Rerum Primordia

2011-01-22T23:55:00.002+10:00

2011-01-21T23:55:00.002+10:00

2011-01-21T11:35:00.002+10:00

2011-01-20T23:55:00.002+10:00

2011-01-20T09:24:00.005+10:00

2011-01-19T23:55:00.002+10:00

2011-01-17T22:32:00.003+10:00

2011-01-13T13:29:00.004+10:00

2011-01-11T00:38:00.005+10:00

2011-01-09T02:20:00.005+10:00

2011-01-08T00:22:00.003+10:00

2011-01-07T18:50:00.000+10:00

2011-01-06T20:15:00.007+10:00

2011-01-06T01:02:00.011+10:00

2011-01-04T15:52:00.001+10:00

2010-12-30T23:51:00.006+10:00

2010-12-29T23:46:00.013+10:00

2010-12-26T15:11:00.004+10:00

2010-12-25T20:33:00.011+10:00

Who do you pray for the nights before you go to sleep?

2010-12-20T18:02:00.002+10:00

یکم: مهم نیست چند ده میلیون سال در کشور انگلیسی یا اسپانیایی زبان* زندگی کرده باشی، وقتی زبون مادریت نیست، نمی‌تونی با نمکِ خلاق باشی و نمی‌تونی خوب نقد کنی.نقد خوب یعنی یه جوری که تا فیهاخالدون طرف با نقدت بسوزه. به سازندگیش کار ندارم.
یکی از سرگرمیهای من -که امشب زده به سرم و نمی‌دونم چرا با اینکه جشن عاطفه‌ها نیست اما می‌خوام شادیهام رو قسمت کنم- بخش مسخره کردن لباس و سر و ریخت سلبریتی‌ها توی یاهو هست. اسمش اینه: چی با خودشون فکر می کردن؟ واقعا همه‌اش منتظرم این بخش آپدیت بشه و من برم تمسخر خلاقانه‌ی این نویسنده‌اش از سلبریتی‌ها و سر و وضعشون رو بخونم و حسرت بخورم که چه خوبه انگلیسیش و گاهی هم یه ترکیبی که خیلی دوست داشتم رو به ذهن بسپرم. یه کسایی مث پاریس هیلتون ، جسیکا سیمپسون خواهرای اولسن و لیدی گاگا رزیدنت دائمی این سایت هستند؛ یعنی تقریبا آپدیتی یک بار مسخره می‌شن اما کسانی مثل انجلینا جولی و جسیکا آلبا و غیره هم گذرشون می افته اونجا.
بهترین چیزی که ازش خوندم یادم نیست در مورد کی بود اما یادمه طرف موهاش رو مسی رنگ کرده بود و پیرهن نقره ای پوشیده بود، این هم برگشته بود نوشته بود که فلانی شبیه باتری دوراسل شده. من به طرز وقیحانه ای تا مدتها دنبال مورد مشابه می‌گشتم که این تیکه رو به یکی بندازم.
<>
دوم: این روزا اینجا خیلی بارون میآد. یعنی یه جوری که از امروز صبح شروع می‌شه، یه کم زندگی تو رو نشون میده تو تلویزیون بعد پایینش می نویسه شش روز بعد و هنوز داره بارون میآد. رعد و برق خیلی ترسناک می زنه و سیل اندکی هم راه می افته. من از وقتی کودک بودم از رگبار تند خوشم می اومد، بارون نم نم دوست نداشتم ، اصولا همه ی زندگیم یا زنگی زنگ بوده یا رومی روم. اینجا بارون داغ میباره. پوستت گرما رو روی خودش حس می کنه و قطره هاش که می خورن بهت دردت میآد. بارونش منو خوشحال می کنه ولی اینجا هیچ کی احساس دو نفره بودن هوا رو نداره. اون دفعه هم خواستم "هوای دو نفره" رو توضیح بدم که شد جویدن تعدادی واژه بیربط به هم و همه فقط مودبانه لبخند زدن. یعنی فکر کنم این احساس دونفره بودن فقط تو مملکتای خشکی مث ما باشه. حالا که بحثش پیش اومد ما یه معلم دینی داشتیم می گفت در سه موقع درهای آسمون واسه دعا بازه:
وقت اذان صبح-اذان مغرب-وقت بارون
اینکه چرند گفته رو بی خیال؛ چنان نقش حکاکی بر لوح سنگیه که هر وقت بارون میآد هی فکر می کنم لامصب چه اتوبانیه از آسمون اینا به زمین. همینه که انقد خوشحالن واسه خودشون.
<>
سوم: By the way "how much is a pint of milk" "dear Mr president"?
-------
* من فقط تجربه صحبت به این دو زبان رو دارم و می دونم. نخواستم متهم بشم به جنرالیزاسیون

مخروط حق ِ وق ِ تشر

2010-12-16T10:26:00.001+10:00

نوشته "خانوم ماما" فکر کنم تنها نوشته این بلاگ بود که بیش از یه دونه لایک خورد. چند تا کامنت داشت که با من موافق بودند و در عین حال یه ایمیل و یه کامنت هم دریافت کردم که محتوای اونها این بود که با مهاجر غیرقانونی، همه جای دنیا بد برخورد می‌شه و من چرا مغزهای آریایی رو که همه جای دنیا باید حلواحلواشون کنن و پیرهن زربفت تنشون کنن با مهاجرین افغان که خاک پاک آریایی ما رو به پلشتی کشوندن مقایسه می‌کنم.
*
قصدم دفاع نیست چون حرف حق دفاع نمی خواد فقط چند تا نکته رو دلم می‌خواد که بگم:

اول اینکه به دلیل اینکه تو کادر پزشکی ایران بودم و به خاطر اینکه طرحم رو اول از سر اجبار و بعد از سر علاقه مدیکال اتیکس (اخلاق پزشکی) کار کردم من از این بعد مساله رو می‌بینم: سه سال پیش توی ایران کارگروهی تشکیل شد که قرار بود به بررسی اوضاع اخلاق پزشکی در ایران بپردازه. به جای اینکه از صفر شروع کنیم، قرار شد کدها و گایدلاینهای اخلاق پزشکی امریکا رو ترجمه و "ایرانیزه" بکنیم. یکی از کدها این بود که اگه یه نفری که توی چمیدونم نزاع خیابانی یا هرچی گلوله خورده و به ما مراجعه کرده و ما می دونیم که یه نفر رو کشته، وظیفه ما چیه. کدهای بین المللی می‌گن شما پزشکی و باید درمان کنی. درمان استاندارد بدون هیچ انحرافی از اصول اولیه پزشکی. یعنی چی؟ یعنی یک نفر که قاتله هم حق داره که درمان بشه چه برسه به مهاجر غیر قانونی. بماند که سر اینکه خیلی از افراد کارگروه معتقد بودند که نباید درمان کرد و باید دوان دوان پلیس رو خبر کرد دعوا شد و آخر هم نذاشتن تصویب بشه. نتیجه ی بی احترامی به جان انسان و به حریم خصوصی پزشک و بیمار و دخالت نظامی ها / سیاسی ها/ قدرتمندان در بیمارستان و بین پزشک و بیمار می شه اتفاقی که پارسال افتاد و زخمی های تظاهرات دسته جمعی منتقل می شدند زندان.
*
دوما می‌خوام بدونم کدومتون توی صف نون بربری یا صف اتوبوس یا توی درمانگاه ها پرونده مهاجرت اون فرد خاص رو بررسی کردید و مطمئن شدید که اون غیرقانونی هست و بعد آزارش دادید یا نوبتش رو گرفتید یا دستش انداختید؟ مساله فقط افغانها نیستند، انگار که بعضی از ما عادتمونه که غریب کش و ضعیف چزون باشیم. همین چار تا توریستی که راه گم می کنن میآن ایران رو دست می ندازیم فیلم می گیریم میذاریم تو یوتیوب و فیس بوک و لایک می زنیم هزار تا. بگذریم از این ؛ اصلا به فرض 99.99 درصد افغانها غیرقانونی توی ایران هستند، شما به صرف اکثریت حق نداری اون یک صدم درصد رو آزار بدی. اصلا برخورد با مهاجر غیرقانونی وظیفه شما نیست. وظیفه کسانی هست که می اومدن تو تلویزیون سینه سپر می کردند که آقا جون ما مهاجرپذیرترین کشور دنیا هستیم و برادران افغان رو به ایران راه دادیم. برادران افغان دیروز شدند مهاجران غیرقانونی امروز که فلان گزارشگر بی ادب هم به خودش اجازه می ده توی یک مقاله طولانی، دخترای اونها رو به خاطر اینکه دلشون می خواد مثل هم سن و سالهای ایرانیشون لباس بپوشن مسخره می کنه. اگه مشکل فرصت کاری هست که از دست می‌ره این مساله ای هست که تقصیر مهاجر نیست، تقصیر کارفرماست و تقصیر سیاست گذاریهای دولت ما و کشور ما نه اون مهاجر.
*
سوما در باره مقایسه دانشجوی ایرانی با مهاجر افغان. واقعا فکر می کنید ارزش آدم به درسی هست که می‌خونه یا ویزایی که می گیره؟ آیا یک پزشک باید آدم رو به عنوان آدمی ببینه که درد داره و کمک می خواد یا به شکل مهر توی پاسپورتش یا مدرک توی جیبش؟ ببخشید شما که "لیسانس دارین، روزنامه می خونین"* بگین به من، کجای دنیا سلامت انسان در بیمارستان به صرف وضعیت مهاجرتش به خطر می افته؟ ممکنه مهاجر غیرقانونی از ترس لو رفتن نره بیمارستان یا بره بیمارستان، درمان بشه و بعدش بیفته توی دردسر اما درمان نباید و هیچ وقت تحت تاثیر این چیزا قرار نمی گیره. درمانی که به اندازه زایمان اورژانس هست تحت تاثیر مهاجرت قرار نمی گیره. شما وقتی لهجه افغان رو تو تلویزیون ملی مسخره می کنید آیا اینکار رو به خاطر غیرقانونی بودن اونها در کشور انجام می دید؟ همین مولانایی که سینه چاک می‌کنید براش هم احتمالا همین لهجه رو داشته.طرف بلخی بوده. مطمئنا توی این دوره می‌اومد سمتتون دستش می‌نداختین. زشته واقعا که به صرف غیرقانونی بودن ، به خودمون اجازه بدیم که با "انسان" رفتار بدی داشته باشیم. اصلا توی آمریکا و سوئد و کره مریخ هم همین رفتار رو دارن، آیا این به ما این جواز رو می ده که "بی ادبی" کنیم به انسان؟ چطور پای پزعالی که پیش میآد همه نواده کورش کبیر بنیانگذار و اولین نویسنده منشور و مستطیل فلان و بهمانیم اما پای عمل که پیش میآد به آمریکا اقتدا می کنیم؟
بحث فقر و مهاجرت نیست، بحث این هست که انسان ، انسانه و این روزها انسان خیلی بی ارزش شده، انقدر بی ارزش که توی یک سری خط فرضی به اسم مرز تعریف می شه. شاید شما انسان رو با مهر توی پاسپورت، با درس خونده، با زاویه چشمها، با رنگ پوست معنا کنی، اما پزشک حق نداره اینطور باشه. اگه از من می پرسی، هیچ کس حق نداره اینطور باشه.

-----
* فکر کنم یه طرحه مال صالح علا

You wanna make a memory

2010-12-15T10:52:00.008+10:00

دو ساعته هی دارم می نویسم و پاک می کنم که به طرز آبرومندی بگم دیشب به آرزوم رسیدم و رفتم کنسرت بان جوی اما انقدر هنوز تو جو خوشحالی ام که نمی شه آبرومند باشه. همینجوری ندید بدید قبول کنین ... جماعت! من رفتم کنسرت بان جوی. هاهاها. خندیدم الان واقعنی ها... با صدای بلند.
*
دیشب زیاد حال جسمی خوبی نداشتم اما کلی نوشابه انرژی زا خوردم و مسکن زدم و حواسم بود انقدر نزنم که خوابالو بشم و بعد از هزار سال و با همه‌ی اه اه و پیف پیف‌هایی که می کنم که "آره من فقط شراب قرمز و ای‌ی‌ی آبجو چیه"، و اگرچه واسم خوب نیست اما دیشب آبجو هم زدم که آزاد شم* و بتونم تا آخر کنسرت طاقت بیارم. انقدر خوشحال بودم و انقدر جیغ زدم و با همه ی آهنگهاش از اول تا آخر خوندم که همه دور و بریهام ازم متنفر شدن.
دلم می‌خواد از احساسم بگم وقتی که واسه شروع اون زنگه روی صفحه بود و زنگ می زد و بعد سایه‌هاشون (مثلنی) افتاد روی صفحه و من از استرس دستام می لرزید که بالاخره من اینجام و جیغ زنان دست دوستم رو که بغل دستم بود از ریشه کندم بسکه جیغ زدم لوک ات هیم. دتس مای چایلدهود هیرو! دلم می خواد بتونم تعریف کنم از وقتی که داشت مردم رو گرم می کرد و من واقعا یه درجه گرمتر می شدم آتیش می گرفتم حتما یا وقتی که لیوینگ آن ا پریر رو خوند یا وقتی کت چرمیش رو در آورد و خلایق جیغ می کشیدن. از دتس مای لایف و یه عالمه عکس روی صفحه یا از لحظه‌ی خوندن بد مدسن و اون دخترا که عکسشون کلی سکسی می رقصید. یا وقتی واسه یه ربع آخر از صندلیهامون پاشدیم "فور د هل آو ایت" با هزار دوز و کلک رفتیم قاطی ایستاده‌ها و من که نمی دیدم روی شونه ی دوستم نشستم ، چیزی که تو "فیلمای" همه ی کنسرت خارجی ها می دیدم اما نمی شد انجام بدیم تو کنسرتای ایران و توی این سه تا کنسرتی هم که اینجا رفتیم قبل بان جوی ، جو این کارا رو نداشتن. بعد که ترس و لرز نشستن روی شونه ی یه مرد صد و نود و خورده ای سانتی خوابید، یه نگاه کردم به دور و برم و یه عالمه آدم بود همه جا و چهار-پنج متر اونطرف تر نگاهم گیر کرد به نگاه دختری که رو شونه ی مرد همراهش نشسته بود و اون تامبز آپ بهم نشون داد. من حتی تو تاریکی لبخندش رو هم دیدم... وووه خیلی حس عجیب خوبی بود. کلا خیلی چیزا هست که بگم اما کلمه نیست؛ اگه بخوام خلاصه اش کنم اینه:

بعد از مدتها، همزمان از خوشحالی خندیدم و گریه کردم و جیغ زدم

__________

* As Ben Franklin said:

In wine there is wisdom,

In beer there is freedom,

In water there is bacteria.

عاشورا

2010-12-11T17:28:00.000+10:00

گفتم چشماتو ببند و سعی کن منو نشناسی. از صدام، از لهجه‌ام حدس بزن کجایی هستم. تب داشتم و تازه از کابوس با گریه بیدار شده بودم؛ روی تخت دم پنجره دراز کشیده بودم و اون داشت لباسای منو روی بند توی تراس پهن می‌کرد. از بالای تی شرت آبی‌م که عکس سه تا فیل جلوشه نگام کرد، رنگ آبی تی‌شرت تو چشماش افتاده بود و چشمای رنگ-سرگردونش آبی شده بود. گفت یه زمانی خیلی توی این خوب بودم اما الان فرق می‌کنه بس که توی این خراب شده لهجه‌های غریبه می‌شنوم محاله که بتونم. بعد گفت آخه من صداتو می‌شناسم. صداتو می‌شناسم
I know your voice
هیچی نگفتم چون انرژی حرف زدن نداشتم. از اون وقتای مریضی که هشیاری اما حال نداری و دلت میخواد جواب یه جمله ات بشه هزار ساعت حرف زدن و یکی واست حرف بزنه و مهم هم نباشه خوابی. حرف بزنه که تو خوابت هم بدونی تنها نیستی. گفت:
I've been listening to learn your voice. I know your voice like the way you know your neighbourhood; you know what's behind every bend in the road. I know when your voice goes down, when it comes up. I even know when you put your Spanish intonations in an English sentence. I know when you think Persian because your voice becomes monotone.
گفتم می‌دونی ما دو تا شناخت داریم توی فارسی. اینی که داری می‌گی بلد بودنه. بلد بودن رو به فارسی گفتم. گوشش داره به فارسی گفتن‌های من توی سلامتی و تب و هذیون عادت می‌کنه. با لهجه گفت "بلد بودن".
I بلد بودن your voice
گفتم آره. اما بازم یادت رفت فعل رو کونژوگه کنی. خواست حواسم رو پرت کنه که یادم بره شاگرد خنگیه گفت چرا ایرانیها مونوتون حرف می‌زنند؟ گفتم ما هم اینتونیشن خودمون رو داریم اما خیلی ظریفه در مقابل زبان تو. تو احساسش نمی کنی. گفت اوهوم باید منو ببری ایران با خودت؛ واسه من هیچ راه دیگه ای نیست که اون کشور رو ببینم. بیا به مامانت زنگ بزنیم باهاش حرف بزنی خوب بشی و من فارسی گوش بدم. حال نداشتم اما اون الردی شماره رو گرفته بود، مامان گفت محرم شده و همسایه روبرویی باز دوباره بساط تکیه اش رو راه انداخته. یادم اومد که چقدر بهشون بد و بیراه می گفتم. حرفم با مامان تموم شد. بعد اون به عبری گفت فارسی خوبه. به اسپانیایی ادامه داد باید بریم ایران سه ماه بمونیم که فارسی من خوب بشه و بعد به زبونی که یادم نیست هی حرف زد... هیچی یادم نیست چون خیلی تب داشتم و سرم درد می کرد و یه عالم مسکن خورده بودم؛ بعد که چشمامو باز کرده بودم اومده بود توی خونه داشت پارچه خیس رو توی ظرف آب فشار میداد که بذاره رو پیشونی من. می دونستم تبم انقدر بالاست که احساس بخار شدن آب توی لحظه تماس پارچه با پیشونیم بهم دست می ده. کلمه بخار به انگلیسی یادم نمی‌اومد. اسپانیایی و فارسیش هم یادم نبود فکر کنم. فقط می دونستم یه احساس چسبناکه. توی اون همه خیسی پارچه، تو فقط کمی نم رو حس می کنی که حس مریضی بهت می ده. و هی نگرانی که سرت رو بچرخونی و پارچه هه بیفته... بعد دوباره خوابم برد. توی خواب روی پل عابرپیاده میدون انقلاب بودم. بعد دیگه خواب نبود اتفاقات روز عاشورای پارسال بود که یواشکی از خونه اومده بودم بیرون. بعد توی یه کوچه بن بست بودم و دو تا سرباز با باتومشون به سمتم می اومدند. در همه خونه ها بسته بود. بن بست حقگو یا همچو چیزی توی کارگر شمالی نرسیده به میدون. بعد باتوم طرف توی هوا تاب خورد و اون داشت توی چشمای ترسیده و هراسون من نگاه می کرد. بعد طولش داد تا باتومه رو بیاره پایین... من از انتظار و ترس درد، بیشتر زجر می کشیدم تا خود درد. بعد در خونه باز شد و اول یه آقایی بعد هم چند تا خانوم و آقای دیگه اومدن بیرون. با صدای داد بیدار شدم، کنارم نشسته بود و با فریاد و تکون تکون دادن بیدارم کرد. تکونم می داد می گفت حق نداری به ایران فکر کنی. حق نداری به ایران فکر کنی. حق نداری به اونجا فکر کنی.

خانوم ماما

2010-12-08T17:28:00.003+10:00

تو دوره دانشجویی توی یه درمونگاه کار می‌کردم. واضحه که غیرقانونی بود چون پروانه طبابت نداشتم اما نزدیک به هفتاد درصد همکلاسیهای من بدون پروانه شیفت شب درمانگاه‌های پرت و پلا رو می‌گرفتند. شیفت شب از ساعت شیش عصر بود تا شیش صبح. شیفتهای روزهای جمعه و تعطیل هم مال ما "غیرقانونی" ها بود. می‌موندیم واسه درآمد و واسه اینکه دستمون راه بیفته. اگه گند عظما نمی‌زدی اتفاقی نمی‌افتاد و تازه، معمولا یه پروانه-دار تو رو سفارش کرده بود که اگه اتفاقی می‌افتاد زنگ می‌زدی بیاد ماله کشی. درمانگاهی که من کار می‌کردم، توی یکی از جنوبی‌ترین و فقیرنشین ترین منطقه‌های تهران و مال یه پزشک عمومی بود با شراکت یه آقای بغایت زشت رو ، با دندونهای وحشتناک که معلوم نبود بغیر از سهامدار درمانگاه چیکاره است. شبها دو تا دندانپزشک و دو تا پزشک عمومی و یه ماما اونجا کار می‌کردند. جالبه که شبها هم به اندازه روزها شلوغ بود و گاهی همگی همزمان کار می کردیم و آدمهایی هم تو اتاق انتظار نشسته بودند؛ ساعت چند بود مثلا یازده و نیم شب. معمولا اینجوری بود که پزشک عمومی ها زخمی های چاقو کشی ها رو بخیه می زدند یا مسمومیت الکل صنعتی رو درمان می کردن و دندونپزشکا یا دندون می کشیدن یا اندو می کردن یا پارگی صورت بخیه می زدن و آبسه صورت رو خالی می کردن.
نمی‌دونم خانوم ماما مطلقه بود یا کلا ازدواج نکرده بود اما بر اساس شواهد اون موقع توی سی و هشت-نه سالگیش مجرد بود و با اون آقای مدیرخیلی با هم سر و سر ( به فتح و کسر سین به ترتیب ورود در متن) داشتند. اینجوری که گاهی که دم صبح بیکار می شدیم و خوابمون نمی اومد همه می‌نشستیم توی سالن یخ زده کاشی شده با اون بخاری رو به انفجار به حرف زدن و این منشی‌ شیفت شب هم که یه پیرمرد آبله‌رو بود چایی‌های کثافتی واسمون میآورد توی لیوانهای زنگار گرفته و ما لرزان و فوت کنان از بالای چای به هم نگاه می‌کردیم و حرف می‌زدیم و وانمود می‌کردیم نمی‌دونیم آقای مدیر دو ساعتی هست تو اتاق ماما هست و صداهای مشکوک میآد گاهی. به ما هم ربطی نداشت خب.
مامائه اصرار داشت خانوم دکتر فلانی صداش کنیم و تصور کنید که جنوب شهر و شیفت شب چه کارهایی که ازش بر نمی اومد و بر اساس اعتماد به نفسی که به پشتوانه آقای مدیر داشت، این خانوم چه کارها که نمی کرد. از دوخت و دوز تا سقط و غیره. حتی زایمان طبیعی هم انجام میشد. یه بار یه بچه اونجا به دنیا اومد و وسط کار گیر کرد و داد و بیداد شد. شوهر زن اجازه نمی داد پزشکهایی که مرد بودند برن توی اتاق و من که تنها زن موجود بودم روانه اتاق زایمان شدم که به ماما خانوم کمک کنم. من حتی روپوش یدکی هم نداشتم و با همون روپوشی که چند دقیقه پیش چرک آبسه یه مریض پاشیده بود بهش و با دستهای لرزان و در شرف تهوع ایستاده بودم بالای سر زن افغان ی که پاهاش در زاویه بسیار غیرطبیعی قرار گرفته بود و سر بچه اش از لابلای خون و مدفوع بیرون بود. من با یه چیزی شبیه قیچی بند ناف بچه کبود شده رو بریدم و از اتاق زدم بیرون و دوستم که با من شیفت داشت کلی واسم آب قند درست کرد که غش نکنم و تقریبا به مدت نیم ساعت تو بغلش از ترس و تهوع گریه کردم ... تا مدتها هم نمی تونستم درست غذا بخورم.
مامائه می گفت فقط زنهای افغان رو توی "مطب" می زائونه چون راحت زا هستند. چون سر و صدا نمی کنند و چون تا به خودت بجنبی زائیدن. تحمل دردشون هم بالاست و چون بیشترشون غیرقانونی هستند و اگه اتفاقی بیفته نمی رن شکایت کنند.
بعدها که تجربه کارم زیادتر شد با پدیده ی عجیبی مواجه شدم، دندونهای افغانها و ترکهای اصیل از نظر فرم ریشه خیلی خیلی با فارسها متفاوت بود. ریشه های بلند و بسیار محکم داشت و در آوردنش خیلی سخت بود. گاهی ناچار می شدی پلیت باکال( بخشی از استخون فک) رو بتراشی تا دندون رو بکشی؛ گاهی ریشه ها با صدای قرچ میشکستند و گاهی هم کلا بخشی از استخون رو میشکست و بیرون می آورد. پروسه اعصاب خورد کن، طولانی و دردناکی می تونست باشه. هر وقت مریضم ترک یا افغان بود و باید دندون خلفی می کشیدم سر به سرشون می ذاشتم که ای بابا، انقدر شیر و ماست خوب می خورید این دندوناتون دو دستی می چسبه شما رو و ولتون نمی کنه که. با وجود اونهمه کار توی درمانگاه که دستم رو توی دندون کشیدن خیلی راه انداخته بود ، بالای چهل درصد موارد دندونهاشون سخت در می اومد... ترکها معمولا غرغر می کردند که آی خانوم دکتر کشتی ما رو اما افغانها معمولا تحمل می کردند. این رو با چند تا از دندونپزشکهای با تجربه هم مطرح کردم، بیشترشون ( شیش نفر از هشت نفر) با من موافق بودن. آیا تحمل درد افغانها بالاتر بود؟
*
نمی دونم. راستش نمی تونم بگم تحمل درد اونها بالاتره یا اونها راحت زا تر هستند. اینا در تخصص من نیست و هرچیز رو که یاد نگرفته باشم این رو خوب یاد گرفتم که به وقت بگم "بلد نیستم". این یکی رو من بلد نیستم اما می تونم بگم تو سیستم درمانی ایران با افغانها خیلی بدرفتاری می شد. خیلی بد باهاشون برخورد می کردیم و وادارشون می کردیم بابت حقشون التماس کنند. این قضیه فقط توی سیستم درمانی نبود، توی صف نون بربری، توی صف اتوبوس، توی اداره های دولتی، تقریبا افغانها همه جا مظلوم بودند.
این طرف معادله من هستم. یه دختر غریبه هزارها کیلومتر دورتر از خونه اش. اگر افغانها همزبان ما بودند و اندکی لهجه متفاوت داشتند، زبان انگلیسی زبان سوم من هست. انگلیسی زبان دوم خیلی از ایرانیهایی هست که از ایران رفتند. اگر افغانها بی ادعا اومدند و کار کردند، ما با ادعای فیل افکن از ایران رفتیم و در بیشتر موارد هزینه تحصیل و زندگیمون رو دولت اون کشور پرداخت می کنه. اگه افغانها زمانی بخشی از ایران بودند و سیستم فرهنگی اونها بسیار به ما نزدیک بود من از یک فرهنگ بسیار عجیب غریب وارد این دنیا شدم. نمی گم که به اندازه ی یک انسان سفید بهم خوش می گذره یا می تونم از امکانات اینجا استفاده کنم ( تحصیل رایگان مثلا ) اما رفتارشون با من اصلا لااقل "در ظاهر" نژآدپرستی رو نشون نمی ده. این مدت هم که خب من همه اش کارم توی بیمارستان بوده و برخوردها رو دیدم. هیچ وقت من یک ایرانی نبودم، من اگر برای درمان رفتم، بیمار بودم نه بیشتر نه کمتر.
*
چی شد این حرفها رو نوشتم... یکی از پزشکهای اون درمانگاه ماه پیش بهم ایمیل زده بود و من نتونسته بودم جواب بدم. دیشب جواب دادم و ته ایمیلم هم کلیشه "چه خبر از بقیه" داشت. امروز ایمیل ازش دریافت کردم که خانوم ماما توی یه مطب خصوصی که با پشتوانه مالی همون یارو آقای مدیر کذایی زده، یه جنین تقریبا چهار ماهه افغان رو کورتاژ کردند و بیمارشون بر اثر خونریزی فوت شده و به زودی دادگاه دارند. آقای دکتر که خودش سودای مهاجرت به استرالیا داره، در ادامه ایمیلش نوشته بود :
"این افغانی های ****-**** میان اینجا، از امکانات اینجا استفاده می کنن؛ پررویی هم می کنند"
واقعا امیدی هست به پیشرفت اجتماعی و فرهنگی مملکتی که پزشکش اینجوری فکر می کنه؟

___
پ.ن: این داستان اینجا دنباله دارد

متن عصبانی وحشتناک

2010-11-30T00:46:00.003+10:00

من زیاد به اصول فیس‌بوک وارد نیستم. یعنی می‌شه گفت که شیش هفت ماهه عضوم اما فقط کمتر از یه ماهه که دوستام رو( به صورت خیلی سلکتیو) ادد کردم و تقریبا از همکلاسیهای دانشگاهم فقط دو نفر ادد هستند. واسه همین نمی دونم که آیا اینکه تو نیوز فید من اومده که فلانی از این ویدئو خوشش اومده، من رو محق میکنه که برم رو ویدئو نظر بدم یا نه.
به همین خاطر تو وبلاگم می نویسم. یه ویدئویی شر شده ( که من به خاطر ناآشنایی نمی دونم اجازه هست لینکش رو بذارم اینجا یا نه) یه دختر بچه است تیپیک دختربچه های ایرانی دو سه ساله با زیرپوش و یه چیزی مثل تسبیح دور گردنش و موهای آشفته که با یه آقایی صحبت می کنه در مورد اینکه اگه آقاهه از یه دختری خوشش بیاد اما این بچه خوشش نیاد آیا اون آقا که به نظر عمو/دایی یا برادر دختربچه هه هست اجازه داره بره اون خانوم رو "بگیره" یا نه. تیتر هم هست به قسم و آیه اگه نبینید و بچه تهدید می کنه که اگه بری با اون دختری که من خوشم نمیآد عروسی کنی من یا سوزن می ریزم تو غذاش یا با چاقو می کشمش.
بچه بی نهایت گستاخ و بی تربیت و بی ادبی هست.من بچه ندارم اما این دختره اگه بچه من بود قطعا تودهنی می خورد ( نه تنبیه فیزیکی، اما ادبش می کردم به شیوه ی بسیار جدی)* چون بچه حق نداره از این حرفا بزنه. اما از اون وحشتناکتر این آقایی هست که بچه رو می کشونه به این وادی و این سوالها رو می کنه و ازش فیلم می گیره و میذاره تو فیس بوک. بدتر از همه اون پدر و مادر بی مسولیتی هستند که می ذارن بچه اشون توی چنین چیزهایی دخالت کنه و این آقای سوال پرسنده رو مواخذه نمی کنند. آیا تجاوز به بچه ها فقط جسمی هست؟ آیا بچه ای که توی این سن با این شدت و حدت داره در مورد اینکه اگه من از کسی خوشم نیآد تو حق نداری بگیریش و به خدا و به قسم آیه اگه بری بگیریش من لت و پارش می کنم طبیعیه؟ این بچه هه همه اش داد می کشه و عصبی شده. اصلا چه معنی داره این چیزا؟ بچه چرا قسم می خوره؟ آیا بچه تو این سن باید انقد خشونت تو کلامش باشه؟ بچه تو این سن باید داد بکشه بگه "غلط کردم؟"؟ آقا من خیلی نظراتم عهد بوقیه یا اینکه بچه سه چهار ساله به اسم عسل که مثل و در نقش مادر/خواهر شوهرهای کلیشه ای عهد عتیق داد و بیداد می کنه غیر عادیه واقعا؟ چرا به بچگی و معصومیت بچه ها حترام نمی ذارین شما؟ شماهایی که می رین لایک می زنین و می گین جالب بود ... آخه یعنی چی؟ رادیو تلویزیون کم بچه ها رو منحرف می کنن که خاله و عمه و عمو دایی دست به کار می شین؟ بچه که حیوون خونگی نیست که . طوطی که نیست. این باید بزرگ شه. باید آدم بار بیاد. می فهمین آدم چیه؟ می فهمین بچه چیه؟ شماهایی که از اعدام بیجه خوشحال شدین، یا نه اصلا مخالف اعدام بودین اما فکر کردین اون آدم نباید این کار رو می کرده و از رفتارش متاثر شدین، چرا این کار رو کردین؟ آیا این نبود که اون با کسی که عقلش نمی رسید کاری کرده بود که مناسب سنش نبود؟ فرق شماها چیه؟ اون از بعد جسمانیش استفاده کرده بود، شما افکار مریضتون رو فرو می کنید تو بچه ها. نتیجه هم اینه که این بچه واسه بقیه عمرش باید تاوان ذهنهای مریض شماها رو بده. بچه ها لطیفند، معصومند، گناه دارند. نکنید این کارها رو واسه خنده. گور بابای فیس بوک می خوام هیچ کی لایک نزنه. آدم باشین آخه. خجالت بکشین بابا. اه.

---
* الان فکر کردم اگه بچه من بودم احتمالا از شنیدن این حرفاش یا از عصبانیت می ترکیدم می پاشیدم به سقف یا اینکه از غصه دق می کردم.