Ingles para sa matalino, Filipino para sa bobo.

Pasensiya na po sa elitistang diskurso. Pero ganito na ang pagtingin ng isang pamahalaang pilit na itinutulak ang wikang Ingles bilang midyum ng pagtuturo sa mga paaralan. Sa panahon daw kasi ng globalisasyon, magiging susi raw ito ng pag-unlad ng Pilipinas. Kung marunong ka raw mag-Ingles, lahat ng oportunidad ay mapapasaiyo.

Anong klaseng oportunidad naman ang naghihintay sa iyo? Basta’t kaya mong gayahin ang accent ng mga Amerikano, puwedeng-puwede kang makapasok sa call center na mataas ang suweldo. Kung mangingibang-bansa ka naman, mas madali kang makukuha sa anumang trabahong kaya mong gawin dahil alam mo ang wika ng pinakamakapangyarihang bansa sa buong daigdig. Hindi bale nang magkaroon ng reputasyon ang Pilipino bilang dakilang domestic helper o caregiver. Ang mahalaga sa gobyerno’y siguraduhing matuto tayong mag-Ingles para makalabas ng bansa at makapagpadala ng dolyar. Lubhang kailangan ang huli para maisalba ang ating ekonomiya.

Kaya huwag ka nang magulat kung umabot na sa 8,726,520 ang bilang ng mga Pilipinong nasa ibang bansa, ayon sa datos ng Commission on Filipinos Overseas noong Disyembre 2007. At kung interesado kang malaman kung saan may pinakamaraming Pilipino, ito ay walang iba kundi sa Estados Unidos (EU). Alam mo bang may 2,802,586 na Pilipinong nasa EU, at 90 porsiyento sa kanila ay permanente nang naninirahan doon?

May mahalagang papel ang wikang Ingles sa ekonomiyang outward-looking, export-oriented at foreign investment-led tulad ng Pilipinas. Ang anumang pangkaunlarang plano ng gobyerno’y depende sa kung anong mabenta sa pandaigdigang pamilihan, hindi sa kung ano ang lokal na pangangailangan. Layunin din ng pamahalaang maengganyo ang mga dayuhang mamumuhunan (foreign investor), kaya nga gusto ng mga katulad ni House Speaker Prospero Nograles na baguhin ang Saligang Batas para hayaang magmay-ari ng lupa ang mga dayuhan. Pansinin ding ang iba’t ibang polisiyang nakatutok sa liberalisasyon, deregulasyon at pribatisasyon ay naaayon sa pagtrato sa mga dayuhan hindi bilang bisita kundi mistulang may-ari ng bansa. Biro nga ng iba, tila kulang na lang ay bigyan ng karapatang bumoto ang mga dayuhan!

Susing bahagi ng anumang programang pangkaunlaran ang komunikasyon, at mapapansing mas binibigyang-diin sa kasalukuyan ang pakikipagtalastasan sa mga dayuhan kaysa mga kababayan. Kung hindi raw kasi gagawin ito, mawawalan tayo ng oportunidad na makuha ang minimithing dolyar.

Totoong tagasalba ng ekonomiya ang overseas Filipino workers (OFWs). Kung noong 1998 ay malaki na ang $7.37 bilyong ipinadala nila sa Pilipinas, aba’y nagkaroon ng 123 porsiyentong paglago ito nang umabot sa $16.43 bilyon noong 2008, ayon sa datos ng Bangko Sentral ng Pilipinas (BSP). Lalong kinakailangan ngayon ang maramihang pagpapadala ng mga Pilipino sa ibang bansa. Lumiliit na kasi ang dayuhang pamumuhunan dahil sa pandaigdigang krisis pampinansiya. Noong 2008, batay pa rin sa datos ng BSP, ang portfolio investments ay nagtala ng depisitong $3.58 bilyon dahil mas maraming inilabas kaysa ipinasok na dolyar ang mga dayuhan. Kahit na ang net foreign direct investments ay umabot sa $1.35 bilyon noong 2008, maliit ito kumpara sa $1.95 bilyong naitala noong 2007.

Kaya huwag ka nang magulat kung sa kasalukuyan ay mas binibigyang-pansin ang pagpapahusay sa kakayahan sa wikang Ingles (English proficiency) kaysa wikang Filipino. Kung tutuusin nga, hindi na pinapansin kung nagkakaroon na ng kahinaan ang maraming kabataan sa paggamit ng sariling wika.

Hindi bale nang tuluyang makalimutan ang wikang Filipino basta’t nakakayang makipagdiskurso sa wikang Ingles. At ano naman ang laman ng diskurso? Muli, hindi bale nang mababaw ang pagsusuri basta’t ”tunog Amerikano” ang paraan ng pakikipagtalastasan. Sa madaling salita, gamitin natin ang wikang Ingles kahit walang sustansiya basta’t maganda ang porma!

Ganito na po ang pamantayan ng mga nasa kapangyarihan, at sa ganitong konteksto din natin dapat suriin ang kawalan ng interes ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo na pahusayin ang kanyang paggamit sa wikang Filipino.

Para sa katulad kong ginagamit ang wikang Filipino at Ingles sa pagsusulat at pagtuturo, wala po akong intensiyong pagbanggain ang dalawa. Pero tratuhin po sana natin ang Ingles bilang ikalawang wika lamang, isang klase ng wikang maaari namang matutuhan basta’t una muna nating palakasin ay ang sariling wika.

Oo, posible namang maging lingua franca sa Pilipinas ang wikang Ingles, tulad ng kaso sa mga bansang Australia at Canada. Pero kailangang tandaang ang anumang pagtanggap sa dayuhang wika ay may epekto sa pambansang identidad. Matindi ang epekto ng pananakop ng mga dayuhan (lalo na ng mga Amerikano) sa ating mentalidad, at makakaasa tayo ng lalo pang pagpapalakas ng kolonyal na oryentasyon ng ating kultura. Sa larangan naman ng ekonomiya, lalong magkakaroon ng susing papel ang mga dayuhan, lalo na ang mga Amerikano, kahit na nangangahulugan ito ng dominasyon sa lokal na pamilihan.

Isipin mo na lang: Kung ang wikang Ingles ay magiging lingua franca sa pamamagitan ng pagsasabatas ng pagtuturo nito’t paggamit sa lahat ng porma ng opisyal na komunikasyon, wala nang dahilan para sa mga mamamayang pag-aralan ang wikang Filipino na pangunahing salik sa pagpapalaganap ng ating kinagisnang kultura. Kung sabagay, ang malinaw na perspektiba ng mga nasa kapangyarihan ay paglingkuran ang dayuhan, kaya hindi nila kinikilalang problema ang unti-unti nang pagkamatay ng ating kultura.

Kailan magiging puhunan sa pag-unlad ang wikang Filipino? Para mo na ring tinanong kung kailan ba magkakaroon ng makabuluhang pagbabago, na dapat simulan sa pagpapatalsik sa Pangulong hindi sanay gumamit ng wikang Filipino.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

References:
Prof. Rommel Rodriquez, CONTEND-UP, rommelrdrgz[at]gmail[dot]com, 09152922616
Dr. Ramon Guillermo, AUPAEU President, ramon.guillermo[at]gmail[dot]com, 09299514734

FOR IMMEDIATE RELEASE
MEDIA COVERAGE OF JULY 9 FORUM IS RESPECTFULLY REQUESTED

UP teachers’ groups demand justice, tenure for Prof. Sarah Raymundo
Acad union calls for transparency in tenure process

The Congress of Teachers/Educators for Nationalism and Democracy-UP (CONTEND) and the All UP Academic Employees Union (AUPAEU) are holding a forum titled “Striking a Balance: Excellence, Autonomy, and Freedom in the Academe” tomorrow, July 9, 2009, 1-3 pm at the Claro M. Recto Hall, Faculty Center building, University of the Philippines , Diliman.

Speakers of the forum include Party List Representative Hon. Walden Bello, UP Faculty Regent Judy Taguiwalo, AUPAEU-Diliman President Dr. Ramon Guillermo, and sociology Prof. Sarah Raymundo. The forum will tackle the issue of academic excellence, faculty tenure and university processes with the case of Prof. Sarah Raymundo as the main case study.

Last June 2, 2009, the start of the current semester, sociology department chair Prof. Randy David verbally informed Prof. Raymundo that she is no longer a member of the sociology department as her contract ended last May 31, 2009. However, Prof. Raymundo’s request for tenure has been with the Sociology Department since February 2008. Almost one year and six months since that application, the Department of Sociology has not officially clarified to Prof. Raymundo the reason for the failure of the department to arrive at a clear decision on her application. Her status remains unclear as she waits for the decision from the Office of the Chancellor.

In an open letter, the AUPAEU called for transparency on the case of Prof. Raymundo: “In a bewildering turn of events, confounding the principles of transparency and fairness and frustrating the most basic notions of academic freedom, Prof. Raymundo continues to be kept in the dark regarding the bases used by the Dept. of Sociology in its most recent decision against granting her tenure.”

CONTEND-UP revealed that the only apparent reason for the sociology department’s refusal to grant Prof. Raymundo’s tenure is her progressive affiliations, as she is currently the Secretary-General of CONTEND-UP and is an national officer of the Alliance of Concerned Teachers of the Philippines (ACT).

CONTEND-UP and AUPAEU are challenging Chancellor Cao, Prof. David and the sociology department to uphold the principles of academic freedom, transparency, and fairness in the tenure case of Prof. Sarah Raymundo.

For more information, visit http://tenureforsarahraymundo.blogspot.com.

As you may already know, it is one of the highly-rated weekday shows on QTV 11 which is part of the GMA Network. We had our taping yesterday (July 6) at Studio 4. Other guests are TV and movie personalities Ciara Sotto, Gabby Eigenmann and Paolo Paraiso who are all active in the “social media” scene.

Joy had the opportunity to have some loose talk with Ciara whom we found to be very down-to-earth and humble despite her celebrity status. She does not have a coterie of yayas and alalays, unlike some celebrities I met in the past.

Our Friendster-inspired love story is featured in The Sweet Life’s episode on Facebook, Friendster and social networking. It airs on July 14 (Tuesday), 6 p.m. July 15 (Wednesday), 5 p.m. on QTV 11. I hope you’ll find time to watch it.

Joy and I take this opportunity to thank Erick, Snow and the other people working behind the scenes for their warm hospitality.

As a teaser of sorts to the July 14 episode, here are some of our pictures (mostly Joy’s).

Check out Joy’s make-over!

I hope Ciara doesn’t mind these pictures, in the same way that Joy doesn’t mind being referred to as “Ate” whenever Ciara addresses her.

This post can never be complete without a group photo with hosts Lucy Torres-Gomez and Wilma Doesnt. Just like Ciara, they are very accommodating and polite. Update (July 14, 10:45 a.m.): If you want more photos, please go to my Facebook account.

Lahat na lang, pinagdududahan. Bawat kilos, sinusubaybayan.

Mahirap talagang maging Gloria Macapagal-Arroyo. Kahit na siya ang Pangulo, alam niyang marami nang hindi naniniwala sa kanya. Sa isang survey ng Social Weather Stations para sa unang tatlong buwan ng 2009, 43 porsiyento ng mga tinanong ay nagsabing hindi sila naniniwalang tapat si Arroyo “sa kanyang balak na pagbaba sa puwesto sa 2010.”

Hindi mo rin masisisi ang maraming mamamayan tuwing sinasabi nilang walang isang salita si Arroyo. Tandang-tanda pa nila ang pagbawi niya sa pangakong hindi na tatakbo bilang Pangulo noong 2004. At dahil sa malawakang dayaan sa nasabing eleksyon, maraming mamamayang ayaw kilalanin si Arroyo bilang Pangulo ng bansa.

Kahit ang kanyang mga state of the nation address (SONA) na ginagawa niya tuwing Hulyo sa pagbubukas ng kongreso ay pinagdududahan na. Ayon sa Ulat ng Bayan survey (Hulyo 1-14, 2008) ng Pulse Asia, kritikal ang pagtingin ng maraming Pilipino sa nilalaman ng mga nagdaang SONA. Para daw sa mga respondent na alam ang mga SONA, 46 porsiyento ay naniniwalang hindi totoo ang nilalaman ng mga SONA samantalang 41 porsiyento ay hindi sigurado. Lumalabas na 13 porsiyento lang ang naniniwalang totoo ang mga sinabi niya sa mga nagdaang SONA.

Ang kolektibong pagdududa ay maiuugat sa mahabang listahan ng anomalyang kinasangkutan ng administrasyong Arroyo, na siya ring pangunahing dahilan sa taunang pagtatangka ng oposisyon para maghain ng impeachment laban sa kanya.

Ayon nga sa isang pag-aaral ng IBON Foundation, anim lang sa mga anomalya (fertilizer fund scam; bank account ng isang nagngangalang Jose Pidal na pinaniniwalaang si First Gentleman Mike Arroyo; at mga proyektong Northrail, IMPSA power plant, poll automation at Macapagal Boulevard) ay nagkakahalaga na ng P7.3 bilyon. Alam mo ring ang kontrata sa kontrobersiyal na proyektong National Broadband Network (NBN) ay nagkakahalaga ng $329 milyon, at ang testimoniya ng ilang tao tungkol sa malalaking kickback ay nagtulak sa pamahalaan para kanselahin ang proyekto noong 2007.

Ah, sadyang mahirap mamuno ng isang bansa, lalo na’t alam mong wala ka nang suporta ng maraming mamamayan. Ang tanging konsolasyon mo na lang kung ikaw si Arroyo ay ang pagpapayaman mo sa puwesto.

Malinaw na malinaw naman ang mga datos, hindi ba? Nang maging pangulo si Arroyo noong 2001, ang kanyang net worth ay P66.79 milyon. Kapansin-pansin ang 116% pagtaas ng kanyang net worth sa loob lamang ng pitong taon na kung saan umakyat ito sa P144.54 milyon.

Kailangang tandaang wala pang P100,000 ang buwanang suweldo ni Arroyo bilang Pangulo ng ating bansa. Noong Hulyo 2007, ang kanyang suweldo ay itinaas sa P63,525 bawat buwan. Lalo pang itinaas ang suweldo ng Pangulo ngayong Hulyo 2009 sa P82,400 bawat buwan dahil sa Executive Order No. 811, kasama ng suweldo ng iba pang nagtatrabaho sa gobyerno (bagama’t mas mababa ang pagtaas sa suweldo ng mga nasa mababang posisyon).

May pahayag ang Malakanyang sa biglang pagtaas ng net worth ni Arroyo. Ani Press Secretary Cerge Remonde noon pang Mayo 21, 2009, “Ang explanation niyan, nakapagbenta ng lupain ang First Couple sa Bulacan na nagkahalaga ng P40 million last year. That’s the reason bakit nagkaroon ng increase ang income ng ating Pangulo.”

Malamang na ang tugon ng maraming tao sa opisyal na paliwanag ay, “Sige na nga!” Ang lahat naman kasi ng iskandalo’t anomalya ay parating may katapat na paliwanag, kahit na ang kasagutan, kung hindi man malabo’t walang lohika, ay nagbubunga ng iba pang katanungan. (Halimbawa, hindi ba’t mas mataas pa sa P40 milyon ang itinaas sa net worth ni Arroyo?) Hindi kasi talaga mawawala ang pagdududa sa sitwasyong nawalan ka na ng tiwala sa mga opisyal na dapat na nagsisilbi sa interes ng mamamayan.

Sa kontekstong ito dapat nating suriin ang ating pag-aagam-agam kung may eleksiyon nga bang matutuloy sa Mayo 2010, kung isusulong pa rin ba ang pagbabago ng Saligang Batas bago ganapin ang SONA, o kung sa mismong araw ng SONA ba ipipilit ang pagbubuo ng constituent assembly bilang tulay sa minimithing pagpapalit ng sistema ng gobyerno.

Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na araw, linggo at buwan, lalo na’t naibalita kamakailan ang pagkakaroon ng “Oplan August Moon” na naglalayong pahabain ang termino ng panunungkulan ni Arroyo. Susing bahagi raw ng plano ang pagtatalaga sa mga susing posisyon sa gobyerno ng Philippine Military Academy Class 1978 (na pinaniniwalaang tapat kay Arroyo). Ayon kay Defense Secretary Gilbert Teodoro, “I don’t give credence to this so-called ‘Oplan August Moon,’ whatever that is. I think this is a political gimmick to destabilize the situation.”

Ilang beses na bang ginamit ang terminong destabilisasyon para ipagwalang-bahala ang anumang kontrobersiyang kinasasangkutan ng kasalukuyang administrasyon? Pero ang mas mahalagang tanong sa puntong ito: Naniniwala ka pa ba sa pinagsasabi ni Arroyo o sinumang kinatawan niya?

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

“Tenure is not only a matter of votes ,
numbers or accepted departmental practices,
it is also a matter in which fairness
and transparency must be ensured
and academic freedom rigorously protected.
I have served the university
as best as I could in the past 10 years
and have fulfilled the university’s
academic requirements for tenure
but I still find my position
in the university unclear.”

Prof. Sarah Raymundo in her letter
to UP Chancellor Sergio Cao

Appendix A: CHRONOLOGY OF EVENTS

In February 2008, I submitted my application for tenure to the tenured faculty of the Sociology Department through our then-chairperson Dr. Clemen Aquino.

By the second week of June 2008, on account of some information regarding my application through informal channels, I was informed by Dr. Clemen Aquino of the official result of the tenured faculty’s deliberation on my tenure application. The voting that took place among the tenured faculty was to my favor at seven to three. I was also informed that the minority sent a separate minority report to the Office of the Vice-Chancellor for Academic Affairs (OVCAA). Subsequently, the OVCAA wrote the Sociology Department asking the majority, who voted in my favor, to justify their position in light of the allegations cited in the said minority report. During this talk I was also assured that the back-and-forth between different levels of decision-making as well as the delay are only to be expected when one applies for tenure. I was also made aware of some issues that were discussed when the tenured faculty deliberated my application. These issues involved the Karen Empeño and Sherlyn Cadapan press conference. Lastly, the process that my application would undergo from then on was explained to me. The College Executive Board (CEB) would comment on the clarification requested by the OVCAA and Academic Personnel and Fellowship Committee (APFC), after which the Dean would write a response to the OVCAA. However, months later, I would find out that the OVCAA’s request for my position on the tenured faculty’s hitherto undisclosed allegations was not mentioned in this discussion.

Towards the end of July of the same year, the aforementioned department majority invited me to a discussion, which revolved around the most minute details relating to a press conference held in the previous year that called for the immediate release of Karen Empeño and Sherlyn Cadapan, two disappeared UP students. In particular, I was asked about which faculty members I had invited, as well as the means of communication.

On November 6, 2008, Dr. Clemen Aquino informed me that the tenured faculty unanimously decided on non-recommendation. To this day, I am baffled by this sudden reversal. When I asked her about the grounds of this decision, I was told that the Chair was bound by the tenured faculty’s wish that she only be allowed to merely inform me of their decision. Furthermore, I was told not to show up for my classes the next day, until further notice. When I asked her if my contract until May 31, 2009 was aborted, the response was that this is being clarified with the administration.

In January 2009, some members of the tenured faculty wrote a letter to you questioning the prior decision of the tenured body for non-recommendation.

By March, I was invited to a dialogue by the whole body of the department’s tenured faculty. I was again asked several questions regarding my involvement on the press conference on the disappeared students, some details on the poem I had written dedicated to Karen Empeño that I submitted to the Philippine Collegian, and my role in preparing a statement that was eventually adopted by the University Council calling for the immediate release of Karen and Sherlyn. I was also made to clarify some details that appeared in another statement signed by the University Student Council. Note that these are the same questions raised in August of 2007 (a meeting with Dr. Clemen Aquino and Dr. Cynthia Bautista on matters regarding the renewal of my contract and in July 2008 during a meeting with the tenured faculty “majority”). I was also made to explain my involvement in the statements released by the Congress of Teachers/Educators for Nationalism and Democracy (CONTEND) and the All-UP Academic Employees Union that questioned the process of my tenure application.

A few weeks later, I was called on by Dr. Joy Arguillas in her capacity as OIC and Dr. Ging Candaliza-Gutierrez as member of the tenured body to inform me that the tenured faculty voted, with five in my favor, four against, one abstention, and one in favor of waiving the discussion for a year. They added that since the vote was “deeply divided,” the tenured body decided to defer their decision and thus left it to your esteemed office to decide on granting my tenure, after which, my tenure application and the department vote were discussed by the CEB.

On June 2, 2009, after waiting more than two months after aforementioned meeting, without a word as to the status of my tenure application, I decided to talk to Prof. Randy David, who was then acting as the Department’s Officer-in-Charge. During our discussion, I learned that some members of the CEB questioned the exercise and officially sent you a letter a few days after the CEB voted in my favor.

Moreover, I learned that on May 19, 2009, Dr. Aquino and Dean Zosimo Lee received a letter from you asking for my basic papers to be prepared for “the tenure process to commence” and that the tenured faculty, yet again, met to discuss this on May 25, 2009. It was mentioned that members of the tenured faculty found your letter “vague” as to whether or not you had decided to grant my application for tenure as “the tenure process” commenced when I applied for tenure in February of 2007. I was also told that the tenured faculty were of the position that for my basic papers to be processed, a vote amounting to a simple majority is required. It was also made known to me that a letter to your office to clarify whether or not the tenured faculty was correct in their interpretation of the requirement of a simple majority for processing of basic papers for tenure.

Lastly, I was informed that, as far as my contract is concerned, I am technically no longer a faculty member of the Department of Sociology despite my open case for tenure, and that given this, I am no longer entitled to teach any courses from the same department. When I mentioned the 60-day rule on the termination of contracts, I was told that that “the former Chair was emphatic in her position that it was the Dean’s responsibility to inform me about the end of my contract.”

On June 15, I finally got the chance to discuss the matter with Dean Lee. On my status, it was clarified that it was the Dean’s responsibility to enlighten me on the matter. When I inquired as to what he would have told me, however, I was told that there was no clear answer since my case was still being discussed between the OVCAA and your office when the 60-day notice should have been given. The results of the CEB meeting on my case was also revealed. The same body voted 7 to 1, in my favor. Furthermore, I was apprised of the fact that the OVCAA studied my case, upon your authority, and that the same office wrote you a letter stating that there should be no obstacle to my tenure based on my records. I was also informed that your office sent the Dean and the Department a letter asking for my basic papers to be prepared. Lastly, I was made aware that a meeting between Dean Lee, your office, Dr. Aquino, Prof. David, and Vice-Chancellor for Academic Affairs Lorna Paredes was to be held on June 16 to discuss the issues surrounding my tenure, and that the Dean would inform me of the proceedings of that meeting.

Mabilis kumalat ang balita tungkol sa iyong planong pagtakbo sa darating na halalan, kasing-bilis ng paggamit ng midya sa katagang “David at Gloriath” para lalo pang kilitiin ang diwa ng mamamayan.

Sa wakas, may katapat na si Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo kung sakaling totoo ang plano niyang tumakbo bilang kinatawan ng ikalawang distrito ng Pampanga sa House of Representatives. Tama ka, hindi na isyu kung malaki ba ang tsansa mong manalo laban kay “Gloriath” na inaasahang gagawin ang lahat para makakuha ng pinakamaraming boto.

Bilang propesor ng sosyolohiya, hindi mo kailangan ng “reality check” na sinabi ni Pampanga Rep. Juan Miguel “Mikey” Arroyo na tatambad sa iyo oras na magdesisyon kang labanan ang kanyang ina (o kahit siya). Sa dami ng iyong naisulat sa mga dekadang nagdaan (bukod pa sa iyong trabaho sa akademya’t midya), sigurado akong mas marami kang alam tungkol sa realidad ng ating lipunan kumpara sa mag-inang iyan.

Alam mo ang realidad na lalabanan mo ang isang Pangulong makapangyarihan subalit hindi popular, isang kandidatong hindi mananalo sa malinis na paraan sa pambansang antas o sa labas ng kanyang balwarte sa Pampanga. At mas lalong alam mong hindi magiging patas ang laban, kaya malaki ang posibilidad ng iyong pagkapanalo sa botohan pero pagkatalo sa bilangan.

Sabi mo sa isang panayam sa midya, “Nakakahiya naman yata ang mga Kapampangan kung walang ni isang hahamon, tatayo at hahadlang sa kanyang mga balakin.” Malaking sakripisyo man ito sa iyo at sa iyong pamilyang ayaw kang patakbuhin, nakita mong ito ang hamon sa iyo ng panahon.

Kung gaano kabilis ang pagbuhos ng suporta mula sa oposisyon at iba pang indibidwal (kahit na hindi Kapampangan) ay kasing-bilis din ng pagbatikos sa iyo ng mga nasa pamahalaan. Kahit na wala pang bukas na pag-amin si Pangulong Arroyo tungkol sa kanyang plano sa 2010, nagbigay na ng prediksiyon si Cabinet Secretary Silvestre Bello III ng iyong pagkatalo. Isang “rude awakening” sa pulitika ang naghihintay sa iyo, ani Rep. Mikey Arroyo.

Mapanglait din ang pahayag ni House Speaker Prospero Nograles: “I got surprised that it’s only because he disliked PGMA and not the usual reason for running, which is public service. Anyway, the very big question is if at all he wins a seat, he will have first-hand experience in … Congress and may suddenly find that some of his public criticisms might not be correct or justified at all.”

Sa unang tingin, tila may katwiran si Nograles, gayundin ang iba pang opisyal, na punahin ang iyong intensiyon sa pagtakbo. Bakit ka nga naman magdedesisyong tumakbo dahil galit ka lang sa iyong katunggali? Hindi ba’t serbisyo publiko ang dapat na isaisip ng sinumang tatakbo?

Ang tanong sa puntong ito, ano ba ang intensiyon ni Pangulong Arroyo kung sakaling matuloy ang plano niyang tumakbo sa mas mababang posisyon sa 2010? Ayon mismo kay Presidential Legal Counsel Raul Gonzalez, “(T)here are so many threats against her…Every announced candidate said he will prosecute her…(T)hat’s a factor, of course.”

Madaling sabihing gusto lang ipagpatuloy ni Pangulong Arroyo ang pagsisilbi sa publiko kaya siya magpapakumbaba’t tatakbong muli. Pero dalawang tanong ang kailangang sagutin. Una, kung gusto niyang magkaroon ng impluwensiya sa pambansang antas, bakit hindi na lang siya tumakbo sa Senado? Ikalawa, kailangan ba ng isang taong manalo sa isang eleksiyon para makapagsilbi sa mamamayan?

Ilang beses nang nabanggit ang pangangailangang mapanatili sa puwesto si Pangulong Arroyo para maiwasan ang mga demandang ihahain laban sa kanya. At dahil patapos na ang kanyang termino bilang Pangulo, ang isang komplikadong paraan para maibalik siya sa puwesto ay ang pag-upo niya bilang miyembro ng House of Representatives sa 2010. At dahil kailangang mahalal siya bilang House Speaker, lubos ding kinakailangang ang mayorya ay alyado niya. Oras na mangyari ang dalawang bagay na ito, maaari nang ituloy ang balak na baguhin ang Saligang Batas para mabago sa parlamento ang sistema ng gobyerno. Inaasahan ang muling panunungkulan ni Arroyo bilang Punong Ministro, at sa puntong ito’y wala nang limitasyon sa haba ng kanyang panunungkulan.

Malinaw na hindi normal ang pulitikal na kalagayan ng ating bayan, at inaasahan ang mas madugo pang labanan para hadlangan ang binabalak ng mga nasa kapangyarihan. Ang sinumang nagnanais na labanan ang maitim na balak ni Pangulong Arroyo at ng mga alyado niya ay nagsisilbi sa interes ng nakararami. Tunay na nabubuhay tayo sa isang pambihirang pagkakataong ang pagmamahal sa bayan ay naipapakita sa ating pagkamuhi sa mga nanunungkulan.

Kaya alam mo, Propesor David, na ngayon pa lang ay nagsisilbi ka na hindi lang sa mga Kapampangan kundi sa lahat ng naghihirap na Pilipino. Hindi ako magugulat kung sa mga darating na buwan ay marami sa mga kapwa natin guro sa Unibersidad ng Pilipinas (UP) ay mag-eendorso sa iyong kandidatura, pati na rin ang ating mga estudyante, alumni, kawani at residente.

Natatandaan mo pa bang magkasama tayo noong Pebrero 2002 sa isang pulong sa Malakanyang? Kasama ang iba pang taga-UP Diliman, sinabi natin kay Pangulong Arroyo ang marami nating hinaing, mula sa mga partikular na problema ng ating unibersidad hanggang sa mga pambansang isyu tulad ng Balikatan.

Makalipas ang apat na taon, idineklara ni Pangulong Arroyo ang state of national emergency noong Pebrero 2006. Inaresto ka sa isang kilos-protesta samantalang kinansela naman ang aking programa sa radyo. Dahil magkasama tayo sa isang komite ng konseho ng UP Diliman, nagtulungan tayo para maglabas ng malinaw na mensahe laban sa nangyayari sa ating bansa at ipanawagan ang pagbibitiw sa puwesto ni Arroyo. Tandang-tanda ko pa ang iyong pagpapakumbaba at ang pakiusap na huwag nang ikaw ang humarap sa midya hinggil sa naging desisyon ng UP Diliman. Sinabi mo sa aking ako na lang o ang iba pang kasamahan ang magharap ng pahayag sa publiko, isang bagay na iginalang ko.

Sa darating na Pebrero 2010 (ang tinatayang simula ng kampanya), maaasahan mo ang pagbuhos ng suporta mula sa iba’t ibang sektor ng lipunan. Kilala ka’t iginagalang, bagama’t hindi natin alam kung ang kasikatan mo’t panawagan para sa makabuluhang pagbabago ay magiging sapat para labanan ang makinarya ng administrasyon.

Kasama ba ako sa tutulong sa iyong kandidatura? Pasensiya na’t hindi ko pa sigurado.

Wala man tayong malalim na pinagsamahan at napakalaki ng agwat ng ating edad (sikat ka nang propesor nang maging estudyante ako sa UP Diliman noong kalagitnaan ng dekada 80), may maliit lang sana akong pakiusap na sana’y huwag mong masamain.

Hindi siguro alam ng maraming tao na ikaw ay kasalukuyang tagapangulo ng Departamento ng Sosyolohiya ng UP Diliman. Para sa maraming estudyante’t gurong taga-UP, alam na alam nila ang kaso ni Prop. Sarah Raymundo, isang kasamahan mo sa departamento (at personal kong kaibigan) na pinagkaitan ng tenure kahit na nalampasan pa niya ang mga pangangailangan para dito.

Hanggang ngayon ay wala siyang pormal na sulat na nagsasaad kung ano ang kanyang naging pagkukulang, kung mayroon man. Ang tanging alam lang niya ay hindi niya nakuha ang boto ng 2/3 ng tenured faculty ng iyong departamento, kahit na mataas ang ebalwasyon sa kanya ng mga estudyante niya, nakuha niya sa itinakdang panahon ang kanyang master’s degree at nakapaglathala siya ng mga artikulo sa refereed journal.

Maaari mong ipagwalang-bahala ang isyung ito at sabihing ito ay internal sa inyong departamento. Pero kailangan mong malamang ito ay sumasagisag sa klase ng lideratong ikakampanya mo sa susunod na hinaharap at itataguyod mo kung sakaling manalo ka sa eleksiyon.

Kung ang isang kwalipikadong guro ay hindi mo mabigyan ng hustisya, paano pa kaya ang milyon-milyong pinagkaitan ng kasalukuyang rehimen? Nasaan ang panawagan mo para sa government transparency kung ang mismong departamento mo’y pinagkakaitan ng impormasyon si Prop. Raymundo kaya hindi niya masagot ang anumang paratang sa kanya? Bakit ang paninindigan ng Departamento ng Sosyolohiya tungkol sa kaso ni Prop. Raymundo ay hindi naiiba sa nakabibinging katahimikang ipinapakita ng Pangulong nais mong kalabanin?

Hindi pa huli ang lahat, Propesor David, para bigyan ng hustisya ang iyong kasamahan bago ka seryosong sumabak sa maruming daigdig ng pulitika.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

Independent filmmaker Kidlat Tahimik is this year’s recipient of the highest award given by the University of the Philippines (UP) to a media practitioner.

He will receive the 2009 UP Gawad Plaridel for his outstanding contributions to independent filmmaking on July 10 (Friday), 2 pm at the Cine Adarna of the UP Film Institute. UP officials will give him a trophy sculpted by National Artist Napoleon Abueva. As part of the ceremonies, he will also deliver a lecture on independent filmmaking.

The event is open to the public.

Inspired by the progressive ideals of Marcelo H. del Pilar (nom de plume, Plaridel) of the reformist newspaper La Solidaridad in the 1890s, the annual award honors a Filipino media practitioner whose professional integrity and commitment to public service are reflected in his or her exemplary achievements in print, film, radio, television or the new media.

Kidlat Tahimik was chosen for his excellence in the art and craft of cinema, as well as for pioneering efforts in introducing Philippine independent filmmaking to a global audience.

His independence as an artist is reflected in the non-commercial nature of his films, inspiring budding Filipino filmmakers to follow his example and to listen to their “inner duwende (dwarf).”

He joins past UP Gawad Plaridel awardees Eugenia Duran-Apostol (2004, Print Journalism), Vilma Santos (2005, Film), the late Fidela “Tiya Dely” Magpayo (2006, Radio), Cecilia Lazaro (2007, Television) and Pachico A. Seares (2008, Community Journalism).

Established by the UP College of Mass Communication, the UP Gawad Plaridel is supported by Coca-Cola Company and Unilever Philippines.

For verification and other details, please call Irene or Lynette at 920-6864 or 981-8500 local 2668 (UP CMC Office of Extension and External Relations). You may also send an email to upgawadplaridel [at] yahoo [dot] com.

May karapatan nga ba si Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo na gawing pribado ang kanyang plano sa pagtatapos ng kanyang termino sa 2010? Dapat nga bang respetuhin natin ang kanyang patuloy na pananahimik?

Ang sagot ay oo kung paniniwalaan ang pahayag ng ilang nakapaligid sa kanya – Undersecretary Lorelei Fajardo, Cabinet Secretary Silvestre Bello III at House Speaker Prospero Nograles. Para naman kay dating Pangulong Fidel Ramos, chair emeritus ng bagong koalisyong Lakas-Kampi-CMD, kailangang maging malinaw na si Arroyo kung ano ang kanyang gagawin sa 2010.

Tatakbo nga ba si Arroyo bilang kinatawan ng ikalawang distrito ng Pampanga sa House of Representatives (HOR)? Baka mas pundamental pa ang dapat na maging tanong: Magkakaroon nga ba ng eleksiyon sa Mayo 2010?

Lumalabas sa sarbey ng Social Weather Stations na isinagawa noong Pebrero 20-23 na 43 porsiyento ang hindi sang-ayon sa pahayag na ito: “Tapat si Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo sa kanyang balak sa pagbaba sa puwesto sa 2010.” Lumalabas na 31 porsiyento lang ang sang-ayon, samantalang 26 porsiyento ay wala pang desisyon sa isyu.

Ang kolektibong pagdududa’t kawalan ng kaseguruhan ay dahil sa nakalilitong pag-iingay at nakabibinging katahimikan ng ating mga opisyal. Sa isang banda, binuo ang Lakas-Kampi-CMD noong Mayo 28 para diumano palakasin ang makinarya ng administrasyon para sa darating na eleksiyon.

Kung totoo ang mga estadistika ng bagong koalisyon, kayang-kaya nitong magpatakbo ng mga kandidato para sa iba’t ibang puwesto sa lokal na antas. Magkakaroon, halimbawa, ng 66.7 porsiyentong representasyon sa HOR kung mananalo ang lahat ng 146 kinatawan nito mula sa kabuuang 219. Mayroon din itong 58 kandidato para gobernador, o 72.5 porsiyento ng kabuuang 80 puwesto. Halos lahat ng posisyon para sa alkalde ay mayroon din itong mga kandidato sa antas ng lungsod (85 mula sa kabuuang 120) at munisipalidad (1,112 mula sa kabuuang 1,507).

Hindi rin natin dapat kalimutan ang kahandaan nitong magkaroon ng mga kandidato para sa Senado, pati na rin ang mga puwesto ng Pangulo at Pangalawang Pangulo. Isang problema nga ng Lakas-Kampi-CMD kung sino ang tatakbong Pangulo – Bise Presidente Noli de Castro, Defense Secretary Gilbert Teodoro o MMDA Chair Bayani Fernando?

At kung paniniwalaan ang pahayag ng mga nasa kapangyarihan, ang pagbubuo raw ng bagong koalisyon ay indikasyon ng pagiging seryoso nila sa Mayo 2010. Hindi raw dapat magkaroon ng pagdududa na matutuloy ang eleksiyon!

Pero ibang eksena naman ang nangyari noong Hunyo 2. Inabot ng gabi ng deliberasyon ng HOR sa House Resolution 1109 na naglalayong magbuo ng isang constituent assembly (con-ass) para baguhin ang Saligang Batas. Sa bandang huli’y naipasa rin ang HR 1109 dahil mayorya ng mga miyembro ng HOR ay panig sa administrasyon. Malinaw na malinaw ang nakasaad sa huling bahagi ng HR 1109: “Now, be it resolved, that the members of Congress be convened for the purpose of proposing amendments to, or revision of the Constitution upon a vote of three-fourths of all its members and that upon its being convened shall adopt its rules of procedures that shall govern its proceedings.”

Simple lang ang ibig sabihin nito: Lahat ay magiging bukas sa pagbabago ng Saligang Batas, pati na ang pagtatanggal ng term limits ng mga nasa puwesto at kahit ang pagbabago ng sistema ng gobyerno. At kung sakaling magkaroon ng isang parlamento, ang House Speaker ay magiging Punong Ministro.

Ang mga naging kilos-protesta ay naging dahilan ng panawagan ng Malakanyang sa HOR para huwag munang ituloy ang con-ass, pero hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na buwan. At sigurado tayong hindi rin alam ng mga nasa kapangyarihan kung ano ang magiging pulitikal na sitwasyon sa malapit na hinaharap.

Hindi nakakagulat na ginagawa nito ang lahat ng mapanlikhang paraan para hindi mawala sa kapangyarihan si Pangulong Arroyo sa pagtatapos ng kanyang termino sa 2010. Habang tahimik ang Pangulo, may ingay na ginagawa ang mga tao sa paligid niya hinggil sa kanyang “pagpapakumbaba” para tumakbo bilang “simpleng” kinatawan. Ang layunin daw ni Arroyo ay para patuloy na magsilbi sa bayan. Ang kanyang sunud-sunod na pagbisita sa Pampanga ay lalong nakakadagdag sa spekulasyon ng mamamayan.

Totoo namang nasa Pangulo ang lahat ng legal na karapatan para muling tumakbo para sa mas mababang puwesto. Pero nasa atin ding lahat ang karapatan para tanungin siya kung bakit kailangan pa niyang gawin ito, samantalang ang pagsisilbi sa mamamayan (kung totoong ito ang hangarin niya) ay maaari namang gampanan kahit wala sa kapangyarihan.

Desperasyon ba sa bahagi ni Arroyo ang kanyang pagtakbo, dahil alam niyang sunud-sunod at patong-patong na kaso ang naghihintay sa kanya sa pagbaba niya sa puwesto bilang Pangulo? Malinaw ang sagot, kaya malinaw din ang pagmamatyag ng mamamayan sa mga susunod niyang hakbang.

Patuloy man siyang mananahimik, makakaasa siya sa patuloy na pag-iingay ng mga inaapi’t pinagkakaitan.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

“Linton Global College graduates are historic pioneers building on 52 years of historic faithfulness, sacrifice and service.”

Dr. Hyung-tae Kim, president of Hannam University, made this assertion in his message at the first annual graduation event of LGC held last June 13 at the Daejeon Convention Center.

Stressing that it is the first of its kind in Korea, Dr. Kim said that LGC remains “a beacon of change and challenge for a competitive nation taking a leap toward the global standard.”

The first graduates of LGC are Mi-jin Jang, Do-yeon Kim, Ji-hyun Park, Young-tae Chon, Jun-young Song, Jee-hyun Cho and Kyu-seok Kang (Winter 2009); and Yoo-kyeong Jeon, Hye-young Kim, Soo-min Kim, Yong-ki Lee and Ye-seul Park (Summer 2009).

Prof. Todd Terhune, dean of LGC, commended the first batch of graduates for their hard work. He said that LGC has been “highly successful in preparing students for the international workplace or graduate study abroad.”

Success, according to him, should be defined along the lines of “helping students find and achieve their dream no matter what next step is required.”

The first batch of graduates has a TOEFL average of 95 which is above the 90 required for 80% of graduate schools in the United States. Eighty-six percent of them have already achieved their goals or dreams. On the part of the Winter 2009 graduates, all of them are already employed.

Dr. John Linton, medical director of the International Health Care Center of Yonsei University Medical Center and the only foreigner licensed to practice medicine in Korea, was the event’s keynote speaker.

His grandfather, William Linton, co-founded Hannam University in 1956 and served as its first president. LGC, established in 2005, was named after Hannam’s founding president.

The first annual graduation event which carried the theme “Inspire the Future” was also an occasion to pay tribute to Prof. Martin Peterhaensel (1943-2009) who died early this year.

As a sign of gratitude for his noble work, his name and photograph was included in the list of LGC’s faculty and staff. His photograph was also prominently seen in the multimedia presentation during the event which showcased the achievements of LGC through the years.

DAEJEON, Timog Korea – Patapos na ang semestre dito. Kailangan ko na lang isumite ang grado ng mga estudyante sa huling linggo ng Hunyo. At dahil sa Agosto 31 pa magsisimula ang fall semester, mahaba-habang bakasyon ang naghihintay sa akin.

Ano pa ba ang dapat asahan sa isang katulad kong nangungulila? Sa kabila ng Influenza A(H1N1) pandemic, nangako ako sa sariling uuwi pa rin sa Pilipinas hangga’t may eroplanong handang maghatid sa akin. Bagama’t may personal na ginhawang hatid ang paninirahan sa isang maunlad na bansang tulad ng Timog Korea, iba pa rin ang pakiramdam kung ikaw ay nasa sariling bayan.

Oo, mahirap ang buhay sa Pilipinas. Mas lalo pang pinapahirap ng isang pamahalaang ang konsepto ng pagbabago ay naaayon sa pagpapahaba ng panunungkulan sa puwesto. Sadyang walang limitasyon sa pagpapayaman ang mga taong nasanay na sa karangyaan. Malaking pangangailangan sa kanila ang magkaroon ng pampulitikal at pang-ekonomiyang kapangyarihan para mapanatili ang kanilang estado sa buhay.

Aaminin kong mahirap para sa aking matulog sa gabi lalo na’t iniisip ko ang kalagayan ng mga mahal sa buhay sa Pilipinas. At kamakailan lang, lumala ang insomnia ko dahil sa kagagawan ng mga “kagalang-galang” na miyembro ng House of Representatives (HOR). Isipin mo na lang: Dalawang magkasunod na gabi silang nagtrabaho para ipasa ang dalawang bagay na bahagi na ng bokabularyo ng popular na kultura: Con-Ass at CARPER.

Sadyang masisipag sila! At dahil hindi ko mapigilang ikumpara ang aking problema sa pagtulog, madalas kong isipin kung mahimbing pa bang nakakatulog sa gabi ang mga miyembro ng HOR na bumoto sa Con-Ass. Paano ba nakakaya ng kanilang konsensiya ang kanilang ginawa? Kung totoo ang balitang sila ay binayaran ng napakalaking halaga para sa kanilang paborableng boto sa Con-Ass, ibig sabihin ba nito’y kaya talagang linisin ng pera ang maruming konsensiya?

Tungkol naman sa CARPER, bakit kailangang pahabain ang isang diumanong repormang agraryo na hindi naman nagresulta sa mas magandang buhay sa magsasaka? Ang anumang rebisyon sa naunang programa ay hindi naman umaayon sa layuning bigyan ng ng lupa ang mahihirap na magsasaka. At isang malaking palaisipan kung paano matutugunan sa loob ng limang taon ang mga naging problema sa CARP mula noon pang dekada 80.

May interesanteng punto ang ilang miyembro ng HOR na nagtulak ng CARPER. Sinabi nila sa wikang Ingles na “it’s better than nothing.” Sa madaling salita, hindi bale nang maraming kahinaan ang kasalukuyang programa sa repormang agraryo dahil ang mahalaga’y mayroon. Ayon sa kanila, ano na lang ang mangyayari sa mga magsasaka kung walang repormang agraryo?

Humantong na ba sa napakababang antas ang diskurso sa pambansang kalagayan? Na ang nakararaming mahihirap ay wala nang pagpipilian kaya kailangang tanggapin na lang ang anumang ibibigay sa kanila ng nakatataas? Kailangang tandaang pareho lang ang epekto ng walang programa at isang programang hindi umaayon sa interes ng mga dapat makinabang dito: Walang makabuluhang pagbabago sa kanilang kalagayan!

Puwede mo pa ngang sabihing mas delikado ang pagkakaroon ng isang programang nagkukunwaring para sa mamamayan dahil nagbibigay ito ng ilusyon ng kaayusan. At sa konteskto ng kasalukuyang pamahalaan, sadyang napakatindi rin ng pagkukunwari sa paggampan ng tungkulin. May mahika sa retorika at may salamangka sa estadistika – patuloy ang paggamit ng mga ito para ipakitang ang hindi katanggap-tanggap ay normal na kalakaran.

Sa aking pansamantalang pagbalik sa Pilipinas, inaasahan ko ang kawalan ng pagbabago pero hindi ko maitago ang aking kasiyahan sa mga pagkilos na ginagawa ng lumalawak na bilang ng mamamayan laban sa pamahalaan. Ipinapakita lang ng mga pagkilos na hindi usapin ang diumanong kawalan ng mapagpipilian (lalo na sa kung anong lason ang gusto nating inumin). Nananatili pa ring alternatibo ang pagpapatalsik sa mga kasalukuyang namumuno.

Ito ang konteksto ng desperasyon ng pamahalaan para hindi matuloy ang eleksyon sa 2010. Pero maaaring ang mga protesta rin ang dahilan ng mas matindi pang karahasan para patahimikin ang mga lumalaban. Mula ngayon hanggang Mayo 2010, muling haharapin ng mamamayan ang mas matitindi pang laban.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.