa

Od świtu do zmierzchu

Rozcina umysł

Błyskawicami żelaza

Anioły ulatują poza horyzont

Strawa dla paleniska

Ciepło dla domu

Popiół do ogrodu.

Trzeci dzień

Rąbanie zakończone

Polana wędrują do drewutni

Razem ze mną

Krok za krokiem

W skupieniu.

Dzień czwarty

Narysowałem słowa

Złapany przez dzień Pański w sieć

Nogi bolą, ręce bolą

W krzyżu rwie

Święty Boże, Święty, Mocny

Święty a Nieśmiertelny

Pochwalony bądź

W bólu.

Bezwarunkowe

2010-12-01T14:33:00.001+01:00

Bezwarunkowa miłość obaliła granice. Mosty nad przepaściami

Frywolnych piosenek zniewolonych w instrumentach, orkiestrach od i do rzeczy.

W pieśniach łaski rozwija się harmonia pól, łączy źdźbła w fale. Po coś

Wznosi się ponad – w bezkres wielowymiarowego ducha.

Niewłaściwe rozumienie prawdy zmienia wybór w niewolę.

Wojownicy zstępują, by panować w złotych klatkach razem z panami wyroczni

Sławić siebie, sprzedawać siebie, kupować poddanych.

Targi i świątynie w każdej przestrzeni, we wszystkich kierunkach czasu.

Iskierki Boga

2010-12-01T14:25:00.002+01:00

Pielgrzymka nie skończy się wcześniej niż dopłyniesz od źródła do oceanu.

W oceanie staniesz się falą. Falującą osobą w harmonii innych falujących osób – w symfonii sfer niebieskich śpiewających taniec życia dla Boga.

Pokój niech z tobą będzie. Poddaj się woli bożej w strumieniu, nie czepiaj się wiru przy kamieniu.

Pozwól płynąć kropli do oceanu. Ocean istnieje poza wizją, niedotknięty spazmem twoich niepokojów.

Nie opieraj się. W przeciwnym wypadku, cała energia zostanie zmarnowana na budowanie granic pomiędzy tobą a życiem. Wybudujesz staw, a nawet imperium. Po co? Dla kogo? Na jak długo?

Nawet w łóżku z ukochaną osobą, nie doświadczysz kwantowego orgazmu w komunii zjednoczenia dusz.

Nawet jako gwiazda na koncercie rockowym, nie napełnisz swego wnętrza wiwatami i wyciem twoich fanów.

Nawet jako nowo wybrany prezydent kraju, nie zostaniesz dotknięty przez łaskę niewinnej radości.

Nawet jako Rockefeller, w wizjach o potędze, będziesz puszczał bąki śmierdzących dramatów.

W tym nie ma wolności. Puść to. Tylko pustą dłonią dotkniesz drugiego człowieka.

Popłyń jako wolna kropla wprost do oceanu. Bądź sobą – osobą. Samoświadomą iskierką Boga.

Strumień i staw

2010-12-01T14:12:00.001+01:00

Zawirowania życia w strumieniu. Tworzysz swój wir wokół kamienia, w pobliżu którego przepływa twa dusza. Tam chcesz żyć, tego się trzymać.

Dni i noce płyną. Do wiru wpadają obrazy myśli i uczuć. Słońce wschodzi i zachodzi – rani twoje serce. Patrzysz na palec, gdy wskazujesz na księżyc.

Otaczasz wir siecią, by odseparować od siebie brud i śmieci, a doświadczenia chwil przyjemnych zatrzymać w pamięci. Nie udaje się – nie potrafisz tak skalibrować oczek w sieci, by zatrzymać wodę.

Mijają lata. Wir się zamula. Traci dynamikę przemian. Kostnieje wokół nawyków i rytuałów. Świętość wyparowała do obłoków i płynie gdzieś po niebie. Duch wolności zamknął się w paradoksach pudełek posiadania.

Mój to wir – mówisz. - Moje są skarby w wirze, odgrodzę je od innych wirów w strumieniu. Zatrzymam ruch wokół mojego istnienia.

Najlepiej mieć własny staw, odgrodzony od innych stawów groblami, obok strumienia - oto twój następny wniosek. - W stawie spokój, w stawie mniej niepewności.

Budujesz więc staw w strumieniu obok strumienia. Wybierasz z dna muł, by wznieść wały wokół własnego charakteru wypełnionego troską.

Jest dobrze, inni robią to samo - myślisz. - Połączymy nasze stawy przepustami, by społeczność stanowiła jeden organizm naczyń połączonych. Połączmy siły na bagnie.

Mały staw nie jest jednak zbyt pojemny, żeby pomieścić twoje ego, małe bagno nie wystarcza, żeby zaspokoić aspiracje narodów. Potrzebne są większe stawy i bagna. Spędzasz więc resztę dni, żeby poszerzyć brzegi, pogłębić dno i wzmocnić konstrukcję. Walczysz o przestrzeń dla siebie i własnego kraju, dla globu.

Nadchodzi starość. Osobowość mężnieje, by spotkać się ze śmiercią. Zapominasz, że jako przychodzimy, tak powinniśmy odejść – z pustymi rękami. Przepłynąć w kropli, od źródła w strumieniach i rzekach życia wprost do oceanu. Dusza bowiem nie została zaklęta przy kamieniu cywilizacji. To żywa kropla, iskierka ciekawości wędrująca poprzez kolejne światy, w pielgrzymce ku świętym miejscom następnej chwili.

Motywacje

2010-12-01T00:53:00.000+01:00

Pomaganie innym

Biednym, by się bogacili

Bezrobotnym, by mieli pracę

Chorym, by zdrowieli

Cierpiącym, by poczuli ulgę wytchnienia od bólu

Bezdomnym, by znaleźli dach nad głową

Pogrążonym w depresji, by odkryli własne marzenia

Zagubionym duchowo, by odnaleźli ścieżki sensu

Samotnym i opuszczonym, by poczuli miłość i spełnienie

Próżnym, by los ich nie przekłuł na wylot i nie unicestwił.

Pomaganie innym

bez oczekiwania na nagrodę.

Sens czynów bez motywacji.

Nie izolujesz, nie segregujesz i nie dzielisz światów

na lepsze i gorsze.

Nie myśl, nie dostarczysz innym motywacji do wdzięczności,

która sprawi,

że przyjdą z pomocą,

bo znalazłeś się w potrzebie.

Nie myśl tak.

Jeśli choć w jednym świecie

biednym, chorym, cierpiącym, bezdomnym, pogrążonym w smutku, zagubionym, opuszczonym, próżnym

zapaliłeś iskrę

ta iskra

zatańczy.

Uratuje czas

Uwolni nieco przestrzeni.

Pułapki cierpienia

2010-11-30T22:22:00.000+01:00

Kogo czcisz każdym słowem i czynem? Jakiego Boga? Czy nie cudzego?

Biblia mówi: Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną.Dlaczego więc poświęcasz całą energię i uwagę, dlaczego cześć oddajesz wyłącznie bogu wygody i przyjemności, bogactwa i bezpieczeństwa?

Bóg jest tym, co przynosi życie, każdą chwilą, i – przekracza to.

Dlaczegóż więc zabijasz Boga, który obejmuje wszystko? Życie i śmierć, wolność i cierpienie, dobro i zło – i każde przeciwieństwo. Dlaczego oddajesz cześć małemu Bogu? Bo taki jest dobry, lepszy dla ciebie!

Czyż czcząc boga wygody i przyjemności, nie zabijasz brata swego, a siostry nie kamienujesz? Nie niszczysz życia – cudzego i własnego?

Nitka za nitką tkasz uzależnienia - od lęku przed przykrościami. Od nitki do kokonu, od kokonu do kolejnej nitki - czcisz boga ucieczki od niewygody i przykrości. Gonisz za czymś i uciekasz przed czymś – oto twoja wolność w kokonie cywilizacji.

Znalazłeś właśnie odpowiedź na pytanie, kim nie jest Bóg. Nie jest wolnością pogoni i ucieczki. Tym stało się jedynie twoje życie. Bez świeżości, bez oddechu, bez chwil brzemiennych światłem dla duszy, bez miłości.

Iluzja kokonu poraża marzeniami duszę poza kokonem. Dusza nie śni o tym.

Sny przerażonej poczwarki, błąkającej się po światach – od bycia gąsienicą, budującą przez cały dany jej czas kokon bólu z przyjemności w spazmach obżarstwa do wizji bycia jednodniowym motylem – nie są jej snami. .

W tym kokonie spędzisz resztę dni. Albo nie!

Przyjemności przemienią się w cierpienia, ucieczki przed cierpieniem przemienią się w lęk. Taka twoja osobista Eucharystia na opak. Eucharystia przemiany lęku w cierpienie. Czarna msza życia i świata, który tworzysz. Albo stanie się inaczej. Nie na opak. Wprost, zgodnie z duchowym prawem. Motyl duszy odleci do nieba. Odleci, lecz teraz, gdy jesteś poczwarką, napełniaj się światłem.

Kokon

2010-11-30T21:50:00.000+01:00

Kokon bólu owija się wokół życia

Nitkami przyjemności cierpienia

Niezauważalnie, nitka za nitką

Z materii uzależnień, w ignorancji

Tkasz sieć, lepisz muszelkę na brzegu bezkresu.

Tu pochowasz skarby przed sztormem

Przed przerażeniem

Na wydmach, obok oceanu.

Miłość - luksus życia.

2010-11-30T11:16:00.000+01:00

Miłość przekracza, zawsze przekracza.Jest siłą większą niż świat.

Kochaj siebie. Kochaj swoją rodzinę. Kochaj własną ojczyznę. Przyjaciół, ale również wrogów.

Kochaj – zostaną odmienieni albo nie.

Miłość wypełnia, miłość napełnia. Przelewa się poza każde naczynie i niesie w sobie życie w luksusie. To jej styl - trudny i nieosiagalny dla łaknących osiągnięć. Dlatego luksusowy.

Nawet w ubóstwie, bez środków do życia, gdy płyniesz w strumieniu miłości, jesteś wolny; nawet bez marzeń, w miłości, nie przestajesz być marzycielem – ożywiającym zmarłych i dającym tchnienie cudzym marzeniom, by się ziściły.

Ale pamiętaj: niczego nie szukaj. W miłości bowiem stajesz się pustką napełniającą siebie poprzez bliźniego.

Kłamstwo jako przyczyna wojny.

2010-11-29T21:11:00.003+01:00

Drzwi do pokoju duchowego i światowego otwiera prawda. Wyłącznie prawda - zasilana wibracjami energii miłości. I - niestety, nic pomniejszego.

Drzwi od wewnątrz wyglądają tu tak samo, jak od zewnątrz. Ale w chwili rozświetlonego prawdą doświadczenia egzystencjalnego, znikają, stają się zbędne.

Pojawia się jedność, człowiek zjednoczony ze wspólnotą, wszechświatem i Bogiem.

Człowiek, który wciąż błądzi, upada i grzeszy, na szczęście nie utracił zdolności do spotykania prawdy na swojej drodze życiowej. Potrafi się podnieść, by pójść przed siebie i odkryć, że życie jest nieskończonym darem, pielgrzymką duchową poprzez historię i kulturę - do wieczności.

Wciąż istnieje nadzieja, że spotkasz się z prawdą twarzą w twarz i odmienisz swe życie. Nie ma przy tym znaczenia, kim jesteś, ani jaką religię wyznajesz. Najważniejsze mieści się bowiem w kochającym sercu i sumieniu odróżniającym czyste od brudnego, zdrowe od zainfekowanego, uczciwe od przywalonego hipokryzją i obłudą...

Na szczęście ciągle potrafimy przechować w pamięci zbiorowej świadectwa osób, o których potem mówimy: tak, to byli nasi święci. Wierzymy, że teraz modlą się za nas w królestwie niebieskim.
Nie święci jednak tworzą historię świata, lecz grzesznicy. Święci tylko nas chronią przed stoczeniem się w otchłań barbarzyństwa. Poprzez modlitwę, poprzez wiarę i miłość. Poprzez przykład godnego oddania się Bogu.

Nie są jednak w stanie doświadczać za nas życia, przekazać nam wprost do umysłu czystego hologramu jedności stworzenia. Dla nas świat, w którym doświadczają Boga, nie jest raczej dostępny w doświadczeniu.

Mieszkamy w miejscach, gdzie toczy się wojna dobra ze złem, w sferach dualizmów, które dzielą. Oddzielają subiektywne od obiektywnego, wewnętrzne od zewnętrznego, twoje od naszego, duchowe od materialnego, człowieka od Boga, życie od śmierci.

Oddzielają od siebie skutecznie - czasami niezauważalnie, a czasami gwałtownie - wiele innych rzeczy, których nie wymieniłem. Realnie i namacalnie, mimo że są bodajże pierwszym kosmicznym i subtelnym w swej ulotności złudzeniem stworzenia. Pierwszym w porządku poznania, lecz brzemiennym w skutki egzystencjalne dla dzieci bożych.

Skutki tego złudzenia, które jest pierwotnym kłamstwem, bywają brutalne dla jednostek i narodów, na co licznych dowodów dostarcza nauka historii - przede wszystkim tej nowożytnej i współczesnej. Nazizm i komunizm w XX wieku, aborcja, eutanazja, relatywizm aksjologiczny, zabawa w promocję gier degenerujących ciało, umysł i duszę człowieka - współcześnie.

Człowiek grzęznący w bagnie kłamstw, nie potrafi otworzyć drzwi do pokoju i nigdy go nie zazna. Ani w sercu, ani w świecie. Nie ma klucza do prawdy. Nie widzi klamki w drzwiach, bo nie wierzy, że dane mu jest przekraczanie ograniczeń dualizmu.

Widzi mury. Wokół niego stoją jedynie mury budowane i burzone w każdym miejscu i kierunku przestrzeni. Budowane i burzone, burzone i budowane na nowo w historii cywilizacji, w rozlicznych pasjach ślepej pewności ewolucjonizmu materialistycznego i ateizmu. Budowane i burzone we własnym losie, który pędzi na oślep, by spotkać przeznaczenie.

Kłamstwo jest źródłem walki, której celem jest podporządkowanie sobie kogoś, upokorzenie go i ostateczne pokonanie. Każdej walki, dobrej i złej, również tej prowadzonej o sprawiedliwość, prawo, demokrację, wiedzę, wolność i pokój. Również tej prowadzonej kanałami dyplomatycznymi, przy użyciu służb specjalnych, które ponoć mają zapobiegać terroryzmowi i eskalacji konfliktów, a przecież często je kreują dla zysku własnego lub tych, którym służą.

Nie ma znaczenia, czy walka toczy się na frontach wewnętrznych (duchowych), czy zewnętrznych (politycznych, gospodarczych, militarnych) - tak samo jest beznadziejna, przegrana. To przegrana w skali kosmicznej i teologicznej, gdy na szali wieczności przyjdzie zważyć własną duszę.

Pora zastąpić ideologię walki o lub przeciw mądrą filozofią współdziałania, współuczestnictwa, zaś kulturę indywidualizmów i zdobywców zstąpić kulturą wspólnoty, która wspiera różnorodność na każdym poziomie fraktalnego organizowania się życia w zdrowe formy.

Kłamstwo trudno wykorzenić. Ten wirus mutuje szybciej niż ludzka myśl, niż cokolwiek w materialnym świecie. Osacza, cenzuruje, stroi się w maski obietnic i iluzji spełniania marzeń zwyrodniałych - wbrew naturze. Niszczy zróżnicowane formy życia na jego wielu poziomach po butem ideologicznej poprawności.

Kłamstwo kusi, zwodzi, tworzy wizje, (co nie jest w żaden sposób odkrywcze, lecz warto o tym powtarzać przy każdej okazji.)

Roznosi ogniska choroby. Wszędzie pozostawia po sobie zgliszcza, czarny ogień nienawiści i pogardy. Bywa nienasycone, gdy wepchnie ego swej ofiary w pychę i nią ją napycha - jakby nie była to trucizna dla organizmu, lecz pożywienie.

W glorii bezkarności i doraźnych sukcesów, organizuje się w skomplikowane struktury instytucji, korporacji, państw imperialnych i klanów oligarchicznych. Puchnie od bogactw, które gromadzi na biegunach mafijnych organizacji. Byle wyżej posadzić własną przewrotność na piętrach władzy wieży Babel.

Zbroi się aż po zęby, bo nikomu nie wierzy - nawet sobie.

Nie wierzy nikomu i prowadzi wojny ideologiczne na różnych urojonych frontach. Odwróciło porządek wartości bebechami na wierzch - opisując świat w językach nowomowy. Opanowało światowe media, opanowało większość mechanizmów awansu w strukturach ludzkich społeczeństw.

Nie zatrzyma się samo. Musimy je jakoś powstrzymać - my. Póki żyjemy.

Nie chcę być prorokiem złych wieści, ale nie mam wyboru. Kłamstwo znów wysoko podniosło głowę - tak wysoko jak w latach 30-tych XX wieku. Nabrało pewności siebie, rozpycha się bezkarne po świecie, poczuło własną moc. Opanowało nowe techniki manipulacji i dezinformacji, zagoniło do roboty niewolników w białych kołnierzykach dziennikarzy, polityków, menedżerów. Niepodzielnie rządzi. Pcha się do koryta władzy, używając do tego celu coraz bardziej bezczelnych technik. W czyim imieniu i interesie?

Zbliża się wojna.Czy nieuchronna?

Tak, nieuchronna, jeśli nie znajdziemy sposobu na zresetowanie kłamstwa w sobie i na świecie.

Nie, jeśli się opamiętamy i zresetujemy najgroźniejsze wirusy w systemie światowego porządku.

Wojna nie jest już wentylem bezpieczeństwa, dzięki któremu człowiek powinien wracać do pokory. Ten czas bezpowrotnie minął. Jeśli mamy przetrwać, musimy odnaleźć inne metody spuszczenia zatrutej krwi z organizmu świata.

Organizm jest już tak zatruty, że potrzebna będzie radykalna kuracja oczyszczająca.

Gruntownym reformom trzeba poddać zwłaszcza światowy system finansowy generujący wirtualny dług państw na jednym biegunie dla bogactwa producentów wirtualnych pieniędzy na biegunie drugim - to krwiobieg gospodarki.

Wykorzenić z noosfery wszystkie mutacje totalitarnych ideologii, takich jak neokomunizm, neofaszyzm i neoliberalizm - to wadliwe oprogramowanie aksjologiczne i logiczne systemów politycznych i społecznych.

Odejść od apokaliptycznych wizji wdrażania globalnego imperium oligarchów - to twór wbrew naturze, która zawsze wybiera bioróżnorodność i kulturowe niuansowanie religijne i historyczne wspólnot i narodów.

Czy to wystarczy? Nie, to absolutne minimum. To wciąż zbyt mało, aby przywrócić na swoje miejsce prawdę w kulturze, pokój na świecie i równowagę ekologiczną Gai.

Ale może wystarczy, by uchronić nas przed widmem wyniszczającej ludzkość III Wojny Światowej.

Wiedza, która porządkuje świat.

2010-11-29T16:01:00.000+01:00

Droga od niewiedzy do wiedzy. Droga ważna, bo dojrzewają przy niej owoce mądrości na drzewach ludzkich żywotów.

Każdy owoc mądrości czerpie żywotne soki życia z przytomności bycia tu i teraz, z prostoty i twórczości, która się samo-ogranicza do przytomności.

Przytomność to miecz, który rozcina zasłony poznania i likwiduje podział: podmiot – przedmiot, kochający – kochany. Pozostaje tylko Poznawanie i Kochanie. Na nieskończenie wiele sposobów, w nieskończonych możliwościach kształtowania wszechświata przez osobowości zanurzone w boskości.

Wiedza, która prowadzi do mądrości, ma w sobie moc wprowadzania porządku wśród rzeczy, aż znajduje właściwą miarę i hierarchię.

Osobowość dojrzała poprzez doświadczenia mądrości ma moc tworzenia nowych kształtów wprost z tworzywa duchowego.