Ritzo's Blogspot

Dansmuziek van Gijs van Veldhuizen - wie helpt even?

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Fri, 05 Apr 2013 10:57:00 +0000

Muziekmakerheld Gijs van Veldhuizen (bekend van bijvoorbeeld Audiotransparent en Tjilpe) heeft weer iets geinigs bedacht en hij vroeg me even met'm mee te denken. Dan wilde hij wel koken. Meedenken doe ik graag. Samen meedenken nog liever. Vandaar mijn voorstel voor Gijs: zullen we samen voor zes man / vrouw koken en een avondje bij mij thuis los gaan? Kortom: wie doet er mee? Maandagavond aanstaande. 18.00 uur my place. Gijs en ik koken.

Het idee: Dansmuziek - muziek maken door te bewegen voor een Xbox 360 Kinect ;-)

Het project Dansmuziek probeert nieuwe vormen van muziekmaken te ontdekken door beweging met game console techniek om te zetten in muziek. Je eigen lichaam als muziekinstrument. Hoe voelt het om een drumstel te zijn, of een piano? En nog leuker, hoe voelt het om met vier mensen tegelijk een bewegende band te vormen? Vooralsnog richt dansmuziek zich op kinderen van 4 tot 8, maar met een beetje creativiteit kan natuurlijk nog veel meer. En ja, hij heeft technisch al bedacht hoe het moet en dat het kan ;-)

Wat gaan we doen?

Samen zetten we het concept scherp. Wie wordt waar blij van? Welke partners zouden mee kunnen doen? Waar kan Gijs uit Dansmuziek proberen? Wie moet Gijs bellen? En wellicht iets met slimme verdienmodellen of crowdfunding.

Meehelpen? Mail even.

Maandagavond 8 april gaan we vanaf 18.00 uur los bij mij thuis. Er is plek voor maximaal vijf meedenkers. Onze voorkeur gaat uit naar een mensen met een verschillende achtergrond / kijk / mogelijke inbreng. Meedoen? Mail me even en laat ook even weten wat je inbreng kan zijn en of je eetwensen hebt: ritzotencate@gmail.com. Inhoudelijke vragen kunnen naar audiogijs@gmail.com met een Cc naar mij.

Op zoek naar neerstrijkplekken in Groningen

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Wed, 02 Jan 2013 12:51:00 +0000

Op 15 juli 2011 begon ik, na zes jaar de wereld leuker, blijer, mooier en beter maken bij De Ondernemers, weer voor mezelf. Toen werkte ik een jaar - vooral - bij het Noord Nederlands Toneel. Ik had daar een pracht werkplek in De Machinefabriek en als 't me daar te druk werd bleef ik thuis en als ik goede koffie, een krant of alternatieve gezelligheid wilde, ging ik naar mijn favo Coffee Company in de Ebbinge. Toen kwam Project X Haren en ging ik me vooral richten op 'cyber-ellende op straat' en was ik weer een echte ZP-er. Ik werk weer vanuit huis of de rugzak, in eenzaamheid en zonder types waar je even mee kunt sparren of collega-achtige grapjes tegen me maken. Vooral dat laatste mis ik en dus ben ik - weer - op zoek naar goede neerstrijkplekken in Groningen met koffie, lunch, scherpe geesten en zo hier en daar een flauw kantoorgrapje.

Kortom: waar is het fijn incidenteel of meer vast coworken? Waar moet ik komen proef-neerstrijken? ;-)

Vorig jaar deed ik al een soortgelijke zoektocht. Dat leverde een mooi lijstje op van plekken waar ik de komende tijd wel'ns binnenval, maar wellicht zijn er nieuwe plekken bij gekomen. Ik hoor het graag. En ik kan me zo voorstellen dat er meer ZP-ers en nieuwe-werkers blij van worden.

Kortom: typt u even mee? Klik hier en je komt in een Google-Doc. Vul aan, bijvoorbeeld door een rij toe te voegen met jouw eigen stek of eigen favoriet.

Vragen? Problemen met meetypen? Twitter of mail even...

Tot slot: als je ‘t niet kunt laten om ook alvast andere steden toe te voegen: ga vooral je gang. Op naar een mooi lijstje en flink wat inspiratie! Dank voor’t meetypen!

AdBlock bedankt :)

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Wed, 26 Dec 2012 15:55:00 +0000

Sinds eergisteren gebruik ik AdBlock, een plugin voor Chrome, Safari en Opera. AdBlock blokkeert bijna alle advertenties op websites. Op Facebook, in Gmail, overal. En dat is heerlijk rustig.

AdBlock is ontwikkeld door Michael Gundlach om het leven van mensen plezieriger te maken. Inmiddels is hem dat gelukt bij tien miljoen gebruikers en is het daarmee de meest gebruikte plugin voor Chrome. Betalen mag. Graag zelfs. En zoveel als je wilt. Ik heb $10,- betaald en kreeg een mooi bedankmailtje van Michael. Mooi toch? En bovendien een interessant 'laten-betalen-model'.

Hi there!
I wanted to thank you for paying for AdBlock. I wrote AdBlock hoping to makepeople's lives better, and you just told me that I managed to do it :) Thankyou very, very much! You are so great!
It's been over a year since I quit my job, asking my users to pay what they canafford for AdBlock to fund my work on it. The vast majority of users chooseNOT to pay, so you should know that I appreciate your support that much more!
Katie and I feel that this is important work, and I'm able to put so much timeinto AdBlock thanks to the support of kind users like you. You're helping uscontinue on our path... did I say thank you yet? Thank you! :D
Happy ad blocking! Please spread the word to your friends -- it would helpKatie and me IMMENSELY -- and if you have questions/problems/whatever, checkout the links in my signature below.
- Michael

Kortom: bij deze. De Chrome plugin download je hier. En wel even betalen. Een advertentieloos internet is namelijk best wat waard ;-)

Op zoek naar... leuke, frishoofdige mensen

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Fri, 27 Jul 2012 12:41:00 +0000

Tot vorige week heb ik nogal veel 360º / Panorama foto’s gemaakt en gedeeld. Ik was pleinen aan het spotten voor de voorstelling Pleinvrees waar ik met OMSK - Lotte van den berg aan werk. En dat is gelukt mede dankzij allerlei mensen die online en offline hebben geholpen. De voorstelling is ondertussen ook zo goed als klaar en dus ben ik deze week begonnen met leuke mensen zoeken om onze de voorstelling mee uit te proberen (zie bijvoorbeeld mijn post op Dutch Cowboys). Voor de try-out vanmiddag op het Neude-Utrecht hebben we zo’n 40 mensen gevonden en op Plantage morgen zijn er 20. En daar zijn we blij mee. 3, 4 en 5 augustus spelen we in Leeuwarden, Arnhem en Maastricht en 10 en 11 in Al-me-re en Leiden. En ook daar willen we spelen voor leuke, nieuwsgierige, frishoofdige mensen. Kortom: ben jij leuk of wil je helpen leuke mensen te vinden? Graag!

Waar zijn we nou helemaal mee bezig?

We zijn een nogal innovatieve voorstelling aan het maken. Er is geen geluidsversterking, geen decor, geen lichtontwerp, geen tribune en oh je kunt geen kaartje kopen. Er is slechts een acteur op een plein met een iPhone en publiek. That’s it - zo ongeveer. Het publiek komt naar het plein, belt in en de voorstelling begint. Wat er dan precies gebeurt is voor iedereen spannend - niet in de laatste plaats ook voor ons.

De afgelopen maanden hebben we flink gerepeteerd, maar altijd zonder publiek en dát is nou net wat deze voorstelling zo spannend maakt. Stel je voor: vijftig of honderd bellende mensen op een plein die deelnemen aan een voorstelling. Hoe gaan de mensen die al op het plein zijn daar op reageren? Gaan ze deelnemen? Ontstaat er een soort van publiek voor het publiek? Wat zal er gebeuren?

Daarom gaan we voordat we in première gaan flink veel try-outs spelen. En wel met leuke, frishoofdige, nieuwsgierige mensen die het net als ons interessant en spannend vinden om deel te nemen aan een try-out. We spelen. Kijken wat werkt en wat niet. We praten wat. We passen de voorstelling misschien wat aan en we spelen opnieuw op een ander plein. Rapid of early prototyping zou de bedrijfskundige in mij dat noemen.

We beginnen met een stad die we goed kennen, op een plein waar het waarschijnlijk niet al te moeilijk is en wel met leuke mensen. En gaandeweg maken we het onszelf moeilijker door in onbekende steden te spelen, op moeilijke plekken of voor een groter of onbekend publiek. 17 augustus gaan we op Noorderzon Groningen in première en moeten we klaar zijn voor 200 man / vrouw publiek op het Stationsplein. Dik een maand later staan we op Times Square New York en daar zal het nog spannender zijn.

Wat nu?

Ik ben op zoek naar leuke mensen in Leeuwarden, Arnhem, Maastricht, Almere en Leiden. Ben jij een leuk, frishoofdig, nieuwsgierig typ en lijkt het je leuk om onze voorstelling uit te proberen? Laat het me even weten of meld je hier aan.
Ik ben op zoek naar mensen die me willen helpen ter plekke leuke mensen te vinden. Hoe werkt dat? Ik kom naar een stad en vertel mensen op straat en in kroegen dat ik op zoek ben naar leuke mensen voor de voorstelling. In Utrecht werkte dat goed. In andere steden werkt het vast nog beter als iemand me helpt. Een lokale held of iemand die gewoon zin heeft in een middagje leuke mensen blijmaken / stuiteren / positieve energie slurpen. Lijkt het je leuk om me te helpen: let me know / graag!

Over de voorstelling

We maken Pleinvrees als reactie op de afbraak van het sociale stelsel, vanuit de behoefte je daar individueel en als gemeenschap over uit te spreken. Pleinvrees wordt gespeeld in de open lucht, op een groot plein, in het midden van de stad. Er is geen decor, geen lichtontwerp, geen geluidsversterking, geen tribune. Pleinvrees is een gebeurtenis, een bijzondere ontmoeting tussen mensen, een theaterbeleving die op niets lijkt wat je tot nu zag. Toeschouwers volgen via hun mobiele telefoon en van op afstand een man die in zichzelf lijkt te praten, tot ze direct door hem worden aangesproken en hij hen betrekt in zijn eenzame protest, zijn oproep aan de samenleving. Meer over de voorstelling vind je op hier. En oh: voor insiders: de man wordt gespeeld door Marien Jongewaard.

Speeldata - alle dagen 17.00 uur

We spelen op 27 en 28 juli in Utrecht op het Neude en de Plantage, op 2 augustus in Leeuwarden op het Waagplein, op 3 in Arnhem op het Johnny van Doornplein, 4 in Maastricht op de Maasboulevard, 10 in Almere op het Stationsplein en 11 augustus Leiden op het Bevrijdingsplein. En oh: we spelen 20, 21 en 22 september naast Times Square NY ;-) De hele lijst vind je hier.

Vragen? Opmerkingen? Tips? Graag!

Wil jij ons helpen onze voorstelling af te maken?

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Thu, 19 Jul 2012 07:27:00 +0000

OMSK - Lotte van den Berg werkt op dit moment aan de nieuwe voorstelling Pleinvrees. Pleinvrees gaat op 17 augustus in Groningen op Noorderzon in première en speelt daarna op pleinen in Nederland en daarbuiten. Bijvoorbeeld eind september op Times Square New York. Bijvoorbeeld begin oktober op het Stationsplein in Amsterdam. Bijvoorbeeld begin september op het Admiraalsplein in Dordrecht.

Het is nogal een vernieuwende voorstelling met een belangrijke rol voor het publiek. Pleinvrees wordt gespeeld in de open lucht, op een groot plein, in het midden van de stad. Er is geen decor, geen lichtontwerp, geen geluidsversterking, geen tribune. Er zijn wel mensen die met hun mobiele telefoon inbellen en zo deelnemen aan de voorstelling. Samen met de acteur maken zij de voorstelling.

Daarom willen we al voor de première flink in het echt spelen en de voorstelling samen met publiek afmaken / laten landen. We spelen op 27 en 28 juli in Utrecht op het Neude en de Plantage, op 2 augustus in Leeuwarden op het Waagplein, op 3 in Arnhem op het Johny van Doornplein, 4 in Maastricht op de Maastrichtse brug, 10 in Almere op het stationsplein en 11 augustus Leiden op het bevrijdingsplein.

Kortom: kom je ons helpen de voorstelling af te maken?

De voorstelling wordt gemaakt als reactie op de afbraak van het sociale stelsel, vanuit de behoefte je daar individueel en als gemeenschap over uit te spreken. Pleinvrees wordt gespeeld in de open lucht, op een groot plein, in het midden van de stad. Er is geen decor, geen lichtontwerp, geen geluidsversterking, geen tribune. Pleinvrees is een gebeurtenis, een bijzondere ontmoeting tussen mensen, een theaterbeleving die op niets lijkt wat je tot nu zag. Toeschouwers volgen via hun mobiele telefoon en van op afstand een man die in zichzelf lijkt te praten, tot ze direct door hem worden aangesproken en hij hen betrekt in zijn eenzame protest, zijn oproep aan de samenleving.

Meer over de voorstelling en aanvragen toegangscode op omsk.nl/pleinvrees. Uiteraard kun je mij ook bellen, mailen, twitteren of via Facebook bereiken.

Rotterdam, Pleinvrees komt naar u toe eind september

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Thu, 21 Jun 2012 18:43:00 +0000

Onze voorstelling Pleinvrees speelt op pleinen in Nederland. We spelen wild, waar u het graag wilt en op festivals. Op 17 augustus spelen we bijvoorbeeld in Groningen op Noorderzon, van 20 tot en met 22 september in New York op Crossing the Line en 26 en 29 september op De Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg. En voor Rotterdam zijn we op zoek naar pleinen. Wie helpt ons even? Waar moeten we volgens jou persé spelen en waarom? Dit lijstje hebben we al (zie hier de kaart).

In Groningen spelen we op de Grote Markt, op het Stationsplein en op het winkelplein De Beren bij de grootste supermarkt van de binnenstad Groningen.

De mensen op en rond het plein moeten iets uit de voorstelling kunnen halen. Pleinvrees gaat over de afstand tussen mensen die steeds groter lijkt te worden. We zijn vooral op zoek naar pleinen waar mensen elkaar ontmoeten of de ontmoeting in de lucht hangt.
Diversiteit onder de mensen op het plein is cruciaal. De ontmoeting van verschillen vindt plaats op het plein of hangt in de lucht.Het is fijn als er flink veel mensen op het plein aanwezig zijn zodat het publiek niet al te veel opvalt als een groep.
Het is fijn als er veel gebeurt op en om het plein, zodat de voorstelling slechts één van de beelden is waar je naar kunt kijken en de voorstelling bovendien op kan gaan in de echte wereld en de voorstelling en de groep niet al te veel opvallen. We worden blij van voorbij wandelende mensen. Fietsers, scooters, auto's, bussen. Beweging. Het geeft ruis en dat kan de voorstelling goed gebruiken.Waar zijn we naar op zoek?
Een beetje historie op de plek is fijn. Het moet niet te schoon zijn. Grote Markt Groningen is fijn derhalve. Zernike science park niet.
Het is fijn als je ver kunt kijken en veel kunt zien gebeuren.
Niet eenduidige architectuur is fijn. Het symboliseert het samenraapsel. Nieuw en oud.
We hebben een geschikte stille muur nodig, waar je tegenaan kunt zitten.
Hoge gebouwen om naar te kijken zijn fijn. Flats waar veel mensen wonen, maar er niet persé veel contact is.
Flink wat steen is fijn. Rauw. Gras is veel te natuurlijk.
Buiten is beter dan binnen. Iedereen moet zich vrij kunnen bewegen en een beetje frisse lucht is ook fijn.
Goede dekking met mobiele telefoons.

Heb jij een plein voor ons? Mail me alsjeblieft even of laat even een reactie achter op deze post. Vragen? Vragen!

Meer over Pleinvrees lees je hier.

PERSBERICHT: Pleinvrees op Times Square en bij jou om de hoek

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Wed, 20 Jun 2012 07:30:00 +0000

Dordrecht, 20 juni 2012
NIEUWE VOORSTELLING LOTTE VAN DEN BERG OP TIMES SQUARE NEW YORK EN BIJ JOU OM DE HOEK

Op 20, 21 en 22 september speelt Pleinvrees, de nieuwste voorstelling van Lotte van den Berg, op Times Square in New York. De voorstelling is een reactie op de afbraak van het sociale stelsel en wordt gemaakt vanuit de behoefte je daar individueel en gezamenlijk over uit te spreken. De voorstelling gaat 17 augustus in première op Noorderzon Performing Arts Festival Groningen. Er wordt op diverse festivals gespeeld en ‘wild’, op nog te kiezen pleinen door het hele land. Publiek wordt uitgenodigd mee te denken over waar en voor wie deze voorstelling gespeeld moet worden. Als je een geschikt plein weet en minimaal vijftig bezoekers kan garanderen, komt Pleinvrees bij jou om de hoek.

Meer informatie: omsk.nl/pleinvrees.

Pleinvrees wordt gespeeld in de open lucht, op een groot plein, in het midden van de stad en lijkt in niets op de voorstellingen die je tot nu toe zag. Bezoekers kunnen geen kaartje kopen, maar laten via de website van OMSK weten dat ze erbij willen zijn. Er is geen decor, geen lichtontwerp, geen geluidsversterking, geen tribune. Pleinvrees is een gebeurtenis, een ontmoeting tussen mensen. Toeschouwers volgen via hun telefoon en van op afstand een man die in zichzelf lijkt te praten, tot ze direct door hem worden aangesproken en hij hen betrekt in zijn eenzame protest, zijn oproep aan de samenleving.

“Naast de festivals speelt Pleinvrees op pleinen waar mensen ons uitnodigen, om wat voor reden dan ook.” legt Van den Berg uit. “Iedereen die denkt dat het voor de omwonenden, passanten of voor ons interessant is om op zijn of haar plein te spelen, moedigen we aan contact met ons op te nemen. Zo denken we plekken te vinden waar de mensen op onze voorstelling zitten te wachten en daar draait het toch om. Niet spelen achter de drempel van een theater, maar op pleinen waar mensen al aanwezig zijn. Mensen die je ook nog warm ontvangen.”

Wie op voorhand garandeert tenminste vijftig anderen bijeen te brengen op een plein dat geschikt is, kan mailen naar pleinvrees@omsk.nl. OMSK komt en speelt om niet. Het publiek kan achteraf een donatie doen. Met het geld dat zo bijeen wordt gebracht, worden toekomstige speelbeurten gefinancierd.

Regie: Lotte van den Berg
Tekst: Rob de Graaf
Spel: Marien Jongewaard en anderen

In coproductie met het Noord Nederlands Toneel, Nieuw West / Marien Jongewaard, Toneelhuis Antwerpen.

Voorlopige speellijst

16,17,18 augustus: Noorderzon, Groningen
7,8 september: Festival BIES, Dordrecht
20,21,22 september: Crossing the Line, New York
26, 29 september: Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg
5,6,7 oktober: Amsterdam (i.s.m. Theater Frascati)
9,10,11 oktober: Antwerpen (i.s.m. Toneelhuis Antwerpen)

Daarnaast in juli en augustus 10 x wild, locaties nader te bepalen naar aanleiding van voorstellen en uitnodigingen van toekomstig publiek.

Mede mogelijk gemaakt door financiële bijdragen van: het Fonds voor de Podiumkunsten,
Gemeente Dordrecht, Stichting DOEN, VSB Fonds, SNS REAAL Fonds.
Met ondersteuning van: Arkadin

Niet voor publicatie:

Voor meer informatie of interviews, neemt u contact op met Bart Kusters, bart@omsk.nl of 0648267714.

Gevonden! Drie pleinen in Groningen

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Tue, 19 Jun 2012 06:02:00 +0000

Voor onze voorstelling Pleinvrees zijn we op zoek naar pleinen in Nederland om te spelen. Gisteren hebben Lotte en ik pleinen gescout in Groningen voor Noorderzon. En we zijn eruit. We hebben drie prachtpleinen met elk een nogal eigen dynamiek. Bovendien hebben we meer gevoel gekregen bij wat voor pleinen we nou eigenlijk zoeken en waarom.

We spelen drie maal in Groningen. Zoals het nu lijkt spelen we donderdag 16 augustus op het Stationsplein. Vrijdag 17 gaan in we in première op de Grote Markt. En voor zaterdag 18 hebben we gekozen voro het Beren-plein, vlakbij het Noorderplantsoen. We spelen elke dag om 17.00 uur. Dus noteer't alvast in je agenda...

Waarom deze pleinen?

De mensen op en rond het plein moeten iets kunnen uit de voorstelling kunnen halen. Mensen verbinden. De reeds bestaande verbindingen bespreken.
Diversiteit onder de mensen op het plein is cruciaal. De ontmoeting van verschillen vindt plaats op het plein of hangt in de lucht.
Het is fijn als er flink veel mensen op het plein aanwezig zijn zodat het publiek niet al te veel opvalt als een groep.
We worden blij van flink traffic op en rond het plein. Voorbij wandelende mensen. Fietsers, scooters, auto's, bussen. Beweging. Het geeft ruis en dat kan de voorstelling goed gebruiken.
Het is fijn als er veel gebeurt op en om het plein, zodat de voorstelling slechts één van de beelden is waar je naar kunt kijken en de voorstelling bovendien op kan gaan in de echte wereld en de voorstelling en de groep niet al te veel opvallen.
Een beetje historie op de plek is fijn. Het moet niet te schoon zijn. Grote Markt is fijn derhalve. Zernike niet.
Het is fijn als je ver kunt kijken en veel kunt zien gebeuren.
Niet eenduidige architectuur is fijn. Het symboliseert het samenraapsel. Nieuw en oud.
We hebben een geschikte stille muur nodig, waar je tegenaan kunt zitten.
Hoge gebouwen om naar te kijken zijn fijn. Flats waar veel mensen wonen, maar er niet persé veel contact is.
Flink wat steen is fijn. Rauw. Gras is veel te natuurlijk.
Buiten is beter dan binnen. Iedereen moet zich vrij kunnen bewegen en een beetje frisse lucht is ook fijn.
Goede dekking met mobiele telefoons.

Zoiets dus. We passen vast nog aan, maar voor nu is't wel even genoeg. Heb jij een fantastisch plein voor ons of wil je om een andere reden dat we komen spelen? Als je zelf tenminste vijftig bezoekers bij elkaar brengt, dan komen we (als het voldoet aan onze 'eisen'). We spelen om niet, maar achteraf kan je een vrijwillige donatie geven die er aan bijdraagt dat we de voorstelling in de toekomst ook voor anderen kunnen spelen.

Vragen? Vragen! Wil je Pleinvrees meteen ‘boeken’? Dat kan. We hebben een aantal data / tijdstippen vrij gehouden voor vrije speelbeurten. Je vindt ze heel rap op de site.

Meer lezen / meedoen? Check OMSK | Lotte van den Berg op Facebook, Twitter en onze Pinterest-pagina.

They know where you were last summer...

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Fri, 15 Jun 2012 16:34:00 +0000

In de nazomer van 2011 wordt er geprotesteerd in Minsk. De Wit-Russen zijn het niet eens met de dictatorstreken van grote leider Lukshenko en maken zich zorgen over de toekomst van het land. Ze verzamelen zich op pleinen in de binnenstad, applaudiseren en gaan weer uit elkaar. Want protesteren met spandoeken en leuzen is zwaar verboden. Sterker nog: je kunt al opgepakt worden als je met meer dan dan twee samenschoolt. Je moet immers wel iets doen om die 150.000 politia en militia aan het werk te houden...

Op een woensdagavond is er weer een protest gepland. Het is mooi weer, de revolutie hangt in de lucht en er wordt een grote opkomst verwacht. De mensen komen samen op het October Square . Ze doen hun ding. De politie is met minimaal vertoon aanwezig en doet niets. Geen arrestaties. Geen knuppelarij. Niets. En da’s anders dan anders. Wat is er aan de hand? Stormen ze zo alsnog met een heel leger het plein op? Wankelt het regime? Het niet ingrijpen van de politie voelt als een anti-climax. Het protest loopt af. Iedereen gaat naar huis.

Drie dagen later worden alle deelnemers persoonlijk gebeld. De KGB heeft alle telefoonnummers bij de network operator opgevraagd en laat iedereen persoonlijk weten dat protesteren niet wordt gewaardeerd.

Onze vrienden concluderen: een goede reden om je telefoon thuis te laten in het vervolg. Of - als dat kan - de accu er tijdelijk uit...

In het voorjaar van 2012 reisden vriend en collega Bram en ik voor 11 dagen naar Minsk, Wit-Rusland. De komende tijd delen we de momenten die er voor ons uit springen. We schrijven allebei onze verhalen uit in kleine blogposts. Elke week schrijven we er tenminste één. Ondertussen bereiden we onze terugkeer voor...

Meer weten over Wit-Rusland? Check wikipedia, de CIA-factbook, vraag ons of ga zelf een weekje ;-)

Bram zijn blogposts over project #juicyorange vind je hier. En dit zijn mijn posts tot dusver. Onze foto’s op Flickr en mijn video’s.

Waar wil JIJ dat we spelen?

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Wed, 13 Jun 2012 09:33:00 +0000

Twee weken terug was ik op zoek naar pleinen in Groningen voor Pleinvrees, de voorstelling waar ik met OMSK | Lotte van den Berg vanuit het NNT aan werk. Pleinen hebben we - samen met enkele Groningers - gevonden, maar eigenlijk willen we meer dan dat. Eigenlijk willen we spelen op pleinen waar we moeten spelen, omdat de passanten, de omwonenden en/of de mensen die regelmatig neerstrijken dat graag zien. Kortom: waar in Nederland en in Groningen in het bijzonder zouden we volgens jou moeten spelen?

Waarom zou je Pleinvrees naar jouw plein willen halen?

Om de inhoud. We maken Pleinvrees als reactie op de afbraak van het sociale stelsel, die we denken te zien in Nederland. Iedereen rent en vliegt maar en voor je familie en buren heb je geen aandacht. In de tram verschuil je je in je iPhone en als je een meisje met een bloedneus ziet, help je haar pas als zij het vraagt. Pleinvrees maakt de groter wordende afstand tussen mensen bespreekbaar en dat is wellicht interessant om naar te kijken samen met je buurtgenoten of de mensen met wie je dagelijks over dat plein snelt. Want we zien ook de inzet van een tegenbeweging van mensen die juist verlangen naar samenleven.
Omdat je van radicaal vernieuwend theater houdt. Pleinvrees wordt gespeeld in de open lucht, op een groot plein, in het midden van de stad en lijkt in niets op wat je tot nu toe zag. Er is geen decor, geen lichtontwerp, geen geluidsversterking, geen tribune. Je volgt een belangrijk deel van de voorstelling via je mobiele telefoon en dat is los van technisch spannend bijzonder confronterend, hebben we gemerkt. Want met die telefoon aan je oor, waan je je in een cocon.
Omdat je een voorstelling van OMSK | Lotte van den Berg bij jou in de buurt wilt zien. En Lotte is - in mijn woorden - nogal een baas. Ze maakt werk dat wellicht dichterbij komt dan je wilt en dat je aangrijpt.
Omdat je Marien Jongewaard wilt zien spelen. En ook Marien is - wederom in mijn woorden - nogal een baas. Zelfs als ie niet acteert blijf ik hem gek, spannend, zo niet wat eng vinden.
Omdat je tenminste vijftig mensen zo gek hebt gekregen om voor de voorstelling naar het plein te komen.

Waar moet een plein aan voldoen?

We denken dat pleinen met dynamiek meer bijdragen aan een interessante voorstelling dan lege pleinen. Dus: mensen, auto’s, terrasjes: graag!
We denken dat verscheidenheid in bezoekers de voorstelling interessanter maken dan dat er straks honderdvijftig bankiers in een grijs pak ons staan op te wachten. Want wat is er nou mooier dan in gesprek met mensen die dichtbij je staan, maar zo anders zijn.
We denken dat het fijn is als er flink wat ruimte is. Een groep van tussen de vijftig en tweehonderdvijftig mensen moet vrij over het plein kunnen bewegen.
We voegen gaandeweg de repetities vast nog het één en ander toe aan dit lijstje.

Dus:

bijvoorbeeld het Mercatorplein in Amsterdam, omdat buurtbewoners elkaar daar treffen en samen de buurt plezant houden,
het Vrijthof in Maastricht, waar mensen elkaar treffen, van het goeds genieten en samen het leven bespreken,
of wellicht het Jaarbeursplein in Utrecht waar iedereen langs rent, maar niemand de tijd neemt om kennis te nemen van de rijkdom van de anderen.
Dus wellicht op het Bernouilliplein in Groningen omdat je vindt dat de buurtbewoners wel iets meer met elkaar zouden mogen doen.

Verder goed om te weten:

Als je zelf tenminste vijftig bezoekers bij elkaar brengt, dan komen we (als het technisch een beetje kan).
We spelen om niet, maar achteraf kan je een vrijwillige donatie geven die er aan bijdraagt dat we de voorstelling in de toekomst ook voor anderen kunnen spelen.

Vragen? Vragen! Wil je Pleinvrees meteen ‘boeken’? Dat kan. We hebben een aantal data / tijdstippen vrij gehouden voor vrije speelbeurten. Je vindt ze heel rap op de site.

Meer lezen / meedoen? Check OMSK | Lotte van den Berg op Facebook, Twitter en onze Pinterest-pagina.

Facebook en de pot met potentiële positieve sociale energie

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Mon, 11 Jun 2012 10:07:00 +0000

De laatste maanden mopperen steeds meer mensen over Facebook. Dat ze’t maar niets vinden. Dat het ze belachelijk veel tijd kost en het ze afleidt van wezenlijker zaken, zoals werk of reallife contact. Ze mopperen en geven aan ei-gen-lijk wel te willen stoppen of zelfs hun account te willen killen. Iedereen moppert, maar ik zie nog weinig kordate acties. Why? Because I think we’re all hooked. In deze blogpost doe ik een gooi naar het waarom. De kern van het antwoord alvast: Facebook snapt hoe je potentiële positieve sociale energie oppot en hoe je je daarmee diep in onze levens nestelt. Wat? Ja. Potentiële positieve sociale energie, zoals vroeger bij natuurkunde potentiële energie, maar dan erger. En het zijn die rode stipjes links bovenaan in combinatie met de like-button, die’t ‘m vooral doen.

September 2008 zat ik samen met onder andere Keith Bakker (ja, dé Keith Bakker) in een TV-uitzending van Rondom 10. De uitzending ging over informatiestress en eigenlijk over twitteren en wat dat met je leven doet. Keith was er als verslavingsdeskundige. Ik als social media specialist. Een jaar later troffen we elkaar weer op het jaarlijkse Regas-symposium - deze keer allebei als spreker wederom allebei in de rol van specialist. Ik deed mijn praatje over social media. Hij keek toe. En vlak voordat hij voor zijn lezing het podium betrad vroeg hij of ik nog steeds zoveel twitterde en of ik misschien even tijdens zijn verhaal op het podium wilde komen. On stage vroeg hij me of ik mijn tefefoon bij me had, pakte ‘m af, legde ‘m twintig meter verderop op het podium weg en stelde me de vraag: “En? Hoe voelt dit?” Ik stamelde. Ik was ontdaan van iets wezenlijks. En hij trok de conclusie: “You’re hooked.” En wat had-ie gelijk! Ik was verslaafd! Verslaafd aan online contact of zo volgens hem. Ik besloot dat het klaar was en dat ik moest minderen. Met succes. Ik werd mijn verslaving de baas. Social media werd een instrument voor me dat ik vooral professioneel ging inzetten. In plaats van semi-fulltime rommelen, gebruikte ik alleen nog op enkele momenten. Ik was clean.

En toen werd Facebook groter. Het kwam als een soort hip internationaal alternatief voor Hyves, waar die klasgenoten van vroeger nog niet opzaten en backpackersavonturen belangrijker waren dan foto’s van baby’s en voetbalpraat. Het kwam als het zoveelste social medium wat groot zou kunnen worden. Mijn vrienden en kennissen gingen er aan. Bedrijven sprongen er bovenop. Het werd groter. Het zat slimmer in elkaar dan alle voorgangers bij elkaar. Sluwer. Vunziger so to say. En het ontwikkelde voort. Het bouwde voort op de eerdere platforms, jatte wat van concurrenten en toen was ik opnieuw hooked. En als ik in een willekeurige treincoupé, Coffee Company of kantoortuin rondkijk ben ik niet de enige. Tijd voor onderzoek, want het lijkt me niet gezond dat meer dat bijna een vijfde van de wereldbevolking onder de duim zit van een beursgenoteerd bedrijf.

Googlend op ‘Facebook addiction’ vind je miljoenen pagina’s met verwijzingen naar wetenschappelijk onderzoek, grappige foto’s en plaatjes en zelfs een heuse Wikihow-pagina over hoe je in zeven stappen van je verslaving afkomt. Het is dus écht een wereldprobleem! Keith had gelijk!

Waarom zijn we er met z’n allen aan verslaafd geraakt?

Er is nagenoeg geen drempel die je weerhoudt Facebook binnen te stappen. Delen en rondklikken is erg eenvoudig. Kinderen, oma’s, ambtenaren, voetballers. Iedereen kan het.
Het is er altijd, overal, in onbeperkte mate en het lijkt gratis. Op je iPhone, je iPad op je desktop. Waar je maar wilt. En dat is best fijn als je verslaafd bent of wordt.
De like-buttons (en het weglaten van de dislike-tegenhanger) zorgen ervoor dat je vooral positieve feedback krijgt en er een positieve sfeer hangt op facebook. En daarmee weet je één ding zeker: (bijna) alles wat je terugkrijgt is lekker. Positieve aandacht, schouderklopjes, waardering. Dingen waar mensen blij van worden.
De rode knopjes links bovenaan signaleren als er lekkers voor je klaarligt. Of het nou een nieuwe ‘vriend’ is, een direct message of een mention of iets anders belangrijks. Rood betekent lekkers. En niet-rood betekent (dus) even je best doen om lekkers te krijgen. Want: the more you give, the more you get. Meer vrienden, meer direct messages, meer mentions. Het is allemaal lekker.
Het hoog-associatief ontwerp van de site en apps nodigt je uit door te blijven klikken. Voor je het weet ben je weer een half uur aan het rondneuzen in foto’s en aan het commenten op posts over bloembollen pellen of chocoladerepen.
De timeline vangt je leven. Het is zoveel meer dan een dropbox waar je foto’s of filmpjes dumpt. Het is een plek waar je belangrijke momenten in je leven deelt in een context die erg eenvoudig te verrijken is door jezelf en door anderen. Comments, likes, tijdstippen, lokaties. Je beleeft die wereldreis over twintig jaar als de dag van gister: en ook hier vooral door een roze like-bril. Het is één bak met positieve potentiële sociale energie, die je op elk moment dat je het nodig hebt even open kunt trekken. Geen oud-Hollandsch foto-album kan daar tegenop En hiermee wordt Facebook los van een social interactie medium ook steeds meer een content medium.
Peer pressure van vrienden. Iedereen is verslaafd en is op jacht naar rode stipjes. Dus deelt iedereen zich suf en dus is iedereen een dealer. Vrienden nodigen je uit, ze taggen je. Zodat je hun foto’s en posts kunt liken, want iedereen is op zoek naar het rode lekkers. En als je niet meedoet, weten ze je ook in real life wel uit te leggen dat Facebook geweldig is.
Peer pressure van bedrijven. Nagenoeg iedereen die economisch actief is zit op Facebook. En waar economisch actieve mensen zijn, is geld en dus zijn er bedrijven die proberen je over te halen hun page of pages te liken. En alles wordt in de strijd geworpen: sluwe social advertenties waar Google Adwords een puntje aan kan zuigen en medewerkers die voor hun bedrijf vrienden moeten binnenhalen. En sprekers en consultants zoals ik verkondigen online en op lezingen en partijen dat je er aan moet. Ik hoor mezelf nog tweeten: “bijna alle ballen op #facebook!”
Facebook luistert goed naar haar gebruikers, kijkt af en ontwikkeld door. Klagen mensen over te veel vrienden, een overvloed aan berichten en inflatie van contact? Dan jat je het ‘list-concept’ van Google Plus of je maakt je gebruikers heel gemakkelijk hun best friends te selecteren. Hoor je dat mensen je site lelijk vinden, dan pas je je ontwerp aan. Daarmee blijft het een plezierig low-frustration platform om rond te hangen.
Facebook omarmt partners die kunnen helpen verder te groeien. Denk aan het bizar verslavende Farmville, aan de pracht-koppelingen met apps als Path. Al wat bijdraagt aan dat mensen meer tijd en energie steken in Facebook wordt omarmd.
Facebook doet onaardig tegen concurrenten, zoals Twitter en Google. Bijvoorbeeld: tweets worden niet ‘rich ge-embed’. Facebook geeft geen views door aan Youtube. En ontwikkelaars die apps willen bouwen die slechts een beperkt deel van de functionaliteit in zich hebben van de native app / site (en dus minder verslavend zijn), worden niet ondersteund.

Kortom: Facebook is één grote pot met potentiële positieve sociale energie. Je kunt er op elk willekeurig moment dat je het even nodig hebt een flinke lik uit pakken. We zijn hard bezig die pot meer en meer te vullen. En ik verwacht dat die pot de komende tijd groter en groter wordt en voller en voller.

Wat kunnen we er tegen doen? Het erover hebben en dit soort blogposts schrijven. Een happy Facebook fuckers group oprichten en Facebook met z’n allen opblazen. Gaan lobbyen voor een worldwide Facebook accijns? Of simpelweg stoppen. Je bent er maar een paar muisklikjes van af...

So what do you think? Ik hoor graag van je. Hoe zit’t met jou? Herken je er iets in? En wat doe jij er tegen? Met de feedback die ik wellicht van jullie krijg, wil ik een nieuwe versie van de blogpost schrijven en waarom niet publiceren op Dutchcowboys of zo, want dat zou wel’ns goed voor het land en de mensheid kunnen zijn ;-)

---

Update:

Inmiddels heb ik deze post na wat herschrijven ook gepost op Dutch Cowboys. Zie hier. Lees daar ook de comments. Sandra de Haan maakte een al illustrerende cartoon.

Wit-Russische porno

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Sun, 10 Jun 2012 12:14:00 +0000

In het voorjaar van 2012 reisden vriend en collega Bram en ik voor 11 dagen naar Minsk, Wit-Rusland. De komende tijd delen we de momenten die er voor ons uit springen. We schrijven allebei onze verhalen uit in kleine blogposts. Elke week schrijven we er tenminste één. Ondertussen bereiden we onze terugkeer voor...

Meer weten over Wit-Rusland? Check wikipedia, de CIA-factbook, vraag ons of ga zelf een weekje ;-)

Bram zijn blogposts over project #juicyorange vind je hier. Mijn posts tot dusver. Onze foto’s op Flickr en mijn video’s.

Minsk is het nieuwe Berlijn

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Wed, 06 Jun 2012 09:46:00 +0000

Na een week lang mooi Minsk zijn Bram en ik er wel klaar mee. We willen wel’ns weten waarom Wit-Rusland de laatste dictatuur van Europa wordt genoemd en we ons van tevoren zo druk hebben gemaakt. Het is 1 mei, de dag van de arbeid en we besluiten een partij-dame in ‘t rood te volgen die met partij vlag naar één of andere happening marcheert.

In het Gorky park is het groot feest. Militia en politia bewaken het park als snorremansen die parkeerboetes uitschrijven. Er zijn shaslicks. Er is bier. En Marco Borsato’s De Meeste Dromen zijn Bedrog wordt keihard gecovered. Onze dame in’t rood is weg en wij zijn alleen in ‘t feestgedruis. We besluiten een rondje door’t park te wandelen en ‘ns een praatje te maken met mensen die ons wel meer kunnen vertellen. We lopen rond en naast het reuzenrad zien we een stel kraak-achtige types die met poi apparatuur oefenen. Cool volk. We strijken naast ze neer en ik spreek ze aan: “Hallo, ik ben Ritzo. Dat is Bram. We komen uit Nederland en we willen wel vrienden worden met jullie. Hoe fiksen we dat?” Ze kijken me wat vreemd aan en verwijzen me door naar een dame die wel Engels spreekt maar even weg is. Ik wacht en daar is Marina. Ik herhaal mijn vraag en ook zij lijkt me niet meteen te begrijpen. “Bram en ik willen graag vrienden met jullie willen worden. Kunnen we misschien een keer met jullie naar de kroeg? Wodka of bier doen?” Ze blijft het een wat vreemde vraag vinden, maar uiteindelijk bezwijkt ze voor mijn enthousiast doorvragen en nodigt me uit voor een party in the forest de volgende avond. Ergens bij’t laatste metro-station. Flink buiten ‘t centrum. Illegaal. Er zal een mannetje of vijftig zijn en wij zijn ook welkom. We moeten om negen uur bij de laatste metro-halte uitstappen en maar SMS-en als we er zijn. Dan pikt ze ons op en zal’t wel loslopen.

We bereiden ons voor, vertellen zo hier en daar dat we naar een bosfeest gaan en men wenst ons veel sterkte. Niemand die we spreken is er zelf ooit geweest, maar ze hebben er wel’ns van gehoord. We kopen wat biertjes, hoppen in de metro en stappen op de verkeerde halte uit, want er blijkt een nieuwe halte geopend en dat Russisch alfabet blijft lastige kost. We reizen één station terug en daar staat Marina op ons te wachten - met haar vrienden. Ze meldt ons dat we aan de late kant zijn en ze gaat ons voor het bos in. Iedereen is gespannen, want het is het eerste bosfeest van het jaar en er zijn veel mensen. En er zijn Nederlanders en daarom is er een bijzondere act - schijnt.

We wandelen dieper en dieper het bos in. We naderen een groep mensen. Het feest begint. Het vuur wordt ontstoken. Het bier vloeit. De show begint. Wat een energie! Wat een andere kant van Minsk dan we daarvoor hebben gezien! Na een half uur is de show afgelopen en begint het traditioneel volksdansen. Nog illegaler dan het feest al is, want Lukashenko heeft alle traditionele dansen verboden. We dansen vrolijk mee en zijn dubbel in overtreding. We kletsen wat en drinken wat. Het borrelt hier. Deze mensen zijn tegen het regime. Het moet anders. De revolutie hangt in de lucht. Zou het deze zomer of herfst gebeuren?

We gaan naar huis en Bram en ik concluderen: Minsk is het nieuwe Berlijn...

Voldaan keren we terug naar’t hostel. Vrijdagavond drinken we wodka met onze nieuwe vrienden en zaterdag zwaaien ze ons uit als we met de trein Minsk verlaten.

In het voorjaar van 2012 reisden vriend en collega Bram en ik voor 11 dagen naar Minsk, Wit-Rusland. De komende tijd delen we de momenten die er voor ons uit springen. We schrijven allebei onze verhalen uit in kleine blogposts. Elke week schrijven we er tenminste één. Ondertussen bereiden we onze terugkeer voor...

Meer weten over Wit-Rusland? Check wikipedia, de CIA-factbook, vraag ons of ga zelf een weekje ;-)

Bram zijn blogposts over project #juicyorange vind je hier. Mijn posts tot dusver. Onze foto’s op Flickr en mijn video’s.

Wodka uit de kraan en democratie

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Tue, 05 Jun 2012 18:10:00 +0000

Op onze tweede avond in Minsk drinken Bram en ik een bier of vier met twee Wit-Russische vrienden. Zij zijn nieuwsgierig naar hoe’t is om dag in dag uit wiet te roken. Wij hoe’t is om vanaf je vijfde wodka te drinken. Zij willen weten hoe de Nederlandse dames zijn. En wij vragen - nu we’t er toch over hebben - hoe ‘t met de Wit-Russische schonen gesteld is. We hebben’t over huizen, over auto’s, over schone straten, over studeren, over werkgelegenheid. Over rijkdom, armoede. Over gezondheidszorg en over hoe we met invaliden en psychiatrisch patiënten omgaan. Die wodka en wiet komen opnieuw langs en we hebben’t over democratie. Dat er bij ons te veel democratie is en bij hun te weinig. Want zo is het. Bij hun te weinig - iets. Maar hoe dan ook bij ons te veel.

Onze politici wauwelen maar wat en rollebollen over elkaar heen. Het politeke spel is belangijker dan de verantwoordelijkheid voor het land. Het ene kabinet zit nog niet of de opvolgers lopen al weer warm in de catacomben. Met die economische crisis als gevolg. En die president van ons, met dat geblondeerde haar of die pruik maakt er helemaal een potje van. In Wit-Rusland is politiek is heel duidelijk. Er is één man de baas en die fikst zijn shit. Wil hij naar links dan drinkt hij een spreekt hij de Duitsers nog’ns aan op de tweede wereldoorloog. Wil hij naar rechts dan belooft ie iets aan Poetin. En wil je iets van hem, dan kun je gewoon bij hem langs. Als het écht belangrijk is, staat hij je zelf te woord en anders kun je langs bij één van zijn hoge ambtenaren. Heel simpel. Heel direct. En als je je gewoon een beetje normaal gedraagt, je niet al te veel met politiek bemoeit dan is het leven in Wit-Rusland zo gek nog niet. Want wodka komt uit de kraan en de dames zijn inderdaad heerlijk. En toen werden we de volgende ochtend weer wakker.

In het voorjaar van 2012 reisden vriend en collega Bram en ik voor 11 dagen naar Minsk, Wit-Rusland. De komende tijd delen we de momenten die er voor ons uit springen. We schrijven allebei onze verhalen uit in kleine blogposts. Elke week schrijven we er tenminste één. Ondertussen bereiden we onze terugkeer voor...

Meer weten over Wit-Rusland? Check wikipedia, de CIA-factbook, vraag ons of ga zelf een weekje ;-)

Nikita

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Mon, 04 Jun 2012 17:56:00 +0000

Van 25 april tot en met 9 mei verbleven Bram en ik in Minsk, Wit-Rusland, het land dat ook wel bekend staat als de laatste dictatuur van Europa. Het idee: goed rondkijken en kijken of we iets kunnen doen. Want als je als vrijdenker ergens iets kunt toevoegen dan is het in zo een land, is het niet?

Onder’t motto van iets met voorbereiding en half werk, hebben we ons van tevoor flink in gelezen en waar mogelijk met mensen gesproken die meer wisten. Wit-Rusland leek een land waar je niet wilt wonen en zeker niet je kinderen wilt laten opgroeien. Het land wordt sinds juli 1994 geregeerd door Alexander Lukashenko en wel in zijn eentje. We hoorden dat je niet met meer dan drie op straat mag zijn. We lazen over de arrestaties van de kandidaten die zich in 2010 verkiesbaar hebben gesteld voor het presidentschap, omdat ze het volk zouden opzetten de staat. We kregen de tip om maar niet al te veel Belarussian Roebels te pinnen, want zelfs in twee weken zou de waarde wel ‘ns flink kunnen afnemen.

En dan kom je aan bij de grensovergang en ben je voorbereid op het ergste. Lange wachtrijen. Strenge snorremansen in uniform. Moeilijkheden met paspoorten en visa. Uitstappen en bagage doorploegen net zolang je nogmaals je paspoort laat zien en daar een briefje van tien invouwt.

Maar niets blijkt minder waar. Onze bus omzeilt een lange rij wachtende personenauto’s. We stoppen bij een slagboom. We worden gevraagd uit te stappen en ons te melden bij het grenskantoor. En daar zit ze: Nikita althans daar deed ze me’t meest uit denken. U weet wel van die clip ergens uit de jaren ‘80. Een lieflachse, uiterst charmante Wit-Russische die de ‘dobre den’ van Bram en mij maar al te schattig leek te vinden. We geven haar om de beurt ons paspoort, verzekeringsparpieren en één of ander moeilijk formulier. Ze kijkt ons aan, lacht vriendelijk en vertelt ons in zwoel Russisch dat we door kunnen.

De bus rijdt verder. Wit-Rusland in. We zijn binnen. De snelweg is breed en goed onderhouden. We zien berkenbosjes. Fel gekleurde boerenhuisjes. En het heuvelende landschap doet denken aan schilderijen van Napoleon waarin hij met zijn legers de Russen tegemoet treedt. Fris groen met zo hier en daar een vennetje. Fraai.

De tijd vliegt. We stoppen nog even in een dorpje en zien een beeld van Lenin. “Daar mag je dus geen foto van maken,” grap ik naar Bram. We stappen weer in en even later doemt Minsk op. Flats, volgens Sovjet ontwerp, kantoren en gebouwen die je zowaar architectuur zou kunnen noemen.

We stappen uit bij Minsk Centraal en Minsk ligt aan onze voeten. We zien mensen die hun best doen om er goed uit te zien, dames waar je dames tegen zegt, dure Duitse auto’s en algehele rijkdom. We wandelen naar ons hostel en schuilen voor een stortbui neer bij Café London. Goed bier, een heerlijk soepje, een strakke spinazietaart en die espresso is toch ook best strak.

We checken in bij ons hostel en gaan weer de straat op. De gebouwen rond de mainstreet zijn rijk verlicht. Het doet me denken aan de Champs Élysées op een mooie zomeravond. We zijn verbaasd. Verrast. Zou’t recentelijk dan zo zijn veranderd?

De daarop volgende dagen vervolgen we ons onderzoek. We kijken achter de gevels, we verlaten de mainstreet en spreken mensen die alle ellende van dichtbij hebben meegemaakt. De verhalen lijken waar en sterker nog: er zijn meer verhalen en heftiger dan we ons kunnen voorstellen.

Later meer.

In het voorjaar van 2012 reisden vriend & collega Bram en ik voor 11 dagen naar Minsk, Wit-Rusland. De komende tijd delen we de momenten die er voor ons uit springen. We schrijven allebei onze verhalen uit in kleine blogposts. Elke week schrijven we er tenminste één. Ondertussen bereiden we onze terugkeer voor...

Meer weten over Wit-Rusland? Check wikipedia, de CIA-factbook, vraag ons of ga zelf een weekje ;-)

Op zoek naar pleinen in Groningen voor Pleinvrees op Noorderzon

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Tue, 29 May 2012 14:50:00 +0000

Samen met Lotte van den Berg | OMSK werk ik vanuit ‘t NNT aan Pleinvrees, een nogal innovatieve voorstelling die speelt op pleinen in Nederland en daarbuiten. We spelen Pleinvrees zowel op festivals als 'in het wild'. We spelen op pleinen voorgedragen door festivals, waar ‘t jou goed dunkt of waar wij het interessant vinden. Op 16, 17 en 18 augustus spelen we in Groningen op Noorderzon en daarvoor zijn we op zoek naar drie pleinen. En ja, natuurlijk ken ik Groningen zelf ook aardig en is bijvoorbeeld de Vismarkt, de Grote Markt of ‘t Waagplein voor de hand liggend, maar we zijn vooral op zoek naar iets verrassenders. Kortom: waar moeten we volgens jou spelen? Hoe laat? En vooral: waarom?

Een plein is een openbare plek in een stad waar mensen passeren, samenkomen en samen doen. Het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten of langs elkaar heen lopen. Het is een plek waar wegen kruisen en samengaan. Een plek waar verschillende werelden elkaar ontmoeten, botsen of vervloeien, vraag en aanbod elkaar treffen, ideeën en meningen gaan, liefde en haat dwarrelen en rust en hektiek zijn. Het is een mierenhoop, waar mensen twijgjes en eitjes uitwisselen of langs elkaar heen krioelen opgaand in een geheel. Als je er van een afstandje naar kijkt trekt een enorme hoeveelheid aan menselijk kapitaal voorbij. Verhalen. Kennis. Meningen. Ideeën. Oplossingen. Problemen. Het komt en het gaat. Vaak zonder meer of minder. En dat maakt zo een plein voor ons boeiend.

We spelen Pleinvrees op een plein, omdat we een plein zien als een afspiegeling van de samenleving. We zien dat het sociaal stelsel afbreekt en scheidingen tussen mensen ontstaan en tegelijkertijd het verlangen naar een meer directe en bewuste manier van samen leven groeit. Minder feestjes, borrels en hapjes aflopen, maar kiezen om samen te zijn met een enkeling of wat. Vrienden in plaats van kennissen. Bloedbroeders en -zusters naast vrienden.

We zijn op zoek naar pleinen waar een diversiteit aan mensen passeert en samenkomt, naar pleinen met beweging. We zijn op zoek naar pleinen waar onze voorstelling niet meteen opvalt, maar pas verderop of aan het eind. En oh: we zijn op zoek naar pleinen met een goede dekking van mobiele telefoon netwerken, want dat is cruciaal voor de voorstelling ;-)

Kortom: waar in Groningen moeten we volgens jou spelen? En: wanneer / hoe laat? En Waarom? Donderdagavond Grote Markt? Zaterdagmiddag op een plein in een winkelcentrum buiten het centrum? Laat even een comment achter of mail me - ritzotencate@gmail.com.

Andere pleinen waar we spelen of willen spelen: Times Square - New York (20, 21 en 22 september op het Crossing the Line festival), De Dam, Het Slotermeerplein en op een plein in De Bijlmer.

Alvast ideeën voor buiten Groningen? Kom maar door!

En als je ons garandeert dat je tenminste vijftig mensen op een geschikt plein samenbrengt, dan komen we.

Een voorstelling meemaken? Je kunt geen kaartje kopen, maar je kunt ons wel laten weten dat je erbij wilt zijn. Zeer binnenkort op omsk.nl/pleinvrees. Ons volgen op Facebook? Word vrienden met Lotte van den Berg | Omsk en alles komt goed.

Vragen? Vragen! Opmerkingen? Ideeën? Kom maar door.

Project #juicyorange part one - three weeks after

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Sat, 26 May 2012 18:20:00 +0000

Van 25 april tot en met 7 mei waren Bram en ik in Minsk en omgeving - u weet wel Wit-Rusland / Belarus, het land dat bekend staat als de laatste dictatuur van Europa. We gingen en we kwamen en we noemden het project #juicyorange. We zijn 582 foto’s rijker, een flink aantal 360’s van Bram en van mij en wat video’s. We hebben vrienden gemaakt en hebben contacten opgedaan. En er is meer moois gebeurd, maar daarover later wellicht meer.

Terug in Nederland vragen mensen ons: “Hoe was het? Wat heb je gedaan? Wat wilden jullie daar eigenlijk doen? En wanneer ga je terug?” Vanmiddag hebben Bram en ik daar ’ns flink over nagedacht en dit zijn de antwoorden: “Indrukwekkend, spannend, achter dikke facades en gesloten deuren, mooi en verwarrend. We hebben veel gezien en gehoord, maar zelf niets van alle ellende meegemaakt en dus vermoeden we wel flink, maar weten we eigenlijk nog niets. We hebben vooral rondgekeken, gevraagd, geluisterd, verhalen gehoord en contacten opgedaan. We wilden en willen iets moois doen. Minsk een potje leuker, blijer, mooier en beter maken so to say. En: ik waarschijnlijk deze zomer al. Samen in de herfst - eind september, begin oktober. Bovendien willen we de volgende keer met meer lieden die kant op om ons samen te verbazen en die verbazing te delen. En wat nog meer komt, komt nog meer.

De komende tijd schrijven we allebei onze verhalen uit in kleine blogposts. We hebben afgesproken allebei tenminste één per week te schrijven. Ondertussen bereiden we onze volgende trips voor.

Vragen? Vragen! Opmerkingen? Kom maar door.

Last week (1)

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Mon, 21 May 2012 10:52:00 +0000

Last week I had my first week of real work in Utrecht with my new friends at Omsk. We worked on ‘Pleinvrees’ / Agoraphobia - the performance I am participating in on behalf of the NNT. And I was lucky to hop into ‘Street’ - a project by Lotte on homeless people on the streets of Utrecht.

We started the week exploring the idea of a quest for essential insights about contact with other people. Doing research on friendship and making friends. Reading the wikipedia article on friendship and this in a certrain way silly WikiHow-article. Reading about making contact and being friendly and nice. Reading about unconditionality. Reading about equality and necessary differences between friends. Reading about one-being of two friends of Aristotle. Reading about sharing things which mean a lot to you. Talking about making friends in Belarus. Talking about just stepping up to someone and telling him or her you want to become friends and being surprised that it works.

Working with Birhane, Sharif and Remco, three guys who used to live on the streets and are involved in the street-project. I was surprised and deeply touched by their rich way of human being. Touching the edge of life makes life relative and that seems to make life pretty easy. And when life is that easy, making contact and friends seems easy too.

Sort of living in a new city. Sleeping in a dorm room in a hostel. With some of my stuff with me in a plastic bag. Some of it in my backpack in the locker in the basement. And the rest of my stuff at home in Groningen. Using shared bathrooms and toilet. Having breakfast from a supermarket or in a shared living room. Moving to a private room, because my dorm bed was already taken and feeling more at home, safe and comfortable in some way. How ironical after meeting Birhane, Sharif and Remco.

The 71st birthday of my mom. A phone call. Some roses. A phone call to Belarus. And a Skype session or two.

This week we will deepen our research and we will prepare our quest for contact and friendship. You can visit the Street performance until Saturday 26 May at Festival aan de Werf in Utrecht. The premiere of Pleinvrees will be on 27 July somewhere on a square where the play is most wanted...

Oh and sorry for my poor English, but I think I need to practice because I expect being and working abroad is going to take a bigger place in my life in near future. Feedback is more than welcome - as always ;-)

Bijna verloren historie en het massagraf in de bossen bij Ees

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Sun, 08 Apr 2012 15:53:00 +0000

De mensen onder u die me een beetje kennen, weten dat ik eigenlijk geen Groninger ben, maar een Drent. Geboren in Assen. Opgegroeid in Ees. Een klein dorpje op de Hondsrug met dik 300 inwoners, dat eigenlijk nergens dichtbij ligt. Behalve dan bij 't bos. En wel bij heel veel bos.

In de tweede wereldoorlog is er in dat bos veel gebeurd. Er is gevochten. Er is stiekem gezoend. En er is een massagraf gegraven. Althans als ik de verhalen van mijn oma, mijn ouders en kennissen mag geloven. Dat massagraf is gegraven door mensen uit Ees, voor mensen uit Ees. Het lijstje namen was bekend, volgens mijn oma. Net overigens als de mensen die hebben meegegraven en vonden dat ze goed bezig waren.

Gelukkig werd Ees net op tijd bevrijd van de Duitsers en werd het massagraf een gat in de grond met aan weerszijden een wal en inmiddels flink wat takken, en bladeren erop. Je kunt er best hard met de slee van af, weet ik van vroeger. En met je ATB omhoog fietsen was een stevige klim.

Hoe dan ook: het is geen massagraf geworden en daarmee blijkbaar niet belangrijk genoeg voor een historicus om de tanden er 'ns flink in te zetten, want wat je ook vindt: niets over het graven van een massagraf en de tweedeling die daarmee in het dorp werd geaccentueerd. En zelfs het in 1997 door Dorpsbelangen uitgegeven boekje 'Van Ees tot Eest' met daarin de geschiedenis van Ees, rept er geen woord over. Zelfs niet ondanks dat een flink aantal mensen waaronder mijn ouders, mijn oma en wederom die kennissen de redactie op het bestaan van het massagraf en het belang voor de geschiedenis van het dorp hebben gewezen. Terwijl je't nu nog steeds gewoon met eigen ogen kunt aanschouwen en er doorheen kunt lopen. Vreemd toch?

Ik heb het massagraf aangemaakt op Foursquare, wat foto's gepost op Flickr, een 360 graden kiekje gemaakt en zojuist een filmpje op Youtube geplaatst. En misschien maak ik er ooit wel een stuk theater over. Want deze bijna verloren historie moest maar niet verloren gaan, wat mij betreft.

Eenzaamheid, samenzijn en meer of zo

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Fri, 16 Mar 2012 18:28:00 +0000

Vooraf / Opgelet. Ritzo gaat even de theatermaker uithangen. En wel de beginnend of eigenlijk de nog-helemaal-niet theatermaker die nog erg zoekend is.

Vanuit het Noord Nederlands Toneel ben ik uitgeleend aan Lotte van den Berg / Omsk. Bij Omsk help ik mee met het maken van de voorstelling Pleinvrees. Lotte gaat vooral over wat er in de ‘binnenzaal’ gebeurt. Ik richt me vooral op de ‘voorzaal’, de ‘buitenzaal’ en de ‘nazaal’ en wat je daar allemaal met je publiek en de wereld kunt doen. Pleinvrees gaat over eenzaamheid of over samenzijn of over beide en eigenlijk over veel meer. Op die eenzaamheid, dat samenzijn en dat meer heb ik ‘ns flink lopen kauwen en uit de verkenning deze blogpost geschreven. Herken je er iets in? Wat doet het met je? Wat mist er? Zoals gezegd: ik ben beginnend en nogal zoekend. Ik hoor graag. Heel graag zelfs.

Je leest de Volkskrant op zaterdag, af en toe de Vrij Nederland. Je houdt van diep, gelaagd en moeilijk. Je gaat voor lange termijn genieten en gezondheid. Je gaat voor liefde, aandacht, wezenlijkheid en neemt de tijd. Je bent en je leeft in het hier en nu al zorg je ook goed voor anderen en voor jezelf voor morgen. Je haalt lekkers bij de groenteboer of op de markt en houdt van ambacht, noeste arbeid en doorwrocht vakmanschap. Als je op zoek bent naar een restaurant, vraag je een bekende, schiet iemand op straat aan of je loopt binnen waar het goed voelt. Je doet aan geven en krijgt met een onvoorwaardelijke - of in elk geval met zo’n soort - slag. Teruggeven past daar goed in. Waarde creëren en geluk maken staan centraal in je leven. Net als samen zijn. Samen doen. Samen meer. Samen in dialoog en elkaar helpen. Familie en bloedbanden zijn belangrijk. Echtgenootschap past daar goed in - ook ongeringd. Je kinderen en kinderen in het algemeen zijn belangrijk voor je. Je koestert oude bekenden nog steeds. En je brengt tijd door met mensen die wezenlijk voor je zijn. Je hecht veel waarde aan je roots. In mijn geval ga je terug naar Ees, naar Drenthe. Mensen terugzien waarmee je op de kleuterschool zat. Die je jojo hebben gejat en waar je hutten mee bouwde. En heerlijk het dialect mompelen dat je vroeger sprak. Dichtbij jezelf kijken. Diep in je hart heb je wel iets met modder, bosgrond, klei, hout, gras. Sport is gezond en heerlijk. Buiten. Samen. Atletiek. Zwemmen. En laat ik tot slot yoga toch ook even noemen.

Of:
Je scrollt op Nu.nl, klikt wel’ns door naar Dumpert en vindt Geenstijl wel lachen en je hebt bergen vrienden op Facebook. Je gaat voor easy en veel en meer. Je mikt op short term highs en later komt later. Je bent druk, druk, druk en bent van het rennen, vliegen, op naar meer of beter. Je wordt geleefd al kies je daar wel zelf voor - uiteraard. Je bent altijd bereikbaar en hebt een 24/7 mindset, want je bent van de World Wide Whenever generation immers. Vluchtigheid is het gevolg. Je jaagt. Je scoort. Je bent wel van de one-night-stands en je kwakje kwijt en klaar. Zowel zakelijk als privé of beide. Je bent nogal bezig met kijken wat je worden kunt. Je denkt over daar en ooit of een andere keer of later al probeer je die doelen van later wel zo rap mogelijk te bereiken. Dromen is goed voor je. Je doet boodschappen bij de supermarkt of ordert een plofkip en verse pasta via Albert.nl. Je Googlet als je op zoek bent naar een goed restaurant, vertrouwt op de Iens app en vindt via Twitter en Facebook. Je geeft als / mits / dan en slechts dan wanneer je kunt nemen. Je bent opportunisch en egocentrisch al is daar op zich niets mis mee. Je hebt wat narcistische trekjes al vind je dat niet echt gek, want je bent gewoon goed bezig. En je komt af en toe wat ADHD-erig over. Op zich niet gek want je hebt een iPhone, een MacBook Air en je wisselt je iPad2 in zodra de 3 uit is. Geld, cash, euri’s en winst driven bepalen je dagelijks handelen en je probeert - jobhoppend - op te klimmen bij een multinational en/of je runt je eigen startup. Hoe dan ook: je mikt op de sterren en ookal mis je, dan ben je nog altijd lekker hoog in de lucht. Je houdt van challenges, battles, vechten en debat en je bent een terrier. Je gaat naar borrels en hebt drinkmaatjes of een ‘vriendengroep. Je doet hipsig. Je draagt een shiny pak of anders sneakers want dat is relaxed en vertoont kijk-mij-eens-goed-besug-zijn-gedrag. You’re a happy single al ben je op zich niet tegen playing seriële monogamie. Kinderen zijn lachen, maar niet langer dan een half uurtje. Je bent dagelijks wel een keer of vier op Like-jacht, je speelt Travellist Challenge en je speelt Drawsomething met je Facebook vrienden omdat Wordfeud passé is. Je wilt naar de nog grotere stad. Naar Londen, New York of eerst maar’ns Amsterdam? Je doet je best om vloeiend Engels te spreken. En ook met het verrijken van je Nederlands laat je zien dat je je talen spreekt. Je hebt veel met asfalt, ZOAB, plastic, aluminium. En om een beetje strak te blijven wip je wekelijks langs de sportschool. En als je een vrouw was geweest deed je misschien aan iets hips als Zumba.

Dus dat.

Herkenbaar? En waarin dan? Doet't iets met je? Ik hoor graag. Commenten mag, net als twitteren, mailen, bellen of een koffie of biertje :-)

Interview Social Media bij het Noord Nederlands Toneel door Jurjen Kalsbeek

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Tue, 06 Mar 2012 09:08:00 +0000

Sinds de zomer van 2011 werk ik (onder andere) voor het Noord Nederlands Toneel. Mijn opdracht is abstract gezegd het nieuwe theater helpen uitvinden - wat dat qua proces of eindresultaat ook inhoudt. Ik hou me vooral bezig met (maatschappelijke) relevantie, publieksparticipatie, niet-persé-theater-publiek, strategie, marketing, social media, verdienmodellen, financiering, een bedrijven en mecenaatsprogramma en heel af en toe mag ik zelfs iets vinden over 'on stage' dingen. Vorige week maandag werd ik door Jurjen Kalsbeek, masterstudent Strategy & Innovation aan de RuG, geïnterviewd over wat we binnen het NNT met social media doen en in het bijzonder met facebook. Het interview met Jurjen leek me delenswaardig - vooral voor collega's in de theaterwereld - dus vandaar dat we'm op Google Docs hebben geplaatst en op publish hebben geklikt. Bij deze.

Kort gezegd komt het neer op het volgende: we zetten de deuren van Theater de Machinefabriek open en laten geïnteresseerden / liefhebbers / fans meekijken, meedenken en meehelpen. Daardoor ontstaat meer verbondenheid, hecht ambassadeurschap en nóg betere voorstellingen, wat al met al lijkt te gaan leiden tot vollere zalen en meer blijheid. Belangrijke kanttekening hierbij: social media is slechts een onderdeel van onze 'deuren-open-aanpak'. We doen daarnaast ook heel veel andere dingen om mensen te betrekken. Denk aan onze Behind the Scenes avonden, de openbare repetitie bij Hamlet, de al-met-al honderden mensen die Merlijn Twaalfhoven laat meezingen in Hamlet, Spring een übergaaf project waar Dogtroep oprichter Jos Zandvliet de scepter zwaait of natuurlijk Dichterbij.

Hoe dan ook: Heb je vragen of opmerkings over onze social media of open-deuren-aanpak of het interview? Of heb je tips hoe we social media nog slimmer kunnen inzetten? We're in progress. Dus kom maar door! ritzotencate@gmail.com, @ritzotencate.

Onze belangrijkste social media kanalen op dit moment:

facebook.com/nntgroningen
@nntgroningen en het groeiend lijstje twitterende NNT-ers
youtube.com/user/NNTGroningen/
onze (blogger) offsite

Wie wil er graag naar een doorloop?

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Tue, 21 Feb 2012 17:07:00 +0000

Donderdagmiddag aanstaande vindt de waarschijnlijk één na laatste 'doorloop' van Hamlet plaats. Vorige week vrijdag liep het al als een trein. Hoe't donderdag gaat is een grote vraag, want Ola en de acteurs hebben toch weer flink lopen zagen. Hoe dan ook: maximaal vijf mensen die écht graag willen, mogen langs komen. Ik vang je op, leid je rond, we kijken en we vragen je wat je er van vond en er is vast wel even een moment dat je ook wat aan de acteurs of Ola of aan de technici kunt vragen. Lijkt't je wat? Mail, twitter of comment even en zoals gezegd: zij die echt graag willen zijn welkom. De doorloop vindt plaats in ons eigen huis - Theater de Machinefabriek - en begint om 16.30 en duurt tot zeker 18.30. Zorg dat je er om 16.00. Dan hebben we genoeg tijd om even rond te wandelen en een goed plekje te vinden :-)

Overigens: 's Avonds organiseren we de tweede Hamlet - Behind the Scenes avond. Het thema is 'waanzin'. Aanvang 20.30 uur. Toegang € 5,-

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Mon, 20 Feb 2012 09:44:00 +0000

Op zondag 4 maart gaat Hamlet, de nieuwste grote zaal voorstelling van het NNT, in de Stadsschouwburg in Groningen in première. De komende twee weken zetten we de laatste puntjes op de a, de o en de i. Dat proces ga ik van lekker dichtbij meemaken. Ik schuif regelmatig aan bij repetities, ga doorlopen bijwonen en ik schuif ook af en toe aan bij besprekingen van het makers-team. Ik twitter, schiet wat foto's en videootjes (met mijn iPhone) en zal misschien wat bloggen. Heb je vragen of wil je me vergezellen? Kom maar door! En als 't past ben je dikke welkom.

Vragen kunnen wat mij betreft overal over gaan. Over techniek. Over kostuums. Over hoe het voelt om dood te gaan. U vraagt en ik probeer iemand voor mijn iPhone te krijgen om 't antwoord te geven. Vragen kun je als comment achterlaten of via twitter of mail aan me stellen.

Afgelopen vrijdag woonde ik mijn eerste Hamlet-doorloop bij. Na afloop schoot ik Edo (Brunner) even aan om te vragen hoe hij't vond gaan. Na zeven, acht jaar TV-werk speelt hij weer in een echt toneelstuk. Hij speelt Rosencrantz én Guildenstern én twee doodgravers. Kortom: hij heeft't druk. En volgens hem zitten we op goud en kunnen we de laatste twee weken gebruiken om't echt te laten landen.

Mijn foto's upload ik naar Flickr en ik gebruik als tag HamletNNT. Op twitter gebruiken we zo veel mogelijk #hamletnnt als hashtag. Verder misschien interessant om te volgen zijn @nntgroningen en opperhoofd en Hamlet-regisseur @olamafaalani. En oh ja: like onze Facebook Page even en je krijgt alles mee.

Vragen? Opmerkings? Kom maar door!

Grote Mensen Speeltuin Dag 2012

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Tue, 24 Jan 2012 08:20:00 +0000

Gisteravond mocht ik in de Puddingfabriek de Vice Versa Noord Super Brainwave Netwerk Party leiden. Ik stelde een groep van bijna honderd dames en drie heren de vraag wat ze over drie maanden samen zouden willen organiseren - wat ze over 10, 20, 30 jaar nog zouden herinneren als de dag van gister. Er borrelde van alles op, zoals een reis naar New York, een sloopfeest, een uitkleedparty, een koe-knuffel-middag, een ben-jezelf-dag en en Jozephine Duker kwam met een grote-mensen-speeltuin-middag op bijvoorbeeld de Vismarkt. En een rondje stemmen wees - uiteraard - haar idee aan als favoriet. En als je iets tofs bedenkt, moet je dat fiksen en dat is wat we - waarschijnlijk - nu ook echt gaan doen.

Haar idee:
Als je als volwassene langs een speeltuin loopt, dwarrelt als snel het idee door je hoofd om lekker van de glijbaan te gaan, te klimmen, te schommelen, lekker los te gaan op het springkussen of salto’s maken op de trampoline. Vroeger als kind kon dat en nu kan dat eigenlijk alleen als bezorgd begeleider van je zoontje, dochtertje, kleine nichtje of je buurjongetje.

Daarom leek’t Jozephine goed om voor één dag een speeltuin voor sec volwassenen te maken. Met alles erop en eraan. Maar hoe dan ook: deze keer even zonder kinderen. Op de Vismarkt. Op de Grote Markt. Of waarom niet op de speelweide - bij de speeltoestellen - in het Noorderplantsoen? Je fikst naast de toestellen die er al staan een springkussen. Je regelt een mega-blubber-powerrace circuit. Je vraagt de scouts of ze een kabelbaan en een schommel willen bouwen. Je plaatst een mooi rond bord: ‘verboden voor kinderen’ en hop los kun je. Kosten: € 1.000,-? Risico’s: nihil. Catering: komt goed.

We brainden wat verder en bedachten dat het maar een charity ding moest worden. In het Noorderplantsoen. Voor het Noorderplantsoen. We brainden verder en bedachten dat er een grote voorpagina-van-de-krant kans is. We brainden verder en bedachten dat er vast wel bedrijven te vinden zijn, die zich willen verbinden aan spelende volwassenen, bewegen in de buitenlucht of iets goeds doen in het plantsoen. We brainden verder en bedachten dat het eigenlijk best wel een geinig plan is :-)

Kortom: wil je graag helpen? Laat’t even horen. Volgende week besluiten we of we ‘t echt gaan doen of niet.

Wil je ook zo’n brainwave netwerk party en samen iets tofs verzinnen? Ik ben belbaar. En als je party helemaal perfect geregeld moet zijn bel je ADGM, want dat kunnen ze.

Andere uitkomsten van dergelijke brainstorms: Wereld Record Poging Vocal Domino (Mastermundo, Den Haag 2009), Summerjamp3 (Raboklup, Groningen 2010), Raboklup FilmOpen (Raboklup, Delfzijl 2010), Livedub050 en MF050 (allebei Noord Nederlands Toneel, Groningen 2011).

Nationale Social Media Felicitatie Onderzoek

noreply@blogger.com (Ritzo ten Cate) — Mon, 12 Dec 2011 09:15:00 +0000

Afgelopen zaterdag was ik jarig. En los van dat dat op zich al een prachtig feit is, werd ik blij verrast door een enorme berg tweets, sms'jes, whatsappjes, facebook-berichten en wallposts en wat al niet meer. Nog nooit was het virtuele verjaarsfeest zo groot. En los van dat ik blij werd van alle felicitaties, deden de getallen an sich ook ook iets met me.

Gisteren heb ik het allemaal op een rijtje gezet en toen vroeg ik me af: hoe zag het er vorig jaar eigenlijk uit? En vijf jaar terug? En hoe zou't er volgend jaar of over 10 jaar uitzien? En hoe zou het er bij anderen uitzien? Het lijkt me een interessante weergave van hoe mensen social media op een bepaald moment gebruiken voor privé-doeleinden, zoals elkaar feliciteren met een verjaardag.

Kortom: ik heb een Google Form aangemaakt en daarmee het Nationale Social Media Felicitatie Onderzoek gestart. Net jarig geweest? Hoera, hoera! En vul dan alsjeblieft hieronder of hier even jouw getalletjes in. Niet net jarig geweest? Kijk dan alsjeblieft even op Facebook om te zien wie van je vrienden er vandaag jarig is, feliciteer ze en wijs ze even op mijn onderzoekje.

Zodra er 250 mensen een bijdrage hebben geleverd publiceer ik de eerste onderzoeksresultaten. En hoe dan ook: volgend jaar rond mijn verjaardag blog ik opnieuw.

Bij mezelf was ik verrast door het relatief grote aantal felicitaties via Facebook: 42 berichten versus slechts bijvoorbeeld 12 tweets. Ik ontving 4 Whatsappjes versus 4 SMS'jes. En oh ja: één echt kaartje. En ik verwacht, dat die nog wel een tijdje op ons kookeiland staat.

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Bezig met laden...&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>