Rehgüzâr

12.07.2023/14:10

2025-06-24T00:32:00.000+03:00

Ey acı

ey acıların âlâsı.

Yeni tattığım, bilmediğim böylesini..

Oysa engebeli, bazen yokuşlu, sert virajlı yollardan sürekli geçmiyor muydum?

Ayrılığın uçurumuna kadar varıp her defasında düşmekten beni koruyan o nazar, her ânımda yanımda olan yâr, Senin içinden, ruhundan tüm kuşkularından, tüm sancılarından, ağrılarından, sevincinden geçip kalbine kurulan, iğnesiz ipliksiz kalbine nakış nakış işlenen nasıl sökülürmüş tenden öğrenecek miymişim. Cennet yaşımın ruhumu sancılara sarıp bana gelişini izleyecekmişim demek..

Ömrüm, hasılım, vasılım, kapım, kabım, pencerem, sesim, sözüm, kitabım, kalemim, defterim, aynam, sunam, suyum, muştum, âhım, âhuzârım, rengim, ahengim, en çok sarım, yokluğum, gecem, günüm, gündüzüm, solum, sağım, intisabım, intizârım, gördüğüm, kördüğümüm, vuslatım…

Ânım, cânım, cânanım..

Şimdi kime varayım, kimin hasretiyle dolup taşayım.

Âh benim toprağım

Gurbettimi katmerleyen varım, yakinim, yangınım.

Bütün sesler sustu ve bütün şiirler

Sözler

Unuttum kelimeyi.

Seni gördüğüm ilk günki gibi..

Benim şiirim,

Sözüm

kalbimin şakayıkı..

Bu sessizliğin içinde patlayacak kulak

Kim duyar senden özge

Kim bilir hâlim.

Efendim,

Yolum,

Yunûs diye göründü..

2021-02-08T19:23:00.005+03:00

Şu dağın ardını kızıla boyayan güneş

Şu kubbeyi arındıran ses,

her hecesine sığınılan

Neş’e yi çoğaltan

Hüznü oya oya kalbe saplayan

Burası yalan! Yok mu uyanan?

Beş vakit durmaksızın göğü çınlatan;

ezân.

Ey kalbimde çatlayan zaman

Şu su gibi donan, akmayan

ve mevsim ne farkeder..

Bir günü söndürdü,

Bir gülü..

Hiç görmediğim bir memleketten sökülmüş gibi

Gurbeti alnına defalarca kör/düğümler gibi

Kalbini teninden diri diri söker gibi

Kim sevdiğini yatırır bu gece toprağa?

Kim yatırmadı, yatırmaz, yatmaz ya da?

Ey yunûs ne denir taze düşmüş bir yetime?

Bir yunûs daha gitti

Götürdü çocuğun bahçesini

Ey yunûs söyle dindimi teninde kopan fırtına

Söyle ne kalır, ne gider bu dünyada

“Yunus öldü deyu selan verirler
Ölen beden imiş, aşıklar ölmez.”

Bir yunûs daha düştü toprağa..

19:27

8 Şubat

2021

mevlîd

2015-12-22T23:01:00.002+02:00

Kederden, bilmeksizlikten, yokluktan, ki insanlık sıfatının tükenmesi gibi bir hâdise vûkû bulmak üzereyken açmamış mıydın gözünü âleme. Açmamış mıydı güller ki kokunun zerresinden dilenen güller. Sanki dünya arıtılmamış mıydı..

Şimdi asırlar kadar sonra kaç gündür firâkınla zelzelede dünya?
Bu geceydi gelişinle bahar geldi. Ne var ise güzel seninle geldi.
Ne dilenilir bu gece âşk hürmetine söylesem sussam sussam da söylesem..

Bizi benlikten kurtar ki Allahım bu gece kalbimiz olsun kandil ki aydınlansın can kafesinde çırpınan ruh.
Nerede varsa gözünde bir yaş bir sabinin sen telafi et Allahım.
Ki bildir bilmeyenlere, biz bilenleride idrâk edenlerden eyle.
Sevgilin hürmetine.
Cân ki adınla hür ruhu'l kudüs, ekber-i hâbib.
Binlerce salat ve sonsuz selâm.

(Halime Ezel ŞENOL)

22 Aralık

2015

23:01

Firâk

2015-08-14T12:11:00.004+03:00

".. hayatın sırrı ancak kalbdedir."*

Ses, söz, kalem, dil, hâl, âlem susar tek bir kelime karşısında : ölüm!

Ey tadılacak olan acı! Kiminin hasretle beklediği, kiminin aklından bile geçmediği.

Seni okudum, okudum, okudum..

Çünkü kalbi sırlarla dolu o güzel kadın bizi firâkının elemiyle bıraktı da gitti..

Bir kimse ki kentin %75'i ve hatta daha fazlası tanıyor olur da bir huyu vardı pekte güzel değildi demez mi? Demezmiş.. O yüzden Allahım şunca insanın sözü hatrına onu merhametinden bir salise ayrı koyma. Ve yalnızlığı ona tattırma. Çünkü âhdindir "saçı ağarmış bir ihtiyara azabtan haya duyarım." Onu merhametine sar, sarmala.

Allahım şu âlem içinde ki biz biçârelere de iman nasip eyle.

âmin.

12 Ağustos 23:0'

âhir.

2015-08-05T13:26:00.002+03:00

"odalarda bunca eşya/ tanrım nasıl da yoruyorlar evleri/ yer kalmadı oturup göz göze gelmeye/ hatta yalnızlığı bile

sözgelimi sandalyenin arkasında yorgun bir ova/ tozdan yapılmış biblolar/ yüz yıldır bakıyorlar oraya

sırtımı deliyor bir alçı kedinin köşeli gözleri/ oradan süzüle küçüle bir fil kafilesi/ iniyor konsolun üzerindeki tahta dağlara/ beni bir kireç kuyusundan baş aşağı sarkıtarak/ iniyor uzun geçmişime terli bir mızrak

evlerde bunca eşya/ tanrım/ kalbime saldığın çıkrık/ orda bir şey bulmasın senden başka"

(Atakan Yavuz)

Fatıma Zehra 'ya bir vakitler âHuZâR'a..

2015-07-11T10:33:00.001+03:00

Sustum duy diye bekledim. Ne edelim ki sen gelmedin.
Oysa bilirdim kalbimin vaveyliydin. Susar da seslenirsem duyarsın bilirdim. Demek sende zamanın peşinden unutuşlara gittin.

Yıllar oldu..
Uzun yıllar önce seni tanıyalı, sonra benden söktüğün dostluğunu ve bir anda kayıp gideli sen çok uzun oldu. Oysa hiç gitmezsin, herkes bir bir gitse de sen hiç gitmezsin bilirdim. Bir adım arkamda olurdun ama gitmezdin. Biliyorum bunu senden ben istedim. Ama zaman unutturmadı. İsini ve karanlığı kalbimin merhametine bağışladım. Muhabbetine hasret kaldım. Öyle özledim, hiç unutmadım.

Hiç mi işin gücün derdin tasan, hiç mi şiirin yok deme var elbette. Varda boğulmama rağmen aklımı öyle sızlatıyorsun ki...

Nerdesin, neresindesin şu âlemin dost!
Bak sana dost diyorum çünkü kalbim sevginle bir dolu.
Gelmelisin bence, dönmelisin, duam ki duyarsın beni mahşere kalmasın.
Karşılaşmayalım hak davasıyla cennet bağdaş kurup kevserin kıyısına söyleşmek varken.

Bak ki âHuZâR'ım göğü inletiyor.
Elimi tut, duy.
Buralarda olmuş ol da gör.
Gör ki bu söküğü dikelim.

Fatıma Zehra 'ya bir vakitler âHuZâR'a ...

Rehguzar@hotmail.com.tr

Bir ömür ki tarih.

2015-07-09T12:36:00.001+03:00

Bir tarih.

Dün, bugün.

Varlık, kıtlık.

Savaş, barış.

Ölüm.

Kâhr.

Sadakât.

...

Bir insan ki gözbebeklerinde daha ne taşıyor ola!

Gözden kalbe yol vardır ya hani, dirimin duymadığı her sözün kalbime aktı bilesin.

Teşne olduğum o muhabbetin en güzel timsalisin. Keşke, kimin hayatında neyi değiştirmiştir bilmem lâkin bir hayaldir, geçmiş zamanı tamir edebilme iştiyâkıdır bu kelime.

Keşke daha evvel tanış olsa idik, dizinin dibinde dudaklarından dökülenleri yudumlasaydı zihnim. Demlenseydim bir güzel seninle.

Bir kadın ki tarih onun içinde. Sır küpü. Dert küpü. Ağrısı bundan.

Zamanın eteğini öptüğü, Rabbimin eli kalbinde olsun. Rabbim senden merhametini esirgemesin.

Bilesin ki ramazandır, mübarek.

Dünya orucun iftarına yakın.

Belli mi olur başka bir adresdedir azrail de önceliğimiz vardır, meçhûl.

Biz ki ölümün gölgesinden korkan bir takım insanlar. Efendimiz(s.a.v) sözünü dahi hiçe sayıyor adının bahsi olan yerden dahi kaçıyoruz. Kulağımıza fısıldaması da ne demek gölgesinden dahi nasipdâr olamıyoruz. Dünyadan ayrılacak olmak düşüncesi bile bir garip ediyor bizi.

Sense onunla nefes alıp veriyorsun. Gözünde dünyanın esamesi dahi okunmuyor belki evvelde böyleydin bilmiyorum. Ama o gözler bana garip bi huzur veriyor.

Elinin sıcaklığı parmak uçlarımdan sızdı kalbime.

Yerin hep var olacak bende.

1919

"kadın."

2015-05-07T16:06:00.001+03:00

“beklemek; kemikleri kırılıncaya dek beklemek..”

Hayatın kalbinde ve rahminde duran ki hepsinden azade; hepsine yazgılı, hepsine meftun. Tanıdım onu; Tanrı'dan sonra en çok onun hakkında konuştu insanlar. En çok onun bedenini çalıştırdık. En çok o yoruldu; en çok biz sızlandık. Yine o gelip sızımıza kalbini bastı.

Oysa onlar, kadınlar, “Allah'ın kadınları/Women of Allah”. Allah, çok fena soracak hesabını kadınların alnına yazılan yazıya ek yapanları.

(Zeki Bulduk)

Ruhun fıkırdaması..

2015-03-21T16:40:00.001+02:00

*"Ölüme çare bulsalar, yıldızları bozuk para diye harcasalar, güneşi idare lâmbası gibi kullansalar, mesâfeleri dondurup yekpâre bir elmas hâlinde hâkimiyet tacına oturtsalar ve bu tâcı benim başıma geçirseler... Dilim, hafızam, akrabam, vatanım, hâtıram, hiçbir şeyim kalmasa... Benim, evet bizzat benim ayaklarımdan saçlarıma kadar her zerrem kendi aleyhime dönse ve beni yalanlasa... Ben bende kalacak tek ve son bir nokta hâlinde, sana Allahım ve senin sevgiline iman eden ve O'nun senden getirdiği her ölçüyü hak bilen biricik insan, vücut, kısım, parça, nokta, zerre olur ve böylece kalırım.

Dedim ya, muhal farz, yokluğu bulup da söyletseler ve ona "benden başkası yok!" dedirtseler, ben yine O'nun bildirdiği "var"dan ve O'ndan yana kalırım.

*vecd, imanın iç şartı."

Hediye var, hediye var. İnsan sevgilisine nasıl bir armağan sunar da kalbini ilk günkü gibi fetheder?

Dimağımda olan bütün kelimelerin her birini binbir parçaya bölen ve hepsine binlerce anlam yükleyen şiir yazandan çok şiir olan bir üstadın, âlemlerin efendisine inci gibi dizdiği bu mükemmel kitap ve bir defterin kapağı olsa üzerinde semerkand olan ona işlense şiirlerin dökülmese buraya şuraya diye.. Her şey gibi, kalbim gibi kelimelerimi de bir araya haşretmek isteyen ince ruhlu sevgilim. Bunları sana söyleyemesem de okuyorsun işte. Ruhumu ısıtan sıcacık kalbinden sonsuzca öpüyorum (:

(Rehgüzâr)

*Hâmiş:
Necip Fazıl Kısakürek

"..çocuk!"

2015-03-11T15:49:00.001+02:00

"büyür çocuk /

çocuk büyür /

sesi nemli yine elleri yine soğuk /

hayat sığmıyorsa gövdene yüreğini sığdır çocuk."

( Zekai Özger)

ânne

2015-01-31T10:43:00.004+02:00

ânne gurbet,

ânne; sıla,

ânne; dost,

ânne; güven

ânne; yaşama gücü...

Kim ki ânne sıcaklığını bu âleme değişebilir...

Bir kelime nasıl böyle boğazına dolanır insanın derdim belki herhangi bir yerde okumuş olsaydım.

Fotoğraf: Salih Suruç- Siyer-i Nebi

Rehgüzâr

31 Ocak 2015

Tv Hipnozu

2015-01-24T11:22:00.002+02:00

“Televizyon; aylak, şuuru iğdiş edilmiş, hiçbir zaman okumak ve düşünmek alışkanlığı kazanmamış, sokaktaki adam için icad edilmiş, bir nevi afyondur...”

(Cemil Meriç)

Üstadın sözüne rağmen akıllanmadık hâlâ, baş köşeleri işgalde evimizin sahte dostu..

ân ile -1-

2015-01-24T11:19:00.004+02:00

Hangi günün ardında kalsak, hangi ânın içinden geçiyor olursak olalım bir hâl ile geçmiyor mu kayıtlara...

Vardır bizimde dimağımıza kaydolan bir şeyler...

Hikem bir öğüt sandığı...

14:59

22 Ağustos

2014

Şerîat

2015-01-24T11:17:00.000+02:00

"Şerîat, tarîkat, hakîkat ve mârifet bir bütündür. Her biri bir diğerini tamamlar tarzda sıralanmıştır. Allâh'a (c.c) ibâdet şerîat, O'nu taleb etmek tarîkat ve O'nu müşâhede etmek hakîkattir. Sevgi ağacının kökleri şerîat, gövdesi tarîkat, dal ve yaprakları hakîkat, meyvesi de mârifettir."

M. Zahid Kotku (r.a)

Allahümme tahhir kalbî.

2015-01-24T11:13:00.002+02:00

KALB TEMİZLİĞİ:

Esselâmü aleyküm ve rahmetullah!..

Efendimiz'in bir duasından kısacık bahsedeceğim. Cenâb-ı Peygamber'in bir duası var:

(Allàhümme tahhir kalbî) "Yâ Rab, benim gönlümü temiz et..."

Mâlûm, insan iki şeyden ibarettir: Bir madde kısmı, et-deri-beden kısmı; bir de bu bedenin sahibi olan ruh kısmı. Gönül diyoruz, kalb diyoruz, ruh diyoruz; hepsi bir...

Şimdi bedenimiz pis olursa hepimiz ürkeriz.

"--Sokulma yanıma yahu, bak pissin!" deriz.

Pisliğin de çeşitleri vardır; insan pisliği, hayvan pisliği, kuş pisliği, sokaklardaki çamur pisliği, içki pisliği, şu pislik, bu pislik... Bunların hepsi pisliktir. Ama bu pislikler o kadar zararlı değil.. En nihayet hamama gideriz, yıkanırız. Bir de esvap değiştiririz, tertemiz oluruz. Bir de kokulandık mıydı, hiç bir zararı olmaz. Oldu bitti... Fakat gönlün pisliğini ne sular temizler, ne denizler temizler. Hiçbir şey temizlemez!.. Onun temizliği elimizde...

Onun pislenmesine iki şey sebeptir: Birisi göz, birisi de kulak. Dil de ona tâbîdir. Dilden kötü sözler çıkıyorsa, gönül pislenir. Gözden kötü şeyler görüyorsa, gönül pislenir. Kulak da kötü şeyleri dinliyorsa, o da gönlü pisletir. Dış pisliği ne kadar iğrençse, iç pisliği ondan daha fazladır.

Bu pisliklerin toptan adına günahlar deriz. Günahlar, mânevî pisliklerdir. Maddî pislikler olduğu gibi mânevî pislikler de vardır. Bu mübarek Ramazanda, bu mânevî pisliklerden de kurtulmak için, Cenab-ı Peygamber'in bu duasını duyurmak istedim.

En büyük pislik, namazsızlıktır. Namaz kılmayan insanın gönlü o kadar pistir ki, dışarıda pislik kuyusuna düşmüş adamın pisliği onun yanında hiç kalır. Çünkü o yıkanır, kolaycacık temizlenir. Fakat bu namaz kılmayan insanın gönlündeki pisliği temizlemek, o kadar müşkildir ki... İşte o da bu ayda tevbe eder, ıslah-ı nefs eder; bir daha Allah'ın emirlerine karşı gelmemeye, emirlerini tutup yasaklarından da kendini korumaya azmeder, "Aman yâ Rabbi, sen de beni koru!" diyerekten Cenâb-ı Hakk'a yalvarırsa, o zaman gönlünü temizleyebilir. Yoksa dünya kadar parası olsa da dağıtsa, kıymeti yok! Çünkü, gönlü pis... Gönlü pis olan insanın dağıttığı paraların da hayrı olmaz.

Onun için, size bir şey söyleyeyim: Cenâb-ı Peygamber'in zamanında bir gâvurun oğlu müslüman oldu. Anası çok kızdı:

"--Sen dinini değiştirdin haaa!.. Sen bu müslümanlıktan dönmedikçe, ben yemeyeceğim, içmeyeceğim; öldüreceğim kendimi!" dedi. "Ya döneceksin yine gâvurluğa, veyahut da ben öleceğim kendi kendime; yemeyeceğim içmeyeceğim." diye yemin etti. Bir gün, iki gün, üç gün... Yemiyor kadın.

O zaman Cenab-ı Peygamber buyurdu:

(Lâ tàate limahlûkin fî ma'sıyetil-hàlik) "Hàlik'a isyan yerinde, hiç bir mahlûka itaat olunmaz!" Anan da olsa, baban da olsa... Hàlik'a isyan mı var orda; orda itaat olunmaz. İtaat ancak Allah'a ve Allah yolunda olur.

Onun için, isyan denilen, günah denilen şeylerin --işte günah kitabında yazılmıştır, yediyüz kadar nev'i var-- en başta gelen büyüğü şirktir. Şirk de namazsızlıktan ileri gelir. Namaz kılmayan adam, şirke doğru gider. Riyakârlık da şirkten ibarettir demişler. Yani, bazan kılar, bazan kılmaz; münafık alametidir.

(Allàhümme tahhir kalbî minen-nifâk) "Yâ Rabbi, benim kalbimi münafık olmaktan temiz kıl! Ben münafık olmayayım..."

Münafıklığın yegâne alameti namazsızlıktır. Namaz kılmayan bir adam, Ramazan günü, "Ramazandır bugün, Ay'ı ben gördüm!" dese, sözü kabul olmaz. Bayram günü, "Gördüm Ay'ı ben!" dese sözü kabul olunmaz. Niçin?.. Şahid-i adil olması lâzım, görenin adil olması lâzım!

Onun için, bugünkü hallerde bunlara da çok riayet lâzım. Sizi fazla tutmayayım. Allah cümlemizin kalbini, her türlü nifaka, münafıklığa sürükleyen şeylerden korusun...

En korkuncu namazsızlıktır kardeşim! Namaza o kadar ehemmiyet ver ki, canın gibi... Canın nasıl kıymetliyse namaz da o kadar kıymetlidir. Eğer bunu yapamazsan, münafıklıktan kendini kurtaramazsın.

Allah cümlemizi affetsin... Bu mübarek Ramazanda, emirlerine uymaya muvaffak eylesin... Bir tane değil ki emir, 54 farzı var. İlmihal kitaplarını okumanızı çok rica edeceğim. Her gün mutlaka, ilmihalden bir parça okuyunuz! Biliyorsunuz; tekrar okuyunuz! Biliyorsunuz; tekrar okuyunuz!.. Tekrarda fayda var.

Onun için, Allah hepimizi affetsin... Bu mübarek ayda, rızasına muvafık ameller nasîb etsin... Seyyiatlarımızı da hasenâta tebdil eylesin... Birçok mübarek kandillere, bayramlara cümlemizi sağlıklarla, afiyetlerle eriştirsin... Sevdiği ve razı olduğu kulları arasına, bu günahkârları da kabul buyursun...

El-fâtihah!..

Mehmed Zahid KOTKU (r.a)

Bâb

2015-01-24T11:10:00.003+02:00

"Derî bûgşay ez hoşnûdî hîş,

Ber'în sergeşte-i mehcûr-u dilrîş"

( (Allahım!) Gönlü yaralı ve terkedilmiş bu şaşkının önünde, sen kendi lutfundan bir kapı aç.)

(Divan)

Eşğ

2015-01-23T22:19:00.002+02:00

"Ey sevgilim, ey sevgilim (Rabbim) kocadım, bittim.

Aşkının nuru üzerime düştükçe gençleşiyorum."

( Şah Abdullah-ı Dihlevî )

(Divan)

Rabıt

2015-01-23T22:11:00.001+02:00

"yanından ben gidersem, mihrin ey can sineden gitmez,

ayağın toprağın hakkı, gönül sevdanı terketmez."

(Hâce Ubeydullah Ahrâr)

(Divan)

Hüseynî

2014-11-20T14:14:00.004+02:00

Sen; bir şiirden kucağıma düşen...

Ey, Oğul!

Ey, göğsümde yeşeren.

Gurbet tüten dudağım

bir anne duasıdır şimdi

Ey kirpiği kalbime dokunan,

gözü gönlüme okunan

oğul!

ey...

14:55

19.11.2014

Hüseyin M.'e (Kalbimin cân'ına)

20 Ağustos 2014

2014-08-20T17:04:00.000+03:00

âşk..

anne olmak...

İçimden geçen şu sayamadığım birbirinin peşinden koşturup duran cümleler beni bir yerden bir yere sürüklüyor. İçimde rüzgârlar esiyor. Üşüyorum şu kavurucu ağustosun ortasında.

Değil mi sevgili günlük daha dün neredeydik... Bir vakit sükût geçti başucumdan. Bir lâhzalıktı. İşte hayat dedikleri şey bu. Beni bir yerden aldı bambaşka bir yere koydu. Bir an öyle durup kaldım. Dondum sanki hani olur ya filmlerde onca kalabalığın ortasında bir sen duruyorsundur ve her şey öylesine hareketli ki.. Çok şeyleri kaçırmış gibi kalakalmışsındır ya heh işte tamda öyleydim. Ama insan neye alışmıyordu ki.. Ayrılığa, ölüme. Bana uğrayan keder ölüm olmasında Allah muhafaza. Nede olsa şu duvarda ki saat elbet herkes için bir gün bir yerde duracak. O su dedikleri ömür akıp sele kavuşacak.

Nedir bu keder dediğini duyar gibiyim. Oysa insan bilmiyor işte. âşk dedikleri o büyüye kapılıp gidiyor. Elbette ki yanlış değil ve pişman değilim. Ama içimde ki yaralar büyüyor günlük... Ben mi büyüyorum (: olabilir haklısın büyümek dedikleri o korkutucu eylem belkide budur ne dersin?

İçimde hergün bir şeyler kırılıp dökülüyor âşk değil her hüznümün sebebi. O arada harlıyor içimde ki ateşi... Bilmiyorum şuan -hemen bakıp geliyorum.- Evet nerede kalmıştık heh şuan 29 hafta ve 6 günlük bir bebek var içimde ve ben firarda gibiyim. İnsan hiç doğmamış bebekle küser mi? yada o mu bana küs veya ben kendime küsüm. Evet evet kendime küsüm.. Çok küsüm hemde günlük... Ah nereden başlamalı bak o kadar konuştum ama hala başına bile gelemedim anlatacaklarımın. Bana dua eder misin günlüğüm her şey güzel olsun bu içimde ki hüznün kuşları sussun o şûh kahkalar değsin dudaklarımıza.. Emirin, benim ve bebeğimin... Gülücükler aydınlatsın evimizde ki karanlıkları... Aslında demeliyim ki belki ben biraz aydınlansam şu içimde ki karalardan o zaman çok şey değişecek. Hiç nedensiz şu içime kurulmuş hüzünden... Allahım sen şu biçâre imdat et. Neyim var senden başka.. şu kalbime huzur ver ne olur...

Öyle işte günlük anne olmak ve ben...

Becerebilir miyim dersin. O hayallerimde ki gibi bir anne olabilir miyim.

Ya eş olmak... âh emir âh ömrümün sahibi. Bilmem bi gün okurmusun bu yazdıklarımı :) Hüznümün seninle hiçbir alakası yok. Hamilelik.. hormonlarla ilgili galiba. Yada aslında ben senden öncede böyleydim hep bir hüzün hep bi acı adını koyamadığım engel olamadığım. Sen benim prensimsin, herşeyimsin emir. Çok iyi bi hayat arkadaşısın tabi bazı durumlar dışında ;)

Seni çok özlüyorum... Ağlıyorum diye kızma bana. Ağlamak güzel bir şeydir aşkım.

Hiç unutma ben sizi çok seviyorum.

çok.

17:03

Eşik

2012-12-30T19:26:00.002+02:00

"âşığın hissesi eşiğ midir sevgilim?"

(Rehgüzâr)

30 Aralık 2012

âyine

2012-09-29T23:36:00.000+03:00

ben - “yeni bir harf buldum ama söylemem

konuşacak kadar göremedik

ki bakamadık bile kendimize”

kahramanlara özenip çektim kınlarından gözlerimi

… renklerce yağmalanmış kapalı gök gibi

elimi bıraktığım yer kayboldu

ne desem üşüdü parmaklarım sırayla

sağdan sayarak eğdim

eğdim eğildiği kadar kafatasımı

kuşlar düştü sokaklara, buzlar çatladı bir bir

çocuklar uyandı

çocuklar üstünü örttü annelerin toprakla

- çocuklar ki yarının cesetleri-

kör – “derisine güvenen kadınlar gerçek sanıyor denizden yansıyan şehri

Görüyorum oysa bir ben görüyorum karanlığı iliklerine kadar”

boynumu kırıp baktım boşluğa

bir gün geldi aklıma

korktum ışıklar gitmez diye erkenden uyudum

uyandım erkenden

silinmek üzere yazılmış telefonları aradım

buldum eski kitap kapaklarında

ölüm oniki punto

ve rahatlık

unutmak intiharında bir kadındı

sen sandım gül üstü yağmur ıslaklığını

- gül ki dillerce kurutulmuş bir kelime

sağır –”kimse dağıtmasın beynini

ben duyuyorum uzaktan geliyor bu leş kokusu kaf dağının ardından”

düşler anlatılasılığını yitirdi

yitirdi saydamlığını kış yetmedi yaza

cesetler çözüldü sızdı sızlanarak toprağa

aç kalmak gibiydim kırılmak gibi yada

yarasına sinirli terk edilmiş aslan gibi

yaşamak dedi kadın utandım

unutulmuş mezar kadar çöktüm içime

yüzümü tuttum serdim alnımı yere

sere serpe serdim avuçlarımı kuzeye

çok küstüm kendime çok kızdım ayrı yattım

- kendim ki kendim kendimden üzgün -

deli –”bak bu deniz benim ben ağladım bu kadar küçüktüm kedim vardı Büyüdüm

benim olmadığını öğrendim sevindim öldüğüne”

küçüktüm işte eski zamandı

zaman çok eskiydi siyah beyazdı gökkuşağı

kekeme yağmurlar geldi ölüm geldi

sonra bahar falan geldi yaz geldi

mermer kokusu sindi havaya

zehir kuyusuna düştü bilyem ütüldüm

bi üzüldüm önlüğüm arkadan beyazladı

kafayı yedim çiçeklere isim verdim su verdim

ne aldıysam böldüm verdim

azığım azaldı annem girmez oldu çantama

- anne ki Kudüs’ü kutsal şehri gövdemin -

aşık -”dilsiz dilencilerin kelebek göğsü sandığı

dilden dile dolanan tehlikeli bir alışkanlıktır aşk”

eğri konsollarından epridi karanlık

esnek yapraklı takvimler büyüdü

geldi ölüm giderek yaklaştı

kaybolmak emniyetinde sordum cevapları

meraklı bir müzik sarktı pencereden

hasretten griye döndü soluk borum

üç kere büktüm sesimi

büktüm büktüm büktüm

gözlerini benzetmedim inatla

benzetmedim göğe ne denize ne bir hayvan gözüne

-”sen”ki kime sorsam başkası -

yalnız -”bizi bir şey öldürecek kaçmayın

bir şey bulacak bizi sığınmalarımızdan vuracak”

bakılası yerleri sustum su sandım ne varsa

avurtlarımı şişire şişire yürüdüm

yürüdüm herkesi üzerek

kalmayı üzerek yürüdüm

yalan söyledim yalan söylediğime dair

kadınlar sevdim çocuklar sevdim

sevimliydiler

kelebekler kediler köpekler sevdim

kollarımı da sevdim

sarıldım sarılması gibi bir ağacın sarmaşığa

- yalnızlık ki bıraktığı kadar herkesin -

(İbrahim Soylu)

"..ve güz geldi.."

2012-09-27T00:38:00.001+03:00

"..ve güz geldi Ömür hanım. Dünya aydınlık sabahlarını yitiriyor usul usul. İnsanın içini karartan bulutların seferi var göğün maviliğinde.Yağmur ha yağdı ha yağacak. İncecik bir çisenti yokluyor boşluğunu insan yüreğinin. Hüznün bütün koşulları hazır. Nedenini bilmediğim bir keder akıyor damarlarımdan. Kalbimin üstünde binlerce bıçak ağzı… Ve yüzüm ömrümün atlası; düzlükleri bunaltı, yükseklikleri korku, uçurumları yıkıntılarım la dolu bir engebeler atlası. Yaşamak bir can sıkıntısı mıdır Ömür hanım?

Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize? Acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan, umuttan, sevinçten ne anlar? Göğü görmeden, denizi görmeden maviyi anlamaya benzemez mi bu? Bir güz düşün ki Ömür hanım, ilk yazı olmamış, yazı yaşanmamış, böyle bir güzün hüznü hüzün müdür? Başlamanın bir anlamı varsa bitişi göze almak, bitişin bir anlamı varsa başlangıcı olmak değil midir? Yaşamı düz bir çizgide tutmak tükenmektir. Yaşamak zorunda olduğumuz şunca yılı aykırı uçlar arasında gezdirip geçirmedikçe, alışkanlıkların sınırını aşmadıkça zaman zaman, yaşamak nasıl yenilik olur tükenmek değil de?

Yağmur yağıyor Ömür hanım... Gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına…Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından.

Dönelim… Dönmek yenilmektir biraz da, yarım kalmasıdır çıkışlarımızın, korkaklıktır, alışkanlıkların güvenli küflü kabuklarına sığınmaktır… Olsun, dönelim biz yine de. Bilincinde olmadan üstlendiğimiz sorumluluklarımız var. Evlere dönelim. Sırtımızın kamburu evlere, cılızlığımızın görkemli korunaklarına, yalnızlığımızın kalelerine dönelim. Ölçüsüz yaşamak bize göre değil Ömür hanım. Büyürken geniş ufuklarımız olmadı bizim. Küçücük avuçlarımızla sınırlarımızı genişletmek istedikçe yaşamın binlerce engeli yığıldı önümüze. Hangi birini yenebilirdik bunca olanaksızlık içinde. Umutsuzluğu tanıdık, yenilgiyi öğrendik böylece…

Yaşama sevinci adına bir tutanağım kalmadı Ömür hanım. Bir garip boşlukta çiviliyim günlerdir göz bebeklerimden. Sahi nedir yaşamın anlamı? Geriye dönüyorum sık sık yanıt aramak adına, yüreğimin silik izler bırakıp ağır yükler aldığı zamanın derin dehlizlerine.

Bakıyorum, umut karamsarlığın , sevinç acının soluk almasından başka ne ki? Yaşamsa, gerçekle düşün umutsuz bir savaşı, her şeyi içine alan kocaman bir yanılsama… Değil mi yoksa?

Susmak yalnızlığın ana dilidir Ömür hanım, şiiridir, beni konuşmaya zorlama ne olur. Sözün sularını tükettim ben, kaynağını kuruttum. Geriye büyük bir sessizlik kaldı yüreğimde, kalabalıklar, kalabalıklar kadar büyük… Yalnızım Ömür hanım, geceler boyu akıp giden ırmaklar gibi karanlıklar içre, öyle yitik öyle üzgün, yalnızım… Sularım toprağa sızıyor bak. Binlerce taş saklanıyor içimde. Kim kimin derinliğini görebilir, hem hangi gözle?

Yeni bir şeyler söyle bana ne olur, yeni bir şeyler. Kurşun aktı kulaklarıma hep aynı sözleri, aynı sesleri duymaktan. Belirsizlik güzeldir de örneğin, kesinlik çirkin. Sessizlik sesten her zaman iyidir; düş gücü, iç zenginliği verir insana.

Gökyüzünü öpmek isterdim Ömür hanım, gözlerimle değil dudaklarımla. Yoruldum bulutları kirpiklerimde taşımaktan. Delilik mi dedin? Kim bilir… Belki de yerde sürünmenin bir tepkisidir bu, ya da ne bileyim bilinçsiz bir aykırı olmak duygusu. Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi? Kim ne diyebilir ki…

Kimseler görmedi Ömür hanım bu dünyadan ben geçtim. İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş ölüsü yüreğim, benim olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde ben geçtim…

Ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde. Saatlerce dayak yemiş bir sanığın çözülmesi gibiyim. Ürperiyorum. Bir atkestanesi durmadan yaprak döküyor yalnızlığın sokaklarında, örtüyor ömrümün ilkyazını. İçimde bir çocuk, yalınayak koşuyor yaşlılığa doğru, binlerce defa yenilmiş umut ölülerini çiğneyerek. Sahi yaşlılık, bir derin iç çekiş, yanılmış bir çocuk olmasın Ömür hanım?Şükrü Erbaş / Ömür Hanımla Güz Konuşmaları

Hamiş: Bazı şairler sözü şakağından vuruyor. Her okuyuşta yineden kendimizi dolu dolu buluyoruz o kırık cümlelerin içinde en kırık yanımızla. Değişmiyor ömrün acısı. Her kelimesi kalbime dokunan bu yazıyı blogumda bulundurmak istedim. Olmalı, eksik olmamalı.

nar çiçeği

2012-05-30T22:35:00.004+03:00

“açmaz/ açamaz / deme / hiç / bir / zaman / bu / nar / çiçeği /

açacaktır / elbet / bizim caddelerimizde de bayram olacak.”

(Enver Gökçe)

2012-05-05T23:11:00.001+03:00

“Gergefinin o küçük alanında acısa da canı,

açacak gül adına,

kanaviçe işleyen sever parmağındaki kanı.”

(Metin Altıok)