Van meerdere walletjes eten

En zo is het net zo met de Ridders van het Vrije Woord. Schrijven, omdat het moet. Omdat het niet anders kan. Omdat het te gevaarlijk zou zijn om deze verwrongen geesten op een andere manier tot uiting te laten komen. Daarom komen we terug.

We zeggen web-log.nl vaarwel; een stap die reeds bij de initiële start genomen had moeten worden, maar die door onze eigen luiheid is nagelaten. We nemen het onszelf kwalijk, maar waarderen uw trouwe bezoek in de tijd dat we nog actief waren op dit brakke blog. U sloeg zich een weg door schimmige advertentiebalken en servers die meer onderhoudsmeldingen gaven dan daadwerkelijke inhoud. U verdient ons respect. De omslachtige manier van werken die we voor deze gratis blog voor lief moesten nemen, bleek voor ons een van de redenen te zijn om de handdoek in de ring te gooien.

Vanaf vandaag is dat een tijdelijke ring gebleken. Of een tijdelijke handdoek, daar wil ik nu even van af zijn; werken met metaforen is een risico van het taalvak. We laten voor de zekerheid beide zaken even achter ons en gaan weer verder. Sterker: we komen meer terug dan ooit. Met meer goede schrijvers, een fatsoenlijke site en thema’s die, als ze niet spraakmakend zijn, spraakmakend gemaakt worden. Een aantal oude rubrieken komt deels terug, nieuwe worden bijgemaakt.

Hoe het een en ander concreet gestalte zal krijgen, zal u de komende weken duidelijk worden. We zouden een vergelijking kunnen maken met een boemerang of een feniks, maar we voelen er niets voor om ons te laten meten met een stuk hout geproduceerd door een stel veredelde Australische bosnegers of een dodo-achtig beest dat een enkeltje Beverwijk verdient. Dit laten we dan ook van harte na; ons punt is zo wel gemaakt. U hoort nog van ons.

Nu, het blijft twijfelachtig. Ik heb er een haat/liefdeverhouding mee. Ik wil er eigenlijk helemaal geen bezoek aan brengen, maar ik doe het toch.

Aan de ene kant is het een makkelijke en snelle manier om de nieuwste headlines even mee te pikken. Aan de andere kant is het een simpele, spuuglelijke en vervelende website met een onverdiend succes-gehalte.

Echter, de grens van het toelaatbare is Nu echt overschreden:

Nu.nl

Kom eens even hier Nu. Ik wil vanaf Nu geen nieuws meer over Dries Roelvink z’n overleden hond, ik wil vanaf Nu geen berichten meer over de nieuwste sextoy van Patty Brard, en ik wil vanaf Nu ook geen roddels meer over de romances van vaag bekende Nederlanders als mevrouw Osborn.

Wat ik vanaf Nu wil is een degelijke nieuws-selectie, ik wil vanaf Nu een lay-out die enigszins leesbaar is op een modern beeldscherm met een hoge resolutie, en ik wil vanaf Nu dat jullie je slogan veranderen in ‘het meest recente nieuws lees je het eerst op Nu.nl.’ Het is voor de puristen onder ons namelijk heel vervelend om steeds te denken dat je Nu het laatste nieuws ooit aan het lezen bent.

Kunnen we Nu gewoon kappen met al die onzin?

Dank (N)u wel!

‘God. We weten dat u de baas bent over wat er gebeurt. We vragen het volgende. We willen uw zege voor McCain. (…) Uw reputatie staat op het spel. Miljarden mensen op deze aarde bidden nu tot hun God, of het nu Hindu, Boedha of Allah is, dat Obama wint. God, ik vertrouw erop dat uw reputatie u dierbaar is, want als McCain niet wint, denken al die miljarden mensen dat hun God beter is dan u. Ik bid dat u van zich laat horen en uw eigen naam eer aandoet.’

Ongelooflijk. De liberale tv-presentator Keith Olbermann van MSNBC valt bijna door het scherm heen: ‘God, als u niet doet wat ik van u vraag, dan ziet u eruit als een idioot. Dat wilt u toch niet? God?’ Olbermann voegt daar vrolijk aan toe: ‘En natuurlijk is Hindu een geloof en geen God.’

Het is trouwens niet voor het eerst dat Republikeinen God om hulp vragen in deze (heilige?) strijd.

Kerk versus Staat

Heerlijk. Het doet me denken aan de Good Ol’ Times dat ik bij de Democratische conventie was. Hoe lang is dat geleden? Zes weken? Stond ik net met een leuke journalist van de Huffington Post te praten werden we terecht gewezen door een oudere dame. Of we ons kop konden houden. Zagen we dan niet dat ze met z’n tienduizenden aan het bidden waren?

Waar ik dat op het ongelooflijke af vond, vond een Republikeinse vriend dat het juist een opluchting: ‘Ik dacht dat Democraten tegen geloof waren.’

Republikein of Democraat, en allemaal lekker bidden. Behalve als je Arnold Conrad heet, dan is het chanteren.

Monique Smit, wonderkind

Ik had gehoopt dat we met het nummer Te Jong (‘Je mag dan wel een meisje zijn. Maar in plaats van breezer drink je droge witte wijn‘) van het schaamteloze duo Nick & Simon wel de bodem hadden bereikt van de Volendamse semiwijshedenbeerput. Maar niets is minder waar. De tweede generatie Palingzangers- en zangeressen blijft ons bestoken met filosofische ramsj.

Deze keer is het Monique Smit die – middels haar single Vrouwenalfabet – ons een lesje leert. Ik mag graag naar Monique kijken als ze de Kids Top 20 presenteert. Zichtbaar ongemakkelijk danst ze daar wekelijks tussen kinderen van een jaar of 9, terwijl ze ondertussen clipjes van broerlief, Chipz en Kinderen voor Kinderen aankondigt. Hartstikke leuk, want Moon kan ook nog eens niet zo heel goed presenteren. En ook als ze in d’r ondergoed in een mannenblad staat is Monique Smit eigenlijk best te hachelen.

Maar ja:

hou je deuren open
en je handen thuis
geef haar complimentjes
breng haar veilig naar huis
en wuif haar zorgen niet onnozel weg

Ik geloof het gewoon niet. En dat heeft niet eens te maken met het feit dat de tekst niet eens een alfabet is (’de A is van aardppelen, die schilt ze voor je’). Maar Monique Smit gaat het liefst op vakantie naar Salou. En ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de mannen daar maar weinig deuren open houden. Behalve dan het deurtje van Monique zelf. En ik weiger al helemaal te geloven dat Jan Smit bij Yolanthe zijn handen thuis heeft gehouden.

Volgende keer gewoon weer liedjes over de Zuiderzee, jongens. Kijk nog maar eens goed hoe die sympathieke Jan Keizer en Piet Veerman dat deden.

Het was niemand minder dan de befaamde Ringo Starr die begin deze week een schokkende videoboodschap op zijn website poste. Ringo heeft namelijk een probleem, hij wordt oud. En met het verstrijken van de jaren beseft deze Beatle dat tijd schaars is. Zo schaars, dat hij goed gebruikt moet worden. Conclusie? Geen tijd meer om iedere dag een niet aflatende stroom aan mails, brieven en telexen te beantwoorden. En al zeker geen tijd meer voor “objects to be signed”. Een doembeeld van postzakken vol oude vrouwenonderbroeken nam bezit van me voor ik er erg in had, en liet me op één of andere manier ook niet meer los.

Het filmpje zelf zag er ook niet heel gelukkig uit. De beste man zit in zijn keuken voor zijn camera, zelf een boodschap op te nemen. Met zijn zonnebril op en kraag van zijn leren jack omhoog ziet hij eruit als het prototype ouwe, verdwaasde rocker. Toch een beetje triest voor een iemand die ooit de drummer van de grootste band aller tijden was. Nog meelijwekkender was misschien wel het totaal misplaatste “peace and love”, waarmee Starr de pijn in de miljoenen (niet meer zo jonge) meisjesharten probeerde te verzachten. Waar moet je als Beatle fan nu dan naar toe? Niet naar Paul, die ligt vast weer ergens een 23-jarig model warm te houden.

Gelukkig gloort er toch nog een klein straaltje licht aan de horizon. Ringo stopt niet per direct. Dat zou toch iets té zijn. Iedereen die hem nog iets kwijt wil heeft tot 20 oktober. Mailen kan naar:

Ringo Starr
1st floor, 90 Jermyn Street
London SW1Y6JD, UK

Dus ik zou zeggen, haal die onderbroek uit de kast of wijd nog een mooie brief aan deze man. In een paar jaar kan de marktwaarde van zo’n handtekening zomaar een stuk hoger zijn dan je denkt.

Gelukkig vindt Marco de Bestemming nog wel belangrijk.

Een reclame van de KLM deed me denken aan iemand die ooit de dooddoener ‘Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis er naar toe‘ als msn-tekst had ingesteld. Het was zo iemand die ook prima ‘Het leven is een feest, en jij bent uitgenodigd’ had kunnen kiezen. Of een spreuk van Toon Hermans.

Het is uiteraard onzin. Het gaat helemaal niet om de reis. Dat deed het natuurlijk sowieso al niet, want zo leuk was het heus niet in de Uiver. En laat staan in de – toch degelijk verwarmde – Hindenburg.

Het gaat wel degelijk om de bestemming. Het gaat er om dat je zodra je geland bent zo’n hip kaartje op je Hyves kunt zetten met alle landen waar je geweest bent. Het liefst met de toevoeging dat je het bij voorkeur ‘vaak en ver’ gaat.

Sinds het bon ton is dat vrouwen rond hun 23ste naar Zuid-Amerika trekken om daar Spaans te leren en met een spiegel gehurkt hun vagijn te verkennen, heeft de inflatie toegeslagen. Machu Picchu is het nieuwe Atomium geworden. De bewering dat de kinderen ‘daar’ niks hebben, maar altijd lachen is inmiddels inhoudsloos.

Maar goed, wat ik eigenlijk wilde laten zien is dat sommige reclamemakers een hoop kul uitstorten die meestal het ene oor in en het andere uitgaat. Sta daar eens bij stil als u weer eens een tekst als de volgende voorbij hoort komen.

Toen mensen voor het eerst gingen reizen, vonden ze de reis net zo bijzonder als de plek waar ze naar toe gingen.

Maar door de jaren heen is het leven steeds gejaagder geworden.

De bestemming bereiken werd belangrijker dan de manier waarop.

Gelukkig zijn er nog steeds mensen die vinden, dat de reis minstens zo inspirerend moet zijn als de bestemming.

En juist die mensen vind je op elke KLM vlucht.

Nog een pintje, Hein?

‘Het gezelligste feestcafé van Maaseik en omstreken’

Waar een pilsje en euthanasie hand in hand gaan.

Zegt het voort!

De miljoenen zijn er nog niet, maar best een kans dat slimmerik Steve Sheraton ze nog gaat krijgen ook. Hij maakte – je kunt programmeren of je kunt het niet natuurlijk – een biertje voor op de hippe iPhone, lang voordat iedereen die legaal kon installeren. Het digitale biertje dat ‘bierpas’ blijft staan als je ‘drinkt’ was een groot succes onder de geeks met een gekraakte iPhone. Tuurlijk, die mogen nog geen echt bier van hun moeder.

Hij had ook een nuttige applicatie kunnen schrijven tegen kindermoord of jeugdprostitutie, maar nee. Sheraton wist één ding heel zeker in zijn leven: dat ene kwartier per dag dat ik geen echt bier kan drinken, drink ik digitaal bier. Op mijn telefoon. Brouwer Molson Coors (bekend van het Britse Carling) zag er wel brood in en wilde een licentie. ‘Ons pilsje smaakt toch al naar plastic en accuzuur’, moet een marketeer in grijs pak hebben gedacht.

Shareton was echter te dronken om een handtekening te zetten, dus de deal ging niet door. Drie telefoontjes later echter had Molson Coors een programmeur van de AA die het binnen één dag af had. Gratis en voor niks, voor iedereen inmiddels legaal beschikbaar.

Toen de roes voorbij was zag Sheraton opeens een probleem. Hij vraagt 2,39 euro voor zijn biertje en die van Carling kost helemaal niks. Boos spande de zeikerd daarom een proces aan tegen Molson Coors en eist hij 12,54 miljoen dollar aan gederfde inkomsten. Dat bedrag is voor het Amerikaans-Candese bedrijf twee keer rochelen in de brouwketel, maar toch.

Ach, ik snap het ook wel. Sheraton zou van zijn lange levensdagen nooit 5 miljoen digitale biertjes verkopen, al gaf hij er geld op toe. Een groot deel van de tien miljoen iPhone-bezitters drinkt nou eenmaal liever digitale melk, of doet iets zinnigs met zijn leven. Daarnaast had hij voor een officiële licentie waarschijnlijk vier kratjes en een sleutelhanger gekregen. Maar toch stuit het me tegen de borst dat je eerst een gratis HaCkEr-applicatie maakt en daarna twaalf miljoen eist, enkel en alleen omdat je dan de rest van je leven dronken kunt zijn.

Dat is toch een beetje lame. Net als zijn applicatie, trouwens.

Volgens de Friezen zelf is hun provincie het restant van ooit een groot koninkrijk, dat zich bijkans uitstrekte langs de kust van Riga tot Bordeaux of daaromtrent. Het liefst plaatsen ze dat in zodanige prehistorische context, dat enige bewijs daarvan onmogelijk te vinden is. Mocht er echter ook maar iets van waar zijn, dan kunnen we er gemakshalve van uitgaan dat de Friezen diep door hun elfstedenijs gezakt zijn. Een van de eerste bewijzen van het bestaan van Friesland en hun inwoners komt namelijk van de Romeinse geschiedschrijver Plinius. Leest u even mee?

“Tweemaal per dag overstroomt de oceaan een groot deel van hun gebied, waardoor niet goed is uit te maken of dit land tot de zee of tot het land gerekend moet worden. Daar probeert een armzalig volk in leven te blijven door huizen te bouwen op steile heuveltjes. Die heuveltjes zijn met handkracht opgeworpen tot een hoogte die net boven de hoogste vloed uitsteekt. Bij vloed lijken zij schipbreukelingen.”

De Romeinen, kortom, zagen terecht weinig in de terpenrennende Friezen en besloten hun onstuitbare opmars te staken bij de Friese grens; niet omdat ze niet verder konden, maar omdat ze niet verder wilden. Slechts een billijke belasting van extra kleine koeienhuiden viel de Friezen ten deel; het bewijs dat zelfs de Romeinen wel iets van empathie toegedicht kan worden.

Sindsdien is er weinig veranderd. Het enige dat de Friezen als voordeel uit hun continue watersnood hebben weten te benutten, is hun onvervalst hegemonie in edele sporten als het fierljeppen en schaatsen; bezigheden waar de rest van de wereld niet echt van wakker wil liggen. De Friezen hebben zich intussen berust in hun lot en zijn druk doende om zich voor de rest van Nederland onverstaanbaar te houden; een prijzenswaardig streven, omdat verder níemand op de Friese boodschap te wachten zit.

Na enkele eeuwen van Hollandse overheersing kan het Friese project definitief als mislukt worden beschouwd. Wel blijkt de provincie een prima functie te hebben om overtollige Duitsers op te vangen, zodat we de Friezen tevreden kunnen stellen met het placebo-hoederschap van de wereldvrede door de expansiedrift van een agressief volk te managen. Dat dit tegenwoordig toerisme heet, is tot nu toe niet aan het verstand van de Friezen te peuteren en dat is misschien maar beter zo.

In de volgende aflevering: Groningen!

Lees ook De Lage Landen nader bekeken:  Groningen, Drenthe, Overijssel, Gelderland, Utrecht, Flevoland, Noord-Holland.

Toen de zwarte democraat Tom Bradley in 1982 in de strijd was om het gouverneurschap van Californië, ging hij tot aan de verkiezingen ruim aan kop in de peilingen. Tot ieders verbazing verloor hij uiteindelijk van de republikeinse kandidaat George Deukmejian. Opiniepeilers schreven dit verschijnsel later toe aan het feit dat veel mensen die in de polls zeiden op Bradley te stemmen, dit uiteindelijk in het stemhokje niet deden. Kortom: aan de telefoon met de peilers is iedereen keurig politiek correct, maar met het rode potloodje in de hand komt het sluimerende racisme naar de oppervlakte.

Het Bradley effect is controversieel, maar is opmerkelijk vaak terug te vinden in de electorale geschiedenis van de VS. Niet voor niets is de term al meerdere malen gevallen sinds het moment dat Obama zich kandidaat stelde. Momenteel gaan er echter wilde theorieën over het omgekeerde Bradley effect: Zwarte Amerikanen die tegen de peiler aan de telefoon niet de indruk willen wekken dat zij alleen op Obama stemmen om zijn huidskleur, en dus in de categorie ‘undecided’ bijgeschreven worden. Op verkiezingsdag zullen zij uiteindelijk tóch voor de Democraat stemmen, luidt de theorie.