Nu u zo langzaamaan aan het einde van uw economische levensduur begint te komen, is het ergens toch wel eens terecht om de vraag rechtstreeks te stellen: “Hoe vindt u zelf dat het gaat?” Want enige zelfreflectie mogen we zo onderhand wel eens van u verwachten.

Tot nu toe hebben we daar namelijk vrij weinig van gemerkt. Integendeel: de grootste klagers bevinden zich onder uw generatie en helaas wil het geval dat ze -zowel absoluut als relatief gezien- redelijk talrijk zijn; een gegeven dat mij alle recht geeft om deze aanklacht generaliserend te formuleren en u zodanig met al uw generatiegenoten over één kam te scheren.

Aan het feit dat u zo talrijk klaagt, kunt u in de basis vrij weinig doen; dat vooropgesteld. U bent namelijk gewoon met te veel. Dat is te danken aan uw ouders die zich in alle bevrijdingsvreugd zo daags na de donkere oorlogsdagen enthousiaste hebben voortgeplant -als konijnen, als ik even zo oneerbiedig mag zijn. U kwam dus met velen tegelijk; als een ware tsunami van enfantisering. Echter, dit punt hebt u niet in het landsbelang kunnen omzetten. Nee, egoïsme heeft de boventoon gevoerd en helaas is egoïsme de rode draad die door uw generatie loopt.

Want nadat uw ouders goed en wel het land hadden opgebouwd uit de puinhopen van vijf jaar nazibruin en zij in de tussentijd ook nog flink wat kinderen (ja, u) hadden opgevoed, koos u er niet voor om het succesverhaal van uw door de oorlog getekende ouders voort te zetten, maar te gaan werken aan uw eigen belang. Zelfontplooiing noemde u dat.

Daarentegen werd er slechts op de winkel gepast. U voltooide de door uw ouders ontworpen Deltawerken, knapte hier en daar een historische stadskern op en bouwde het Europese ideaal uit dat -alweer- uit de schoot van uw ouders was ontsproten. Tot zover weinig aan de hand, zou u denken en daar zit hem juist het venijn.

Laat ik daarvoor een korte anekdote uit mijn jeugd aanhalen. Mijn leraar Aardrijkskunde -ook van uw generatie- liet ons de welbekende bevolkingspiramide zien. In een oogopslag kon je zien dat er, letterlijk en figuurlijk, iets scheef zat. Rondom de staven van de 40-50 jaar zat een enorme uitstulping. Het leek wel een flink uit de handgelopen keelkankertumor, maar dan nog iets erger. “Dat,” zo sprak hij de profetische woorden, ”zijn wij, de babyboomers. En vanaf 2010 stoppen we allemaal met werken. En dan moeten jullie voor ons zorgen.” Zelfs de meest zwakke havist zag het probleem aankomen. En ik weet het zeker: u ook. Maar u deed niets. Geen geleidelijke verhoging van de pensioenleeftijd, zoals vadertje Drees zo graag had gezien, en geen natuurlijke of sociale bevolkingsgroei.

Want daar komt ‘ie weer: de zelfontpooiing. Kinderen waren een last en u als babyboomer zag geen kans om in uw eigen o-zo-belangrijke leventje voor fatsoenlijke aanwas te zorgen. Wat een mooie oplossing was het geweest als u uw geboortebeperkende gedrag had weten te compenseren door de sociale groei een fijne boost te geven: mensen importeren, om het beestje maar bij de naam te noemen. Helaas was u daar alleen maar voor te porren om het harde fabriekswerk dat uw ouders jarenlang gedaan hadden op te laten knappen. U had immers, vaak op staatskosten, flink doorgeleerd. Uw goed recht, maar het valt u wel degelijk aan te rekenen dat het krom is om vervolgens te klagen over zogenaamde massa-immigratie. Me dunkt dat we wel wat extra handen kunnen gebruiken om over een jaar of 15 uw bips te wassen!

In plaats daarvan laat u nu een land in verwarring achter. De zogenaamde vrijheidsstrijd die u in alle naïviteit in de zomer van ‘68 met uw Europese generatiegenoten voerde, hebt u nooit meer onder controle gekregen. Hedonisme viert hoogtij. Nederland is zodanig vermaakziek dat de Efteling het sterkste merk van eigen bodem is. En u: u klaagt dat u zo lang en zo hard heeft moeten werken en dat het allemaal de schuld is van de politici in Den Haag. U hebt veertig jaar lang de kans gekregen om het zelf te doen in ons politieke epicentrum (een treinkaartje en een lidmaatschap van een willekeurige politieke partij kunnen u onmogelijk de kop hebben gekost), maar u liet u liever in de watten leggen door een op waanideeën gebaseerde verzorgingsstaat.

Dus wat treffen we uiteindelijk aan als uw erfenis? Niet het motto: Make love, not war, maar liever Après nous le déluge, na ons de zondvloed. Geen kleine en grote verhalen van een Europa dat zich verder aan haar bloedige verleden ontworstelde, maar nietszeggende akkefietjes als: Wie waren er beter? The Beatles of The Stones? Donder op, ze waren allebei best wel ruk.

Daarom luidt de eis als volgt: een verplichte werkstraf van tenminste 48 maanden, ingaande vanaf het 65ste levensjaar. De straf kan slechts worden beëindigd indien u onomstotelijk kan aantonen dat u daadwerkelijk van enig nut bent geweest voor deze maatschappij. Verder wens ik u een algeheel klaagverbod op te leggen, welke alleen met een medisch attest kan worden opgeheven. Bedenk echter wel, dat u dan automatisch uw stemrecht -voor zover u daar nog gebruik van maakte- verliest.

Ik wens u veel sterkte en wijsheid toe in de laatste jaren die ons nog samen resten. Laten we er het beste van maken.

Niks geen dure sterren op de bruiloft van Wesley Sneijder en Yolanthe van Kasbergen, zo kon u bij De Telegraaf lezen. Michael Oomen, volkszanger en gokhalportier komt het feestje opluisteren met zijn bassende stem.
De Ridders spraken Michael in 2006 al eens, toen ze een boek over het Levenslied in Nederland schreven. Oomen was toen op artiestenreis in Alanya. En daarom heeft u alvast leuke anekdotes over piepende harnassen paraat voor als Mike straks voorbij komt bij SBS. Doe er uw voordeel mee.

“Als zanger kom je op de raarste plekken. Een optreden in Heerenveen bijvoorbeeld. Na anderhalf uur in de auto kom ik daar aan, zit iedereen in harnas op me te wachten. Blijkt het een Ridderfeest te zijn. Die mensen kwamen uit heel Europa. Ze hadden een veldslag nagespeeld of zoiets. Staan ze daar met piepende harnassen te swingen. Mooi man.

Het meest bizar was nog wel een boeking in een parenclub. Ik nog even een zonnebankie gepakt, mooi pak aan, want dat kon een goede klant worden. Ik had een lijst met wat oudere nummers gemaakt, van Engelbert Humperdinck en Elvis enzo. Want je verwacht daar allemaal uitgezakte ouwe mensen. Nou, niks daarvan hoor. Op de oprit alleen maar dikke Porsches en BMW’s en bloedmooie vrouwen binnen. Van die kanjers, zal ik maar zeggen. Het was echt een chique club. Ik heb maar snel even een ander lijstje gemaakt met lekkere dansmuziek.

Dus ik sta daar in m’n pakkie met tweehonderd mensen van rond de dertig lekker te zingen. Om zeven uur gaat iedereen daar naar boven, dat is de code he, dan gaan ze aan de gang. Even daarvoor moeten de kleren uit en gaat iedereen al in lingerie lopen. De verwarming gaat dan op standje levensgevaarlijk, dus ik zweten als een otter. Bij het laatste nummer voor de pauze werden de vrouwen he-le-maal gek. Die trokken zich de kleren van het lijf. Ze bleven maar schreeuwen dat ik m’n jasje ook uit moest doen. En m’n neef, die altijd meegaat naar optredens maar lachen: “Lekker lange! Het gaat beginnen!”

Kijk ik eens wat beter rond, zie ik op vijf meter van me een vrouw liggen, de string een beetje opzij geschoven. Ligt er een kerel tussen d’r benen te grazen als een gek. Poeh, ik heb daarna maar wat makkelijke nummers gezongen, anders was ik zo de tekst kwijtgeraakt. In de pauze kwam er een eigenaar van een Belgisch cafe naar me toe, zo’n vochtig type. Die wou me ook wel eens boeken. Sta ik daar gewoon een serieus gesprek te voeren met iemand die in z’n satijnen onderbroek staat. En z’n vriendin in een stringetje ernaast. Ongelooflijk. God, wat hebben m’n neef en ik gelachen in de auto op weg naar huis.”

(Uit: Gedeelde Smart, Uitgeverij Terra Lannoo, 2007. Foto’s: Sybrand Treffers)

Weggegooid geld, want u wordt er terecht niet warm of koud van, die ongeinspireerde zelfkietelarij. Dan hadden ze in Bolsward tientallen jaren geleden al veel beter gesnapt hoe ze uw aandacht wél vast kunnen houden:

Meer Duits dan de hele Mannschaft.

En dan nog even terug naar dat vervelende getik rondom de middencirkel. Frank Snoeks, die met de week meer gaat lijken op Evert ten Napel, vond het gisteravond allemaal prachtig. “Kijk toch eens naar die circulatie, het is net een machine!” Leuk, een beetje in hoog tempo de bal rondspelen op het middenveld. Maar wat koop je ervoor? Zodra die balletdansertjes te dicht bij onze verdedigende middenvelders De Jong (niet voor niets de best verdienende speler van Oranje) en Van Bommel in de buurt komen voor een aanname en een actie, liggen ze op de grond en zijn ze de bal kwijt. Dat Nederlandse duo alleen al is meer Duits dan de hele Mannschaft.
 
Vies
Dus laat Spanje maar lekker rondtikken, net als wij in 1974. Wij hebben achterin de allerbeste balafpakkers van dit toernooi. En een verdediging die bijna niet te kloppen is. Als Spanje moeite heeft met scoren tegen landen als Zwitserland, Chili, Honduras of Paraguay, dan wordt dat tegen ons ook lastig. Het tekent meteen de sterkte van dit Nederland. Dus laat de angst er niet insluipen. En belangrijker nog: laat de Spanjaarden maar denken dat ze er al zijn. Laat de hele wereld het maar denken. Laat de Spanjaarden het spel maar maken op het middenveld. Wij krijgen voorin altijd onze momenten. Uit het niets. Heel vies en heel Duits.
 
Ach, eigenlijk komt het hier allemaal op neer. In Spanje denken ze dat ze van Duitsland hebben gewonnen. Fout. Spanje moet zondag pas tegen Duitsland aantreden. Wij zijn namelijk het nieuwe Duitsland. Een land dat slechter speelt dan jij maar wel van je wint. Wij zijn Internazionale en Spanje is Barcelona. Laat ze maar janken zondag. “Voetbal is zo gemeen! Zo oneerlijk!”
 
2026
Tja, Spanje… Mooi land, lekker eten, fijne mensen. Ik kom er graag. Heel graag zelfs. Maar goed, laten we eindigen met de harde feiten. Spanje was de laatste fascistenstaat van Europa. Het wordt tevens het laatste topvoetballand dat ooit de wereldtitel gaat pakken. Ik gok in 2026. Met Mark van Bommel als bondscoach.

Jonkheer Ton

Een verhaal over pijpen. En de eerste keer.

Daar stond ik. Mijn haar uit model, brak, met een ongestropte das om mijn nek. En met kauwgom in mijn schaamhaar. Zo zacht mogelijk schuifelde ik door de middeleeuwse conferentiezaal naar mijn plek. Met een iets te harde zucht ging ik zitten. Begripvolle, vermoeide blikken-over-schouders verraadden sympathie, maar ik was de laatste. Te laat.

Ik had anderhalf uur door Brussel gezworven vanaf het hotel. Slenterend door straten die groter waren dan ik gewend was. Haast had ik niet, ik rookte veel. En ik dronk espresso’s als ware het de biertjes van de avond ervoor. En de Stoli. En de rode wijn. En die cocktail van restjes die we dronken uit die wijnkoeler. Daarna met het laatste restje cognac uit de hotelbar nog geprobeerd een diep gesprek te voeren met Sietske.

Ze kwam uit Velp of Wamel en studeerde ook iets. Sietske had lang blond haar en luisterde graag naar The Doors en die liedjes uit Amelie. Ze hield van mannen met een passie. Mannen die er goed uit zien in een pak. En glad geschoren zijn. We praten over haar moeder. En over het beste recept voor een Catalaanse paella. Sietske hield van pijpen. Althans, dat zei ze na de laatste cognac.

In de vierpersoonshotelkamer was het feest. Matrassen werden naar buiten gegooid, brallers lieten met deodorant het brandalarm afgaan. Glas en peuken lagen op het tapijt als ware het een Pollock. Het was mijn kamer, maar ik was niet in de stemming. Sietske wilde niet naar haar kamer. In het fletse tl-licht zaten we met de deur op slot op de badrand. Ongemakkelijk dronken zoenend probeerden we elkaar uit te kleden. Af en toe klopte er iemand op de deur.

Zie hield ervan. En kon het ook goed. Ik hield haar haar naar achteren. Ze nam er de tijd voor. Ik somde de namen van Aziatische hoofdsteden op in mijn hoofd. En ik probeerde niet in het bad te vallen. Ik kwam na vier minuten. Onbaatzuchtig streek ze haar rokje recht en vertrok. Met mijn schoenen aan viel ik in slaap.

Ik werd wakker toen de kamer al leeg was. Eenmaal onder de douche realiseerde ik me dat er geen handdoeken lagen. Zonder boxershort stapte ik in mijn broek toen ik het zag. Het stukje kauwgom dat ik Sietske in de badkamer had aangeboden. Genesteld in mijn schaamhaar. Het was een raar gezicht. Met een paraplu onder mijn arm stapte ik het hotel uit. Het regende niet.

De dag duurde te lang. Pijnigende plenaire sessies volgden elkaar op. In de werkgroep viel ik twee keer in slaap. Bij de lunch zag ik Sietske. Ik bood haar een glas witte wijn aan. Ze zei niets. Om kwart voor acht het afscheid. Weer niets. Ze ging niet mijn kant op. Of althans, ik niet de hare. Thuis keek ik nog eens in de spiegel. Ik pakte de tondeuse van mijn huisgenote. Het was zo gedaan. Het was mooi. De eerste keer dat ik mezelf schoor.

Dat zou zij ook gevonden hebben.

Steve Jobs komt het podium op. De Grote Leider is geliefd bij zijn vazallen, en dat blijkt. Na een opsomming van wat droge statistieken kondigt Jobs onder luid gejuich de iPad aan; een uit de kluiten gewassen iPod. Twitter slaat op hol en de techblogs vallen over elkaar heen om er hun kwakje op te spuiten. Dit is dé gadget van 2010!

Maar dan komen de feiten. Géén ondersteuning van Flash, géén multitasking (het draaien van meerdere programma’s naast elkaar), 3G internet kost $30 per maand, en het platform is volledig gesloten. Niets slaat de iTards echter uit het veld: als Apple het niet heeft toegevoegd dan zal het ook wel niet nodig zijn. Net als copy/paste en MMS op de eerste versies van de iPhone, die funcies waren ook volstrekt overbodig, totdat Apple ze via een update alsnog toevoegde.

Uiteraard zullen deze punten van kritiek geen enkele invloed hebben op de verkoop van de iPad. De echte iTards zullen op de dag van de lancering rijen dik voor de deur van de Apple store staan. En als Steve Jobs over een maand of zes een verbeterde versie met multitasking aankondigt zullen ze daar begrip voor hebben. Wat dat aangaat zijn iTards de ideale consumenten. Al plakt Apple het logo op een dampende drol, kópen zullen ze!

Maar het apparaat zelf is niet eens het grootste probleem, het is de absurde hoeveelheid hype eromheen. Het ging de afgelopen maanden zelfs zo ver dat er blogs waren die een beloning uitloofden voor de eerste foto’s van Apple’s nieuwste speeltje. We zijn echt compleet gestoord met z’n allen. We zullen er dan ook maar over ophouden, dan kunnen we ons tenminste weer met andere zaken bezig gaan houden.

Er is alleen een probleem met verhuizen. De ‘mensen’ vinden namelijk dat verhuizen pas echt verhuizen is, als je om tien voor half acht ’s morgen met een fleecetrui aan om een plastic bekertje namaak-koffie staat gewikkeld. Dat je liefst voor het donker alle spullen over moet hebben. En kleffe witte puntjes met kaas moet eten. Iets wat nou niet perse een van mijn favoriete hobby’s is. Sowieso heb ik moeite met dingen die voor lunchtijd beginnen. Ik probeer ze de laatste jaren dan ook angstvallig te vermijden.

Mijn definitie van verhuizen ziet er iets anders uit. Hij bestaat voor 20 procent uit sjouwen, het liefst met een starttijd ergens rond een uur of één zodat je met semi-uitgeslapen hoofd en na een dagelijkse dosis espresso kan beginnen. Sjouwen is maar kort leuk, dus is het zaak om zoveel mogelijk in een zo kort mogelijk tijd te doen. Verhuizen doe je dan ook met zoveel mogelijk mensen. En zo ontmoet je nog eens iemand. Twee scharrels (heerlijk woord!) op zes verhuizingen vind ik best netjes.

Naast het sjouwen reserveer ik in mijn definitie zeker 50 procent voor iets wat ik buurman-en-buurmannen noem. Op zo’n dag, waarop de mannen zich van de jongens zouden moeten onderscheiden, is er namelijk veel tijd voor zinloze discussies. Over hoe de bus het beste te parkeren, over hoe het bankstel door het trapgat moet, over de richting waarin je het best laminaat kan leggen. Maar vooral over hoe het beste treintje te vormen. (Verhuispro’s kennen het ‘treintje’, wat refereert aan een slinger sjouwers om zo efficiënt mogelijk spullen te verplaatsen.) Discussies die bedoeld zijn om tijd uit te sparen. Maar in de praktijk natuurlijk vooral voor vertraging zorgen. Hilarische vertraging, dat wel. Vooral door die veel te serieuze types die over ieder wissewasje staan te soebatten.

De rol van de vrouw tijdens verhuizingen is een lastige. Ze vinden namelijk overal wat van. Als ik, zoals bij iedere verhuizing, met een touw in een katrol langs de gevel van een 17e eeuws huis een wasmachine omhoog sta te takelen, is er altijd wel één vrouwfiguur die mij, waarschijnlijk goedbedoeld, de huid vol scheldt, omdat ik het volgens haar niet goed doe. Maar helaas zijn de dames ook verantwoordelijk voor de catering. Tot echte ruzies komt het dus nooit.

De resterende 30 procent in de definitie is eigenlijk maar voor één ding. De after-verhuizing pre-opruimborrel. Niets is fijner dan tussen opgestapelde dozen, in de geur van versgesauste muren, in het licht van een kaal peertje lauw bier te drinken en afhaalchinees uit plastic bakjes te eten. Ook al heb je effectief misschien een anderhalf uur iets gedaan, de voldoening is groot. En dat moet gevierd.

Ik prijs mij gelukkig dat mijn vrienden niet bij de meeste ‘mensen’ horen. Dat we meer verhuizen dan gemiddeld. Dat we de avond voor de verhuizing gewoon de kroeg in gaan. Dat we het nooit in ons hoofd zouden halen om koffie uit plastic bekertjes te drinken. Of een fleecetrui te dragen. Maar dat we toch zeker een keer per maand onze favoriete hobby kunnen uitoefenen. Buurman-en-buurmannen.
Ajetoo.