Ela'nın dünyada ilk adımları...

Yılın Doğumgünü Pastası :)

2012-02-27T14:35:00.000-08:00

Doğumgünümüze 2-3 gün kaldı. Son 1 aydır yılın doğumgünü pastasını arıyoruz.
Geçen sene ilk doğumgünümüzdü, çok özeldi, büyük bir heyecanla ve büyük bir keyifle ilk yaş pastamızı seçmiştim ama ben seçmiştim. Tamamen kendi zevkime göre...
Bu sene 2. Doğumgününü kutlayacak olan Ela, pastasını kendi seçti. Tamamen kendi zevkine göre:) İşte bir senede geldiğimiz nokta...
Yolun başında olanlara, ilklerini kutlayacak arkadaşlarımıza, hepsi bir arada olsun diye pasta alternatiflerini sunmak istiyorum.
1.Yaş Pastamız işte buydu:

Kendisini Divan Pastanesinden yaptırmıştık. İçeriğinden de görüntüsünden de çok memnun kaldık. 15 kişilik demiştik ama bence 30 kişilikti. Diğer seçenekleri görmek isteyenlere işte adresi: http://www.divanpastaneleri.com.tr/

2. yaşgünümüz için Beyaz Fırın'da karar kıldık. O kadar güzel pastalar vardı ki seçmek için günlerce düşündük:) (BEN DÜŞÜNDÜM) Ela her kataloğu gösterdiğimde aynı pastayı seçti ve dün nihayet sipariş verdik:) İŞTE YILIN PASTASI BURADA:)
Tüm seçenekler http://www.beyazfirin.com/dogum_gunu_pastalari.aspx adresinde.

Bunların içinden seçemedik, beğenemedik derseniz 3. alternatifimiz Özsüt'tü. Doğumgününden 2 gün önce haber verirseniz seçtiğiniz modeli hazırlayıp evinize teslim ediyorlar. Özsüt seçenekleri de işte bu adreste : http://www.ozsut.com.tr/suslupastalar-cocukca.php

4. seçeneğimiz de Pelit Pastanesiydi. Bebek ve Çocuk Pasta Seçeneklerini görmek isterseniz http://www.pelit.com.tr adresinden bakabilirsiniz.

Pasta Fiyatlarını merak edenlere; dilim fiyatları 8TL ile 14TL arasında değişiyor.

TÜM DOĞUMGÜNÜ KUZULARINA MUTLU YILLAR DİLERİZ:)

Rumeli Hisarı'nda Masalsı Bir Aşk Hikayesi!

2012-02-21T04:48:00.000-08:00

"Eski aşklar Yeşilçam'da kaldı" lafı klişe olmaya yüz tutmuşken, fırtınalı sevdalar, çekişmeli ilişkiler günümüzde hem magazin basınında hem de yakın çevremizde -buna kendimiz de dahil- karşımıza bolca çıkıyor. Sevgilimizi elimizden almak isteyen dış mihraplar yoğun şekilde çalışırken bize de biricik aşklarımızı elimizde tutmak için yapmamız gereken çok iş düşüyor. Bu konuya nereden geldiğimi açıklıyorum!

8x4 yeni deodorantları Beauty ve Beast için muhteşem bir project mapping uygulaması daha yapmış. Gösterinin hikayesi kısaca şöyle: romantik bir aşk hikayesi kötü niyetli bir ejderhanın tehdidi altına giriyor. Kahraman erkeğimiz çekici kokusunun da yardımıyla güzel kızı kurtarıyor ve hikaye mutlu bir şekilde sona eriyor.

8x4 dünyasını Facebook'tan takip etmek isteyenler; http://www.facebook.com/8x4Turkiye

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Yine Süreyya Operasındayız: Müziğe Dokunmak

2012-02-19T12:07:00.000-08:00

Ağzında emzikle Operaya giden, müzikal izleyen küçük insan benim kızım :)

Bu sabah Süreyya Operasına 2. ziyaretimizi gerçekleştirdik.

İlk tecrübemize göre daha fazla keyif aldık, daha ilgili ve sabırlıydık. Gerçi bu birazda oyunun interaktif yapısından kaynaklanıyordu.

Başından itibaren salonu oyuna dahil eden, soru-cevaplarla ilerleyen, çocukların ilgisini canlı tutan bir oyun Müziğe Dokunmak..Bir o kadarda eğitici. Müziğin ve müzik aletlerinin tarihini anlatırken, müzik olmadan hayatın ne kadar çekilmez olacağını örneklerle gösteriyor. Hem de oldukça güncel örneklerle. Ben10, Caillou, Winx, Bakugan gibi çocukların çok sevdiği karakterler hikayenin bir parçası oluyor. Siz de anne-baba olarak bitse de gitsek modunda olmuyorsunuz. Öyle başarılı bir oyun çıkarmışlar ki bir çocuk oyununda olduğunuzu hissetmiyorsunuz bile. Bir bakıyorsunuz flüt 7000 yaşındaymış, Çin'de doğmuş diyorlar. Bir bakıyorsunuz Çello İtalya'nın kuzeyinde ortaya çıktığında 5 telliydi, sonradan 1 telini kaybetti diyorlar. Bütün salona kanon yaptırıyorlar. Bu harika oyun için İstanbul Devlet Opera ve Balesi'ni tebrik ediyorum.

Salondan ailece gevşemiş ve bir sürü yeni şey öğrenmiş olarak ayrıldık. En önemlisi Ela oyuna dahil oldu, 50 dakika hiç yerinden kalkmadan oyunu izleyebildi.
Tiyatro sever bir Ela için, Her ay yeni bir oyuna gitmeye devam...

Ela 2 Oluyor!

2012-02-19T11:33:00.001-08:00

Ela 2. yaşına girmek üzere. Hızla büyüyor. Yapabildikleri ve yetenekleri de onunla beraber hızla gelişiyor. Son 1 aydır ne kadar değiştiğini tahmin edemezsiniz.Yürümesi, konuşması, hal ve hareketleri öyle değiştiki...
Tepkileri karşısında bazen olduğum yere çakılıyorum.

Bir kere 23. aydan itibaren resmen dili çözüldü. Çok sayılı şey söyleyebilen kızım birden duyduğu herşeyi tekrar etmeye başladı. Sanki biri birden düğmeye bastı.

Olanlar karşısında evde genç kız var diyorum:)) Dün akşam ilk defa sokak kapısını açıp babasını karşıladı. Geçen sabah yataktan kalktığımızda da çekmeceyi açıp bana bir çift çorap verdi. Gözlerime inanamadım. Her sabah ben onun üstünü değiştirirken, artık o da benim için yardımcı oluyor:)) Zaten bu kız bana sürekli ''Emeklerim boşa gitmiyor'' dedirtiyor. Bu kadar annesini düşünen, koruyan, kollayan bir kızım olduğu için çok mutluyum. Bunu hayal bile edemezdim. Gerçekten hayatta sevgi de nefret de bumerang gibi. Ne iletiyorsan aynısı hızla sana dönüyor. Üstelik sen talep etmesen bile..

Westwing'den Sizlere Özel 15 TL Hediye Çeki!

2012-02-02T13:48:00.000-08:00

Westwing nedir? Almanya’da başlayan müthiş bir özel alışveriş hareketi. An itibariyle 20 ülkede faaliyette olan, ev ve yaşam konseptli ürünleri %70’e varan indirimlerle satın alabileceğimiz bir online alışveriş klübü. Westwing Home & Living, stil sahibi evlerin yeni adresi niteliğinde. Westwing Ailesi, Westwing Türkiye’deki birbirinden özel markaları ince eleyip sık dokuyarak belirliyor, editörler tarafından belirlenen özel konseptlerle ekranımıza düşüyor.

Peki kimin başının altından çıktı bu fikir? Dünyanın en çok satan dergisi Elle ve Elle Decoration’da uzun yıllar editörlük yapan Delia Fisher, Almanya’da Westwing akımını başlattı. İyi de yaptı! Şimdi Türkiye’de online alışveriş ve stil önerilerinde bambaşka.

Westwing Türkiye, tabi ki bundan ibaret değil. Online dergi bölümü de mevcut. Aynı zamanda dünyadan farklı yaşam stillerinin, son trendlerin ve tasarım harikalarının yer aldığı bir ilham kaynağı. Ev yaşamına dair ipuçları, pratik dekorasyon tüyoları da cabası.

En özel markalar, titizlikle hazırlanan koleksiyonlar ve müthiş indirimler... Bo Concept, Koleksiyon, Maxxdepo gibi tasarım öncüleri seçiliyor. Diğer alışveriş sitelerinden bir başka farkı da stil önerileri, dekorasyon ipuçları, en yeni trendler ve dünyadaki dekorasyona dair olup bitenlerin de yer alması.

Bize de böylesine güzel özelliklere sahip bir stil öncüsü http://www.westwing.com.tr/ ailesine dahil olmak ve bu özel klübe dahil olmak kalıyor. Görünen o ki, hepimizin dilinden düşmeyecek bu format, fenomen olmaya aday.

Size özel 15 TL indirimden yararlanmak için tıklayın.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Ayşe...

2012-01-16T04:57:00.000-08:00

Ayşe..
Ela'nın Ayşe'si..
Tesadüfen tanıştılar.
Ama ne tanışmak.. Sadece bir kere ''Bak bu Ayşe'' dediler. Hemen ismini tekrarladı: Ayşe...
O an Ela Ayşe'ye bir sarıldı, bir daha bırakmadı. Hatta onu 20 yıllık sahibinden ayırıp, kendi evine getirdi.

Şimdi Ayşe'nin bizim evde ayrı bir statüsü var. İlk zamanlar çok sevilen bir oyuncak demiştim. Ama sonradan gördüm ki Ela onu arkadaşı olarak kabul etti.

Uyurken onunla uyuyor. Sevdiği birşey yerken ona da yediriyor. Kendi tırnakları kesilirse onun da tırnaklarını kesmemizi istiyor. Uyuduğunu düşünürse üzerine battaniye örtüyor. Hatta dün akşam eşim koltukta uyurken, Ayşe'nin üzerindeki battaniyeyi alıp ona örttüm. Aman Allahım! Ne büyük hata ettim. Ela kıyameti kopardı. Alıp tekrar Ayşe'nin üzerine örttük. Birisi üşüyecekse babası üşüsün, Ayşe üşümesin!

Aynı zamanda anneannesine giderken de yağmur demiyor, çamur demiyor, Ayşe'yi koluna takıp götürüyor. Ayşe'de maşallah uzun bacaklı bir kız, Ela taşırken yerleri süpürüyor. ''Kızım ver ben taşıyayım'' diyorum. Bunu da kabul etmiyor.

Bu bebeğe nasıl bu kadar bağlandı, hiç bir anlam veremedim. Üstelik bebek kuzenim Melike'nin çocukluğundan kalma bir oyuncak... Özenerek aldığımız bir yığın oyuncak bir köşede beklerken Ela ona çok farklı bir anlam yükledi.

Oyuncağı eve getirdiğimiz ilk hafta, Melike ve Mine bizi ziyarete gelmişlerdi. Onları kapıda görünce Ela acayip panik oldu. Hemen gidip Ayşe'ye sarıldı. Geri götüreceklerini sandı. Tamam, götürmeyeceğiz, artık senin deyince huzur buldu.

Artık ben Ela'nın ve Ayşe'nin annesiyim. Sorumluluğum oldukça arttı. Ela'ya verdiğim hizmetin aynısını onun içinde talep ediyor.
Bakalım sırada ne var?

Özgürlük Parkı'nda Özgür Koşular

2012-01-12T14:26:00.000-08:00

Hava ne kadar soğuk olursa olsun, Ela'yı sımsıkı giydirip dışarı çıkarmaya çalışıyorum. Açık havada dolaşmasını, koşmasını, oynamasını, çevreyi gözlemlemesini çok önemsiyorum.
Evimize en yakın büyük park; Göztepe Özgürlük Parkı...
Bu zamana kadar buraya bu ismi kim, ne amaçla verdi hiç düşünmemiştim.
Son gidişimizde Ela'yı parkta çılgınlar gibi koşarken görünce içim açıldı. Birden aydınlandım. İsim kafamda anlamlandı. Park 2 yaşında bir çocuk için o kadar büyük ki, istediği kadar koşabilir. Bu sürede önüne araba çıkacak, kaldırımdan düşecek gibi bir kaygı yaşamadan sizde onu izleyebilirsiniz. Bu tarafıyla çocuğa tam bir özgürlük sağlıyor. Şehirde büyüyen çocuklar için tam bir nimet!
Bir ara o parkın kapatılıp yerine başka birşey yapılması tartışılıyordu. Tam aksine, böyle alanlar artırılmalı... Büyük şehir çocukları için açık alanlara yatırım yapılmalı. Ne kadar oyun okuluna gitselerde, aktivitelere katılsalarda bir çocuk için sokakta özgürce koşmanın yerini hiçbirşey alamaz.

Her parka gidişimizde bunu tecrübe ediyoruz. Kızım o kadar mutlu oluyor ki, onun sevinciyle ben sarhoş oluyorum:) Aynı zamanda parktaki kum havuzlarında adım adım oyuncakları paylaşmayı da öğreniyor. Yaşıtlarını ve daha büyük çocukları izleyerek el becerilerini geliştiriyor, aynı oyunları tekrar etmeye çalışıyor. İhtiyacına göre elindekileri değiş tokuş ediyor. Kedilerle, köpeklerle, kuşlarla iletişim kurmaya çalışıyor. Bu doğal gelişime bayılıyorum.

Her ne kadar parktan feryat figan ayrılsakta arabaya biner binmez uyuyor, uyandığında da daha sakin ve keyifli oluyor.

Ela ilk doğduğunda çocuk doktorumuz alışveriş merkezleri yerine mevsim kışta olsa dışarıda gezmeyi önermişti. Şiddetli yağmurlar ve aşırı soğuklar dışında buna hep uymaya çalıştık. Faydasını da gördük. Ela ufacık bir rüzgar estiği için hasta olmaz. Vücut direnci ona göre gelişti. Bu konuda tereddütü olan annelere çocuklarını açık havadan mahrum etmemelerini öneririm.

Bir Kadın Vazgeçilmezi: İnce Çorap :)

2012-01-10T14:17:00.000-08:00

Bunu yazmadan, Ela'nın tarihine not düşmeden geçemedim.

Pazar günü, Ela'nın başına tam bir kadın klasiği geldi.

Her kadının baş belası, en olmadık yerde olan, ömür boyu defalarca tekrarlayan şey :

ÇORABIMIZ KAÇTI:)

Düşünebiliyor musunuz, Kızımın Anneler günü süsü bozuldu. Onca hazırlan, elbiseni giyin, çorabını uydur, annene saçlarını toplattır... Tam anneannene gittiğinde, hediyeni takdim etmek üzereyken farket ki, ÇORABIN KAÇMIŞ!

Ben çok güldüm, Ela'da çok şaşırdı. Parmağıyla o küçük deliği daha da büyüttü. Oydukça oydu. Henüz telaşlanması gerektiğini bilemedi.

Aramıza hoşgeldin Ela:)

Bremen Mızıkacıları

2012-01-10T13:04:00.000-08:00

Pazar günü sabahın köründe uyanmak... Üstelik uyuyan bir Ela varken erkenden yataktan çıkmak.. Ailece uzun uzun kahvaltı yapacağımız tek sabah apar topar hazırlanmaya başlamak...
Hepsi Ela Hanım'ı ilk müzikaline götürmek için.
En geç 10:00'da evden çıkılacak. 10:30'da Süreyya Operası'nda olunacak, tam bir ay önce satın aldığımız biletler teslim alınacak. 11:00'de başlayan oyun için salonda hazır bulunulacak.

İşte aynen böyle oldu. 8 Ocak 2012'de 22 aylık Ela, Süreyya Operası ile tanıştı. Oyundan önceki yarım saati kendi yaşıtlarının peşinde koşarak geçirdi. Kırmızı halı döşenmiş uzun merdivenleri hayranlıkla izledi, keyifle indi, çıktı. Oyun başladığında büyük bir keyifle sahneyi izledi. Şarkılara oynayarak eşlik etti. Bremen Mızıkacıları'nın neredeyse tamamını pür dikkat izledi.

Müzikal olduğunu duyduğumda ''Acaba mı'' diye düşünmüştüm. İzleyebilir mi, sıkılır mı gibi sorular gelmişti aklıma. İzlemeye başladığımda anladım ki çok doğru bir tercih yapmışız. Müzikler sayesinde çocuklar sahneye çok daha fazla konsantre oldular. İzleme süreleri uzadı. Son 20 dakika yan koltukta oturan 7 yaşındaki ufaklığın yanına geçmek istedi. Ama o da sorun olmadı. Gayet misafirperver karşılandı.

Kış günlerinin kalanı başka tiyatro programlarıyla renklendirilmeye karar verildi.

Bu arada annesi de oyun boyunca Ela'yı izledi. Çok mu sulu gözlü oldu ne, kızım büyüdü, tiyatro izliyor diye bir ara gözleri bile doldu. Yok yok, bu annelik duygusu bu kızın aklının yarısını aldı. Yarısıyla idare ediyor:P

Bu arada daha önce denememiş, çocuğum izlermi, yerinde otururmu diye düşünen annelere kesinlikle tavsiye ediyoruz. Salonun tamamı çocuk olduğundan yerinden kalkması, ses çıkarması sorun değil. İstediğiniz zaman çıkabilirsiniz. Üstelik etrafında çok çocuk olması, sahneden gözünü ayırsa bile olduğu yerde kalmasını sağlıyor.

Gayet minik ücretlerle çocuğunuza tiyatro sevgisini aşılayabilir, birlikte keyifli zaman geçirebilirsiniz.

İyi Seyirler,

Tuvalet eğitimi zamanı mı geldi, 2 yaş krizi mi?

2012-01-01T12:54:00.000-08:00

Yazamıyorum, yazamıyorum, Blogum öksüz kaldı!
Okula başladım, sınavdı, dersti, oydu, buydu derken yazacaklarım uçup gidiyor, bir türlü buraya aktaramıyorum. Sonra zamanım olduğunda da ne yazacaktım ben moduna geçiyorum.

Ama geçen hafta öyle bir şey oldu ki yazmadan geçemeyeceğim. Bunu mutlaka tarihe not düşeceğim:)
Sıradan bir pazartesi günüydü... 26 Aralık 2011. Ela yedirildi, içirildi, yıkandı, oynamaya bırakıldı, fırsattan istifade anne hızlı bir duş alıp, çıkmaya karar verdi.

İlk dakikalardan itibaren Ela banyo kapısına yapıştı, Anneee, anneee diye seslenmeye başladı. Bende ''5 dakika içinde çıkıyorum kızım'' şeklinde telkin etmeye başladım. Nitekim çıktım da ... Yanlız çıktığımda, girerken bırakmadığım birşeyle karşılaştım. Banyo kapısının önünde sarı bir su birikintisi duruyordu, hatta durmuyor yavaş yavaş ilerliyordu... Bir borumu patladı, bu su nereden sızıyor derken kafamda bir şimşek çaktı. ÇAT diye kapıyı açtım ve çırılçıplak bir Ela ile karşılaştım. Pantolonunu, külotlu çorabını ve bezini çıkarmayı başarmış, bunları başardığı yetmemiş bir de banyo kapısının önüne işemişti!!! Ama ne işemek.. Bu da büyük bir başarıydı, çünkü öyle bir yere denk getirmişti ki bütün sıvı kapının altından banyoya akmıştı. Kapının dışında tek bir damla yoktu.

Yemin ederim nutkum tutuldu. Öylece bakakaldım! Ne yaptın bile diyemedim. Neden dedim sadece. Nedendi yani? Artık çişimi tuvalate yapmak istiyorum mu demek istiyordu, yoksa bu bir protestomuydu?
-Sana seslendim anne, neden hemen kapıyı açmadın, bende seni cezalandırmak zorunda kaldım, demeye de çalışıyor olabilirdi.

Bunun üzerine geçtiğimiz 1-2 haftayı düşününce sürekli soyunmaya çalıştığını hatırladım. Ne zaman fırsatını bulsa üstündekileri tek tek çıkarıyordu. Çevremdeki arkadaşlarıma sordum, kimisi tuvalet eğitimi için hazır olduğunu söylediler, kimisi 2 yaş krizlerinden birininde bu olduğunu açıkladılar.

Ben ilkinin olduğunu umuyor, 2012'de bezsiz bir Ela diliyorum:)

İşte Tüm Annelerin Merakla Beklediği Tarif!

2011-12-23T14:50:00.000-08:00

Son zamanlarda herkesin konuştuğu hatta Obama’nın hanımının bile merak ettiği tarif; Pınar Labneli!

Herkes bu tarifi merak ediyor, lezzeti dünyanın bir ucuna yayılıyor.

Pınar Labneli Yedi Baharatlı Pasta’nın tarifini www.facebook.com/PinarLabne adresinden öğrenebilirsiniz.

Diğer Pınar Labne’li tarifleri herkesten önce öğrenmek için sayfayı takip etmeyi unutmayın!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Kids Corner Buluşması - Oyun Grubu Arayışı

2011-12-19T03:14:00.000-08:00

Büyüyen Ela'nın sosyalleşme ihtiyacı da her geçen gün büyüyor. Geçen yazımda kışın da olumsuz etkilerinden bahsetmiştim. Dışarı yeterince çıkamadığımız için evdeki aktivitelerle bir noktaya kadar idare ediyoruz. Sonrasında Ela gözünü ya kapıya dikiyor ya da huysuzluğun zirvesine çıkıyor.

Bir yandan okula giden, bir yandan ders çalışan, bir yandan da günlük hayatın koşturmalarını takip eden anne, Ela'ya da mutlu olabileceği bir düzen kurmaya çalışıyor. Kıymetli zamanımızı doğru yerlerde, doğru aktivitelerle geçirmek istiyoruz. Bu yüzden gözümüzü, kulağımızı açtık. Etrafımızda ne kadar Ela'nın yaşına uygun aktivite varsa dahil olmak istiyoruz.

Bunlardan birine geçen perşembe katıldık. Nurturia'dan bir grup anne, Kids Corner'da buluştuk. Ben şimdiye kadar nickleriyle tanıdığım ama hiç görmediğim yeni annelerle tanıştım. Ela'da kendine yeni oyun arkadaşları buldu. Üstelik yaklaşık 1.5 saat hiç sıkılmadan oynadı. Tünellerden geçti. Resim yaptı, Oyun ablalarıyla, hamurdan şekiller yaptı. Yorulup bana geldiğinde gözleri kapanmak üzereydi. Arabaya biner binmez uykuya daldı. Eve vardığımızda da kesintisiz uykusuna devam etti.

Bu grupların sosyal yaşantısına olumlu etkisi olduğu kadar, günlük yaşantısını düzene sokmaya da yardımı var. Sabah kalkan, kahvaltı yapan ve böyle bir gruba katılan çocuk, öğlen uykusuna da çok rahat ve huzurlu geçiyor. Bu tip gruplara düzenli olarak katılmayı hedefliyoruz.

Şimdi önümüzde yine Nurturia anneleriyle katılacağımız Süreyya Opera'sında ki Bremen Mızıkacıları var. Heyecanla bekliyorum, nasıl bir tepki verecek !?

Oyun Grubu

2011-12-15T07:26:00.000-08:00

Kış geldi. Park,bahçe yolları bize kapandı. Ela evdeki oyunlarla enerjisini boşaltamaz oldu.Biraz güneş görsek dışarıya koştuk, ama 15 dakikadan fazla duramadan geri döndük. Anladık ki bu kış böyle geçmeyecek. 21 aylık olan kuzuma oyun grupları aramaya başladık.

Geçtiğimiz Pazarlardan birinde Kids Corner'a gitmeyi denedik. O kadar kalabalıktı ki yer bulamadık. Neyse ki o gün şans yüzümüze güldü. Gittiğimiz cafelerden birinde kendine 3 arkadaş buldu, resim yaptılar, oyun hamuruyla oynadılar. Çok keyifli vakit geçirdiler. Sonradan öğrendim ki bu ufaklıklardan birinin annesi 3-6 yaş öğretmeniymiş. Oyunun bu kadar ahenkli ve düzenli ilerlemesinin bir sebebi varmış. Konu konuyu açtı, kreşe başlama yaşı ne olmalı, hangi yaş grubu kaç saat devam etmeliyi konuşmaya başladık. 4.5 yaşında oğlu olan bir anne şu soruyu sordu: Oğlum her gün kreşe gidiyor, zaten bütün hayatı okulda geçecek, acaba bu kadar yoğun gitmese mi diye düşünüyorum ?

Öğretmen olan anne bize harika bir örnekle konuyu açıkladı: Maymunlar üzerinde bir araştırma yapılmış. Yavru maymunlar ilk zamanlar annelerini taklit ederek yaptıkları hareketleri tekrarlıyorlarmış. Zaman ilerleyince yavruların, annelerinin zihnini okumaya başladıklarını, aklından geçirdiklerini de yaptıklarını gözlemlemişler. Bu örnekten yola çıkarak, bizim düşündüklerimizi çocuklarımızında hissedeceğini söyledi. Eğer çocuğum okula gitmese mi diye düşünürseniz, çocukta gitmesem mi diye düşünecektir. Gitmek istemediğini söylerse bile '' Seni anlıyorum, ama gitmen gerek'' demelisiniz dedi. Kaldı ki 4 yaşına gelmiş bir çocuğun kreşe, anaokuluna gitmesi gerekir, evde sizin dünyanızın içinde körelir diye ekledi. Ela yaşlarında ki 1.5 ve 2 yaş grubuna haftada birgün ve 1 saat bir oyun grubu önerdi.

Biz de ilk denememizi Gymboree'de yaptık. Play&Learn 5 grubuna katıldı. Bol hareketli, nefes nefese bir tur tamamladık. İyiydi, güzeldi, ama çok hızlıydı. Çocuk bir aktiviteye adapte olmaya çalışırken nefes nefese öbürüne geçtik. Bu yaş grubu için biraz daha yavaş geçişler olabilir diye düşünüyorum. Alternatif olarak art grubunu düşünüyorum. Aklımda birkaç oyun grubu daha var, hepsini denedikten sonra birinde karar kılacağız.

Ela'da artık toplumun küçük bir parçası olma yolunda ilerliyor.

Annee!!! Kafamdan Su Dökmeden Yıka Beni!!!

2011-11-28T14:02:00.001-08:00

Uzun zamandır yazmak istediğim bir banyo hikayesi var:)

Daha önce Bebeklerin Banyo Keyfi yazımda bahsetmiştim. Ela yıkanmaya hiç bir zaman direnmedi. Her zaman sevdi. Yanlız 1 yaşından sonra, biraz aklı başına gelmeye başlayınca başında aşağı su dökülmesine sinirlenmeye başladı.

Herşey iyi güzel yıkanmaya başlıyor, saçlar köpükleniyor, oyuncaklar suya iniyor, banyo bitecek, çıkacağız, bir türlü kafadan suları indiremiyoruz. Kıyametler kopuyor. Ben Ela'nın çırpınmasından sırılsıklam oluyorum. Kendi de ağlamaktan katılıyor.

Tesadüfen bir konuşmamızda Nurti'den arkadaşım, 3 çocuk annesi Asna'ya danıştım. Her zaman olduğu gibi engin tecrübelerini bizden esirgemedi. ''Suyu onun dökmesine izin ver'' dedi. Nedense bunu düşünmemiştim. Çok ilginç ki ilk denemeden itibaren işe yaradı. Ela'nın oyun kovalarını banyoya taşıdık. Su dökmek için onları kullanmaya başladık. Biri Ela'ya, biri anneye:) Artık nasıl bir duygu yaratıyorsa, küçük insan ikna oldu.

Yanlız şimdi de sonsuza kadar banyoda kalmak istiyor. Üşümesinden korkmasam ses çıkarmayacağım, ama süre uzadıkça ben tedirginleşiyorum. Son banyodan çıkarma teşebbüsümde kolumdan ısırıldım!!! Kolumda 13 dişinin izi çıktı. Ve şu an mosmor.. Şimdi de banyodan çıkarmaya ikna edebilmek için öneri bekliyorum:)

Renan

Ela'nın Duygu Patlamaları...

2011-11-24T10:14:00.001-08:00

Size çok duygusal bir kızım olduğunu söylemişmiydim?

Bunu ilk önce şarkılara tepki vermeye başladığında anlamıştım.
Zaman geçtikçe duygusal reklamlara, slow şarkılara, hüzünlü filmlere ağlamaya başladı. Sanki geride yaşayıp bıraktığı 20 sevgilisi, milyonlarca arkadaşı var gibi.. Demek ki bazı şeyler sadece yaşanmışlıkla alakalı olmuyor. Doğuştan gelen değişmeyen duygular var.
Mesela 2 gün önce bilgisayarda Pepe seyrediyorduk. Pepe annesine şarkı söylemeye başlayınca benim kuzum bana dönüp öyle içten ağlamaya başladı ki.... Nasıl teselli ettiğimi anlatamam:)
İşte Ela'yı kendinden geçiren Pepe şarkısı:) buradan dinleyebilirsiniz.
Umarım hayatı boyunca bu kadar hassas olmaz. Yoksa çok üzüleceğiz.

Yeniçarşım.com ile Evden Çıkmadan Çarşıya Çıkıyoruz!

2011-11-23T14:38:00.001-08:00

Ekim ayından bu yana yayında olan Yeniçarşım.com, alışkın olduğumuz e-ticaret sitelerinden oldukça farklı. Site şimdiden sloganı olan “Evden çıkmadan çarşıya çık” mottosunu fazlasıyla yerine getiriyor. Çünkü şimdiden Yeniçarşım.com’da yüzlerce mağaza var ve siz dilediğiniz ürünü bu mağazalar arasından seçerek kolaylıkla satın alabiliyorsunuz. Üstelik, internetten alışveriş yaparken en çok çekindiğimiz “güvenlik” engelini Hürriyet Güvenli Alışveriş Sistemi ile çözmüşler. Sistemi açıklayan video:

Yeniçarşım.com’un diğer alışveriş sitelerinden önemli farkları var. Platformun en belirgin karakteristiği olan alıcı ile satıcıyı bir araya getirme stratejisi, satıcıların (mağazaların) ticari kuruluş olması gibi akıllıca bir taktikle desteklenerek, son derece başarılı bir sistem getirilmiş durumda. Yeniçarşım.com’da satış yapan her mağaza, ticari unvana sahip, fatura kesen ve dolayısıyla garantili ürün satan mağazalar. Bu sayede aynı ürünü birden fazla mağaza arasından güvenle seçerek satın alabiliyorsunuz. Herhangi bir problemde “Hürriyet Güvenli Alışveriş Sistemi” ve Yeniçarşım’ın başarılı müşteri hizmetleri departmanı hizmetinizde.

http://www.yenicarsim.com/'da 24 farklı kategoride onbinlerce ürün bulunuyor. Giyimden aksesuara, elektronikten beyaz eşyaya kadar aradığınız her şey Yeniçarşım.com’da.

Ayrıca, www.facebook.com/yenicarsim ve www.twitter.com/yenicarsim adreslerinden ise Yeniçarşım’ı takip edebilir, kampanya ve fırsatlardan haberdar olabilirsiniz.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Zaman Tüneli

2011-11-15T14:35:00.000-08:00

Sevdiklerinizi kaybetmeye başlayınca Bayramlar bayramlığını, siz de çocukluğunuzu yitirmeye başlıyorsunuz. Ne yapsakta o eski tadı bulsak diye yana yana geziyorsunuz. Onsuz ilk bayramlar savrularak geçiyor. Nerede duracağınızı, nereye gideceğinizi bilemiyorsunuz. Yılların alışkanlığı havada asılı duruyor. Evde kurulan o zengin sofraları, onun ebedi evinde kursak, orayı bir donatsak, misafirleri de orada kabul etsek gibi çılgın fikirler de zihninizi yokluyor. Babaannem gittikten sonra ilk iki bayramı ayrı geçirmek zorunda kaldık. Gerek benim çok ufak bir bebeğim olması, gerek üstüste hastalıklar geçirmem aramızdaki 611 km'yi artırdı da artırdı.
Bir yakınınızın öldüğünü kabul etmeniz için 1 yıl 1 gün geçmesi gerekirmiş. O 1 yıl içinde Onsuz geçirilen tüm özel günler gerçeğin altını çizermiş. Ben de tam olarak böyle olmadı, geri dönmediğini görmekle beraber, kafam iyice karıştı. Daha önceden kayıtsız şartsız kabul ettiğim, sorgulamadığım ölüm kavramı açıklanamayan bir hale geldi. Varlık, yokluk, hiçlik herşey birbirine girdi. 30 yıl boyunca hayatımın orta yerinde oturan kadın kalkıp tamamen gitmişti. Öyle bir gitmek ki arkasında bir toz bile bırakmamıştı. Mesafelerin yok olduğu, dünyanın öbür ucundakine bile anında ulaşabildiğimiz bir yüzyılda var olmamdan mıdır nedir, ben bu gidişi bir yere oturtamadım. Her an bir yerden çıkıp gelecekmiş gibi hissetmekten vazgeçemedim. Her gece uyurken beni izlediğini düşünmekten, etrafımda olduğuna inanmaktan uzaklaşamadım. Gerçekleşen her yeni olayda Onun sevinip, üzüleceğini ölçüp tartmaktan bıkmadım. Ne olup bittiyse görünüşte boşluğa ama aslında Ona anlattım. Kendimce Ondan Cevaplar aldım.
Defalarca mezarının bu şehirde olmamasına yandım. Nihayet bu Bayram önce Samsun'a, sonra da Çorum'a Babaannemin ebedi evine gitmek kısmet oldu. Önce Samsun'a gittik çünkü Ela'nın da Babaannesiyle bayramlaşması, kavuşması gerekiyordu. Ben yapamıyor olsam da onların buluşmasından manevi bir haz aldım. 2. gün sıra bendeydi. Ne kadar heyecanlı ve mutlu uyandığımı anlatamam. Sanki beni orada kanlı canlı bekliyor gibi bir hisse kapıldım. Bu sene erken gelen kışa ve ayaza rağmen elimden geldiğince şık giyinmeye çalıştım. Ela'yı da giydirdim. Yola çıktık. O 2.5 saat geçmedi sanki. Yolun sonuna doğru sabırsızlanmaya, huysuzlaşmaya başladım. Kendime bile tahammülüm kalmadı.
Günün tam ortasında ulaştık Kırkdilim'e... Ela, eşim ve ben ilerledik mezarlıkta. Tam ayak ucuna, durmam gereken yere geçip, Ela'yı da yanıma aldım. Bizi iyice gördüğünden emin olmak istercesine... Günlük hayatta uyuttuğum milyonlarca duygum ve acım o mezarın başına geçince koşarak dışarı çıkmak istedi. Önceki seferlerde olduğu gibi... Oysaki sakince Ela'yı tanıtıp, hikayeler anlatacaktım. Ben bu denli yükselince, eşim Ela'yı alıp su getirmeye gitti. Biz de başbaşa kalabildik. Uzun zaman sonra... Ben her ne kadar böğürmeyi başardıysam da içimdekileri anlatmayı başaramadım. Düşünsenize çok sevdiğiniz birini 1.5 yıldır görmüyorsunuz ve size takriben 30 dakika veriyorlar, görüşün diye! Arkadaş nereden başlayacaktım, ben ne anlatacaktım, nerede kalmıştık.... Aynen böyle oldu. Nasıl bir telaşa kapıldığımı anlatamam, dua mı etmeliyim, sohbet mi etmeliyim, ne etmeliyim...
Geçen sene ki ziyaretimizde Ela 7 aylıktı. Bu sene 20 aylık.. Beraber büyütmeyi hayal ettiğimiz kızımı, bu sıklıkla götürebiliyorum Babaanneme. O kısacık zamana kaybettiğimiz herşeyi sığdırmaya çalışıyorum. Hem Ela'nın büyüyüşünü göstermeye, hem sohbet etmeye, hem dua etmeye. Geçmişim ve Geleceğimle bütünleşiyorum. Tarifsiz duygular yaşıyorum. Bir zamanlar Babaannemin koştuğu çayırlarda, kızımın yürüdüğünü görerek zamanda yolculuk yapıyorum.
Ayrılıkları sevmediğini, beni gözünün önünden ayırmak istemediğini bildiğim için acayip bir vicdan azabıyla ayrılıyorum oradan. Tekrar gelmeye söz vererek..
Ve bir kere daha anlıyorum, bu noktadan sonra bizim için mekanın ve zamanın hiç bir önemi yok.
Elimde bu kızla ve kalbimde bu kadınla zamanda ilerliyor olacağım.

2. Çocuk İçin Doğru Zaman Ne Zaman?

2011-11-14T05:39:00.000-08:00

Gecenin bir yarısı Ela'nın ağlamasıyla uyandım. Gözlerim kapalı yanına yürüdüm, kendisi çoktan ayağa kalkmış, ''Anneeeeeeeeeeee'' diye beni bekliyordu. Kucaklayıp, yanıma aldım. Çok şükür ki yatağa koyar koymaz uyudu. O an bir aydınlanma yaşadım. Ne çok yol katetmiştik, nereden nereye ulaşmıştık. Artık bebekliğe değil, çocukluğa yakındık.
Geçen seneye göre ne kadar rahatladığımı, gündüzlerimin ve gecelerimin ne kadar ferahladığını düşündüm ve korktum. Bu hikayeye baştan başlamaya cesaretim yok gibi geldi. Tekrar her yarım saatte bir uyanılan geceler, sabah ezanıyla başlayan uzun günler... Bütün o saatler boyunca neredeyse hep ayakta olan, aynaya bakmayı ve hatta kendini bile unutmuş ben! Tekrar o ben olmaya hiç hazır hissetmedim. Daha yeni hayatım yoluna girmeye başlamış, yeni yeni kendime zaman ayırabilir olmuştum. Bu macerayı tekrar yaşamak delilikti. Gerçi annelik baştan aşağı delilik değil de neydi? Hayatta kalma iç güdüsüyle dünyaya gelen insan başka ne için kendi canını tehlikeye atar, ne için böyle çılgınca mücadele ederdi!

Peki tek çocuğu her zaman az bulan, kardeşsizliği büyük bir yanlızlık kabul eden ben, ne zaman tekrar hazır olacağım acaba, ya da olacakmıyım? İlki biraz büyüsün, kendini kurtarsın, ikincinin varlığı altında ezilip kalmasın diye düşünürken acaba bu 2. çocuk fikrinden iyice uzaklaşacakmıyım? Yoksa bir gün tekrar bedenim ve ruhum bana zaman bu zamandır diyecek mi?

Ek Gıda Serüveni...

2011-10-31T10:31:00.000-07:00

Bu yazıyı ek gıdaya yeni başlayanlara moral olsun diye yazıyorum.
Herkes için farklıdır ama ben ek gıdalara başladığımızda, sandığımın aksine çok zorlandım. İlk 6 ay sadece mama ile beslenen Ela oldukça iştahlıydı, buradan yola çıkarak, ek gıdalara başladığımızda ne versem yer sanıyordum. Öyle olmadı ve hatta iştahlı olan kızımın iştahı kesildi!
Özenerek meyve püresi hazırlarsınız, bir lokma yer, kalanını reddeder. Çorbayı tükürür! Yoğurdun yanına bile yanaşmaz, suratını ekşitir. Yoğurda pekmez ilave edilir, beğenmez, meyve ilave edilir, istemez. Hiç istemediğim halde hazır yoğurtlar bile denenir, onları da reddeder. Çorbaların her şekli denenir, blenderdan geçirilir, geçirilmez. Ela tarafından kabul görmez.
Yumurta başlı başına bir düşmandır!!! Haşlanmışı, tavada hali, kahvaltıya karıştırılmış şekli püskürtülür. Ve hatta yumurtayı sevdiği bir şeye ilave etseniz, o da yenmez!
Birçok kişinin bayıldığı muzun yüzüne bakılmaz, tek sevdiği püre olan elma püresine katılsa ikisini de yemez!
Bunun gibi yemesi gereken sayısız şeyi uzun bir süre reddetti. Doktor asla vazgeçmeyin, vermeye devam edin demişti. Fakat biz bu sorunu neredeyse 18. aya kadar yaşadık, benim artık ümitlerim tükenmeye başlamıştı. 18. ayda bir akşam yemeğinde, kendi kendine masada duran yoğurttan istedi. Tabağına koyduk. Kaşık, kaşık yemeye başladı. 19. ayda hiç sevmediği muzdan ayrılamaz oldu. Artık ben vermesem bile kendi istiyor, hatırlatıyor. Hergün düzenli olarak tüketiyor. Geçen sabahta kahvaltıda yumurta yemek istedi ve neredeyse bir yumurta sarısını tüketti.
6.ayda ek gıdalara geçiyoruz demekle bitmiyor. Çocuğun bu tatlara hazır olması, istemesi farklı bir zaman alabiliyor. Kimi çocukta hiç problem çıkmazken, kimi Ela gibi arıza çıkarabiliyor. Zorla yedirmeye çalışmakta çok olumlu bir sonuç yaratmıyor. Sonuçta ilaç almıyor. Keyifle, severek yemesi çok önemli. Bu konuda beraber masaya oturmak, sizin de yediğinizi görmesi, örnek alması çok önemli. Ben Ela'ya özel öğünlerden pek sonuç alamadım. Ailece masaya oturmak, hele imkan varsa kalabalık masalarda birleşmek çocuk iştahı için çok önemli.
Yemiyorsa ümidinizi kesmeyin, ama çocuğunuzla inatlaşmayın da.. Farklı zamanlarda tekrar şansınızı deneyin. Bizim kilitlerimiz 18. ayda çözülmeye başladı.
Haa bir de unutmadan... Bizim evde oyuncaklara yemek yedirmek ya da özendirmek için dayıya vermek çok işe yarıyor.
Miniklere afiyet olsun, annelere kolay gelsin.
Siz de farklı deneyimlerinizi bizimle paylaşırsanız seviniriz.

29 Ekim'leri Severim...

2011-10-29T08:56:00.000-07:00

29 Ekim'leri her zaman çok sevdim, severim. Hayatımda başlı başına önemli bir yeri vardır.
Herşeyden önce varlığıma vesile olan Sevgili Babamın Doğumgünüdür. Eğer bir 29 Ekim günü Babam dünyaya teşrif etmemiş olsaydı, o yıl Babanem anne olmayacak, bende şu anda buralarda olmayacaktım.
29 Ekim'leri severim. Bundan 57 sene önce bir 29 Ekim günü Babanem, Dedemle dünya evine girmemiş olsaydı şu anda yeryüzünde yaşayan kocaman ailesinin temelleri atılmamış olacaktı. Ben yine bu dünyada olmayacak, dünyanın en muhteşem Babanesini ve Babasını tanımamış olacaktım. İnsanın karşılıksız sevgiden nasıl başı döner hiç bilmeyecektim.

29 Ekim'leri severim. Bundan 88 yıl önce bir 29 Ekim günü Mustafa Kemal Atatürk Cumhuriyeti ilan etmemiş olsaydı, belki bu dünyaya gelebilirdim ama herkesin eşit haklara sahip olduğu, dinini, dilini, kimliğini özgürce yaşayabildiği bir ülkede yaşayamazdım.
Bize sunduğu özgürlükler için kendisini minnetle ve saygıyla anıyorum.
Ne mutlu bu toprakların kıymetini bilene, Ne Mutlu Türküm Diyene, Diyebilene...

Renan

Birlikte Oynuyoruz, Birlikte Büyüyoruz...

2011-10-17T15:40:00.000-07:00

Ela büyüdükçe oynadığımız oyunlar çeşitlenmeye, paylaşımlarımız da artmaya başladı.

Bu sayede hem onun ilgi alanlarını hem de yeteneklerini keşfediyoruz. İlginç ama birbirimizinde...

8 yıldır tanışıyoruz, 5.5 yıldır evliyiz. Artık birbirimizi çok iyi tanıyoruz ben eşimin herşeyini biliyorum dediğim anda onu yeniden tanımaya başladığımı farkettim. Hala hiç bilmediğim, hiç konuşmadığımız özelliklerimiz olduğunu görüyorum. Ela ile oyunlarımız sayesinde...

Ela resim yapmaya başladığında biz de çocukluğumuza geri döndük. Ben zaten kalemlere, kağıtlara aşığım. Öyle ki her eylül ayında, kırtasiye sezonu açıldığında renkli kalemlerle donanırım. Eşimin böyle bir ilgisi olduğunu bilmiyordum. Hatta daha önce laf arasında geçtiğinde ''Ben pek beceremem resim yapmayı'' dediğini hatırlıyorum. Çok mütevazi davranmış, herşey de olduğu gibi! Meğer Küçük Picasso'nun Babası da biraz Picassoymuş:)

Bu ay oyun hamuruyla oynamaya da başlayınca Ela'ya küçük bir masa ve sandalye aldık.

Minik ailemiz için bu kadar birleştirici olacağını düşünemeden... Hani bütün aile akşam yemeklerinde masa başında toplanır ya, işte bu masanın da böyle bir sihiri var. Baba işten geldiğinde Ela masayı salonun ortasına çekerek getiriyor. Beni kaldırıp oyun hamurlarına götürüyor, üçümüz masa başında buluşuyoruz ve kendimizi hamurların içinde kaybolmuş buluyoruz. TV'nin etkisinden, sezon sezon izlenen dizilerden, bilgisayardan ve zihnimizi dağıtacak her türlü detaydan kurtularak. Birisi dinazor yapıyor, birisi pasta... Ela hep top yapıyor ya da yaptıklarımızı bozuyor, yuvarlak olanları koluna bilezik diye takıyor. Uygun gördüklerini kafasına taç yapıyor. Yeşille turuncuyu, pembeyle moru karışıtırıyor, en önemlisi çok mutlu zaman geçiriyor. Anne ile Baba çok keyifli sohbetler edebiliyor ve Ela sadece bu masanın başında onların sözünü kesmiyor!

Ela'yı büyütürken bir yandan da eşimle birbirimizin çocukluğunu izliyoruz. Yaptığı resimlere heyecanla bakıyorum, onun resimlerinde güneş nereden doğuyor, evler kaç katlı oluyor, çatıdan duman çıkıyor mu:P Aynı hikayeyi o kadar farklı kelimelerle anlatıyoruz ki, hiç böyle düşünmemiştim diye geçiriyorum içimden.

O an masada hem 3 çocuk oyun oynuyor, hem bir aile büyüyor.

Ben eşimin babalığını tanıyorum, o benim anneliğimi.

Sanırım oynanan oyunlar sadece çocuğun gelişimini değil, evliliği de besliyor:)

Renan

Turkuazoo Ziyareti

2011-10-11T15:39:00.000-07:00

Haftasonu Turkuazoo'ya gidildi.

Ela Hanım su altı dünyasıyla tanışsın, dünyanın bilmem kaç yerinden gelmiş balıkları görsün, aralarındaki farkları öğensin, vatoz kimdir, köpek balığı nedir, palyaço neye benzer haberi olsun dedik.

Oldu mu? Emin olun oldu. Şimdi 100 metreden ayırıyor balıkları, bir akvaryum görse içindeki bitkilerin cinsine kadar hepsini sayar. Efendim, balıklar Akdeniz'den mi gelmiş, Karadeniz'den mi, Pasifik Okyanusu vatandaşı mı hemen! farkeder. Bununla kalmaz, neyle beslendiklerini bile hatırlar, ona göre beslenme programı hazırlar. O kadar faydalı oldu bu gezi kızımıza:)

Şaka bir yana, girişte büyük bir tantanayla karşıladılar bizi, Aman efendim Hoşgeldiniz, Hemen şu köşeye geçin, gelen misafirlerimizle hatıra fotoğrafı çektiriyoruz, çıkışta köpekbalıklarıyla fotoğraflarınızı alıyorsunuz dediler.

Bir de '' Aaa, mutlaka şu yukarı sol köşeye bakın, köpekbalığı görmüş gibi yapın'' demeyi de ihmal etmediler. Biz de her gün köpekbalığı gördüğümüz için, aynen öyle yaptık. Şaşkınlıkla gösterdikleri köşeye baktık:)Yanlız çıkarken bu fotoğraflar için, bir giriş parası daha isteyeceğiz demeyi unuttular :P

Girdik, Bir sürü su tankında bir sürü değişik balık gördük. Ben hızla tünele ulaşıp köpekbalıklarına ulaşmaya çalışırken, Ela küçücük balıklarla mutlu mesut dakikalar geçirdi. AAA, OOO şeklinde hepsine el salladı. Eline almak istedi. Sürekli ''Geeell, Gellll'' dedi. Huysuzluk yapmadı. İçeride kaldığımız süre zarfında herhangi bir taşkınlık söz konusu olmadı. 19 aylık da olsa her akvaryumla ayrı ayrı ilgilendi. Vatozların beslenmesini izledi. Su altı penceresinden kendisine el sallayan dalgıçlardan korktu! Gelen çoğu ziyaretçinin aksine büyük balıklara hiç ilgi göstermedi. Hatta su altı tünelinde duvarda ki prizlerle daha çok ilgilendi:) Bu detay için daha sonra tekrar gitmemiz gerekecek.

Bir rivayete göre içeride 10 bin deniz canlısı yaşıyormuş. Turkuazoo'yu ziyaret ederseniz 7 farklı tür köpekbalığını, at nalı yengeçlerini, Kayıp Balık Nemo’daki palyaço balıkları ve dorileri, “öpüşen gouramileri”, aslan balıkları, zehirli inek balıkları ve kendisini tehlikede hissedince düşmanını ürkütmek için balon gibi şişen balon balıklarını, zehirli mürenleri ve geriye kalan binlerce canlıyı görme şansınız olacak.

Daha köpekle, kediyi yeni ayırt eden, bütün hayvanlara topluca ''HAV-HAV'' diyen Ela için bu kadar detay fazlaydı. Dikkatini çekti mi diye sorarsanız, evet merakla etrafını izledi, ama ne algıladı bilemiyorum. Daha büyük çocuklar için daha eğlenceli olacağı kesin!

Bu gezinin çok renkli fotoğraflarını geçici bir teknik sıkıntıdan ötürü yayınlayamıyorum. Sorun çözüldüğünde huzurlarınıza sunacağım.

Renan

Pusetli Annelerin Asansör Krizi

2011-10-09T13:55:00.000-07:00

Taktım! Alışveriş Merkezlerinde ki anlamsız asansör kullanımına taktım. Kızım doğduğundan beri ne zaman bir AVM'ye gitsem asansör beklerken cinnet geçirme noktasına geliyorum. Meğer bu ülkede asansöre binmeyi sever ne kadar çok insan varmış, 15 dakika gelmese beklemeye yüreği dayanan, ısrarla yürüyen merdivenlere gitmeyen, zaman kaybettiğine üzülmeyen, üstelik herhangi bir mecburiyet yokken bir sürü insanla küçücük bir kutuya tıkış tıkış binmeye bayılan ne çok insan varmış!

Doğum yapana kadar hiç bir zaman alışveriş merkezinde asansöre binme gereği duymadım. Zaten her noktada yürüyen merdivenler var. Asansör çoğunlukla zaman kazandırmıyor, zaman kaybettiriyor. Gideceğin yöne olanı bul, boş olanı bul diyene kadar yürüyen merdiveni kullanır, hızla istediğim yere çıkarım. Herkesin de böyle düşündüğünü sanırdım. Ne zaman Ela geldi, puseti elimize aldık, merdivenleri kullanamaz ve asansöre mahkum olduk, asansörlerin ne çok müdavimi olduğunu da öğrenmiş olduk.

Bana anlamsız gelse de kullanmaları beni ilgilendirmez deyip çekileceğim ama çekilemiyorum! Çünkü beni direk ilgilendiriyor, bu gereksiz insan grubu yüzünden bir kattan bir kata çıkabilmek için dakikalarca bekliyorum. Anlamsız bir yoğunluk ve meşguliyet yaratıyorlar. Üstelik asansörlerin kapısında ''hamilelere, bebeklilere ve engellilere öncelik veriniz'' yazmasına rağmen! Ne yazarsa yazsın, öncelik onların. Koşarak önünüze atlarlar, bebek arabasıyla fazla yer kapladığınız için mırın kırın ederler, ineceğiniz zaman yol vermezler, insanı çileden çıkarırlar. Hadi biz geçici süreyle mahkum olduk bu sürece... Peki ya engelliler?

İnsanların farkındalığını, hassasiyetini arttırmak için ne yapmalıyız, biz her zaman baskıyla, kontrolle mi toplumsal kurallara uyan, incelik gösteren bir toplum olacağız. Bu asansörlerin başına bir nöbetçi mi dikmek gerekiyor, gerçekten ihtiyacı olanlara öncelik versin...

Emzirme haftasında ''Türk toplumunun “Anne Dostu” bir toplum olduğunu düşünüyor musunuz?'' sorusu gündemdeydi. Nasıl düşüneyim! Karnı burnunda bir hamileye toplu taşıma araçlarında yer vermeyenleri, pusetiyle bekleyen anneyi iterek asansöre atlayanları nasıl '' Anne Dostu'' kabul edeyim! Başına gelmeden kimse kimsenin halinden anlamıyor, hamile kalmadan hamileleri, doğurmadan anneleri anlamıyoruz. Umarım engellileri anlamak için kimsenin bunu yaşaması gerekmez.

Lütfen biraz kımıldayın, korkmayın incileriniz dökülmez... Azıcık hareket edin, şu asansörleri de gerçekten ihtiyacı olanların önceliğine bırakın.

Renan

Sihirli 18. Ay

2011-10-06T02:17:00.000-07:00

Bu 18. ay ne mübarek bir aymış :) Bebeklerin şu kısa ömürlerinde gerçekten bir dönüm noktasıymış. Gerçi her 6. ayda çok keskin bir virajdan döndük. Bir günde çocuk başka bir boyuta geçti.

Ela 6. aya geldiğinde ne kadar sevinmiştim. Artık yavaş yavaş oturmaya başlayacak, yavaş yavaş vücudunu kontrol edebilecek diye... Sonra ek gıdalara başlamıştık büyük bir heyecanla. Sadece sütle beslenen Ela'nın hayatına yeni renkler gelmişti. Derken beraberinde yemek krizi.. Ela yoğurt yemez, anne üzülür, Ela çorba içmez anne yine üzülür, Ela yumurta yemez anne yıkılır .... Hiç bir zaman yemesi için ısrar etmedim ama alıştırmanın değişik yollarını denedim. Zamanla bu krizlerin bir kısmı çözüldü, bir kısmı kaldı, onların da çözülmesini bekliyoruz gelecek virajlarda.

1 yaşına geldiğinde yürüyen, her yere ulaşan ve her şeye ağlayan bir Ela geldi. Sinirlendiğinde kafasını yerlere vuran, ya dediğim olacak ya olacak modunda bir kız vardı evde. Sanki benim kızım gitmiş yerine bir misafir gelmişti. Nasıl birden bu kadar değişebilmişti. 2 yaş krizi için anlatıkları şeylerin çoğunu biz 1. yaştan itibaren yaşamaya başladık. Ümitsizliğe kapıldığım, çaresiz kaldığım, sinirlerimin çok yıprandığı günler yaşattı bize. Başka annelere sora sora, okuya okuya çareler bulduk. Bu dönemde iyiki Nurturia vardı. Yanlız olmadığımızı çoğu bebeğin ve annenin aynı şeyi yaşadığını gözlemleme şansımız oldu. Bunu atlatmak için bir sürü yöntem denedik. Biz de en çok dikkatini dağıtma yöntemi işe yaradı. Sevdiği başka bir şeye yönelttiğimde itiraz etmeden ağlamayı kesti. Ve fakat ben bu dönemde bir daha çocuk yaparsam tövbe dedim. İnsanı canından bezdiren bir 6 ay geçirtti bize.

Derken geldi 18. ay. Bir mucize olmuş gibiydi. Bir gece yatmıştık ve sabah başka ülkede başka bir hayata uyanmıştık sanki. Bu ayın her günü kızım bana '' Anne ben büyüdüm'' mesajları verdi. Bebeklikten çocukluğa geçiş dönemindeydik. Her söylediğimi anlıyor, sözlerle olmasa da hareketleriyle anladığını ifade ediyordu. Artık dışarı pusetimizi almadan el ele çıkabiliyorduk. Markete, fırına, parka, anneanneye yorulmadan gidebiliyordu. Gayet emin adımlarla yürüyebilen, yolda tanıdığı-tanımadığı insanlarla konuşan, iletişim kuran bir Ela vardı.

Üstelik benim tek çocuklarda en çok korktuğum paylaşım problemi yavaş yavaş çözülüyordu. Nasıl olduğunu anlayamadan etrafındaki ufaklıklarla yediklerini,içtiklerini paylaşmaya başladı. Oyuncak paylaşımında hala biraz sorunumuz var ama onu da zamanla aşmayı umuyoruz.

Daha önce korktuğu şeyleri denemeye başladı. Örneğin atlıkarıncaya binmek isteyip, her seferinde ağlayarak ortasında inen Ela şimdi üstüste 2 sefer binebiliyor. Geçmişte elektrik süpürgesi çalıştığında kaçacak delik ararken, şimdi evi süpürmeye çalışıyor. Kaydırağın merdivenlerini tek başına çıkıp, yine korkmadan tek başına kayabiliyor.

Fiziksel gelişimine gelirsek 18. Ayda. 83.5cm ve 12.5kg bir Ela vardı. Uzayan boyuyla geçen ay ulaşamadığı yerlere de uzanmaya başladı. Evin yeni noktalarını da keşfetti. Bebekli Evlerin Evrimi yazımda bahsettiğim gibi masalara dahi tırmanabiliyordu. Bu ayın en büyük zorluğu buydu. Eve yeni bir düzenleme getirerek bu sıkıntıdan da kurtulduk. Şimdi ferah ferah oturuyoruz. Eve gelen herkeste evimizin çok genişlediğini söylüyor. E haliyle genişledi, Salonda pek eşya kalmadı:)

Bu ayın ödülü olarak artık uyandığında sadece beni çağırmıyor. Adaletli bir dağılım yapıyor. Önce '' anneeeeeeeeeeeeeeee'' diye sesleniyor. Ardından ''babaaaaaaaaaaaaaaaa'' geliyor. Oysaki 1.5 sene boyunca gece*gündüz ne zaman uyansa anne diye seslenirdi. Sanırım artık babanında bir işe yarayabileceğini kabul etti. Anne- baba farkı işte:) Anne için fabrika ayarı olarak yüklenen güven, baba için 1.5 senede kazanılıyor. HAHAHAHAHAAAAAA :p Baba ile ilgili bir diğer gelişme de artık onu şiddetli bir şekilde özlüyor olması. Sabah uyandığından itibaren evde babasına ait ne kadar eşya varsa gösterip ''Babaaaa, Babaaa'' diyor. Bir çeşit saygı duruşu:) Akşam onun geleceği saati biliyor. Kapının önünde dolaşıyor, her asansör sesinde sokak kapısına yapışıyor. Baba geç kalırsa sinir krizlerine giriyor. Aynı zamanda akşam karşılaması için babanın terliklerini kapının önüne getirebildiğini de söylemeliyim. Telefon konuşmalarında da kahkalar atarak babaya şirinlikler yapıyor.

Gün içinde anneyle aktivitelere katılıyor, hatta anneyi teşvik ediyor. Boya kalemlerini ve defterlerini alıp koltuğa kuruluyor. Kartların üzerinde ki resimlere dakikalarca bakıyor, anneye Neeee, Neee diyerek isimlerini soruyor. Caillou'nun bütün kitaplarına bayılıyor. Annesini,babasını, kız kardeşini ve hatta dedesini tanıyor. Stickerlarını büyük keyifle yapıştırıyor. Bazende üstümüze, başımıza... Kareleri, üçgenleri, daireleri doğru boşluklara yerleştirebiliyor. Kutulardan kale yapabiliyor. Bir diğer gelişmede kendi boyutundaki ayısına arkadaşı gibi davranması. Ona yemek yediriyor, su içiriyor ve hatta emziğini veriyor:)

Duş almak istediği zamanları belirtiyor. O an müsait olmamanızla ilgilenmiyor. Banyosu geldiyse duş arkadaşlarını alıp banyonun kapısına dikiliyor.

Yemek istediği menüyü neredeyse bildiriyor. Makarna istediğinde bakliyatların olduğu dolabı açıp, bir makarna paketi alıyor. Pilav isterse pirinci gösteriyor. Yemeğini neredeyse kendi yiyebiliyor. 1 yaşında döke saça yiyen Ela, 1.5 yaşında bir kaç damla damlatarak çorbasını bitirebiliyor.

Annesi 1.5 sene boyunca verdiği emeklerin karşılığını almaya başlıyor. 12-15 ay döneminde yaşanan zorlukların geçici olduğunu görüyor. Her sabah bir melekle burun buruna uyanmanın tadına varıyor.Üstelik bu melek minik kollarıyla annesini kucaklamaya çalışıyor. Hayat yavaş yavaş normale dönüyor. 2. çocuk herkese çok parlak bir fikir gibi gelmeye başlıyor.

Renan

Annesinin Velisi Ela

2011-10-02T01:50:00.000-07:00

Dünya tersine mi döndü? Ne zamandır çocuklar, annelerini okula yazdırmaya götürüyorlar! Bizim evde dünden beri...
Küçük kuzumla el ele üniversiteye gittik, benim yüksek lisans kaydım için... Daha içeri girer girmez pusetten ineceğim diye tutturdu! Yapma kızım, etme kızım, 2 dk. şurada otur kızım dediysekte dinletemedik. Ortalığı yıktı, söktü. Babası mecburen indirdi pusetten. Bu arada ben sırada bekliyorum kayıt işlemleri için... Ela'da çantasından tüm ganimetleri çıkarmış, tüketmekle meşgul. Zira az sonra okulun nimetlerinden yararlanacak.
Sıra nihayet bana gelip, bir takım formlar doldurmam gerektiğinde, bu sefer de elinde ki kalemi ver diye tutturdu. Kalemi verdim, kağıdı da ver... İsteklerinin ardı arkası kesilmedi. Duvarda ki broşürlerin her birinden birer birer edindi. Muhasebeye gidip bir adet hesap makinası aldı ve hatta oradan dışarı çıkmak istemedi. Neredeyse kadroya geçecekti. Kuzu olarak girdiği okuldan kurt olarak çıktı!
Annesi tarafından muhasebeden çıkarıldığı için çığlıklarıyla bütün okulu inletti. Sayesinde daha ilk günden bütün okulda tanındık.
Ela'nın resmini okulun kapısına asacaklar, buna eminim. Bundan 17 sene sonra bu okula gelmeye kalkarsa kesinlikle almayın, öğrenci olarak geldiği okula rektör olur, hepimizi yerimizden, yurdumuzdan eder, düzenimizi bozar, ne huzur kalır, ne sukunet diyecekler.
Eh Elacığım, bugünün bir de yarını var. Yarın sen anaokuluna kaydolmaya gittiğinde bende aynı huysuzlukla tarihe geçeceğim. Bakalım o zaman nerelere saklanacaksın:)))

Yeniden öğrenci anne Renan