ชีวิตมันสั้น วันวัน she ยังจะไม่ทำไรอีก

ปีชง

2012-04-30T06:20:00.001-07:00

ความเชื่อโชคลาง เป็นความเชื่อพื้นฐานในสังคมตั้งแต่สมัยที่ศาสนาและวิทยาศาสตร์ยังไม่เข้ามาอธิบายปรากฏการณ์ต่างๆทางธรรมชาติ และแม้ในโลกปัจจุบันที่การเรียนการสอนฟิสิกแพร่หลายในการศึกษาภาคบังคับ ความเชื่อในสิ่งลี้ลับก็ยังไม่ได้หายไป เรายังหวังและเชื่อมั่นในพระเจ้า โชคชะตา และพรหมลิขิต กระทั่งญี่ปุ่นที่ถือว่าเป็นประเทศไฮเทคมากๆที่หนึ่งในโลก การสอดแทรกความเชื่อเหล่านี้ก็ยังมีทุกมุมเสาไฟฟ้า แทบจะทุกวัดมีออฟฟิซเครื่องรางของขลังและห้องสะเดาะเคราะห์ ตู้เซียมซีเป็นของที่แทบจะเรียกว่าอยู่คู่ตู้กดน้ำดื่มเลยทีเดียว นอกจากเครื่องรางของขลังทั่วไปแล้ว ทุกๆวัดยังมีป้ายเชิญชวนสะเดาะเคราะห์ปีชง หรือ Yokuyake 厄除けพร้อมตารางปีชง (厄年) Yokudoshi แปะไว้เด่นเป็นสง่า

角大師（つのだいし）様の厄除けお札 ประมาณไฉ่วิงเอี๊ยเทพคุ้มครองดวง

ซึ่งก็อีกละ สาวใหญ่วัยสามสิบหกเช่นป้า ชงพอดี (อันนี้รู้อยู่แล้ว) สำหรับคนญี่ปุ่นสะเดาะเคราะห์ที่วัดนี่ต้องทำทั้งปีก่อนชงหลังชง ค่าสะเดาะเคราะห์ตกไม่ต่ำกว่า 5000 เยนต่อครั้ง อจ๊าก จนเลย

Ofuda 御札 ประมาณยันต์กันซวย จะมีชื่อของท่านผู้ทำอยู่ตรงด้านซ้าย พกกลับไปตั้งที่บ้าน

Omamori 厄除御守 เครื่องรางพกปัดเป่าซวย

แบบมีโมโม่

ดารุมะไล่ปีศาจ ตุ๊กตาพาซวยไปทิ้ง

厄除けとうがらし　พวงพริกที่ห้อยตามประตู เอาเคล็ดว่าให้ความซวยมันค่อยหลุดร่วงไปเหมือนพริกแต่ละเม็ด

เมื่อกลายร่างเป็นเครื่องราง ของชำร่วยก็น่ารักมากมาย

อื่นๆ

Onikko san 風水鬼っ子お守り(厄除)

魔除面 Mayokemen สีแดงกับน้ำเงินเป็นตัวล้างซวย

YakuOni 厄除け鬼

幸成堂厄除まんじゅう manju

และที่ถูกที่สุด 五円玉 ห้าเยนครอบจักรวาล 555 5円＝御縁

ป.ล .ศัพท์แสงเครื่องรางอย่างอื่นที่คุ้นตา

破魔矢 ( はまや) ศรเทพปลุกเสกไล่เคราะห์ร้ายออก สมัยก่อนมีปืน ธนูนี่เป็นที่สุดแห่งอาวุธแล้ว เพราะฉะนั้นจะมีอะไรกำจัดปีศาจแห่งความซวยได้ตั้งแต่ระยะไกล Hamaya บูชามาแล้วต้องเก็บที่สูง (นิยมเหน็บฝาบ้าน เดิมวางบนคานตามแนวตะวันออกเฉียงเหนือ ไปยังตะวันตกเฉียงใต้เพื่อต่ออต้านสิ่งชั่วร้ายที่จะมาสิ่งสู่ในเครื่องก่อสร้าง )

しめ飾り Shimekazari ขดเชือกฟางมงคล ประมาณสายสิญจ์ แปะไว้ที่ประตูสิ่งชั่วร้ายจะไม่เข้าบ้าน มักขายช่วงปีใหม่ หมดปีก็เอาของเก่าไปเผาที่วัดซื้ออันใหม่

門松 Kadomatsu ประดับช่วงอาทิตย์แรกของปีใหม่และจะเก็บไปเผา ๑๗ มกรา สัญลักษณ์ของความมีอายุยืน

Shimenawa เชือกมงคล ประมาณสายสิญจ์ ใช้ล้อมต้นไม้ รัดโยงเชื่อมหิน พาดตรงโทริ ห้อยเหนือประตู

ส่วนกระดาษขาวเป็นรูปสายฟ้าเรียกว่า Shime 注連 หรือ gohei เป็นตัวแทนของศรัทธาที่บริสุทธิ์ต่อศาสนาชินโต

Engi Kumade คราดมงคลกวาดทรัพย์

อ่านความหมายได้ที่ item ปีใหม่

แซ่คนไทยในภาษาจีนกลาง

2012-03-11T11:52:00.004-07:00

เวลาเพื่อนๆชาวเอเชีย เห็นหน้าตากะเหรี่ยงของป้าก็มักจะถามว่าพูดจีนได้มั้ย ชื่อแซ่อะไร เสียใจจริงๆที่ที่บ้านไม่ค่อยจีน ป้าเลยพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว แต่ความที่คนจีนในไทยมีเยอะมาก อาม่าป้าก็เป็นสาวจีน ทำให้คนไทยส่วนใหญ่จึงเติบโตคุ้นเคยกับวัฒนธรรมจีน หนังจีนชุด ตลอดจนหลายๆอย่างรอบตัวที่ใช้ชื่อภาษาจีนทับศัพท์ แต่เวลาคุยกับเพื่อนๆชาวจีน ป้าได้อธิบายกันจนเมื่อยมือเสมอ เหตุเพราะจากภาษาจีนในไทยที่เราคุ้นเคยมักเป็นสำเนียงจีนแต้จิ๋ว ไม่ใช่จีนกลางหรือกวางตุ้งที่อีเพื่อนฮ่องกง สิงคโปร์ มาเลย์ ไต้หวันหรือจีนแผ่นดินใหญ่จะเข้าใจ ทำให้ชื่อแซ่หรือสิ่งของต่างๆที่เราคุ้นมันไม่ค้นสำหรับเจ้าของภาษาทั้งหลาย จนต้องมาช่วยป้าแกะว่ากวนอู เตียวหุย เห้งเจีย หรือ หลิวเต๋อหัวเนี่ยเธอเรียกว่าอะไร ไล่ไปถึงชื่อแซ่ สกุลของป้านี่ภาษาจีนกลางเขาอ่านว่าไง

ขงเบ้ง (孔明: Kǒngmíng) โจโฉ (曹操; Cáo Cāo) จิวยี่ (周瑜; Zhōu Yú) จูล่ง (子龙; Zǐlóng)

เห้งเจีย/ซุนหงอคง( 行者, Xíng Zhě )/孙悟空,Sūn Wùkōng), ซัวเจ๋ง (沙僧; Sha Wujing); ตือโป๊ยก่าย ( 猪八戒; Zhū Bājiè)

ก๊วยเจ๋ง ( 郭靖,Guo Jìng) อึ้งย้ง (黃蓉,Huáng Róng) อืม รูปที่ใช้ชักเป็นกระทู้ระบุวัย ไม่ post ดีกว่า อิอิ

วันนี้ว่างๆเลยไป copy & paste เรื่องชื่อแซ่จีนในสำเนียงจีนกลางจากคุณหมิงเย่มาเก็บไว้ในไดอารี่เสียก่อน วันหน้ามีคนถามจะได้ตอบชื่อแซ่ตัวเองได้โดยไว อิอิ

ประวัติการอพยพออกนอกประเทศของชาวจีน ....คนจีนกวางตุ้ง จะคุ้นเคยกับพวกฝรั่งตะวันตกมาแต่ไหนแต่ไร เนื่องจากกวางตุ้งเป็นเมืองเปิดทางการค้า ฝรั่งเรียก Canton ....เพราะฉะนั้น เวลาอพยพ คนกวางตุ้ง เลยเลือกเดินทางข้ามทะเลไปอเมริกาหรือยุโรป....ดังนั้น China town ในอเมริกาหรือยุโรปจึงใช้ภาษากวางตุ้ง ......ส่วนจีนฝูเจี้ยน( ฮกเกี้ยน ) ก็อพยพไปไต้หวัน หรือไม่ก็ลงใต้มาฟิลิปปินส์ มาเลเซีย สิงคโปร์ อินโดนีเซีย พวกที่อยู่มาเลย์ ภายหลังอพยพมาอยู่ภาคใต้ของไทย...( ทำให้ภูเก็ตมีบะหมี่ฮกเกี้ยน ร้านอร่อย) ...ส่วนจีนในไทยเป็นกลุ่มที่มาจากซันโถว( ซัวเถา ) และบริเวณรอบๆ ที่เป็นเช่นนี้เพราะ มีคนจีนแต้จิ๋วอยู่ในเมืองไทยมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่โชคดีที่จีนแต้จิ๋วค้าขายเก่ง เพราะถิ่นอาศัยเดิมที่จีนอยู่ปากแม่น้ำ ต่างจากจีนแคะ ที่ถิ่นอาศัยเดิม อยู่ต้นน้ำ จึงไม่ถนัดค้าขาย แต่จีนแคะจะชำนาญเรื่องเครื่องหนัง โดยเฉพาะการทำรองเท้า
ทั้งภาษากวางตุ้งและภาษาแต้จิ๋ว จัดเป็นภาษาจีนท้องถิ่น ( Dialect )…… ภาษากวางตุ้ง ( Cantonese ) คือภาษาจีนที่คนจีนที่อาศัยอยู่ที่เมืองกวางเจาและเมืองที่อยู่บริเวณรอบๆกวางเจา ( รวมทั้งฮ่องกงและมาเก๊า ) ใช้พูดกัน ……ส่วนภาษาแต้จิ๋ว ( Chaozhouhua ) เป็นภาษาของคนจีนที่อาศัยอยู่แถวๆเมืองฉาวโจว (เตวี่ยจิว ) และเมืองซานโถว ( ซัวเถา ) พูดกัน …เมืองทั้งหมดที่กล่าวมาอยู่ในมณฑลกวางตุ้งทั้งสิ้น……..ทุกคนถือว่าเป็นคนกวางตุ้ง แต่บางคนพูดภาษากวางตุ้ง บางคนพูดภาษาแต้จิ๋ว ขึ้นกับว่าเขามีพื้นเพอยู่แถบใด …เมืองที่พูดภาษาแต้จิ๋วจะอยู่ทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้งใกล้ๆกับมณฑลฝูเจี้ยน สำหรับคนมณฑลฝูเจี้ยน ก็จะพูดภาษาฮกเกี้ยน แตกต่างไปอีกค่ะ

10 แซ่จีนที่คุ้นหู

สิบอันดับแซ่ที่มีผู้ใช้มากที่สุดในไทยได้แก่

1. 张 ( Zhang1 ) จาง แซ่จาง ( เตีย )
2. 王 ( Wang2 ) หวัง แซ่หวัง ( เฮ้ง )
3. 陈 ( Chen2 ) เฉิน แซ่เฉิน ( ตั๊ง, ตั้ง )
4. 蔡 ( Cai4 ) ไช่ แซ่ไช่ ( ฉั่ว )
5. 秦 ( Qin2 ) ฉิน แซ่ฉิน ( ชิ้ง )
6. 吴 ( Wu2 ) อู๋ แซ่อู๋ ( โง้ว )
7. 赵 ( Zhao4 ) เจ้า แซ่เจ้า ( เตี๋ย )
8. 郑 ( Zheng4 ) เจิ้ง แซ่เจิ้ง ( แต่, แต้ )
9. 许 ( Xu3 ) สี่ว แซ่สี่ว ( โค่ว, โค้ว )
10. 谢 ( Xie4 ) เซี่ย แซ่เซี่ย ( เจี่ย )

1.ตั้ง (เฉิน) 84,829 คน
2.ลิ้ม (หลิน) 74,719 คน
3.ลี้ (หลี่) 49,291 คน
4.อึ้ง (หวง) 44,485 คน
5.โง้ว (หวู) 33,533 คน
6.โค้ว (สวี่) 31656 คน
7.เตียว (จาง) 31,246 คน
8.แต้ (เจิ้ง) 25,922 คน
9.เล้า (หลิว) 25,346 คน
10.เฮ้ง (หวาง) 17,821 คน

Coco Lee ( Li Wen -李玟) , Jet Li ( Li Lianjie-李连杰) , Bruce Lee นี่ก็ใช่ แซ่หลี่ ในภาษาจีนกลางคือ " หลี่ -李 " และเป็นแซ่เดียวกันกับ " แซ่ลี้ " ในบ้านเรา....นอกจากนี้ก็ยังเป็นแซ่เดียวกันกับแซ่ " Yi" ของคนเกาหลี และ แซ่ " Ly " ของคนเวียดนามค่ะ

ส่วนแซ่ " คู " (ชิวในภาษาจีนกลาง Qiu2, Khu, Kau ) เป็นแซ่อันดับที่ 151 มีต้นกำเนิดมาจากเมืองโจวโข่ว 周口 มณฑลเหอหนาน ซึ่งเป็นถิ่นกำเนิดแซ่ตั้ง แซ่โอ๊ว แซ่เห่ และแซ่เล้ง เมืองนี้มีความเกี่ยวข้องกับกษัตริย์เหยียนตี้ ปฐมกษัตริย์ตามตำนานจีนโบราณ ซึ่งมีการขุดค้นพบสุสานจักรพรรดิ์ไท่โฮ่วหลิงอายุกว่าสามพันปีทางเหนือของอำเภอฮว่ายหยาง ทำให้อนุมูลได้ว่าตระกูลดังกล่าวข้างต้นเป็นตระกูลเก่าแก่แต่โบราณ

แซ่ชิวมี 2 สาย เขียน 邱 และ 丘 แต่เดิมคือ 丘 ตัวเดียวกัน ต่อมาเพื่อไม่ให้คนรุ่นหลังสับสนเข้าใจว่าเป็นแซ่ที่สืบสกุลมาจากขงจื๊อ (ขงจื๊อ 孔子แซ่ข่ง 孔 ชื่อชิว丘) จึงใช้ตัวเขียนเป็น 邱 แปลว่า หลุมศพ,ซากปรักหักพัง,ใหญ่โต,ว่างเปล่า ปัจจุบันแซ่ชิวมีที่มา ๔ สายหลักๆ คือ

๑. มาจากแซ่เจียงซึ่งเป็นทายาทโดยตรงของเจียงไท่กง 姜太公, Tai Gong Wang) หรือเจียงจื่อหยา (姜子牙: Jiāng Zǐyá ) นักปกครองนักกลยุทธการทหารที่ยิ่งใหญ่ ๑ ใน ๒ ของจีน นักยุทธศาสตร์คนสำคัญของโจวเหวินหวังและโจวอู่หวังที่ได้โค่นราชวงศ์ซางลง และสถาปนาราชวงศ์โจวขึ้น ในครั้งนั้นเจียงไท่กง ได้รับแคว้นฉี (Qí)ไปปกครอง ต่อมา โจวเฉิงอ๋องได้ยกเมืองอิ๋งชิงแก่หลื่อซางซึ่งได้ใช้คำว่าชิวเป็นชื่อเมืองและชื่อต้นตระกูลโดย ชิวมู่ เป็นต้นตระกูลในแคว้นชิว และใช้แช่ ชิว มาแต่บัดนั้น บุคคลแซ่ชิวที่มีชื่อเสียงในอดีต
ชิวชู่จี ปฐมาจารย์แห่งลัทธิเต๋าสำนักประตูมังกรในสมัยราชวงศ์หมิง
ชิวจุ้น เสนาบดีฝ่ายพิธีการและราชบัณฑิตในราชวงศ์หมิง

๒. มาจากแซ่ ซื่อ
๓. มาจากแซ่กุย
๔.มาจากชนกลุ่มน้อยที่หันมาใช้แซ่ชิว

ชาวแซ่ชิวส่วนใหญ่กระจายตัวในมณฑลเสฉวน (ราว ๕๐%) หูหนาน หูเป่ย กวางตุ้ง

นอกจากคนทั่วไปแล้ว รู้หรือเปล่าว่าสมเด็จพระเจ้าตากก็ทรงมีชื่อจีนด้วย คนไทยเชื้อสายจีน มีการเรียกพระนามตามภาษาจีนแต้จิ๋วว่า แต่อ่วงกง หมายถึง กษัตริย์ชาวแต้จิ๋วที่ได้รับการเคารพบูชา
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๔ ทรงพระราชนามข้อมูลแก่ “หมอสมิธ” ว่าพระบาทสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช มีชื่อเรียกขานกันในหมู่ชาวจีนว่า เตีย ซิน ตัด หรือ เตีย ซิน ตวด ซึ่ง “เตีย” คือ แซ่แต้ “ซิน” คือ สิน “ตัด” คือเมืองตาก และยังมีชื่อที่ปรากฏว่า เจิ้งกว๋ออิง แปลว่า เจิ้งวีรบุรุษของประเทศตามหลักฐานจีน พระราชบิดาชื่อ เจิ้ง หยง สำเนียง แต้จิ๋วว่า “แต้” หรือชื่อ แต้หยง หรือนายหยง แซ่แต้ จากอำเภอไฮ้ฮง หรือจีนกลางว่า ไห่เฟิง เป็นอำเภอที่อยู่ล่างสุดและเล็กที่สุดของซัวเถาอาชีพหลักคือค้าขาย อพยพมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา......เจิ้งหยงแต่งงานกับหญิงไทย ชื่อนกเอี้ยง (ระบุนามในหนังสือเดิมที่เขียนในเมืองจีนว่า ลั่วยั้ง หรือ นางนกยาง) ก่อนเสด็จรับราชการเคยทรงประกอบอาชีพค้าขายต่อจากพระราชบิดา และยังมีหลักฐานที่ส่อว่าเคยทรงเป็นพ่อค้าเกวียน ทรงรับสั่งได้คล่องแคล่ว ทั้งจีนแต้จิ๋ว จีนกวางตุ้ง และจีนฮกเกี้ยน

ในการเจริญสัมพันธไมตรีและค้าขายกับจีน.....พระมหากษัตริย์ในราชวงศ์จักรีต่อมาอีก 5 รัชกาล ก็ทรงใช้ “ แซ่แต้ 郑” เป็นพระนามต่อเนื่องจากพระเจ้ากรุงธนบุรี ดังปรากฏในราชสาส์นที่มีไปยังประเทศจีนและตราพระราชลัญจกรภาษาจีน....ดังนี้

พระเจ้ากรุงธนบุรี ………… ทรงใช้พระนามว่า แต้เจียว 郑昭
รัชกาลที่ 1………………… ทรงใช้พระนามว่า แต้ฮั้ว 郑华(鄭華) จีนกลางออกเสียงว่า “เจิ้งหัว”
รัชกาลที่ 2………………… ทรงใช้พระนามว่า แต้หก 郑佛
รัชกาลที่ 3………………… ทรงใช้พระนามว่า แต้ฮุด 郑福
รัชกาลที่ 4 …………………ทรงใช้พระนามว่า แต้เม้ง 郑明
รัชกาลที่ 5………………… ทรงใช้พระนามว่า แต้เจี่ย

พระราขลัญจกรแบบจีน ที่ใช้ประทับในพระราชสาส์น ไปจีนในสมัย ร.1- 4 มีตราอูฐทอง 1 อูฐหยก 1 มังกรหก 1 ช้างหมอบ 1 หาข้อมูลได้จากหนังสือชื่อ พระราชลัญจกร ปกสีน้ำเงิน มีรูปพระราขลัญจกรประจำแผ่นดินทองคำ อยู่กลางปก หรือดูตัวอย่างได้ในงานนิพนธ์ชุดสมบูรณ์ของ ศ.พระยาอนุมานราชธน หมวดเบ็ดเตล็ด-ความรู้ทั่วไปเล่มที่ 4 ชุดความรู้เรื่องต่างๆ (ซึ่งมีย่อยอีก 4 ตอน)เป็นจดหมายโต้ตอบกันระหว่างสมเด็จกรมพระยานริศรานุวัติวงศ์กับพระยาอนุมานราชธน ประมาณตอน 2-3 จะมีการกล่าวถึงพระราชลัญจกรอันที่ใช้ไปเจริญทางพระราชไมตรีกับจีนทุกแบบทุกรัชกาล (มีตัวอย่างตราเป็นภาพขาวดำ)

ดูตราประทับของพระนางซูสีไทเฮา

ที่น่าสนใจอีกเรื่องก็คือ…..สายสัมพันธ์ของคนจีนกับราชสำนักไทย…( มีเจ้าจอมมารดาหลายท่านและในหลายรัชกาลที่เป็นลูกสาวคนจีน) ….แสดงให้เห็นว่าคนไทยยอมรับในความแตกต่างทางเชื้อชาติ มาตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ รวมทั้งพระมหากษัตริย์ไทยก็ทรงสนับสนุน การแต่งงานระหว่างคนจีนและคนไทย เพื่อให้เกิดความกลมกลืนทางเชื้อชาติ และความสามัคคีปรองดอง

เจ้าฟ้าบุญรอด

เริ่มจากเจ้าฟ้าบุญรอดหรือกรมสมเด็จพระศรีสุริเยนทรามาตย์ พระราชินีในรัชกาลที่2 และเป็นพระราชชนนีในรัชกาลที่4 ….พระองค์เป็นพระธิดาของกรมสมเด็จพระศรีสุดารักษ์ ( พระพี่นางเธอในรัชกาลที่1 )… ส่วนพระชนกคือเจ้าขรัวเงิน…..เจ้าขรัวเงินเป็นบุตรเศรษฐีจีนแซ่ตัน ( จีนฮกเกี้ยน )
นอกจากนี้ รัชกาลที่2 ยังมีบาทบริจาริกา ( สนม ) ที่เป็นลูกสาวเจ๊สัวจีนอีก 4 ท่านคือ
1.เจ้าจอมมารดาปราง ธิดาของเจ๊สัวบุญเกิดจากสกุลโหงว ( จีนแต้จิ๋ว )
2.เจ้าจอมมารดาอำภา ธิดาของเจ๊สัวอินจากสกุลหลิม ( นิยะวานนท์ ) – (จีนฮกเกี้ยน )
3. เจ้าจอมยี่สุ่น ธิดาของเจ๊สัวเริกจากสกุลหลิม ( ไกรฤกษ์) -(จีนฮกเกี้ยน )
4. เจ้าจอมพลับ ธิดาเจ๊สัวเต็กจากสกุลตั้ง ( สมบัติศิริ )- ( จีนแต้จิ๋ว )
ว่ากันว่าท่านใดท่านหนึ่ง คงเป็นที่มาของคำกาพย์ในรัชกาลที่ 2 …บทที่ว่า
***** สายหยุดพุดจีบจีน เจ้ามีสินพี่มีศักดิ์
ทั้งวังเขาชังนัก แต่พี่รักเจ้าคนเดียว*******
ในรัชกาลที่5 ทรงมีเจ้าจอมมารดาที่เป็น ลูกคนจีน คือ เจ้าจอมมารดาอ่วม ธิดาของเจ๊สัวยิ้มหรือพระยาพิสณฑ์สมบัติบริบูรณ์ ( จีนฮกเกี้ยน ) ผู้ขุดคลองภาษีเจริญ เจ้าจอมมารดาอ่วมเป็นเจ้าจอมมารดาของกรมพระจันทบุรีนฤนาถแห่งราชสกุลกิติยากร ซึ่งก็คือสมเด็จปู่ ในสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถในรัชกาลปัจจุบันนั่นเอง
ที่กล่าวมาเป็นสายสัมพันธ์ของคนจีนและคนในราชสำนักสยาม แต่ครั้งก่อน…….ครั้นล่วงมาปัจจุบัน ในยุคสมัยที่เงินตราและศักดินามีความสำคัญไม่แพ้กัน …..เราจึงยังเห็นความสัมพันธ์ของ“ จีน” และ “เจ้า ”อยู่เช่นเดิม หากแต่สถานการณ์เปลี่ยนไปตรงข้าม…มักจะพบว่า การเกี่ยวดองจะเป็นแบบพี่มีสิน ( หนุ่มจีนทายาทเศรษฐี ) กับเจ้ามีศักดิ์ ( สาวเชื้อพระวงศ์ ) ปรากฏให้เห็นอยู่เนืองๆ
เชื่อหรือยังคะว่าแต่ไหนแต่ไรมา จีนกับเจ้านั้น…คู่กันค่ะ : )

(” สำเภาสยาม….ตำนานเจ็กบางกอก” ผู้แต่ง พิมพ์ประไพ พิศาลบุตร)

รู้ไว้ใช่ว่าพอสังเขปละกัน

Big Tokyo Quake Forecast by 2016

2012-03-07T12:05:00.001-08:00

January 23, 2012, 7:10 PM JST By Yoree Koh

Tokyo University researchers said there has been a more-than-five-fold jump in the number of earthquakes measuring magnitude 6 or below in the Tokyo area since March 11. In all, there have been 577 earthquakes registering a magnitude-5 or above in Japan from March 11 to the end of 2011, about four times the average annual amount logged between 1996-2005, according to the JMA

the more small tremors there are, the greater the probability a devastating one will hit.

http://www.japanquakemap.com/?lang=jp

Researchers at Tokyo University’s Earthquake Research Institute said there’s a 70% probability the long-feared “big one” 7+ quake will hit the southern Kanto region, which includes Tokyo’s neon-lit jungle, by 2016. It’s an ominous consequence of last year’s game-changing magnitude 9.0 earthquake, the most powerful recorded to hit Japan. University researchers now say the odds of Tokyo or outlying suburban areas getting hit with such a powerful quake in 30 years are now 98%.

The last big quake to hit Tokyo was the Great Kanto earthquake, a magnitude-7.9 jolt that struck on Sept. 1, 1923. About 105,0000 were killed in the Tokyo metropolitan area, many of which were caused by crumbling houses and fires that quickly engulfed the city. Officials say stricter building codes and new technologies developed over the years would curb significantly the toll.

Foods That Are Most Prone to Radioactive Contamination

2012-03-07T11:09:00.001-08:00

นมสด โดยเฉพาะนมแพะ แกะ

Milk is particularly sensitive to the effects of a radioactive fallout

Raw milk is one of the foods that are most likely to become contaminated by radioactive iodine as livestock feeds on grass which is particularly prone to radioactive contamination during nuclear disasters. Goat's milk and sheep's milk appear to be particularly sensitive to contamination as goats and sheep feed on plants that have a low water (are more concentrated). Goat's milk and sheep's milk have been reported to contain approximately 10 times the concentration of radioiodine found in cow's milk.

The contaminated milk was found in Fukushima Prefecture on farms about 20 miles from the damaged nuclear reactors. Japanese food safety and health officials reported that the iodine-131 (I-131) found in the tested milk was up to five times the level the government considers safe.

ผักขม, ตั้งโอ๋, ผักกาดหอม และ Leeks

Spinach and other leafy vegetables and herbs can directly capture radioactive substances from the air. Cabbage and other leafy vegetables that do not have leaves spread out may be less likely to collect large amounts of particles from the air.

The radioactive spinach in Japan was found in Ibaraki Prefecture on farms 60 to 90 miles from the ravaged nuclear power plants. The level of radioactivity found in the tainted spinach, if consumed for one year, would equal about one-fifth of radiation received in a CT scan (a CT scan is a compressed series of X-rays used for medical tests). Also garland chrysanthemum in Chiba Prefecture has been found to contain elevated levels of iodine 131.

Mushrooms

As of March 21, 2011, Japanese health and food safety officials have reported abnormal levels of radioactive substances in milk, spinach and garland chrysanthemum (and slightly elevated levels in drinking water in some areas). However, there are a number of other foods that are particularly prone to becoming affected by radioactive substances released by faulty nuclear power plants. Wild Mushrooms, which use absorption to obtain nutrition from the atmosphere, are prone to accumulating radioactive substances such as cesium-134 (134 Cs), cesium-137 (137 Cs) and other radionuclides. Cesium-134 has a half-life of approximately 2 years, while cesium-137 has a half-life of 30 years! Radiocesium can damage human DNA and ultimately result in cancer.

Berries

bilberries, cranberries, cloudberries, blackberries and wild strawberries. As the half-life of cesium-137 is 30 years, berries contaminated by this radioactive substance are still found in certain regions in Europe. However, in most cases, the level of radioactivity detected is very low.

อันนี้ไม่ได้กล่าวถึงกุ้งหอยปูปลาเท่าไหร่ แต่ถ้าดูคอนเซปท์แล้ว สาหร่ายทะเลก็ท่าทางจะโดน

Seaweed from the coast of Japan – brown macroalgae in particular – could present a concern, according to Dr. Fisher. He explains that it takes up iodine at a level that is 10,000 times more concentrated than it is in sea water. This seaweed is harvested mostly to extract alginate, which is an additive used in products like toothpaste and ice cream.

ไปญี่ปุ่นตอนนี้ถ้าไม่กลัวผีควรกลัวอะไร

2012-03-07T09:46:00.001-08:00

ออกตัวไว้ก่อนเลย ว่าป้าไม่ใช่ไม่กลัวผี แต่ปกติสำหรับคนมีหน้าตาเป็นอาวุธ ป้าว่าไปญี่ปุ่นตอนนี้ ผีอาจจกลัวป้า hehehe

แบร่

Besides อีกไม่กี่วันก็จะครบ 1ปี 3.11 ป้าว่า ทุกท่านน่าจะหาทางกลับบ้านหรือไปสู่แดนสุขาวดีกันหมดแล้ว อันนี้ เทียบจากสถิติเมืองไทย 1 ปีหลังสึนามิ เราก็กลับไปเที่ยวเขาหลักกันแล้ว

แต่จะบอกว่า สิ่งที่น่ากลัวไม่น้อยกว่าผีเพราะมองไม่เห็นเหมือนกัน

1) กัมมันตภาพรังสียังมีอยู่ไหม ขึ้นไปเที่ยวทางเหนือได้ไกลแค่ไหนถึงยังปลอดภัย

อย่างแรก โตเกียว (200km จากจุดเกิดเหตุ) และแม้กระทั่งนิกโก้ อยู่นอกเขตกัมมันตภาพแม้ว่าจะไปเมื่อตอนเกิดเหตุปีที่แล้ว ถ้าหากคุณไม่ได้เข้าไปในระยะ 30 km จากโรงไฟฟ้า อันนี้สามารถเข้าออกได้โดยไม่อยู่ในการควบคุม ความเข้มของกัมมันตภาพรังสีจะลดลงเป็น Exponential ตามระยะทางนะจ้ะ

ปัจจุบัน ( มีนา ๒๕๕๕) ระดับกัมมันตภาพรังสีในเมืองใหญ่ๆของญี่ปุ่นได้ลดลงสู่ระดับปกติ ไม่แตกต่างจากเมืองใหญ่อื่นๆในโลกที่ใช้เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์และแม้แต่ในกทม.(0.046 μSv/h) หรือเชียงใหม่ (0.059 μSv/h) ลมประจำถิ่นของญี่ปุ่นนั้นพัดออกนอกชายฝั่ง ฝุ่นกัมมันตรังสีถูกพัดไปอเมริกามาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

สนง.ปรมาณูเพื่อสันติแนะนำว่า หากความเข้มเกิน 1 ไมโครซีเวิร์ตนี่ออกมาเดินเที่ยวไม่ได้แล้ว เพราะฉะนั้นค่าปัจจุบันซึ่งต่ำกว่าเกณฑ์ 20 เท่า ไม่น่ากังวลใจ หากว่าคุณเที่ยวที่เซนได 2 อาทิตย์ รับรังสี 0.060 ไมโครซีเวิร์ตต่อชั่วโมง x 24ชั่วโมง x14 วัน = 20 ไมโครซีเวิร์ต

X ray ครั้งหนึ่งเราได้รับรังสีประมาณ 0.3-0.6 mSv ( 300-600 ไมโครซีเวิร์ต )

อันตรายกรณีได้รับรังสีสูงในระยะเวลาสั้นๆ จะสังเกตผลได้ก็ต่อเมื่อรับรังสีเกินกว่า 250 mSv ( 250,000 ไมโครซีเวิร์ต ) เม็ดโลหิตลดลงชั่วคราว หากยังได้รับอยู่จนระดับ 500 mSv จึงจะเริ่มคลื่นไส้ อ่อนเพลีย

จะเห็นว่า ถ้าเราไม่เข้าไป Site Visit แถวเตาปฏิกรณ์ Fukushima Daiichi -ซึ่งเขาคงไม่ยอมให้คุณเข้าไป-คุณไปเที่ยวญี่ปุ่นได้แน่นอน

2) อิฉันโปรดปรานซุชิ อยากไปกินแบบ nama nama ของทะเลกินแล้วปลอดภัยไหม

เอ่อ กัมมันตภาพไม่เหมือนเชื้อโรค อาหารสุกไม่ได้มีรังสีน้อยกว่า เพราะฉะนั้นการกินปลาดิบไม่ได้มีความเสี่ยงสูงกว่าวาซาบิ นมสด ชอคโกแลตสดหรืออาหารปรุงสุกแต่อย่างใด หากท่านกำลังกังวลว่าปลาเหล่านั้น มีแหล่งอาหารเป็นผู้ประสบภัยหรือไม่ โปรดเข้าใจว่าซากปรักหักพังและผู้สูญหาย หากยังไม่ย่อยสลายตามธรรมชาตินั้น ขณะนี้น่าจะไปเที่ยวไกลถึง Hawaii แล้ว เพราะฉะนั้นโปรดอย่านึกถึงภาพปลาไหลหลังเมรุหรืออะไรทำนองนี้

แต่หากว่ากังวลว่าอาหารหรือแหล่งอาหารได้รับการปนเปื้อนแล้ว กัมตภาพรังสีจะสลายตัวหรือยังอันนี้พอเข้าใจ

การที่โรงไฟฟ้าต้องใช้น้ำทะเลจำนวนมหาศาลในการลดอุณหภูมิเตาปฏิกรณ์ไม่ให้หลอมละลาย ตลอดจนซากปรักหักพังดินทรายที่ปนเปื้อนรังสีและถูกคลื่นซัดลงทะเลไป ทำให้มีความกังวลถึงการควบคุมมวลน้ำ โคลน ดินปนเปื้อนรังสีที่ก่อให้เกิดการสะสมในแพลงตอนและสัตว์น้ำในแปซิฟิก ซึ่งในที่สุดก็จะกลายมาเป็นซูชิที่เรากินอยู่ได้

ปกติกัมตภาพรังสีจะลดไปครึ่งหนึ่งทุกช่วงเวลาหนึ่ง เรียกว่าครึ่งชีวิต Half Life โดยสารกัมมันตรังสีแต่ละชนิดมี Half Life แตกต่างกันไป เช่น ไอโอดีน131 มีครึ่งอายุ 8 วัน ถ้าเก็บเป็นเวลา 40 วัน จะเหลือรังสี(พลังงาน)เพียง 3 % แต่บางตัวมีครึ่งอายุค่อนข้างนาน เช่น โคบอลท์-60 มีครึ่งอายุ 5.2 ปี,
ถ้าต้องการให้เหลือพลังงาน 3% ต้องเก็บนานถึง 25 ปี ส่วนแร่ซีเซียม-137 มีครึ่งอายุ 30 ปี ต้องใช้เวลานานถึง 150 ปี จึงจะเหลือพลังงาน 3%

เมื่อเกิดอุบัติเหตุเกี่ยวกับกัมมันตภาพรังสี เราจะตรวจหาปริมาณการปนเปื้อนในอาหาร จากสารกัมมันตรังสี 3 ชนิดคือ ไอโอดีน131 (Iodine-131) ซีเซียม 137 (Cesium-137) และซีเซียม 134 (Cesium-134) โดยหน่วยวัดปริมาสารกัมมันตรังสีใน เครื่องดื่มหรือของเหลวจะใช้หน่วย "เบคเคอเรลต่อลิตร" ส่วนอาหารหรือของแข็งจะมีหน่วยเป็น "เบคเคอเรลต่อกิโลกรัม"

ซึ่งการตรวจวัดค่าสารกัมมันตรังสีในน้ำทะเลรอบโรงไฟฟ้าล่าสุดพบซีเซียม-137 ที่ระดับ 3.3 Bq/L (โดยรัฐบาลญี่ปุ่น ก็ฟังหูไว้หูละกัน)

กระทรวงสาธารณสุข กำหนดมาตรฐานการเปื้อนสารกัมมันตรังสีในอาหาร ได้ไม่เกินปริมาณ

(๑) ไอโอดีน-131 ไม่เกิน 100 Bq/kg หรือ Bq/l
(๒) ซีเซียม-134 และซีเซียม-137 รวมกันไม่เกิน 500 Bq/kg หรือ Bq/l

สรุปว่า อยากกินก็กินได้ แต่อย่ากินปลาวันละเป็นตัน (เห็นฉันเป็นก๊อดซิลล่าหรือไง)

อย่าไปกินพวกสองหัว สามตา เรืองแสงได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่ารุ่นแม่มีการสะสมกัมมันตภาพรังสีจนก่อให้เกิดการกลายพันธ์นะจ้ะ

ถ้ากินไปแล้วเริ่ม ก็ให้หยุด แค่นั้นแหละจ้ะ

อันสืบเนื่องมาจากข่าวพื้นที่ประสบภัย

2012-03-07T04:06:00.001-08:00

หลายวันก่อนมีข่าวเกี่ยวกับการพื้นที่แถบเซนได มิยางิที่ได้รับผลกระทบจากสึนามิปีที่แล้วว่า การฟื้นฟูเป็นไปอย่างล่าช้าเนื่องจากเริ่มมีการพบเห็นดวงวิญญาณของเหยื่อแผ่นดินไหว-สึนามิในพื้นที่ประสบภัย จนทำเจ้าหน้าที่ไม่กล้าลงไปฟื้นฟู ทั้งที่ภัยพิบัติดังกล่าวผ่านพ้นมานานเกือบ 1 ปี

ฟังข่าวแล้วก็ให้มานึกว่า แม้เทคโนโลยีจะล้ำนำหน้าสักแค่ไหน ความเชื่อพื้นฐานเรื่องชีวิตหลังความตายของคนเอเชียก็ยังไม่หลีกหนีกันไปนัก ตอนเหตุเกิดที่บ้านเรา ทุกศาสนาต่างร่วมกันจัดพิธีกรรมมากมาย เพื่อช่วยในแง่จิตใจของทั้งคนอยู่และคนไปว่าเราทำทุกอย่างเพื่อนำทางให้วิญญาณได้ไปสู่สุขคติภพอย่างราบรื่น เราอยู่ทางนี้ แม้จะเป็นพุทธก็คนละนิกาย ไม่มีความรู้ถึงพิธีกรรมของชาวญี่ปุ่นในการส่งวิญญาณ แต่ก็ขอให้วิญญาณทุกดวงอย่าได้หลงทาง หรือเป็นห่วงอะไร

Rest in Peace

2012-03-01T23:27:00.001-08:00

Red bull District Ride :)

2011-09-12T11:52:00.001-07:00

ตากแดดตัวดำดูแข่งบีเอ็มเอ็กซ์ เหมือนน้องคนนี้ หักหนูก็มาเชียร์

ตั้งแต่บนเนิน

ถนนชันๆ + เนิน

จนมาที่ลาน

พี่ปอ มารอ มารอ (ชื่อไม่เป็นมงคลเรย Die )

อันนี้บังเอิญควักกล้องทัน หน้า Town Hall พอดี (จริงๆจะถ่าย Emblazon หน้า Town Hall )555

ที่แสควร์หลัก

ไปนั่งดูหนุ่มๆอยู่สองวัน ตัวดำเรย ป้า เหอเหอ

ปูลู ส่วนใหญ่ถ่ายไม่ทันอ่ะจ้ะ ได้มาแต่ฉาก แต่อยากให้เพื่อนมาดูด้วยกัน บรรยากาศเป็น Festival มากๆ พอค่ำมี concert ที่ปราสาทบนเขา อากาศเย็นๆกำลังสบาย

ข้างล่างรูปของ Pro เขา ป้าไม่ได้ถ่ายเองจ้า ขอบคุณ Ian Hylands มา ณ ที่นี้ เด้อค่ะเด้อ

ดูแบบเต็มๆได้ที่ http://www.pinkbike.com/news/Red-Bull-District-Ride-2011-Day-2-Best-Trick.html

เดินเขตเมืองเก่า Alstadt

2011-09-12T10:58:00.001-07:00

ตกเย็นแอบติดรถนายเข้าเมือง ทุกวันต้องขึ้นรถบัสบริษัทซึ่งกว่าจะออกก็สองสามทุ่ม ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน วันนี้กลับมาถึงตั้งกะหกโมงเลยออกเดินเล่นในเมืองหน่อย จากโรงแรมมาหนึ่งบล็อกจะเป็น main station (ซ้ายมือที่เป็นโดมๆจ้ะ) เลี้ยวขวาก็จะเข้าเขตเมืองเก่า (มีกำแพงเมืองเหมือนเจียงใหม่)

ที่นี่ข้ามถนนกันเรียบร้อยเพราะค่าปรับแพงมั่กๆ ถนนโล่งขนาดไหนก็รอสัญญาณไฟเขียว จักรยานเป็นพาหนะปกติของคนในเมืองและนักท่องเที่ยว แท็กซี่ก็ใช้รถโลคอลๆ เบ็นซ์ บีเอ็ม ออดี้ ประมาณนี้

เวลาประมาณสองสามชั่วโมง ก่อนมืด เราจะเดินกันตรงๆก่อน

ย่านเมืองเก่าที่รอดพ้นระเบิดยุคฮิตเล่อร์มาบางส่วน ชาวเมืองก็ยังรักษาตึกเหล่านี้ไว้ เข้าประตูมาเป็นบ้านช่างศิลป Handwerkerhof

โบสถ์ St Clara ตึก ตึก ตึก แถวลานรำลึก ประตูทองแดงนั่นเป็นอนุสาวรีย์จ้ะ Have faith …Do not lose hope

Town Hall กำลังบูรณะอยู่ อดดูเลย f(. .;) สังเกตุการกั้นเขตก่อสร้างบ้านเขาทำได้สวยงาม

เดินตรงไปเรื่อยหมายตายอดโบสถ์เอาไว้ โบสถ์ St Lorenz เป็นโบสถ์ตรงกลางเมือง ฝนตกพอดี บรรยากาศอึมครึมประหนึ่งกองถ่าย Jack the Ripper

เป็นโบสถ์นิกาย Evangelical Lutheran ศิลปะแบบ Gothic ระเบิดลงพังไปเยอะ จะเห็นโครงลวดตาข่ายอุ้มหินแกะสลักลอยตัวต่างๆไว้

ลานหน้าโบสถ์ กางร่มขายส้มสูกลูกไม้ ของกินต่างๆ เหมือนวัดบ้านเราจ้ะ

พีช เนคทารีน ลูกใหญ่กว่ากำปั้นหน่อย ~1Euro พวก Berries ~2Euro/ขีด เดินกินแก้หิวได้สบายท้องจ้ะ เห็ดทั้งหลายนี่อีสานอย่างป้ายังอาย

ข้ามคลอง เอ๊ย แม่น้ำ Pegnitz ตรง Musuembrucke ตรงนี้มีเวิ้งๆถ่ายรูปตอนกลางวันน่าจะสวย เห็นวิวข้างหลังเป็น Heilig-Geist-Spital บ้านพักคนชราของหลวง ขุนนางเก่าสร้างเป็นสาธารณะกุศลไว้เมื่อ ๗๐๐ ปีที่แล้ว ยังใช้ได้จนปัจจุบันจ้ะ

เดินเรื่อยๆมาต่อจะเจอประติมากรรม Narrenschiffbrunnen (the Ship of fool) งานเขียนเสียดสีศาสนจักร อันนี้ก็ไม่เคยอ่านเรยไม่เข้าใจประเด็นเท่าไหร่ เด็กๆนั่งเล่นกันน่ารักดี

บล็อกถัดไปเป็นเป้าหมาของคืนนี้ สแควร์ตรงโบสถ์ Frauenkirche และน้ำพุ Schöner Brunnen น้ำพุเก่าแก่อายุ 600 ปีสร้างด้วยสัญลักษณ์คติแทนศาสนจักร รั้วเหล็กรอบๆนี่สร้างทีหลัง เป็นเหล็กสีดำ มีวงแหวนวงหนึ่งเป็นสีทอง ว่ากันว่าอธิษฐานแล้วหมุนสามรอบ จะได้สมปราถนา หุหุหุ

ด้านหน้าเป็น Hauptmarkt โบสถ์ Frauenkirche ตอนกลางวันค่อยกลับมาดูใหม่เพราะมีนาฬิกา cookoo Männleinlaufen ด้านบนจะเปิดออกมาตอน 12:00

เดินต่อถัดไป St Sebald (Lutherian) นักบุญประจำเมืองเนินแบร์ก โบสถ์ยุคกลางแบบโรมันบาซิลิกา 2 หอคอย (choirs) ข้างในตกแต่งแบบบาโรค เก่าที่สุดในเมืองอายุราวๆ ๗๐๐ ปี เก่าพอๆกับ St Lorenzkirche กับ Frauenkirche

ข้างในสงบน่านั่งมาก นั่งอยู่นาน ถ่ายรูปมุมโน้นมุมนี้สักพักก็เกรงใจ

กระจกสี ออร์แกนกับสถูปกลาง หลุดรอดสงครามมาได้ อืม ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

หุลุดจาก St Sebald (Lutherian) มาได้ก็เดินเล่นต่อสักพักจนมาถึงปราสาทเชิงเขา สุดทางตามแผนที่พอดี แต่กว่าจะถึง gate ก็ 7pm ปราสาทปิดแล้ว ทั้งกล้องทั้งคนแบตหมดพอดีด้วย

หาไส้กรอกกินแล้วก็ไปนั่งฟังคอนเสิร์ตที่สนามหญ้าหน้าปราสาทจนสามทุ่มกว่าถึงเดินกลับโรงแรม

ขึ้นลงเขานี่ เหนื่อยแบบว่าสุดๆ แตก็…ช่างเป็นเมืองที่น่าอยู่เสียนี่กระไร

ลงจากเขา เราหนีเที่ยว

2011-09-12T07:55:00.001-07:00

ประชุมเต็มเหยียดติดกันสองวัน กะว่าศุกร์เสาร์จะหนีเที่ยว ดันมาเจอนาย(ใหม่)นัดคุยนอกรอบ ตอนแรกป้าก็กะรีบคุยรีบเสร็จจะหนีเที่ยว เพราะนัดเราเช้าแล้วบอกว่าคุย ๑๕ นาที ไหนได้พี่มาเอา 11โมง ให้ป้าคอย ค๊อย คอย ทั้งๆที่อยากจะไปเที่ยวกะชาวบ้านเขาใจจะขาดดด

มาสายเฉยๆไม่ว่า ด่ากันอีก ประมาณว่าป้าคิดว่าอะไรทำไม่ได้ทำไม่ไหวทีหลังให้บอกเฮียตรงๆ เฮียเป็นนาย ซึ่งอืมมม นะ อันนี้ป้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าเฮียเป็นนายอีกคนของป้า ตอนสัมภาษณ์มาเห็นบอกว่ามีนายคนเดียวนี่หว่า ไปไงมาไงงอกมาอีกเป็นคนที่สามได้ฟระเนี่ย

นอกจากจะงง งง ก่งก๊งที่อยู่ๆก็มีนายเพิ่มแล้วยังมาโดนว่าว่าไม่ต้องมายุ่งกับงาน Strategy ฉันอยู่ทางนี้ฉันทำได้ เธอทำงานเลเบอรรรร์ของเธอไป ฮ่วยอะไรกันยะเนี่ย

ด้วยความหงุดหงิดป้าก็เลยบอกนาย (อีกคน ) ว่าไม่ตามไปประชุมด้วยนะ เครียด จะไปหาที่สูบบุหรี่

ปูลู คนเยอรมันสูบบุหรี่กัน ๑ ใน ๓ ของประชากรได้มั้ง สูบบ่อยสูบเยอะ สูบทั้งๆที่อุ้มลูกอยู่ จนไม่ว่ากันถ้าจะหนีไปสูบ

หุ หุ แล้วป้าก็ได้ทีเดินดุ่มๆไปในสวนข้างออฟฟิซ แล้วหนีลงเขามาเดินเที่ยวแก้เซ็ง

เดินเลาะกำแพงหินมา ชอบจริงๆหินกรวดในกรอบลวด มีหมากแซว เอ๊ย เบอร์รี่เกาะข้างรั้วประปราย

Herzoฯ เมืองชนบทเล็กๆเงียบในแอ่งเขา บ้านปูนประดับไม้ซุง (half timbered) ตามแบบพื้นเมืองฟรังโคเนีย่นยังเห็นอยู่ทั่วไป

เดินตามทิศที่เห็นยอดโบสถ์มาเรี่อยก็จะเจอโบสถ์กลางเมือง St.Magdalena โบสถ์เรียบๆศิลปะ Baroque-High Gothic ปลูกบนยกพื้นเพราะเมืองนี้อยู่ในแอ่งเขา วันดีคืนดีน้ำท่วมได้จ้า

ข้างๆกันมี Vault เห็นอยู่สามหลุมแต่อ่านไม่ออกว่าเป็นท่านใด

ออกจากหลุมก็จะเจอลานกลางเมือง เป็นสภากาแฟหมู่บ้านประมาณนั้น เลยมาก็มาเดินดูบ้านต่อ

ที่นี่นอกจากบ้านประกอบไม้แล้วก็ชอบทำรูปปั้นประดับตรงมุมตึก ให้ความรู้สึกถึงการมีเทวดาให้พระอยู่รอบๆตัว มีตราสัญลักษณ์งานช่างหรือสิ่งของที่ร้านนั้นๆขายประดับเป็นงานลวดตามหน้าร้าน [APOTHEKE = ร้านขายยา เหมือนบูธ วัตสัน มีเยอะมาก]

หอคอยเก่าส่วนหนึ่งของปราสาทที่ถล่มไปหมดแล้ว

ฝาท่อระบายน้ำก็ยังงาม

ระฆังโบสถ์ดังเตือนเป็นรอบที่สาม เห็นทีจะต้องเดินกลับออฟฟิซ ออกมาสูบบุหรี่สองชั่วโมงกว่ายังงี้เห็นทีนายคงบ่น

จบด้วยป้ายระวังหมาดุแบบเยอรมัน ;)

ราตรีสวัสดิ์ พี่น้องชาวไทย

ชีพจรลงเท้า

2011-09-12T06:32:00.001-07:00

ช่วงนี้วิ่งวุ่นกลับบ้านทุกอาทิตย์ หอใหม่เลยยังไม่ได้ทำความสะอาด จัดข้าวของอะไร เพราะเสื้อผ้าอยู่ในกระเป๋าเดินทางตลอดเวลา ตาอ้วนก็ดีวันดีคืน แรงดีจนนักกายภาพพาเดิน ทั้งที่ไม่ควรหัดเดิน ผลเลยทำให้ลวดที่ดามไว้ผลุบเข้าไปใต้เนื้อ แพลทที่ยิงสกรูไว้กับเข่าก็เด้งออก หมอต้องจับแงะงัดผ่าใหม่แล้วใสเผือกให้เลย กันไปหัดเดินลงน้ำหนักอีก

ส่วนป้าหลังจากสินค้าราชทัณฑ์วันพบญาติแล้วก็ต้องตามนายไปประชุมต่อ แบกของปุเลง ปุเลงไปสนามบิน ลำบากลำบนบินเดี่ยวตามนายไปเพราะรอบที่เขาไปกันอีป้าก็ตกเครื่องด้วยความเบ๊อะ (เดี๋ยววันหลังจะเล่าให้ฟัง)

ด้วยความที่เสียแผนค้างอยู่ที่เมืองไทย ๑ วันทำให้ไม่มีเวลาได้เดินเที่ยวทั้งๆที่อุตส่าห์ได้มาประชุมในเมืองชนบท แบบมีโบราณสถาน ของโปรดของป้า

นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความอยากเที่ยวแต่ก็ต้องก้มหน้าก้มตาประชุมไป โถ…กรรม

ตึกสีสดใส

นอกหน้าต่างห้องเป็นหลังคากรองน้ำ เห็นหมู่บ้านในหุบเขารำไร หมายมั่นปั่นมือว่าจะหนีไปเดินให้ได้

ตาอ้วนแย่แล้ว

2011-09-01T22:12:00.000-07:00

สองอาทิตย์นี้ไม่ได้ทำอะไร งานที่ทำงานยุ่งมากและตาอ้วนถูกรถชน เสาร์อาทิตย์เลยชิ่งกลับบ้าน
บินกลับคืนวันศุกร์ ถึงสนามบินก็ต่อรถไปโรงพยาบาลเลย
สงสารน้องนอนแขนขาหักไปไหนไม่ได้ ปวดหลังน่าดู แต่ก็ดีที่หัวไม่แตก หลังไม่หัก ปากก็ยังดีอยู่
ก็ดู ดูกันไป กำลังใจดี เดี๋ยวก็หัดเดินได้

ส่วนตัวป้าก็ได้หอพักแล้ว พี่ตัวเล็กเขาย้ายออกวันที่ ๓๑ ป้าก็เสียบต่อวันที่ ๑ กันยาทันที รีบๆโยนของไว้แล้วไปทำงาน ตกเย็นกลับมาที่ห้อง ยังงงจุดขึ้นลงรถอยู่ ลงไม่ถูกที่ แต่เดินไปเดินมาก็โอเค กลางคืนแถวหอป้าไม่เปลี่ยว

มาถึงห้องเห็นกระเป๋าที่โยนๆไว้ จะจัดของ ห้องก็ยังไม่ทำความสะอาด คิดว่าทำก่อนจัดของจะง่ายกว่า ก็นอนเลยซักผ้า อาบน้ำนอนไปทั้งยังงั้น ห้องยังเป็นกลิ่นผู้ชายอยู่เรย ระดม Glade Clean Air เข้าไป หอมได้สักพักก็กลับมาเป็นกลิ่น 4711 อักละ f(. .;) ป้าก็เลยไม่พยายาม อีกสักอาทิตย์มันคงเปลี่ยนมาเป็นกลิ่นข้าวคั่ว ส้มตำปลาร้าตามป้าเองแหละ
แล้วสักเที่ยงคืนก็หลับไปเพราะความเหนื่อย
หลับได้สักพักก็ตื่นเพราะหนาว ป้ายังไม่มีผ้าห่ม เลยต้องปิดแอร์แล้วไปลากพัดลมข้างนอกมา เดีํยวกลับมาคงต้องไปช้อปเป็นการใหญ่ อะไรๆก็ไม่มี

เช้าวันศุกร์เป็นวันหยุด วันชาติหรืออะไรเนี่ยแหละ กว่าป้าจะนอนตื่นก็แปดโมง กินขนมไหว้พระจันทร์ไปสองลูกใหญ่ก็ยังไม่อิ่ม เลยต่อด้วยมาม่าผัดเบคอนชีส (ชีสที่นี่เหมือนจะถูกกว่าที่ไทย ป้าเลยสอยทุกมื่อ จะอ้วนตายเพราะความงกเนี่ยแหละ)

คิดว่าห่อเดียวน่าจะอยู่ แต่ก็ไม่ จบด้วยมาม่าสองห่ออีกละ เซ็งจิต
สงสัยติดนิสัยกินข้าวเช้าหนักๆจากการอยู่โรงแรมมาเป็นเดือน

กลางวันเเพ็คของกับทำการบ้านเตรียมประชุมอาทิตย์หน้า คืรนี้ก็จะได้กลับบ้านไปหาหม่ามี้กะตาอ้วนอีกที

วันจันทร์ต้องไปกงสุลเวียดนามเพื่อ legalize เอกสาร ก่อนกลับมาต่อเครื่องไปประชุม นายก็สุดแสนจะ efficient ส่ง message นัด one-on-one ระหว่างบิน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

คือกะจะไม่ให้ได้เป็นสุขกันเลยหรือยังไง

ตามล่าหาบ้าน ตอน ๓

2011-08-21T05:40:00.001-07:00

อาทิตย์นีก็เป็นอีกอาทิตย์ที่ป้าเซ็ง เซ็ง เซ็ง

ที่ทำงานมีประชุมใหญ่สามัญประจำปีตั้งแต่อังคารจนเสาร์ แล้วป้าก็เพิ่งเริ่มทำงานได้อาทิตย์เดียว เลยฟังอะไรใครไม่รู้เรื่องว่าเขาทำอะไรกัน พอป้านั่งตั้งใจฟังเฉยๆ ก็หาว่าว่างจัด ออกความเห็นบ้างสิยะ พอป้าออกความเห็นว่าทำงี้มั้ย ทำงี้มั้ย set goal ท้าทายกว่านี้ดีกว่ามั้ยก็โดนว่า ว่าแค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว

แถมมีที่ไหน สรุปว่าเก็บข้อมูลผิดมาสามปีแล้ว เพราะไม่มีเวลาอธิบายแบบสอบถามให้คนกรอกฟัง เฮ้อ ถ้าขี้เกียจอธิบายก็ตั้งคำถามให้เคลียร์กว่านี้ดีไหม ถามคลุมเคลือเขาตอบผิดก็ไม่ทัก ตะบี้ตะบันเก็บข้อมูลที่ใช้ไม่ได้มาสามปีติดๆ เขาบอกไงรู้ป่าว บอกว่าถ้าป้า Professional จริง ข้อมูลผิดแค่ไหนก็ต้องอนาไลซ์ออกมาให้ได้ เอ่อ คุณผู้ชม จะให้นั่งเทียนเขียนรายงานก็บอกมาตรงๆ อย่ามาโยนอุนจิกัน

บางอย่างที่ป้าว่ามันไม่ค่อย make sense งาน scope อย่างงี้ มันไม่ตรง KPI หรือเปล่า

เขาก็ว่า ไม่ได้จะ set project ให้ logical หรือจะต้องตรงกับเป้าหมายนะ อยากให้แค่มันมีขอบเขตเหมือนกันๆ ทุกที่จะได้เปรียบเทียบกันได้

เอ่อ ท่านผู้ชม ป้าล่ะงงคำตอบเลย อยากให้ทุกคนทำเหมือนกัน แต่ไม่มีประเด็นว่าทำไปทำไม วัดผลแล้วจะได้อะไร ป้าถึงกับอึ้ง ไม่เข้าใจคนแถวนี้เท่าไหร่เลย

ส่วนคุณตัวร้ายฝ่ายบุคคล อย่าคิดว่าป้าไม่เข้าออฟฟิซแล้วชีจะเลิกลา

เช้าวันจันทร์ป้าไปโรงงาน ป้าก็บอกเพื่อนในทีม กับนาย (ที่พึ่งมาทำงานวันแรก) ซึ่งก็คิดว่าโอเค ปรากฏว่าสายๆ ป้าพรหล้าฝ่ายบุคคลคู่อริให้คนมาตามรังควาญป้า หาว่า ได้ยินคนอื่นว่ามาอีกทีว่าป้าไม่ได้รับความสะดวก มันยังไง

ป้าก็ เอ๊ะ คนอื่นบ่นแล้วไมไม่ถามเขาอ่ะ มาถามป้าทำไม ป้าไม่ได้บ่น (แค่ post ลง blog เอง)

แต่ป้าตอบ mail สั้นๆไปว่า ยังไม่ได้บ่นนะ แล้วอาทิตย์นี้ก็ไม่อยู่ แต่ถ้าคุณฝ่ายบุคคล proactive อยากรู้เดี๋ยวเข้าออฟฟิซจะเล่าให้ฟังจ้ะ

ปรากฏว่าป้าโดนด่าทันทีว่า ไม่อยู่ออฟฟิซทำไมไม่แจ้งฝ่ายบุคคล

ป้าก็คิดในใจว่า เฮ้ย ใครจะไปรู้ฟระ เพิ่งมาทำงานได้อาทิตย์เดียว ทำไม่ไม่แจ้งระเบียบแต่แรก

แล้วป้าเป็นสาวโรงงาน ไปโรงงานให้แจ้ง ป้าก็ต้องแจ้งทุกวันใช่ป่าว ที่ถูกควรเป็นว่าถ้าวันไหนป้าหนีเข้าออฟฟิซ ป้าควรแจ้งผู้จัดการโรงงานหรือเปล่า (ซึ่งก็ทำแล้วอ่ะ)

แต่ป้าเป็นนางเอกอ่ะนะ ก็รักษาภาพ ยิ้มไปบอกว่าไม่ทราบระเบียบเจ้าค่ะ เด๊วคราวหน้าจะแจ้งนะจ้ะ

อังคาร โดนอีก ป้าประชุมที่โรงแรม ป้าก็แจ้งที่แผนกเหมือนเดิม แต่ตอนเช้าป้าก็ไปจุดรับส่งพนักงาน บอกคนในรถว่าป้าไม่ไปเด้ออาทิตย์นี้ ไม่ต้องรอ แล้วก็กลับโรงแรมไปประชุม

ปรากฏว่าคนที่รถซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายอาคารสถานที่ ก็ยังฟังภาษาอังกฤษป้าไม่เข้าใจ เลยให้รอ อันนี้ท่านผู้ชมคงเดาได้ว่าอะไรเกิดขึ้น

ป้าพรหล้าส่งอีแมวแจ้ง director ทุกแผนกทันทีว่าที่พนักงานของท่านมาสาย ๑๘ นาทีวันนี้เพราะอีป้าบอกให้รถรอแล้วเจือกหายหัวไป

ป้ากรุณารับทราบไว้ด้วยว่าป้าไม่มีสิทธิให้ใครรอใดๆทั้งสิ้น

ป้าอยู่ในห้องประชุมอ่านอีแมวแล้วโคตรเซ็ง แกล้งนางเอกอีกและ มุขนี้ cc ทั่วโลกนี่ทุเรศจริงๆ ระเบียบรถรับส่งจะออกตามเวลาไม่รอเกิน ๕ นาทีอยู่แล้ว ก็ทำตามนั้นไปดี้ ที่ป้าไปบอกเขาถึงรถก็เพราะไม่อยากให้เขารอ ๕ นาทีนี่แหละ เพราะคนในรถก็มีไม่กี่คน ถ้าคนไหนไม่มาเขาก็มักจะถามก่อนว่ารอไหม

ป้าก็ได้แต่ตอบไปว่าขอโทษด้วยนะ แต่ฉันบอกว่ายังงี้ยังงี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะให้รถรอนะเพราะฉันประชุมทั้งวันยันเสาร์โน่น

พี่ๆน้องๆรู้ป่าวว่าป้าพรหล้าตอบว่าไง ชีอีแมวมาบอกว่าป้าพูดอะไรสักอย่างแล้วรีบเดินจากไป ผู้จัดการฝ่ายไม่ได้มีโอกาสถาม ทีหลังถ้าจะไม่มาขึ้นรถที่จุดรับส่งก็กรุณาอย่าโผล่หัวมาบอกอะไรทั้งสิ้น เพราะจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิด

อืม แจ้งก็ผิด ไม่แจ้งก็ผิด สรุปนางเองผิดทั้งขึ้นทั้งล่อ

ประชุมด้วยความหงุดหงิดต่อมาจนเสร็จคืนวันเสาร์ เช้าวันอาทิตย์ก็ต้องจิกเอเจ้นท์มาทำงานให้ได้ จะได้มีโอกาสออกมาเดินหาบ้าน

ซึ่งเพื่อนก็บอกว่าเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วแก เพราะฉันว่าเดี๋ยว บุคคลเขาก็ดึงเรื่องแกอีกแหละ ถ้าไม่บอกเขาวันจันทร์นี้ (๒๒) ว่าหาหอได้แล้ว ถึงวันที่ ๑ บุคคลก็จะบอกว่าทำสัญญายังไม่เสร็จ แกได้นอนข้างถนน ชัวร์

เชื่อเพื่อนไว้ไม่เสียหลาย เดินหน้าหาหอทันที

วันนี้กลับไปดูที่หมีหึ่งอีกที (กรุณาอย่าอ่านผิดนะจ้ะ) บอกน้องเอเจ้นท์ไปเลยว่าเอาตึกสกาย เพราะใกล้จุดรับส่งพนักงานที่สุด

สกาย ๓ ตึกใหม่ๆ คนเข้าอยู่แล้ว ~ ๗๐% อยู่ขอบหมีหึ่ง ส่วนสกาย ๑-๒ มองเห็นไกลๆจะอยู่ติด motor way และร้านค้ามากกว่า

ห้องแรก 12A ชั้น 3 - ๕๖ ตรม. 1B1 Bth 1Kid LKD ๕๕๐ เหรียญ (ค่าส่วนกลาง น้ำ ไฟ เนต เคเบิ้ล อีกประมาณ ๕-๖๐ เหรียญ)

น้องชายชาวเกาหลีกำลังแพ็คของย้ายออก ห้องน้ำ ห้องนอน เละมากเลยเกรงใจไม่ได้ถ่ายรูปมา ห้องกำลังดีและถูกสุด

ตึกนี้เป็นตึกใหม่ ห้องอื่นๆนอกจากห้องนี้จะเริ่ม ๖-๗๐๐ กันหมด ห้องที่สองกับสี่ไม่ชอบเรย วางผังปวดหัวมาก แถมตั้งเจ็ดร้อย ข้ามไป

ห้องสาม 12B ชั้น 8 -๖๘ ตรม. 2B2TLKD $700 (ค่าส่วนกลาง น้ำ ไฟ เนต เคเบิ้ล อีกประมาณ ๕-๖๐ เหรียญ)

ห้องก็ดี แต่ตัดช้อยส์ แพงไป ใหญ่เกิน ป้าขี้เกียจเป็นแจ๋ว

ห้องสี่ 6A ชั้น 8 - 56 ตรม. 1B1T1Kid LKD $700 (ค่าส่วนกลาง น้ำ ไฟ เนต เคเบิ้ล อีกประมาณ ๕-๖๐ เหรียญ)

อันนี้ไม่มีเครื่องซักผ้า ทีวีเครื่องเดียวในห้องนอน โซฟาเล็กๆ แคบๆหน้าบ้าน จัดวางเหมือนห้องโรงแรมมากกว่าห้องพักเลยเหมือนจะไม่สะดวกเวลามีคนมาบ้านนะป้าว่า ๗ร้อยออกจะแพงไป แต่วิวดีจ้าเห็นสระ สนาม มีตู้ปลาด้วย

เปลี่ยนมาที่ตึกเก่าที่เห็นจากหน้าต่างข้างบน สกาย ๑ ห้องห้าโทรมมาก ข้ามไป

ห้องหก 1E4-3 ชั้น 3 - 70 ตรม. 1B1T1 LKD $500 (ค่าส่วนกลาง น้ำ ไฟ เนต เคเบิ้ล อีกประมาณ ๕-๖๐ เหรียญ)

อันนี้ชอบที่สุด แม้ตึกจะเก่าๆโทรมๆ และห้องอยู่ชั้นล่างอาจไม่เป็นส่วนตัว แต่ห้องสภาพดีมาก พี่ตัวเล็กที่อยู่ก่อน (เป็น Hair Stylist ) บอกว่าเจ้าของน่ารักมาก พูดอังกฤษพอได้ เวลาอะไรเสียอะไรพังให้โทรบอกเลย เขาจะช่วยมาซ่อมมาแก้ให้เสมอ ราคาก็อยู่ในงบ ที่ชอบที่สุดคงเป็นการแบ่งห้องที่ทำไว้ ๑ ห้องนอน (ห้องอื่นๆจะเป็นสองนอนซึ่งทำให้ห้องแคบมาก) ทำให้ไม่บีบมาก

เปิดเข้ามา ทางขวามือเป็นแพนทรี้ไซส์กำลังดี ไม่แคบมาก เตาแก๊ส ซิ้งค์ ตู้ อยู่ในสภาพเรียบร้อย ซ้ายมือของแพนทรี้ออกไปซักผ้า

ซ้ายมือตรงข้ามแพนทรี้ตั้งโต๊ะกินข้าวเล็กๆ ถ้าตรงต่อมาแบ่งห้องด้วยการยกพื้น วางโซฟาตัว ทีวีเครื่อง

ประตูที่เห็นเป็นห้องนอน ส่วนฝั่งที่เห็นพี่ตัวเล็ก ยืนพิงอยู่นั้นเป็นห้องน้ำ

ริมหน้าต่างเจาะหลุมเลี้ยงปลาทองไว้ลึกประมาณคืบ แต่ปัจจุบันวิดน้ำออกแล้ว เห็นแล้วคิดถึงหม่ามี๊ น่าเอาไว้ทำสปาเท้าริมหน้าต่าง วิวมองออกไปเป็นสวนชั้นสอง ห้องอยู่ชั้นสาม พี่ตัวเล็กบอกเหมือนอยู่บ้าน ไม่หนวกหูนะในความรู้สึกแก

ห้องนอนแบบโอเรียนทอล มีโต๊ะเตี้ย กับตั่งนอน ตู้เสื้อผ้า ไม่มีโต๊ะทำงาน ต้องออกมานั่งทำงานที่โต๊ะกินข้าวข้างนอกนะจ้ะ

พี่ตัวเล็กผู้เช่าปัจจุบันน่ารักมาก ชวนคุยโน่นนี่ เกี่ยวกับการมาค้าแรงงานต่างแดน ตึกนี้ซุปเปอร์อยู่ตรงไหน แท็กซี่ รถบัสขึ้นไง เจ้าของบ้านนิสัยไง ประมาณว่า ช้านเข้าใจหล่อน ช้านก็ผ่านเรื่องอย่างนี้มาหมดแล้ว โอ้ว ช่างน่ารัก ในที่สุดป้าก็เจอคนเข้าจายยยย

บอกน้องเอเจ้นท์ไปว่าพี่อยากได้ประมาณห้องนี้แหละจ้า

ไปดูต่ออีก

เปลี่ยนตึก มาอีกที่ เก่าเหมือนกัน สกาย ๒

ห้องเจ็ด 4C-5 เจ้าของห้องพูดไทยได้เพราะมาเรียนเมืองไทยสองปี น่ารักดีแต่ ๖๐๐

ห้องแปด 3C-13 ห้องนี้ก็แพงจ้ะ สู้ไม่ไหวแถมยังไม่มีอะไรเท่าไหร่เลย

ห้องเก้า 4A4-7 ชั้น 7 - 70 ตรม. 2B1T1 LKD $550 (ค่าส่วนกลาง น้ำ ไฟ เนต เคเบิ้ล อีกประมาณ ๕-๖๐ เหรียญ)

อันนี้พอไหว อยู่ในงบ เซ็ตติ้งคล้ายห้องที่ชอบในตึกสกายหนึ่งแต่ดันแบ่งสองห้องนอน ขวามือแพนทรี้ ซ้ายตั้งโต๊ะกินข้าวเล็ก

ด้านหน้ายกพื้นวางโซฟากับทีวี แต่เครื่องที่เห็นนี่เจ้าของห้องเอากลับจ้ะ จะเอาเครื่องเล็กมาวางให้

นอนใหญ่หลังทีวี นอนเล็กติดครัวกับระเบียงซักผ้า ห้องน้ำเดี่ยวอยู่นอกนอน ติดกับส่วนครัว

เฮ้อ ยังมีไปดูอีกสองตึกแต่ตึกค่อนข้างเก่าและราคาก็ ๔๘๐ กับ ๕๐๐ ไม่ต่างมากเลยคงไม่เอาจ้ะ

ห้องที่สิบ HV3 CD-5 –ขนาด 76sqm $480 ค่าส่วนกลาง $12 ห้องนี้ใหญ่แต่ด้วยที่ทั้งตึกและห้องเก่าเยไม่แพงมาก

ขวา pantry ซ้าย โต๊ะกินข้าว ๖ที่นั่ง มองตรงจะเป็นโซฟากับทีวี ตอนนี้กองไว้ก่อน

ซ้ายมือถัดจาก diner จะมีห้องนอนสองห้อง ห้องเล็กซ้ายมือทะลุออกระเบีบงซักผ้า เจ้าของบอกว่าจะทาสีใหม่ให้ ถ้าไม่นอนห้องเล็กจะเอาเตียงออกแล้วทำเป็นห้องทำงานให้ได้จ้า

นอนใหญ่ด้านขวา ห้องน้ำจะอยู่นอกห้องนอน ติดกับpantry

ห้องที่สิบเอ็ด HV2 L1-6 56sqm $500 ค่าส่วนกลาง $12 ห้องนี้ผังห้องน่าอึดอัดมาก ไม่ไหว

เข้ามาซ้ายมือกั้นห้องนอน 2 ห้อง ขวาแพนทรี้เล็กๆ หลังแพนทรี้เป็นห้องน้ำ

ตรงเข้ามาเป็นโต๊ะกินข้าว กับโซฟาเล็กๆวางริมหน้าต่าง มีทางออกไปตากผ้าข้างนอก

ห้องนอนกั้นไว้สองห้อง เล็กอึดอัดทั้งคู่จ้า

สรุปว่าไม่ชอบ

วันนี้ค่อนข้าง Productiveได้ดูห้องสิบเอ็ดห้องตั้งแค่ ๑๐ โมงครึ่งถึงบ่ายสอง รู้สึกว่าไม่หาอีกแล้วล่ะ Just choose it เลย บอกน้องเอเจ้นท์ว่าพี่เอาห้องพี่แฮร์สไตลิสต์ได้ป่าว ก่อนกลับถามน้องเอเจ้นท์ว่าถ้าอยากซื้อเตาอบเล็กๆกับเครื่องตีไข่ต้องไปซื้อที่ไหนยังไง ได้เว็ปออนไลน์มาแล้ว หุหุ แผนชั่วที่ตั้งปณิธานไว้เริ่มกลับมาแล้นนนน

กระโดดขึ้นแท็กซี่กลับดรงแรม ฝนตกตลอดทาง กลับมาหิวมาก ซัดกล้วย อ้อย ส้มสอง เนคทารีนสามที่โรงแรมวางไว้ให้ประดับห้อง (โค-ตะ-ระ เปรี้ยวแต่ก็หิวอ่ะนะ) แล้วยังไม่อิ่ม ออกไปเซเว่นซื้อลาบทูน่า มาทาขนมปัง แถมดับเบิ้ลชีส

สลับกับ ขนมปังทาเนยโชคๆ โปะแยมมะม่วงมะเฟือง (Mango chutney) แล้วก็ย้อนมาของคาว สรุปว่าเผลอตัวกินขนมปังหมดไปครึ่งแถวอีกแล้ว เซ็งจริงๆ

ตอนพิมพ์กำลังจะเสร็จน้องเอเจ้นท์โทรมาบอกว่าพี่ หนูไปเจรจากับเจ้าของห้องที่พี่ชอบแล้วไถของมาให้ด้วย เดี๋ยวเขาจะซื้อไมโครเวฟกับเตาอบน้อยมาให้เพิ่ม พี่อย่าเพิ่งไปซื้อเองหล่ะ

ในที่สุดสวรรค์ก็มีตา เนอะเดซี่เนอะ

ทำไมถึงทำกับฉันได้

2011-08-13T19:24:00.001-07:00

อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์ที่สองแล้วที่ป้าเริ่มทำงาน รู้สึกว่าอะไรๆยังไม่เป็นใจเท่าไหร่ เนื่องจากนาย(ตัวจริง)ยังไม่มา นาย(แถวนี้)ก็ใช้ทำโน่นนี่ที่ป้าว่าไม่เหมาะ (เอ่อ เขาไม่ได้ทำมิดีมิร้ายป้าหรอก อย่าคิดมากไป)

แถมป้าก็ยังเรียนรู้ช้า (ปัจจัยภายใน: เผอิญเกิดมาสวยใสไร้สมอง) ส่วนปัจจัยภายนอกก็ตอนนี้ไม่มีสังกัด เวลาไปถามอะไรใคร ขอข้อมูลใครก็เลยได้แต่คำตอบว่า “แล้วหล่อนจะรู้ไปทำไม มัน confidential ให้ดูไม่ได้หรอก”

โห โรงงานอยู่ที่ไหน ผลิตอะไร เดือนละเท่าไหร่นี่ยัง confidential งั้นฉันคงทำอะไรให้ไม่ได้แล้วล่ะ

ฝั่งหนึ่งก็บอกป้าว่าไม่ต้องรีบร้อนไป นายกลับมาค่อยว่ากัน คนเรามันต้องรู้ job description ก่อน ซึ่งป้าก็เห็นด้วยนะ แต่อีกทาง นายที่ป้าก็ไม่รู้ว่าใช่นายจริงป่าวก็ให้ทำสรุปโน่นนี่ ทำ presentation เขียนรายงาน status update ซึ่งป้าก็นะ มาทำงานได้อาทิตย์เดียว โรงงานยังไม่ได้รู้แม่แต่ชื่อ เลยแบ๊ะๆมาก ว่าให้อิฉันเนี่ยนะ ทำpresentationสรุปสถานการณ์โรงงาน ซึ่งพอป้าพยายามทำไปให้ก็ โดนด่า (อืม อันนี้ป้าก็รู้อยู่แล้วล่ะว่ามันไม่ได้เรื่อง ) เขาว่าโง่หรือบ้าตัวเลขผิดขนาดนี้เอามาพรีเซนท์งานประชุมใหญสามัญประจำปีได้ไง

โห นายขา my point exactly เลยคร้า งานใหญ่ขนาดนี้ให้คนเข้าใหม่ทำเนี่ยนะ แถมตัวเลขพวกนี้ข่อยเอามาจากรายงานที่นายให้เด้อค่าเด้อ

ผิดซัดๆจังซี้ เขาส่งรายงานซุเดือน จังได๋บ่บอกเขาล่ะตั๊ว ซิไห่ข้อยเฮ็ดจั๋งได๋น้อ บาดนิ (เวลาคิดจะเสียงในฟิล์มหน่อยนะคร้า เผอิญมาโตแอลเอ)

พอมาฝ่ายในทีม ป้าก็ทำอะไรไม่ได้ดังใจเพื่อนร่วมทีมซึ่งเป็น โปร Project Manager กันหมด อันนี้เขาโปรจริงๆนะ ป้าเห็นงานที่เขาทำแล้วก็อึ้ง คือเรามันลูกทุ่งง่ะ สาวโรงงานจริงๆ เห็นอะไรไม่ได้ไม่ดีก็ทำๆไป แก้กันไป ไม่เคยทำแบบต้อง มองมุมสูง ดูวิชั่นเป็นไง strategy ทางไหน analyze กระบวนการทำงานก่อน วิเคราะห์ stakeholder ให้เสร็จ ทำ risk assessment แบบตาราง A0 ยังprint ไม่หมด แล้วถึงมาดราฟโพลิซี อะไรงี้ป้าเห็นแล้ว โห อึ้งไป ทำไมเด็กๆเดี๋ยวนี้เก่งจัง ป้าคงไม่ไหว ต้องเรียนจากหนูอีกเยอะ อันนี้เราโง่จริง ก็ยอมรับกันไป

ไอ้ส่วนอีกฝั่ง ฝ่ายบุคคลตัวอิจฉา ที่ทำให้ชีวิตป้ายากเย็นก็ยังไม่เลิกลา คิดว่าไม่ต้องยุ่งกันอีกแล้วเชียว แต่ก็ยังไม่วาย ตั้งแต่เรื่องค่ารถ รถรับส่ง วีซ่า ตั๋วเครื่องบิน สารพัด เซ็งสุดคือทั้งหมดนี้เป็นเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวที่ป้าไปรบกวนเขาเลย ขอป้าระบายหน่อยเหอะนะ

เรื่องง่ายๆ…ไปกลับโรงงาน

ป้ามีต้องเข้าประชุม 7 โมงเช้า ต้องหาทางมาให้ถึงโรงงานก่อนเวลารถรับส่งพนักงานปกติ ซึ่งป้าก็รีบแจ้งบุคคลเลยว่างี้นะงี้นะ ช่วยจัดหารถให้อิฉันหน่อยได้ไหมคะ หรือให้ทำไงกรุณาแจ้ง มาอยู่ใหม่ไม่รู้ระเบียบคร้า

แล้วอีป้าก็รอไป เขาไม่สน เพื่อนบอกส่งเมล์ ส่งเมล์ ให้มีหลักฐาน

หลังจากอีแมวแล้วอีแมวอีก อีป้าก็เดินไปตามเรื่องด้วยร้อนใจ แต่ชีไม่อยู่ที่โต๊ะ ไปสามรอบจนรปภ.ช่วยเดินหาก็ไม่เจอ แล้วพอ ๕ โมงชีกลับมาที่โต๊ะ ก็สะบัดตูดกลับบ้านไปไม่สนทั้ง post it (physical) ทั้ง msg (electronical) ที่ป้าติดไว้

อ้าว แล้วป้าทำไงเนี่ย ประชุมเช้าอ่ะ

ไม่มีทางเลือกก็ต้องจับรถมาเอง โดนไปสองแสนเก้า (เงินเราก็ราวๆ ๔๕๐ โรงงานป้าอยู่ปริมณฑล)

วันต่อมาก็มีอีก ประชุมเลิกสามทุ่มป้าขอรถ คราวนี้ชีบอกไม่มีรถพนักงานให้ ให้ป้ากลับแท็กซี่แล้วมาเบิกเอา ป้าก็เฮ้ย คือจากโรงแรมในกทม จับแท็กซี่มาปราจีนฯเนี่ยไม่ยาก แต่ปราจีนฯหาแท็กซี่กลับกทม.ตอนสามสี่ทุ่มเนี่ยนะ แล้วแท็กซี่ถ้าเขาไม่พูดปะกิดกะป้า ใครจะช่วยเนี่ย รปภ.ก็พูดปะกิดไม่ได้ ป้ามิต้องนอนโรงงานเรอะ ในที่สุดเขาก็เรียกให้

แต่ก็กรรมของนางเอก คนที่ไม่รู้ใช่นายหรือเปล่ามาเห็นเข้าก็ต่อว่า ว่าไม่ใช่เงินตัวเองก็ใช้สุรุ่ยสุร่าย ทำไมไม่ขอใครขาติดรถเข้าเมืองไปก่อนแล้วต่อรถเอา

โถ นายจ๋า

อีนี่ ฉานก็ให้บุคคลเขาจัดให้ มาทำงานได้เจ็ดวันอิฉันก็ไม่รู้จักใคร ลองบากหน้าไปถามมาแล้วคนนึงเขาก็บอกว่าบ้านเขาไม่ได้ไปทางนั้น (จะ expat หรือเด็ก intern ถ้าเป็นฝรั่งจะได้รถประจำตำแหน่งและบ้านในเขตมีอันจะกิน D2 ซึ่งไปคนละทางกับเขตแรงงานอย่างป้า D4, D7) แต่เขาก็บอกว่าไปปล่อยไฮเวย์ได้ ครึ่งทางแล้วยูหาแท็กซี่กลับเอง ซึ่งจะให้สวยๆอย่างป้าโบกแท็กซี่ข้างทางตอนสี่ทุ่มเนี่ยนะ เพือ่นคนเวียดนามเองยังไม่ทำเลย

เซ็ง จริงๆ แง่ง แง่ง แง่ง

เรื่องลำบากขึ้นมาหน่อย…ประชุมนอกสถานที่

ต่อมาป้าก็มีอีก เมล์ด่วนให้ตามนายไปประชุมต่างด้าว ป้าก็รีบแจ้งคุณเลขานายซึ่งในอีแมวนอกจากป้าก็มีชื่อเขา cc อยู่คนเดียว ว่า

คุณคะ ช่วยชี้แนะอิฉันหน่อยค่ะ ไม่เคยเดินทางออกนอกประเทศ สามารถจะรวบให้อิฉันไปพร้อมๆกับคนอื่นๆในทีมที่ออกตั๋วไปแล้วได้ไหมคะ

ปรากฏว่าอีแมวเด้งมาทันทีว่า

ที่นี่ Nืormally ไม่มีใครมี personal assistant ทุกคนทำ travel เอง เธอต้องบินไปลงแอร์พอร์ต…

มาสั้นๆได้ใจความว่าช่วยได้แค่ชื่อแอร์พอร์ตปลายทาง ฮ่วย

die

ป้าก็ต้องไปหาฝ่ายบุคคลส่วนกลางอริเก่าที่มีปัญหาเรื่องโรงแรมกันหมาดๆ (สัญญาจ้างตกลงให้ค่าโรงแรมป้าอย่างนึง แต่พอมาถึงแล้วบอกว่ามันมีนโยบายอยู่ว่าทุกคนต้องพักห้องราคาเท่านี้เท่านั้น ซึ่งน้อยกว่าที่ตกลงกับป้าไปอีก ๒๕% ก็เลยทะเลาะกัน สุดท้ายป้าก็ต้องยอมเพราะเขาบอกว่าป้าต้องเคารพนโยบายบริษัท ) ว่าจะไปประชุมที่เนี่ย ทำยังไง ซึ่งแน่นอนบุคคลก็บอกทันทีว่าไม่ใช่หน้าที่ เลขาแผนกป้าต้องทำสิยะ ซึ่งคุณเลขาคนเดิมก็สวนมาว่า ชีอยู่แผนกฉันหรือเปล่ายังไม่รู้ นายไม่ได้บอกไว้ เพราะฉะนั้นส่วนกลางนั่นแหละทำไป

สรุปจองตั๋วให้ได้แต่ไม่ออกให้นะ รอมีนายซะก่อน นายต้องเซ็นให้ถึงจะออกตั๋วได้ อืม great!

ก็ไม่จบอีก คนที่ไม่รู้ใช่นายหรือเปล่า (คนเดิมนั่นแหละ) มาเห็นเข้าก็ต่อว่าอีกแล้วว่า แหมติดหรูนะยะ บินทีจี ไม่รู้จักเซฟให้บริษัท ไมไม่บินลุฟฮันซ่า

เอ่อคุณคะ

ตั๋วนี่ อิฉันไม่ได้จองเองค่ะ บุคคลเขาจองให้ มันมีวันละไฟล์ท ทีจีเท่านั้นค่ะ นี่อิฉันก็บิน Y นะคะ ที่อื่นถ้าบินสิบยี่สิบชั่วโมงยังงี้เขาให้บินบิสซิเนสแล้วค่ะ จะเอาอะไรก็อิฉันอีกคะ

แล้วโรงงานหลังเขานี่ก็ไปยากเย็น ต่อเครื่องสามลำแล้วยังต้องต่อรถไฟตามด้วยแท็กซี่อีกที แม่จะรอดไหมนี่ ไม่มีใครให้เกาะเลยเพราะ ถ้าไม่ไปล่วงหน้า (มีวันหยุดยาวสามวันก่อนหน้าประชุมพอดี) เขาก็อยู่เที่ยวก่อนกลับหรือบินไปที่อืนต่อ ส่วนอีป้ายังติดโปรลาไม่ได้ อดเที่ยวโดยปริยาย

ลำบากกว่านี้อีก…ติดต่อราชการ

ไปตปท.เนี่ยมันก็ต้องทำวีซ่าใช่ป่ะ ซึ่งคดีเก่าบุคคลก็ยังไม่ได้สะสางให้ป้า - คือวีซ่าเข้าเวียดนามเนี่ยก็ยังไม่ได้ คราวนี้อีป้าจะเอาอีกใบละ แถมโดนจัดหนักวีซ่าเยอรมัน โค-ตะ-ระ requirement เยอะ (อีกแหละ สาวสวยยังโสดสัญชาติไทย ไปขอเองอภิมหายากส์)

บุคคลก็แสนดี ตอบป้าทันทีว่ากงสุลเยอรมันเขาต้องเดินเรื่องเอง ที่นี่(บุคคล)แนะนำให้ไม่ได้เพราะไม่เคยทำให้ใคร เอาเวปไซท์ไป

แหม ขอบพระคุณค่ะ อุตส่าห์ให้เวปมา หาเองหายากนะเนี่ย จริงๆแล้วมีคนไปประชุมคราวนี้เป็นสิบ ป้าไม่เข้าใจจริงๆว่าเขาไม่มีเอกสารจัดเซ็ทไว้แล้วมั่งเหรอว่าต้องใช้ใบรับรองอะไรจากบริษัทบ้าง

ป้าก็ด้นเน็ตไปถามคนอื่นไป แล้วเอาลิสต์ไปให้บุคคลประมาณสิบรายการที่สถานฑูตขอ เขาก็ให้เอกสารมาแผ่นกับอะไรไม่รู้เป็นภาษาบ้านเขามาปึก ป้าก็นะ ไปคุณคะกับเขาอีกทีว่า เอ่อ เอกสารส่งสถานฑูตเนี่ย ถ้าไม่ใช่ภาษาปะกิดหรือเยอรมันให้แปลเป็นเยอรมันเด้อ ป้าขอเวิร์ชั่นอังกฤษไปด้วยได้ไหม (ที่คุณเคยทำให้คนอื่นไปแล้วน่ะ ) เขาก็บอกไม่มี คนอื่นไม่เคยขอ ทำไมจะใช้ภาษาเวียดนามไม่ได้ “ที่นี่มันเวียดนาม ต้องใช้ภาษาเวียดนามน่ะถูกแล้ว”

ฮ่วย บ่แม่นขอวีซ่าเวียดนามน้อ ไปสถานฑูตเยอรมันเด้อ

เรื่องไม่เป็นเรื่อง…สิทธิลูกจ้าง

ปกติลูกจ้างที่ยังโปรเบชั่นอยู่จะไม่ได้รับสิทธิคุ้มครองตามเรื่องประกันต่างๆ แต่ก่อนป้ามาทำงานมีการเจรจากันว่าเริ่มทำงานปุ๊บขอให้ประกันปั๊บเพราะงานโรงงานมันอันตราย และอยู่ๆโรงงานก็มายืดเวลาโปรจาก ๓ เดือนเป็น ๖ เดือน พอถึงเวลาเซ็นสัญญา เขาก็ไม่ให้ประกันซะงั้น ป้าก็ไม่ยอม เพราะคุยกันแล้ว ทะเลาะอยู่เป็นอาทิตย์ กว่าจะยอมใส่ในสัญญาให้ ป้าก็คิดว่าจบแล้ว

ต่อมาเขามาขอให้เซ็นสัญญาใหม่ เพิ่มข้อบังคับการขนย้ายบ้าน ซึ่งป้าว่าไม่แฟร์เท่าไหร่ เพราะป้ามาแล้วง่ะ จะมาแก้สัญญาหลังจากที่ย้ายมาเนี่ยะนะ ป้าก็ไม่ยอมเซ็นตัวใหม่ให้ เรื่องก็ค้างๆอยู่

พอต้องไปสถานฑูตทำวีซ่า เขาก็ขอดูใบประกัน ป้าก็ติดต่อบุคคลขอใบประกัน

ปรากฏว่ายังไม่ทำให้จ้า และยังจะไม่ทำให้ด้วยจนกว่าบ้าจะเซ็นสัญญาใหม่ให้

คือสุดยอดน่ะ เซ็งที่สุดของความเซ็ง

แล้วมาทำให้ตอนป้าต้องเดินทาง มันก็เสร็จไม่ทันทำวีซ่า แล้วบุคคลก็บอกไม่ได้ว่าเสร็จวันไหน บอกได้แค่แล้วจะแจ้ง

ซึ่งสถานฑูตเนี่ยต้องนัดก่อน ถ้ามีคิวเขาจะออกอีทิคเก็ตให้ ไม่ใช่ไปได้ทุกวัน ป้าก็มีงานการทำ

เฮ้อ ไม่เข้าใจฝ่ายบุคคลจริงๆ

สรุปถ้าวีซ่าไม่ผ่าน ไม่ได้ไปประชุมนี่ ป้าว่าคงเป็นความผิดป้า ที่เรื่องแค่นี้ จัดการไม่ได้ ทั้งขึ้นทั้งล่องเรยตรู

หาบ้าน ตอน ๒ (หรือเปล่าหว่า)

2011-08-13T19:16:00.001-07:00

ชีวิตผ่านไปไวเหมือนโกหก แป๊บๆก็มาถึงวันเสาร์อีกแล้ว ภารกิจพิชิตอพาร์เม้นท์ของป้าในวีคที่สองที่ไซ่ง่อนมาได้เริ่มขึ้น (ไม่ใช่อะไร คือไม่ไหวจะตาก ก.ก.น. ตามโคมไฟอีกแล้ว ฉันจะต้องมีระเบียงและแสงแดดเป็นของตัวเองให้ได้โดยเร็ววัน)

ว่าแล้วก็นัดคุณเอเจนท์ ว่าจะไปดูเขต ๗ กัน เขต๗เป็นเขตแรงงานชาวเอเชียไกลทั้งหลาย ไล่มาตั้งแต่จีน ไต้หวัน เกาหลี จนลงใต้มาฟิลิปปินส์ มาเลย์ etc.ซึ่งก็อยู่แฟลตตึกปูนๆนอกเมืองติดกับนิคมที่ทำงานอยู่น่ะแหละ

เขตนี้สำหรับป้ามันดูสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว ใกล้โรงงาน ประชากรหลักคือคนทำงานแรงงานต่างด้าวด้วยกัน ส่วนใหญ่พูดภาษาปะกิด ร้านรวงจึงมีพนักงานที่พูดปะกิดได้ ขายของเอเชียๆ มันอาจจะดูแห้งๆ โดดๆอยู่กลางทุ่งเป็นอิมแพคเมืองทอง แต่ค่าเช่าและสาธารณูปโภคก็ยังรับได้มากกว่าการอยู่ในเมืองเป็นไหนๆ (อันนี้ก็ไม่ไปเทียบกับย่านเขต๒ที่ไฮโซ และ expat ฝรั่งเขาอยู่กันที่อพาร์ทเมนท์หลักพันเหรียญ หรืออยู่วิลล่าเป็นหลังๆ)

แต่ก็นะเพื่อนๆในนแผนกต่างก็ให้คำแนะนำว่าอยู่ในเืมืองนี่ยูจะได้สัมผัสกับความงดงามของวัฒนธรรมท้องถิ่นนะ ยูมาถึงนี่จะไม่ซึมซับชีวิตแบบไซ่ง่อนไปบ้างเหรอ อยู่เขต ๗ มันก็เหมือนอยู่ที่บ้านนั่นแหละ

เอ่อคุณคะ อิฉันเนี่ย เกิดเซ้าท์อีสต์เอเชียเลยค่ืะ ชีวิตแบบเดินดินกินข้าวแกงข้างทาง ตากฝนขึ้นรถเมล์เนี่ย เป็นมาแต่เกิดแล้วค่ะ อิฉันเลือกอยู่ใกล้โรงงาน ค่าเช่าไม่แพง ไม่โดนโกงเวลาพูดภาษาเขาไม่ได้ดีกว่าค่ะ

ว่าแล้วก็เริ่มต้นด้วยการกินกินกิน ตุนพลังงานไว้ตามเคยเพราะเอเจ้นท์บอกว่าวันนี้ก็มีสิบที่ให้ดู อาหารหลักป้าจะเดิมๆ เนื้อสัตว์ ผักหญ้า ตบด้วยมูสลี่ไฮโซ

ขนมปังโฮลเกรน ปาดเนย ทับแยม ทาพีนัทบัตเตอร์ เอาให้ไขมันจุกอกตาย ตามด้วยขนมท้องถิ่น ไอ้ตัวสามเหลี่ยมรสเหมือนลูกเต๋าแต่หนืดๆหน่อย ส่วนไอ้ตัวที่คล้ายตะโก้ก็รสชาติเหมือนขนมมัน แต่แข็งโป๊ก แทบจะกัดไม่ขาด รวมๆกะว่าจะไม่หยิบขนมแบบนี้อีก

ทำไงได้ ป้าก็ไม่ได้เกิดมาเพื่อขนมพื้นๆ

(เคยแต่ขุดเผือกขุดมันเก็บลูกหว้าตามใต้ต้นไม้กิน)

อุปสรรค ๑

กินเสร็จปรากฏว่า เอเจ้นท์เบี้ยวซะงั้น โทรมาเลื่อนนัดบอกติดลูกค้าอีกรายเป็นผู้จัดการที่โรงงานเราแหละ เผอิญเขาอยากได้ห้องราคา ๒๐๐๐ เหรียญ (จ๊าก) เลยจะพาเขาดูก่อน เลื่อนนัดเราจาก ๑๐ โมง เป็น ๓ โมงครึ่ง

อืม นะ ก็เข้าใจแหละว่านายหน้าก็จะได้เป็น % จากค่าห้อง แต่น้องเข้าใจวินัยในวิชาชีพไหมเนี่ย

พอใกล้เที่ยง ฝนตั้งเค้า ชักไม่ดีละ พอบ่ายก็เริ่มตกหนัก เอเจ้นท์ก็โทรมาบอกว่าอาจไปไม่ได้ (คือต้องซ้อนท้ายมอไซน้องไป แล้วมันก็ ๑๙ กิโล อ่ะ)ถ้าฝนยังไม่หยุด ป้าก็เลยบอกว่าถ้ามาก็บอกเราแล้วกัน

พอถึงเวลาฝนก็หยุด เขาส่งน้องอีกคนมาแทน พูดปะกิดไม่ค่อยได้ แต่โดยรวมก็โอ สองฝั่งช่วยกันแบ๊ะๆกันไป น้องมาแต่ตัวบอกว่านึกว่าป้าจะมีหมวกกันน็อคส่วนตัว อืม นะ อิฉันจะมีได้ไง สองคนก็เลยเริ่มต้นด้วยการไปหาซื้อหมวกกันน็อคก่อน

ตึกแรก ฮวงอันยาไล

อันนี้อยู่ริมถนนไฮเวย์เลย ตรงข้ามบริษัทน้ำมัน ตึกใหม่โล่งๆ ห้องนอน รับแขกติดระเบียง

ห้อง 100 ตารางเมตร ๒ นอน ๒ น้ำ LDK ราคาชั้นหก $๕๕๐ ชั้น๒๔ คิด $๖๐๐

ต้องจ่ายค่าส่วนกลางอีก ๕๐๐๐๐๐ ดอง (ค่าสระว่ายน้ำ)

น้ำ ($๑๐) ไฟ ($๒๐) เน็ต ($๒๕) เคเบิล ($๕) เคเบิล รวมๆก็ต้องอีก ๕-๖๐ เหรียญต่อเดือน

จากระเบีบงเห็นบริษัทปิโตร กับ ฟูหมี่ฮึง

Living – Dining อยู่กลางบ้าน ผังจัดโล่ง

มุมทำกับข้าว ซักตากอยู่ด้านใน เจาะปล่องออกกลางคอนโด ห้องน้ำกลาง

นอนหนึ่ง และก็ห้องน้ำในตัว

นอนสอง

อีกห้องนี่ ไม่ได้ถ่ายรูป เพราะห้องนี่ผู้เช่าคนเก่ากำลังเก็บของอยู่ เปิดเข้าไปเสื้อกล้าม กางเกงในยังกองๆอยู่เรย เป็นชายนักกล้ามชาวเกาหลี เดาจากกิมจิในตู้เย็น กะตัวหนังสือบนถังวิตามินเพาะกล้ามขนาด ๑๒ ลิตรของพี่เขา

หน้าตาดีนะนี่ ไม่น่าเพาะกายเลยพับผ่าสิ

ออกมาจาก HAGL ก็รีบเข้าฟูหมี่ฮึง เพราะฝนทำท่าตั้งเค้าอีกแล้ว จะพ้นไหมตรู

อุปสรรค ๒

ยังไปไม่ถึงไหนดีฝนเม็ดเป้งๆก็ตกลงมาซึ่งป้าก็ถามว่าไหวไหม เราหลบข้างทางก่อนดีไหม เวลาขี่มอไซฝ่าฝนเม็ดใหญ่ๆนี่มันเจ็บหน้ามาก ขนาดว่าหน้าป้าก็ด้านประมาณนึงแล้วนะ ป้าน่ะไม่กลัวฝน แต่น้อง canon ixy กะน้อง BB เห็นท่าจะไม่ชอบน้ำ น้องเอเจ้นท์ได้ฟังดังนั้นก็ควักถุงพลาสติกมาให้ป้าคลุมไว้ ตัวเองก็ใส่เสื้อฝนบึ่งต่อไป

อืม นะ

ฝ่าฝนต่อไปสักอึดใจฝนมันก็ตกหนักมาก เร็วมาก น้ำท่วมถนน แล้วสิ่งที่ป้าคิดในใจเงียบๆก็เกิดขึ้น

อุปสรรค ๓

แมงกะไซมันตายเด้อค่ะเด้อ ฮ่วย !

คือ ตายหมู่มาก ดับกันกลางถนนสี่ห้าคันเพราะน้ำเข้า ป้าล่ะ อยากควักกล้องมาถ่ายไว้ แต่กลัวความซวยที่สี่จะมาเยือนคือกล้องพังเลยต้องลงมายืนข้างๆให้กำลังใจน้องสาวสตาร์ทรถ ซึ่งยังไงก็ไม่ติดแล้วเราก็เล็งกันว่าจะเข็นไปหลบไหนกันดี แล้วแถวนั้นก็ทุ่งมากไม่มีที่ให้หลบฝนหรือใครให้โบกอะไร ไม่รู้จะทำไง

เคราะห์ดีที่ป้าเกิดมาหน้าตาดี มีพี่มอไซคันนึงขี่ผ่านไปแล้วคงเตะตาความงามท่ามกลางสายฝนของป้า

damsel in distress

เลยขี่มอไซย้อนสอนกลับมาช่วย ช่างมีน้ำใจ

แต่จะตีนน้องเอเจ้นท์หรือพี่มอไซ ยังไงมอเตอร์ไซฮ่าง ( subtitle โทรมๆเจ๊งกะบ๊ง) ของป้าก็สตาร์ทไม่ติด

พี่ฮีโร่ก็เสนอว่าเอางี้ พี่เมคคานิคเก่า ขับรถดันเรือบินมานักต่อนักแล้ว เดี๋ยวน้องขึ้นนั่งเลยพี่จะขี่มอร์ไซพี่ดันให้ไปถึงอู่ข้างหน้า

โอ้วววว สุดยอด

คือมันเป็นระบบขับเคลื่อน ๑๕๐ ซีซีที่ทรงพลังมาก เจ้นั่งซ้อนท้ายพี่มอร์ไซ ให้น้องเอเจ้นท์เข็นรถขึ้นสะพานนำไปก่อนแล้วน้องก็ขี่รถไหลลงสะพานมา แล้วพี่มอร์ตะไซเขาก็ขับตาม ยื่นเท้ายันขวาไปยันที่เหยียบของคนซ้อนท้ายรถน้องเอเจ้นท์ที่นำหน้า ส่งผ่านแรงขับกันไปจังซั่นจนเข้าเขตชุมชนไปเจอร้านปะยางข้างทางเข้าจนได้ (รู้สึกว่าจะเขต ๙ เลย)

Again อยากถ่ายรูปให้เห็นแต่มันก็ควักก้องไม่ได้ ฝนแรงเกิ้น

แล้วพี่มอร์ตะไซก็ปล่อยป้าไว้กลางสายฝน ขับย้อนศรหายไป

ไม่รู้ไปช่วยใครต่อหรือเปล่า ป้าล่ะซึ้งน้ำใจจริงๆ มาช่วยกันเวลาเดือดร้อนนี่

ว่าแล้วป้าก็ข้ามถนนวิ่งมาหลบก่อน น้องเอเจ้นท์เข็นมอร์ไซตามติดๆ สังเกตดูจะเห็นว่าใส่กระโปรงและส้นสูง น้ำท่วมฟุตบาตขึ้นมาแล้ว

ซ่อมๆๆ สักพักก็สตาร์ทติด แต่ฝนก็ยังไม่หยุด น้ำก็ยังไม่ลด ลงไปอีกก็คงจะดับ

ค่ำหน่อยฝนเริ่มซา ก็เริ่มออกเดินทางต่อ

อุปสรรค ๔

พอเราออกตัวกันได้ก็รีบไปยังจุดนัดพบให้เร็วที่สุด ปรากฏว่า ป้ายังไม่หาย lucky ไปถึงแล้วก็ติดต่อใครไม่ได้ เพราะเจ้าของอพาร์เม้นท์ที่ปล่อยเช่าก็ติดฝน เลยตัดสินใจไม่เข้ามาที่ฟูหมี่ฮึงตามนัด

ฮ่วย

อุตส่าห์ฝ่าฝนมาถึงนี่ ทั้งสามตึำำกที่มีตึกละที่สองที่ไม่มีใครเข้ามาเลย

อันนี้ก็ต้องเข้าใจว่าการจราจรในไซ่ง่อนนี่ คนทั่วไปก็แมงกะไซเป็นหลัก ฝนหนักขนาดนี้จะให้ขี่มอร์ไซออกนอกเมืองมันก็กระไรอยู่ ก็ต้องเข้าใจกันว่าเป็นกรรมของป้าเอง

เป็นนางเอกนี่ช่างต้องผ่านมรสุม (นกเต็น) เยอะแยะมากมาย

แต่น้องเอเจ้นท์ก็ไม่ยอมแพ้ บอกพี่ หนูมีหนึ่งที่น่าอยู่มาก มันอาจจะ ๖๕๐ เหรียญแต่พี่ไปดูมั๊ยไหนๆก็มาถึงที่แล้ว

ซึ่งป้าก็ไม่ขัดศรัทธา ไปก็ไป

ตึกสอง ฝูหมี่

ตึกนี้จากข้างนอกดูดีมาก สงบ โล่ง กว้าง ลมโกรก ทางเดิน ลิฟท์ประตูต่างๆทำดี สวยงาม ออกจะเงียบและมืดไปหน่อยสำหรับเวลาค่ำๆ อาจจะยังไม่เปิดไฟเพราะ ไม่ถึงเวลา แล้วฝนตกก็ทำให้ครึ้มกว่าปกติด้วย

ตึกสามเป็นตึกที่มีห้องที่เราจะดูอยู่ชั้น ๑๐ กับตึกสองห้องชั้นกราวด์มุมสวน คอร์ทเทนนิส

ขึ้นไปบนตึก ฮอลเวย์มืดมาก ป้า น้องเอเจนท์โทรหาเจ้าของห้องอีก กลัวจะไม่อยู่ แต่แล้วประตูก็เปิดออกเจ้าของห้องบอกว่ารออยู่เหมือนกัน เชิญดูห้องได้เลย

แท่น แท่น แท้น

เอ๋ อะไร ยัง ไมมันมืดไปหมด

อุปสรรค ๕

โก เทือง อาม่าเจ้าของห้องแจ้งให้ทราบว่า ตะกี้ฝนตกหนัก หม้อไฟมีปัญหา การไฟฟ้าเลยตัดไฟ (หรือไฟดับ) เขตนี้ทั้งโซน เหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดมาก่อน ไม่ต้องตกใจ มันไม่ได้เกิดบ่อย

อืม นะ

แล้วทำไม๊ ทำไมต้องมาดับไฟกันวันที่ฉันมาดูห้องล่ะเนี่ย อุตส่าห์พยายามมาถึงขั้นนี้แล้วเชียว

ด้วยความที่ไม่มีเทียนมีไฟอะไร ป้าก็เลยได้แต่ถ่ายรูปไป อาศัยระยะ ๒ วิชั่วแสงแฟลชดูว่าห้องหน้าประมาณไหน

อพาร์ทเมนท์นี้ ๙๐ ตรม ป้ารู้สึกว่าใหญ่กว่าที่แรกที่บอกว่า ๑๐๐ ตารางอีก จัดตกแต่งสวยงาม มี ๒นอน ๒น้ำ LDK ระเบียงซักตากผ้าเล็กๆ ตกแต่งไว้งามดีมาก สนนราคา ๖๕๐ เหรียญบวกค่าส่วนกลาง น้ำ ไฟ เน็ต เคเบิ้ลอีกเดือนะ ๕๐ เหรียญเป็น ๗๐๐ จ้า

Dining ซ้ายมือ

ขวาเป็นแพนทรี้ เปิดประตูขวามือเป็นระเบียงซัก ตากผ้าเล็กๆ ตู้เย็นใหญ่ปะเฮิ่ม

รับแขกติดกระจกมองเห็นวิวไปไกล มีบาร์เหล้า ตู้เก็บจานชาม กั้นส่วนรับแขกเมื่อมองจากประตูเข้ามา

ห้องนอนหนึง กำังเก็บของออก

ห้องนอนมาสเตอร์ ห้องน้ำในตัว

ห้องน้ำที่โกเทืองนำเสนอ มีอ่างอาบน้ำ กับตู้นนวด อืม ไฮโซจริงๆ

ที่นี่ดีทุกอย่างและราคาโอเคมากสำหรับสภาพห้องกับของที่ให้ จะเสียก็หนักอย่างเดียวคือไกลจุดรับส่งมาก (ซึ่งก็เป็นโซนที่มีซุปเปอร์ด้วย) ต้องนั่งรถไป ๑๕ นาทีโดยเป็นรถสาธารณะที่มาจากเขตอื่น

กลับออกมาเจอ รปภ รอบ๊าย บ๊ายท่ามกลางความมืด ป่าวหรอกเขากลัวยัยกะเหรี่ยงสองตัวเนี่ยจะมาแอบจิ๊กของตอนไฟดับเลยมาเช็คก่อนออกไป

แล้วป้าก็ซ้อนท้ายน้องเอเจ้นท์บึ่งมอร์ไซกลับเข้าเมืองท่ามกลางฝนปรอยๆ

บรรยากาศข้างทางในฟูหมี่ฮึงเขต ๗ จะเป็นตึกๆ บนถนนกว้างๆ สัญญาณจราจรเรียบร้อย เหมือนเป็นหมู่บ้านใหญ่ๆแห่งหนึ่ง หน้าตาใกล้เคียงเมืองไทย

ถนนไม่แออัด ขวักไขว่เหมือนในเมือง ร้านอาหาร convenience store ตามริมถนนมีอยู่เรื่อยๆ

อันนี้ออกมาแล้ว ข้ามสะพานมาเข้าสู่เขต ๔ ซึ่งถือว่าเป็นเขตมาเฟียเก่า จะเป็นผับ บาร์แบบโบๆหน่อย ข้ามสะพานอีกทีก็กลับสูเขตหนึ่ง ที่ป้าพักอยู่

จบทริปอีกหนึ่งวัน ไม่ค่อย productive เพราะยังไม่ได้ดูบ้านเลย

ขอบคุณที่กรุณาอ่านเรื่องบ่นๆ ของป้านะจ้ะ ขอจบด้วยป้าตอนห่อพลาสติกตากฝน กับน้องเอเจ้นท์ที่หอบหิ้วกันฝ่าฝนมา

น้อง Soaker ที่วันนี้ชุ่มโชกจริงๆ

แล้วก็ไม่มีอะไรจะสบายตัวเท่าการได้อาบน้ำอุ่นๆหลังจากนั่งมอร์ไซตากลมเย็นๆ ทั่วเมือง เปลี่ยนใส่ชุดนอนซักสะอาดๆรีดเรียบ ๆ แล้ว..ฮึ

What!!! ค่าซักรีด ๘ ชิ้น ๗ แสน

อะจ๊าก เมื่อไหร่ฉันจะมีระเบียงตากผ้าของตัวเองนี่

จนกว่าจะถึงอาทิตย์หน้า ราตรีสวัสดิ์พี่น้องชาวไทย

หาบ้าน ๑

2011-08-07T01:25:00.000-07:00

วันหยุดแรกที่มาถึงก็ก็ออกตระเวนหาบ้านก่อนเลย ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมป้าไม่ไปออกงานดาร์บี้ สังสรรค์แม่บ้านทหารบกกะใคร ก็การอยู่โรงแรมเนี่ยมันน่าอยู่ซะนี่กระไร

อินเตอร์เนตชั่วโมงละ 50,000VND++ ซักกกน.สักชิ้นพี่ก็ส่งบิล 85,000++

จะซักเองก็ไม่รู้จะตากยังไงให้แห้งไอ้ห้องแอร์เนี่ย จะพาดกกน.ไว้ตามโคมไฟป้าก็เกรงใจแม่บ้าน

เฮ้อ เซ็ง

ว่าแล้วก็เตรียมตัวด้วยการ กิน กิน กิน ตุนพลังงานไว้สำหรับการมาเดินหาบ้าน

ผักครึ่งนึง อย่างอื่นครึ่งนึง ตามคำแนะนำของหมอหน่อย

ตามด้วย 1000Kcal cereal : ของโปรด granola ถั่วไฮโซ ผลไม้นิดหน่อย โปะด้วยเบอร์เช่อมูสลี่ โปะโยเกิร์ต แล้ว คน คน คน

ตามด้วยคาร์โบไฮเดรต & ไขมันอีกหนึ่งกอบ

เอ่อ แล้วก็ของคาวอีกรอบ f(. .;) แล้วฉันจะผอมได้ไงเนี่ย

พอ ๑๐ โมงก็เริ่มออกตัวจากโรงแรม

ที่แรก NKN street

อยู่ในระยะนั่งมอร์ไซ ๕ นาทีถึง อยู่ในซอยแคบๆ รอบๆโทรมๆ

ห้องชั้น ๕!! ซึ่งป้าต้องปีนบรรไดที่ดีไซน์มาสำหรับคนที่ตัวไม่กว้างไปกว่า๒ ฟุต ไม่งั้นตูดจะติดราวบรรได

กว่าจะถึงห้อง ป้าก็ต้องเสียบสายออกซิเจนแล้วอ่ะ โคตรเซ็ง

ห้อง ๔-๕๐ ตรม. หนึ่งนอน หนึ่งน้ำ เฟอร์ฯ เน็ต เคเบิ้ลทีวี - ค่าเช่า $๕๐๐!!! ไม่รวมค่าไฟ จ๊าก

นี่มันไซ่ง่อนหรือนิวยอร์คเนี่ย ค่าเช่าแพงมากนะสำหรับห้องโทรมๆในตรอกจังซี้เนี่ย

ห้องที่ ๒ Calmette street

ห้อง ๔-๕๐ ตรม.

อันนี้ก็ประมาณ ๑๐-๑๓ นาทีมอไซ บนถนนเล็กๆ ตัวตึกสร้างใหม่อยู่ริมถนนเลย เป็นตึกหน้าแคบๆประมาณ ๓-๔ เมตรได้ (เทียบจากพี่ที่ยืนหน้าตึก) เสียงจากถนนดังน่ารำคาญเอาเรื่องอยู่

ชั้น ๒ ห้องสตูดิโอ ๓x๖ ตรม. ค่าเช่า $๖๔๐

ชั้น ๓ ห้องหนึ่งห้องนอน ๔x๘ ตรม กั้นกระจกตรงกลางเป็นห้องนอนให้ ค่าเช่า $๗๕๐

จะแพงไปถึงไหนเนี่ย ไหนว่าเงินเดือนพนักงานออฟฟิซจนโทโฮจิมินท์ประมาณพันเหรียญไง แล้วใครอยู่วะเนี่ยห้องเล็กๆค่าเช่าสองหมืนเนี่ย

พอห้องในเมือง (Ben than market ) เห็นแล้วเครียด น้องเอเจ้นท์เลยพาไปนอกเมืองแถวสวนสัตว์ ซึ่งโดยเฉลี่ยก็ต้องพึ่งมอร์ไซหรือแท็กซี่ประมาณ ๓๐ นาทีมาที่จุดขึ้นรถ

ห้องที่สาม NVG street

ตึกอยู่ในถนนซอยย่านใกล้ตลาดสด (แบบน้ำแฉะๆเน่าๆอ่ะนะ) ประมาณ ๖๐๐ เมตร ก็อาจจะดีตอนหาซื้อของสด

เป็นตึกแถวใหม่ๆ เงียบๆ เป็นเหมือนบ้านคนทั่วไป หน้ากว้าง ๓เมตรครึ่ง ลึก ๘-๙ เมตร หนึ่งชั้นก็หนึ่งห้อง

หนึ่งนอน หนึ่งน้ำ เฟอร์ฯ เน็ต เคเบิ้ลทีวี - ค่าเช่า $๖๐๐.ไม่รวมค่าไฟ ถ้าซักรีดก็ ๒๕ เหรียญต่อเดือน

ห้องที่ 4 NDC street

อันนี้ไปยากหน่อย ติดคลองเน่าๆที่ไหลลงแม่น้ำ ถนนกำลังก่อสร้าง ห่างจากที่แรกไม่มากแต่อยู่ในโซนเงียบๆ

ห้องลักษณะคล้ายๆกันคือเป็นตึกแถวที่รีโนเวทใหม่กว้าง ๔ม. ลึก ๑๐ ม.หนึ่งชั้นหนึ่งห้อง หน้าหันไปทางธนาคารของรัฐกับคลอง จัดผังค่อนข้างดี กว้างขวางและยังใหม่อยู่ เสียแต่ไม่มีที่ดูดควันกะเตา +เวฟ

หนึ่งนอน หนึ่งน้ำ เฟอร์ฯ เคเบิ้ลทีวี - ค่าเช่า $๖๐๐.ไม่รวมค่าไฟ, internet ถ้าซักผ้าก็ ๑ เหรียญต่อ ก.ก. ทำความสะอาดครั้งละ ๑๕ เหรียญ

ห้องที่ 5 NVN street มูนไลท์

อันนี้ตอนไปก็ตื่นตาตื่นใจ ตึกอยู่ในซอย แถวโบสถ์ Notre dame เกือบจะตกไซ่ง่อนริเว่อร์อยู่แล้วแหละ รอบๆเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นกับบาร์แบบแนวบูทีคหน่อย

เข้าไปในตึกเหมือนเป็นแบคแพ็ค Bed& Breakfast อะไรประมาณนี้อ่ะนะ ได้ห้องเบอร์ ๔๔๔ (Si Si Si – die die die 555 ไม่ค่อยมงคลเท่าไหร่นะเนี่ย)พอเรามาเขาก็เกี่ยงกันให้พาเราไปดูห้อง ซึ่งเราก็ ไมวะ? หรือไม่อยากพูดอังกิดด้วย ท่าทางต้องส่งภาษามือพอควร

พอเดินขึ้นถึงรู้ ไอ้ ๔๔๔ เนี่ยไม่ใช่ชั้นสี่นะ มันชั้น๗

หรือจริงๆคือดาดฟ้าอ่ะ ทำหลังคาครอบคอนกรีตแล้วเอาเตียงมาวาง รอบๆก็เอาแผ่นแสลบต่อให้เดินได้เพื่อไว้ตากผ้าที่ซัก

โห สมกับชื่อตึก Moon light ให้ป้ามาอาบแสงจันทร์ กลางวันลมดี กลิ่นโอโม่หอมชื่นใจ มองไปเห็นวิว River front

แต่แบบว่านะ คือจะรอดหรือเปล่าตอนเดินขึ้นมา บันไดก็แคบแล้วตกออกนอกตึกเลยไง แผ่นแสลบก็ยวบยาบ อยู่บนดาดฟ้าเวลากลางวันคงจะร้อนโคตร อยู่ไม่ได้ ถ้าใครดูหนังเกาหลี จะเห็นว่านางเอกต้องเช่าห้องเล็กๆอยู่บนดาดฟ้าตึกช่างน่าสงสาร แต่ป้าจะบอกเลยว่าดาดฟ้าตึกในโซลน่ะยังน่าอยู่กว่าดาดฟ้าตึกในโฮจิมินห์มากมายนัก อันนี้ก็ไม่ถ่ายรูปห้องให้ดูละกันนะ ไม่อยากอยู่นานกลัวแสลบที่ยืนมันจะพังลงไป

จัดบรรยากาศอันสดชื่นของมูนไลท์อพาร์ทเม้นท์ไป

ให้ไว้เป็นข้อมูล ห้อง ๔๐ ตรม บนดาดฟ้า ราคา ๕๕๐ เหรียญรวมทุกอย่างจ้า (ช่างกล้าเอามาปล่อยเช่า)

ห้องที่ 6 LTT street กรีนวิว เซอร์วิซอพาร์เม้นท์

ห้อง ๑๘ ตรม. ๗๐๐ เหรียญ ไม่รวมภาษี!!!!! อันนี้ไม่ถ่ายรูปเลย ดูแล้วว่าอยู่ไม่ไหวแน่ๆ มันแพงเพราะตึกอยู่กลางเมือง รอบๆร้านอาหารญี่ปุ่นทั้งนั้น Nihonmachi อะไรงี้ มอร์ไซไปโบสถ์ Notre dame ประมาณห้านาที ตัวตึกเก่าๆแต่รอบๆน่าอยู่แต่ ตึกโคตรเล็ก ห้องแบบอยู่สามวันได้แต่จะอยู่ทั้งปีคงแย่ แถมบันไดแบบว่าฟุตครึ่ง (ป้าไม่ได้เว่อร์นะ เดินแบบต้องเบี่ยงๆอ่ะ) เป็นบันไดเหล็ก คือเจาะประตูเพื่อเชื่อมตึกแถวข้างๆต่อกันแล้วไอ้ตึกข้างที่จะอยู่เนี่ยก็ซอยหลายชั้นกว่า (เพดานต่ำ) เวลาข้ามตึก ชั้นมันก็ไม่ match กัน เลยต้องทำบันไดเหล็กให้ปีนขึ้นไป โคตรลำบาก กลับมาตอนง่วงหรือเมาคงไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ ห้องก็ไม่มีหน้าต่างหรืออะไร เปิดเข้าไปก็เตียงเลย ห้องน้ำมีตู้เสื้อผ้าเล็กๆให้ห้อยเสื้อได้สักสิบชุด คือห้องแบบหม่งก๊ก ฮ่องกงอะไรงั้นแหละ

ซึ่งหลังจากตรงนี้เราก็บอกน้องเอเจ้นท์ไปว่าอีกสองที่ที่เป็นห้อง ๓๐ ตรม. นี่เราไม่ไปดีกว่าเพราะไม่น่าจะอยู่ได้

ไปที่สุดท้ายของวันนี้

ห้องที่ 7 Lotus street

ห้องราวๆ ๗๐ ตรม.ได้อยู่ ๒ ห้องนอน ๒ น้ำ เฟอร์ครบ เน็ต เคเบิ้ล เดือนละ ๗๐๐ เหรียญ

ตึกใหม่อยู่ในซอยเงียบๆชานเมืองติดแม่น้ำ ต้องนั่งมอร์ไซประมาณ ๓๐ นาทีเข้าเมืองไปนิวเวิร์ลด์ มีลิฟท์และบันไดก็กว้างดี สงบสบาย

น่าอยู่แหละ เสียแต่ไกลทุกสิ่ง ทั้งที่กินและที่ขึ้นรถ

ระหว่างไปดูห้องฝนก็ตกสลับแดดออก กว่าจะดูเสร็จบ่ายโมงก็กลับมาหลบแดดที่ห้อง ดูทีวี นอนงีบหนึ่ง

ว่าจะออกไปเดินเล่นแถวสวนแต่พอดีฝนตกลงมาก็เลย จ้มปุ๊กในโรงแรมจนค่ำๆฝนเหลือแค่ปรอยๆ

เดินตากฝนไปหาของกินที่ตลาด

รถเข็นขายข้าวโซย แม่ค้าบอกว่าเรียก เซม เซม น่าสนใจมาก เล็งไว้ขากลับจะแวะ ตอนเด็กๆ ข้าวโซยกะแบ๋งแบ๋วนี่เป็นของกินมาตรฐานที่กินบ่อยพอสมควร แต่ที่บ้านมันมีแบบเพลนๆอ่ะ ข้างโซยก็เป็นสีเหลืองจากถั่วทองซีก ที่ไซ่ง่อนจะมีสารพัดสี หุงแบบปนถั่ว ปนทุเรียนมาพร้อม เวลากินก็โปะน้ำตาล ถั่วบดงาบด ราดกะทิ ส่วนบั๋นแบ๋ว/แบ๋งแบ๋วที่บ้านเราก็เป็นแป้งเปล่าแล้วมาเติมออปชั่นหมูยอ หมูหยองก่อนราดน้ำ แต่ที่นี่จะใส่กู้งหมูปูไก่ลงในแป้งแต่ละถ้วย (เหมือนขนมถ้วย)เลย

นั่งกินยองๆ ถ้าในตลาดก็ดีหน่อยมีที่วางไม่ต้องถือ

ริมถนนก็เป็นร้านผลไม้ ดอกไม้ เหมือนตลาดสดทั่วไป

ขากลับฝนก็ยังตกปรอยๆ แวะซื้อข้าวโซยไว้กินดึกๆ ราคานักท่องเที่ยวค่อนข้างแพงมาก

กล่องเล็กๆที่น้องตักอยู่นั่น (ไซส์สักครึ่งหนึ่งของกล่องโฟมบ้านเรา ใส่ข้าวประมาณ ๒ทัพพีได้ ไม่อิ่มจ้ะ) ราคา ๒ เหรียญ++

ที่++ คือ she ทอนเงินแบงค์ ๑๐๐๐๐ ดอง ที่เขาเลิกใช้แล้วมาให้เราด้วยไง เซ็งเล็กๆ เสียค่าโง่ไป ไม่รู้นี่หว่า

เดินเล่นกลางสายฝนจนมืด ก็กลับโรงแรม เริ่มไอ ค๊อกแค๊ก ปกติค่อนข้างหัวแข็งวันนี้ไหงไอก็ไม่รู้

สองทุ่ม ออกไปกินไอติมกะเพื่อน อยู่ในตรอกเล็กๆ ชื่อเซเรนาต้าหรืออะไรประมาณนี้ ไม่ได้ดู

เป็นผับชากาแฟไอติม ปรับปรุงมาจากวิลล่าในย่านคนมีตังค์เก่าชานเมือง มี live performance ชั้นล่าง

เราขึ้นชั้นบนเพราะจะคุยกัน อยู่ใกล้นักร้องมากคุยไม่รู้เรื่อง

เอาหลานมาด้วย ป้าๆโคตรทรมานเด็ก นั่งคุยกินกาแฟกันจนห้าทุ่ม หลานหลับคาโต๊ะต้องแบกใส่หลังลงบรรไดมา

จบวันด้วยการกอดหลานน้อยซ้อนท้ายเวสป้าเพื่อนกลับเข้าเมือง

จบไปหนึ่งวัน

พรุ่งนี้ป้าคงจะแค่นอนตื่นสายๆ ดูทีวีอยู่ที่ห้อง

ราตรีสวัสพี่น้องชาวไทย

ชีวิตสาวโรงงาน

2011-08-04T06:03:00.001-07:00

ระหว่างที่ป้ายังไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง ยังไม่ได้ซื้อซิมโทรศัพท์กะต่อเน็ต ขออนุญาตเขียนจดหมายน้อยถึงเจ้าคุณย่ากับสหายป้าๆทางบ้านเป็นการบอกเล่าเก้าสิบไปพลางๆก่อนนะจ้ะ

ชีวิตของสาวโรงงานเบี้ยน้อยหอยน้อยในโลกกว้างนั้นช่างลำบากยากเข็ญยิ่งนัก นอกจากจะต้องผจญภัยกับสมาพันธ์นางอิจฉาแห่งชาติที่จับมือกันบอยคอตป้า(โทษฐานที่สวยกว่า)อย่างไม่เลิกรา (วันหลังค่อยเล่า) แล้วยังต้องรับมือกับความโหดร้ายของโลก ที่ว่าพนักงานรายเดือน จะได้เงินเดือนเป็นระบบ post paid

เซ็งจริงๆ

ป้านะ ตั้งปณิธานไว้เลยว่า ถ้าได้เป็นนายกหญิงบ้าง ป้าจะผลักดัน Prepaid ไปใช้กับแรงงานไทยให้ได้

เรื่องของเรื่องก็คือ พอมันต้องทำงานแล้วถึงได้เงิน ชีวิตเดือนแรกของสวยใสไฮโซอย่างป้าเลยต้องเข้าสู่วงจรดักแด้ เก็บเนื้อเก็บตัวอยู่ในโรงแรมรอเวลาผลิปีกเป็นผีเสื้อโบยบินเมื่อเงินเดือนออก

แต่ชีวิตแบบผู้ดีตกยากก็ไม่ได้ทรมานอะไร ใช้ชีวิต ชิลๆ แบบอิ่มจังตังค์อยู่ครบ

ตื่นเช้าก็ออกมาจิบกาแฟที่ล๊อบบี้ดื่มด่ำกับบรรยากาศสวนสาธารณะ

เอ่อ คุณผู้ชมก็ กรุณาจินตนาการหญิงใหญ่แบบสมัยอยู่แพรีสซ์ซ์หน่อยละกัน

Imagination

vs Reality

ที่นี่สวนสาธารณะดีมีน้อย (เอ หรือ คนเขาเยอะหว่า) ที่เห็นๆก็จะเป็นแถบหญ้าแนวเล็กแทรกตัวตามย่านเมือง ตรงใหนโล่งโปร่ง งามหน่อย ก็จะมีคนมาใช้บริการมากมาย ทั้งอาม่า อาอึ้ม อาแปะ อาโกว มารำมวยจีนกันกระฉับกระเฉง หนุ่มสาวไม่ค่อยเห็นไม่รู้อยู่ไหนกันหมด ตามริมถนนก็มีหาบเร่ยองยองเหลาประปราย

จิบกาแฟนอกตึกพอให้คลายคิดถึงชีวิตสมัยที่โตที่อังกฤษ (ว่าไปนั่น) ก็ย้ายเข้ามาข้างใน เพื่อรับอาหารเช้า

อาหารเช้าโรงแรม

ของกินที่แถมมากับห้องก็จัดให้เลือกพอไม่ให้น่าเกลียด คือประมาณว่ายุโรป (สลัด ซีเรียล แพนเค้ก) อเมริกา (ขนมปัง ไข่ดาว ไส้กรอก) จีน (ขนมจีบ) ญี่ปุ่น (มิโสะซุป) เวียดนาม (เฝอ) อินโดจีน(ข้าวผัด หมี่ผัด) เอาเป็นว่ามีไม่กี่อย่าง แต่ฉันก็ international breakfast นะยะ

ของกินหน้าตาเป็นจังซี่ๆ บ่นเขาเยอะแยะ แล้วก็กินยัดทะนาน ที่เห็นถ่ายรูปมากินหมดเลียจานทุกสิ่ง

ทำไมฉันกินเยอะยังงี้ฟระ จุกจนขยับไม่ล่าย

รับอาหารเช้าแล้วก็ย้ายตรูดมารอรถราชรถไปโรงงาน

รถบัสไปทำงาน

เนื่องจากป้ากลัวตกรถ (ไม่ใช่ไร ไม่มีตังค์ค่าแท็กซี่ไปโรงงานเอง )เลยมาก่อนเวลาทุกวัน

ก็อีกแหละนะ จุดรับส่งมันอยู่หน้าโรงแรมนั่นแหละ จะสายก็จะถูกครหาได้

รถกะบะบรรทุกหมูไปเชือด ก็ไม่ได้แออัดอะไรแต่ก็นะ เผอิญขาป้าก็ยาวเรียวงามเลยรู้สึกว่าอยากจะเหยียดกว่านี้สักหน่อย (ว่าไปนั่น)

ที่มาคุหน่อยก็คือ บรรยากาศในรถไม่มีใครพูดกับใครเลย เผอิญป้ามีเพื่อนในแผนกเดียวกันขึ้นรถคันนี้ด้วย ก็เลยอย่างน้อยได้ยิ้มให้กัน

รถออกจากในเมือง (เขต ๑) ๗.๒๐ น. เดินทางผ่านเมือง ข้ามแม่น้ำไปนอกเมือง

ข้างทาง

ตึกตัวเมืองแบ่งเป็นโซนที่เจริญๆไปเลยคือเป็นห้าง ร้านขายของหรูๆสำหรับนักท่องเที่ยวมีระดับ (ซึ่งก็เห็นว่างเป็นป่าช้า) หรือไม่ก็เป็นบ้านเมืองเก่าๆโทรมๆที่แออัดๆดูเลอะเทอะเน่าๆหน่อย บ้านเรื่อนที่ดูดีๆใหม่ๆมักอยู่นอกเมือง โผล่ขึ้นมากลางทุ่ง คือเป็นของที่สร้างขึ้นมาทีหลัง หรือไม่ก็ renovate ข้างในใหม่แบบนึกไม่ถึงว่าตรอกที่โทรมเหมือนผ่านสงครามเก้าทัพอย่างนี้พอเปิดประตูเข้าบ้านมา โอ้โห พารากอนหรืออะไรเนี่ย

ของกินข้างทางที่อยากแวะลงไปชิม เป็ด ขนมไหว้พระจันทร์

Che หรือของหวานน้ำแข็งใส

มาถึงหน้าโรงงานแปดโมงนิดๆ ก็เข้าไปตอกบัตร ตามประสาสาวโรงงาน

มองออกไปรอบๆมีแต่ทุ่ง กับทุ่ง

ตอนนี้ป้านั่งโต๊ะคนที่เขาลาคลอดไปก่อน ข้อดีไม่มี ข้อเสียคือแยกตัวออกมาจากทีม ทำให้รู้สึก Home Alone (เกิดทันกันป่าวเนี่ย)

เพื่อน

ตอนนี้ก็เหมือนนางเอกหนังไทยทั่วไป ที่แรกๆใครๆก็ไม่เข้าใจ ใครๆก็กลั่นแกล้ง ไม่มีใครคบขมเลย

ความจริงคือ ป้าก็เผอิญเป็นนางเอกแบบอั้มพัชราภา ชมพู่เรญา อะไรงี้ด้วยแหละ เถียงเขาฉอดๆเขาเลยไม่ปราณี

คือคนที่คบๆก็คือต่างด้าวด้วยกันเป็นหลัก เข้าใจว่าการมาค้าแข้ง ขายแรงงานต่างแดนนั้นมันก็ต้องถูกดูหมิ่นดูแคลน ไม่ได้รับความสะดวกสบายเป็นธรรมดา

ก็ได้เพื่อนๆที่พึ่งมาอยู่นี่แหละ ลากไปกินข้าว ชวนดูหนัง ฟังเพลง แนะเรื่องบ้านช่องห้องหอ

กะมีเพื่อนเก่าสาวเวียดนามที่มารับไปกินข้าวบ้าน เลี้ยงอาหารเสร็จสรรพ น่ารักจริงๆ

โรงอาหาร

พอใช้แรงงานเสร็จก็ให้อาหาร เอ๊ย เี้ลี้ยงข้าว คือก็ไม่มีอะไรอีกแหละ เนื่องจากโรงงานอยู่นอกเมือง ถ้าปล่อยให้แต่ละคนออกไปหาอะไรกิน คงเสียเวลางานกันน่าดู ที่นี่เลยจัดหาของกินให้ตามสมควร มันจะได้ไม่มีข้ออ้างออกไปข้างนอกกัน

Lunch ก็ไม่ใช่ขี้ๆนะจ้ะ ที่นี่ ชีบอกว่าเรา provide 2 styles of main course (Asian & Euro), Soup, Salad, Fruit plates อะไรทำนองนี้ พูดซะหรู จริงๆก็ ก็มีแกงถ้วย สลัดจาน ผลไม้ชิ้น กะเลือกได้ระหว่างอาหารจานเดียวหรือแซนด์วิช

กินกันตาย เติมได้เขาไม่ว่าแต่ต้องปั๊มบัตรอีกที เพราะคนทำอาหารก็ประมูลเข้ามา เก็บตังค์ตามหัวที่กิน

รถกลับเข้าเมือง

ตกเย็นก็มีรถออกตั้งแต่ ๕ โมงทุก ๑๕ นาทีไปยังจุดต่างๆในเมือง รถรอบสุดท้ายทุ่มนึง

รถรอบแรกจะแน่นเป็นพิเศษ คนที่นี่รีบกลับบ้านมาก ห้าเป๊งดึงปลั๊กเลย

พวกที่ออกมาจากตึกสายๆส่วนใหญ่ก็ต่างด้าวอย่างอีป้านี่แหละ ไม่มีลูกผัวให้กลับไปหา ก็ไม่รู้จะรีบกลับทำไม

ยามค่ำ

เมอร์ซีเดสคนยากรุ่นใช้แหนบ&ดีเซลก็กระเ้ด้งกระดอนกลับเข้าเมืองมาเรื่อยๆ กลับมาถึงโรงแรมตอนค่ำก็เข้าห้อง ดูซีรี่ส์ที่ลักลอบเอาเข้ามาอย่างทุลักทุเล

ก็แจ้งให้ทราบเป็นทางการหน่อยละกันว่า เดือนนี้ป้างดงานการกุศล กาล่าดินเนอร์ ด้วยภาระกิจอันรัดติ้ว

ป.ล. อย่าให้เงินเดือนออกนะมึง

บ่น บ่น บ่น วันฝนตก

2011-07-31T04:52:00.001-07:00

วันอาทิตย์ฝนตกแต่เช้า ไปไหนไม่ได้ ได้ฤกษ์มาบ่นๆถึงทริปกากๆครั้งนี้ (ป้าหมู เพื่อนเชฟหมี) เป็นการรายงานตัวให้ที่บ้านทราบ

ก็เป็นที่รู้กันตั้งแต่ป้าบ่นคราวที่แล้ว ว่าการมาขายแรงงานเป็นฉันทนาของป้าครั้งนี้ ป้ามาแบบไม่มีวีซ่า เอกสารทำ work permit ก็ยังไม่ครบ ขนย้ายของไม่ได้และโรงแรมไม่คอนเฟิร์มแม้ว่าอีก ๑๒ ชั่วโมงป้าจะบินอยู่แล้ว โรงงานไม่ส่งคนมารับชัวร์ แถมขอเบอร์ติดต่อฝ่ายบุคคลเผื่อฉุกเฉินเขาก็ไม่ให้ (แต่หลังจากจิกถามไปสามวันติด ห้าโมงเย็นคืนก่อนบินเขาก็เส ส่งเบอร์รีเซปชั่นนิสต์ที่โรงงานมาให้ too late (ในภาษาไทย) มากๆ)

เช้าวันบิน ตีห้ากว่าๆตาอ้วนมารับไปส่งสนามบิน

ฝนตก อากาศอึนๆ ยังอึไม่ค่อยจะสุดดีแต่ก็รีบแต่งตัวไปสนามบิน เช็คอินไวๆ เผื่อกระเป๋าอันหนักอึ้งจะได้ไม่โดน charge หุหุ งกจริงๆ เหลือเวลาค่อยมาอุนจิที่สนามบินราคาหลายหมื่นล้าน

ดอกที่ ๑ ฉิวเฉียด

ระหว่างที่ขับรถมา ก็ให้เจอกับพี่รถทะเบียนเขียวคันหนึ่งเร่งรีบมาก ขับจี้จะแซงซ้าย ตรงนั้นใกล้เข้าโค้งแล้ว ตาอ้วนก็บ่นๆว่าจะรีบอะไรนักหนาแล้วก็หลบให้เขาไป ยังไม่ขาดทำบ่น รถคุณพี่ก็เสียหลักตอนเข้าโค้ง ตูดสาดรถหมุน จนหันหน้ากลับมาทางรถเรา ดีที่เป็นตาอ้วนขับและไม่มีรถคันอื่นตามหลังกระชั้นชิด ไม่งั้นเสียเวลาน่าดู

๕.๔๕ น สุวรรณภูมิ แอร์พอร์ต

เข้ามาใน terminal ได้สายตาก็พลันไปเจอะกับหาง Anaconda ตัวโตราวร้อยคนเรียง ต่อคิวจาก counter check in TG อุ แม่ เจ้า ป้าอยู่หางงูทบที่ ๖ แล้วเมื่อไหร่ช้านจะได้ไป อี้ เนี่ย ต่อคิวจน หกโมงกว่าด้วยความหงุดหงิดกรุ๊ปทัวร์ที่เดี๋ยวก็เอาคนนั้นคนนี้มาแทรก ด่าแล้วก็ทำเฉย

ดอกที่ ๒ TG “ คุณคะ ตั๋วone way ไม่มีvisa นี่ ทางเราไม่สามารถอนุญาตให้ขึ้นเครื่องได้ค่ะ”

นั่นไง ตรูว่าแล้วไง เซ็งฝ่ายบุคคลโคตรๆ

ไหนหล่อนบอกว่าทำเคสมาเป็นร้อยเขาไม่ซิวฉันไงยะ โดนตั้งกะเช็คอินเลย

คือแถวมันก็ยาวเราก็เกรงใจ แต่เราก็รื้อค้นสัญญาจ้างงานมายัน (ซึ่งจริงๆมันก็ไม่ถูกหรอก) พอคิวชักไม่เคลื่อน คุณเจ้าหน้าที่การบินไทยอ่อนใจก็เลยให้บินพร้อมเตือนว่าถ้าถูกส่งกลับก็…นะ ขอให้เข้าใจ เห้อ

๖ โมงกว่าๆ หลุดมาได้รีบบึ่งไปต่อคิวต.ม.

ดอกที่ ๓ จะตกเครื่อง

คือหัวคิวอยู่แถว Gate D หางแถวนี่จะยันสุด terminal เริ่มพาดไปแถวขวางแล้ว

ว๊าก คิวอะไรของพี่คะเนี่ย

ระหว่างนั้นตังค์ก็ต้องแลกเพิ่ม ใบเสร็จก็ต้องไปเอา

ตาอ้วนก็วิ่งไปดูให้ว่ามีแถวเฉพาะคนไทย ตาสีตาสา ป้าที่กำลังจะตกเครื่องต่อแล้วมันได้เข้า Gate มั่งไหม ปรากฏว่ามีแถว Passport ไทยค่ะคุณผู้ชม ย่นจาก Anaconda ตัวใหญ่ยักษ์มาเหลือประมาณ ๔-๕๐ คิว แต่ขอโทษเหอะ ก็ไม่ขยับเหมือนกัน

๗ โมงเศษๆ

อีป้ายังเป็นคิวที่ ๒๐ ทุกคนเริ่มกระวนกระวาย พี่ข้างหน้า flight 7:30 ของป้า 7:45 ส่วนข้างหลัง 7:05 คือเล็งแล้วว่าตรู delay กันทั้งสนามบินนี่แหละ นอกจากจะช้าแล้วก็ยังมีพวกตีมึนเดินๆทำเป็นถาม “แถวนี้ Passport ไทยหรือเปล่าๆ” แล้วจูงสามี/ภรรยาต่างชาติแทรกแถวซะงั้น

แหม มันน่านัก ถ้าอยู่แถวป้าจะด่าให้เละ นี่ขนาดเราทักว่า คุณคะตรงนี้ต่อคิวหมดทุกคนเขาก็หันมามองกันเฉยๆ (รวมถึงคนอื่นๆในแถวด้วย ไรฟะ ไม่มีใครรีบนอกจากตรูหรืออะไร)

ส่วนคนดีก็ดีเกิ้น คุณดอกเตอร์ข้างหลัง flight 7:00 พอมันจะเจ็ดครึ่งเราก็บอกแกว่า คุณไปหน้าสุดเลยบอกเขาว่าผมจะตกเครื่องแล้ว ไม่เป็นไรหรอก คนไทยด้วยกัน แต่คุณดอกเตอร์ก็ว่าไม่เป็นไรครับผมเกรงใจ เห้อ โลกเรามันช่างไม่ balance

๗.๕๐ ต.ม. ไทย

ต่อถึงคิวจนได้ ตุ๊มๆต่อมๆ จะโดนอีกไหม แต่เป็นความโชคดีที่ป้าเบ๊อะ เขียนบัตรขาเข้า ขาออกไม่เป็น เอา Flight ขาไปไปกรอกขากลับ เลยดูเหมือนเรามีตั๋วกลับแล้ว การไม่มีวีซ่าเลยไม่โดน

(โดนแต่คุณ ต.ม.แซวว่าขากลับมันใช่ 550 ที่ไหนจ้ะแม่คู้ณ 555 รอดไปอีกด่าน

หลุด stamp มาได้ก็มาจุด X-ray คือคนมันรีบเลยพาลหงุดหงิด เครื่อง X-ray ตั้งแพง

ทำไมต้องให้รื้อ laptop แยกออกมาฟระเนี่ย

กว่าจะเก็บสัมภาระคืน ๘.๐๕ เจี๊ยก อีป้าแย่แล้ว เครื่องตรู ๗.๔๕

ทั้งป้าและพี่คนข้างหน้ารีบหอบสัมภาระใส่ตีนหมาวิ่งกันแบบ Bourne Ultimatum อายอ่ะ

เอ่อ เป็นครั้งที่สองที่รู้สึกว่า การเป็นกรรมกรร่างกายบึกบึนนี่มีประโยชน์หลายหลากจริงๆ กระเป๋า Laptop หนัก ๗โล กับ hand carryอีกหนึ่งใบเกือบ๗เช่นกัน ป้าก็ยังวิ่งกันได้

แต่ เวรของกรรม Gate E10 นี่ แม่คุณ สุด Bay เลย ดีที่ตาอ้วนบอกทางไว้ก่อนว่า ขวาซ้ายขวานะเจ๊ วิ่งแบบไม่มองใดๆทั้งสิ้น

ทางเลื่อนสุดท้ายท้าย Bay... ป้าย TG550 พลิกกับมาเป็นคำว่า gate CLOSED ต่อหน้าต่อตา

ทั้งป้าและี่พี่ผู้ชายอีกคนแทบจะโยนของลงมาดักไม่ให้แอร์ปิด counter เดินเข้าเครื่องไปก่อน ประมาณว่ารอตรูด้วยวิ่งมาแล้วโว้ย!!!!!!!! โคตะระเมื่อยส้งติงอ่ะ

ตูดแปะบนเครื่องได้ ๘.๑๐ น. ขออำภัยท่านผู้โดยสารท่านอื่่นที่อิฉันทำให้เครื่องล่าช้าด้วยจริงๆ

ช้าขนาดนี้ อีป้า ไม่ใช่คนสุดท้ายนะคร้า มีช้ากว่าฉันอีก กลุ่มสุดท้ายวิ่งขึ้นเครื่องมาได้ ๘.๕๐ น. กัปตันรีบออกไมค์ Cabin Crew, arm the door ถอยออกแบบฉับพลันทันใด

555 ได้บินแล้วเฟร้ย สรุปว่า Delay ไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ

๙.๕๐ น บินผ่านไซ่ง่อน เหมือนไปเชียงใหม่จะไกลกว่ายังไงชอบกล บินชั่วโมงเดียว+ tail wind อัดตูดมา 35mph ก็ถึง กลับลำเล็กน้อย landing ได้ ๑๐.๑๕

ดอกที่ ๔ ต.ม. ต.ม. ต.ม.

อันนี้ก็เป็นที่รู้กัน คำถามเดิมๆ

ยูมาไร ทำไมซื้อตั๋วเที่ยวเดียว แล้ววีซ่าไปไหน โรงงานไม่ทำให้ทำไมไม่ยื่น On Arrival เอง

ฮ่วย ป้าก็แถๆไถๆ ไถๆแบ๊ะๆ จนหลุดออกมาได้ด้วยความรำคาญของเจ้าหน้าที่

ตอนนั้นมันก็ ๑๐ โมงกว่าเข้าไปแล้วฝนก็ตก ทั้งปวดอี้ ทั้งหิวข้าว คว้ากระเป๋าจากสายพานได้ รีบบึ่งลากกระเป๋าทำเนียนๆ เดินผ่านช่องไม่ต้องสำแดง (์No Declare) ออกมาอย่างไว

แต่ขอโทษเถอะ เจ้าหน้าที่เครื่อง X-ray เวียดนามนี่ชำนาญการมาก ขนาดป้าแอบเสียบ CD ให้มันแนบไปกับก้นกะเป๋า (กะเวลาวางจะเห็นเป็นเส้นๆในแนวตั้ง) แล้วคนก็เยอะ กระเป๋าก็ไหลไว ของอะไรก็กองๆ ยั๊ง ลากกระเป๋าป้าออกมา บอกขอตรวจ CD ในกระเป๋าหน่อย (เห็นนะ)

แน๊ะ เห็นอีก คนอุตส่าห์ซ่อน

แล้วไอ้ซีรี่เจ้ากรรม มั๊นก็หน้าปกเป็นเด็กสาวใส่ชุดนักเรียนมีพาดหัวภาษาญี่ปุ่นไง คุณเจ้าหน้าที่เขาก็

M’am, please unpack for content check.

ป้าก็รีบกุลีกุจอแกะให้ ทำท่าทางเต็มใจ

“officer, please you check.”

คือ หนังโป๊ น่ะป้าเซฟในคอมไว้เฟร้ย ไอ้ซีดีนี่ซีรี่ส์จริง เช็คเห๊อะ ตามบายจ้ะึคู้ณ เหอๆๆ

คุณเจ้าหน้าที่เขาก็ ดูๆและหันมามองหน้าถามว่า “Japanese?” คือไม่รู้ว่าเขาถามว่าเราน่ะ นักท่องเที่ยวญี่ปุ่นเหรอ หรือว่าถามว่า ไอ้ซีรี่ส์เนี่ย ญี่ปุ่นหรือเปล่า (คงไม่ใช่แบบหลังเพราะมันก็เห็นเป็นภาษาญี่ปุ่นอยู่โต้งๆ) ป้าก็พาซื่อตอบแบบกลมๆไปว่า “ Hai, Japanese” ตีมึน ถ้าเขาขอดูพาสปอร์ตค่อยบอกว่านึกว่าเขาถามว่าซีรี่ส์อะไร

คือพอบอกว่า Japanese เขาก็ปล่อยเลยอ่ะ ทั้งๆที่มีซีดีในมืืออีกตั้งเยอะไม่เอาขึ้นมาให้ดู ดีจริงๆ

หลุดมาเท่่านั้น ป้าก็รีบแจ้นแล้ว มันจะ ๑๑ โมงอยู่แ้ล้ว ฝนก็ตกกลัวรถโรงแรมไม่รอ

นอกสนามบินคนเยอะมากปานม๊อบปิดสุวรรณภูมิก็ไม่ปาน

ไอ้ ออฟฟิซเราก็ไม่ส่งคนมารับ ให้ป้าเสียค่ารถโรงแรมเอง โคตรใจแคบ

ป้าก็ ไหนไหนก็ไหนไหน จองแมร่งเมอร์ซีเดสเลย ชาตินี้ไม่มีปัญญาซื้อเอง

ที่นี่ขับพวงมาลัยซ้าย รถขับดาหน้ากันมาเต็มทุกเลน พอมีรถสวนพี่ก็ชิดขวาที เรานั่งแล้วเลยเสียวๆ มันไม่ชิน

คิดในใจว่าเฮ้ยๆ หลบซ้ายดิ คือเขาถูกแล้วไง หลบต้องชิดขวา

ดอกที่ ๕ ทำไมถึงรังเกียจหญิง

๑๑.๔๕ น มาถึง Front โรงแรม เซ็นใบเช็คอินก็ให้ช้ำใจ คอร์เปอเรทเรทบ้าอะไรแพงกว่าวอล์คอินเรทฟระ

เท้าความหน่อย ฝ่ายบุคคลจองโรงแรมห้องเปล่าๆให้ในราคา ๙๘++ เหรียญต่อคืน ไม่ได้ไรเลยแม้แต่ เนตก็ต้องชั่วโมงละ ๒.๕ เหรียญ รถไปรับ ๔๕++

ป้าจองผ่านเนตแบบ นางมา ณ หนองหอย เนี่ยได้ราคา ๘๘ เหรียญ เน็ตฟรี ไปรับไปส่งที่สนามบินฟรี ค่ากิน ค่าซักผ้าลด ๓๐ เปอร์เซ็นต์

แต่ชีไม่ให้ทำไง โทษฐานว่าเราไม่ “เรสเปค คอมปานี โพลิซี. ทุกคนเค้าก็อยู่แบบนี้ แสตนดาร์ด โพลิซี. วี แคนนอท ซาย นิว คอนแทรค สเปเชี่ยลลี้ ฟอร์ ยู”

โธ่ พี่ คนสมัครงานใหม่ใครจะไปรู้ระเบียบภายในบริษัทคุณ อิฉันก็รู้แค่ที่คุณเขียนให้ในสัญญาจ้างว่าค่าโรงแรมไม่เกินเท่านั้นเท่านี้

เราก็ไม่ได้ให้เซ็นอะไร แค่ถามว่า ต้องจองห้องคอร์เปอร์เรทเรทเหรอ ถ้าเราจองเป็นคนนอกได้ไหม มันถูกกว่าตั้งเยอะ

เราออกก่อนแล้วเอาบิลมาเบิก ไม่โกงหรอก ก็ยังไม่ยอม ไม่ได้คิดจะเอาอะไรเลยนะ แค่รู้สึกมันมีวิธีใช้งบบริษัทให้ดีกว่านี้เห็นๆ ก็ไม่ได้

เอาก็เอา

ห้องโรงแรมประมาณนี้ โคตรแพง ๓๑ คืนยังคิดคืนละ ๑๑๕ เหรียญ ถึงว่าโรงแรมไทยเซอร์วิสไทย ยังไงก็ดีกว่าจริงๆ

มีกล้วยอ้อยให้กินตามสมควร รสชาติสู้ผลไม้ไทยไม่ได้ เปรี้ยวแบบนี้แถวบ้านเอาไว้ถมที่ พราลีนครีม ก็ งั้นๆ

ชาลิปตัน เวลากินต้องมีท่า ฮาดี ผ่อนคลาย

พอเข้าโรงแรมได้ก็ต้องเช็คว่าขึ้นรถไปโรงงานตรงไหน เพราะพอเราถามเขาก็แค่บอกประโยคเดียวว่าที่โรงแรม ให้กระโดดขึ้น shuttle bus มาลงที่โรงงาน ในนิคม (ประมาณ ๕-๖๐ โล)

เราก็นึกว่าเป็นจุดจอดรถประจำเหมือนดรงงานทั่วไปในไทยที่จะมีจุดรับส่ง พอถามโรงแรมปรากฏว่าไม่มีใครเคยรู้ว่าไอ้โรงงานนี้มันมาจอดรับส่งที่นี่

ซวยละตรู ทำไงเนี่ย

พยายามจะไม่โทรกวนรีเซ็ปชั่นนิสต์ที่ให้เบอร์มาแบบไม่เต็มใจ แต่ก็ต้องทำ

ปรากฏว่า อย่างที่คาด ชีปิดมือถือ

เราก็เปิดเมล์ ดูตรงซิกเนเจอร์ซึ่งแต่ละคนจะตั้งให้เขียนชื่อ เบอร์โทรเอาไว้ด้วยความขี้เกียจพิมพ์ ได้เบอร์มือถือฝ่ายบุคคลมาอีกสามเบอร์ เวียนโทรอยู่งั้น ก็ไม่มีใครรับ ให้ที่โรงแรมช่วยโทรเพราะระบบอัตโนมัติมันเป็นภาษาบ้านเขา ที่โรงแรมก็บอกว่าเขาปิดบ้าง ไม่รับบ้าง ติดต่อไม่ได้สักเบอร์

คือเราก็เข้าใจอ่ะนะ ว่าไม่อยากให้ติดต่อ แต่แหม คนเราก็นะ นี่มันเรื่่องงาน

ไอ้ครั้นจะให้ป้านั่งแทกซี่ หรือรถโรงแรมไปก็ท่าจะหมดตูด ไหลเหมือนกัน

สรุปว่าไม่รู้หมู่หรือจ่า วันจันทร์ว่ากันอีกที

ว่าจะทำตัวเป็นคนดี สวรรค์ช่างสร้างอุปสรรคทดสอบตะบะเรญาซะนี่กะไร

เอาวะ จะได้รู้ว่าเราออสการ์กับเขาได้ไหม

ยิ้มหวานๆไว้นะอีป้า

อยากย้อนไปเกิดซักสมัยเรเนซองส์

2011-07-30T11:17:00.001-07:00

ป้าหล่ะเซ็งจิต มาติดเกาะอยู่ท่ามกลางสาวขาวหมวยสวยอึ๋มเอวคอดปานจะขาด

ถ้าเป็นผู้ชาย การมาทำงานโรงงานเวียดนามคงเป็นสวรรค์ทางตาประมาณหนึ่ง สาวๆแถวนี้ไม่รู้มีโครโมโซมคู่ใดไม่เหมือนสาวเอเชีย ทำไม๊ ทำไมปอดน้องมันถึงคาปาซิตี้ดีเกิดตัวได้ทุกคนขนาดนี้

คิดแล้วก็อยากจะย้อนไปเกิดไกลๆ (เอ่อ คุณพี่ สูงวัยขนาดนี้ นี่ยังเกิดไม่ไกลอีกรึคระ)

สมัยที่สาวอวบ คัพ A ยังเป็นที่นิยม

Venus de Milo, circa 100BC

Renoir’s Bather with Long Hair

Botticelli’s Venus c. 1486

ฺงามแบบไม่ต้องห่วงถุงใต้ตา หรือ bad hair day

จนมาถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง (๗๐ ปี ที่แล้ว) สาวขาใหญ่ ไว้พุงนิดๆก็ยังได้รับความนิยม

Pin up girl สาวงามในอุดมคติ	Marilyn Monroe (til 1962)

แต่แล้ว สิ่งนั้นก็หายไป กลายเป็น Size 0 Society จนต้องให้หลายๆองค์กรมาย้ำเตือนกัน ว่าสวยไม่จำเป็นต้องผอมนะจ้ะ

อยากให้นิตยสารบ้านเฮามันได้จังซี้ ถึงจะถูกใจป้า

แต่อิฉันว่า อิฉันก็คงต้อง ได้ยินคำว่า “มาดาม โน ไซส์ ฟอร์ยู ” กันต่อไป

ฮ่วย เซ็งเด้อค่าเด้อ

หมายเหตุ ไม่มีรูปใดในหน้านี้ที่ข้าพเจ้าถ่ายเอง ขออนุญาตเจ้าของภาพมา ณ ที่นี้

กฏหมายแรงงาน สัญญาจ้าง etc.

2011-07-29T01:18:00.000-07:00

ระหว่างนั่งรอเวลาให้มันผ่านไป มาหาข้อมูลเกี่ยวกับสิทธิพื้นฐานของลูกจ้างกันดีกว่า ข้อดีของการทำงานในประเทศสังคมนิยมคือมีกฏระเบียบโหดๆมากมาย กฏหมายที่เข้มงวดก็จะปกป้องลูกจ้างทั้ง locals และ Expatsไว้มากพอสมควร ก่อนไปทำงาน มาเข้าใจกฏหมายแรงงานพื้นฐานและการเสียภาษีสักนิดนะจ้ะ

ก.ม.หลักๆที่ควรรู้

๑) Labour Code of Vietnam 1994 (Amended 2006 )
๒) the Law on Social Insurance, which became effective in 2007

สรุปคร่าวๆ แว่...

ถ้าจ้างงานเกิน ๓ เดือน จะต้องมีสัญญาจ้าง(Labor contract) เป็นลายลักษณ์อักษรตามรายละเอียดที่กฏหมายระบุ เช่นต้องแจ้งเงินเดือน วันหยุด ความเสี่ยงในงาน ชัดเจน สัญญาจ้างจะเป็นแบบ

งานประจำ (ไม่มีวันสิ้นสุดสัญญา)
ระยะสั้น (12 - 36 เดือน )หรือ
เป็นการจ้างชั่วคราว (Seasonal & Temporary labor < 12 เดือน)

หากมีสหภาพอยู่นายจ้างจะมีสัญญาจ้างกลางกับสหภาพ สัญญารายบุคคลจะมีสิทธิประโยชน์ต่ำกว่าสัญญาที่ทำกับสหภาพไม่ได้

ส่วนช่วงทดลองงาน (Probationary work periods) หรือการติดโปร จะมีหรือไม่ก็ได้ หากมีไม่ควรเกิน ๖๐ วันสำหรับพนักงานวุฒิปริญญา ๓๐ วันสำหรับวุฒิปวส. ปวช. และ ๖ วันกรณีไม่ระบุวุฒิ ระหว่างทดลองงานฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสามารถบอกเลิกได้โดยไม่แจ้งล่วงหน้าไม่มีค่าปรับใดๆ แต่ปกติควรตกลงกันทั้งสองฝ่าย ล่วงหน้า 30-60 วัน
เมื่อรับเป็นพนักงานแล้ว หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นผู้บอกเลิกสัญญา (Unilateral Termination ) ต้องแจ้งล่วงหน้า ๔๕ วันสำหรับสัญญาลูกจ้างประจำ, ๓๐วันสำหรับสัญญาระยะสั้นและ, ๓ วันสำหรับสัญญาจ้างชั่วคราว

สัญญาจ้างที่เกินกว่าสามเดือน ทั้งนายจ้างลูกจ้างต้องเข้ากองทุนประกันสังคม ( Social Insurance Fund) โดย

นายจ้างต้องจ่ายกองทุน 17% ของเงินเดือน (15%เป็นประกันสังคม 2% เป็นประกันสุขภาพ)
ลูกจ้างต้องจ่ายกองทุน 6% ของเงินเดือน ( 5%เป็นประกันสังคม 1% เป็นประกันสุขภาพ)
ทุกๆสองปีนายจ้างต้องสมทบประกันสังคม เพิ่มอีก 1% จนครบ 18% ลูกจ้างก็ต้องสมทบเพิ่มอีก 1% จนครบ 8%

วันลา ทำงาน ๑๒ เดือนจะต้องมีวันลาอย่างต่ำ ๑๒ วัน หากทำงานที่อันตรายต้องได้มากกว่านี้ (อย่างต่ำ) ๑๔ วัน ได้วันลาเพิ่ม ๑ วัน ทุก ๕ ปี การใช้สิทธิลาจะคิดให้เป็น Pro Rate วันลาที่ใช้ไม่หมดเมื่อสิ้นปีนายจ้างต้องจ่ายคืนเป็นเงิน

วันลาป่วย หากเป็นพนักงานประจำ ลาป่วยได้ ๑๒ เดือน โดยค่าชดเชนระหว่างลาประกันสังคม (Social Insurance Fund.) จะเป็นผู้จ่าย ไม่ใช่นายจ้าง การลาป่วยเป็นทั้งที่เราป่วยกะลาเพื่อเฝ้าไข้ญาติที่อายุต่ำกว่า ๗ ปี

วันลาคลอด ๓-๖ เดือนใ ถ้าคลอดแฝด ลาเพิ่มได้ ๑ เดือนต่อลูกอีก ๑คน ระหว่างคลอดจะได้เงินเดือนเต็มจากบริษัท และได้ 1 เดือน จากประกันสังคม

ห้ามมิให้บริษัทเลิกจ้างพนักงานระหว่างการลา การเข้ารักษาอาการบาดเจ็บ/ป่วย ห้ามมิให้บริษัทเลิกจ้างลูกจ้างสตรีขณะที่ ๑)บุตรอายุยังไม่ถึง ๒ ขวบ ๒) แต่งงาน ๓) ตั้งครรภ์ ๔) ลาคลอด

การเลิกจ้างโดยสมัครใจ พนักงานประจำ ทั้งสองฝ่ายแจ้งล่วงหน้าไม่ต่ำกว่า ๔๕ วัน ค่าชดเชย (severance entitlement) หากพนักงานทำงานเกิน ๑ ปี อยู่ในโครงการประกันการวางงาน unemployment insurance scheme) นายจ้างต้องจ่ายค่าชดเชย ๑.๕ เดือนต่อหนึ่งปีที่ทำงาน

การเลิกจ้างจากปรับโครงสร้าง พนักงานที่ทำงานเกิน ๑๒ เดือน มีสิทธิรับค่าชดเชย ๑ เดือนทุกๆหนึ่งปีที่ทำงาน ค่าชดเชยอย่างต่ำ ๒ เดือน

การลาออกโดยพนักงาน พนักงานที่ทำงานเกิน ๑๒ เดือน มีสิทธิรับค่าชดเชยเมื่อลาออกโดยมิได้ทำผิดระเบียบ

ค่าแรงขั้นต่ำจังหวัดต่างๆออกใหม่ทุกปี อากู๋เอานะจ้ะ

ก็ประมาณนี้

ป.ล. เซ็งเป็ด อีกละ โห โรงงานขอเพิ่มโปรเป็นตั้ง ๖ เดือน น่าสงสัยพฤติกรรมจริงๆ

แผนชั่วร้ายตอนย้ายบ้าน

2011-07-28T05:11:00.000-07:00

เป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่าป้ารีบเก็บของตามผู้ชาย..เอ๊ย! ย้ายมาทำงานเร็วมาก รีบจนไม่มีเวลาขนอะไร
[ เหอๆ จริงๆแล้ว ไม่มีตังค์ค่าขนของตะหาก เท้าความกระทู้ที่แล้ว]
ตอนนี้เลยต้องมาวางแผนชั่ว นั่ง list ของใช้ที่ต้องไปหาซื้อเอาใหม่ที่โน่น งบ ๖๐ ล้าน (๑ ล้านดอง ประมาณ ๕๐ เหรียญ) จะซื้อ ผ้าปูที่นอน หมอน ผ้าห่ม โคมไฟ โต๊ะ เก้าอี้ ไมโครเวฟ เตาอบ เครื่องตีไข่ เครื่องซักผ้า เตารีด ได้หมดยังไง

๑. ป้าตั้งปณิธานไว้ว่าจะหัดทำขนมไว้ขายแถวบ้านเพราะฉะนั้น จัดเครื่องตีไข่ (๙ล้าน) กะเตาอบน้อยๆมาเลย [เพื่อนป้าคนไหนที่จำได้ว่าจะจ้างป้าเป็น shop manager โปรดอย่าลืมสัญญานะจ้ะ]

๒. นอนคนเดียว เอาให้เหนา หุ หุ ผ้าปูที่นอน ๑๐๐๐ เส้น หมอน ผ้าห่ม

๓. กินอะไรได้ตอนดึกๆ ไม่เดือดร้อน mini bar fridge, microwave

๔. ซักผ้ารีดผ้า อันนี้ต้องดูว่าหอพักมันมีเครื่องซักผ้าให้แ้ล้วป่าว แถวนั้นซักรีดราคาเท่าไหร่แต่เตารีดน่าจะต้องซื้อชัวร์ เครื่องซักผ้าแบบถูกๆแค่พอใช้

อะไรประมาณนี้ป่าวหว่า ยุ่งยากจังย้ายบ้านเนี่ย เฮ้อ

เซ็งเป็ด (บ่นเท่านั้น ไม่มีสาระนะจ้ะ)

2011-07-28T03:10:00.000-07:00

พี่ป้าน้าอาทั้งหลาย

คงเคยต้องติดต่อราชการ หรือตามเรื่องกับคนที่สำนักงานใหญ่มาบ้างไม่มากก็น้อย อันนี้ข้าพเจ้าก็ไม่รู้ว่าเราหน้าตาผิดระเบียบหรือเปล่าแต่ว่า...

ถามอะไรคุณเจ้าหน้าที่ก็ไม่ตอบ ต้องการอะไรก็ไม่บอก
ชอบเร่งให้เรารีบทำให้เสร็จ แต่ทำไงไม่บอก
ขอข้อมูลอะไรก็โยกโย้
ชอบให้กดบัตรคิว รอคิว แต่ก็ไม่เดินเรื่องตามคิวให้
เวลาขอข้อมูลเรา จะเอาเดี๋ยวนั้น เวลาเราขอมั่ง 3 อาทิตย์ยังไม่ได้
คำแนะนำนี่ขยันให้กันจัง แต่เวลาเราขอดู policy ระเบียบการอะไรก็ไม่เคยมี ที่แนะๆมานี่ คุณพี่คิดเอาเองหมด

เฮ้อ อาทิตย์ที่ผ่านมายุ่งมากๆ เรื่องไม่เป็นเรื่องก็จบไม่ลง ไม่อยากเชื่อว่ามี office ที่ใช้คนเป็นสิบทำแค่ book ตั๋ว จองโรงแรม นัดโชเฟอร์ แจกแบบฟอร์มวีซ่าให้เรา (แค่เนี้ยะ she ทำเป็นอาทิตย์) ตรูทำเองไวกว่าไหมเนี่ย แง่งๆๆ

แถมหนึ่งในทีมมีคุณป้า twister ที่แบบ เกิดมาผู้ดีไง ถนอมคำพูดมาก ถามไป ๑๘ เมล์คุณหนูก็ไม่ยอมตอบ กลัวดอกพิกุลจะร่วง ไอ้อิฉันก็จะบินอยู่แล้ว มาให้ชื่อบริษัทขนของเอาอาทิตย์สุดท้าย แถมป้ายังจัดหนักมา เลือกบริษัทที่มีค่าขนขั้นต่ำ ๗๐๐๐๐ บาทมาให้

โถ คุณป้าขา สาวโรงงานที่ไหนเขาจะมีปัญญาล่ะคะนี่

อิฉันจนจริง ไม่ได้มีคุณหญิงย่าทิ้งมรดกไว้ให้ที่ไหน

เซ็งป้า

พรุ่งนี้จะเดินทางแล้ว ไม่มีวีซ่า เอกสารทำ work permit ก็ยังไม่ได้รับจากทางราชการ ของที่จะขนย้ายก็ยังไม่ได้แพ็คเพราะบริษัทเขาไม่ยอมขนให้คนไม่มี work permit (มันจะ Clear Customsไม่ได้) จาบินพรุ่งนี้อยู่แล้ว เลขจองโรงแรมก็ไม่ให้เรา ขอเบอร์โทรติดต่อฉุกเฉินเผื่อติดตม.(โทษฐานไม่มีวีซ่าแล้วหล่อนยังจะแบกซีรี่ส์เกาหลีเข้าประเทศอีกมากมาย) ก็ไม่ให้

จะอะไรกันนักกันหนาคระเนี่ย โรงงานเนี้ยะ นี่ถ้าแม่ไม่จนกรอบล่ะก็นะ...

อ้อ รู้ไว้ใช่ว่า

เอกสาร Work Permit เช่น criminal record clearance, ใบตรวจสุขภาพ และใบปริญญา* ก่อนถือไปเมืองนอก

๑. ต้องไป Notarize ที่กระทรวงต่างประเทศที่แจ้งวัฒนะ (หรือสำนักทนายที่ทำ Notary Public แถวบ้าน)

ค่าใช้จ่ายใบละ ๒๐๐ ถ้าแปลด้วย ๔๐๐ บาท ใช้เวลาสามวัน
อยากได้ในวันเดียวมี option จ่ายสองเท่าให้
ถ้าไมรีบใช้บริการส่งไปรษณีย์ได้จ้ะ สะดวกมาก
จบเมืองนอกมา ต้องส่งใบปริญญาไปNotarize ที่สถานฑูตประเทศนั้นๆก่อน (อาจโดนใบละพัน)
ตรวจสุขภาพโรงพยาบาลเอกชน ส่งไปแพทยสภา รับรองลายเซ็นแพทย์ก่อนจ้ะ ควรไปตรวจที่โน่นดีกว่า

๒. เอาไปให้สถานฑูตเวียดนามในไทย (ถนนวิทยุ ข้างวีรสุ)รับรองลายเซ็น จนท.กระทรวงต่างประเทศซ้ำ ต้องไปด้วยตนเองเท่านั้น (ห้าม POA ญาติไปทำแทนนะคร้า)

*ใบแปลปริญญาและเอกสารทางการฉึกฉาต่างๆ ป้า ๆสามารถขอได้ online แล้วนะจ้ะ สะดวกมากและเจ้าหน้าที่น่ารักค่ะ

ขอ PR ที่ออสเตรเลียยังง่ายกว่านี้ ราชการส่งเอกสารตรงไปราชการเขาก็รับ ไม่ต้อง Legalize

หลังจากบ่นไป ๔๘ หน้าก็คงต้องเอวัง ด้วยประการฉะนี้

เซ็งป้า เอ๊ย! เซ็งเป็ด

-----------------------------------------------------------------------------------------------

บินพรุ่งนี้ตีห้า สองทุ่มได้อีเมล์จากโรงแรมถามว่าเรายังจะเข้าพักหรือเปล่า เพราะทางโรงงานไม่คอนเฟิร์ม เราส่งเมล์ขอเลขจองโรงแรมตั้งแต่เมื่อวาน ถ้าลืม ทั้งวันวันนี้ก็ยังไม่ทำให้ สี่โมงเย็นเราทวงไปก็ทำเฉย เริ่มรู้สึกว่าชักจะยังไง เซ็งไก่ด้วยแล้ว