Dit verhaal begint ergens in juni. Renate wordt benaderd door Anneke van Brakel, eigenaresse van Flavours, een bekend adres in Jinja voor prima koffie, geweldige broodjes (met echt lekker brood!) en heerlijke maaltijden. Een wekelijkse filmavond in de tuin waar het gezellig zitten is aan de picknicktafels en … wifi! Een adresje dus waar Renate graag komt (en niet alleen voor de koffie en de broodjes) en wij ook.

Anneke vertelt dat een Bekende Nederlander geld heeft gekregen voor zijn verjaardag en voor dat geld graag muziekinstrumenten wil doneren aan een ‘goed doel’ in Oeganda. Aan Anneke heeft hij gevraagd een paar projecten in kaart te brengen. Ze vraagt Renate om een om een presentatie te maken van Bulungi. Daar maken we natuurlijk wel even werk van, want we weten als geen ander dat muziek en kinderen met een beperking altijd een heerlijke combinatie is. Die instrumenten zijn dan ook heel erg welkom!

Wie de BN’er is krijgen we nog niet te horen. Lastig hoor voor een paar nieuwsgierige dames als Renate en ik!

Na een paar spannende weken horen we dat Bulungi de gelukkige is en de instrumenten krijgt. En ja, we horen ook van wie ze komen. Maar dat blijft een geheim, omdat de gulle gever graag anoniem wil blijven. Dat respecteren we natuurlijk, al vinden we het ook wel jammer dat we het niet aan de grote klok mogen hangen…

View at Picasa 14-Oct-2012 18:21

Op een ochtend – als wij ook in Jinja zijn – worden de instrumenten door Anneke en echtgenoot Sjoerd afgeleverd bij het Nursery & Care Home. Anneke regelt een aantal lokale artiesten en een groot deel van het team van Flavours komt mee om te dansen. Want muziek zonder dansen is in Oeganda een onmogelijkheid.

De instrumenten (een complete set lokale instrumenten: harpen, fluiten, drums, duimpiano’s) worden uitgeladen onder grote belangstelling van de kinderen en zo gauw de eerste tonen klinken staat geen kind meer stil. Het dansen en gevoel voor ritme is ze werkelijk aangeboren, wat een prachtig gezicht al die bewegende lijfjes! En natuurlijk laten ook de volwassenen zich niet onbetuigd.

View at Picasa 14-Oct-2012 18:21

Ook onze eigen Bulungikinderen genieten. Emma is niet helemaal fit, maar zit heerlijk te luisteren en laat zich door iedereen oppakken die dat wil doen. Stella schrikt in eerste instantie van het lawaai en huilt dikke tranen. Maar als ze op een afstandje even heeft kunnen wennen, wil ze wel weer dichterbij en kan ze gelukkig ook weer lachen! Reagan banjert als zijn gewone zelf vrolijk door alle drukte heen. Aan dansen doet hij niet.

Josephine vindt het geweldig: ze lacht, klapt in haar handen en beweegt mee op de maat van de muziek. Fahad wordt door Annet in een officieel pak gehesen (want hij moet er wel ‘smart’ uitzien) en ligt te stralen op zijn matrasje. En Federes? Ze moet heel even over haar verlegenheid heen, maar dan laat ze zien dat ze, op een been, geweldig kan dansen!

View at Picasa 14-Oct-2012 18:21

De ochtend wordt afgesloten met overheerlijke cakejes (gebakken bij Flavours) en limonade voor de kids.

Dank Anneke en Sjoerd dat jullie aan Bulungi hebben gedacht en dank lieve BN’er voor dit mooie cadeau! De kinderen van AASU en Bulungi zijn er dolgelukkig mee!

Schrijf reactie

Bekijk meer foto’s

Bekijk filmpje

View at Picasa 14-Oct-2012 18:21

View at Picasa 14-Oct-2012 18:21

View at Picasa 14-Oct-2012 18:21

Schrijf reactie

Patrick heeft klompvoetjes, zijn voetjes staan helemaal naar binnen gedraaid. Verder oogt hij kerngezond. Ik bel met het Corsu Hospital, dat gespecialiseerd is in de behandeling van – vooral – kinderen met een lichamelijke beperking. Ik ben er eerder geweest om Federes, een van onze Bulungikindjes te laten opereren en het is een geweldig ziekenhuis. Ik kan er de volgende dag terecht; ze hebben een speciale afdeling voor kinderen met klompvoetjes.

View at Picasa 24-Sep-2012 14:00, Canon Canon PowerShot SX210 IS, 4.0, 9.952mm, 0.005 sec, ISO 80

Het ziekenhuis ligt op de weg van Kampala naar Entebbe. Zo ver is de moeder van Patrick nog nooit van huis geweest dus ik besluit om met een taxi te gaan en bel Job, een betrouwbare chauffeur. Gelukkig zijn we er vroeg bij; de voetjes kunnen nog redelijk makkelijk gedraaid worden. Patricks beentjes worden volledig in het gips gezet. Hij huilt hartverscheurend van de pijn nu zijn voetjes in een voor hem onnatuurlijk stand worden gedwongen. Voorlopig moet Patrick elke week terug komen om het gips te laten vernieuwen.

Ik koop een pak papieren luiers, want zijn moeder moet er nu voor zorgen dat Patricks beentjes en het gips goed schoon blijven. Katoenen luiers zijn in Oeganda een onbekend fenomeen. Ik weet dat ze zich deze luiers niet kan veroorloven, net zomin als ze geld heeft om de komende tijd het vervoer naar het ziekenhuis te betalen. Zelfs als ze dat met het openbaar vervoer doet (met de boda boda; een brommertje waar je achterop gaat zitten en de matatu een overvol taxibusje), gaat dat elke week toch zo’n € 50 kosten omdat de afstand van haar huis naar het ziekenhuis zo groot is en bovendien denk dat het goed is als er iemand met haar meereist. Samen met de luiers is dat een kostenpost van zeker € 70 per week. Het ziekenhuis is – gelukkig – gratis.

Hoe ik het ga doen weet ik nog niet precies, maar dat geld gaat er komen! Dit kleine ventje gaat een grote gezonde vent worden!

View at Picasa 24-Sep-2012 14:00, Canon Canon PowerShot SX210 IS, 4.0, 9.952mm, 0.005 sec, ISO 80

Schrijf Reactie

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier geschreven heb. Maar er is genoeg gebeurd in de afgelopen maanden, dus hoog tijd om het bloggen weer op te pakken. En hoe kan dat beter dan met het voorstellen van één van onze ‘nieuwe’ Bulungikindjes!

Het mannetje op de onderstaande foto heet Kawuzi Emmanuel kort gezegd: Emma. In Nederland een meisjesnaam, maar hier – als afkorting van Emmanuel een heel normale naam voor een jongen). Emma is vier jaar oud en heeft een verstandelijke beperking. Hij woont sinds juni bij ons in Jinja.

Emma is veruit één van de vrolijkste mannetjes die bij ons in het babieshuis woont. Hij vindt het heerlijk om te knuffelen, opgetild te worden en met de andere kinderen te spelen.

View at Picasa 21-Aug-2012 11:12, Canon Canon EOS 30D, 5.6, 100.0mm, 0.017 sec, ISO 100

Toch zit er een triest verhaal achter dit kleine jongetje. Begin juni krijgen we een telefoontje van de lokale overheid uit Buyende, de regio waar Emma vandaan komt. Er wordt ons verteld dat er een gezin is, waarbij het niet goed gaat met de kinderen. ’De moeder heeft een verstandelijke beperking. Ze is begin 20 en heeft (helaas) al meerdere kinderen (we weten niet precies hoeveel) van verschillende mannen. De kinderen wonen niet bij haar, maar bij de families van de vaders.

De vader van Emma is een oudere man; men zegt dat hij ruim in de 70 is. Of dat waar is weet ik niet; het begrip ‘oud’ is hier nogal rekbaar. Samen hebben ze twee kinderen.

Als we het telefoontje krijgen is het eigenlijk al te laat. Emma en zijn jongere zusje wonen bij hun moeder, de vader kijkt niet naar hen om. Emma’s moeder is niet bij machte om voor de kinderen te zorgen. Oma leeft nog, maar zij is te oud om de zorg voor de kinderen op zich te nemen. Als we bij het gezin aankomen is Emma flink ondervoed en is zijn jongere zusje twee dagen eerder overleden aan ondervoeding.

We nemen Emma mee naar Jinja. Zijn moeder wil absoluut in de village bij haar eigen moeder blijven. In het ziekenhuis (waar we nieuwe kindjes altijd mee naar toe nemen voor controle) blijkt hij TB te hebben. Daarvoor krijgt hij medicijnen en met een speciaal dieet hopen we hem snel weer op een gezond gewicht te krijgen. Gelukkig is Emma er snel weer bovenop en hebben wij er – ondanks zijn trieste achtergrond – een heel blij mannetje bij in Jinja.

View at Picasa 07-Aug-2012 10:28, Canon Canon EOS 600D, 4.5, 35.0mm, 0.017 sec, ISO 400

View at Picasa 25-Aug-2012 10:52, Canon Canon EOS 600D, 8.0, 21.0mm, 0.005 sec, ISO 100

Meer foto’s

Schrijf reactie

Schrijf reactie

Een nieuw kindje laten we ze meteen onderzoeken in het ziekenhuis. Daar wordt ons verteld dat hij hij microcefalie heeft;  een aandoening van het centrale zenuwstelsel die wordt gekenmerkt door een te kleine omvang van de schedel. Verder is hij er op dat moment niet al te slecht aan toe. Een beetje uitgedroogd, maar niet erg ondervoed, zoals we ook wel eens meemaken. Het een sterk ventje, hij is er snel weer bovenop. Hij eet en drinkt goed en maakt een tevreden indruk.

View at Picasa 23-Jan-2012 15:27, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.017 sec, ISO 80

Maar als ik in januari – na een verblijf van zeven maanden in Nederland – terug ben in Jinja, is Hoessein helemaal niet gegroeid. Het is nog steeds een echte baby. Dan krijgt hij aanvallen. Als zijn spieren trillen en spannen zich. Het is een naar gezicht. Op advies van de arts ga ik – een week geleden – met hem naar de hoofdstad Kampala voor een ‘brainscan’.

Normaal moet je lang wachten op de uitslag, maar bij Hussein is al snel duidelijk dat zich veel vocht ophoopt in zijn kleine hoofdje. Dat veroorzaakt de aanvallen. Hij heeft geen pijn, omdat zijn schedel nog flexibel is, maar dat kan snel veranderen. Zelfs onder ideale omstandigheden, zal hij niet ouder worden dan een jaar of vijf.

Een bittere boodschap. Ideale omstandigheden? Die zijn er niet. We hebben niet meer te bieden dan liefde, aandacht, goede voeding en pijnmedicatie als dat nodig is. De tijd die hij heeft zo aangenaam mogelijk maken; daar gaan we voor!

View at Picasa 25-Jan-2012 11:52, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.001 sec, ISO 80

View at Picasa 22-Mar-2012 05:37, Canon Canon EOS 5D Mark II, 4.0, 50.0mm, 0.005 sec, ISO 400

Meer foto’s

Schrijf reactie

De Rwandezen worden aangespoord om lezingen, seminars en conferenties bij te wonen over de genocide.  Er zijn speciale diensten bij alle memorials in het land en overal vinden ‘herbegravingen’ plaats van mensen die in massagraven of op andere plekken zijn gevonden. In het hele land hangen de vlaggen halfstok en overal zie je billboards, signs en andere uitingen in het paars (de kleur van de genocide) met elk jaar een andere slagzin. Bij deze 18^e herdenking is de slogan ‘Learning from our History to build a bright future’. Leuke dingen doen is verboden. Scholen, sportclubs, nachtclubs en andere entertainmentgelegenheden zijn ook allemaal een week lang gesloten. Deze week wordt in Rwanda (en dat is zeldzaam in Afrika) zelfs geen muziek gedraaid. Radiostations draaien wel muziek, maar alleen muziek die over de genocide gaat.

View at Picasa Alle vlaggen in de stad half stok

In de nacht van vrijdag 6 op zaterdag 7 april gaat inderdaad om klokslag 12 uur de muziek uit in de kroeg waar we zitten. Zaterdag zijn er veel officiële gelegenheden in Kigali. President Paul Kagame steekt een vlam aan bij het Memorial Center (Flame to Remember) die 100 dagen blijft branden, er is een grote herdenkingsdienst in het Nationale Stadion van Kigali (waar de president ook bij aanwezig is) en er is een ‘Walk to Remember’ in de straten van Kigali, die er speciaal erop gericht is om ook jongeren bij de herdenkingen te betrekken.

Wij besluiten ’s ochtends Kigali uit te gaan en naar het westen van het land te rijden, richting de grens met Congo. Daar ligt Lake Kivu Want het is goed om met eigen ogen te hebben gezien wat er is gebeurd, maar het voelt ongepast om als toerist overal met onze neus vooraan te staan. We rijden ’s ochtends een muisstil Kigali uit. Geen taxi’s, geen boda’s, alles is gesloten en er is niemand op straat.

Dachten we als buitenstander een beetje te kunnen ‘ontsnappen’ aan de gespannen sfeer, niets is minder waar. Ook buiten de stadoveral signs over de genocide en overal stilte… Als we al mensen zien in de dorpjes zitten ze onder bomen in groepen bij elkaar om hun eigen memorial diensten te houden. Waar we ook rijden overal zien we (verwijzingen naar) memorial plekken. Zelfs de Lonely Planet biedt verhalen over de genocide of informatie over de ligging van de memorials. De hele situatie laat zien dat 18 jaar geleden het hele land heeft gezucht onder de 100 dagen durende genocide, op een aantal plaatsen nog erger in de hoofdstad.

View at Picasa Doodstil dropje

’s Middags komen er langzaamaan wat meer mensen op straat, maar iedereen blijft stil, hangt in kleine groepjes bij elkaar en we zien bedrukte gezichten. Het geeft allemaal wel te denken. Wie zijn de mensen die nu rouwen langs de weg? En waar rouwen ze precies om? Ongeveer 85% van de Tutsibevolking is uitgemoord en de Tutsi’s vormden voor de genocide al een minderheid. Dat betekent dat het de meeste mensen die we zien Hutu’s moeten zijn. Wat was hun rol 18 jaar geleden? Rwanda heeft enkele regels opgesteld die mensen voorschrijven wat ze moeten doen tijdens de Memorial week. De eerste regel is:  ‘To remember what happened during the Genocide’, maar ook: ‘To reflect on the crime of Genocide, and other related crimes against humanity, and to resolve to “Never Again” allow Genocide to occur’. Mensen moeten in deze week dus ook reflecteren op wat ze gedaan hebben.

We overnachten in het plaatsje Kibuye aan Lake Kivu. Ondanks de bedrukte sfeer tijdens de toch naar het meer zien we wel hoe prachtig Rwanda is. We rijden een groot stuk door de bergen en Lake Kivu is echt heel erg mooi. De volgende ochtend rijden we ongeveer 90 kilometer naar het Noorden richting het plaatsje Gisenyi om daarna terug te gaan naar Kigali. Een prachtige tocht. Omdat we van de grote wegen afwijken zien we nu veel meer van de dorpjes van Rwanda, rijden weer door de bergen, hele stukken langs het meer en door een vulkaanlandschap. Het is Pasen, en ook dat merken we.  Zelf in een week als deze viert Rwanda als christelijk land gewoon Pasen. Mensen zijn op weg naar de kerk, de kleding is weer wat kleurrijker en – ondanks dat het nog steeds stil is op de straten – is de stemming niet meer zo bedrukt als op de zaterdag. Het gewone openbare leven lijkt weer een beetje terug te zijn.

View at Picasa Paasontbijtje bij Lake Kivu

Rwanda wordt beschreven als een succesverhaal. Ik denk dat – als je gewoon rondrijdt in een normale week – dat echt zo lijkt. Kigali is een moderne stad, het land is prachtig, en de mensen vriendelijk. Toch hebben we dit weekeind ook een heel andere kant van Rwanda gezien. Is Kigali bijvoorbeeld niet vooral zo snel en met mooie wegen en grote gebouwen uit de grond gestampt vanwege het ‘schuldgeld’ vanuit het westen? Kan het eigenlijk wel, dat – na alles wat er is gebeurd – deze twee bevolkingsgroepen ‘gewoon’ naast elkaar leven? Wat zegt het dat de overheid iedereen ‘verplicht’ om deel te nemen aan memorials? Mensen moeten zichzelf Rwandees noemen in plaats van Hutu of Tutsi, er is een nieuw volkslied, een nieuwe vlag en een nieuwe grondwet. Daarin wordt niet meer gesproken van etnische verschillen, maar is dat wel genoeg?

Genoeg stof tot nadenken in elk geval…

View at Picasa Lake Kivu

View at Picasa Rwanda

View at Picasa Vulkanen

Meer foto’s

Schrijf reactie

View at Picasa Roadtrip!

De genocide in Rwanda ligt bij de westerse wereld extra gevoelig omdat de internationale vredesmacht – de UNAMIR – niet heeft ingegrepen vanwege het krappe mandaat van de troepen. Dit is de Verenigde Naties en de leden van de Veiligheidsraad op veel kritiek komen te staan. In juli 1994 werd de genocide gestopt door een tegenoffensief van de Tutsi rebellenbeweging Front Patriotique Rwandais (FPR) onder leiding van de huidige president van Rwanda Paul Kagame.

Uiteindelijk is bijna 20% van de Rwandese bevolking vermoord (waaronder bijna 85% van de Tutsi-bevolking). Niet echt een feestelijk doel dus, maar wel iets waar ik zelf ook graag heen wil. Ik kan me nog vrij goed herinneren dat Rwanda veel in het nieuws was en dat daar verschrikkelijke dingen gebeurden. En vooral dat eigenlijk niemand begreep waarom.

We gaan (met het oog op extra vrije dagen) tijdens het paasweekeinde; zes en zeven april vallen daarin. Zes april is de dag dat het precies 18 jaar geleden is dat het vliegtuig met de Rwandese en Burundese president wordt neergeschoten, waarbij beide presidenten om het leven kwamen. Deze gebeurtenis wordt gezien als de aanleiding voor de 100 dagende durende genocide die de dag erna begint. Zeven april is Memorial Day en de officiële start van de Genocide Memorial Week. Een beladen weekend dus om te gaan. We hebben nog even rondgevraagd of het wel verstandig en gepast is om te gaan, maar dat schijnt geen probleem te zijn.

Donderdag ochtend vroeg vertrekken we uit Kampala. Nog even wat shoppen (Nederlands brood kopen, dat kan hier tegenwoordig!) en we zijn officieel op pad. De visa moeten op het laatste moment nog worden geregeld (goed voorbereid dus), maar dat komt allemaal in orde.

View at Picasa Gezellig uit eten!

Kigali

Van tevoren hebben we veel over Rwanda – en Kigali in het bijzonder – gehoord. Goede wegen, geen halve winkeltjes, maar hele, geen koeien op de weg, boda’s (brommertjes die als openbaar vervoer worden gebruikt) waar maar één passagier op mag die verplicht een helm krijgt, verkeersregels waar mensen zich daadwerkelijk aan houden, papieren zakjes bij de supermarkt om het milieu te sparen en afval dat daadwerkelijk in de afvalbakken gaat omdat je anders een boete krijgt. Kortom, een tikje anders dan we gewend zijn in Oeganda.

’s Avonds rond een uur of negen rijden we uiteindelijk Kigali binnen en het blijkt allemaal te kloppen. We rijden een mooie en modern uitziende, goed georganiseerde stad in. We brengen snel onze spullen naar een Guesthouse en gaan een hapje eten in een bar/restaurant in het centrum van Kigali. Contact maken met de lokale bevolking in Oeganda is altijd heel gemakkelijk en dat blijkt in Rwanda niet anders. Al snel zitten we met een aantal Rwandezen te kletsen

Natuurlijk komt de vraag: ‘What are you doing in Kigali?’ Nu is Pasen in Oeganda een groot feest. Oeganda is een christelijk land en de Oegandezen laten vast geen weekeind schieten waarin ze een goede reden hebben om veel te eten en overal in het land grote shows en festivals te organiseren. De twee weken voor Pasen hoor je dus ook niets anders dan: ‘How are you celebrating Eastern?’ Met inmiddels al als automatisch antwoord: ‘I will be celebrating Eastern in Rwanda!’Het antwoord aan de Rwandese jongen is dan ook meteen: ‘We are celebrating Eastern in Kigali!’

Het valt even stil. ‘You know; we are not only celebrating Eastern this weekend, Saturday starts our Week of Silence.’ Ai, die zit. Natuurlijk weten we heel goed welk weekend het is en dat 18 jaar nog maar kort geleden is. Toch helpt het ons even goed herinneren hoe vers het nog is in dit land en hoe gevoelig het nog ligt. Dat alle mensen die in de kroeg gezellig een drankje drinken het daadwerkelijk hebben meegemaakt, mensen hebben verloren, of misschien wel aan de andere kant hebben gestaan.

View at Picasa Kigali

Memorial Center

Vrijdag 6 april (om het officiële Memorial voor te zijn) bezoeken we het Kigali Memorial Centre waar een grote tentoonstelling is over de genocide. Het centrum is acht jaar geleden geopend en bevindt zich op een plek waar meer dan 250.000 genocideslachtoffers zijn begraven. Onderweg naar het Centre zien we Kigali voor het eerst in bij daglicht. Nu zien we ineens dat overal in de stad banners, posters en billboards hangen met slogans over de genocide die de Memorial Week aankondigen. Bij het Memorial Centre heerst veel bedrijvigheid. Er worden tenten opgezet, de Rwandese televisiestations zijn vertegenwoordigd en op de massagraven worden bloemen neergelegd.

De tentoonstelling is heel heftig. Er zijn verhalen, foto’s en filmpjes met getuigenissen van mensen die de genocide hebben meegemaakt. Een oorlog is (zeker voor iemand uit Nederland van mijn generatie) al bijna niet te vatten, maar de beelden die we hier te zien en verhalen die we horen kregen zijn gruwelijk. Van foto’s van straten vol met dode, nauwelijks herkenbare lichamen, kerken waar mensen bescherming zochten en met 10.000 en tegelijk zijn vermoord (één van deze kerken bezoeken we de volgende dag ) tot verhalen van kinderen die zijn doodgeslagen tegen een muur of levend verbrand voor de ogen van hun ouders. Eén van de uitspraken uit de tentoonstelling is: But the genocidaires did not kill a million people. They killed one, then another, then another… day after day, hour after hour, minute by minute. Every minute of the day, someone, somewhere, was being murdered, screaming for mercy.

Het is eigenlijk niet voor te stellen dat mensen dit elkaar aan kunnen doen.

View at Picasa Kigali Memorial Centre

View at Picasa Bloemen bij de massagraven

View at Picasa Billboards in de stad

Meer foto’s

Schrijf reactie

Als ik in januari 2011 start met Bulungi, een stichting die – samen met lokale partners – kinderen met een beperking in Oeganda gaat ondersteunen, besluit ik dat Fahad ons eerste echte Bulungikindje wordt. Dat mannetje in die donkere kamer verdient een beter bestaan. Ik ga naar hem op zoek, maar omdat zijn vader de zorg niet meer aankon, is hij naar familie in the village (het platteland) gebracht. Na een paar dagen zoeken vind ik hem; en tot mijn grote schrik tref ik een heel ziek, buitengewoon vermagerd ventje aan dat onder de wonden zit. Zijn familie heeft ongetwijfeld haar best gedaan, maar blijkt niet in staat om voor hem te zorgen. Op een handgeschreven velletje krijg ik toestemming om hem mee te nemen naar Jinja.

We brengen drie dagen met hem door in het ziekenhuis. Hij heeft geen HIV of aids, een lichte malaria en zijn conditie is buitengewoon slecht; al zijn spieren zijn verkrampt. Dat, en de nare wonden die hij heeft, maken dat het moeilijk is om hem aan te raken, alles doet hem pijn.

View at Picasa Fahad een jaar geleden met zijn oma in de village04-Feb-2011 12:09, Canon Canon DIGITAL IXUS 70, 2.8, 5.8mm, 0.002 sec, ISO 320

View at Picasa Een jaar geleden in het ziekenhuis06-Feb-2011 19:15, Canon Canon DIGITAL IXUS 70, 2.8, 5.8mm, 0.017 sec, ISO 250

Na een paar dagen neem ik hem mee naar huis, daar zijn we vast beter af dan in het overvolle en niet al te schone ziekenhuis.

De antibiotica, goede voeding en verzorging, maar vooral alle aandacht doen hem zichtbaar goed.

We zijn een jaar verder en mijn eerste Bulungikindje woont in het ‘Nursery and Care Home’. Hij heeft zijn mooie zwarte huid terug, een stralende lach en geniet van de andere kindjes om hem heen: van een ziek hoopje mens is hij veranderd in een vrolijk, blij mannetje. Ik hoef maar even naar Fahad te kijken om weer precies te weten waarom ik in Oeganda ben!

View at Picasa Fahad in februari 201225-Jan-2012 11:55, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 18.89mm, 0.003 sec, ISO 80

View at Picasa Fahad in maart 2012, fysiotherapie oefeningen

Meer foto’s

Schrijf reactie