<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-7423618422540880081</id><updated>2026-06-23T16:33:25.549-03:00</updated><category term="Deep Purple"/><category term="Iron Maiden"/><category term="Judas Priest"/><category term="Ozzy Osbourne"/><category term="AC-DC"/><category term="Black Sabbath"/><category term="Metallica"/><category term="Pink Floyd"/><category term="Saxon"/><category term="Whitesnake"/><category term="Accept"/><category term="Anthrax"/><category term="Bad Company"/><category term="Blue Öyster Cult"/><category term="DIO"/><category term="Jethro Tull"/><category term="Journey"/><category term="KISS"/><category term="Led Zeppelin"/><category term="Lynyrd Skynyrd"/><category term="Megadeth"/><category term="Motörhead"/><category term="Nazareth"/><category term="Queen"/><category term="Scorpions"/><category term="Thin Lizzy"/><category term="UFO"/><category term="Uriah Heep"/><category term="Yes"/><category term="ZZ Top"/><category term="Aerosmith"/><category term="Angra"/><category term="Blind Guardian"/><category term="Bob Seger"/><category term="Bon Jovi"/><category term="Bruce Dickinson"/><category term="Bruce Springsteen"/><category term="Cactus"/><category term="Camel"/><category term="Cream"/><category term="David Lee Roth"/><category term="Def Leppard"/><category term="Dokken"/><category term="Dream Theater"/><category term="Elf"/><category term="Europe"/><category term="Fastway"/><category term="Foreigner"/><category term="Free"/><category term="Gary Moore"/><category term="Genesis"/><category term="Gillan"/><category term="Grand Funk"/><category term="Helloween"/><category term="Iced Earth"/><category term="Iron Butterfly"/><category term="James Gang"/><category term="Jimi Hendrix"/><category term="Kansas"/><category term="Kix"/><category term="Krokus"/><category term="Montrose"/><category term="Mötley Crüe"/><category term="Overkill"/><category term="Pantera"/><category term="Queensrÿche"/><category term="Quiet Riot"/><category term="REO Speedwagon"/><category term="Rainbow"/><category term="Ratt"/><category term="Raven"/><category term="Riot"/><category term="Rush"/><category term="Sammy Hagar"/><category term="Sepultura"/><category term="Skid Row"/><category term="Slayer"/><category term="Spirit"/><category term="Suicidal Tendencies"/><category term="Ted Nugent"/><category term="Tesla"/><category term="The Allman Brothers Band"/><category term="The Cult"/><category term="Triumph"/><category term="Van Halen"/><category term="W.A.S.P."/><category term="White Lion"/><category term="Wishbone Ash"/><category term="Airbourne"/><category term="Alcatrazz"/><category term="Alice Cooper"/><category term="Alice In Chains"/><category term="Almah"/><category term="Alter Bridge"/><category term="Armored Saint"/><category term="Audioslave"/><category term="Avenged Sevenfold"/><category term="Axel Rudi Pell"/><category term="Bachman-Turner Overdrive"/><category term="Baroness"/><category term="Beatles"/><category term="Black Country Communion"/><category term="Black Label Society"/><category term="Black Oak Arkansas"/><category term="Blackfoot"/><category term="Blind Faith"/><category term="Blue Cheer"/><category term="Blue Murder"/><category term="Bob Dylan"/><category term="Boston"/><category term="Britny Fox"/><category term="Buffalo Springfield"/><category term="Can"/><category term="Candlemass"/><category term="Captain Beyond"/><category term="Caravan"/><category term="Cheap Trick"/><category term="Chickenfoot"/><category term="Cinderella"/><category term="Circle II Circle"/><category term="Cirith Ungol"/><category term="Creedence Clearwater Revival"/><category term="Crosby Stills &amp; Nash"/><category term="Danger Danger"/><category term="Dark Angel"/><category term="Darkthrone"/><category term="David Bowie"/><category term="David Coverdale"/><category term="David Crosby"/><category term="Death Angel"/><category term="Derek and the Dominos"/><category term="Destruction"/><category term="Diamond Head"/><category term="Dire Straits"/><category term="Dr. Sin"/><category term="Dust"/><category term="Eagles"/><category term="Edguy"/><category term="Elton John"/><category term="Elvis Presley"/><category term="Emerson Lake &amp; Palmer"/><category term="Epica"/><category term="Eric Clapton"/><category term="Exciter"/><category term="Exodus"/><category term="Extreme"/><category term="Faces"/><category term="Faith No More"/><category term="Fandango"/><category term="Faster Pussycat"/><category term="FireHouse"/><category term="Fleetwood Mac"/><category term="Flower Travellin&#39; Band"/><category term="Foghat"/><category term="Foo Fighters"/><category term="Forbidden"/><category term="Gamma Ray"/><category term="Gentle Giant"/><category term="Geordie"/><category term="Glenn Hughes"/><category term="Gong"/><category term="Gotthard"/><category term="Grave Digger"/><category term="Guns N&#39; Roses"/><category term="H.E.A.T"/><category term="Halford"/><category term="Hardline"/><category term="Humble Pie"/><category term="Hurricane"/><category term="Jeff Beck Group"/><category term="Jeff Scott Soto"/><category term="Jefferson Airplane"/><category term="Joe Walsh"/><category term="Jon Bon Jovi"/><category term="Jorn"/><category term="King Crimson"/><category term="King&#39;s X"/><category term="Le Orme"/><category term="Lucifer&#39;s Friend"/><category term="MC5"/><category term="Magma"/><category term="Manilla Road"/><category term="Manowar"/><category term="Masterplan"/><category term="Mastodon"/><category term="Mercyful Fate"/><category term="Michael Schenker Group"/><category term="Molly Hatchet"/><category term="Moto Perpétuo"/><category term="Mountain"/><category term="Mr. Big"/><category term="Mutantes"/><category term="Neil Young"/><category term="Newsted"/><category term="Night Ranger"/><category term="Nirvana"/><category term="Nuclear Assault"/><category term="Paul Kossoff"/><category term="Paul Rodgers"/><category term="Paul Stanley"/><category term="Poison"/><category term="Premiata Forneria Marconi"/><category term="Pretty Maids"/><category term="Ramones"/><category term="Richie Sambora"/><category term="Rival Sons"/><category term="Rolling Stones"/><category term="Ronnie Montrose"/><category term="Rough Cutt"/><category term="Sanctuary"/><category term="Santana"/><category term="Savatage"/><category term="Sebastian Bach"/><category term="Secos &amp; Molhados"/><category term="Shaman"/><category term="Slade"/><category term="Slash"/><category term="Slaughter"/><category term="Soft Machine"/><category term="Som Nosso de Cada Dia"/><category term="Soundgarden"/><category term="Steppenwolf"/><category term="Steve Hackett"/><category term="Steve Morse Band"/><category term="Styx"/><category term="Supertramp"/><category term="Survivor"/><category term="System Of A Down"/><category term="T. Rex"/><category term="Talisman"/><category term="Testament"/><category term="The Byrds"/><category term="The Doobie Brothers"/><category term="The Firm"/><category term="The Poodles"/><category term="The Smashing Pumpkins"/><category term="The Stooges"/><category term="The Who"/><category term="The Yardbirds"/><category term="Traffic"/><category term="Trapeze"/><category term="Twisted Sister"/><category term="Tygers of Pan Tang"/><category term="U.D.O."/><category term="U2"/><category term="W.E.T."/><category term="Warhorse"/><category term="Warlock"/><category term="Warrant"/><category term="Witchcraft"/><category term="Witchfynde"/><category term="Zephyr"/><title type='text'>ROCK: ÁLBUNS CLÁSSICOS</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default?max-results=7&amp;redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default?start-index=8&amp;max-results=7&amp;redirect=false'/><author><name>Daniel Benedetti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04757874718174117804</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAqTxEdNgFLTGSa84EYYAK6T248PS7EE2jYgPMdHDWTus4YOB76adJqtVqIC6iEIa8T6ZJ1gAlEmxPTVWInhmA0hu5w6SiTuFzw6mc0MoZG0cOcDuS_ElYa35BfUag0g/s220/0002.png'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>384</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>7</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7423618422540880081.post-2703057836176503426</id><published>2026-06-23T08:18:38.536-03:00</published><updated>2026-06-23T08:18:38.536-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Faster Pussycat"/><title type='text'>FASTER PUSSYCAT - FASTER PUSSYCAT (1987)</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiS7qrehUKmuKopqv_xWbzIT9heJzLAqngmEoez9csJ9gUpTwbXEa3olKWBrV5oBcGe3-8a69nIOxxOeCRlpohMN5o3RHZZHp5NcxtrhOM3Qa_F_5zK9OmZnyXcNM5NRWOix8BaZym1HgdxJOI42_W_FyS77XOBrcTL0WuaRySWfDOdrs1vD4css1EIOgg/s1000/81py94x0ymL._UF1000,1000_QL80_.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1000&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiS7qrehUKmuKopqv_xWbzIT9heJzLAqngmEoez9csJ9gUpTwbXEa3olKWBrV5oBcGe3-8a69nIOxxOeCRlpohMN5o3RHZZHp5NcxtrhOM3Qa_F_5zK9OmZnyXcNM5NRWOix8BaZym1HgdxJOI42_W_FyS77XOBrcTL0WuaRySWfDOdrs1vD4css1EIOgg/w400-h400/81py94x0ymL._UF1000,1000_QL80_.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Faster
Pussycat é o primeiro álbum de estúdios da carreira da banda
norte-americana de mesmo nome. O lançamento oficial ocorreu no dia 7
de julho de 1987, através do selo Elektra Records. As gravações se
deram no Amigo Studios, em Los Angeles, Estados Unidos com produção
de Ric Browde.&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVXYPE5f1IkSL_OujwkmEpzkjE5WGll3UltZmL7fl6fsItLlfStmOZtY48xvx7LDNkMnRzfrNdX579rK8Or80GiJhF0vjInRBge260IGAB8CgXdicetkQpR7FP0GniTIXsrjfbraAa104AJrtyPANoL0GbMs5hsvXPuPgFGfmT3XQIiHG6uUtBkFcrdB4/s1920/RAC%20FT.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1920&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVXYPE5f1IkSL_OujwkmEpzkjE5WGll3UltZmL7fl6fsItLlfStmOZtY48xvx7LDNkMnRzfrNdX579rK8Or80GiJhF0vjInRBge260IGAB8CgXdicetkQpR7FP0GniTIXsrjfbraAa104AJrtyPANoL0GbMs5hsvXPuPgFGfmT3XQIiHG6uUtBkFcrdB4/w400-h225/RAC%20FT.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;No
epicentro da efervescência cultural da Sunset Strip em meados dos
anos 1980 — uma cena que simultaneamente celebrava e caricaturava
os excessos do rock — surge o &lt;b&gt;Faster Pussycat&lt;/b&gt;, um grupo que
encarnaria uma vertente mais suja e hedonista do glam metal. Sua
trajetória inicial, que culmina no lançamento do álbum homônimo
em 1987, é indissociável desse contexto histórico, em que clubes,
estética e atitude eram tão determinantes quanto a própria música.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Origens&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
banda foi formada em 1986, em Hollywood, pelo vocalista Taime Downe,
figura central tanto musical quanto simbolicamente. O nome —
retirado do filme cult Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965), de Russ
Meyer — já indica uma filiação estética: provocativa, marginal
e deliberadamente exagerada. Desde o início, o grupo se posicionava
menos como um produto polido do mainstream e mais como um reflexo
direto da vida noturna decadente de Los Angeles.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
gênese da banda também revela a fluidez típica da cena local. As
primeiras formações passaram por mudanças rápidas, com conexões
diretas a grupos como &lt;b&gt;L.A. Guns&lt;/b&gt;, evidenciando o caráter quase
comunitário do circuito. Eventualmente, consolidou-se um núcleo com
Downe, os guitarristas Greg Steele e Brent Muscat, além de Eric
Stacy no baixo e Mark Michals na bateria. Mais do que a formação em
si, porém, foi o ambiente que moldou o &lt;b&gt;Faster Pussycat&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRsKgSrtYpFhcLz2x3A-cErqGl0JzAyY3hOuLCnZM50NGsG18DT1g7w-9x7rFG1gUiQThpVcA6D-QDfk1K50mYcw2AJ9U4IDZvToY_jHQ8S-LT_Os5CqJ4SF_2jfQpw5uOtI5JWQH9Jjjf5hSxp6OrVx5I6sEzXZJCz1aCbkXumHx-WeQbte_cOUmnsfQ/s658/Taime%20Downe.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;658&quot; data-original-width=&quot;496&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRsKgSrtYpFhcLz2x3A-cErqGl0JzAyY3hOuLCnZM50NGsG18DT1g7w-9x7rFG1gUiQThpVcA6D-QDfk1K50mYcw2AJ9U4IDZvToY_jHQ8S-LT_Os5CqJ4SF_2jfQpw5uOtI5JWQH9Jjjf5hSxp6OrVx5I6sEzXZJCz1aCbkXumHx-WeQbte_cOUmnsfQ/s320/Taime%20Downe.jpg&quot; width=&quot;241&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Taime Downe&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Downe,
ao lado do futuro apresentador da MTV Riki Rachtman, foi cofundador
do clube Cathouse — um dos pontos nevrálgicos da cena glam/sleaze.
Ali, bandas não apenas tocavam: construíam identidade. O &lt;b&gt;Faster
Pussycat&lt;/b&gt; emergiu desse espaço com uma proposta que mesclava o
hard rock clássico de &lt;b&gt;Aerosmith&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;The Rolling Stones&lt;/b&gt;
com a crueza punk de &lt;b&gt;Sex Pistols&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;New York Dolls&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Essa
síntese sonora — frequentemente classificada como sleaze rock —
diferenciava o grupo de contemporâneos mais radiofônicos. Enquanto
bandas como &lt;b&gt;Poison&lt;/b&gt; apostavam em refrões acessíveis e
estética higienizada, o &lt;b&gt;Faster Pussycat&lt;/b&gt; explorava narrativas
urbanas mais ásperas, centradas em sexo, vício e sobrevivência
cotidiana. A crítica posterior reconheceria esse traço como parte
de um movimento mais “pé no chão” dentro do glam, ainda que não
necessariamente mais sofisticado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
contrato com a Elektra Records, firmado no auge da corrida das
gravadoras por bandas da Sunset Strip, foi o passo decisivo para a
consolidação do grupo. Em 7 de julho de 1987, lançaram seu álbum
de estreia, &lt;i&gt;Faster Pussycat&lt;/i&gt;, produzido por Ric Browde.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Gravações&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;As
sessões de gravação ocorreram entre 1986 e 1987, período que
coincide com a consolidação da formação clássica do grupo após
mudanças internas — especialmente a entrada do baixista Eric Stacy
pouco antes das gravações. Fontes europeias indicam ainda que o
registro se deu no Amigo Studios, em Los Angeles, um estúdio
bastante utilizado por artistas ligados ao hard rock e ao pop da
época.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcD-yVRqhW43wBZYQpzWVse2NF20I-cFEhb6P3en0KZuhXMXZXL-IvTIAiVI4UpxhBeLd5NHXs2K-v4lCBESBUG_NFVDlvikxHLj5cw7Jtd0vQCKImYYaAbzqsohr_pad-6WRzgZ9u5VE_WjtemymomI71HgxBfnjQe4xSO9AjulnVrS-Li9ClmKJc-EY/s300/Eric%20Stacy.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;259&quot; data-original-width=&quot;300&quot; height=&quot;259&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcD-yVRqhW43wBZYQpzWVse2NF20I-cFEhb6P3en0KZuhXMXZXL-IvTIAiVI4UpxhBeLd5NHXs2K-v4lCBESBUG_NFVDlvikxHLj5cw7Jtd0vQCKImYYaAbzqsohr_pad-6WRzgZ9u5VE_WjtemymomI71HgxBfnjQe4xSO9AjulnVrS-Li9ClmKJc-EY/s1600/Eric%20Stacy.jpg&quot; width=&quot;300&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Eric Stacy&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Composição&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O
repertório revela uma dinâmica composicional relativamente
centralizada, pois Taime Downe (vocalista) é o principal compositor,
assinando sozinho ou em parceria todas as faixas. As colaborações
mais frequentes ocorrem com os guitarristas Greg Steele e Brent
Muscat.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Gravação
e processo de estúdio&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
álbum foi registrado em Los Angeles, no contexto direto da cena da
Sunset Strip. O período de gravação relativamente curto
(1986–1987) sugere um processo ágil, típico de bandas
recém-contratadas por majors naquele momento.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
som final privilegia uma abordagem crua e direta, com pouca
sofisticação de pós-produção, alinhada à estética sleaze —
algo reforçado por análises críticas posteriores.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Produção&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A
produção ficou a cargo de Ric Browde, figura relevante dentro do
circuito glam metal dos anos 1980. Ele havia trabalhado com artistas
do mesmo circuito (como &lt;b&gt;Poison&lt;/b&gt;), o que o tornava uma escolha
natural para traduzir o som da Sunset Strip para um produto
comercial.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqrci1Ib0MPDCCiofKec9mxhVpfsgUylNeSLjDIBc_oS9BjaDs4UXyr7H7yRr89RUrkGYSvYcx7jeqHWn-73-UACv8IEi6qdYZ8LoGSj_t55VhsoNzlPqlbGAxNnAAD9AGr0RIK_KW__lQXhABnSNA11p3H4rsvAZNGgPf2FxZoF9dU_2KXT8yfTrQs48/s300/Greg%20Steele.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;300&quot; data-original-width=&quot;180&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqrci1Ib0MPDCCiofKec9mxhVpfsgUylNeSLjDIBc_oS9BjaDs4UXyr7H7yRr89RUrkGYSvYcx7jeqHWn-73-UACv8IEi6qdYZ8LoGSj_t55VhsoNzlPqlbGAxNnAAD9AGr0RIK_KW__lQXhABnSNA11p3H4rsvAZNGgPf2FxZoF9dU_2KXT8yfTrQs48/s1600/Greg%20Steele.jpg&quot; width=&quot;180&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Greg Steele&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Sua
abordagem buscou equilibrar energia crua e acessibilidade, sem polir
excessivamente o material — um ponto que diferencia o disco de
produções mais “radiofônicas” do período.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;DON’T
CHANGE THAT SONG&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Don’t
Change That Song” abre o disco com um bom ritmo em um hard rock que
remete ao Aerosmith.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnIhwxaPmnvuaTHtgYkA3pWqwU2CAwT7A_2zLlks6V_Meq7iFCp1OR38u7gsMRhwDYmf9irsXRv7paXJJ4MV8PGSgbDardmZ8N7GB3AoK6uIZUZEEh38-07y6q7-da8WmsmfS1VdfIBfg5EN5UL2uFhXxVQC1qitUSschlwIbBDU9k8vwP7_nKPE_rNTM/s1002/MV5BNmY3MDQ1OGMtODdjMi00YWYxLWI0Y2MtZWI3NWRmNWI2MmUwXkEyXkFqcGc@._V1_FMjpg_UX1000_.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1002&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnIhwxaPmnvuaTHtgYkA3pWqwU2CAwT7A_2zLlks6V_Meq7iFCp1OR38u7gsMRhwDYmf9irsXRv7paXJJ4MV8PGSgbDardmZ8N7GB3AoK6uIZUZEEh38-07y6q7-da8WmsmfS1VdfIBfg5EN5UL2uFhXxVQC1qitUSschlwIbBDU9k8vwP7_nKPE_rNTM/w199-h200/MV5BNmY3MDQ1OGMtODdjMi00YWYxLWI0Y2MtZWI3NWRmNWI2MmUwXkEyXkFqcGc@._V1_FMjpg_UX1000_.jpg&quot; width=&quot;199&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Liricamente,
há uma defesa da autenticidade — ainda que essa “autenticidade”
esteja profundamente ligada ao hedonismo da cena.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;BATHROOM
WALL&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
clássico da banda, trazendo um riff setentista do clássico Hard
Rock norte-americano.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
faixa mergulha no submundo sexual urbano, evocando contatos anônimos
e impulsos voyeurísticos sugeridos pelo título. A narrativa é
direta, quase documental, e sintetiza a estética provocativa da
banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi
um single que não repercutiu nas principais paradas de sucesso, mas
seu videoclipe teve boa circulação na MTV.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;NO
ROOM FOR EMOTION&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;No
Room for Emotion” é mais cadenciada e suave, com bons vocais de
Taime Downe.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Aqui,
o discurso emocional é substituído por uma postura cínica:
relações são tratadas como descartáveis, e a vulnerabilidade é
rejeitada. A canção dialoga com o ethos da cena, onde intensidade
não implica profundidade afetiva.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;CATHOUSE&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Cathouse”
é uma composição claramente inspirada no Aerosmith de &lt;i&gt;Toys in
the Attic&lt;/i&gt;, com ótimos vocais e grande intensidade. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Cathouse”
é praticamente um hino ao clube homônimo cofundado por Downe. A
letra celebra o excesso — sexo, drogas e sociabilidade noturna —
com um tom quase celebratório, mas sem romantização explícita.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi
outro single, sem posições relevantes documentadas, mas com forte
exposição em vídeo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;BABYLON&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Babylon”
é uma faixa com ótimos riffs e grandes solos, uma composição
maiúscula.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
referência bíblica serve como metáfora para decadência urbana.
“Babilônia” surge como um símbolo de corrupção moral e prazer
efêmero — uma leitura que ecoa tanto tradição religiosa quanto
crítica cultural contemporânea.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGXao27ud9rUyPZL2lQ9UGI6HXKOt6g7UXr7g1dWhcS8qfmiaFARs0hDR2BxUqlkvYktXCX2p8R9ZBeH1nqEAYSeoxaYi88HoMAdRhvIwPsVFRVIf_AIaFv63PsuYQ7zPFhcEbEz3Pd4qkdfWwDAHomY_o-BALCQdldu4RCwTseODXlufLCo1zdVa4r8o/s600/R-3778380-1440030300-7443.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;588&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;196&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGXao27ud9rUyPZL2lQ9UGI6HXKOt6g7UXr7g1dWhcS8qfmiaFARs0hDR2BxUqlkvYktXCX2p8R9ZBeH1nqEAYSeoxaYi88HoMAdRhvIwPsVFRVIf_AIaFv63PsuYQ7zPFhcEbEz3Pd4qkdfWwDAHomY_o-BALCQdldu4RCwTseODXlufLCo1zdVa4r8o/w200-h196/R-3778380-1440030300-7443.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Outro
single do disco, mas sem posição importante nas paradas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizIiFffpBdVtltJDpAPs0ty4iYxX0oAaboWV0NAyUUV1pGrWixmd5HL82XJOeN-HHX2LbrR7VSNKtMfN4I0lisjknc70kNO44rRDIO02KaV57VFcTQuudbZt4CCyWVc9vBXwNLRcIU1smb2i2oSykAIqo12BByozW-NSHMcexUw0fbJPOrZfS8590wYO0/s900/ff7bdc8f27b74f42ba40f97565206016.webp&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;587&quot; data-original-width=&quot;900&quot; height=&quot;209&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizIiFffpBdVtltJDpAPs0ty4iYxX0oAaboWV0NAyUUV1pGrWixmd5HL82XJOeN-HHX2LbrR7VSNKtMfN4I0lisjknc70kNO44rRDIO02KaV57VFcTQuudbZt4CCyWVc9vBXwNLRcIU1smb2i2oSykAIqo12BByozW-NSHMcexUw0fbJPOrZfS8590wYO0/s320/ff7bdc8f27b74f42ba40f97565206016.webp&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SMASH
ALLEY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Smash
Alley” traz uma sonoridade que remete ao Guns N’ Roses, sendo uma
música divertida.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
faixa reforça a geografia mítica da Sunset Strip, transformando
ruas e becos em espaços de identidade. A letra sugere violência,
sexo e sobrevivência — elementos que compõem a narrativa de
marginalidade estilizada da banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SHOOTING
YOU DOWN&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Shooting
You Down” tem uma pegada bem glam metal dos anos oitenta, com um
bom trabalho das guitarras.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
linguagem sugere ressentimento e rejeição, mantendo a coerência
com a postura emocionalmente defensiva do álbum.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;CITY
HAS NO HEART&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;City
Has No Heart” segue a pegada da música anterior, sem grandes
novidades, mas mantendo a intensidade.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
das poucas faixas que insinuam reflexão mais ampla, a música
apresenta a cidade como entidade impessoal e corrosiva. Ainda assim,
evita sentimentalismo: o olhar é distanciado, quase resignado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SHIP
ROLLS IN&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Esta
é a canção que menos gosto no álbum, “Ship Rolls In”, soando
apenas descartável em comparação ao restante do trabalho, muito
por conta de um riff pálido.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
temática gira em torno de expectativa e recompensa —
frequentemente associada a dinheiro, sucesso ou oportunidades. A
metáfora marítima sugere ciclos de sorte, algo recorrente na
narrativa de ascensão do rock.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;BOTTLE
IN FRONT OF ME&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Misturando
blues e hard rock, o grupo fecha o disco com a pesada (e ótima)
“Bottle in Front of Me”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
encerramento retoma o hedonismo, agora com foco explícito no álcool
como mecanismo de escape. A canção equilibra humor e
autodestruição.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Considerações
Finais&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;Faster
Pussycat&lt;/i&gt; conseguiu atingir a 97ª posição da principal parada
norte-americana. “Babylon”, “Don&#39;t Change That Song” e
&quot;Bathroom Wall&quot; foram os singles, mas não repercutiram em
termos de paradas de sucesso.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em
novembro de 1987, a banda apareceu na capa da edição de estreia da
Screamer Magazine. Nos Estados Unidos a banda fez uma turnê com
Alice Cooper, David Lee Roth e Motörhead para divulgar o álbum.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
crítica viu com bons olhos o disco. Robert Christgau elogiou o lado
A, comparando-o ao Aerosmith setentista. Steve Huey, do AllMusic, dá
uma nota 4 (em 5) ao disco, comparando-o ao &lt;b&gt;Guns N’ Roses&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;font-style: normal; line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Prêmios&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;ul&gt;
	&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em
	2005, o &lt;i&gt;Faster Pussycat&lt;/i&gt; foi classificado em 498º lugar no
	livro da revista Rock Hard dos 500 melhores álbuns de rock e metal
	de todos os tempos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Dois
anos depois, o &lt;b&gt;Faster Pussycat&lt;/b&gt; gravou seu álbum de maior
sucesso, &lt;i&gt;Wake Me When It&#39;s Over&lt;/i&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1YVVJ_jEMueRl4PGVr-D9qJw8fejuTLJ6lh3VEEahgmKfUQRKCCeOC7Mnjvp5YJbCQpbmmWp8lEMZRNyNLF4v8C_dm8UeNitTsCvtqRrQ9-Ha4FezyRnnK25F_0gO3gDVovQ2jcHQoJ5Z4PwRBsT3DHLdcucDZk9rJVllxsfskzSk-xyOChunZvUDAQY/s600/faster02-600x435.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;435&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;232&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi1YVVJ_jEMueRl4PGVr-D9qJw8fejuTLJ6lh3VEEahgmKfUQRKCCeOC7Mnjvp5YJbCQpbmmWp8lEMZRNyNLF4v8C_dm8UeNitTsCvtqRrQ9-Ha4FezyRnnK25F_0gO3gDVovQ2jcHQoJ5Z4PwRBsT3DHLdcucDZk9rJVllxsfskzSk-xyOChunZvUDAQY/s320/faster02-600x435.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Formação:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Taime
Downe – Vocal&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Greg
Steele – Guitarra, Backing vocals&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Brent
Muscat – Guitarra, Backing vocals&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Eric
Stacy – Baixo, Backing vocals&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Mark
Michals – Bateria, Backing vocals&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Faixas:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;01.
Don&#39;t Change That Song (Downe/Steele) – 3:40&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;02.
Bathroom Wall (Downe) – 3:40&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;03.
No Room for Emotion (Downe/Muscat) – 3:56&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;04.
Cathouse (Downe) – 3:42&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;05.
Babylon (Downe/Steele) – 3:14&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;06.
Smash Alley (Downe/Muscat) – 3:28&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;07.
Shooting You Down (Downe) – 3:46&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;08.
City Has No Heart (Downe/Muscat) – 4:19&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;09.
Ship Rolls In (Downe/Steele) – 3:26&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;10.
Bottle in Front of Me (Downe/Muscat) – 3:02&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Opinião
do Blog:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
&lt;b&gt;Faster Pussycat&lt;/b&gt; não é das bandas mais conhecidas oriundas do
Glam Metal.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Entretanto,
a banda possuía uma sonoridade muito influenciada pelo &lt;b&gt;Aerosmith&lt;/b&gt;
setentista e isto era visível na ótima atuação dos dois
guitarristas, Greg Steele e Brent Muscat que, se não são expoentes
do Rock, são ótimos executores.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Ao
misturar o Glam Metal com o som do &lt;b&gt;Aerosmith&lt;/b&gt;, a banda se
destaca, especialmente na primeira metade do trabalho. Essa fusão do
peso do Glam Metal com a malemolência do som setentista apresenta os
melhores momentos do disco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;É
nele que estão faixas memoráveis como “Bathroom Wall” e
“Babylon” as quais se apresentam com um belo festival de riffs e
solos. A divertida “No Room for Emotion” também cativa, mas a
nossa preferida é a paulada “Cathouse”, uma canção perdida no
tempo, mas que é um deleite para fãs de Hard Rock.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
segunda metade do álbum não chega a ser descartável, mas aposta em
um Glam Metal mais padrão, que não brilha, mas não chega a
decepcionar. O melhor momento é a empolgante “Bottle in Front of
Me”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Concluindo,
o álbum de estreia do &lt;b&gt;Faster Pussycat&lt;/b&gt; merece um resgate, pois
traz uma boa banda que não fez muito sucesso, mas trazia uma boa
síntese de Hard Rock divertido e bem tocado. Para iniciados em Glam
Metal, mas pode agradar fãs de &lt;b&gt;Aerosmith&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/feeds/2703057836176503426/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/06/faster-pussycat-faster-pussycat-1987.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/2703057836176503426'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/2703057836176503426'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/06/faster-pussycat-faster-pussycat-1987.html' title='FASTER PUSSYCAT - FASTER PUSSYCAT (1987)'/><author><name>Daniel Benedetti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04757874718174117804</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAqTxEdNgFLTGSa84EYYAK6T248PS7EE2jYgPMdHDWTus4YOB76adJqtVqIC6iEIa8T6ZJ1gAlEmxPTVWInhmA0hu5w6SiTuFzw6mc0MoZG0cOcDuS_ElYa35BfUag0g/s220/0002.png'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiS7qrehUKmuKopqv_xWbzIT9heJzLAqngmEoez9csJ9gUpTwbXEa3olKWBrV5oBcGe3-8a69nIOxxOeCRlpohMN5o3RHZZHp5NcxtrhOM3Qa_F_5zK9OmZnyXcNM5NRWOix8BaZym1HgdxJOI42_W_FyS77XOBrcTL0WuaRySWfDOdrs1vD4css1EIOgg/s72-w400-h400-c/81py94x0ymL._UF1000,1000_QL80_.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7423618422540880081.post-3839754199523986651</id><published>2026-06-15T10:31:51.422-03:00</published><updated>2026-06-15T10:31:51.423-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Faith No More"/><title type='text'>FAITH NO MORE - THE REAL THING (1989)</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYPkYpSeZuMVjNrtSQjoecfps5ULDnoNmsDigvSFcQRxCzx9qA5DQ-UMZw7D_bTzpMBmlOQ_2FmFesF-sYg-yBGc9No0L481MqNI3Likf5TSjrcK5XMeNLi2haNqtwpK0Vgbygu4nfTfu2IvWmEGzuJwXx-wp1tctzkr5SaQXZUdls83OOxCg9q0IUoRo/s600/TheRealThingLPArgentinaRedVinylF.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;600&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYPkYpSeZuMVjNrtSQjoecfps5ULDnoNmsDigvSFcQRxCzx9qA5DQ-UMZw7D_bTzpMBmlOQ_2FmFesF-sYg-yBGc9No0L481MqNI3Likf5TSjrcK5XMeNLi2haNqtwpK0Vgbygu4nfTfu2IvWmEGzuJwXx-wp1tctzkr5SaQXZUdls83OOxCg9q0IUoRo/w400-h400/TheRealThingLPArgentinaRedVinylF.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;The
Real Thing é o terceiro álbum de estúdios da carreira da banda
norte-americana Faith No More, lançado oficialmente em 20 de junho
de 1989, pelos selos Slash e Reprise. As gravações aconteceram no
Studio D, em Sausalito, Estados Unidos, com produção de Matt
Wallace e da própria banda.&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjC5SfF3OqWRUOFYrp5qz-B1-3aVSYWxli_FGEpK8rEzboGeYsPhHkyAlxhJurWKEAjdKY8-KlIPLNkRo0lMN6hYyOZu9kqg5BJG77knOBkd0e0cAcEVtaND5sZi7bkuqS6bSpwFi87QkmX2zBS5r_2dG7h_rxf2K0J5DjVK6q-9g04YTTIZ4CRPlwOxPE/s1920/RAC%20FT.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1920&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjC5SfF3OqWRUOFYrp5qz-B1-3aVSYWxli_FGEpK8rEzboGeYsPhHkyAlxhJurWKEAjdKY8-KlIPLNkRo0lMN6hYyOZu9kqg5BJG77knOBkd0e0cAcEVtaND5sZi7bkuqS6bSpwFi87QkmX2zBS5r_2dG7h_rxf2K0J5DjVK6q-9g04YTTIZ4CRPlwOxPE/w400-h225/RAC%20FT.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
Faith No More passou por várias mudanças de formação antes de
gravar seu primeiro álbum, &lt;i&gt;We Care a Lot&lt;/i&gt;, lançado em 1985 e
distribuído pelo selo Mordam Records, de São Francisco. No
lançamento original em vinil, a banda é creditada como &quot;Faith.
No More&quot; no encarte do álbum, na contracapa e no próprio
disco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Dentro
de um ano, a banda assinou contrato com a Slash Records. A
faixa-título do álbum de estreia, &quot;We Care a Lot&quot;, foi
posteriormente regravada, para o álbum seguinte, &lt;i&gt;Introduce
Yourself&lt;/i&gt;, em 1987, e lançada como seu primeiro single. A
formação permaneceu estável até que o vocalista Chuck Mosley foi
substituído por Mike Patton em 1988.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8uF6c8dSvsgOszf9nfM7SsW5GmKduNHpHpMoqVCn97b9pUaQx3kZaJw0M_qLaMw9vIdE4Nam4thpx8n3GauK-rBRnfQGcXb7th3QtTaN52ts4DUVvBOIL4gsC9JIDacUBTL_GuscyNFiWX8pX7EXcUhyphenhyphen7mGgQjV6u3aESQ2KkXnF7rLnnc8W9jl8Fynw/s500/mike%20patton.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;371&quot; data-original-width=&quot;500&quot; height=&quot;237&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8uF6c8dSvsgOszf9nfM7SsW5GmKduNHpHpMoqVCn97b9pUaQx3kZaJw0M_qLaMw9vIdE4Nam4thpx8n3GauK-rBRnfQGcXb7th3QtTaN52ts4DUVvBOIL4gsC9JIDacUBTL_GuscyNFiWX8pX7EXcUhyphenhyphen7mGgQjV6u3aESQ2KkXnF7rLnnc8W9jl8Fynw/s320/mike%20patton.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Mike Patton&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
composição da maioria das músicas de The Real Thing ocorreu após
a turnê de &lt;i&gt;Introduce Yourself&lt;/i&gt;. Uma versão demo de &quot;The
Morning After&quot;, sob o nome provisório de &quot;New Improved
Song&quot;, com letras alternativas escritas e cantadas por Chuck
Mosley foi lançada no Extended Play Sounds·Waves 2 com a revista
Sounds.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&quot;Surprise!
You&#39;re Dead!&quot; foi composta por Jim Martin na década de 1970,
enquanto ele era guitarrista do Agents of Misfortune; uma banda que
também contou com Cliff Burton em sua formação. A gravação da
música ocorreu em dezembro de 1988, após Chuck Mosley ser demitido
da banda, e foi concluída antes da contratação de Mike Patton, que
então escreveu todas as letras das músicas e as gravou no mês
seguinte.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;O
disco&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;As
sessões de gravação renderam diversas músicas que não constaram
no álbum. Duas delas, &quot;The Grade&quot; e &quot;The Cowboy
Song&quot;, apareceram mais tarde nos singles e na edição britânica
de &lt;i&gt;Live at the Brixton Academy&lt;/i&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWDgPxRsIenhD9ixkxpAczWngyRTfpbS09oBhXW8nWJyK2L21rtE8w1eN6LUspyBUdRjmu5NIpeChXBauxyoJVlZyqptbV-NJ0tOEjCwt6qplBLfxw6wgIN8ZAob41Y3_oIZsBhsZeugJ-qK5fozS4-4CYOy3BqlnHh9oZGXlllosbr8GHL7JD7eApdJU/s500/james%20martin.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;500&quot; data-original-width=&quot;339&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWDgPxRsIenhD9ixkxpAczWngyRTfpbS09oBhXW8nWJyK2L21rtE8w1eN6LUspyBUdRjmu5NIpeChXBauxyoJVlZyqptbV-NJ0tOEjCwt6qplBLfxw6wgIN8ZAob41Y3_oIZsBhsZeugJ-qK5fozS4-4CYOy3BqlnHh9oZGXlllosbr8GHL7JD7eApdJU/s320/james%20martin.jpg&quot; width=&quot;217&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;James Martin&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
terceira música, &quot;Sweet Emotion&quot;, foi posteriormente
regravada com letras diferentes como &quot;The Perfect Crime&quot;
para a trilha sonora do filme, que também estrelou uma participação
especial do guitarrista Jim Martin, Bill &amp;amp; Ted&#39;s Bogus Journey.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
versão original foi lançada em &lt;i&gt;Flexible Fiend 3&lt;/i&gt; com Kerrang!
edição 258 da revista e em &lt;i&gt;The Very Best Definitive Ultimate
Greatest Hits Collection&lt;/i&gt;, a compilação dos maiores sucessos, de
2009, lançada para coincidir com a turnê de reunião da banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;FROM
OUT OF NOWHERE&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
disco é aberto com “From Out of Nowhere”, um rock mais padrão,
puxando para o alternativo, com os vocais de Patton como destaque.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Liricamente,
retrata um choque, uma entrada abrupta (“from out of nowhere”)
que pode ser interpretada como uma metáfora para encontros ou
eventos que mudam a direção da vida.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRyRowsILQH-G_NHYqbJ52dB_HsRgjNN3pZeLYdYBI9Pdv7MZDZOXk7JkcXAm-yXdy2GevVse9IxifArWT6bdMfekjfgIfzD9IgkXL8fvsZ11fkLh2qr8_oB25iNcFFSh5VaTLCCLf3ZrR7bmV5YJ4Bzb6Qqbaof1Vpwc0-mnA54nyQMaieCkpODvRJ9o/s316/FNM_%E2%80%93_From_out_of_Nowhere_(blue).jfif&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;316&quot; data-original-width=&quot;316&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRyRowsILQH-G_NHYqbJ52dB_HsRgjNN3pZeLYdYBI9Pdv7MZDZOXk7JkcXAm-yXdy2GevVse9IxifArWT6bdMfekjfgIfzD9IgkXL8fvsZ11fkLh2qr8_oB25iNcFFSh5VaTLCCLf3ZrR7bmV5YJ4Bzb6Qqbaof1Vpwc0-mnA54nyQMaieCkpODvRJ9o/w200-h200/FNM_%E2%80%93_From_out_of_Nowhere_(blue).jfif&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi
lançada como primeiro single, não entrou inicialmente no UK Singles
Chart, mas, após o sucesso de “Epic”, alcançou #23 no Reino
Unido&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;EPIC&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Indubitavelmente
a canção de maior sucesso do Faith No More, misturando peso,
intensidade e muito groove. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;As
letras de Patton são enigmáticas e sugerem frustrações e impulsos
que não são totalmente articulados — o que amplia seu impacto
interpretativo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEid75yxJ_GvH8M4FTY5_IMGFFhqpr0PshGPHSqyRiaBeQs5ebADc3qteOiSt9nwh9RzIq-CGnYzgKOZmFGYktHRcQ2MV1IuJ52PNiNJ-rwtoMMQW1IHnxWhrSVHaZriWmo615YVyR_fZXU6hHQPdkjMZ4AKVpyaDY3KR4JYVU176Ev5EajmZ04O94_NTEs/s399/Epic_by_Faith_No_More_US_commercial_cassette_single.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;399&quot; data-original-width=&quot;250&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEid75yxJ_GvH8M4FTY5_IMGFFhqpr0PshGPHSqyRiaBeQs5ebADc3qteOiSt9nwh9RzIq-CGnYzgKOZmFGYktHRcQ2MV1IuJ52PNiNJ-rwtoMMQW1IHnxWhrSVHaZriWmo615YVyR_fZXU6hHQPdkjMZ4AKVpyaDY3KR4JYVU176Ev5EajmZ04O94_NTEs/w126-h200/Epic_by_Faith_No_More_US_commercial_cassette_single.png&quot; width=&quot;126&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
single que atingiu a 9ª posição da Billboard Hot 100 e a 25ª na
correspondente britânica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;FALLING
TO PIECES&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Bordin
e Gould criam a base sobre a qual Patton tece uma interpretação
brilhante em um clássico da banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
canção fala sobre desgaste emocional e coexistência de sentimentos
contraditórios — a ideia de literalmente “despedaçar” as
partes de si.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCIDlZeQ-ANIb6gYMZMFH9qVSZJP1GrfJPiHMI2SYXm1mHnvWPkwx3Lr6sE4vd3xGqBfxpiNQ68bP2IpAGk1V9I6Rl3QBWZW4IfPVUp3a7Tf3Vz_TepR94svjvWa03PkPb1Bpx0wQBB6jyFfmyA8XhOadFrY7Gjy5YlfPBof7yAMqWqBKdUEOs4zTe0Rc/s395/Falling_to_Pieces_by_Faith_No_More_US_commercial_cassette_single.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;395&quot; data-original-width=&quot;253&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCIDlZeQ-ANIb6gYMZMFH9qVSZJP1GrfJPiHMI2SYXm1mHnvWPkwx3Lr6sE4vd3xGqBfxpiNQ68bP2IpAGk1V9I6Rl3QBWZW4IfPVUp3a7Tf3Vz_TepR94svjvWa03PkPb1Bpx0wQBB6jyFfmyA8XhOadFrY7Gjy5YlfPBof7yAMqWqBKdUEOs4zTe0Rc/w128-h200/Falling_to_Pieces_by_Faith_No_More_US_commercial_cassette_single.png&quot; width=&quot;128&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
single que atingiu a 92ª posição da Billboard Hot 100 e a 41ª na
correspondente britânica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SURPRISE!
YOU’RE DEAD!&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
faixa que une Heavy Metal a uma vocalização mais agressiva de
Patton, com bastante peso e uma bateria frenética.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;As
letras transparecem ironia e choque — quase como uma crônica
acelerada sobre morte e surpresa existencial.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;ZOMBIE
EATERS&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Zombie
Eaters” tem muito groove e um ritmo mais ‘rapeado’, sem abrir
mão do peso.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
das composições mais sarcásticas e sombrias do disco, cheia de
imagens grotescas e humor mórbido — possivelmente uma metáfora
perturbadora sobre consumismo, medo ou alienação.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;THE
REAL THING&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
faixa-título é bastante pesada e intensa, além de ser a mais
longa, contando com variações entre passagens fortes e outras
calmas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Liricamente,
questiona autenticidade, identidade e a ideia do “verdadeiro” em
meio à confusão emocional e existencial.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwnEj8pEranNfy2DnmkE_VDGj12PHzxdvML762bkXZoCoRMQgdZsHQ5DtT0C-mmDIz4exsB3sHLbnBrPdEZ0prlCnyMuqaXpADHCjCcqDuy9w_Uw1vLwnZ2nfUTDwbJEdhXMvD8OXpqVVMJKgLAABoxtyDYbiDYH1ol0hI6FSlagwqLg5kGYL5Vw2xdUw/s1280/C9U2t582CT7k4XBWFdTR7K.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwnEj8pEranNfy2DnmkE_VDGj12PHzxdvML762bkXZoCoRMQgdZsHQ5DtT0C-mmDIz4exsB3sHLbnBrPdEZ0prlCnyMuqaXpADHCjCcqDuy9w_Uw1vLwnZ2nfUTDwbJEdhXMvD8OXpqVVMJKgLAABoxtyDYbiDYH1ol0hI6FSlagwqLg5kGYL5Vw2xdUw/s320/C9U2t582CT7k4XBWFdTR7K.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;UNDERWATER
LOVE&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Underwater
Love” é mais tradicional, com uma pegada rock mais padrão, porém,
com o peso característico do grupo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra usa a ideia de “amor submerso” como imagem de entrega
intensa e possivelmente sufocante — um contraste deliberado com o
peso bruto das faixas anteriores.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;THE
MORNING AFTER&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;The
Morning After” é uma música em que o baixo e os teclados estão
bem proeminentes, formando uma ótima base para esta interessante
canção.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
que poderia parecer uma simples canção pós-noite, aqui é envolto
em questões de arrependimento, consequência e introspecção —
como refletir sobre as escolhas feitas e suas ramificações.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;WOODPECKER
FROM MARS&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
interlúdio instrumental expansivo e atmosférico. Ao dispensar
letras, a faixa atua como um descanso reflexivo dentro da energia
densa do álbum.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Considerações
Finais&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Graças
ao sucesso do single “Epic”, &lt;i&gt;The Real Thing&lt;/i&gt; atingiu a 11ª
posição da Billboard 200 bem como a 30ª colocação de sua
correspondente britânica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
primeiro single a ser lançado do álbum foi &quot;From Out of
Nowhere&quot; em 30 de agosto de 1989, que não conseguiu entrar no
UK Singles Chart. Foi relançado em 2 de abril de 1990 e alcançou a
posição 23 na parada britânica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj9m-eDVpGl7n5oWBczdLI18FyYW8i_Gjgay_LnG_WJDoML3eS9Cne_zuzY2lQ_NDIEXMA52Q_JW1Kcx6b_viVA1d48re1DsHuNRErlZIy5FSBELmlxGt890swl4Inwquk5PaDCi6chvqJaGq6Em5XVF4RExMKQL4aQ2cuj6-vNuoPTKEiTJt1VYzzp_6Y/s630/Bordin.webp&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;460&quot; data-original-width=&quot;630&quot; height=&quot;234&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj9m-eDVpGl7n5oWBczdLI18FyYW8i_Gjgay_LnG_WJDoML3eS9Cne_zuzY2lQ_NDIEXMA52Q_JW1Kcx6b_viVA1d48re1DsHuNRErlZIy5FSBELmlxGt890swl4Inwquk5PaDCi6chvqJaGq6Em5XVF4RExMKQL4aQ2cuj6-vNuoPTKEiTJt1VYzzp_6Y/s320/Bordin.webp&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Mike Bordin&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Entre
esses lançamentos estava &quot;Epic&quot; em 30 de janeiro de 1990,
cujo videoclipe foi amplamente exibido na MTV ao longo do ano, apesar
de ter provocado a raiva de ativistas dos direitos dos animais por
uma cena em câmera lenta de um peixe saindo da água.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&quot;Falling
to Pieces&quot; foi lançado em 2 de julho de 1990, antes do
relançamento de &quot;Epic&quot;, que se tornou seu único single
entre os dez primeiros na Billboard Hot 100.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;The
Real Thing&lt;/i&gt; é um dos álbuns de maior sucesso do &lt;b&gt;Faith No More&lt;/b&gt;
até hoje. Atualmente é considerado um álbum clássico do metal por
fãs e críticos. Embora lançado em meados de 1989, &lt;i&gt;The Real
Thing&lt;/i&gt; não entrou na Billboard 200 até fevereiro de 1990, após
o lançamento do segundo single do álbum, &quot;Epic&quot;. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
turnê de divulgação de &lt;i&gt;The Real Thing&lt;/i&gt; foi a primeira turnê
do &lt;b&gt;Faith No More&lt;/b&gt; conduzida com Mike Patton. A banda começou a
ser comercializada como metal pela mídia após o lançamento do
álbum, e agora eles tocavam principalmente com outras bandas do
gênero heavy metal. Artistas notáveis com os quais &lt;b&gt;Faith No More&lt;/b&gt;
se apresentou durante o ciclo da turnê incluem &lt;b&gt;Metallica&lt;/b&gt;,
Billy Idol, &lt;b&gt;Soundgarden&lt;/b&gt;, &lt;b&gt;Voivod&lt;/b&gt;, &lt;b&gt;Sacred Reich&lt;/b&gt;,
&lt;b&gt;Forbidden&lt;/b&gt;, &lt;b&gt;Primus&lt;/b&gt;, Babes in Toyland e &lt;b&gt;Poison&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
segundo show da turnê foi filmado para o videoclipe de &quot;From
out of Nowhere&quot; na boate I-Beam. Durante o show, Patton teve uma
garrafa de cerveja quebrada na mão direita, causando lacerações em
alguns tendões. Ele recuperou o uso da mão depois de curada, mas
perdeu sensibilidade.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
turnê de divulgação do álbum durou de 1989 a 1991. Devido ao seu
pequeno catálogo na época, a banda eventualmente se cansou de tocar
as músicas de &lt;i&gt;The Real Thing&lt;/i&gt; no final da turnê. Isso foi
citado como uma das razões para a mudança de sonoridade em seu
próximo álbum, &lt;i&gt;Angel Dust&lt;/i&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Prêmios&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;ul&gt;
	&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;1º
	lugar na lista “Álbuns do Ano” Revista Kerrang, em 1989.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;20º
	lugar na lista “Álbuns do Ano” Revista Sounds, em 1989.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;27º
	lugar na lista “Álbuns do Ano” Revista Village Voice, em 1989.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;50º
	lugar na lista &quot;Álbuns que você deve ouvir antes de morrer,
	da Kerrang, em 1998.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;64ª
	posição na lista “100 melhores álbuns de rock de todos os
	tempos&quot;, da Classic Rock, em 2001.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Está
	no livro 1001 álbuns que você deve ouvir antes de morrer.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Resta
dizer que &lt;i&gt;The Real Thing&lt;/i&gt; supera a casa de 1 milhão de cópias
vendidas, segundo estimativas, nos Estados Unidos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6oCPKaj6_wYK4T0ZETpEfEUPxQuXDzg8hxmvRv1MqRNQBTtzTh8YzTmS55fUgDlgWUsOJVC9g6aJ-6FrafkBeUDNPe8y3jlbeXL-4vI7nfpOa7raQ0fxVDiUotM0fqjeotuAenStgvJY33YlXfsPSUIBvTNnEmXHEHTzeTSuWD0LmUdHlvfwoBTZyiG8/s1581/rs-195453-81071842.webp&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1054&quot; data-original-width=&quot;1581&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6oCPKaj6_wYK4T0ZETpEfEUPxQuXDzg8hxmvRv1MqRNQBTtzTh8YzTmS55fUgDlgWUsOJVC9g6aJ-6FrafkBeUDNPe8y3jlbeXL-4vI7nfpOa7raQ0fxVDiUotM0fqjeotuAenStgvJY33YlXfsPSUIBvTNnEmXHEHTzeTSuWD0LmUdHlvfwoBTZyiG8/s320/rs-195453-81071842.webp&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Formação:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Mike
Bordin – Bateria&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Roddy
Bottum – Teclados&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Bill
Gould – Baixo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;James
Martin – Guitarras&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Mike
Patton – Vocal&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Faixas:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;01.
From Out of Nowhere (Patton/Gould/Bottum) - 3:22&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;02.
Epic (Patton/Gould/Bottum/Martin/Bordin) - 4:53&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;03.
Falling to Pieces (Patton/Gould/Bottum/Martin) - 5:15&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;04.
Surprise! You&#39;re Dead! (Patton/Martin) - 2:27&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;05.
Zombie Eaters (Patton/Gould/Bottum/Martin/Bordin) - 5:58&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;06.
The Real Thing (Patton/Gould/Bottum) - 8:13&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;07.
Underwater Love (Patton/Gould/Bottum) - 3:51&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;08.
The Morning After (Patton/Gould/Bottum/Martin) - 3:43&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;09.
Woodpecker from Mars (instrumental) (Martin/Bordin) - 5:40&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Opinião
do Blog:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;The
Real Thing&lt;/i&gt; é um importante álbum para a carreira do &lt;b&gt;Faith No
More&lt;/b&gt;, não há muitas dúvidas quanto a isto, especialmente por
conter bem possivelmente sua canção mais conhecida, “Epic”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Quem
viveu o fim dos anos 80 e início dos anos 90 e tinha acesso à MTV
sabe o quanto este videoclipe de “Epic” passou exaustivamente na
MTV Brasil e o quanto o &lt;b&gt;Faith No More&lt;/b&gt; era uma banda importante
e reconhecida.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Penso
que outra camada importante para se revelar a importância de &lt;i&gt;The
Real Thing&lt;/i&gt; – e não exatamente algo que me agrade – é que
suas canções inegavelmente foram fontes de inspiração para o
então incipiente New Metal que seria catapultado ao mainstream no
meio da década de 1990 (veja entrevistas de membros do &lt;b&gt;Korn&lt;/b&gt; e
as afirmações de como os caras curtiam o disco).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Pessoalmente,
eu não consigo ver &lt;i&gt;The Real Thing&lt;/i&gt; como exatamente New Metal,
mesmo que alguns elementos já estejam presentes. Inegavelmente o som
funkeado e grooveado, muito por conta da excelente seção rítmica
formada por Mike Bordin e Bill Gould são elementos distintivos do
grupo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Obviamente,
a adição de um vocalista talentoso como Mike Patton elevou – e
muito – o patamar da banda e seu modo de cantar, muitas vezes com
fortes toques de Rap e Hip Hop, são outro diferencial e influência
para o New Metal. As guitarras de James Martin são pesadas e
intensas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;The
Real Thing” é uma faixa pesada, intensa e conta com vocais bem
articulados de Patton. “From Out of Nowhere” traz um excelente
riff inicial, com pegada metálica e teclados afiados. “Falling to
Pieces” segue a mesma dinâmica intensa de todo o disco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Mas
elegemos como nossas preferidas a porrada direta “Surprise! You&#39;re
Dead!” e, claro, “Epic”, uma composição atemporal e um dos
grandes clássicos do Rock em sua história.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Por
fim, penso que ficou bem clara a qualidade de &lt;i&gt;The Real Thi&lt;/i&gt;&lt;i&gt;n&lt;/i&gt;&lt;i&gt;g&lt;/i&gt;
enquanto um disco criativo e inovador e também de sua importância e
influência para o Rock e o Metal da década seguinte. Merece uma
conferida.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/feeds/3839754199523986651/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/06/faith-no-more-real-thing-1989.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/3839754199523986651'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/3839754199523986651'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/06/faith-no-more-real-thing-1989.html' title='FAITH NO MORE - THE REAL THING (1989)'/><author><name>Daniel Benedetti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04757874718174117804</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAqTxEdNgFLTGSa84EYYAK6T248PS7EE2jYgPMdHDWTus4YOB76adJqtVqIC6iEIa8T6ZJ1gAlEmxPTVWInhmA0hu5w6SiTuFzw6mc0MoZG0cOcDuS_ElYa35BfUag0g/s220/0002.png'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYPkYpSeZuMVjNrtSQjoecfps5ULDnoNmsDigvSFcQRxCzx9qA5DQ-UMZw7D_bTzpMBmlOQ_2FmFesF-sYg-yBGc9No0L481MqNI3Likf5TSjrcK5XMeNLi2haNqtwpK0Vgbygu4nfTfu2IvWmEGzuJwXx-wp1tctzkr5SaQXZUdls83OOxCg9q0IUoRo/s72-w400-h400-c/TheRealThingLPArgentinaRedVinylF.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7423618422540880081.post-2248914814277770773</id><published>2026-06-08T08:10:39.218-03:00</published><updated>2026-06-08T08:10:39.219-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Supertramp"/><title type='text'>SUPERTRAMP - CRIME OF THE CENTURY (1974)</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixnf4509RR3vfGqpaGRQrrmfTUSzaoFIAinUDQhWAKVRcpVmjqDftULpf2KwET_PZUIbW7IhOhNTlQ8RWGNrQQF5CthW3xtzN-Q3t7WYgipLeR-0zIjWsUtfmJDI0mhpOkRPfSVbMFDh7kU2Iw801egPjmeRoLJfsh69AV0p-YD7MgMaOKMbLQUhzzzgg/s1000/61KRCIX4KvL._UF1000,1000_QL80_.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1000&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixnf4509RR3vfGqpaGRQrrmfTUSzaoFIAinUDQhWAKVRcpVmjqDftULpf2KwET_PZUIbW7IhOhNTlQ8RWGNrQQF5CthW3xtzN-Q3t7WYgipLeR-0zIjWsUtfmJDI0mhpOkRPfSVbMFDh7kU2Iw801egPjmeRoLJfsh69AV0p-YD7MgMaOKMbLQUhzzzgg/w400-h400/61KRCIX4KvL._UF1000,1000_QL80_.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;Crime
of the Century é o terceiro álbum de estúdios da banda britânica
Supertramp. O lançamento aconteceu em 25 de outubro de 1974, através
do selo A&amp;amp;M. As gravações ocorreram entre fevereiro e junho
daquele ano nos estúdios Trident, Ramport, Scorpio; todos em
Londres, na Inglaterra. A produção ficou a cargo de Ken Scott e
Supertramp.&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVqkXgig9Nsfp_vt5c7ichq9le8yn_h0XCI-XC1n0TzdzWgeUU4VKOVWIWoRkDxuG8KH65QDGnVU16ehVEKCC1ZpwBt6v73Jrb1o3qYiVxGcPW1DIEsNhG-4k5i0S4tD6lMama0QXqEDNMZyXCrwQKFUUYTY7YpFCkTx5h2y5p3zok0SpDXyqvvXfUjBo/s1920/RAC%20FT.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1920&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVqkXgig9Nsfp_vt5c7ichq9le8yn_h0XCI-XC1n0TzdzWgeUU4VKOVWIWoRkDxuG8KH65QDGnVU16ehVEKCC1ZpwBt6v73Jrb1o3qYiVxGcPW1DIEsNhG-4k5i0S4tD6lMama0QXqEDNMZyXCrwQKFUUYTY7YpFCkTx5h2y5p3zok0SpDXyqvvXfUjBo/w400-h225/RAC%20FT.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
trajetória do &lt;b&gt;Supertramp&lt;/b&gt; até &lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt;
(1974) é, em muitos aspectos, paradigmática do rock britânico da virada dos anos 1960 para os 1970: uma combinação de idealismo
artístico, instabilidade inicial e, finalmente, um refinamento
estético que dialoga tanto com o progressivo quanto com a canção
pop.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Origens&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A
gênese do grupo remonta a 1969, quando o tecladista e vocalista Rick
Davies recebeu apoio financeiro do milionário neerlandês Stanley
August Miesegaes — figura decisiva para viabilizar a formação
inicial da banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Esse
patrocínio não apenas permitiu a Davies montar um conjunto, como
também lhe deu relativa liberdade para experimentar musicalmente em
um momento em que o rock britânico se expandia para territórios
mais ambiciosos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
É
nesse contexto que surge a parceria com Roger Hodgson, guitarrista,
cantor e compositor cuja sensibilidade melódica contrastava — e
complementava — o viés mais bluesy e introspectivo de Davies. A
tensão criativa entre ambos, frequentemente destacada por críticos
e pelos próprios músicos, tornar-se-ia um dos motores estéticos do
&lt;b&gt;Supertramp&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgePhqkGoyNjo4FrH6Myn2LfXtGWBWFYB2RptU1r4JtGe6vUPFq0o4qwzm-pFvfiC5PkL2maUgjbWOYg8c79R8UCj6lVcbpWiNmc93QY3BRBQrEfvlnoHImkc8yP-aknsUNPkpVtp2HCZCmsn7hS_qgrSrxJW102WCNVV9Zb_ACeNpOgObANbHufONFyGY/s1280/rick.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgePhqkGoyNjo4FrH6Myn2LfXtGWBWFYB2RptU1r4JtGe6vUPFq0o4qwzm-pFvfiC5PkL2maUgjbWOYg8c79R8UCj6lVcbpWiNmc93QY3BRBQrEfvlnoHImkc8yP-aknsUNPkpVtp2HCZCmsn7hS_qgrSrxJW102WCNVV9Zb_ACeNpOgObANbHufONFyGY/s320/rick.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Rick Davies&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Primeiros
lançamentos e crise&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Os
primeiros passos discográficos, contudo, foram marcados por
incerteza. Os álbuns de estreia — &lt;i&gt;Supertramp&lt;/i&gt; (1970) e
&lt;i&gt;Indelibly Stamped&lt;/i&gt; (1971) — não obtiveram sucesso comercial
significativo, o que levou à dissolução parcial da formação
original e ao fim do financiamento de Miesegaes em 1972.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Esse
período de crise obrigou Davies e Hodgson a repensarem não apenas a
formação da banda, mas também sua identidade sonora.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifXx3x2B3_4yi-_fiae3BSrmy2egKJSGfHyunOetp_xRYVv0y8sJPh8kw6rY_RvOk1fiaPU1lXqUXjT06e0tUG5KiTfcvNbqfZQzTyyaebXWqT3n6kDkGRNYIreb7WtEY16GAaXsoHuiZYJ2NYjLrZD5HyEBIudOF0z6J-E3MMWctA4S1AWY2UeM-ajpQ/s1000/roger.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;653&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;209&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifXx3x2B3_4yi-_fiae3BSrmy2egKJSGfHyunOetp_xRYVv0y8sJPh8kw6rY_RvOk1fiaPU1lXqUXjT06e0tUG5KiTfcvNbqfZQzTyyaebXWqT3n6kDkGRNYIreb7WtEY16GAaXsoHuiZYJ2NYjLrZD5HyEBIudOF0z6J-E3MMWctA4S1AWY2UeM-ajpQ/s320/roger.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Roger Hodgson&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
reconstrução se deu ao longo de 1972–73, com a entrada de músicos
que seriam fundamentais para a chamada “formação clássica”: o
baixista Dougie Thomson, o baterista Bob Siebenberg e o
multi-instrumentista John Helliwell. Essa configuração estabilizou
o grupo tanto musical quanto tecnicamente, permitindo uma abordagem
mais sofisticada dos arranjos, com uso expressivo de sopros, teclados
e texturas harmônicas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Paralelamente,
consolidava-se uma linguagem própria: um híbrido elegante entre o
rock progressivo — em sua vertente mais acessível — e uma
escrita pop altamente melódica. O piano elétrico Wurlitzer,
frequentemente associado a Hodgson, tornou-se elemento identitário
do som da banda, ao lado de estruturas composicionais que conciliavam
ambição formal e apelo radiofônico.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Esse
amadurecimento encontra sua síntese em &lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt;,
lançado em setembro de 1974. Trata-se do terceiro álbum de estúdio
do grupo, mas, mais significativamente, do primeiro com a formação
estabilizada e com uma direção estética plenamente definida.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Datas
de gravação e lançamento&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
terceiro álbum do &lt;b&gt;Supertramp&lt;/b&gt; foi gravado entre fevereiro e
junho de 1974, em Londres, e lançado oficialmente em 25 de outubro
de 1974 pela A&amp;amp;M Records.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
As sessões ocorreram em
três estúdios principais: Trident Studios, Ramport Studios
(pertencente ao &lt;b&gt;The Who&lt;/b&gt;) e no Scorpio Sound.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRH-ljTUI4gt1gIv1eT4vn6iKyRB9qLptU8OEyfezhmIfLRM0YO7djUsPWQOjIPCAUHzs1GNSbgxc9wYYV1mHIzg6jdRpW4kNFi6NqiiZqwP1hvglPCaGoJ0uRHYkYsOD8kcRLacnGlxbEjva-2fdumL0A2bvKs68TEQWFUjVWBVJWjHjrCes2EVt3Xn4/s612/John%20Anthony%20Helliwell.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;612&quot; data-original-width=&quot;415&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRH-ljTUI4gt1gIv1eT4vn6iKyRB9qLptU8OEyfezhmIfLRM0YO7djUsPWQOjIPCAUHzs1GNSbgxc9wYYV1mHIzg6jdRpW4kNFi6NqiiZqwP1hvglPCaGoJ0uRHYkYsOD8kcRLacnGlxbEjva-2fdumL0A2bvKs68TEQWFUjVWBVJWjHjrCes2EVt3Xn4/s320/John%20Anthony%20Helliwell.jpg&quot; width=&quot;217&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Joh Anthony Helliwell&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Composição:
método, volume e curadoria&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Um
dos dados mais reveladores sobre o processo criativo é o volume de
material produzido. Durante a preparação do disco, Rick Davies e
Roger Hodgson chegaram a compor e registrar cerca de 42 demos, das
quais apenas oito foram selecionadas para o álbum final.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Um
ponto foi o rigor curatorial incomum: o repertório final é fruto de
forte seleção, não de escassez criativa. Outro ponto é sua
dualidade autoral consolidada: todas as faixas são creditadas à
dupla Davies/Hodgson, embora cada um mantivesse estilos distintos —
Davies mais ligado ao rhythm &amp;amp; blues e Hodgson a uma escrita mais
introspectiva e melódica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Há
ainda um dado curioso: algumas composições tiveram origem em
material concebido anteriormente para a trilha do filme Extremes
(1971).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Produção
e engenharia de som&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
produção foi assinada conjuntamente por Ken Scott e pela própria
banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Scott
não era um nome qualquer: engenheiro e produtor com passagens por
&lt;b&gt;David Bowie&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;The Beatles&lt;/b&gt;, ele trouxe ao projeto um
nível técnico e uma sensibilidade sonora que ajudaram a transformar
o disco em referência de qualidade de gravação.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Os
engenheiros de som incluíram John Jansen e o próprio Scott, e os
créditos revelam um cuidado minucioso com os arranjos — inclusive
com participação do arranjador de cordas Richard Hewson.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Arte
da capa: conceito e execução&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
capa de &lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt; é um caso exemplar de diálogo
entre música e imagem no rock dos anos 1970. O responsável foi o
fotógrafo Paul Wakefield, em seu primeiro trabalho para capas de
álbuns. O projeto foi supervisionado pelo diretor de arte Fabio
Nicoli.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
processo criativo partiu de um briefing incomum: Wakefield foi
convidado ao estúdio para ler as letras do álbum antes de conceber
a imagem. A partir disso, ele combinou: o título Crime of the
Century e uma linha da música “Asylum” (referente a confinamento
e alienação).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
ideia final — aprovada pela banda — apresenta uma janela de cela
flutuando no espaço, com mãos segurando as grades, sugerindo
isolamento psicológico e social. Tecnicamente, a imagem foi
construída com múltiplas exposições fotográficas e efeitos de
estúdio, incluindo um “céu” artificial criado com perfurações
em um fundo escuro iluminado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiO9LrJMoNtt9rof54vUXAYiakk_1xdccr-u2M5KHCxHnBQ6reziYs3o8jSFw5gAmrbs-O4jbMbnKLnLfIqvoEYsvjlFlUniyIjrq5ZAyOcUHsQlzwQV99SSnlsolmFUcgRnEN23Hx7uGWHV7-HNGDKdKrakv4LNifTgYeUHHW-BkmZti9i6dRFNljfzvI/s612/Dougie%20Thomson.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;408&quot; data-original-width=&quot;612&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiO9LrJMoNtt9rof54vUXAYiakk_1xdccr-u2M5KHCxHnBQ6reziYs3o8jSFw5gAmrbs-O4jbMbnKLnLfIqvoEYsvjlFlUniyIjrq5ZAyOcUHsQlzwQV99SSnlsolmFUcgRnEN23Hx7uGWHV7-HNGDKdKrakv4LNifTgYeUHHW-BkmZti9i6dRFNljfzvI/s320/Dougie%20Thomson.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Dougie Thomson&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SCHOOL&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
criativa “School” apresenta uma sonoridade melodicamente
cativante, começando o disco em alta.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
abertura do álbum já estabelece o eixo temático: a escola como
metáfora de condicionamento social. A letra questiona autoridade,
conformismo e a perda da individualidade.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;BLOODY
WELL RIGHT&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Bloody
Well Right” traz uma forte pegada bluesy, sendo mais direta,
‘roqueira’ e objetiva.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
letra aborda desigualdade social e privilégios de classe, com ironia
mordaz. É um raro momento em que o Supertramp adota um tom quase
confrontacional.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
canção foi um single que atingiu a 35&lt;sup&gt;a&lt;/sup&gt; colocação na
principal parada dos Estados Unidos desta natureza.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;HIDE
IN YOUR SHELL&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Com
boas presenças do baixo e do saxofone, além do empolgante vocal de
Hodgson, “Hide in Your Shell” é mais intimista e mais
introspectiva.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
letra trata de isolamento emocional, medo de rejeição e a
dificuldade de conexão humana. Há um tom empático — quase
terapêutico — sugerindo acolhimento em vez de julgamento.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;ASYLUM&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
teatralidade de “Asylum” é notável, com suas alternâncias de
dinâmicas e os vocais divididos de Hodgson e Davies contribuindo
muito para sua dramaticidade.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
narrativa mergulha na loucura institucionalizada — ou na percepção
social da loucura. A letra sugere paranoia e desintegração mental,
ao mesmo tempo em que questiona quem define a “sanidade”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsKNhVWpnqL7r1e3P9myZ2h9BPfsyWfsNj8bpPIF3ybikhZT7ET5Ocp4IkZNdVJAzMdI1DoQ_F3HBVvDVxkgUPt6br7uQNhZ3P3M7HIcKB4_BnB6J0cyg2PZBM9NjnPfPvK7TG9h30DZdgBdqZyskmFd7Qrd5broGcn29m3Ht-XBzeu96Ybwf2EHBTO1Y/s1280/maxresdefault.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsKNhVWpnqL7r1e3P9myZ2h9BPfsyWfsNj8bpPIF3ybikhZT7ET5Ocp4IkZNdVJAzMdI1DoQ_F3HBVvDVxkgUPt6br7uQNhZ3P3M7HIcKB4_BnB6J0cyg2PZBM9NjnPfPvK7TG9h30DZdgBdqZyskmFd7Qrd5broGcn29m3Ht-XBzeu96Ybwf2EHBTO1Y/s320/maxresdefault.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;DREAMER&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Dreamer”
é uma composição que demonstra a evidente e fortíssima veia Pop
do grupo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;A
letra contrapõe sonho e pragmatismo, refletindo a tensão entre
imaginação e realidade — tema recorrente na obra do Supertramp.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbJJGWDwnjfVjHE8qymnH3w0i9cjSRhNVSypL3sLuHn9WFs0NpFpbPCfykhhgD1mXn8ddb-jK46j9_PJYgJi2ZDe9uevT5Ye0g0LhzJ477AaO0dQP4DpFbryvyMQiU0VuNZpw8IsrlfzbxwK__ZJnuqszp7BXAz6HsgYt1vcobSrV1qOtP5kqaNLw-vLY/s320/Supertramp_Dreamer_single_cover.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;320&quot; data-original-width=&quot;320&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbJJGWDwnjfVjHE8qymnH3w0i9cjSRhNVSypL3sLuHn9WFs0NpFpbPCfykhhgD1mXn8ddb-jK46j9_PJYgJi2ZDe9uevT5Ye0g0LhzJ477AaO0dQP4DpFbryvyMQiU0VuNZpw8IsrlfzbxwK__ZJnuqszp7BXAz6HsgYt1vcobSrV1qOtP5kqaNLw-vLY/w200-h200/Supertramp_Dreamer_single_cover.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Foi
lançada como single e atingiu a 13ª posição da parada britânica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;RUDY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Com
grande atuação dos teclados e vocais excelentes de Davies, “Rudy”
é uma faixa muito inspirada e com ótimas intervenções de
guitarras.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Narrativa
quase cinematográfica sobre um personagem marginalizado que tenta
escapar de sua condição — possivelmente através de um ato
impulsivo ou fuga.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;IF
EVERYONE WAS LISTENING&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;If
Everyone Was Listening” apresenta uma musicalidade mais contida e
um saxofone em tom lamurioso.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Uma
reflexão metalinguística sobre comunicação e incompreensão. A
letra sugere que mensagens — inclusive artísticas — se perdem
porque ninguém realmente escuta.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;CRIME
OF THE CENTURY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Tocante,
suave e profunda, “Crime of the Century” é uma composição
incrível e difícil de se descrever, contando com solos perfeitos da
guitarra de Hodgson.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;O
“crime” sugerido não é literal, mas simbólico: a repressão da
individualidade, a patologização do diferente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;Considerações
Finais&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;Crime
of the Century&lt;/i&gt; atingiu a 38ª posição da principal parada
norte-americana e a excelente 4ª colocação da correspondente
britânica. &quot;Dreamer&quot; foi bem na parada de singles
britânica no mesmo mês. O álbum foi particularmente bem-sucedido
no Canadá, permanecendo na parada de álbuns por mais de dois anos,
alcançando a quarta posição e sendo certificado como Diamante,
significando vendas de mais de um milhão de cópias.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3BXkY1c5ZmuE3gwvbNnThXY-7WzfOvphvYqrVI0efVL5Jnv65iKWgR4CGj1b82ZI3YnSo1LstaoNrPuJRJRi12rN1HDZVGRcooR6jwA5LTQ7923d5T-LSXvF1v1FzHuPeVurvpmj07f_uH7uwS2ZkLmO6Rj5OHf8tq4AoI5AOejpgQz6VMhwaG9SULbY/s612/Bob%20Siebenberg.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;454&quot; data-original-width=&quot;612&quot; height=&quot;237&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3BXkY1c5ZmuE3gwvbNnThXY-7WzfOvphvYqrVI0efVL5Jnv65iKWgR4CGj1b82ZI3YnSo1LstaoNrPuJRJRi12rN1HDZVGRcooR6jwA5LTQ7923d5T-LSXvF1v1FzHuPeVurvpmj07f_uH7uwS2ZkLmO6Rj5OHf8tq4AoI5AOejpgQz6VMhwaG9SULbY/s320/Bob%20Siebenberg.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Bob Siebenberg&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;O
crítico do Village Voice, Robert Christgau, foi ambivalente em
relação ao &quot;art-rock direto&quot; do álbum, que ele chamou de
&quot;Queen sem preening. Sim, sem pianística e mudanças de
métrica&quot;. A crítica retrospectiva de Adam Thomas no
Sputnikmusic descreveu-o como um dos melhores álbuns da década de
1970 por sua poderosa expressão de confusão e alienação de jovens
adultos, e por seu contraste consistente entre elementos progressivos
e pop.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Após
o lançamento do álbum em outubro de 1974, o &lt;b&gt;Supertramp&lt;/b&gt;
embarcou em uma extensa turnê que se estendeu por 1974 e ao longo de
1975, especialmente no Reino Unido, Europa e América do Norte.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Com
um álbum de sucesso no currículo, as pressões sobre a banda
aumentaram e o álbum seguinte, &lt;i&gt;Crisis? What Crisis?&lt;/i&gt; teve que
ser gravado nos poucos meses entre as turnês programadas. Como
consequência, a maior parte do material consistia em sobras de
canções do &lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;Prêmios&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;ul&gt;
	&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Em
	1978, &lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt; ficou em 108º lugar na The World
	Critic Lists, que reconheceu os 200 melhores álbuns de todos os
	tempos votados por notáveis críticos de rock e DJs. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;
	&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Na
	edição de 1987 do The World Critic Lists, Geoff Edwards da CBC
	classificou &lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt; como o décimo melhor álbum
	de todos os tempos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Uma
	pesquisa pública de 1998, agregando os votos de mais de 200.000 fãs
	de música, viu &lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt; votado entre os 1.000
	melhores álbuns de todos os tempos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Está
	no livro de 2005, 1001 Álbuns que você deve ouvir antes de morrer.
	&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;
	&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Em
	2015, foi escolhido como o 27º maior álbum de rock progressivo
	pela Rolling Stone.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Resta
dizer que &lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt;, segundo estimativas, supera a
casa de 500 mil cópias vendidas apenas nos EUA.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigyC6WedUk1aHL-2LZTVjeSrZ4dICf1kKLStXXgxawFA0CQjwe92AmaTiM91PSXK1zkaoTjbGOVgtsJcrHorr8h7u-OnyWatXUhrevnNYLa_hvTDiWeR1Q9T44LNy0YjtXxxKYpLP4xOcFmwLI-3srjwZoqo3kxfKUmQfrUQI6dPixmiRg0Ia5BUfoJPg/s474/crime01.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;375&quot; data-original-width=&quot;474&quot; height=&quot;253&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigyC6WedUk1aHL-2LZTVjeSrZ4dICf1kKLStXXgxawFA0CQjwe92AmaTiM91PSXK1zkaoTjbGOVgtsJcrHorr8h7u-OnyWatXUhrevnNYLa_hvTDiWeR1Q9T44LNy0YjtXxxKYpLP4xOcFmwLI-3srjwZoqo3kxfKUmQfrUQI6dPixmiRg0Ia5BUfoJPg/s320/crime01.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;Formação:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Rick
Davies – Vocal, Teclados, Gaita&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Roger
Hodgson – Vocal, Guitarra, Pianos&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;John
Anthony Helliwell – Saxofones, Clarinete, Backing Vocals&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Dougie
Thomson – Baixo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Bob
Siebenberg (creditado como Bob C. Benberg) – Bateria, Percussão&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;Músicos
adicionais:&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Christine
Helliwell – Backing Vocals (3)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Scott
Gorham – backing vocals (3)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Vicky
Siebenberg – backing vocals (3)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Músico
de rua anônimo – serra (3)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Ken
Scott – gongo de água&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;Faixas:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;01.
School (Davies/Hodgson) - 5:35&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;02.
Bloody Well Right (Davies/Hodgson) - 4:32&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;03.
Hide in Your Shell (Davies/Hodgson) - 6:49&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;04.
Asylum (Davies/Hodgson) - 6:45&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;05.
Dreamer (Davies/Hodgson) - 3:31&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;06.
Rudy (Davies/Hodgson) - 7:17&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;07.
If Everyone Was Listening (Davies/Hodgson) - 4:04&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;08.
Crime of the Century (Davies/Hodgson) - 5:36&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;&lt;b&gt;Opinião
do Blog:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Amada
por muitos e odiada por mais gente ainda, a banda &lt;b&gt;Supertramp&lt;/b&gt; é
inegavelmente um grande sucesso comercial.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Rick
Davies e Rodger Hodgson foram as mentes criativas por trás da banda,
forjando composições que misturavam influências de Rock
Progressivo com música Pop. As melodias são criadas com absoluto
bom gosto, mesclando suavidade às linhas melódicas, acessíveis e
inspiradas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Neste
contexto, o grupo que apoia os dois compositores são extremamente
competentes, e quando o saxofone John Anthony Helliwell aparece, é
como um toque de midas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Faixas
com um viés roqueiro são especiais como “Asylum” e “Bloody
Well Right”, esta com um saxofone encantador. “Rudy” funde
melodias acessíveis com um viés progressivo muito interessante.
“Dreamer” é de um apelo Pop inegável, mas com estilo e beleza.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Mas
nossa preferida é a incrível faixa-título, com as guitarras de
Hodgson bem afiadas, ótimos vocais de Davies e uma profundidade
sóbria. Forte candidata a melhor composição do grupo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt;&quot;&gt;Portanto,
&lt;i&gt;Crime of the Century&lt;/i&gt; é um excelente álbum ao misturar Rock
Progressivo, melodias acessíveis, uma inapelável veia Pop e músicos
compositores de raro talento. Merece ser resgatado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/feeds/2248914814277770773/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/06/supertramp-crime-of-century-1974.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/2248914814277770773'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/2248914814277770773'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/06/supertramp-crime-of-century-1974.html' title='SUPERTRAMP - CRIME OF THE CENTURY (1974)'/><author><name>Daniel Benedetti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04757874718174117804</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAqTxEdNgFLTGSa84EYYAK6T248PS7EE2jYgPMdHDWTus4YOB76adJqtVqIC6iEIa8T6ZJ1gAlEmxPTVWInhmA0hu5w6SiTuFzw6mc0MoZG0cOcDuS_ElYa35BfUag0g/s220/0002.png'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixnf4509RR3vfGqpaGRQrrmfTUSzaoFIAinUDQhWAKVRcpVmjqDftULpf2KwET_PZUIbW7IhOhNTlQ8RWGNrQQF5CthW3xtzN-Q3t7WYgipLeR-0zIjWsUtfmJDI0mhpOkRPfSVbMFDh7kU2Iw801egPjmeRoLJfsh69AV0p-YD7MgMaOKMbLQUhzzzgg/s72-w400-h400-c/61KRCIX4KvL._UF1000,1000_QL80_.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7423618422540880081.post-7075283924933029998</id><published>2026-05-25T11:56:47.030-03:00</published><updated>2026-05-25T11:56:47.030-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Nirvana"/><title type='text'>NIRVANA - NEVERMIND (1991)</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifi9nWpU2XVynPWucWBjYYzsvOgtGnger-rhF45DCfrNVDKX-5NJHkq0T_FshS15_p-p2n9kFHZTLG9fDMzaq5LA2RPP2oBFBaTi1SXwSpn-8WmW2arMZF8Ajd-60BJFlrB6vJBvze_o8pWMrKCb2HsVY74GpbvaJkWO-tU6Vq2lb5NCiarBmciay1AfA/s1000/61ZhsEYnSdL._UF1000,1000_QL80_.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1000&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifi9nWpU2XVynPWucWBjYYzsvOgtGnger-rhF45DCfrNVDKX-5NJHkq0T_FshS15_p-p2n9kFHZTLG9fDMzaq5LA2RPP2oBFBaTi1SXwSpn-8WmW2arMZF8Ajd-60BJFlrB6vJBvze_o8pWMrKCb2HsVY74GpbvaJkWO-tU6Vq2lb5NCiarBmciay1AfA/w400-h400/61ZhsEYnSdL._UF1000,1000_QL80_.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Nevermind é o segundo álbum
de estúdios da carreira da banda norte-americana Nirvana. O
lançamento oficial aconteceu em 24 de setembro de 1991 através dos
selos DGC e Sub Pop. As gravações ocorreram em maio de 1991, no
Sound City e no Smart, ambos nos Estados Unidos. A produção ficou a
cargo de Bucth Vig e do Nirvana.&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQYw8kUcsW7x70K_NZsHzdsVsrlTtAm7J76I4L2gteRXE3JrY8qhWhR2nbLlAo88P6TcxZpFgpa1hhI6MKqDh4uLVFtAN8qtjCl5tyfIJOwREVbt4erE1XscEdXPUG2dBBbUzGzqfc83rb_ikkM69V_XKl1R2iZvi7nhneOd8xHkxrdBVktfOHMsngYRo/s1920/RAC%20FT.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1920&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQYw8kUcsW7x70K_NZsHzdsVsrlTtAm7J76I4L2gteRXE3JrY8qhWhR2nbLlAo88P6TcxZpFgpa1hhI6MKqDh4uLVFtAN8qtjCl5tyfIJOwREVbt4erE1XscEdXPUG2dBBbUzGzqfc83rb_ikkM69V_XKl1R2iZvi7nhneOd8xHkxrdBVktfOHMsngYRo/w400-h225/RAC%20FT.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;No
início de 1990, o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt; começou a planejar seu segundo
álbum para sua gravadora Sub Pop, provisoriamente intitulado Sheep.
Por sugestão do chefe da Sub Pop, Bruce Pavitt, o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt;
selecionou Butch Vig como produtor. A banda gostou particularmente do
trabalho de Vig com o &lt;b&gt;Killdozer&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Os
caras viajaram para o Vig&#39;s Smart Studios, em Madison, Wisconsin, e
gravaram de 2 a 6 de abril de 1990. A maioria dos arranjos básicos
estava completa, mas o compositor Kurt Cobain ainda estava
trabalhando nas letras e a banda não tinha certeza de quais músicas
gravaria.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;No
final das contas, oito foram gravadas, algumas das quais apareceram
em &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt;: &quot;Imodium&quot; (mais tarde renomeada como
&quot;Breed&quot;), &quot;Dive&quot; (mais tarde lançada como lado B
de &quot;Sliver&quot;), &quot;In Bloom&quot;, &quot;Pay to Play &quot;
(mais tarde renomeada como &quot;Stay Away&quot;), &quot;Sappy&quot;,
&quot;Lithium&quot;, &quot;Here She Comes Now&quot; (lançada em
&lt;i&gt;Heaven &amp;amp; Hell: A Tribute to the Velvet Underground&lt;/i&gt;) e
&quot;Polly&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em
6 de abril, o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt; fez um show local em Madison com a banda
&lt;b&gt;Tad&lt;/b&gt;, de Seattle. Vig começou a mixar as gravações enquanto
a banda dava uma entrevista à estação de rádio comunitária WORT
de Madison em 7 de abril. Cobain forçou a voz, forçando o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt;
a encerrar a gravação. Em 8 de abril, eles viajaram para Milwaukee
para iniciar uma extensa turnê pelo centro-oeste e costa leste de 24
shows em 39 dias.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbbBDGk42XE97b0hU8VBI6yb-b7EI3PLetgSQHAULgpZfGjtXAXwilzotqzA-HdG2PMkoywOfvjFAFXqlJRbcCISGIY99s_ryM43uNFRtBPyR7LWTS-HFhGK9TgK99KfO7t_vl1GyCZFAgfoC1E0w90Rpwbl-IZd0WuFp8lYoH3xeRqIIwpe2-dd8xDjg/s574/krist.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;574&quot; data-original-width=&quot;422&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbbBDGk42XE97b0hU8VBI6yb-b7EI3PLetgSQHAULgpZfGjtXAXwilzotqzA-HdG2PMkoywOfvjFAFXqlJRbcCISGIY99s_ryM43uNFRtBPyR7LWTS-HFhGK9TgK99KfO7t_vl1GyCZFAgfoC1E0w90Rpwbl-IZd0WuFp8lYoH3xeRqIIwpe2-dd8xDjg/s320/krist.jpg&quot; width=&quot;235&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Krist Novoselic&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
baterista Chad Channing deixou o grupo após a turnê, colocando
gravações adicionais em espera. Durante um show da banda de
hardcore &lt;b&gt;Scream&lt;/b&gt;, Cobain e o baixista Krist Novoselic ficaram
impressionados com o baterista Dave Grohl. Quando o &lt;b&gt;Scream&lt;/b&gt; se
desfez inesperadamente, Grohl contatou Novoselic, viajou para Seattle
e foi convidado para se juntar à banda. Novoselic disse
retrospectivamente que, com Grohl, tudo “se encaixou”.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Na
década de 1990, a Sub Pop estava com problemas financeiros. Com
rumores de que eles se tornariam subsidiárias de uma grande
gravadora, o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt; decidiu &quot;eliminar o intermediário&quot;
e procurar uma grande gravadora. O &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt; usou as gravações
como uma fita demo para se vender a um novo selo. &lt;/span&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Dentro
de alguns meses, a fita estava circulando entre as grandes
gravadoras. Várias gravadoras os cortejaram; O &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt;
assinou com o selo DGC Records da Geffen Records com base nas
recomendações de Kim Gordon do &lt;b&gt;Sonic Youth&lt;/b&gt; e sua empresa de
gestão.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Depois
que o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt; assinou com a DGC, vários produtores foram
sugeridos, incluindo Scott Litt, David Briggs, Don Dixon e Bob Mold.
Novoselic disse que a banda estava nervosa por gravar com uma grande
gravadora e que os produtores sugeridos pela DGC queriam pontos
percentuais. Em vez disso, a banda apoiou Vig, com quem se sentiu
confortável em colaborar.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;O
disco&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Com
um orçamento de US$ 65.000, o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt; gravou &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt;
no Sound City Studios em Van Nuys, Califórnia, em maio e junho de
1991. Para ganhar dinheiro para gasolina e chegar a Los Angeles, eles
fizeram um show onde tocaram &quot;Smells Like Teen Spirit&quot; pela
primeira vez. A banda enviou fitas de ensaio para Vig antes das
sessões que apresentavam músicas gravadas anteriormente no Smart
Studios, além de novas músicas, incluindo &quot;Smells Like Teen
Spirit&quot; e &quot;Come as You Are&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
&lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt; chegou à Califórnia e passou alguns dias ensaiando e
trabalhando nos arranjos. A única gravação transportada das
sessões do Smart Studios foi &quot;Polly&quot;, incluindo as batidas
dos pratos de Channing. Assim que a gravação começou, a banda
trabalhou de oito a dez horas por dia.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Apesar
de receber um adiantamento de US$ 287.000 ao assinar com a Geffen,
Cobain manteve uma preferência por equipamentos baratos -
particularmente guitarras Fender de fabricação japonesa, devido aos
seus braços finos e maior disponibilidade na orientação para
canhotos.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0bvx4ab6OzNA5MYw-Mo9jMEQAdaoeDUyoPCNF5lf-gT7GB4ZBRZzMaXlDU5z50xrEyF43AOXcZvrotc3682WBIjtwD4k5Tqd9biXvL-QgNkU7M7rQ41cz7zj_qsZAHj2MbTNcCzzfnKSpwfQPepCrZpgt-P2wpOF22kwZytAVkvA1W2uKbEDfJ_yL6rk/s750/ni7bimcmykx01.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;716&quot; data-original-width=&quot;750&quot; height=&quot;305&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj0bvx4ab6OzNA5MYw-Mo9jMEQAdaoeDUyoPCNF5lf-gT7GB4ZBRZzMaXlDU5z50xrEyF43AOXcZvrotc3682WBIjtwD4k5Tqd9biXvL-QgNkU7M7rQ41cz7zj_qsZAHj2MbTNcCzzfnKSpwfQPepCrZpgt-P2wpOF22kwZytAVkvA1W2uKbEDfJ_yL6rk/s320/ni7bimcmykx01.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Kurt Cobain&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Novoselic
e Grohl terminaram suas faixas em poucos dias, enquanto Cobain
trabalhou mais nos overdubs de guitarra, vocais e letras. Ele às
vezes terminava as letras minutos antes de gravar. Vig lembrou que
Cobain muitas vezes relutava em gravar overdubs, mas foi persuadido a
duplicar seus vocais quando Vig lhe disse que John Lennon fez isso.
Embora as sessões geralmente tenham corrido bem, Vig disse que às
vezes Cobain se tornava difícil: &quot;Ele ficava ótimo por uma
hora e depois ficava sentado em um canto e não dizia nada por uma
hora.&quot;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Vig
e a banda ficaram insatisfeitos com as mixagens iniciais de Vig e
decidiram contratar outra pessoa para supervisionar a mixagem. A DGC
forneceu uma lista de opções, incluindo Scott Litt (conhecido por
seu trabalho com &lt;b&gt;R.E.M&lt;/b&gt;.) e Ed Stasium (conhecido por seu
trabalho com &lt;b&gt;Ramones&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;Smithereens&lt;/b&gt;).&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Cobain
estava preocupado em trazer produtores conhecidos e, em vez disso,
escolheu Andy Wallace, que co-produziu o álbum de 1990 do &lt;b&gt;Slayer&lt;/b&gt;,
&lt;i&gt;Seasons in the Abyss&lt;/i&gt;. Novoselic relembrou: &quot;Dissemos
&#39;certo&#39; porque aqueles discos do &lt;b&gt;Slayer&lt;/b&gt; eram muito
pesados.&quot;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
As mixagens de Wallace alteraram
notavelmente os sons de bateria e guitarra. Segundo Wallace e Vig, a
banda adorou os resultados. No entanto, eles criticaram depois que o
álbum foi lançado. Uma faixa oculta, &quot;Endless, Nameless&quot;,
que deveria aparecer no final de &quot;Something in the Way&quot;,
foi acidentalmente deixada de lado nas primeiras impressões do
álbum.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Cobain
criou sequências de acordes usando principalmente power chords e
escreveu canções que combinavam ganchos pop com riffs de guitarra
dissonantes. Muitas músicas apresentam mudanças na dinâmica, onde
a banda muda de versos calmos para refrões altos.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
título provisório Sheep foi algo que Cobain criou como uma piada
interna dirigida às pessoas que ele esperava que comprassem o álbum.
Novoselic disse que a inspiração para o título foi o cinismo da
banda sobre a reação do público à Operação Tempestade no
Deserto. &lt;/span&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Quando
a gravação terminou, Cobain se cansou do título e sugeriu a
Novoselic que o álbum se chamasse &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt;. Cobain gostou do
título porque era uma metáfora para sua atitude diante da vida e
porque era gramaticalmente incorreto. Sacagawea, em homenagem ao
Native American, foi brevemente considerado assim para fazer
referência às intenções da banda de um impacto mais difundido em
comparação com seu álbum de estúdio anterior, &lt;i&gt;Bleach&lt;/i&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwMOQEmYZEDixBZjCQHmh9ElrkKzixrwUqR2XtgtJorIiWmuoIq2DrSBpaTIAU4XLU41CI0amb_IcuO06W3yicAjRX-gnR5pV-kCVK_HBoFnwgOHRhOtsm9gQ7yz2ptUlgzCXwM0QUEFtUIxMkh6x8mYVymcuDnXOrSQ9iU_etMEm-JPb1YG2SjvGQadQ/s700/dave-grohl-bateria.webp&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;420&quot; data-original-width=&quot;700&quot; height=&quot;192&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwMOQEmYZEDixBZjCQHmh9ElrkKzixrwUqR2XtgtJorIiWmuoIq2DrSBpaTIAU4XLU41CI0amb_IcuO06W3yicAjRX-gnR5pV-kCVK_HBoFnwgOHRhOtsm9gQ7yz2ptUlgzCXwM0QUEFtUIxMkh6x8mYVymcuDnXOrSQ9iU_etMEm-JPb1YG2SjvGQadQ/s320/dave-grohl-bateria.webp&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Dave Grohl&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
capa do álbum mostra um menino nu nadando debaixo d&#39;água com uma
nota de um dólar americano em um anzol fora de seu alcance. Cobain
mencionou isso ao diretor de arte da Geffen, Robert Fisher. Fisher
encontrou algumas filmagens de nascimentos subaquáticos, mas elas
eram muito gráficas para serem usadas pela gravadora. Além disso, o
armazém que controlava a foto de um bebê nadador escolhido por eles
queria US$ 7.500 por ano para seu uso. Em vez disso, Fisher enviou um
fotógrafo, Kirk Weddle, a uma piscina para bebês tirarem fotos. O
resultado foram cinco fotos e a banda decidiu pela imagem de Spencer
Elden, de quatro meses, filho de um amigo de Weddle. A Geffen estava
preocupada que o pênis da criança, visível na foto, pudesse
ofender, e preparou uma capa alternativa sem ele; eles cederam quando
Cobain disse que o único compromisso que ele aceitaria seria um
adesivo cobrindo o pênis dizendo: &quot;Se você está ofendido com
isso, você deve ser um pedófilo enrustido.&quot;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Desde
então, a capa foi reconhecida como uma das capas de álbuns mais
famosas da música popular.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SMELLS
LIKE TEEN SPIRIT&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Brutal,
mudou a trajetória do rock a partir de sua divulgação.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
hino de alienação jovem, ironizando a cultura adolescente dos anos
90 com versos que combinam sarcasmo e uma sensação de “não saber
o que está acontecendo” (literal e emocional).&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh30_G2LWO9EJxf8WYMyvzodQYDHQr4fwOZSwpoaooosAyKnGIDuFtrecSwxmJjoUc9SIaxVGb4PmNXXupO-Uex2nPB3_iKRM6XyCbilBYDEY-fQBuVPyvsXDBUH7S2AhkYThRryLVWiu8Ved6wSIJm4AL6hQTGQlwd1cfr4tGyAmGlm9XB3alI3KP8TyI/s300/Smells_Like_Teen_Spirit.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;300&quot; data-original-width=&quot;300&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh30_G2LWO9EJxf8WYMyvzodQYDHQr4fwOZSwpoaooosAyKnGIDuFtrecSwxmJjoUc9SIaxVGb4PmNXXupO-Uex2nPB3_iKRM6XyCbilBYDEY-fQBuVPyvsXDBUH7S2AhkYThRryLVWiu8Ved6wSIJm4AL6hQTGQlwd1cfr4tGyAmGlm9XB3alI3KP8TyI/w200-h200/Smells_Like_Teen_Spirit.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi
o primeiro single lançado para a promoção do álbum, atingiu a 6ª
posição da principal parada norte-americana e a 7ª de sua
correspondente britânica.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;IN
BLOOM&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Pesada,
embora mais cadenciada, “In Bloom” possui um refrão magnético,
com ótimos vocais de Kurt.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
comentário ácido sobre fãs que cantam letras sem compreender seu
significado.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;COME
AS YOU ARE&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
composição mais suave, mas com um refrão poderoso.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
mescla de acolhimento e ambiguidade. Fala de autenticidade,
vulnerabilidade e talvez contradições internas.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3eeH_GOAAu_pqRE8srandJPGq2UzZo1rAOVed3y0VUSHNy4zb76dAKeyQtLr2PqXh6DUfpjj4ZHYnpQL1mCdHDLv1C-jJzLWNlO8NteqrauimhHv2zcuxH9h_cLd6pTxTctuLmdlaMUQqHa0Tav2tT8H2njZNXJOSwDFP3tPzspRxOslLB3hc7JCkeNE/s300/ComeAsYouAre.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;297&quot; data-original-width=&quot;300&quot; height=&quot;198&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3eeH_GOAAu_pqRE8srandJPGq2UzZo1rAOVed3y0VUSHNy4zb76dAKeyQtLr2PqXh6DUfpjj4ZHYnpQL1mCdHDLv1C-jJzLWNlO8NteqrauimhHv2zcuxH9h_cLd6pTxTctuLmdlaMUQqHa0Tav2tT8H2njZNXJOSwDFP3tPzspRxOslLB3hc7JCkeNE/w200-h198/ComeAsYouAre.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi
o segundo single lançado para a promoção do álbum, atingiu a 32ª
posição da principal parada norte-americana e a 9ª de sua
correspondente britânica.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;BREED&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Breed”
possui um sentido de urgência com uma influência clara do hardcore.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Energia
punk crua, com letras que sugerem pressão social e expectativas
reprodutivas, questionando padrões de futuro e conformidade juvenil.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;LITHIUM&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Seu
refrão impressionante é uma amostra do poderio do grupo.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Explora
os altos e baixos emocionais do narrador, referindo-se à
estabilidade/depressão e auto-afirmação fragilizada. A alternância
entre versos calmos e refrões explosivos traduz esses estados
mentais.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8jJur1cAAoM-0DVqdQSXPkbACbkVP9QEP70-AF04bqPIufwYykOYIOFaiB-EfYKUeFlH4fX6_P69o3b3eBZjgUtRQtzbz1w1xPVGwQbU61GPpqiaZJocR8cE-5qC2RcY2QG5Fa2CLyIm_g6WYe0EUElpaI8tm66hPcwDgscPeRx5J87vNVtvZj38EEZ0/s320/Nirvana-lithium-geffen-2-s.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;320&quot; data-original-width=&quot;320&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8jJur1cAAoM-0DVqdQSXPkbACbkVP9QEP70-AF04bqPIufwYykOYIOFaiB-EfYKUeFlH4fX6_P69o3b3eBZjgUtRQtzbz1w1xPVGwQbU61GPpqiaZJocR8cE-5qC2RcY2QG5Fa2CLyIm_g6WYe0EUElpaI8tm66hPcwDgscPeRx5J87vNVtvZj38EEZ0/w200-h200/Nirvana-lithium-geffen-2-s.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Mais
um singles retirado do disco, que atingiu a 64ª colocação da
Billboard Hot 100.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;POLLY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Polly”
é bem mais suave, acústica, com um clima mais triste, porém, muito
legal.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
das faixas mais sombrias do disco — escrita em primeira pessoa de
uma vítima sequestrada (baseada em evento real, mas abordada de
forma introspectiva). A suavidade melódica contrasta com a narrativa
perturbadora.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZpsvTh4xc07aaaCg-8lFSXrXwEts2NcBBinLmj7vDIpBFq_IQjUXw9-Oi7V-kGgYpmi8xEw2NAjGQwrVCWAAPyuG48DiHwxGZqDgtgjMGeJinXFQt0wzQ5WAemIpi_tQlUt3JyRpIB3WKhDZGmwwHBPYjlB6uDkAPR7jiRQgrAYoqylnuZibK_qQAz8Q/s1920/nirvana-1991-foto-goedefroit-music-getty-images.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1920&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZpsvTh4xc07aaaCg-8lFSXrXwEts2NcBBinLmj7vDIpBFq_IQjUXw9-Oi7V-kGgYpmi8xEw2NAjGQwrVCWAAPyuG48DiHwxGZqDgtgjMGeJinXFQt0wzQ5WAemIpi_tQlUt3JyRpIB3WKhDZGmwwHBPYjlB6uDkAPR7jiRQgrAYoqylnuZibK_qQAz8Q/s320/nirvana-1991-foto-goedefroit-music-getty-images.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;TERRITORIAL
PISSINGS&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
faixa mais curta do disco, “Territorial Pissings” é uma
verdadeira porrada.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
ataque sonoro e político contra a masculinidade agressiva e
tribalismo, com versos que zombam de posturas dominantes e celebram
atitude punk visceral.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;DRAIN
YOU&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Drain
You” mantém a tônica do disco, apostando em uma sonoridade pesada
e mais “lenta”.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
metáfora visceral para dependência e fusão emocional, alternando
charme e fragilidade em sua visão de amor/absorção.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;LOUNGE
ACT&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Lounge
Act” é mais uma canção em que o Nirvana aposta na agressividade,
com vocais bem rasgados de Kurt. Faixa muito boa.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Reflete
tensão em relacionamentos, inseguranças e orgulho ferido, com
versos irônicos e ritmo acelerado que ecoam o conflito emocional
retratado.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;STAY
AWAY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Dave
Grohl faz misérias em “Stay Away”, imprimindo ainda mais peso às
guitarras distorcidas.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
explosão punk com crítica ao conformismo cultural, expressando
rejeição ao mainstream e hipocrisia social.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;ON
A PLAIN&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;As
melodias vocais criadas por Kurt em “On a Plain” são boa parte
dos motivos que tornam esta música fabulosa.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Estrutura
versos que parecem reflexões fragmentadas sobre autenticidade e
autoavaliação, misturando humor sombrio e introspecção.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SOMETHING
IN THE WAY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
Nirvana opta por uma finalização suave, com uma canção muito
bonita.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
encerramento melancólico e acústico, com imagens de isolamento e
desamparo (“baixo da ponte”), marcado por uma atmosfera sombria e
reflexiva. Não foi lançado como single originalmente, mas ganhou
atenção posterior em charts décadas depois.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;ENDLESS,
NAMELESS&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Explode
a intensidade com ruído e caos — um efeito surpresa pós silêncio
no fim do álbum, servindo como contraponto visceral ao encerramento
acústico de “Something in the Way”.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Considerações
Finais&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt;
atingiu o topo da principal parada norte-americana, a Billboard 200 e
também ficou com a 7ª colocação em sua correspondente britânica.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;Quando
a banda partiu para sua turnê europeia no início de novembro de
1991, &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;Nevermind&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;text-align: left;&quot;&gt; entrou no Top 40 da Billboard pela primeira
vez no número 35. Nesse ponto, &quot;Smells Like Teen Spirit&quot;
havia se tornado um sucesso e o álbum estava vendendo muito
rapidamente e nenhuma das estratégias de marketing da Geffen pôde
ser implementada.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjeZINuwdbt_o-JcUSkmsoXwPHPmLSPgxiYYRk-9icpeK1jiaKDEuGshn2MCS0xzQhbaFo14o5gM7u6jLngvb6iyzvKW9yKuPzs_gOkIvEzBylrbe8RKSjdwbvy1mOOJfxYlqtSyCaRTWBBh5pG_utWZ91wf3EDjPQZd-wePxQuc3f74MfTseXnrsZmRHM/s1280/kurt_cobain_-_1991.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjeZINuwdbt_o-JcUSkmsoXwPHPmLSPgxiYYRk-9icpeK1jiaKDEuGshn2MCS0xzQhbaFo14o5gM7u6jLngvb6iyzvKW9yKuPzs_gOkIvEzBylrbe8RKSjdwbvy1mOOJfxYlqtSyCaRTWBBh5pG_utWZ91wf3EDjPQZd-wePxQuc3f74MfTseXnrsZmRHM/s320/kurt_cobain_-_1991.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Kurt Cobain&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
presidente da Geffen, Ed Rosenblatt, disse ao The New York Times:
&quot;Não fizemos nada. Foi apenas um daqueles discos &#39;Saia do
caminho e abaixe-se&#39;.&quot; que os shows eram perigosamente vendidos
em excesso, as equipes de televisão se tornaram uma presença
constante no palco e &quot;Smells Like Teen Spirit&quot; era quase
onipresente no rádio e na televisão musical.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt;
se tornou o primeiro álbum número um do Nirvana em 11 de janeiro de
1992, substituindo &lt;i&gt;Dangerous&lt;/i&gt; de &lt;b&gt;Michael Jackson&lt;/b&gt; no topo
das paradas da Billboard. Nessa época, &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; vendia
aproximadamente 300 mil cópias por semana.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;No
início, &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; não recebeu muitas críticas e muitas
publicações ignoraram o álbum. Meses após seu lançamento e
depois que &quot;Smells Like Teen Spirit&quot; foi tocado nas rádios,
as organizações de mídia impressa estavam &quot;lutando&quot; para
cobrir o fenômeno que o álbum havia se tornado. No entanto, a essa
altura, grande parte da atenção recaiu sobre Cobain, e não sobre o
álbum em si. As críticas que apareceram inicialmente foram em
grande parte positivas.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt;
popularizou o movimento grunge de Seattle e trouxe o rock alternativo
como um todo para o mainstream, estabelecendo sua viabilidade
comercial e cultural e levando a um boom do rock alternativo na
indústria musical.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Apesar
de um curto período desde o lançamento do álbum até a morte de
Cobain, o sucesso do álbum e dos singles impulsionou o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt;
a ser considerado pela mídia como a maior banda do mundo -
especialmente ao longo de 1992. Como uma banda grunge, o sucesso do
grupo sobre as bandas populares de hair metal da época atraiu
semelhanças com a invasão britânica da música popular americana
no início dos anos 1960.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
álbum também iniciou um ressurgimento do interesse pela cultura
punk entre adolescentes e jovens adultos da Geração X. O jornalista
Chuck Eddy citou o lançamento de &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; como
aproximadamente o fim da &quot;era dos álbuns de alta qualidade&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Prêmios&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;ul&gt;
	&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; continuou a
	receber elogios da crítica, tendo sido classificado em primeiro
	lugar nas listas dos melhores álbuns de todos os tempos. O álbum
	foi classificado em 17º lugar na lista dos 500 melhores álbuns de
	todos os tempos da Rolling Stone, mantendo a classificação em uma
	lista revisada de 2012, e atualizando para o número 6 nas revisões
	de 2020 e 2023. &lt;/span&gt;
	&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Também em 2019, &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt;
	foi classificado em primeiro lugar na lista dos 50 melhores álbuns
	grunge da Rolling Stone. A revista classificou o álbum em 10º
	lugar em sua lista dos 40 melhores álbuns punk de todos os tempos.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em 2001, a VH1 conduziu uma
	pesquisa com mais de 500 jornalistas, executivos musicais e artistas
	que julgaram &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; o segundo melhor álbum da história
	do rock &#39;n&#39; roll, atrás apenas do &lt;i&gt;Revolver&lt;/i&gt; dos Beatles.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A Pitchfork classificou o
	álbum como o sexto melhor da década.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em 2006, os leitores da
	Guitar World classificaram &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; em 8º lugar em uma
	lista das 100 melhores gravações de guitarra.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A Entertainment Weekly
	nomeou-o como o décimo melhor álbum de todos os tempos em sua
	lista de 2013.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;
	&lt;/li&gt;&lt;li&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
	&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi eleito o número 17 na
	terceira edição do All Time Top 1000 Albums de Colin Larkin
	(2000).&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Resta
dizer que &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; supera a casa de 10 milhões de cópias
vendidas, segundo estimativas, nos Estados Unidos.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHRQKkbtoLfg1LiZXqtoCEiNfKU3tLmVS5dWjMohUIezAt_8TlZpmBFPTeBA_kplxQB1JOTwN8So9cjKSS2jtsrTdgUPVWHSQqnywtnNT8QnrdKzCdE758dKPS8nRif9BOKswEuzf5OHOWrB2vIbqrgfsIxu6yjBzr-ptAJJPUynP2N3XcylQAjzxT0JA/s630/Nirvana-630x420.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;420&quot; data-original-width=&quot;630&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHRQKkbtoLfg1LiZXqtoCEiNfKU3tLmVS5dWjMohUIezAt_8TlZpmBFPTeBA_kplxQB1JOTwN8So9cjKSS2jtsrTdgUPVWHSQqnywtnNT8QnrdKzCdE758dKPS8nRif9BOKswEuzf5OHOWrB2vIbqrgfsIxu6yjBzr-ptAJJPUynP2N3XcylQAjzxT0JA/s320/Nirvana-630x420.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Formação:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Kurt
Cobain – Vocal, Guitarras&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Krist
Novoselic – Baixo, voz na introdução de &quot;Territorial
Pissings&quot;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Dave
Grohl – bateria, backing vocals em &quot;In Bloom&quot;, &quot;Drain
You&quot; e &quot;On a Plain&quot;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;Músicos
adicionais:&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Chad
Channing – pratos em &quot;Polly&quot;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Kirk
Canning – Violoncelo em &quot;Something in the Way&quot;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Faixas:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Todas
as letras foram escritas por Kurt Cobain; todas as músicas são
compostas por Cobain, exceto as faixas 1 e 13 escritas por Krist
Novoselic e Dave Grohl.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;01.
Smells Like Teen Spirit - 5:01&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;02.
In Bloom - 4:14&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;03.
Come as You Are - 3:39&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;04.
Breed - 3:03&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;05.
Lithium - 4:17&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;06.
Polly - 2:57&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;07.
Territorial Pissings - 2:22&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;08.
Drain You - 3:43&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;09.
Lounge Act - 2:36&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;10.
Stay Away - 3:32&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;11.
On a Plain - 3:16&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;12.
Something in the Way - 3:52&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Considerações
Finais&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Eu
não me arvoro a presunção de tentar dizer algo que já não foi
dito sobre &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt;, sua importância, sua qualidade e seu
legado.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
realidade é que, mesmo com uma duração tão efêmera, o &lt;b&gt;Nirvana&lt;/b&gt;
mudou a história do Rock – e da música – definitivamente. A
força com que sua sonoridade simples, mas absolutamente arrasadora
caiu no gosto do público sepultou o Rock farofa nos Estados Unidos e
deu espaço para uma série de bandas que seguiriam seu caminho.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Também
penso que não haja muitas dúvidas de que &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; foi sua
obra máxima e que continua atual até os dias de hoje. A força
avassaladora de suas canções permanecem impactantes mesmo hoje,
mais de 3 décadas depois de seu lançamento.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Afinal
de contas, qual outro disco possui composições impactantes como
“Come as You Are”, “In Bloom”, “On a Plain” e, claro,
nossas favoritas “Smells Like Teen Spirit e “Lithium”.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em
suma: você pode até não gostar, mas &lt;i&gt;Nevermind&lt;/i&gt; é uma das
obras definitivas da história do Rock e um dos melhores discos de
todos os tempos.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/feeds/7075283924933029998/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/05/nirvana-nevermind-1991.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/7075283924933029998'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/7075283924933029998'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/05/nirvana-nevermind-1991.html' title='NIRVANA - NEVERMIND (1991)'/><author><name>Daniel Benedetti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04757874718174117804</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAqTxEdNgFLTGSa84EYYAK6T248PS7EE2jYgPMdHDWTus4YOB76adJqtVqIC6iEIa8T6ZJ1gAlEmxPTVWInhmA0hu5w6SiTuFzw6mc0MoZG0cOcDuS_ElYa35BfUag0g/s220/0002.png'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifi9nWpU2XVynPWucWBjYYzsvOgtGnger-rhF45DCfrNVDKX-5NJHkq0T_FshS15_p-p2n9kFHZTLG9fDMzaq5LA2RPP2oBFBaTi1SXwSpn-8WmW2arMZF8Ajd-60BJFlrB6vJBvze_o8pWMrKCb2HsVY74GpbvaJkWO-tU6Vq2lb5NCiarBmciay1AfA/s72-w400-h400-c/61ZhsEYnSdL._UF1000,1000_QL80_.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7423618422540880081.post-8026554564054936635</id><published>2026-05-19T13:35:29.844-03:00</published><updated>2026-05-19T13:35:29.845-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Gentle Giant"/><title type='text'>GENTLE GIANT - ACQUIRING THE TASTE (1971)</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjaeklmYwiV4jNqB7LSioKHtwORMUrJbqWSnfUEZHgkFKXJbH5T7nH9ZQWdYBDDIkCoNjBOl6Grx_7DizRQh-MQ8yhUTIKrUC_7CKQKTE0ymHoyE0PXePwO18Aov1_aCF0_u0S3DbfwD9zNF-TLRWD9GHAqeqV-vWPvPZNxM_iOfZ4UDJUro2MGSx1eBc/s1500/71iBwgb7T+L.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1500&quot; data-original-width=&quot;1500&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjaeklmYwiV4jNqB7LSioKHtwORMUrJbqWSnfUEZHgkFKXJbH5T7nH9ZQWdYBDDIkCoNjBOl6Grx_7DizRQh-MQ8yhUTIKrUC_7CKQKTE0ymHoyE0PXePwO18Aov1_aCF0_u0S3DbfwD9zNF-TLRWD9GHAqeqV-vWPvPZNxM_iOfZ4UDJUro2MGSx1eBc/w400-h400/71iBwgb7T+L.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Acquiring
the Taste é o segundo álbum de estúdios da banda britânica Gentle
Giant. O lançamento oficial se deu em 16 de julho de 1971, através
do selo Vertigo. As gravações ocorreram entre janeiro e abril
daquele mesmo ano, no Advision e no AIR estúdios, os dois em
Londres, na Inglaterra. A produção ficou a cargo de Tony Visconti.&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpT-zXcS2g_FZemrrj8FB1OIP_684fGLfZMuUdSSVjo-NT18uiOph6zblU2YX-RAal0XGGFTLtSNojC6-lqeNOyjtNnbMMrzDq6mqxbf_qulYysG_hw-IlEExZSS_O_JW4RUgAHjHYkpgPfLslFZDfj0foY1jnFH-hiIYunKY80IXpFsOhPTk-7IT0fwM/s1920/RAC%20FT.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1920&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpT-zXcS2g_FZemrrj8FB1OIP_684fGLfZMuUdSSVjo-NT18uiOph6zblU2YX-RAal0XGGFTLtSNojC6-lqeNOyjtNnbMMrzDq6mqxbf_qulYysG_hw-IlEExZSS_O_JW4RUgAHjHYkpgPfLslFZDfj0foY1jnFH-hiIYunKY80IXpFsOhPTk-7IT0fwM/w400-h225/RAC%20FT.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
núcleo do que se tornaria o &lt;b&gt;Gentle Giant&lt;/b&gt; era composto por
três irmãos: Phil Shulman (nascido em 1937), Derek Shulman (nascido
em 1947) e Ray Shulman (1949–2023). Phil e Derek nasceram em
Gorbals, que era então uma notória favela de Glasgow, na Escócia.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
família mudou-se para Portsmouth, Inglaterra, onde Ray nasceu. O pai
deles era um músico do exército que se tornou trompetista de jazz,
e continuou seu trabalho musical em Portsmouth. Ele incentivou seus
filhos a aprenderem vários instrumentos; e Phil, Derek e Ray se
tornaram multi-instrumentistas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZOKSm2QLBgsOCSBmfnQmVAHlVvBjQv7dDKnAjV7g0jIyODoCOUo_NmdnpLo_l28yAdvLD_1kfuMVo0l5L5aTnbN2OJDFvVGTepnLHAxDsAoOdACVJ_kqKw9VoEXx7A7oTIjqMMK_piu2K1vdBWO7m4bsG25gZxWTPKPWYxxImb17fsyPwdN12QGn77k0/s1080/Derek%20Shulman.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1080&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZOKSm2QLBgsOCSBmfnQmVAHlVvBjQv7dDKnAjV7g0jIyODoCOUo_NmdnpLo_l28yAdvLD_1kfuMVo0l5L5aTnbN2OJDFvVGTepnLHAxDsAoOdACVJ_kqKw9VoEXx7A7oTIjqMMK_piu2K1vdBWO7m4bsG25gZxWTPKPWYxxImb17fsyPwdN12QGn77k0/s320/Derek%20Shulman.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Derek Shulman&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
&lt;b&gt;Gentle Giant&lt;/b&gt; foi formado em 1970 quando os irmãos Shulman se
uniram a outros dois multi-instrumentistas, Gary Green (guitarra,
bandolim, flauta doce etc.) e Kerry Minnear (teclados, vibrafone,
violoncelo, etc.), além do baterista Martin Smith, que já havia
tocado bateria para Simon Dupree e Big Sound.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Minnear,
com formação clássica, formou-se no Royal College of Music em
composição e tocou com a banda Rust. Green era essencialmente um
músico de blues e nunca havia trabalhado com uma banda acima do
nível semiprofissional, mas adaptou-se prontamente à música
exigente da nova banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Os
irmãos Shulman, por sua vez, assumiram seus próprios papéis
tipicamente multi-instrumentais - Derek no saxofone e na flauta doce;
Ray no baixo e violino; e Phil no saxofone, trompete e clarinete (com
os três irmãos tocando outros instrumentos quando necessário).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
nova banda também contou com três vocalistas principais. Derek
Shulman cantou em um estilo blues forte e geralmente lidou com os
vocais mais voltados para o rock; Phil Shulman cuidou das músicas
com influência mais folk ou jazz; e Kerry Minnear (que tinha uma voz
particularmente delicada) cantava o folk mais leve e os vocais
principais de música clássica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Minnear
não cantava os vocais principais em shows ao vivo, por causa de sua
incapacidade de apoiar e projetar sua voz em um nível adequado para
amplificação ao vivo (Derek e Phil Shulman cuidavam dos vocais
principais de Minnear quando a banda tocava ao vivo). Foi relatado
que Elton John fez o teste sem sucesso para vocalista principal do
grupo recém-formado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4cyEV0bKUKgQTpSmtJGkTZMg6DTJ0r-YV8KFJLU_RpXmLIT_pSSgE4C3WudvfODqYKa-vh3OydiyrV8VYYE4uvwtfzbuDwqdvEy6gpDeCmwFAFdbzSRWGFSfl8DItPFqRzF2nDS3KnNu5lrPZQzy-8dINSoyKKJs682We6Rs68MTuJrku_6G6QNI7Oe8/s886/Kerry%20Minnear.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;593&quot; data-original-width=&quot;886&quot; height=&quot;214&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4cyEV0bKUKgQTpSmtJGkTZMg6DTJ0r-YV8KFJLU_RpXmLIT_pSSgE4C3WudvfODqYKa-vh3OydiyrV8VYYE4uvwtfzbuDwqdvEy6gpDeCmwFAFdbzSRWGFSfl8DItPFqRzF2nDS3KnNu5lrPZQzy-8dINSoyKKJs682We6Rs68MTuJrku_6G6QNI7Oe8/s320/Kerry%20Minnear.jpeg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Kerry Minnear&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;De
acordo com um livreto que acompanha seu primeiro álbum, o nome da
banda era uma referência a um personagem fictício, um “gigante
gentil” que se depara com uma banda de músicos e fica encantado
com sua música. O personagem lembra os contos renascentistas de
François Rabelais.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Desde
o início, o &lt;b&gt;Gentle Giant&lt;/b&gt; foi uma banda particularmente
flexível devido às habilidades musicais excepcionalmente amplas de
seus membros. Um álbum do &lt;b&gt;Gentle Giant&lt;/b&gt; listaria um total de
quarenta e seis instrumentos nos créditos do músico - todos tocados
pelos membros do grupo - e cinco dos seis membros cantaram,
permitindo à banda escrever e executar harmonia vocal e contraponto
detalhados. A abordagem da banda para compor músicas foi igualmente
diversificada, misturando uma ampla variedade de ideias e
influências, sejam elas consideradas comerciais ou não.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
primeiro álbum da banda foi autointitulado &lt;i&gt;Gentle Giant&lt;/i&gt;,
lançado em 1970. Combinando as influências de rock, blues, clássico
e soul britânico dos membros da banda, foi um esforço imediatamente
desafiador, embora às vezes tenha sido criticado por ter uma
qualidade de gravação um pouco decepcionante.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;O
disco&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
segundo álbum foi um afastamento dos estilos de blues e soul
encontrados em seu álbum de estreia autointitulado. Era mais
experimental, mais discordante e com instrumentação mais variada.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
canção &quot;Pantagruel&#39;s Nativity&quot; é inspirada nos livros de
Gargantua e Pantagruel de François Rabelais.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Com
39 minutos e 26 segundos, é o álbum de estúdio mais longo que o
grupo já lançou. O álbum foi gravado no Advision Studios em
Londres, com os engenheiros Martin Rushent, Big A e Garybaldi, e no
AIR Studios em Londres, com o engenheiro Bill Price).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6DjneNnZHkW2aMR-EGmb3IT7B6aP-MEhqx4lf92DFHQogNnn6Y7xkCtLPiBHk_E6bbRWWp-CCJplsT94AyaTXW-aBSQm7SfIk1a7B6E0Pp9YVayOy9bPadek-Tln86O1N5lVSdEH8OmzWXOzNeewfJfpAUnaUu5rLqp6Hkh8F5jfda9OrneidWcKxaUY/s320/Phil%20Schulman.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;320&quot; data-original-width=&quot;320&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6DjneNnZHkW2aMR-EGmb3IT7B6aP-MEhqx4lf92DFHQogNnn6Y7xkCtLPiBHk_E6bbRWWp-CCJplsT94AyaTXW-aBSQm7SfIk1a7B6E0Pp9YVayOy9bPadek-Tln86O1N5lVSdEH8OmzWXOzNeewfJfpAUnaUu5rLqp6Hkh8F5jfda9OrneidWcKxaUY/s1600/Phil%20Schulman.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Phil Shulman&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi
o último álbum da banda com a participação do baterista original
Martin Smith.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
capa do álbum mostra uma língua gigante lambendo o que parecem ser
nádegas. Quando a capa do álbum é completamente aberta,
entretanto, ela realmente mostra a língua lambendo um pêssego. Em
2005, a capa foi incluída na lista da Pitchfork das &quot;Piores
Capas de Discos de Todos os Tempos&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;PANTAGRUEL’S
NATIVITY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
riqueza melódica desta canção é impressionante, bem como os
arranjos extravagantes e o uso dos coros de vozes. Fantástica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Pantagruel”
é personagem de François Rabelais, o gigante humanista do ciclo
renascentista Gargantua and Pantagruel. A letra narra o nascimento
dessa criatura em meio a uma contradição essencial: a morte de
Badabec (sua mãe) e o surgimento de um ser destinado à grandeza.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;EDGE
OF TWILIGHT&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Canção
curta, com inspiração folk, e vocais mais introspectivos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
“limiar do crepúsculo” do título não é apenas temporal — é
psicológico. É um retrato de suspensão mental, um estado em que as
coisas deixam de ser nítidas. Há forte sugestão de desorientação
e de perda da estabilidade racional.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi
um single, mas que não repercutiu nas principais paradas desta
natureza.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;THE
HOUSE, THE STREET, THE ROOM&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
veia progressiva se manifesta na canção, com várias quebras, mas
uma pegada roqueira bem evidente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra descreve um refúgio secreto: “a casa, a rua, o quarto” são
lugares físicos, mas também estados mentais. O narrador vive “em
correntes e confusão” e encontra naquele espaço escondido a
possibilidade de “become somebody” — tornar-se alguém.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Foi
outro single do disco, mas que não obteve resultados relevantes.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;ACQUIRING
THE TASTE&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
faixa-título é um interlúdio instrumental curto, barroquizante e
sintético. Sem letra, sua função é puramente programática: ela
atua como uma espécie de assinatura sonora do disco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigu8Ot1HXY4yWyXd7FIFxo_IMvLPVZtgmLXCR186lzHAE1LOJE579WFU2kI_Sv_Zx0MXx5-8WY3PgAeBtB9GBkuZV-pEdEzrxF4VQfYfbbkHV6mb2CyKw8yBy83qvb2m4_PsJl3m8ycLkPhAsj-RviTuFTjhWTPNNzCUzPnPEMiDDSSbIJuRsL10qI5I4/s1280/PbpYTRAYZh7ZkUy6AHh37P.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigu8Ot1HXY4yWyXd7FIFxo_IMvLPVZtgmLXCR186lzHAE1LOJE579WFU2kI_Sv_Zx0MXx5-8WY3PgAeBtB9GBkuZV-pEdEzrxF4VQfYfbbkHV6mb2CyKw8yBy83qvb2m4_PsJl3m8ycLkPhAsj-RviTuFTjhWTPNNzCUzPnPEMiDDSSbIJuRsL10qI5I4/s320/PbpYTRAYZh7ZkUy6AHh37P.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;WRECK&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Esta
canção é mais convencional – para os padrões do Gentle Giant –
mas conta com força, beleza e dinâmicas fascinantes.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra acompanha tripulantes diante de uma embarcação que se ergue e
se desfaz em meio à tempestade. A música trata da fragilidade
humana perante forças incontroláveis. O mar aqui é destino, caos,
morte.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;THE
MOON IS DOWN&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Esta
música traz um rock mais padrão, embora as rupturas de dinâmicas
estejam presentes, incluindo solos de piano.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
lua caída simboliza a ausência de guia. Quando a luz noturna
desaparece, resta um mundo em suspensão e insegurança. Há nela um
senso de derrota silenciosa — menos dramático que “Wreck”,
porém mais psicológico.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Mais
um single do disco e que teve os mesmos resultados dos outros dois.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;BLACK
CAT&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Black
Cat” possui uma série de sons atravessando a canção, que é
predominantemente instrumental, com destaque para os violinos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
gato preto é usado como símbolo de azar, mas a banda não aborda
isso de forma sombria; há ironia e quase caricatura. O narrador
parece brincar com o medo ancestral do inexplicável. A faixa
funciona como uma sátira das pequenas paranoias humanas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;PLAIN
TRUTH&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Outra
faixa que demonstra o brilhantismo técnico dos músicos do grupo, em
uma canção com mais pegada de Jazz Rock.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra fala justamente da dificuldade de alcançar qualquer verdade
num mundo cheio de ilusões, ruído e pretensões. O “plain truth”
seria aquilo que resta depois da remoção das máscaras — e talvez
reste muito pouco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Considerações
Finais&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Embora
de inegável qualidade, em termos das duas principais paradas de
sucesso, a britânica e a norte-americana, &lt;i&gt;Acquiring the Taste&lt;/i&gt;
acabou passando totalmente em branco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Este
segundo álbum apresentou uma banda que estava se desenvolvendo
rapidamente. Muito mais experimental e dissonante do que seu
antecessor, &lt;i&gt;Acquiring the Taste&lt;/i&gt; foi moldado principalmente
pela ampla formação em música clássica e contemporânea de Kerry
Minnear.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnp0swugC7WNE3qmXt6Qdeexlcb4SB9HEM35jP2Q1oCX_Jj7VxlPTPbERfjnoAhk2kamR1bIPrP5E-ukiTi5knnBQBw5YIhnVZt896X6guEYFSpT38ehgU7pizFwll1RjwBGSKcemITJrqUZW-waj51s_25TRsCi0pFnuCqBWO9zu9kgBQm6ljhV0b4DY/s780/Ray-Shulman.webp&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;520&quot; data-original-width=&quot;780&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnp0swugC7WNE3qmXt6Qdeexlcb4SB9HEM35jP2Q1oCX_Jj7VxlPTPbERfjnoAhk2kamR1bIPrP5E-ukiTi5knnBQBw5YIhnVZt896X6guEYFSpT38ehgU7pizFwll1RjwBGSKcemITJrqUZW-waj51s_25TRsCi0pFnuCqBWO9zu9kgBQm6ljhV0b4DY/s320/Ray-Shulman.webp&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Ray Shulman&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Também
mostrou a banda expandindo sua já impressionante paleta instrumental
(embora muitos anos depois Derek Shulman admitisse &quot;nós
gravamos sem qualquer ideia de como seria antes de entrarmos em
estúdio. Foi um álbum muito experimental. e ainda não tínhamos
uma direção final&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
senso de desafio da banda ficou evidente no encarte de &lt;i&gt;Acquiring
the Taste&lt;/i&gt;, que continha uma declaração de intenções
particularmente elevada, mesmo para os padrões do rock progressivo.
Produtor Tony Visconti reivindicou a autoria deste encarte, bem como
da história &quot;gigante&quot; que acompanha o primeiro álbum.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Após
&lt;i&gt;Acquiring the Taste&lt;/i&gt;, Martin Smith deixou a banda,
aparentemente por causa de desentendimentos com Ray e Phil Shulman.
Ele foi substituído por Malcolm Mortimore.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
próximo álbum do &lt;b&gt;Gentle Giant&lt;/b&gt; foi &lt;i&gt;Three Friends&lt;/i&gt;,
lançado em 1972.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicwz_BFc5_f9UuM2uT2fGcprADyYzO07w8iEHH_kjX8NCAJASaPIBZOQRQSETp2dfZte23IEkjYssz1R0OO2uYzvdz-ungR2dDc5aGM_WKqowx44OQFl60hcDTHs-_ti51TIwP7sSOQcm_jxDslhdJ9bs-xeTE6_871YfatISreZLz5gUAP1ouhIUjrXY/s591/A-240248-1216122525.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;418&quot; data-original-width=&quot;591&quot; height=&quot;226&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicwz_BFc5_f9UuM2uT2fGcprADyYzO07w8iEHH_kjX8NCAJASaPIBZOQRQSETp2dfZte23IEkjYssz1R0OO2uYzvdz-ungR2dDc5aGM_WKqowx44OQFl60hcDTHs-_ti51TIwP7sSOQcm_jxDslhdJ9bs-xeTE6_871YfatISreZLz5gUAP1ouhIUjrXY/s320/A-240248-1216122525.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Formação:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Gary
Green&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Kerry
Minnear&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Derek
Shulman&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Phil
Shulman&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Ray
Shulman &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Martin
Smith – Bateria&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;u&gt;Músicos
Convidados:&lt;/u&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Paul
Cosh – Trompete e Órgão&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Tony
Visconti – Vários instrumentos&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Chris
Thomas – Moog&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Faixas:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Todas
as músicas creditadas ao Gentle Giant&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;01.
Pantagruel&#39;s Nativity - 6:53&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;02.
Edge of Twilight - 3:51&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;03.
The House, the Street, the Room - 6:05&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;04.
Acquiring the Taste - 1:39&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;05.
Wreck - 4:39&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;06.
The Moon Is Down - 4:49&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;07.
Black Cat - 3:54&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;08.
Plain Truth - 7:36&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Opinião
do Blog:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Excetuando-se
os círculos de fãs do Rock Progressivo, &lt;i&gt;Acquiring the Taste&lt;/i&gt;
não é um álbum tão conhecido – e isso é um verdadeiro crime.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Ele
é a verdadeira primeira amostra da inventividade da banda, que
prefere demonstrar toda sua técnica e categoria na criação de
arranjos sofisticados, melodias cativantes, musicalidade extravagante
e caminhos totalmente imprevisíveis.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;As
harmonias vocais são outro ponto em que o conjunto demonstra
maestria na construção, pois ao usar a técnica de cantos
gregorianos, a musicalidade belíssima do conjunto é mais realçada.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
elemento rock está presente, com riffs e solos de guitarras
impactantes, muitas vezes com uma veia Hard Rock aflorada, graças ao
ótimo — e subestimado – guitarrista Gary Green.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Composta
por músicos excepcionais, fica difícil dar um destaque individual à
banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Aqui
não há música de enchimento. Todas as canções são realmente
memoráveis. As extravagantes “Edge of Twilight” e “Pantagruel&#39;s
Nativity” são uma amostra da categoria do grupo. As mais
convencionais “Wreck” e “The House, the Street, the Room” não
caem no comum através de uma riqueza de sonoridades cativantes.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Mas
a nossa preferida é mesmo “Plain Truth”, pois conta com uma
composição jazzística fantástica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Meio
que na contramão do Rock Progressivo – por ser uma banda que
apostava na extravagância coletiva ao virtuosismo individual –
talvez seja por isso que o &lt;b&gt;Gentle Giant&lt;/b&gt; seja menos lembrado.
Mas &lt;i&gt;Acquiring the Taste&lt;/i&gt;, seu segundo álbum, é tão incrível
quanto os mais aclamados discos do Prog.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/feeds/8026554564054936635/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/05/gentle-giant-acquiring-taste-1971.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/8026554564054936635'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/8026554564054936635'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/05/gentle-giant-acquiring-taste-1971.html' title='GENTLE GIANT - ACQUIRING THE TASTE (1971)'/><author><name>Daniel Benedetti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04757874718174117804</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAqTxEdNgFLTGSa84EYYAK6T248PS7EE2jYgPMdHDWTus4YOB76adJqtVqIC6iEIa8T6ZJ1gAlEmxPTVWInhmA0hu5w6SiTuFzw6mc0MoZG0cOcDuS_ElYa35BfUag0g/s220/0002.png'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjaeklmYwiV4jNqB7LSioKHtwORMUrJbqWSnfUEZHgkFKXJbH5T7nH9ZQWdYBDDIkCoNjBOl6Grx_7DizRQh-MQ8yhUTIKrUC_7CKQKTE0ymHoyE0PXePwO18Aov1_aCF0_u0S3DbfwD9zNF-TLRWD9GHAqeqV-vWPvPZNxM_iOfZ4UDJUro2MGSx1eBc/s72-w400-h400-c/71iBwgb7T+L.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7423618422540880081.post-9053348546827296539</id><published>2026-05-12T08:47:00.000-03:00</published><updated>2026-05-12T08:47:47.271-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Humble Pie"/><title type='text'>HUMBLE PIE - HUMBLE PIE (1970)</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6MX4Lyho5Sg7HFr-CDdPMDGb4OZaD5wTG7hF0YbqBsgsvpF6PuhI57qb3hL7TUfRREDXeLUMDz3oXY1b-2Y6FQV44qgcrc6FSWN5Xn4fCLsDq59WHtGX6r42ZoEyq1N8KUjXfzH8gC_vI3qkixj4qLVUdctxfnC0bubAZTw8PQajBVq1DK-caxUQXfuw/s526/520913144_1174493481377937_1634651874832870523_n.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;526&quot; data-original-width=&quot;526&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6MX4Lyho5Sg7HFr-CDdPMDGb4OZaD5wTG7hF0YbqBsgsvpF6PuhI57qb3hL7TUfRREDXeLUMDz3oXY1b-2Y6FQV44qgcrc6FSWN5Xn4fCLsDq59WHtGX6r42ZoEyq1N8KUjXfzH8gC_vI3qkixj4qLVUdctxfnC0bubAZTw8PQajBVq1DK-caxUQXfuw/w400-h400/520913144_1174493481377937_1634651874832870523_n.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Humble
é o autointitulado terceiro álbum de estúdios da banda britânica
de mesmo nome. O lançamento oficial aconteceu em julho de 1970, pelo
selo A&amp;amp;M. As gravações ocorreram no Plimpic Studios, em
Londres, na Inglaterra. A produção ficou a cargo de Glyn Johns.&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgB0MrZw1zp9GgCllemtkLbvuS9_7lRJbsWucwusHdWe2_ZUfpC7zN3FJm93VrXO24fxcuFy7hOxAyKgpiqDMxs6qM48F5gmqSCYzSMSo0b2maqN4wbMduhyphenhyphenJ-WvEqw5UWZ46U0XyQVS7VawnH_JPjoA4aCNnqefh70KIcRdcfga1855OkbpOjtTJmIF_s/s1920/RAC%20FT.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1920&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgB0MrZw1zp9GgCllemtkLbvuS9_7lRJbsWucwusHdWe2_ZUfpC7zN3FJm93VrXO24fxcuFy7hOxAyKgpiqDMxs6qM48F5gmqSCYzSMSo0b2maqN4wbMduhyphenhyphenJ-WvEqw5UWZ46U0XyQVS7VawnH_JPjoA4aCNnqefh70KIcRdcfga1855OkbpOjtTJmIF_s/w400-h225/RAC%20FT.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
história do &lt;b&gt;Humble Pie&lt;/b&gt; começa em um momento particularmente
fértil do rock britânico, no final da década de 1960. Em poucos
anos, o cenário musical do Reino Unido havia passado por
transformações profundas: a explosão da chamada British Invasion,
a consolidação da psicodelia e, logo depois, o surgimento de uma
geração de grupos que buscavam retornar às raízes do rock, do
blues e do rhythm &amp;amp; blues. Nesse contexto, a formação do &lt;b&gt;Humble
Pie&lt;/b&gt; representou tanto a convergência de trajetórias já
estabelecidas quanto um esforço consciente de seus integrantes para
redefinir suas identidades artísticas. Entre 1969 e 1970, o grupo
construiu rapidamente um catálogo inicial significativo, lançando
três álbuns e consolidando uma estética que misturava folk, blues
e hard rock.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;O
encontro entre Steve Marriott e Peter Frampton&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
gênese da banda está intimamente ligada à amizade entre dois
músicos que, apesar da diferença de idade, compartilhavam
experiências semelhantes na indústria musical: Steve Marriott e
Peter Frampton. No final dos anos 1960, ambos haviam alcançado fama
precoce como líderes de grupos populares, mas também enfrentavam
frustrações criativas. Marriott era o carismático vocalista e
guitarrista do &lt;b&gt;Small Faces&lt;/b&gt;, uma das bandas centrais do
movimento mod britânico, enquanto Frampton era o jovem astro do
grupo pop The Herd.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Apesar
do sucesso comercial, ambos eram frequentemente tratados pela
imprensa como “ídolos adolescentes”, um rótulo que não
refletia suas ambições musicais mais profundas. No final de 1968,
Marriott e Frampton desenvolveram uma amizade baseada justamente
nesse desejo de romper com a imagem fabricada pelo mercado e explorar
um som mais sério, ancorado no blues e no rock de raízes.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Inicialmente,
Marriott chegou a considerar a possibilidade de integrar Frampton aos
&lt;b&gt;Small Faces&lt;/b&gt; como segundo guitarrista. Algumas apresentações
experimentais chegaram a ocorrer, e os dois músicos tocaram juntos
em sessões de gravação em Paris para o cantor francês Johnny
Hallyday. Entretanto, os outros integrantes do &lt;b&gt;Small Faces&lt;/b&gt;
resistiram à ideia de ampliar a formação.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
situação atingiu seu ponto de ruptura na virada de 1968 para 1969.
Durante um show no Alexandra Palace, em Londres, Marriott abandonou o
palco no meio da apresentação e anunciou sua saída da banda. Pouco
depois, convidou Frampton para formar um novo grupo com ele. Esse
momento marca, de fato, o nascimento do projeto que se tornaria o
&lt;b&gt;Humble Pie&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8DLt2MupuHwcsVcRdbmpL4k0w77j6WP1yGjLjAnwfb6DqaMZZG_DVC4DoovnobgPfwTaq2NDoNB-aJ_5IMNYLvPMUrOzNNLSQMefxUE4PxdtE4no2ZKz6_QT1V0T8BuR24DKGpUdb4xHklNj1vLbc5qaBuwx6jg5rvuUcB5QOGHefDaRpRjlxESAjW-o/s1200/Steve_Marriott_(Humble_Pie).jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1118&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;298&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8DLt2MupuHwcsVcRdbmpL4k0w77j6WP1yGjLjAnwfb6DqaMZZG_DVC4DoovnobgPfwTaq2NDoNB-aJ_5IMNYLvPMUrOzNNLSQMefxUE4PxdtE4no2ZKz6_QT1V0T8BuR24DKGpUdb4xHklNj1vLbc5qaBuwx6jg5rvuUcB5QOGHefDaRpRjlxESAjW-o/s320/Steve_Marriott_(Humble_Pie).jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Steve Marriott&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;A
formação de um “supergrupo”&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
nova banda foi completada com dois músicos vindos de outras
formações importantes da cena britânica. O baixista Greg Ridley
havia tocado no grupo &lt;b&gt;Spooky Tooth&lt;/b&gt;, enquanto o baterista Jerry
Shirley — então com apenas 17 anos — vinha da banda The
Apostolic Intervention.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
reunião desses quatro músicos levou a imprensa a rotular
imediatamente o &lt;b&gt;Humble Pie&lt;/b&gt; como um supergroup, termo cada vez
mais utilizado na virada da década para designar bandas formadas por
integrantes já conhecidos de outros projetos. Curiosamente, o
próprio nome da banda tinha um tom irônico em relação a essa
percepção. A expressão inglesa “to eat humble pie” refere-se
ao ato de “engolir o orgulho” ou “descer do pedestal”, uma
espécie de autocrítica preventiva diante da atenção exagerada que
o grupo recebia antes mesmo de lançar seu primeiro disco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;As
primeiras sessões e o espírito coletivo&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Nos
primeiros meses de 1969, o quarteto se refugiou em uma casa rural
pertencente a Marriott, em Essex, onde passou longos períodos
ensaiando e compondo. A convivência intensa ajudou a consolidar um
método de trabalho relativamente democrático, no qual tanto
Marriott quanto Frampton contribuíam com vocais, guitarras e
composições.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Esse
ambiente criativo gerou rapidamente material suficiente para um álbum
de estreia. A banda assinou contrato com a gravadora Immediate
Records, fundada pelo empresário e produtor Andrew Loog Oldham,
conhecido por seu trabalho com os &lt;b&gt;The Rolling Stones&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVl-Ufo-ezkOHUnNkxjSJpxvz4ZLkkxi2jAWRKA12h9pvRQYBaiHgm4ZvWbFAW0H2vSwHQOuoPQQTk5uVdbKpeYnV6g09cDFryATVFJA-NwezXd6DBO3zLumI2D-HowThGJPBskjGalEvjpPkjc-RpH1TwiSgaMnPNCJDFvD2YarOLpsxsCo3eBNruYMc/s974/peter-frampton-1970s-v0-ulwi4rjy4abe1.webp&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;974&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVl-Ufo-ezkOHUnNkxjSJpxvz4ZLkkxi2jAWRKA12h9pvRQYBaiHgm4ZvWbFAW0H2vSwHQOuoPQQTk5uVdbKpeYnV6g09cDFryATVFJA-NwezXd6DBO3zLumI2D-HowThGJPBskjGalEvjpPkjc-RpH1TwiSgaMnPNCJDFvD2YarOLpsxsCo3eBNruYMc/s320/peter-frampton-1970s-v0-ulwi4rjy4abe1.webp&quot; width=&quot;210&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Peter Frampton&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;O
primeiro álbum: As Safe as Yesterday Is (1969)&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
álbum de estreia, &lt;i&gt;As Safe as Yesterday Is&lt;/i&gt;, foi lançado em
1969. Gravado em grande parte na casa de Marriott, o disco
apresentava um som eclético que refletia as múltiplas influências
do grupo: folk rock, blues elétrico, rock psicodélico e até
elementos de country.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
single principal, “Natural Born Boogie”, tornou-se rapidamente um
sucesso nas paradas britânicas, alcançando o Top 5. O desempenho da
música ajudou a estabelecer o Humble Pie como uma nova força no
rock britânico.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Musicalmente,
o álbum ainda refletia um equilíbrio entre as sensibilidades de
Marriott e Frampton. Enquanto o primeiro trazia um vocal poderoso e
profundamente influenciado pelo rhythm &amp;amp; blues americano, o
segundo apresentava composições mais melódicas e introspectivas,
muitas vezes com forte presença de violões acústicos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Town
and Country e o lado acústico&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Ainda
em 1969, a banda lançou seu segundo álbum, &lt;i&gt;Town and Country&lt;/i&gt;.
Diferentemente do debut, este trabalho explorava mais intensamente o
lado folk e acústico do grupo. Canções como “Take Me Back” e
“Home and Away”, escritas por Frampton, demonstravam uma
abordagem mais pastoral e intimista.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Esse
contraste estilístico refletia uma divisão estética dentro da
banda. Frampton inclinava-se para composições melódicas e arranjos
delicados, enquanto Marriott preferia um rock mais pesado e visceral.
Apesar dessas diferenças, o álbum revelou a versatilidade do &lt;b&gt;Humble
Pie&lt;/b&gt; e ampliou seu repertório sonoro.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;A
crise da Immediate Records e a mudança de direção&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
No
final de 1969, a trajetória do grupo sofreu uma reviravolta
inesperada. A Immediate Records entrou em colapso financeiro,
deixando vários artistas da gravadora em situação incerta. O
&lt;b&gt;Humble Pie&lt;/b&gt; precisou buscar rapidamente um novo contrato.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Foi
nesse contexto que o grupo assinou com a A&amp;amp;M Records e passou a
trabalhar com o produtor Glyn Johns, uma figura central na engenharia
de som do rock britânico e colaborador de artistas como &lt;b&gt;Led
Zeppelin&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;The Who&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Além
disso, o grupo passou a ser gerenciado pelo empresário americano Dee
Anthony, que incentivou uma mudança significativa de direção
musical. Anthony acreditava que a banda deveria enfatizar um som mais
pesado e direto, capaz de competir com o emergente hard rock do
início da década de 1970.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Sessões
de gravação&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;As
gravações ocorreram em 1970 no Olympic Studios, em Londres, um dos
estúdios mais importantes da cena britânica da época. O álbum foi
produzido e engenheirado por Glyn Johns, uma figura central na
engenharia de som do rock britânico e ajudou a moldar a sonoridade
mais direta e pesada que a banda buscava naquele momento.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Composição&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
álbum contém oito faixas, com composições distribuídas
principalmente entre os integrantes do grupo, embora também inclua
material de origem externa. O material revela claramente a dualidade
criativa que marcava a banda naquele momento: de um lado, o
blues-rock vigoroso impulsionado por Marriott; de outro, composições
mais delicadas e introspectivas vindas de Frampton.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdaEQFpDPtz67-sNOMWHt2Vv0hswBlge34ToeAJ_Twiu8ubxlGH3yEoo_S16OcgE-qCGudVakrmUHgevpplcD3w1UHXjhmU1y9hAjHfPHPWnilZ7l-DN5jNjdH9EB8cu4LdImW6_N6rSwWbAAQC1DbZfHUkkrjPaiSDTnuFMLR_ZAQ-nnFlqA0iMwveOU/s594/greg%20ridley.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;594&quot; data-original-width=&quot;413&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdaEQFpDPtz67-sNOMWHt2Vv0hswBlge34ToeAJ_Twiu8ubxlGH3yEoo_S16OcgE-qCGudVakrmUHgevpplcD3w1UHXjhmU1y9hAjHfPHPWnilZ7l-DN5jNjdH9EB8cu4LdImW6_N6rSwWbAAQC1DbZfHUkkrjPaiSDTnuFMLR_ZAQ-nnFlqA0iMwveOU/s320/greg%20ridley.jpg&quot; width=&quot;222&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Greg Ridley&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Arte
da capa&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Um
dos aspectos mais distintivos do álbum é sua arte gráfica. A capa
apresenta uma ilustração inspirada nas obras do artista britânico
Aubrey Beardsley, figura importante do movimento estético do final
do século XIX. Por causa dessa referência, o disco ficou conhecido
entre fãs e colecionadores como “Beardsley Album”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Vamos
às Faixas:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;LIVE
WITH ME&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Com
peso, intensidade e alguma influência Prog, a canção se alterna
com algumas passagens mais intimistas. Incrível.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Liricamente,
a canção aborda o desejo físico e a atração direta entre duas
pessoas, tema recorrente no blues e no rock de inspiração soul.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;ONLY
A ROACH&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Only
a Roach” flerta com a country music, tendo um clima mais suave e
mais bucólico.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra gira em torno de uma situação aparentemente banal — um
personagem que encontra apenas uma “roach”, gíria que pode
significar a ponta de um cigarro de maconha já consumido. O tom é
leve e irônico, refletindo o humor típico da contracultura do final
dos anos 1960.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;ONE
EYED TROUSER SNAKE RUMBA&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;One
Eyed Trouser Snake” é hard rock na veia, com a presença das
guitarras mais notável.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;One
Eyed Trouser Snake” é uma expressão humorística do inglês
britânico que funciona como metáfora sexual. A letra segue essa
linha de duplo sentido, típica do blues e do rock de tradição
boogie. O narrador utiliza metáforas sugestivas para descrever
desejo e sedução, mantendo o tom jocoso que permeia a canção.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;EARTH
AND WATER SONG&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
folk rock muito sentimental, uma música em que Peter Frampton
começava a identificar a sonoridade que o levaria ao sucesso na
metade final daquela década.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra utiliza imagens naturais — terra, água e elementos da
paisagem — para explorar temas de harmonia e reflexão interior. O
texto sugere uma busca por equilíbrio emocional e espiritual.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEip4vmKl3XrS3Kxia7nMRPWs8yDoHASZ1fHY73n9NohLduGN5_w1GzWM4Ri6ZwREzP35lowgfBgW7vZRAGgKy3zZQy4ne2FqVQHaQo1PRkD9ojtT7klGGE25WJzdwd35QFoc6Io0u6uF0O1rvZNjMHUKJjCgw8Rl1MGeJXLiWGI-FN2XOVF80DH8XkKw/s1000/Humble-Pie-GettyImages-74276172-1000x600.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;600&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;192&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEip4vmKl3XrS3Kxia7nMRPWs8yDoHASZ1fHY73n9NohLduGN5_w1GzWM4Ri6ZwREzP35lowgfBgW7vZRAGgKy3zZQy4ne2FqVQHaQo1PRkD9ojtT7klGGE25WJzdwd35QFoc6Io0u6uF0O1rvZNjMHUKJjCgw8Rl1MGeJXLiWGI-FN2XOVF80DH8XkKw/s320/Humble-Pie-GettyImages-74276172-1000x600.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Humble Pie&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;I’M
READY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
versão bem agressiva para “I’m Ready”, de Willie Dixon”
transforma o original em um hard/blues rock vigoroso.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;I’m
Ready” é uma composição clássica de Willie Dixon, um dos
maiores compositores do blues de Chicago. A letra segue a tradição
desse estilo: um narrador que afirma estar pronto para o amor, com
confiança e certo tom de bravata masculina.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;THEME
FROM SKINT (SEE YOU LATER LIQUIDATOR)&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em
“Theme from Skint (See You Later Liquidator”, o grupo retorna ao
folk rock inspiradíssimo, contando com uma passagem eletrificada ao
final.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Esta
é uma das letras mais curiosas do disco. Escrita por Steve Marriott,
a canção faz referência direta ao colapso financeiro da Immediate
Records, gravadora que havia lançado os dois primeiros álbuns da
banda. A palavra “skint” é uma gíria britânica que significa
“sem dinheiro”, e o subtítulo “See You Later Liquidator”
alude ironicamente ao processo de liquidação da empresa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;RED
LIGHT MAMMA, RED HOT!&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Red
Light Mama, Red Hot!” é uma faixa impressionante, contando com
riffs e solos impressionantes de Frampton, um Hard Rock bastante
intenso com ótimos vocais.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
expressão “red light” remete aos distritos de prostituição, e
a letra descreve uma mulher sensual e independente que domina o
imaginário do narrador.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SUCKING
ON THE SWEET VINE&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
disco é encerrado com outra faixa introspectiva, “Sucking on the
Sweet Vine”, na qual a steel guitar de BJ Cole traz um sabor
especial.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra sugere a busca por satisfação e liberdade, refletindo o
espírito hedonista que permeava grande parte da música rock no
início da década de 1970.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Considerações
Finais&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Diferentemente
do single de estreia “Natural Born Bugie”, que havia alcançado o
4º lugar no UK Singles Chart em 1969, o álbum &lt;i&gt;Humble Pie&lt;/i&gt;
(1970) teve impacto comercial relativamente modesto.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Fontes
discográficas indicam que o disco não alcançou posições
relevantes nas principais paradas britânicas ou norte-americanas,
situação relativamente comum para álbuns da banda nesse período
inicial.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Publicações
britânicas da época, como Melody Maker e New Musical Express,
reconheceram a intensidade vocal de Marriott e a habilidade
instrumental da banda, mas observaram que o álbum parecia ainda em
busca de uma identidade definitiva.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh30Gj8xUDSlQRHz8zYHi4kBDlZ9Xe1J2Fjw3VyfnVCxq6uGf2A8gELu0n70MksDJfvNmUrs-7Y8Nz_h0QfaiM5M_IxydpHekPnmUI2oe9RLh9FVZQn0OPvBVJ61uoE8oCBrN2JC_ZMMnfEATxrxBmhocWfM7j9ZLVksk2CygUMrmSO5r_Ypxw9MUJXeoA/s612/jerry%20shirley.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;612&quot; data-original-width=&quot;411&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh30Gj8xUDSlQRHz8zYHi4kBDlZ9Xe1J2Fjw3VyfnVCxq6uGf2A8gELu0n70MksDJfvNmUrs-7Y8Nz_h0QfaiM5M_IxydpHekPnmUI2oe9RLh9FVZQn0OPvBVJ61uoE8oCBrN2JC_ZMMnfEATxrxBmhocWfM7j9ZLVksk2CygUMrmSO5r_Ypxw9MUJXeoA/s320/jerry%20shirley.jpg&quot; width=&quot;215&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Jerry Shirley&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
site AllMusic descreve o álbum como um trabalho de transição,
destacando que ele antecipa a direção mais pesada que a banda
adotaria posteriormente. Segundo a análise, o disco já indica a
mudança para um som mais robusto e orientado ao blues, incentivada
pelo novo empresário americano Dee Anthony.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Depois
do lançamento do disco, o &lt;b&gt;Humble Pie&lt;/b&gt; passou grande parte de
1970 em turnê, especialmente nos Estados Unidos. Naquele momento,
embora os álbuns ainda não tivessem grande desempenho nas paradas,
a banda começava a construir uma reputação sólida como uma das
atrações ao vivo mais energéticas do rock britânico.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Sob
a orientação de Dee Anthony, o grupo abandonou gradualmente o
repertório acústico que havia marcado o álbum anterior, &lt;i&gt;Town
and Country&lt;/i&gt; (1969), e passou a enfatizar apresentações mais
pesadas, centradas no blues-rock e em improvisações extensas de
palco. Esse direcionamento foi decisivo para consolidar a imagem do
grupo junto ao público americano.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Um
episódio curioso dessa turnê ocorreu em dezembro de 1970, durante
apresentações no Fillmore West, em San Francisco. Ali, Peter
Frampton enfrentou problemas técnicos com sua guitarra Gibson
semiacústica devido ao volume elevado do palco. Após o show, um fã
chamado Mark Mariana emprestou ao guitarrista uma Gibson Les Paul
Custom de 1954, instrumento que Frampton adotaria como sua guitarra
principal durante muitos anos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;No
início de 1971, o &lt;b&gt;Humble Pie&lt;/b&gt; voltou ao estúdio para gravar
seu quarto disco, &lt;i&gt;Rock On&lt;/i&gt;, novamente com produção de Glyn
Johns.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBn0ubKjhroOghemTjVF-xCeQvkLlG0-AZcrY7b2k5FrZ7d0ZWS_nWCNCFZ5W2GIVzFbVHxyPI6BSgRJqvoRWI3nbHUn_MBnLndGHR7suvUSsO2Bd0XPTA7v0oFmF3PgEsuwW0S4cbAbfExyxI3thC4KjGEE3Kyd84E8NLXWN3B1E97R6eSu4hCYpqpJs/s647/humble22.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;363&quot; data-original-width=&quot;647&quot; height=&quot;180&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBn0ubKjhroOghemTjVF-xCeQvkLlG0-AZcrY7b2k5FrZ7d0ZWS_nWCNCFZ5W2GIVzFbVHxyPI6BSgRJqvoRWI3nbHUn_MBnLndGHR7suvUSsO2Bd0XPTA7v0oFmF3PgEsuwW0S4cbAbfExyxI3thC4KjGEE3Kyd84E8NLXWN3B1E97R6eSu4hCYpqpJs/s320/humble22.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Formação:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Steve
Marriott – Vocais (1-3, 5-7), Guitarra (1-3, 5-7), Piano Wurlitzer
(1, 4, 8), Órgão (4), Bateria (6), Gaita (7)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Peter
Frampton – Vocais (1-7), Órgão (1), Percussão (2), Guitarra
(3-8)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Greg
Ridley – Baixo (todas as faixas), Vocais (1-3, 5-8), Guitarra (8)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Jerry
Shirley – Bateria (1, 3-5, 7, 8), Piano (2, 6), Vocal (2),
Percussão (6, 7)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Músicos
adicionais:&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;BJ
Cole – guitarra pedal steel (2, 6, 8)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Willie
Wilson – bateria (2)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Faixas:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;01.
Live With Me – (Humble Pie) – 7:55&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;02.
Only a Roach – (Shirley) – 2:49&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;03.
One Eyed Trouser Snake Rumba – (Humble Pie) – 2:51&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;04.
Earth and Water Song – (Frampton) – 6:18&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;05.
I&#39;m Ready – (Willie Dixon) – 4:59&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;06.
Theme from Skint (See You Later Liquidator) – (Marriott) – 5:43&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;07.
Red Light Mamma, Red Hot! – (Humble Pie) – 6:16&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;08.
Sucking on the Sweet Vine – (Ridley) – 5:46&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Opinião
do Blog:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;É
com pesar que afirmo que o &lt;b&gt;Humble Pie&lt;/b&gt;, nos dias atuais, seja
relegado a um segundo plano entre as bandas do Hard setentista e seu
terceiro e autointitulado álbum seja, ainda menos, reconhecido.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Aqui
vemos a banda transicionar sua sonoridade para se voltar mais ao Hard
Rock, ganhando peso, intensidade e muito vigor. Não que abandone
suas características mais suaves, mas elas começaram a perder
espaço.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Com
músicos de primeira linha, é claro que o resultado é especial.
Steve Marriott é um frontman de primeira e um hábil compositor –
e afiado vocalista.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Peter
Frampton rouba a cena com seus riffs e solos incríveis e se sai
excelente quando assume os vocais. Sua sensibilidade melódica já
impressionava neste disco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
Hard Rock é exaltado em faixas diretas e intensas como “One Eyed
Trouser Snake Rumba” e na versão para “I&#39;m Ready” de Willie
Dixon. O mesmo pode ser dito de “Red Light Mamma, Red Hot!”,
possivelmente minha preferida no disco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
Folk Rock encontra seu espaço na belíssima “Earth and Water Song”
e na sóbria “Only a Roach”. E destacamos a fusão de Hard e Prog
na ótima faixa de abertura, “Live With Me”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Enfim,
incrivelmente &lt;i&gt;Humble Pie&lt;/i&gt; não é o melhor álbum da banda de
mesmo nome, mas já trazia o grupo encontrando sua faceta mais
proeminente, além de apresentar o talento do excepcional Peter
Frampton. Álbum que merece ser resgatado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/feeds/9053348546827296539/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/05/humble-pie-humble-pie-1970.html#comment-form' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/9053348546827296539'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/9053348546827296539'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/05/humble-pie-humble-pie-1970.html' title='HUMBLE PIE - HUMBLE PIE (1970)'/><author><name>Daniel Benedetti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04757874718174117804</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAqTxEdNgFLTGSa84EYYAK6T248PS7EE2jYgPMdHDWTus4YOB76adJqtVqIC6iEIa8T6ZJ1gAlEmxPTVWInhmA0hu5w6SiTuFzw6mc0MoZG0cOcDuS_ElYa35BfUag0g/s220/0002.png'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6MX4Lyho5Sg7HFr-CDdPMDGb4OZaD5wTG7hF0YbqBsgsvpF6PuhI57qb3hL7TUfRREDXeLUMDz3oXY1b-2Y6FQV44qgcrc6FSWN5Xn4fCLsDq59WHtGX6r42ZoEyq1N8KUjXfzH8gC_vI3qkixj4qLVUdctxfnC0bubAZTw8PQajBVq1DK-caxUQXfuw/s72-w400-h400-c/520913144_1174493481377937_1634651874832870523_n.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7423618422540880081.post-164921543159302163</id><published>2026-05-04T07:43:00.000-03:00</published><updated>2026-05-04T07:43:34.089-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Almah"/><title type='text'>ALMAH - FRAGILE EQUALITY (2008)</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgPaYUVrcN2tj-sQWU-K_kmBU9vPkBvdKPttWJFMVnkIKOj_C2LUrNxeBYL4bTV-sFQrLj6twHap2tE-ZXWlcQV8mKJujsubFOa9jxvhgxddeWswrVhYKylwtX7hc8hVBb2wHCtwD7GtfFbnedpClheOkBDdrEegpPqPMMd1aVYkDJSUjgXexj_nTO-ho/s500/MED_PROD_608723112229.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;500&quot; data-original-width=&quot;500&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgPaYUVrcN2tj-sQWU-K_kmBU9vPkBvdKPttWJFMVnkIKOj_C2LUrNxeBYL4bTV-sFQrLj6twHap2tE-ZXWlcQV8mKJujsubFOa9jxvhgxddeWswrVhYKylwtX7hc8hVBb2wHCtwD7GtfFbnedpClheOkBDdrEegpPqPMMd1aVYkDJSUjgXexj_nTO-ho/w400-h400/MED_PROD_608723112229.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Fragile
Equality é o segundo álbum de estúdios da banda brasileira Almah.
O lançamento oficial ocorreu em 18 de novembro de 2008, pelos selos
AFM e Blistering. As gravações aconteceram no primeiro semestre de
2008, no Norcal Studios, em São Paulo. A produção ficou  cargo de
Edu Falaschi e de Felipe Andreoli.&lt;span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrN0eqJSFHTV-6tG5kkUsQPLQIW056-0hyphenhyphenWKnWS0hwCSjvaaNG3lijluGG9wrNL5nPD91u-bQbOVpBDreylJZV2_HEzabzhSmf_59Y_1Ed8T5njxd0DVk1coxCKAgxcowxAbLbwae-HVgZ_XVH6TbF9ybXKAcDT8Rsd7Hn69XBqNNXFcq28qHEQPW9AoA/s1920/RAC%20FT.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1080&quot; data-original-width=&quot;1920&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrN0eqJSFHTV-6tG5kkUsQPLQIW056-0hyphenhyphenWKnWS0hwCSjvaaNG3lijluGG9wrNL5nPD91u-bQbOVpBDreylJZV2_HEzabzhSmf_59Y_1Ed8T5njxd0DVk1coxCKAgxcowxAbLbwae-HVgZ_XVH6TbF9ybXKAcDT8Rsd7Hn69XBqNNXFcq28qHEQPW9AoA/w400-h225/RAC%20FT.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;Almah
foi uma banda brasileira de heavy metal. Fundada inicialmente em 2006
como um projeto paralelo do ex-vocalista do &lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;Angra&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif; font-size: 14pt; text-align: left;&quot;&gt;, Edu
Falaschi, a banda lançou cinco álbuns e deixou de ser um projeto
solo para se tornar uma banda com atividades regulares.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Edu
Falaschi afirmou que procurava um nome de banda que fosse fácil de
lembrar e pronunciar em todos os idiomas. Em português e espanhol,
Alma significa “alma”. Ele descobriu que em hebraico &lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt;,
com &quot;h&quot;, significa virgem e pureza.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Ele
também afirmou que muitas pessoas religiosas dizem que o que isso
significa é o oposto:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;Decidi
falar sobre sentimentos humanos em um álbum inteiro – e os
sentimentos humanos podem ser bons e ruins – como a liberdade, como
o amor, podemos sentir como a liberdade, podemos sentir inveja e
ganância – sentimentos ruins. Foi assim que decidi escrever sobre
os sentimentos humanos”&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeF4i97IM4RMBdz9kSaMiFSEklQMswUjL-rRvYab8B5AzzSdEiKNuuvUwfbImkGe4ynkhwNZSQYwrWy8fGfQF7w8UlDM86RukmfYg8i15Jicm5L0Mu5KIR06qfT3NPPl1Ntdcp9nBmvgQSZCUMH8JnFXKjFf2mWTDYvRhQCJ6Mq_P_Za0w3SpoxEr2h3c/s388/Edu_Falaschi_(3).jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;388&quot; data-original-width=&quot;250&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeF4i97IM4RMBdz9kSaMiFSEklQMswUjL-rRvYab8B5AzzSdEiKNuuvUwfbImkGe4ynkhwNZSQYwrWy8fGfQF7w8UlDM86RukmfYg8i15Jicm5L0Mu5KIR06qfT3NPPl1Ntdcp9nBmvgQSZCUMH8JnFXKjFf2mWTDYvRhQCJ6Mq_P_Za0w3SpoxEr2h3c/s320/Edu_Falaschi_(3).jpg&quot; width=&quot;206&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Edu Falaschi&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
primeiro álbum da banda, &lt;i&gt;Almah&lt;/i&gt;, foi lançado no segundo
semestre de 2006. Além de cantar, Edu Falaschi também produziu o
disco, compôs todas as músicas e escreveu todas as letras.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
álbum foi gravado na Finlândia e no Brasil com músicos como Emppu
Vuorinen (guitarra – Nightwish), Lauri Porra (baixo –
Stratovarius) e Casey Grillo (bateria – Kamelot), e participações
especiais de Mike Stone (guitarra – Queensrÿche), Edu Ardanuy
(guitarra – Dr. Sin) e Sizão Machado (baixo – Tom Jobim, Chico
Buarque e outros), entre outros.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
álbum recebeu boas críticas em revistas e sites de rock em todo o
mundo. Falaschi foi considerado um dos melhores cantores pelos
leitores da revista Burrn! (Japão).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
primeiro show oficial completo da banda foi realizado dia 2 de
setembro de 2006, na cidade de São Caetano do Sul, e em São Paulo,
no Victoria Hall. A banda contava com os antigos membros da banda
&lt;b&gt;Symbols&lt;/b&gt; (antiga banda de Edu Falaschi); Demian Tiguez
(guitarra) e Adriano Daga (bateria), mais seu irmão Tito Falaschi
(baixo); Rafael Bittencourt (Angra) (guitarra) e Renato Tribuzy
(vocal) também participaram de shows como convidados especiais,
nessa turnê Edu também tocava guitarra em algumas músicas. Foram 7
shows e 2 pockets shows, passando pelos estados de São Paulo, Rio de
Janeiro, Santa Catarina, Paraná e Rio Grande do Sul.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em
junho de 2007, o &lt;i&gt;Angra&lt;/i&gt; fez uma pausa de dois anos e Falaschi
se concentrou no trabalho com o &lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt;. O projeto solo se
transformou em uma banda com formação estável.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Falaschi:
&lt;i&gt;O &lt;/i&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Angra&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;i&gt; realmente parou em julho de 2007. E
então quando lancei o primeiro álbum, era &lt;/i&gt;&lt;i&gt;um&lt;/i&gt;&lt;i&gt; álbum
solo, eu sabia que talvez no futuro o &lt;/i&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;i&gt;
pudesse ser uma banda. E quando o Angra realmente parou, não
sabíamos sobre o futuro do &lt;/i&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Angra&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;i&gt; e não
sabíamos quando voltaríamos com o Angra. Decidi em dezembro de 2007
criar um novo álbum do &lt;/i&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;i&gt;, mas como uma
banda de verdade, como uma banda em tempo integral.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXPzwq3l6TMrv32ZVfw-Y28tdlT2DJRSF6Lsv6kIVGJlF2xf2tsRWEyRzUrWQCLFx8hUQETZKkQvQcQUGtEVgP6UbqnhzazrzIPuiZ-YVXlgmR26r0HOAr0c9DZmC4M8vwfXuRij5GfuqUR_8APdXIOZi5NDpB_yExlQ5YiladrdorTQKKkKK1MUXTwdA/s300/edufalaschi.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;300&quot; data-original-width=&quot;200&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXPzwq3l6TMrv32ZVfw-Y28tdlT2DJRSF6Lsv6kIVGJlF2xf2tsRWEyRzUrWQCLFx8hUQETZKkQvQcQUGtEVgP6UbqnhzazrzIPuiZ-YVXlgmR26r0HOAr0c9DZmC4M8vwfXuRij5GfuqUR_8APdXIOZi5NDpB_yExlQ5YiladrdorTQKKkKK1MUXTwdA/s1600/edufalaschi.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Edu Falaschi&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
primeira turnê do &lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt; é retomada no dia 19 de julho de
2007, no Anime Friends em São Paulo, com público de 4.500 pessoas.
A banda tinha novidades na formação; sendo o baterista Aquiles
Priester, o tecladista Fábio Laguna e o baixista Felipe Andreoli,
todos do &lt;b&gt;Angra&lt;/b&gt;; mais o guitarrista Edu Ardanuy do &lt;b&gt;Dr. Sin&lt;/b&gt;,
que fez apenas 2 shows. Depois disso ele indica o guitarrista
brasiliense Marcelo Barbosa, do Khallice.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Data
de lançamento e selo&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
segundo álbum do Almah foi lançado inicialmente em 24 de setembro
de 2008 no Brasil, durante a feira musical ExpoMusic. O disco teve
lançamentos escalonados em diferentes mercados, sendo 24 de setembro
de 2008 no Brasil (Laser Company), 2008 em Ásia (Victor-JVC) e 17 de
outubro de 2008 na Europa, Estados Unidos e Canadá (AFM Records).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
selo principal responsável pela edição internacional foi AFM
Records, tradicional gravadora alemã especializada em heavy metal e
hard rock.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Composição
e concepção musical&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Todas
as composições foram desenvolvidas no contexto da consolidação do
&lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt; como banda — e não mais apenas como projeto solo de
Edu Falaschi. Esse line-up surgiu durante a pré-produção do álbum
em 2008, quando Schroeber e Moreira foram incorporados
definitivamente ao grupo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
composição do material foi conduzida principalmente por Falaschi e
Andreoli, com forte colaboração dos demais músicos no
desenvolvimento de arranjos instrumentais e na construção do
direcionamento sonoro do disco.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Gravação
do álbum&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;As
gravações ocorreram no primeiro semestre de 2008. O trabalho foi
realizado no Norcal Studios, localizado em São Paulo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Durante
as sessões, o processo envolveu registros individuais das partes
instrumentais e vocais — inclusive com material divulgado mostrando
sessões de gravação de baixo conduzidas por Felipe Andreoli,
evidenciando o clima de trabalho em estúdio.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Produção,
mixagem e masterização&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
O
álbum foi produzido por Edu Falaschi e Felipe Andreoli. As etapas
técnicas principais envolveram Brendan Duffey e Adriano Daga na
mixagem; e Walter Lima e Fabio Ernesto, na masterização.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Arte
da capa&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
A
arte gráfica do álbum foi criada pelo designer brasileiro Gustavo
Sazes, responsável pelo estúdio Abstrata Art &amp;amp; Design. Sazes é
um dos ilustradores mais requisitados do heavy metal contemporâneo,
tendo trabalhado com bandas como &lt;b&gt;Arch Enemy&lt;/b&gt;, &lt;b&gt;Machine Head&lt;/b&gt;,
&lt;b&gt;Morbid Angel&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;Firewind&lt;/b&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Vamos
às Faixas:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;BIRDS
OF PREY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
disco é aberto com “Birds of Prey” um power metal intenso e
técnico, com Edu cantando de uma forma mais agressiva que fazia no
Angra, na mesma época.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra utiliza a metáfora das aves de rapina para representar forças
dominantes e predatórias presentes nas relações humanas e sociais.
A imagem desses predadores no céu remete a indivíduos ou sistemas
que exercem poder sobre outros, criando um clima de tensão e
vigilância constante.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;BEYOND
TOMORROW&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Beyond
Tomorrow” continua com uma sonoridade pesada e bastante técnica,
com destaque para a seção rítmica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra sugere que o amanhã não deve ser encarado como uma ameaça,
mas como um campo de possibilidades.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;MAGIC
FLAME&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Magic
Flame” é mais curta e mais direta, com uma pegada que lembra o
Helloween.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra enfatiza perseverança, inspiração e transformação
interior, aproximando-se de temas recorrentes no power metal, onde
elementos simbólicos e quase místicos costumam representar
processos psicológicos ou espirituais.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;ALL
I AM&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Na
sequência, “All I Am” que, embora sendo mais melódica e suave,
seu forte refrão e a interpretação emocional de Edu, trazem um
sentimento de tristeza – mas belo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
eu lírico confronta a necessidade de reconhecer quem realmente é,
sem máscaras ou ilusões. Esse tipo de reflexão dialoga com uma
tradição do metal melódico que frequentemente aborda crises de
identidade e processos de autoconhecimento.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;YOU’LL
UNDERSTAND&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;You’ll
Understand” tem mais influências progressivas, com passagens mais
intrincadas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
tema central é o reconhecimento tardio: a ideia de que certas
decisões só fazem sentido com o tempo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhATFeqYNVm1sdH7aDspmLPw3zrtktra-FMN24-z_EW6k0HMkHQYu_6YSHb0THxXPO-pnuVIZGFUuLGP0wPVc6HGor6QOB-b_LlKb7F2PRaggkw6R4DObLL-gMFBLh0qShYXMSNrIhEE3DTmee4MLZ0zqUR1nHgoc5qHhACrGXaFr247T7NJQCDGCooLmw/s1500/Edu-Falaschi-2022-cantor-02-min.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;785&quot; data-original-width=&quot;1500&quot; height=&quot;167&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhATFeqYNVm1sdH7aDspmLPw3zrtktra-FMN24-z_EW6k0HMkHQYu_6YSHb0THxXPO-pnuVIZGFUuLGP0wPVc6HGor6QOB-b_LlKb7F2PRaggkw6R4DObLL-gMFBLh0qShYXMSNrIhEE3DTmee4MLZ0zqUR1nHgoc5qHhACrGXaFr247T7NJQCDGCooLmw/s320/Edu-Falaschi-2022-cantor-02-min.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Edu Falaschi&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;INVISIBLE
CAGE&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
pegada Rebirth (do Angra) pode ser ouvida em “Invisible Cage”,
com presença de música regional brasileira junto ao power metal da
banda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra sugere que o maior obstáculo para a liberdade muitas vezes não
é externo, mas interno.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;FRAGILE
EQUALITY&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Fragile
Equality é muito pesada (para o padrão do disco), com uma pegada
próxima ao Thrash Metal moderno.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra reflete sobre o equilíbrio delicado entre forças opostas —
razão e emoção, ordem e caos, esperança e desespero.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;TORN&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Torn”
é uma composição forte, contando com bastante peso e intensidade,
sendo um Power Metal que chega a flertar com o Thrash.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em
“Torn”, o foco lírico é o conflito interno. A palavra “torn”
— que pode ser traduzida como “dilacerado” ou “dividido” —
descreve um estado emocional marcado por dúvida e ambivalência.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;SHADE
OF MY SOUL&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Explorando
possibilidades vocais de Edu, “Shade of My Soul” é uma balada
competente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra aborda as “sombras” da alma, ou seja, aspectos ocultos da
personalidade que frequentemente permanecem reprimidos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;MEANINGLESS
WORLD&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Meaningless
World” encerra o álbum com um resumo da musicalidade do disco: um
power metal intrincado e técnico.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
letra descreve um mundo aparentemente desprovido de sentido, dominado
por superficialidade e alienação. No entanto, em vez de
simplesmente afirmar um niilismo absoluto, a música parece
questionar essa visão. Ao reconhecer a falta de significado
aparente, o narrador sugere implicitamente a necessidade de criar
sentido próprio.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Considerações
Finais&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
álbum chegou à 188ª posição na parada semanal da Oricon, no
Japão, um resultado significativo para um grupo brasileiro em um
mercado altamente competitivo e historicamente receptivo ao power
metal europeu e latino-americano. A primeira tiragem nacional do
álbum esgotou-se rapidamente durante seu lançamento na feira
musical ExpoMusic em setembro de 2008, obrigando a gravadora a
providenciar uma nova prensagem pouco tempo depois.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Uma
resenha publicada no portal Novo Metal, reproduzida posteriormente
pelo site Whiplash, destacou que o álbum apresentava uma evolução
significativa em relação ao disco de estreia, tanto em termos de
composição quanto de produção e performance instrumental. O texto
também apontava a diversidade de influências — heavy, power,
thrash e metal progressivo — como um dos principais atrativos do
trabalho.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJXczwk9lkNZPfa94Ky5K3yZNPdSqzbcSe0ke7STcPLx6_cjskLv9lnWwT_TBgRfw0x6NTNfnMgmUULOBPkZbH8_fkte54oemS98UVPw5aLkjD8MCkIdyhJs0ysxUlEC0r8wEmKXbXes373zpOtaXfKx7vtsiqxKISitlMEJHULMhyphenhyphenUzCTNeuTWIgvC_Y/s600/felipe.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;599&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;319&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJXczwk9lkNZPfa94Ky5K3yZNPdSqzbcSe0ke7STcPLx6_cjskLv9lnWwT_TBgRfw0x6NTNfnMgmUULOBPkZbH8_fkte54oemS98UVPw5aLkjD8MCkIdyhJs0ysxUlEC0r8wEmKXbXes373zpOtaXfKx7vtsiqxKISitlMEJHULMhyphenhyphenUzCTNeuTWIgvC_Y/s320/felipe.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Felipe Andreoli&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;No
site Metal Archives, uma das bases de dados mais respeitadas da cena
metal, o álbum mantém avaliação média próxima de 87%, resultado
de críticas e avaliações de usuários especializados.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Resenhas
posteriores também enfatizam a evolução musical do grupo entre o
primeiro disco e este segundo trabalho. Uma análise publicada no
site Sputnikmusic descreve o álbum como um salto qualitativo
significativo, destacando a maior diversidade sonora e o
aprimoramento da produção. Segundo o texto, o disco consolidou o
&lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt; como um competidor legítimo no cenário internacional
do power metal.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
turnê de divulgação do álbum começou em novembro de 2008, em São
Paulo, poucos meses após o lançamento do disco, e seguiu até abril
de 2009, quando foi encerrada com um show no tradicional Circo
Voador, no Rio de Janeiro. Durante esse período, o grupo percorreu
diversas cidades brasileiras, apresentando um repertório que
combinava músicas do novo álbum com material do disco de estreia.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Apesar
do bom andamento da turnê, sua duração acabou sendo menor do que
inicialmente planejado. Em 2009, o retorno das atividades do &lt;b&gt;Angra&lt;/b&gt;
exigiu que Falaschi e o baixista Felipe Andreoli, que também
integravam aquela banda, redirecionassem sua agenda para compromissos
relacionados ao grupo principal.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Em
2009 e 2010, o &lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt; ainda tocou em diversos eventos no
Brasil, incluindo festivais e apresentações em casas especializadas
em rock. Uma das últimas etapas do ciclo promocional ocorreu em
2010, quando o grupo realizou mais uma série de shows em território
brasileiro. O encerramento simbólico dessa fase aconteceu no
festival Marreco’s Fest, em Brasília.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Ainda
em 2009 e 2010, Falaschi e Andreoli começaram a trabalhar em novas
ideias para o terceiro álbum do &lt;b&gt;Almah&lt;/b&gt;, &lt;i&gt;Motion&lt;/i&gt;, o qual
seria lançado em 2011.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeoSkfVb0Hn3I2EHwwstQHeKharSoegjZKLoE1NIKlkYRg3zOY2UX6LDUWAKTZXSbWQ43G6qygqOy8CbQhw64uGsmP4zJC7Z7mkH2GEpSOHyM_DsRFDQv6FEoTfbWEUlQxGrgcPnIrehrmBf7e825tRDuaSq5G7eS7EV7r3ULNrz7-cyjUrwbkBy6-fjw/s1500/almah-edu-falaschi-banda.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;785&quot; data-original-width=&quot;1500&quot; height=&quot;167&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeoSkfVb0Hn3I2EHwwstQHeKharSoegjZKLoE1NIKlkYRg3zOY2UX6LDUWAKTZXSbWQ43G6qygqOy8CbQhw64uGsmP4zJC7Z7mkH2GEpSOHyM_DsRFDQv6FEoTfbWEUlQxGrgcPnIrehrmBf7e825tRDuaSq5G7eS7EV7r3ULNrz7-cyjUrwbkBy6-fjw/s320/almah-edu-falaschi-banda.jpeg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Formação:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Edu
Falaschi – Vocal&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Felipe
Andreoli – Baixo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Marcelo
Barbosa – Guitarra&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Paulo
Schroeber – Guitarra&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Marcelo
Moreira – Bateria&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Faixas:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;01.
Birds of Prey (Falaschi/Schroeber) - 4:45&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;02.
Beyond Tomorrow (Andreoli/Falaschi) - 4:03&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;03.
Magic Flame (Andreoli/Barbosa/Falaschi/Moreira) - 3:32&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;04.
All I Am (Andreoli/Falaschi) - 4:40&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;05.
You&#39;ll Understand (Andreoli/Falaschi/Moreira) - 6:03&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;06.
Invisible Cage (Falaschi/Schroeber) - 5:46&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;07.
Fragile Equality (Andreoli/Falaschi) - 3:48&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;08.
Torn (Andreoli/Falaschi) - 4:42&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;09.
Shade of My Soul (Andreoli/Falaschi) -	4:58&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;10.
Meaningless World (Andreoli/Falaschi) - 4:48&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;b&gt;Opinião
do Blog:&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;&lt;i&gt;Temple
of Shadows&lt;/i&gt;, o quinto álbum do &lt;b&gt;Angra&lt;/b&gt; (e o segundo com Edu
nos vocais), marcou a carreira de Falaschi, definitivamente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;A
partir de então, ele passou a ser uma meta (em maiores ou menores
graus), de sua carreira, com diferentes resultados. Em &lt;i&gt;Fragile
Equality&lt;/i&gt;, toda a categoria do supracitado disco é emulada de
forma satisfatória.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;O
grupo aposta em um disco pesado, um Power Metal agressivo que flerta
algumas vezes com Thrash e, em sua maior parte, demonstra uma
sonoridade rebuscada, intrincada e com boa dose de pegada Prog Metal.
Também há algum espaço para canções mais suaves, bem melódicas,
as quais conseguem demonstrar o grande talento de Edu como vocalista.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;“&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Magic
Flame” e “Beyond Tomorrow” são bons exemplos deste Power Metal
mais intricado, com peso e agressividade. Os flertes com o Thrash
Metal são visíveis em “You&#39;ll Understand” e “Torn” (minha
preferida neste trabalho).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Como
dissemos a suavidade e a sensibilidade melódica dão as caras em
belas composições como “All I Am” e “Shade of My Soul”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;br /&gt;

&lt;/p&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 0cm;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: medium;&quot;&gt;Diante
do exposto, pode-se afirmar que &lt;i&gt;Fragile Equality&lt;/i&gt; é um dos
melhores trabalhos do Edu Falaschi fora do &lt;b&gt;Angra&lt;/b&gt; e uma espécie
de prenúncio para a bela carreira-solo que ele formaria nos anos
2020.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/feeds/164921543159302163/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/05/almah-fragile-equality-2008.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/164921543159302163'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7423618422540880081/posts/default/164921543159302163'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.rockalbunsclassicos.com.br/2026/05/almah-fragile-equality-2008.html' title='ALMAH - FRAGILE EQUALITY (2008)'/><author><name>Daniel Benedetti</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04757874718174117804</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAqTxEdNgFLTGSa84EYYAK6T248PS7EE2jYgPMdHDWTus4YOB76adJqtVqIC6iEIa8T6ZJ1gAlEmxPTVWInhmA0hu5w6SiTuFzw6mc0MoZG0cOcDuS_ElYa35BfUag0g/s220/0002.png'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgPaYUVrcN2tj-sQWU-K_kmBU9vPkBvdKPttWJFMVnkIKOj_C2LUrNxeBYL4bTV-sFQrLj6twHap2tE-ZXWlcQV8mKJujsubFOa9jxvhgxddeWswrVhYKylwtX7hc8hVBb2wHCtwD7GtfFbnedpClheOkBDdrEegpPqPMMd1aVYkDJSUjgXexj_nTO-ho/s72-w400-h400-c/MED_PROD_608723112229.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>