reveladora

Sabes quen son?

noreply@blogger.com (malosa) — Mon, 31 May 2010 18:59:00 +0000

Cre que me fala de cousas, que me abre a porta do mundo, pero en realidade só fala de si mesma. Todo o puto tempo: ela. Non se inmuta cando lle traen unha cocacola en vez da cervexa que pediu. Non sinte o frío cando os dous da mesa do lado se poñen a chaqueta á vez. Nin lle fai graza: a min si. Non hai alteración discursiva cando me opoño aos plans que ela formula pois foron concebidos para-compracerme, explica. Basura. As dúas sabemos para quen son esas citas, esas viaxes, esas aventuras. Para o seu insoportable solitario goce. Négome a escoitar máis. Póñolle obstáculos para cansala: tuso escandalosamente, cambio de tema, propoño unha película. Que teño fame e sono. Pago as consumicións. Abro a boca seguido. E ela veña a falar, falsamente apelándome segue a enrodelarse, autocentrada continúa a definirse desde un atril alto e transparente. Transportada a un agocho no polo norte ao cal non acudirei, porque xa non me queda a máis mínima ansia por ir a rescatala. Na súa enaxenación fai do meu silencio un xesto de fascínio. Eu xa non oio a súa voz, non sei o que está dicindo, escoito darbukas eternas, percibo o mesmo ritmo cansino dos rapaces que as percuten no parque nas tardes de vrao. Recoñezo a arcada sutil que me invade e quero irme. Erguereime de aquí e tu seguirás co teu rollo e non te vas a enterar de que xa non estou. Hai tempo que deixei de existir para ti. Sabes quen son, acórdaste de min? Atende só agora: marcho para non desaparecer, para que non me aniquiles por completo.

Fronteira

noreply@blogger.com (malosa) — Sun, 14 Mar 2010 07:37:00 +0000

As Caixas contiñan a Delimitación

e pola súa natureza foron refuxio de extraperlistas

cemiterio de amantes e punto de fuga

o xogo do escondite

entre botellas de refrescos reutilizables

sen falalo, sabíamolo. bandeiras. estandartes
para os inseguros

xuntas pasamos por onda elas centos de veces

recitando nomes tamén

-doutras formas, pero ao fin-

Delimitadores:

ríos, sistemas montañosos, climas

capitais, orografías difusas

-quen sabe onde era que se tornaban verdadeiras

e para cando iso acontecese

ningunha de nós viviría xa alí-

lu facía fotos para os meus oídos

lu recordaba con detalle a roupa do primeiro día

lu sabía máis cousas porque tiña irmás maiores

os marcos para a reconstrucción, hoxe

ensúcianse como a pel das maos moureando

en clase de manualidades

pinguiñas de auga de barro batendo contra chan

olas deliciosas entre os mesmos dedos que apreixan

unha anguía baixo a ponte cando está a marea

baixa

un día ao chegar ás Caixas, lu sentenciou

aquí acaba Galicia

asentindo apagamos outra volta o interruptor

como diariamente

en silencio as tesoiras, de vagar o idioma noso

confortadas a unha pola outra

como cando aprendemos a andar na bici

apoia o brazo aquí

nosoutras tamén somos capaces

estouna vendo pronunciando a sospeita

algo parecido á vergonza, pero non exactamente

e anegándonos o cheiro dun animal morto na cuneta

un gato se cadra

certas de que naide o enterraría

seguimos adiante

Do noxo

noreply@blogger.com (malosa) — Tue, 02 Mar 2010 21:15:00 +0000

-Non o collo, que me da noxo.

Moito a cabreaban eses aires de nena consentida. Que sabería ela do noxo. Non tiña nin puñetera idea do que era o noxo verdadeiro.

-Pois halo coller, por estas que o has coller.

E a nena termaba do animal, mirando para outro lado, coas maos tremelicantes, mentres ela o facía. Acaso cría que a ela lle gustaba? Cada vez era peor, cada vez a agonía do bicho era máis a súa propia agonía. Por iso cada vez tardaba menos. Por iso poñía tanto empeño en que o golpe fose golpe seco e certeiro. Para matalo o máis rápido posible, e quedar xa a soas co pequeno cadavre. Sempre mellor a soas que aguantala baduando.

Qué pesada a nena, facía o traballo moito máis difícil. Para que tiña que dicir nada? Logo ben que o comía. Toda a vida se fixera así, desde que era unha pícara así o acordaba. E naide ousaba dicir "qué noxo" con esa voz de escutrulida. Pobre do que o fixera! Todos axudaban.

Agora, conforme ía chegando á primeira pel, mentres as súas maos expertas queimaban, esfolaban e tiraban as entrañas daquel ser que media hora antes corría escapado pola aira en ilusión de liberdade, matinaba no noxo.

Hai uns días, rematando o parte, puxeran a primeira parte dunha obra de teatro. Un actor ofrecía un vaso de cristal ao público e pedíalles, un por un, que cuspiran dentro. A tele non amosou máis, pero todos intuíron que ao final do espectáculo aquel home bebía os cuspes acumulados naquel vaso. A nena dixera daquela:

-Ag, qué noxo.

E a ela pareceulle que tamén llo daba. Pero agora, abstraída naqueles xestos de disección automática e á vez concentrada en acabar axiña a tarefa, xa non lle repugnaba. Polo menos non era aquel noxo que encollía o estómago e quitaba a gana de comer. Era un fastío doutra clase.

Pensou entón en Antonio e o seu chocolate sentado naquelas mesmiñas escaleiras da forxa. Tería ela dez anos, e aínda se acordaba. Ao velo, achegárase correndo cos dous irmaos detrás.

-Dasnos un pouquichiño?

Antonio apurando cada vez máis, sen falar, mirándoos en fite mentres mastigaba e tragaba. Ata a última onza, tan campante.

-Xa non me queda.

Daquela toda a apetencia se convertera de súpeto en noxo. Ata lle dera gana de trousar. Como pode unha nena pasar tan rápido do desexo ao noxo?

Co estómago aínda estrangulado polo recordo daqueles odiosos dediños manchados de chocolate, aquela lingua inchada pronunciando palabras inesquecibles, meteu uns cachos de carne fresca na neveira para comer mañá, e gardou outros embolsados no conxelador.

Final

noreply@blogger.com (malosa) — Wed, 23 Dec 2009 21:56:00 +0000

-Abuelo: cuando llegues estará todo destrozado, el jardín.

-¿Y qué haremos, dónde comeremos cuando haga buen tiempo? No habrá ya una parra, su sombra familiar. ¿Y las sobremesas de tarta helada y licores? (...) Al menos quedan las liebres salvajes que cruzan el bosque de cuando en cuando.

-A las liebres también las mataré.

O primeiro

noreply@blogger.com (malosa) — Thu, 27 Aug 2009 21:01:00 +0000

Acórdome tan ben de cando nos coñecemos que adoito regreso a ese momento que me acubilla e reconforta. Non é só que lembre a temperatura, a luz, a roupa que levabas posta, o público que viñera canda a ti a aquel concerto no que estreabamos as novas pezas. Qué pouco éxito tiveran, qué pouca sintonía entre nós, qué gana de acabar a interpretación. Chegaron os tépedos aplausos do final e ao erguerme aliviada tras recoller as partituras caídas no chan estaban os teus ollos rebordando unha complicidade inusitada entre dúas completas descoñecidas. E alí segundos despois a palabra xusta, o encollerse de ombreiros máis tenro do mundo, un convite tan atrevido e certeiro que non deixaba sitio para vacilar ou considerar cousa ningunha. Aquela noite esquecín quen era eu para construír unha cabana e entrarmos nela, e desde o centro da cidade subimos ao monte para contemplar a baixada das augas torrenciais arrastrando os detritos tanto tempo prendidos na terra, e en nós quedaron adheridas minúsculas partículas brillantes que redondearon o misterio e o delirio de atoparnos así.

Non se trata da simple repetición mental dunhas coordenadas espazo temporais máis ou menos pracenteiras, non penso que calquera tempo pasado foi mellor, non. É algo máis que pura melancolía. A explicación a todo o que agora nos acontece está nese primeiro encontro ao que volvo compulsivamente para me anestesiar. Que me é de pouca axuda, seino, pero consegue evadirme desta pobreza, deste estado semi comatoso, do pesado remorso da culpa. Non queres verme, non queres falar por teléfono, non aceptas as miñas explicacións nin queres quedar para un café amistoso. Porque che resulta difícil de entender que ata onte mesmo fora feliz contigo pero qie seguir xuntas sería só pospoñer a evidencia da mediocridade. Unha historia de amor como outra calquera, cen mil veces ocorrida e repetida.

Ocorre que ningún dos días que pasamos xuntas superou o primeiro.

Hoxe por fin logrei saír da casa cedo, cedo de verdade. Levo dous meses cun estraño insomnio que me ten en vela ata o amencer. Aí polas seis da mañá quedo durmida tan profundamente que non escoito o espertador para ir ao traballo. E chego tarde un día si e outro tamén. Porén hoxe erguinme con enerxía e a unha hora prudente. Mais o indicio da recuperación pouco durou. Chuviscaba. Pola noite o vento tirara algunhas tellas do vello tellado do edificio e canda a elas follas e ramallos dos enormes plátanos do paseo. A paisaxe tiña un aquel desolador pero eu, costa arriba, propúxenme non perder nin unha miga da enerxía coa que me levantara. E seguín camiñando, e non parei ata que o meu pé dereito pisou a casca dun ovo diminuto. Mirei as puntas dos meus zapatos. Uns centímetros máis á esquerda estaba o niño e dentro del tres ovos máis, tamén derramados. E por fin din chorado.

(Para E.)

Fogar

noreply@blogger.com (malosa) — Tue, 17 Feb 2009 22:44:00 +0000

Teño pensado moito nese lugar inmaculado, o lugar do descanso. Incluso fixen un plano de situación do que me gustaría atopar cando chegue alí. E a lista do que levarei. A pouca roupa que necesitarei, os libros que me acompañarán, a música que me axudará. Teño degustado tanto o meu branco fogar na miña imaxinación que xa cambiei varias veces as cousas que pensaba levar ao principio. Igual que cando preparas unha longa viaxe, unha ansiada expedición. Unha vez, contrariada porque non podía alonxarme da casa máis de 20 quilómetros, díxome un amigo: “Viaxa: ningunha viaxe é pequena”. Sabes que non volverás a ser a mesma, que unha parte minúscula de ti cambiará, porque apañarás cousas que se quedarán contigo para sempre. Estás preparada tamén para as vicisitudes, para os atracos. Si, os saqueos consentidos. Por iso hai que elixir moi ben qué levas posto, qué metes na maleta, qué te deixarás roubar.

Lembro o horrible bispo luterano de Fanny e Alexander; por sorte non hai naide ao redor que me impida levar os meus xoguetes preferidos a esta nova vida, durante este carreiro que, inevitablemente, conduce á morte. Aínda que agora dubide de se terei tempo para ler a Karen Blixen ou para escoitar o novo de.

agora tu soa

noreply@blogger.com (malosa) — Wed, 11 Feb 2009 18:36:00 +0000

o primeiro é darlle a volta ao retrato. para que o defunto
non escoite as confesións que me inxecta, alento roto

o que me faigo inmune, por moito

que trate de levarme canda a ela

por moito, invulnerábel dentro do impoñente salón

horas en bronce, cheminea, veludos

qué pasou por detrás das cortinas

qué no fondo dos cinseiros cheos de pó

quero estar ausente

na superficie atada

só me admira a destreza coa que de súpeto

enmudece e pecha a mao para cazar
unha mosca
tamén me prenden os ollos

no saqueto que trae ben apertado

contra o peito

evitando que a traspase o frío do corredor

toquear no sofá ata ouvir
as súas zapatillas de odiosa donicela e entón
contrariala. facer que durmo. non sentir

como abre a cremalleira do estoxo dos coitelos

nin a auga caendo sobre a pedra de afiar

tenta prepararme. debulla veloz

tres técnicas de hipnose

ofréceme o seu pano enchoupado en colonia

acurtando torpemente a espiñenta distancia

e comeza a poder

-escoita o rumor desa canoa que chega

abrindo a noite

-tu non es da familia, déixame

ah pero esa voz. unha voz pel de pálpebra

ofrécese ao amparo de deuses interiores

e cae acó

desta beira queda zoando

resulta difícil deixala

desaparecer

agora que calou

accede a min

pón arrepío saber que decote vén

só por deixarme temperatura de febre alta

e un obsceno desorde na lingua

no padal

saio, voume espindo instruída

por algunha carta de navegación que ignoro

e vías do río, resoando

a última compracente lectura no sofá

trae a miña roupa ata a braña brillante

de lume no escuro, luz enchente

-deixareina así, ben estirada

a branquear

-pousa o teu fardo na ribeira

e cruza o río, agora tu
soa

Contos, teatro

noreply@blogger.com (malosa) — Tue, 27 Jan 2009 09:33:00 +0000

-Cuentista, que es unha cuentista.

Sabe que é de broma, un vacile, pero que mal lle senta. Que lle chame cuentista agora. Agora que ao fin se sincerou e foi quen de explicarlle cómo a invade de arriba abaixo o pánico.

-Non ves que me tremen os xeonllos? E as maos.

As maos como cando camiña cargada de bolsas durante unha hora e logo, ao pousalas, lle tremen. Botan de menos o peso.

-Vai en serio. Estou a-te-rro-ri-za-da.

Describe o máis dramaticamente posíbel os síntomas. Baleiro. En branco. Ou en negro, segundo se mire. Suspira, medio sorrí. Aínda lle queda unha fisura para a ironía. E berra, porque quere levar a razón, que a compadeza. Está a piques de chorar. Pero nada.

-A escritora quedou sen ideas! Hahaha. Cuentista.

Furiosa e triste, comeza en pensar seriamente no portazo. En mandalo todo á merda. O último mozo que tivo soia dicirlle que era unha experta actriz. Que lle encantaba o teatro. Iso enervábaa aínda máis. E logo estaba todo o día coa canción de La Lupe na cabeza.

Febre

noreply@blogger.com (malosa) — Mon, 13 Oct 2008 08:43:00 +0000

Eran os últimos exames, e así o acusaban as aulas cada vez máis baleiras. Coa excusa de estudar, faltábamos seguido a clase e os que aínda tiñan azos para seguir collendo apuntamentos facíano a medio gas, cun ollo no profesor e o outro doutro lado da fiestra. As feiticeiras raiolas de xuño. O vrao virxe, sen estrear. Os derradeiros temas do curso, quen os preparaba?

A terceira hora quedaramos na praia. Como outra veces, acordaramos facer as lebres para parolar e de paso para bicarnos... materia obrigatoria. Pero aquela mañá, eu tiña algo que dicirche. Marchabamos cada unha a unha cidade diferente e eu chegara á típica conclusión de que o mellor era quedar-como-amigas. Pensando en cómo anunciarcho, qué mal durmira.

Agardábasme na duna de sempre. E cando che din as maos e traguei cuspe para falar decateime de que as túas estaban extraordinariamente quentes, mesmo coma se viñeras de xogar con cera ardendo. Cos ollos extraviados, mirabas o vello camiño de madeira entre os xuncos. E falaches con voz de oráculo. "Este é o lugar, dez pasos". Eu acheguei os labios á túa fronte, nun xesto automático que vira tantas veces na casa, pero que nunca probara a facer nin sabía cómo medir. "Coido que tes febre", aventurei. "Pode ser", respondiches, sen darlle importancia ningunha. Logo subiches ás táboas e camiñaches decidida contando ata dez. Unha táboa renxeu e tu saltaches riba dela. Saltaches e saltaches ata que cedeu contigo enriba. Parecías satisfeita, e por fin miráchesme.

-Dime agora o que teñas que dicirme. Veño de atopar o eixo do meu caos. Estou a salvo, e non preciso nada máis.

Fondo e superficie (I)

noreply@blogger.com (malosa) — Sat, 06 Sep 2008 21:42:00 +0000

Durante moito tempo creu na binaria e limpa división de fondo e superficie. Afeita ao medio mariño, non lle importaba somerxerse cando os membros da comunidade a requerían. É máis: amaba aquel oficio que día tras día lle ía sendo encomendado, e críase realizada e feliz no seu cotián destino. Espíase, sostiña o alento e tirábase de cabeza desde o medio da ponte, nunha acrobacia se cadra innecesariamene aparatosa.
Ás veces os turistas, sorprendidos pola súa afouteza, déixabanlle moedas onda os zapatos, e comparaban o seu chimpo co "Gran Salto" ao Neretva que os mozos de Mostar ensaiaban desde noviños. Pero a ela non a distraía a expectación nin os aplausos, porque ía ao seu. Unha vez mergullada, o mundo era xa outro e sentíase dentro, segura de poder acadar a súa misión e confortada pola oportunidade que supoñía poder entrar.
Buceaba e introducíase alí onde a vida sucedía verdadeiramente, e apousaba con delicadeza as xemas dos dedos, xa engurradas polo contacto coa auga, sobre cordas e ferros cheos de óxido, desfacendo nós e abrindo candados, intuíndo con acerto aqueles casos que lle describiran os de fóra, sempre tan inexactamente, descoñecedores do que era unha vibración interna, unha alga omarada ou un canto rodado en numeración. Coitados, pobres cegos: endexamais mirarían aos ollos a un animal moribundo, un ser abisal diametralmente oposto, que nunca tivo contacto co osíxeno nin soupo da luz solar máis que baixo o peso de litros e máis litros de auga doce. Ela era sabia e amante dese tacto líquido, acariciador. Tras o cerimonial salto sentía un arreguizo, o pálpito da paixón, o invisíbel cordón umbilical que a amarraba a esoutra vida de sangue xeado.

Nadador

noreply@blogger.com (malosa) — Tue, 15 Jul 2008 10:07:00 +0000

O autobús de liña tarda vinte minutos en chegar á piscina municipal. Apáñao puntualmente cada mañá: unha necesidade atroz do ritual bañador, chanclas, gorro, gafas, seis minutos, ducharse, catro minutos, subir as escadas onde xa se escoitan berros ecoando, ese rumor como de ensoñación, ese lugar onde o tempo camiña humidamente, cempés pola pel espida abaixo. Cinco segundos e á fin o ansiado delicioso mergullo no azul transparente artificial. Vai, vén, regresa e volve a ir repasando técnicas. Proba a nadar a crol e volver a braza, e finalmente quédase co estilo mariposa, que é co que máis se identifica. Pasa unha hora, dúas, tres, ata que o envés dos dediños se lle enruga como un figo paso, e os ollos comezan a rabearlle por mor do cloro, a pesar de presionar as gafas cada pouco, efecto ventosa. Sabemos que aquí o tempo está conformado doutra materia, é esbaradizo e denso como o aceite, e permite fluír. Así el, cando abafa colócase panza arriba nunha esquiniña e pon os ollos en branco imaxinando cenefas infinitas de finos trazos onde as maos dun nadador agarran os pés do outro e estoutro os do seguinte e así sucesivamente. Aboiando na piscina é quen de quedar durmido, e nese impase visualiza o rostro da Nadadora, a persoa que se agora trazaramos unha liña recta desde o punto exacto onde a auga o adormenta ata perforar o outro hemisferio terráqueo aparecería sacando a cabeza para respirar nun pavillón case idéntico, no xusto momento en que decide que o crol é o seu mellor estilo. A Nadadora sorrille do outro lado do mundo, pero el non se dá quitado da cabeza as cenefas de marras. Aínda ben que soña brevemente con aquela película onde o seu admirado Burt Lancaster percorría unha luxosa veciñanza nadando de piscina en piscina, e pasaba en bañador todo o filme a conta dun relato de John Cheever. Esperta e sinte unha envexa inusitada dos músculos do actor, tan ben marcados.

Melancolía de atoparte só cando me somerxo.

Azul

noreply@blogger.com (malosa) — Tue, 06 May 2008 19:47:00 +0000

Imaxina espertar e velo todo azul. Azul, nada máis que azul. Unha mirada animal, coherente, unívoca, e ao tempo plena de matices, reflexos que van desde o mariño ao índigo, do anil ao celeste. Azul como a segunda lúa chea de mes e como o grito de Juliette Binoche debaixo da auga da piscina en Bleu. Apacible e triste, aínda que non necesariamente nostálxica.
Tras axitados pesadelos -soñaches que a túa irmá se aparecía como unha virxe luminosa, que o cabelo lle chegaba até os pés e che amosaba as maos ateigadas de chagas- espertas un día así e non hai volta atrais, e desde aquela pasas a ser abrupta, ensombrecida, taciturna. Azul. Érgueste da cama coa sensación de que alguén te ten amarrada, aínda que é difícil de sospeitar porque o teu cativerio é doméstico: utiliza unha correa elástica e polo tanto cede, por se algún día che apetecese gozar duns metros de falsa liberdade.

Atlas

noreply@blogger.com (malosa) — Mon, 05 May 2008 19:59:00 +0000

Non lle gusta ir ao cine porque Abel lle conta tan ben as películas que para que molestarse en velas. Seguramente a decepcionarían. Tampouco é amiga de viaxar porque opina que xa vai maior para andar por aí de trotamundos, así que prefire abrir o atlas ao azar e estudar ao caer da tarde como é a vida noutros lados do planeta. Son catro tomos anticuados e familiares, gastadiños como están. É curioso que nos pareza máis doado ler un libro cando xa está lido, cando outros pasaron as súas páxinas antes, dobraron as esquinas e incluso -os máis desaprensivos- o forzaron deixándoo aberto no chan, abandonados ao sono. Neste exercicio meticuloso e dadá á vez, acompañada do seu dedo índice percorre xeografía, clima, flora e fauna, costumes. Viaxa así sentada no seu confortable bambán, nun xesto de fruncida concentración que lle lembra sen querer ao seu pai, que fora mariñeiro e gostaba tamén de arrandearse na salita co atlas aberto nos xeonllos, mentres contemplaba o mundo de hemisferio sur a hemisferio norte. Cortado limpamente á metade, como un ovo perfecto.

Abel fálalle da última dos Cohen e ela entrepecha os ollos para imaxinala mellor. É tan difícil poñerlle luz ao deserto. Cando o seu amigo marcha prepara un té con leite e abre o tomo número tres. Pero antes recolle ben o pelo porque lle axudará a estar máis esperta cando amenza na selva australiana.

Norte

noreply@blogger.com (malosa) — Wed, 30 Apr 2008 19:47:00 +0000

Aquel verán leváchesme de viaxe pola costa norte e en cada parada eu anotaba escrupulosamente os nomes das vilas, difíciles e escarpadas. Tu relaxábaste cando por fin soltabas o volante e podías apartar as curvas da vista, fumando con tranquilidade un cigarro. A min poñíame moi contenta poder calzar as chaparritas verdes e baixar ata o final das calas ás carreiras.

Levei o reconto día tras día, agosto adiante. Tamén describín como eran as nubes a medida que os días de calor ían marchando, e poido asegurar que nunca, ningún día, repetiron forma nin cor.

Se cadra esperaba algún sinal, a chegada dun vento frío que anunciase o outono e poder dicirche, co indicio nos beizos:

-Regresamos?

Mais nunca fun eu de natureza valente, e foime imposíbel ventar o fin, ocupada como estaba na etiquetación dos lugares. Así que cando me propuxeches volver en solitario decateime de que nas miñas palabras, nas descricións, fallaba a semántica, e por máis empeño que puxeses en lelas non serías quen de interpretalas.

Era causa dunha caligrafía obtusa ou dunhas lentes mal graduadas? Difícil orquídea.

As cores

noreply@blogger.com (malosa) — Fri, 04 Apr 2008 19:22:00 +0000

And she left in the fall, that's her picture on the wall She always had that little drop of poison Tom Waits

Resoas dentro de min coma un instrumento de vento. Aproveitas as canles máis íntimas, os circuítos e os tecidos que había tempo
e tamén os fluídos vitais

para entrar ben fondo, no caracol do equilibrio, e

quedarte.

Solimán: está ben así porque o fas a modo, porque es delicado nos golpes que se dan cando hai que dalos e onde outros mancarían tu adormeces baixo unha doce anestesia.

A punto de perder a consciencia, escoito ruído de cristais, e dentro de min sei que estás a amasarme o corazón.

Aqueloutras os cacharros da cociña; intúo que organizas as cores en tarros de confitura, mentres prometes baixiño:

-Logo falaremos das cores.

As cores. Lembro as cores: o meu absoluto amor por todas e cada unha. En ti o púrpura era esmeralda e se tocabas marelo eu vía celeste. Ah! Esfarelar o mencer en vermello azulón e logo volvernos tépedo anil. Trazarte malva de laranxa e descolocarte en gris. Que nada era fucsia fucsia nin verde verde.

Falar delas será esborrachanlas. Nada existirá despois desta septicemia que tu comezaches. Cando esperte doeranme tanto esas primarias repartidas, perfectamente postas nos estantes que os meus ollos nunca volverán a ser arco da vella, paleta infinita nos teus dedos. Xa cho digo agora: prefiro ficar cega,

tan só recordar, mergullada no pouso do teu veleno.

O fondo

noreply@blogger.com (malosa) — Mon, 10 Mar 2008 20:22:00 +0000

Miroume en fite: de todo aquilo que el fora quedaban os ollos, quedaba o negro, a alma esluída e o arrecendo vago da brisa que resta cando alguén nos di adeus. Ven acó, senta cabo de min. Os ollos del, xa sen as lentes. Por un momento pensei que quería escoitar da miña boca o que eu non quería dicir. Por un momento tamén quixen o augurio, escoitar xuntos a pega que canta e alza o voo, o cirio que adormenta ao baixar á beira do río en noite pecha, pronunciar un verbo de alento, quitar de enriba o fado e lavalo e tinxilo para saír con forza á vida. Quixen que tremera comigo e non que me mirara desoutro lado, pero non había máis auga que a daquel pozo fondo, os ollos fondos, o fondo da morte desexada.

O anxo

noreply@blogger.com (malosa) — Sun, 03 Feb 2008 22:09:00 +0000

Polas noites fala de máis. E sen embargo, aínda non se confesou a si mesmo ese inventario poético que todo personaxe da súa altura lírica compón. Os conceptos esenciais da vida sen ser circunstancia: a vida pura, os principios da súa íntima utopía. Ten pouco tempo para os soños, por iso fala tanto, o que non lle impide escoitar de vez en cando aos demais co ángulo de comprensión perfecto inscrito no seu rostro, nos ombreiros, nun ademán de estar disposto a abrazarte en calquera lugar se tu o necesitases. Ten ese porte que lle da vantaxe sobre os demais. Hai persoas así, que nacen con ese comodín que lles permite ter máis oportunidades, xogar máis bazas. E esa noite na que, outra volta, lle é perdoada a a verborrea por ser deses que nacen baixo unha áurea especial, sostidos por un imán lendario, irresistíbel, pasan pola súa mente, como nubes ensarilladas, os Termos Precisos, que lle botan a língua, por suposto, á Adxectivación. Só palabras tensas, á espreita, palabras fundamentais. Daquela sospira por certos recordos, as mans dos amigos e as enrugas da mai, os temores que o pretenderon na adolescencia, circunloquios cotiás, preguntas que ignora. Non pensara no inventario, pero agora, neste momento nouturno, preséntase, celestial, o arrecendo dunha cousa primixenia que recoñece, que intúe, ai Deus, muda, ou cando menos silenciosa, moi tenue. Tanto que sabe que nunca poderá gardar para si o seu inventario, que nalgún momento terá que evidenciar aos demais o seu precioso e segredo dogma de fe.
Porque quen deixa enmudecer a un anxo?

Far west

noreply@blogger.com (mica) — Fri, 18 Jan 2008 07:39:00 +0000

Nin sequera facía falla que me levaras tan lonxe para deslumbrarme. O deserto de Almería teríame valido de sobra. Paisaxe lunar, western, unha vinganza. O ceo amarelea por enriba de nosoutras, que camiñamos dereitiñas ao saloon.

Entramos con paso decidido e facemos abanear as portas ao máis puro estilo cowboy. Sen importarnos o que poida pasar ás nosas costas, porque sabemos en que decisivo momento debemos apuntar. As nosas esporas de prata enlamada relocen de súpeto nos vasos de cervexa e nas meniñas dos clientes.

Ao saír abaneamos as portas de novo. É o único aire que se sinte a esa hora en punto.

A morte tiña un prezo e tu acendes o teu puro a medio fumar nas fogueiras que imos atopando. Aínda sabendo que as fogueiras son trampas mortais, escuros símbolos, vellos trucos de alguén que non che quere ben.

Agora asubío e sei montar a cabalo. Tamén lle saquei proveito a iso de tirar o lazo que se pecha no aire, o nó perfecto que todo o consegue atrapar.

Gata

noreply@blogger.com (malosa) — Thu, 03 Jan 2008 23:52:00 +0000

A torpeza enleada no mediodía grisallento dun domingo que te descobre buscando por debaixo das camas as zapatillas para calzar algo de resaca, algo de olleiras. Despediches aos novos compañeiros de traballo, algo achispados por aquelo de romper rápido o xeo e trabar a confianza xusta, tampouco somos amigos nin creo que cheguemos a selo nunca, pensaches ao marcharen. Máis tarde soñaches cousas se cadra reveladoras, indicios de algo que non deches apreixado.

Comezas a recoller a casa. E nestes días que as cidades se hiperregulan para seguir unhas mínimas normas de hixiene e convivencia e por iso se prohibe, baixo pena de multa, sacudir alfombras e tirar pelusas e faragullas, deixar sen recoller nas beirarrúas ou en parques públicos os excrementos das mascotas ou estrar botellas cheas e as baleiras, es unha pequena delincuente botando ao ar o mantel cos restos da última cea. Abaixo, no patio de luces, os gatos observan incrédulos e expectantes, a ver que cae. E aí van uns panos de papel, artesanías abstractas de miga de pan, palillos, un corcho, o envoltorio dun xeado. Nada que levar ás fauces cativas e famentas. Chega de súpeto un mantel, o mantel da cea. Os gatos que se asustan; un que resulta atrapado na tea fantasmal ata que logra escapar.

Que fas, baixas a buscar o mantel ou esperas a vestirte? Mellor baixar agora, porque hai pingas que baten tras dar unha reviravolta no ar anunciando que en breve choverá forte. Corres escaleiras abaixo en pixama e bata. É domingo, ninguén na rúa, ningún veciño no patio de luces. Só gatos, gatos orfos, familias felinas de irmáns, fillos e nais e á vez amantes e irmáns e pais que te miran, que se achegan para cheirarte; a ver de que vas, e se traes comida. Xa tiveron tempo para pasear por riba do mantel, lamberon as últimas migallas da cea. Estremécete o seu roce de sibilino peluche contra o pixama, por riba das zapatillas. Así que apañas o mantel rapidamente e ao emprender a volta ao piso decátaste de que as esqueciches. Merda, as chaves. Estás sen chaves con esta pinta. Que mareo de repente. E aínda non coñeces a ninguén na veciñanza, chegaches hai pouco, nova vida, nova cidade, os compañeiros de traballo viven ás aforas, e tampouco te evidenciarías desa forma estúpida, en pixama e cun mantel sucio entre as mans.

Ei, iso é Kind of blue. O cerebro adurmiñado recoñece a melodía: no cuarto ou no quinto está soando Miles Davis. Sempre quixeches controlar un pouco máis de jazz pero ata aí chegas, ata Miles a todo volume, e esa trompeta que se compasa á sístole-diástole do teu desamparo dominical. Han de acollerme nese piso, pensas, guiada pola urxente intuición da intemperie absurda na que quedaches en cuestión de minutos. Corres escaleiras arriba. E sentes fame, moita fame, unha aguilloada forte no estómago, ha de ser tarde xa, seguro que lles sobrou algo de comer. Por iso nin te fixas na cara da parella feliz que che abre sorrindo o quinto d; estabámoste agardando, din nun fraseo. E ti entras, estendes o mantel, uliscas o ar, acendes unha vela e contemplas a fermosísima galería azul, dunha cor tan parecida á portada dese disco e tan similar á túa propia galería. Sentes que a túa vida baila a un paso do completo esquecemento; pero en que piso vivía eu, que pasou coas chaves. Como unha gata que saltase pola ventá e perdese unha vida.

Estacións

noreply@blogger.com (malosa) — Mon, 08 Oct 2007 10:02:00 +0000

A pasada noite volvín a ter insomnio e non estabas para acompasar a miña respiración axitada á túa. Esta mañá ao erguerme camiñei máis durmida pero tamén máis esperta, sensible a un alfinete, próxima aos vampiros. Sobresaltada polos pasos mal dados, como os precipicios polos que caemos cando estamos a piques de durmir. E ademais están as cores que aparecen súpetas, e o vestir da xente. As botas e os pantalóns de pana que xa sacaron os precavidos, as camisetas sen mangas dos que aínda estiran o verán.

(Cómo explicarche que os precavidos son tamén nostálxicos e que os que estiran o verán non teñen nin idea de onde atopar a última terraza.)

Pola noite, ao non poder durmir, acordeime moito da nosa cadela Lúa, unha vez que pariu dous cachorros e morreron os dous. Pobriña, puxémoslle un despertador para que non sentira tanto a soidade de non ter a quen dar de mamar. Pero ela aínda foi por unha boneca de trapo que gardou durante moitos días, porque non lle chegaba con sentir un corazón artificial.

Moitos días sen durmir estivera Lúa daquela.

Lasitude

noreply@blogger.com (malosa) — Fri, 27 Jul 2007 20:34:00 +0000

Deslízaste lánguida e feita de follas outonizas probas o verán coa punta do pé. Está frío. Pero queres saír do letargo e estirar as pernas, activar a circulación. Ah, alí o ceo, recordas, mirada cenital. Corres ata as rochas que delimitan, e afúndeste en auga de límites. Recobras un sabor acedo, os piñeiros resplandecentes, a historia da cidade afundida, a lenda da campá que soaba debaixo e o día en que chegou o mostro mariño. Este é o reverso, a vila pobre. Do outro lado, criaturas albinas demoran o seu tempo contado en números de area e líquidos que saen cando estoupa a polpa da terra. Asómaste á superficie, e pensas, felizmente cansa: fogar, e bocexas gorentando xa os colchóns de folla de millo, e partes cara o teu minifundio, tan amado.

As cordas

noreply@blogger.com (malosa) — Tue, 03 Jul 2007 20:49:00 +0000

Contra as cordas, dixo, gústame contra as cordas. O malentendido puido ter a súa orixe naquela estúpida declaración de principios, que eu non souben, ou non quixen, interpretar. Ou mellor dito: que eu non souben coller tal e como chegou aos meus ouvidos. Pois non se refería a un propósito, nin á perfecta tensión, nin á estética disuasoria que me faría mirar para ela cos ollos arregalados. Era pura sinceridade, metáfora oca. Nestes lindes un equilibrista non se poñería a andar na corda frouxa para expresar a súa angustia vital; tampouco un mariño falaría de facer augas, nin da boca dun títere sairía a pregunta quen me manexa?.

Nin claves, nin alegorías, nin dobres sentidos.

Queríame contra as cordas, con crueza de esparto, con amor inequívoco de no e serpes petrificadas sobre o meu corpo. Contra as cordas, e as propias cordas vocais esgazadas polo berro acolchado da sorpresa e o terror.

A palabra

noreply@blogger.com (malosa) — Mon, 18 Jun 2007 10:08:00 +0000

Ao principio pareceume que a inventara eu mesma. A palabra estaloume na boca mentres almorzaba, e pareceume fermosa, fresca, vibrante. Non a escoitara nunca e tiña a forza hipnótica dun vendaval de asteriscos. Cóxegas nos beizos, disparo de silencioso confetti. Sentinme inmortal, capaz de percorrer o mundo con esa palabra baixo o brazo, como un talismán puro. Deiteime con ela debaixo da almofada, con moito coidado de non a esmagar. Ao día seguinte, co sono aínda prendido no caracol do equilibrio, erguinme e busqueina nun dicionario. Pareceume divertido: a ela non a atoparía, pero de seguro habían aparecer curmáns e tías, parentes lonxanos. Sen embargo, alí estaban as letras exactas que a nomeaban, e xunto a ela un significado obtuso que en nada se asemellaba a todo o que eu lle dera, ás cores do bosque coas que a vestira. Escoitei dentro de min un bruar monstruoso, unha apisoadora que facía desaparecer a miña palabra para sempre. Dela só quedou un memorial de cinza que escoou aos poucos entre as miñas maos como un fiíño de auga. Unha fonda tristeza apoderouse entón de min, e fiquei muda.

Coches

noreply@blogger.com (malosa) — Wed, 13 Jun 2007 21:55:00 +0000

enfuréceme a tarde que estraga definitivamente o día

da rabia este sol canso

o arrecendo das ceas que comerán ducias de turistas aburridos

as papeleiras desbordadas

a xente contenta ao saír do traballo

os pasos que se pisan

os pasos que me pisan

as redes as cordas

os sacos as mochilas

os plans de futuro e os improvisados

os tintinar dos xeos

o fume da sopa

as pedras

os tellados

Todo me enfada.

estas cousas que vou vendo

con luz de calafrío

están aí tamén os coches aparcados

respiran este solsticio buscan o seu oco de metal mendigan quentura

e penso que podería entrar agora nese elegante A3

-parece que ten unha porta mal pechada-

e disfruto coa idea de quedarme alí

coma naquel conto do bosque e os osiños

facer do meu corpo un nobelo e descansar por moitas horas roubarlle a calma á tapicería

e dócil

deixar que me arroupe un motor

inerme

inerte

sosegada ao fin

esperar pola viaxe

Mentiras

noreply@blogger.com (malosa) — Tue, 05 Jun 2007 22:03:00 +0000

Descansa baixo a terra e non. Algo aí abaixo a inquieta, ou quizais o motivo polo que volveu a este mundo estea relacionado con algunha comenencia pendente, senón non viría a visitarme nin se sentaría ao meu lado no asento de atrás do mini para botarme a lingua. Trae consigo unha cesta, e semella unha carapuchiña vermella que envelleceu no bosque, coa roupa xa sen cor e centos de enrugas na cara. Dentro da cesta garda comida de mentira, guisos de terra dos que fan os cativos, tortas de margaridas e cantos aos que ela chama peras da urraca. Tamén poliñas de maceira que son canela en rama, di, tratando de enganarme. E como non lle gusta que lle leven a contraria, arrimo o nariz e digo que ben ule iso que levas aí dentro, e as dúas sabemos que a outra minte, pero ela decidiu xogar deste xeito. En realidade, o que eu quero é descubrir que cousa deixou sen facer, por que volve a min. Escudríñoa, e ela arquea as cellas negrísimas enmarcadas no seu cabelo branco e suave coma o dun bebé. Pon cara de interrogante. Nos petos leva menta e albaca, nébeda e tomiño; o tomiño porque é bo para a tos, que te escoitei tusir de madrugada, di, e outra vez volvemos a asentir e a mentir, porque as dúas sabemos que é imposible que me escoitara, porque a miña bisavoa é xorda e durme toda a noite como unha bendita.