Rodzimy w domu

Petycja do Ministerstwa Zdrowia

2014-12-15T18:47:00.000+01:00

Oto Petycja wzywająca do utworzenia Narodowego Programu Karmienia Naturalnego, poniżej jej treść:

"Minister Zdrowia Bartosz Arłukowicz
Prezes Rady Ministrów Ewa Kopacz
ul. Miodowa 15
00-952 Warszawa
(22) 634 93 26
kancelaria@mz.gov.pl, sprm@kprm.gov.pl

Szanowny Panie Ministrze,

Jak wiadomo WHO zaleca wyłączne karmienie piersią przez 6 miesięcy, a następnie karmienie piersią uzupełniane posiłkami stałymi do końca drugiego roku życia lub dłużej. Międzynarodowe organizacje pediatryczne oraz gastroenterologiczne np. ESPHGAN, AAP, oraz wiele innych, również stoją na podobnym stanowisku.

Od wielu lat jednak w Polsce maleje liczba matek karmiących naturalnie swoje dzieci. Około 90 % matek tuż po porodzie, deklaruje chęć karmienia piersią, jednak w kolejnych miesiącach jest to coraz mniejsza liczba, w 6 miesiącu życia dzieci już tylko około 15 % matek w Polsce karmi swoje dzieci piersią, zaś matek karmiących dzieci powyżej roku jest już tylko około kilku procent. Karmienie piersią, a raczej jego brak ma bardzo poważne skutki zdrowotne, ekonomiczne i społeczne dla naszego kraju. Tak mała liczba dzieci karmionych piersią oznacza o wiele większą zapadalność na choroby, długofalowe negatywne skutki zdrowotne ( także w wieku dorosłym), mniejsze możliwości intelektualne, u dzieci pozbawionych mleka
matki. To również brak profilaktyki chorób nowotworowych u matek. Wszystko to przekłada się na bardzo negatywne skutki ekonomiczne, których to koszty oczywiście ponosić musi całe polskie społeczeństwo.

Pomimo tych zagrożeń w Polsce nie ma kompleksowego systemu wsparcia karmienia piersią. Sprawy związane z karmieniem naturalnym są w naszym kraju marginalizowane i bagatelizowane. Zagadnienia prawidłowego żywienia dzieci rozwiązują i finansują firmy produkujące i sprzedające na polskim rynku mieszanki do sztucznego żywienia dzieci. Odbywa się to przy pełnej aprobacie i we współpracy z narodowymi instytutami zdrowia ( CZD, IMiD) i ogólnopolskimi towarzystwami naukowymi
zajmującymi się zdrowiem dzieci w naszym kraju ( Polskie Tow. Pediatryczne, Polskie Tow. Gastroenterologii Hepatologii i Żywienia Dzieci oraz inne). Ministerstwo Zdrowia wydaje kilkadziesiąt milionów złotych każdego roku na refundację sztucznych mieszanek, jednocześnie dopuszcza, by były one dostarczane do szpitali po rażąco zaniżonych cenach. Dozwolona jest także promocja mieszanek w mediach. Budzi to nasze ogromne oburzenie i jest rażąco niemoralnym i niedopuszczalnym
działaniem. Dziwi przyzwolenie i brak radykalnej reakcji na taką sytuację z Państwa strony jako Ministerstwa Zdrowia, taką postawę odbieramy jako ciche przyzwolenie na te praktyki.

Najnowsze zalecenia Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci z 2014 r., przedstawione w schemacie w kwestii ilości posiłków, do którego sięgać będzie personel medyczny, oraz skierowany jest on również do rodziców, rekomenduje: 7 posiłków w pierwszym miesiącu życia, 6 posiłków na dobę dla dziecka 2 miesięcznego i dalszy spadek ilości karmień w kolejnych miesiącach dla dzieci karmionych piersią. Jest to całkowicie niezgodne z aktualną wiedzą medyczną w zakresie karmienia naturalnego, ponieważ w pierwszych miesiącach życia dziecka zalecane jest karmienie piersią według potrzeb dziecka 8-12 razy na dobę.

Fakt zaprezentowania zaleceń dla dzieci żywionych sztucznymi mieszankami, jako ogólnie obowiązujących, również dla dzieci karmionych wyłącznie piersią, świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności autorów schematu żywienia niemowląt, oraz może doprowadzić do zagrożenia zdrowia i życia dzieci karmionych piersią. Niestety już powstały kolejne publikacje, oparte na tym schemacie PTGHiŻD, zalecające dzieciom karmionym piersią głodowe liczby posiłków, gwarantujące jednocześnie ich matkom zanik laktacji.

Takie działania bolą szczególnie, jeśli się weźmie pod uwagę fakt, że na budowę skutecznego systemu wsparcia karmienia naturalnego, edukację personelu medycznego, wyposażenie szpitali i promocję wśród kobiet ciężarnych i matek nie wydano prawie nic w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Setki tysięcy matek w Polsce, każdego roku przedwcześnie przerywa karmienie naturalne, bo system opieki okołoporodowej, z powodu braku wiedzy, głębokich zaniedbań, często lenistwa oraz niebagatelnych profitów, znacznie chętniej promuje żywienie sztuczne niż karmienie naturalne. Aby zaniechania te nie wyszły na jaw nie prowadzi się w Polsce od wielu lat profesjonalnego monitoringu jakości i długości karmienia naturalnego.

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 września 2012 r. w sprawie standardów postępowania medycznego przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej podkreśla znaczenie i gwarantuje odpowiednie wsparcie matki w zakresie laktacji. Jednak standard ten dotyczy tylko opieki sprawowanej nad kobietą w przypadku fizjologicznego porodu i połogu, czyli de facto, w Polsce, kilkunastu procent kobiet. Pozostałe kobiety, w zdecydowanej większości, rodzące nawet z minimalną interwencją medyczną, są tego prawa pozbawione, czyli dyskryminowane, a co za tym idzie, ich dzieci również.
Personel medyczny kontaktujący się z ciężarną, odpowiedzialny za poród i opiekę nad matką i dzieckiem w szpitalu, oraz zapewniający opiekę pediatryczną poza szpitalną, nie jest należycie przygotowany do realizacji swoich zadań. Wiedza z zakresu fizjologii laktacji i rozwiązywania problemów związanych z karmieniem naturalnym jest niewielka, często nieaktualna, zaś podnoszenie kwalifikacji odbywa się najczęściej na własny koszt. Liczba personelu jest również zbyt mała w stosunku do zapotrzebowania wynikającego z świadczeń gwarantowanych przez standardy opieki okołoporodowej. Zdecydowanie brakuje fachowo przeszkolonych osób mogących udzielać wsparcia laktacyjnego na różnych poziomach. Istnieje uzasadniona obawa, że gdy tak przygotowany do pracy personel zacznie wdrażać kuriozalne, najnowsze rekomendacje
Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci, w kwestii ilości posiłków, odbije się to bardzo negatywnie na zdrowiu naszych dzieci.

Karmienie naturalne jest jedyną optymalną metodą żywienia wcześniaków, noworodków urodzonych o czasie, niemowląt i małych dzieci. Jako takie powinno być modelem normatywnym i punktem odniesienia. Uniemożliwianie, bądź utrudnianie przez państwo (przez brak odpowiednich warunków i stosownych uwarunkowań prawnych) dziecku karmienia go mlekiem matki jest łamaniem Konwencji Praw Człowieka i Konwencji Praw Dziecka ratyfikowanych przez Polskę.

W związku z powyższym pilnie wnioskujemy o :

Jak najszybsze uruchomienie Narodowego Programu Karmienia Naturalnego, obejmującego edukację i zwiększenie liczby personelu, wyposażenie szpitali i długofalowe działania promocyjne, oraz powszechny dostęp do refundowanego przez państwo wsparcia laktacyjnego.

Rozszerzenia prawnej ochrony karmienia naturalnego, wynikającego z Rozporządzenia Ministra Zdrowia w kwestii Standardu Opieki Okołoporodowej, gwarantowanej dotychczas tylko matkom i ich dzieciom w przypadku porodu fizjologicznego, na wszystkie dzieci urodzone o czasie i ich matki.

Nadania Komunikatowi Ministerstwa Zdrowia z dnia 29 marca 2013 r. „w zakresie karmienia piersią jako wzorcowego sposobu żywienia niemowląt” mocy prawnej. Komunikaty, które nie stanowią prawa i są nagminnie lekceważone są nam do niczego nie potrzebne. Nie świadczą one o Państwa zaangażowaniu w sprawę, wręcz przeciwnie, dowodzą świadomego działania na naszą szkodę.

Podjęcia natychmiastowych działań mających na celu wyjaśnienie przyczyn powstania tak skandalicznych rekomendacji w schemacie żywienia niemowląt oraz wyciągnięcia konsekwencji w stosunku do osób, które się do tego przyczyniły.

Powołania do życia instytucji, odpowiedzialnej za monitorowanie, nadzór, badania oraz aktualizację wiedzy z zakresu karmienia naturalnego.

Podjęcie powyżej wymienionych działań, znacząco poprawi perspektywy optymalnego rozwoju naszych dzieci, obniży zagrożenia i postępującą otyłość. Cywilizowane kraje zaczynają od profilaktyki, jaką jest karmienie naturalne, gdyż jest to możliwość kreowania ogromnych oszczędności w budżecie kraju. Optymalne żywienie wczesne obniży wydatki Ministerstwa Zdrowia o setki milionów złotych każdego roku, a dzieciom i ich matkom zapewni długofalowe pozytywne skutki zdrowotne,.
Karmienie piersią to jeden z najważniejszych elementów promocji zdrowia człowieka. Dlatego prosimy o pozytywne i pilne rozpatrzenie naszej petycji.
Dziękujemy,

INICJATYWA MATEK KARMIĄCYCH NATURALNIE

Hanna Krawsz

Poniżej przytaczam jeszcze treść komunikatu Ministerstwa Zdrowia z dnia 29 marca 2013r. , który wg naszych postulatów powinien uzyskać moc prawną ( rozporządzenia, ustawy ) .

" Departament Matki i Dziecka rekomenduje wyłączne karmienie piersią jako optymalny i wzorcowy sposób żywienia niemowląt do ukończenia 6 miesiąca życia oraz kontynuację karmienia piersią przy jednoczesnym podawaniu pokarmów uzupełniających nawet do ukończenia przez dziecko drugiego roku życia i dłużej*. Jeśli z obiektywnych powodów nie ma możliwości podania dziecku mleka matki biologicznej, wówczas sztuczna mieszanka dobrana stosownie do sytuacji klinicznej dziecka jest akceptowalnym rozwiązaniem. Jednakże karmienie preparatami zastępującymi mleko kobiece (sztucznymi mieszankami) łączy się ze zwiększonym ryzykiem infekcji u niemowląt, między innymi: przewodu pokarmowego oraz zapalenia ucha.

Karmienie piersią jest jedynym naturalnym sposobem żywienia niemowląt i żaden preparat zastępujący mleko kobiece nie posiada identycznych właściwości co mleko kobiece, dlatego sformułowania takie jak: naturalny, fizjologiczny, inspirowany mlekiem matki, humanizowany, umatczyniony, bliski lub najbliższy mleku matki, wzorowany na mleku matki mogą zostać uznane za wprowadzające w błąd konsumenta, sugerując równoważność (lub podobieństwo) preparatu mlekozastępczego z mlekiem kobiecym i karmieniem naturalnym.

Karmienie piersią odgrywa ważną rolę w profilaktyce zdrowotnej, w tym w zapobieganiu cukrzycy oraz otyłości u dzieci, młodzieży i w dorosłym życiu a także astmy i atopowego zapalenia skóry. Obniża również ryzyko wystąpienia zespołu nagłej śmierci niemowląt (SIDS).

Departament Matki i Dziecka jednocześnie zaznacza, że powinno się szanować wybór kobiet, które rezygnują z karmienia piersią ze względów innych niż medyczne, jeżeli są świadome ryzyka związanego z karmieniem sztucznym oraz konsekwencji ekonomicznych."

PETYCJĘ MOŻNA PODPISAĆ TUTAJ - KLIKNIJ -

DOŁĄCZ DO WYDARZENIA NA FACEBOOK'U

Czy można karmić piersią w miejscach publicznych ?

2014-11-15T00:07:00.000+01:00

W październiku wyrzucono z przestrzeni publicznej, karmiącą piersią w galerii handlowej w Radomiu- ochrona "zaprosiła" mamę aby karmiła w toalecie... tak ochrona postrzega swoje obowiązki w tej galerii handlowej. Dyrekcja nie przeprosiła za wyproszenie matki z przestrzeni publicznej, ubolewa jedynie nad pomyłką, mama miała zostać wyprowadzona do "pokoju karmień" ...

Zacytuję tutaj fragment artykułu jaki ukazał się w "Gazecie.pl " , który dotyczy aspektu prawnego takiej sytuacji

cytuję : "W polskim porządku prawnym nie ma wyraźnych przepisów, które regulowałyby, gdzie i w jakich sytuacjach matki mogą czy też nie mogą karmić piersią swoich dzieci. Pozostaje to więc raczej kwestią regulowaną przez normy kulturowe niż prawne - komentuje Anna Błaszczak z Zespołu ds. Równego Traktowania i Ochrony Praw Osób z Niepełnosprawnościami w Biurze RPO.Dodaje, że należy przy tym jednak uwzględnić, że w Polsce macierzyństwo znajduje się pod szczególną ochroną, podobnie jak dobro dziecka - i dobra te są wysoko cenione społecznie. Wyproszenie matki karmiącej z centrum handlowego może być również uznane za przejaw dyskryminacji ze względu na macierzyństwo i ze względu na płeć. Zgodnie z ustawą o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania zakazane jest m.in. nierówne traktowanie ze względu na płeć w dostępie do usług - w tym przypadku usług centrum handlowego.

- Ofiary takiej dyskryminacji mogą się domagać odszkodowania na podstawie tej ustawy czy nawet zadośćuczynienia na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego o ochronie dóbr osobistych. Dodatkowo przedsiębiorca prowadzący centrum handlowe może zostać ukarany grzywną za popełnienie wykroczenia z art. 138 Kodeksu wykroczeń, polegającego na odmowie świadczenia usługi bez uzasadnionej przyczyny - wyjaśnia Błaszczak.

W pierwszej kolejności ze skargą należy zwrócić się do kierownika centrum handlowego, a w przypadku nieosiągnięcia zamierzonego rezultatu podjąć kroki prawne. Osoby doświadczające dyskryminacji mogą również składać skargi do RPO." koniec cytatu.

link do artykułu

Ledwo ucichła jedna afera, w listopadzie wybuchła podobna na Pomorzu, w Sopocie, w restauracji La Marea kelner wyprosił mamę karmiącą do toalety, ponieważ takie dostał zalecenie postępowania w przypadku mam karmiących w tym przybytku szumnie zwanym restauracją.

link do artykułu

Szkoda, że od razu nie przygotowali stolika w toalecie, gdzie sadzaliby rodziców z małymi dziećmi karmionymi piersią. Właściciel ( Janusz Grzyb ) na oburzone komentarze na facebook, odpowiedział, że "promowanie macierzyństwa powinno się odbywać w czterech ścianach"...

Właściciel restauracji zaznacza, że w La Marea mamy nie raz karmiły dzieci przy stole lub przewijały je w toalecie i nikt nigdy nie robił problemu.

Czytaj więcej na:
http://dziecko.trojmiasto.pl/Karmiaca-piersia-matka-upomniana-przez-kelnera-w-restauracji-n85206.html#tri

Bardzo by przydała się tutaj ikonka "walenie głowa w ścianę " :P Fantastyczne jest to, że społeczeństwo zareagowało bojkotując knajpę.

Link do recenzji knajpy- dodaj swoją

W internecie znów gorące dyskusje na temat tego, czy mamy mogą karmić wszędzie...Same mamy maja czasem wątpliwości, czy prawo stoi po ich stronie...
Chciałam więc przypomnieć materiał, który został nagrany tuz po aferze radomskiej, gdzie ja wraz z posłem, prawnikiem Ryszardem Kaliszem, rozmawiamy o tym jakie prawa ma mama karmiąca w przestrzeni publicznej...

link do filmu

MAMA MA PRAWO

KARMIĆ W PRZESTRZENI PUBLICZNEJ

Po aferze w Radomiu otrzymaliśmy list z Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego, które zaoferowało się prowadzić pro bono sprawy związane z naruszenieami praw matek...

" Dzień Dobry, oglądałem właśnie Panią w Tvn24. Gratuluje dobrego wystąpienia! Jestem przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego -organizacji prawników wspierających pro bono osoby doświadczające dyskryminacji. Sytuacje przedstawione przez Panią naszym zdaniem są właśnie przejawami dyskryminacji. Z chęcią poprowadzimy pro bono postępowanie o odszkodowanie za naruszenie praw matki karmiącej. Jeśli któraś z mam spotkałaby się z podobną sytuacją, proszę się do nas zwrócić, z chęcią przyjrzymy się sprawie. Wesprzemy matki w walce o ich prawa. Pozdrawiam serdecznie,
Krzysztof Šmiszek PTPA - w razie potrzeby kontakt: ksmiszek@ptpa.org.pl "

Bardzo dziękuję organizacji PTPA i przewodniczącemu za wsparcie. Dobrze wiedzieć, gdzie się w razie czego zwrócić. Pokażmy, ze naszych praw nie da się łamać bezkarnie...

Nie bójmy się karmić piersią wszędzie, mamy do tego prawo, a nasze dziecko ma prawo do najlepszego pokarmu, oraz do zaspokojenia swojego głodu, wszędzie, a w toaletach niech sami jedzą ci, którzy uważają, że jest to stosowne do tego miejsce. My nie jemy w toaletach i nie karmimy tam naszych dzieci, byłoby to naruszenie praw dziecka oraz narażenie go na utratę zdrowia.

KARMIMY PIERSIĄ,

NASZE DZIECI SĄ TEGO WARTE !!!

Jak (nie) wspierają w Karmieniu Piersią - relacja mamy...

2014-09-17T12:48:00.000+02:00

Druga w tym sezonie Opowieść Karmicielki... Czy kobiety chcące karmić piersią otrzymują odpowiednie wsparcie ? Oj długo by pisać i mówić na ten temat... Przeczytajcie jak było u tej mamy... Jestem pełna podziwu, że Spełniona Mama po takim "wsparciu" jednak karmi piersią...

W czerwcu tego roku po raz pierwszy zostałam mamą! Oczywiście całą ciążę poświęciłam na czytanie o rozwoju dziecka ale gdzieś umknęło mi karmienie piersią. Myślałam, że to oczywista sprawa i do tego bardzo prosta! Błąd! Poród wspominam traumatycznie - zakończony cesarskim cięciem w pełnej narkozie. Po obudzeniu usłyszałam, że synek przestał oddychać i jest na noworodkowym OiOMie !

"Jak wszystko będzie OK - jeszcze dziś na chwilę go Pani przyniesiemy ! Tu jest zgoda na dokarmianie MM - proszę podpisać.." W ogromnym szoku (ciąża była idealna!) - podpisałam i zalałam się łzami bo nie wiedziałam co się dzieje z synkiem, a przecież musi coś jeść więc dla jego dobra podpiszę..
Maleństwo zobaczyłam jeszcze tego samego dnia, na jakieś 30 min przystawiłam go do piersi ale z racji totalnie płaskich sutków - porobił mi sine ślady dookoła, a sutka nie złapał :( Nikt nawet nie pomyślał by mi pomóc, doradzić.. Jak płacze to znaczy, że głodny -proszę przyjść po mleko... słyszałam. Leżała ze mną na sali dziewczyna, która urodziła syna ważącego 4200 g i położne wmawiały jej, że nie ma tyle mleka by go wykarmić! Niestety taki sobie szpital wybrałam..

Powracając do mojego synka - częściowo go przystawiałam, troszkę ściągałam i karmiłam butlą, a trochę podawałam mleko krowie modyfikowane. Trzeciego dnia po urodzeniu okazało się, że malutki ma wadę serca. Nie myślałam o karmieniu piersią - byłam załamana.. Mój idealny świat legł w gruzach...

Synek tak rozleniwił się przez butlę, że coraz mniej ssał pierś - dookoła słyszałam głosy, że "ma chore serduszko, jest słaby, nie męcz go i podaj mleko mod.." - o zgrozo sama w to uwierzyłam! Siedziałam z laktatorem 24 h ale i tak nie dawałam rady w ten sposób go wykarmić, więc był dokarmiany. Czułam się z tym okropnie - co to za kobieta, która nie umie wykarmić swojego dziecka?! Któregoś dnia na wizycie położnej pożaliłam jej się, że tak bardzo chciałabym karmić piersią, a nie mogę! Liczyłam, że mnie podtrzyma na duchu, doradzi na co usłyszałam " Dziewczyno! Po co Ci kolejny problem? Nie jestem zwolenniczką głodzenia dzieci. Nie każda kobieta może karmić swoje dziecko. Jak do następnej wizyty nie zaczniesz karmić piersią to powiem Ci jak FAJNIE wstrzymać laktację". Te słowa były ciosem prosto w serce !

Popłakałam się i zmotywowałam jeszcze bardziej :) Zaczęłam częściej przystawiać synka, a mniej ścìągać choć w dalszym ciągu przynajmniej raz dziennie (zazwyczaj na wieczòr) dostawał mm, bo płakał przeraźliwie a przecież nie mogliśmy go stresować, bo i tak był słabiutki. Zmęczona psychicznie całą nieudolną historią związaną z kp postanowiłam udać się do poradni laktacyjnej.
Dzwonię i mówię, że syn ma ponad 2 miesiące i jest dokarmiany - w zamian usłyszałam, że jest za stary(!) bo do nich przychodzą dzieci 3 lub 5 dniowe i żebym nie oczekiwała cudów - ale proszę przyjść w poniedziałek. Przed tym właśnie poniedziałkiem ostatni raz podałam mm w piątek wieczorem - dlaczego to pamiętam? Bo była to mam nadzieję ostatnia butla w Naszej historii z karmieniem piersią :)

Synek od 2 tygodni jest tylko na piersi!!! Gdy słyszę o historiach z brakiem pokarmu albo określeniu "za późno" to się uśmiecham! Równo w 74 dniu życia mojego syna "załapał" o co chodzi w cycowaniu :)
Przed Nami prawdziwy test ponieważ za ok 2 msc czeka Nas operacja i wiem, że stanę na rzęsach by po niej również kontynuować kp !

Proszę by podpisać naszą historię : Spełniona mama :)

Autorka: Spełniona Mama
Dziękuję :)

Kochane Mamy, pamiętajcie, że istnieje grupa wsparcia na FB KARMIĄCE CYCE - GRUPA WSPARCIA MAM KARMIĄCYCH NATURALNIE wspieramy w naturalnym karmieniu, pomagamy wyjść z karmienia/dokarmiania mlekiem krowim modyfikowanym.

Mama karmiąca... opowieść Asi

2014-09-15T01:26:00.000+02:00

Wracamy do projektu Opowieści Mam Karmiących Piersią... Pierwsza relacja po roku...

Nie zawsze bywa łatwo, czasem zaskakuje niechęć dziecka do ssania, jednak Asia nie poddała się i dziś czerpie radość z chwil bliskości gdy karmi piersią synka...

W czasie ciąży dużo czytam. O rozwoju maleństwa w moim brzuchu, o pielęgnacji noworodka, o karmieniu piersią. Wszystko wydaje się, jeśli nie proste to na pewno do opanowania. Problemy, trudności? Wspominają coś o nawale pokarmu, poranionych brodawkach … Myślę, że to nic takiego, że na pewno dam radę. Przed porodem odwiedza mnie kilka razy Położna. Rozmawiamy wiele godzin, przygotowuje się do porodu. Wiem, że chcę karmić piersią, wydaje mi się to takie oczywiste. Dostaję gratisową butelkę. Chowam na dno szafy. Nie będzie mi nigdy potrzeba, jestem o tym przekonana.

Przychodzi ten wielki Dzień. Po kilkunastu godzinach kładą na moich brzuchu mojego Synka. Wyciągam pierś, chcę podać mu siarę. Przecież tyle czytałam o jej dobrodziejstwie. I dostaję szoku. Tymek nie chce, nie ssać. Odwraca główkę… Przerażona pytam Położną. Ona ucina krótko, „ jest zmęczony porodem”. No, ale jak to, przecież czytałam, że wszystkie dzieci po porodzie tak robię, że to naturalny odruch ćwiczony już w brzuchu, co się dzieje?! Niestety muszą mu podać antybiotyk, nie ma miejsc na oddziale położniczym. Więc Jego zabierają, mnie kładą na patologii ciąży. Przyniesiemy Go jak będzie głodny mówią. Jest po 22, całą noc nie śpię, przecież zaraz przyniosą mi dziecko, muszę być w gotowości, żeby podać mu mleko. Płaczę z samotności. Głaszczę brzuszek, zawsze tak robiłam, ale nie odpowiada mi żadne kopnięcie. Jest pusty, a moje dziecko jest piętro wyżej. Nikt nie przychodzi…

Rano zjawia się pielęgniarka. Niesie malutkie zawiniątko (Tymek ważył 2700), kładzie koło mnie i rzuca „Nie potrafi ssać” i odchodzi. Nie wiem, co robić, upał daje się we znaki, pot leje mi się z czoła, kiedy próbuję go nakłonić do jedzenia, płacze tak strasznie, że przychodzą kolejne pielęgniarki. Każda na swój sposób próbuje mi pokazać jak mam go nakarmić. W żadnej pozycji się to nie udaje. Ja jestem mokra od potu i łez. Hormony szaleją, Tymek już nie płacze. On wrzeszczy . Zjawia się moja Mama. Ona też jest zdziwiona. „Pięcioro dzieci wykarmiłam, jak to nie umie, to jakieś bzdury, wszyscy umieją”. Zwalnia się miejsce na położnictwie, przenoszą Nas. Tutaj potwierdza się diagnoza. Proszę odciągać mleko. Podamy mu w kieliszku. Jak to odciągać? Jak mam to zrobić ? Położona bierze i ściska boleśnie moją pierś. Leje się mleko, rzeka mleka. Cała koszula jest mokra. Dobrze będę tak robić. Kieliszki się zapełniają. Podają je Tymkowi. Nie płacze już, zasypia. Ja też mam na to ochotę, nic z tego. Położna oświadcza, odciąganie, co dwie godziny, karmienie co trzy. Gdzie tu czas na sen? Mama i Mąż dbają o mnie. We mnie wszystko szaleje, płaczę, pocę się od upału. Koleżanka z łóżka obok karmi swoją córeczkę. Mała pięknie je, anielski widok. Dlaczego nie jest mi to dane? Znowu płaczę…

Na drugi dzień dowiaduję się, że potrzeba więcej mleka. Piersi bolą strasznie. Każą Mężowi kupić laktator. Kupuje porządnej firmy, odciągam wyrabiając przy okazji mięśnie. W kubeczku koczy się podziałka. Proszę przynieść butelkę. Ale jak to butelkę? Mąż odnajduje dawno zapomniany przedmiot. Pytają o moją zgodę. To szpital w którym promuje się karmienie piersią. Tak, zgadzam się, chcę wyjść do domu. Małemu podają antybiotyk, jesteśmy tam pięć długi dni.

W końcu wychodzimy ze szpitala. Upał się nie zmniejsza, jest coraz większy. Nie mam siły, rytm dnia wyznacza odciąganie. Pot leje się ze mnie strumieniami. Mały ma czkawkę, mleko, które odciągałam wypił. Co robić? Panika. Mały czka, a ja płaczę, że nie mogę mu pomóc. Zjawia się Położna. Kiwa głową ze współczuciem. Dostaję laktator elektryczny od Męża. Czuję się jak krowa, w dojarni. Sprzęt wydaje nie miły dźwięk. Ciągle słyszę go w głowie. Teściowa rzuca przy okazji wizyty, „po co się męczyć”, kupuje mleko modyfikowane.

Znowu płaczę. Mija dzień za dniem, mam podawać coraz więcej mleka, co trzy godziny. Pilnuję tego bardzo. Nie raz budzę śpiącego Malca. Krzywi się chce spać, wkładam butelkę nie chce jeść. Wylewam mleko, Przecież miało kontakt ze śliną. Mówili, że nie mogę go drugi raz podać. Za chwilę Tymek zaczyna płakać, lakator pusty. Koszmar. Przystawiam Go do piersi. Wygląda jakby ssał. Czuję, że ubywa mi mleka. Pokazuję Mężowi. „nie wygląda jakby jadł” odpowiada. Odkładam do łóżeczka, zasypia. Pewnie był zmęczony myślę. Na drugi dzień pokazuję Położnej jak Go przystawiam. „Nie ssie efektywnie”-odpowiada. Czyli dalej odciągamy. Piersi cholernie bolą. Nie spacerujemy, nie oddalam się od domu, nie zapraszam gości. Wstydzę się, że to moja wina. „Życzliwa” osoba, twierdzi, że to przez to, że miałam znieczulenie, On nie potrafi ssać. Załamuję się totalnie. A więc nawet nie potrafię rozpoznać, ze moje dziecko je, przez mój niski próg bólu, On używa teraz butelki. Co ze mnie za matka…

Mijają prawie dwa miesiące. Jadę do Mojej Mamy. Proponuje daj mu pierś i weźmiemy go na spacer. Nie chcę się zgodzić. Będzie głodny, będzie płakał. Wtedy wrócimy, mówi spokojnie Mama. No dobrze, przystawiam Go. Ssie, i przełyka. Wychodzimy na spacer. Spacerujemy prawie dwie godziny z radosnym Tymkiem. Spotykamy moje koleżanki i Mamy. Wszyscy się nim zachwycają. Jestem szczęśliwa. Wracamy. Znowu Go karmię. Jest szczęśliwy. Łapie mnie mocno za palec, jakby chciał żeby czuła, jaki jest silny dzięki mnie. Odciągam mleko na noc, ale mu go nie podaję. Zamiast tego podaję pierś. Je i zasypia. Ja pierwszy raz naprawdę się wysypiam. Początek nowego dnia, jest także początkiem naszej nowej drogi. Karmię piersią ! Spełnia się moje marzenie! Udało się! Jestem najszczęśliwszą mamą na świecie !

Tymek ma obecnie prawie piętnaście miesięcy. Cały czas karmię piersią.

Moja historia nie jest jakaś niezwykła. Chciałam tylko zwrócić uwagę na problem, że może się zdarzyć taka sytuacja, że dziecko nie będzie potrafiło ssać. Przed porodem nigdzie o tym nie przeczytałam, nikt mi o tym nie powiedział. Może czułabym się pewniej gdybym o tym wiedziała. Mam żal do Położnej, że nie dostrzegła, że wtedy, kiedy Jej pokazałam Tymka nie przyznała mi racji. On wtedy już zjadał. Mogłam przestać wcześniej odciągać, było by mniej łez…

Mimo wszystko, pomimo bólu, łez, braku snu uważam, że było WARTO. Zrobiłam dla swojego dziecka to, co najlepsze-dałam mu całą siebie…

Aśka.

Autorka: Aśka, dziękuję <3

Narodziny Olivki, poród w Irlandii.

2014-09-12T14:16:00.000+02:00

Olivka urodziła się w Irlandii. Poród nie mógł odbyć się całkowicie w domu, jednak większość czasu Olivka rodziła się w domowym zaciszu, przy asyście cudnej położnej... Jak się rodzi w Irlandii, chcecie wiedzieć ? Zapraszamy z Kamilą, zapoznajcie się z jej opowieścią porodową.

Narodziny Olivki, 17 kwietnia, 3:30 nad ranem..

Marzyliśmy o córeczce. Takie niewinne rozmowy, kilka w przeciągu sześciu lat naszego związku. Zawsze mówiłam, że chcę mieć dziecko koło trzydziestych urodzin. Udało się! Miesiąc przed magiczną datą zobaczyłam dwie kreski na teście! Niedowierzanie.. staraliśmy się bardzo krótko, może trzy miesiące, a ja przygotowana byłam na długą walkę - pół roku wcześniej miałam operację obu jajników, cysty, niestety endometriozalne. Do tej pory słyszę w głowie słowa lekarki: "Życzę Pani, by miała Pani dzieci" A tu dwie kreski! No i ten sen... W połowie lipca śniło mi się, że jestem w domu u rodziców. W pokoju na łóżku leżało malutkie dziecko, chłopiec. Wiedziałam, że jest mój i na mnie czeka, i że nigdy więcej nie wypuszczę go z ramion. Pamiętam, że obudziłam się bardzo wzruszona i pomyślałam,że chciałabym poczuć to w rzeczywistości. Mniej więcej wtedy właśnie zaszliśmy w ciążę..

Od 6 lat mieszkamy za granicą, obecnie w Cork w Irlandii. O porodach domowych słyszałam jeszcze przed wyjazdem, ale nigdy nie interesowałam się głębiej tym tematem. W trzecim miesiącu ciąży poszłam na babskie spotkanie i jedna z dziewczyn, Joasia, powiedziała mi, że rodziła tu w domu. Zasiała ziarenko. Póżniej spotkanie z Marią, doulą, która także urodziła dwoje dzieci w domu. I rozmowy z Karoliną, moim "dobrym duchem ciążowym" i nagle okazało się, że wiele z mam z dawnego przedszkola steinerowskiego, w którym razem pracowałyśmy rodziło w domu. Maria dała mi numer telefonu do położnej i kazała dzwonić natychmiast. Pozostało przespać się z tematem i porozmawiać z Jackiem. O dziwo Jacek, po wysłuchaniu argumentów, stwierdził, że możemy spróbować. Byłam zaskoczona, bo myślałam, że będę musiała go przekonywać, a tu okazało się, że to ja miałam więcej wątpliwości (tak tez zostało do końca ciąży).

Spotkanie z Mary, naszą położną, było długie, pełne pytań i rozwiewania wątpliwości. Ale od początku wiedziałam, że jesteśmy w najlepszych rękach. Mary ma ponad 30 lat doświadczenia, odebrała kolo tysiąca porodów, powiedziała nam, że chyba widziała już wszystko, czego można w tym temacie doświadczyć. No i ta energia.. Niesamowita, ciepła, piękna osoba. Mieliśmy kilka dni na decyzję, ale tak naprawdę już wiedzieliśmy. Wracając od niej na niebie pojawiła się długa tęcza: wzięłam to za dobry omen. TAK! Muszę tu dodać, że w Irlandii rodzenie w domu, nie jest bardziej popularne niż w większości krajów europejskich. Wręcz uważane jest za fanaberię. Ale Cork ma najlepiej działający system opieki porodów domowych w całym kraju (na bazie którego obecnie pracuje się nad opracowaniem systemu krajowego). Cztery położne współpracujące ze sobą, do tego mające bardzo dobre relacje z tutejszym szpitalem, więc jeśli pojawiają się jakiekolwiek komplikacje, czy to w ciąży czy podczas porodu, twoja położna jest zawsze z tobą. Do tego cała opieka jest refundowana i bezpłatna. Położna prowadzi cię przez całą ciążę (koło 10 spotkań) razem z lekarzem ogólnym i również dba o ciebie po porodzie.

Reakcje na nasz pomysł były różne. Nie do końca chyba chcieliśmy, żeby wszyscy wiedzieli, że chcemy rodzić w domu ale wiadomość rozniosła się sama. Z jednej strony dostaliśmy wsparcie, z drugiej zdziwienie, a i nie obyło się bez sprzeciwów, szczególnie lekarzy. Ja bałam się porodu jako nieznanego doświadczenia i byłam podatna na sugestie, stąd w pewnym momencie przestałam na ten temat rozmawiać. Posiłkowałam się książkami: przede wszystkim Iny May (guru!), Preeti Agrawal, i wszystkim innym co wpadło mi w ręce na temat dobrych porodów. Postanowiłam tylko nie mówić nic Mamie, wiem, ze bardzo by się stresowała.

Cała ciąża przebiegała wzorowo. Starałam się być aktywna, chodziłam na zajęcia jogi, pracowałam do ostatniego miesiąca. Przeczytałam wszystko, co mogłam znaleźć na temat porodu. Chciałam być jak najlepiej przygotowana, tym bardziej, ze miałam świadomość, że doświadczenie to pamięta się do końca życia. Mniej więcej trzy tygodnie przed terminem okazało się, że Olivka będzie raczej dużym dzieckiem. Lekarka prowadząca ciąże domowe miała wątpliwości, czy powinnam rodzić w domu, bała się, że może być problem z wyjściem ramionek. Moja położna nie podzielała obaw, ale w takiej sytuacji musiała podporządkować się decyzji lekarki (bez zgody lekarza prowadzącego nie można rodzić tu w domu w systemie refundowanym). Usg potwierdziło, że Maluszek będzie ważył około 4 kilogramów. Ponieważ to pierwszy poród lekarka stanowczo doradzała, żebym na ostatnią jego cześć przyjechała do szpitala. Zgodziłam się. Mary zapewniała, że będzie z nami więc w dalszym ciągu czułam się bezpiecznie.

Doszliśmy do szacowanej daty porodu. I nic. Wiedziałam, że Olivka najprawdopodobniej urodzi się po terminie, bo większość dzieci w mojej i Jacka rodzinie przychodziło dwa tygodnie "po dacie". Mijały kolejne dni, chodziłam regularnie na usg sprawdzające stan wód, spotykałam się z Mary, wszystko było w najlepszym porządku. Stres pojawił się we wtorek, kiedy doszłam do jedenastego dnia po terminie. To ostateczna data, w której trzeba pojawić się w szpitalu na wywołanie porodu, w tym kraju. Na szczęście w systemie domowym można przesunąć ją do dni czternastu. Młoda lekarka, która akurat była wtedy na dyżurze nie była z tego powodu zadowolona. Podczas rozmowy stanowczo mówiła mi o pojawiającym się ryzyku i wyznaczyła termin wywołania na za dwa dni, w czwartek po południu. Po wyjściu ze szpitala zadzwoniłam do Mary. Pamiętam, że czułam się bezsilna i wkurzona: oczywiście, że nie chciałam by coś złego stało się Małej, ale czułam się wrzucona w tryb i system szpitala, bez szansy na swoje zdanie, bo przy próbie sprzeciwu słyszałam zdania typu "wolimy pani gratulować narodzin niż współczuć". Mary uspokoiła mnie i zasugerowała olej rycynowy. Pierwsza dawka dziś wieczorem. Miałyśmy dwa dni. Olivko prrroszęęę!

Pierwszą dawkę oleju wzięłam o szóstej wieczorem. Rewelacje żołądkowe trwały do późnej nocy, ale nic poza tym. Kolejnego dnia dałam Mary znać, że owszem, miałam skurcze jelit, ale nie poruszyło to macicy w żaden sposób. Zasugerowała znowu kolejną dawkę wieczorem, podwójną. Tak tez zrobiłam, to była ostatnia szansa. Wzięłam olej o 6 wieczorem. Szybko pojawiły się lekkie skurcze, takie jak dzień wcześniej. Powoli, powoli się nasilały. Jacka nie było w domu, spędzałam czas głównie w toalecie. Zauważyłam czerwony śluz i zdałam sobie sprawę, że prawdopodobnie odszedł czop śluzowy. Nie brałam tego faktu, jako początku porodu, czytałam, że czop może odejść kilka dni przed rozpoczęciem akcji. Mary zadzwoniła po 8 zapytać o sytuację. Odpowiedziałam, że wszystko dobrze, skurcze lekko mocniejsze niż dzień wcześniej, co osiem, dziesięć minut, ale nic się nie dzieje. Zasugerowała, by założyć elektrody blokujące ból TENS na plecy, jeśli skurcze się nasilą i tak przespać noc. Czekając na Jacka, siedziałam na piłce do rodzenia, szukałam czegoś w necie i relaksowałam się. Skurcze przychodziły i odchodziły, ale nawet przez moment nie przeszło mi przez myśl, ze to JUŻ!

Miałam w głowie wizję, że gdy zacznie się poród, to naprawdę będzie boleć przynajmniej tak, jak bolały mocne skurcze miesiączkowe. W międzyczasie zadzwoniłam do Karoliny, tak pogadać o niczym i pytać jak wyglądał jej początek porodu, bo ja mam skurcze co kilka minut, ale nie bolące tak bardzo (!!!). Karolina śmiała się poźniej, że ona wiedziała o rozpoczęciu się akcji i myślała, że dla mnie to oczywiste, że też wiem. A ja w błogiej nieświadomości, że przecież to ten olej rycynowy i to skurcze jelit... Jacek wrócił do domu przed 11 w nocy. Powiedziałam mu o skurczach i poprosiłam o założenie elektrod. I tak spędziłam kolejną niespełna godzinę na piłce, próbując leżeć w łóżku lub siedząc na toalecie. Bóle bardzo się nasiliły. W pewnym momencie nie było już przerw między nimi a ja przestawałam dawać sobie radę z sytuacją. W płaczu poprosiłam Jacka, by zadzwonił do Mary i zapytał co robić: w sensie czy ten cholerny olej rycynowy musi tak boleć, bo ja już nie chcę! Ciągle nie zdawałam sobie sprawy, że ja rodzę!

Położna stwierdziła, że zaraz przyjedzie. W międzyczasie w toalecie zobaczyłam krew i na serio się wystraszyłam, czy wszystko ok z Małą. Za chwilę odeszły mi wody. Na szczęście Mary już wchodziła. Spojrzała na mnie i zapytała, czy chciałabym użyć gaz i po podaniu mi dawki zbadała mnie. Natychmiast wezwała karetkę. Już po wyjściu ze szpitala, gdy rozmawiałyśmy o porodzie powiedziała mi, ze wówczas miałam 5 cm rozwarcia! Imponujący wynik w cztery godziny (myślę, że w dużej mierze przez siedzenie na piłce i na toalecie)! Panowie ratownicy byli na serio wystraszeni, że będą musieli przyjąć poród w karetce i zaczęli trochę panikować. Nie pozwoliłam się ubrać (byłam w samej bieliźnie), za bardzo bolało, więc Jacek zarzucił tylko na mnie koc i tak wyszliśmy. Ratownicy chcieli mnie położyć na łóżku w karetce, ale nie było takiej opcji z mojej strony. Pamiętam, że przyjęłam pozycję na czworaka i powiedziałam im, że mi jest wygodnie i możemy tak jechać. Myślę, że rozbawiło to Jacka i Mary, ale panowie trzymali się procedur, kazali mi zejść i ostatecznie usiadłam na fotelu zabierając miejsce Jackowi, który dojechał później. W szpitalu byliśmy w kilka minut, jakoś doszłam do sali porodowej.

Dalej już nie pamiętam wiele. Jacek mowił, że kiedy wszedł stałam koło łóżka. Mary wspominała, że miałam założone pasy od KTG do badania tętna Małej przez całą akcję porodową, czego nie zarejestrowałam. Po porodzie uświadomiłam sobie, ze miałam też elektrody na plecach, których nie czułam. Mam jakieś przebłyski świadomości tylko. Wiem, że jedyną pozycją na łóżku, ktorą przyjęłam była pozycja na czworaka. Skurcze były bardzo intensywne, przestawałam sobie z nimi radzić, bo nie miałam przerw na oddech. Następowały jeden po drugim, prawie bez przerwy i to jeszcze od momentu, kiedy byliśmy w domu. Prosiłam o środek znieczulający, Mary zwlekała, czekała, wiedziała, że będę wdzięczna, jeśli nie poda mi epiduralu. Poza tym akcja rozwijała się naprawdę szybko, a znieczulenie zwolniłoby ją i mogły się pojawić komplikacje. Tak minęły prawie trzy godziny. Pamiętam wchodzące i wychodzące pielęgniarki, bardzo miłe zresztą. Zdziwione, że jestem 13 dni po terminie, bo nigdy nie widzą ciąż tak przenoszonych (Mary powiedziała mi pózniej, że w ogóle rzadko widzą pierwsze porody bez interwencji). Po kolejnej prośbie o znieczulenie Mary postanowiła, że idziemy usiaść na toaletę: jeśli to nie pomoże to dostanę środki przeciwbólowe. Pielęgniarki były zdezorientowane, nie rozumiejąc sytuacji wyszły. Długo nie mogłam usiąść, ale w końcu się udało. Doszłam do pełnego rozwarcia. "Dobra, wracamy rodzić" zarządziła Mary i wróciliśmy do sali. Jacek był cały czas ze mną i wszystko się udało również dzięki jego zaangażowaniu, motywowaniu i przytulaniu mnie. Samo parcie w moim mniemaniu nie trwało długo, ale pamiętam, że było bolesne. Czułam schodzącą główkę- w pewnym momencie Mary kazała mi jej dotknąć. Nie miałam siły, starałam się całą energię ukierunkować w wypychanie jej, ale czułam, że tak bardzo boli. Kolejny skurcz- połowa glówki na zewnątrz, kolejny- cała główka. I po kolejnym Olivka wyleciała na zewnątrz! Pamiętam chluśnięcie wód i uczucie ciałka wychodzącego na zewnątrz. I ulga! Zrobiłam to! Wzruszenie Jacka. Za chwilę płacz Małej. I dostałam ją na pierś.

Mary zgasiła światło, pozwoliła nam na intymność. Jacek przeciął pępowinę, gdy przestała pulsować. Po zważeniu Olivki (4150kg) i zastrzyku z witaminą K Jacek dostał ją na pierś. Ja musiałam urodzić łożysko, udało się po zastrzyku z oksytocyną. Później Mała wróciła do mnie na pierwsze karmienie. I zostawiono nas tak na godzinę na cieszenie się sobą. Koło 8 rano przewieziono nas na salę poporodową, ostatnie formalności i Jacek z Mary wrócili do domu (Jacek zdawał egzamin spawalniczy za kilka godzin!), a my zostałyśmy w szpitalu do wieczora. Po tym jak Olivka została sprawdzona przez pediatrę i miała test słuchu wyszłyśmy do domu w tej samej dobie. Całe doświadczenie szpitalne bardzo pozytywne. No i udało się nie stawić na wyznaczoną datę wywołania!

Olivka z mamą Kamilą

Mary opiekowała się nami jeszcze przez prawie trzy tygodnie po porodzie. Dbała o Olivkę i mnie równocześnie. Dużo rozmawiałyśmy o moim porodzie. Mimo pięknego doświadczenia miałam poczucie przejścia przez fizyczną traumę: przez fakt, że był to tak szybki i tak intensywny poród. Przez pierwszych kilka dni co chwilę wracały do mnie obrazy i uczucia. Pytałam Jacka i Mary co się działo, bo wyrzucałam z pamięci pewne sceny. Mary powiedziała mi również bardzo ciekawą rzecz: przez to, ze miałam szybki poród jest wysoce prawdopodobne, że w momencie, gdy zgłosiłabym się na wywołanie i zaaplikowano by mi oksytocynę, akcja mogłaby jeszcze znacznie przyspieszyć, poród byłby jeszcze szybszy (trzy, cztery godziny) i mógłby się skończyć nagłym cięciem cesarskim, bo Mała nie wytrzymałaby takiego tempa. Nie mówiąc o tym, że byłoby to kilka razy bardziej bolesne. Nie umiem sobie tego wyobrazić...

Olivka z Mary- pierwsza kąpiel.

Dla nas pomysł rodzenia w domu i uczestniczenie w tym programie okazało się być najlepszą decyzją jaką mogliśmy podjąć. Po czytaniu historii porodowych i słuchaniu przeżyć znajomych rodzących w szpitalu doceniam doświadczenie, które zostało mi dane. Mary była naszym Aniołem, przez całą ciążę, poród i opiekę w domu. Urodziłam sama, naturalnie, godnie. Dostałam tyle czasu, ile potrzebowałam: bez przyspieszania, srodków farmakologicznych, żadnych rutynowych procedur. Czułam się bezpiecznie, wiedziałam, że jestem w centrum sytuacji i wszyscy wokół są tam by mnie wspierać. Mogłam krzyczeć, płakać, być silna i słaba równocześnie, mieć momenty zwątpienia i być z siebie super dumna. Wszystko dzięki Mary i Jackowi.

Życzę każdej z nas, by miała szansę w taki sposób przeżyć ten niesamowity czas! Kamila :)

Autorka: Kamila. Zdjęcia z archiwum domowego.
Dziękuję Kamilo <3

Jak rodziła się Noemi...

2014-09-10T21:40:00.000+02:00

Dziś kolejna porodowa opowieść, która czekała na publikację, aż skończą się wakacje , również blogowe ;) . Przepiękna, o porodzie, oczywiście domowym, który dał siłę Mamie... Wraz z Sabiną "życzę tak pięknego porodu wszystkim Kobietom! " . Poczytajcie, jak to było :)

Jej siła jest ze mną…

Pragnę podzielić się historią mojego domowego porodu. Noemi kończy niebawem trzy miesiące, poród był dla mnie naprawdę wspaniałym i pięknym przeżyciem.

Spisuję tę relację w malutkich kawałeczkach, w urywkach czasu między karmieniami i innymi obowiązkami. Pisząc przeżywam ten poród jeszcze raz, piszę dla siebie samej, dla moich dzieci, także dla wszystkich kobiet rodzących kiedyś i w przyszłości, które być może wahają się, lękają porodów, macierzyństwa..
Być może ta historia może doda komuś inspiracji i odwagi
.

Wszystko zaczęło się w ubiegłe wakacje, późnego lata pewna dziewczyna dzieli się ze mną opowieścią o swoim domowym lotosowym porodzie. Jestem już wtedy mamą energicznego i dziarskiego dwulatka, nie planuję na razie kolejnego dziecka. Jednak gdy Joasia opowiada o tym porodzie w domu, o swojej spokojnej córeczce, o pępowinie której pozwolili samej odpaść po tygodniu – czuję poruszenie i zazdrość. Kiedy ja rodziłam Tadzia, w szpitalu – tak w pełni spokojnie nie było. Był początek w domu, a potem szpital i efekt izby przyjęć, światło jarzeniówek, męczące KTG, stres, napięcie, oksytocyna, leżenie na plecach, nacinanie, trudny pobyt na oddziale noworodkowym. Mimo przyjmowania porodu przez świetną zaprzyjaźnioną położną – czegoś mi w tamtym porodzie brakowało. Pełnego kontaktu ze sobą i własną mocą. Coś mi się wydaje, że sama też niedługo zostaniesz mamą – mówi mi wtedy, rok temu, z uśmiechem Joasia. Ewa, cudownie mądra kobieta, wtedy też mówi mi to samo – że coś Jej się widzi, iż wkrótce chyba będę miała dziecko. Jak to, teraz? Wątpliwości czy to ten czas, ten moment, te okoliczności. Proszę o czas na zmierzenie się z innymi trudnościami. Mam pełno wątpliwości. Nie czuję się wcale wystarczająco dobrą matką dla Tadeusza, mojego synka. Jednocześnie ciągle jeszcze w pieluchach i w biegu.

Niespełna dwa miesiące później dopadają mnie nudności przy szykowaniu obiadu. Krojąc kolendrę, mdli mnie i już mi się przypomina początek pierwszej ciąży. Nie jest to „idealny” moment. Wątpliwości, niepewność. Dwa dni później odbieram wynik testu. Pozytywny. Czuję zaskoczenie i radość. Obawy słabną. Kiedy zresztą miałby być ten „idealny” czas? Zaraz po odebraniu wyniku mam plamienie, boję się że stracę ciążę. Przeżywamy tę obawę razem z moim mężem – Michałem. I znowu, mądre odważne kobiety- Magda i Renata - dają mi wsparcie, moc, uspokajam się. Nazajutrz lekarz potwierdza ciążę. I już się tego trzymam.

Pierwsze tygodnie ciąży były trudne. Zmęczenie, nudności, mogę właściwie całymi dniami spać. Chudnę bardzo, dużo wymiotuję. Jednocześnie mam wrażenie, że moje ciało właśnie tego bardzo potrzebuje, bardzo intensywnego oczyszczenia. Czuję się dokładnie tak jak podczas głodówki. Przewala się przeze mnie i wypływa na wierzch mnóstwo emocji do odpuszczenia, wyczyszczenia, przebaczenia w wielu relacjach. Ciało ciągle mnie prowadzi do środka, do wnętrza, odpuszczam ambicje, chodzenie do pracy, skupiam się na sobie. W powrocie do siebie pomaga mi praca z emocjami, z oddechem. Mój organizm akceptuje właściwie jedynie dietę sokowo-kaszowo-warzywną, takie zdrowe przyzwyczajenie mi dzieciątko narzuca. Dopiero gdzieś w połowie ciąży - nudności mijają, wraca energia, mam ochotę wychodzić do świata, wracam do pracy.

Już od początku ciąży mam przeczucie, że tym razem będę mamą córeczki. W snach i medytacjach przychodzi piękna i mądra dziewczyna. Jednocześnie wracają wspomnienia pierwszego porodu i napływają myśli – a gdyby tak urodzić w domu, bez procedur, towarzystwa nieznanych osób?
I jak na wezwanie zewsząd napływają do mnie idee i inspiracje – od przyjaciela Tomka, którego córeczka Gaja przyszła na świat w domu; wciąż trafiam też na dobre historie porodowe, wartościowe blogi i książki. Czytam wszystko, co możliwe na temat rodzenia w domu. Pracuję z emocjami, nastawieniem do porodu, w modlitwach proszę o poród łagodny dla mojego ciała i bezpieczny dla maleństwa. Wracam do Mamy by dopytać jak było kiedy mnie rodziła. Okazuje się, że urodziła mnie w krótkim czasie, po niewielu skurczach, przyszłam na świat spokojna i uważna. Wszystkie te informacje osadzają mnie i uspokajają. Nawiązuję kontakt z położną, którą znam z pierwszego porodu. Sprawdzamy co i jak, jakie trzeba zrobić badania. Umawiamy się, że przygotowujemy się na poród naturalny, ale bez spinania się że musi być w domu – zobaczymy jak wyjdzie. Takie podejście mi wystarcza i odpowiada. Robię wszystko, co w mojej mocy by jak najlepiej się przygotować do domowego porodu, resztę powierzam Opatrzności. Ufam intuicji własnej i położnej, ale też jej fachowości. Ufam sobie i swojemu ciału.

Mijają miesiące. W ostatnim trymestrze cudownie służy mi i relaksuje masaż Lomi Lomi. W końcu zostaje kilka tygodni do terminu. Spotykamy się z położną u nas w domu, Ona zaczyna od pytań do mojego męża – jak On ma się z tym żeby dzieciątko przyszło na świat właśnie w domu. Podoba mi się jej stanowczość i to, ze sprawdza także jego punkt widzenia. Czuję się bezpiecznie. Michał jest pełen dobrej energii, ma dobre przeczucia. Cieszy się, że będzie z nami cały czas, także już po porodzie. Siedzimy przy stole i planujemy. Lista spraw jeszcze do załatwienia. Atmosfera optymizmu. W końcu ustalone – umawiamy się na domowy poród, z zastrzeżeniem, że jeśli cokolwiek pójdzie niepewnie, pojawi się lęk, albo odejdą zielone wody – położna musi wiedzieć o wszystkim i w razie czego jedziemy do szpitala. Wszyscy mamy czuć się pewnie i bezpiecznie – to warunek.

Przygotowujemy dom, sprzątamy, sadzę kwiaty. Kilka dni przed terminem ogarnia mnie jeszcze totalne „wicie gniazda” – sprzątanie, zmiana obicia kanapy. Nagle w piątek wieczorem stwierdzam, że muszę, po prostu muszę mieć przed narodzinami nowy duży wygodny stół kuchenny, tak żeby cała rodzina się zmieściła. Nazajutrz razem z Tadkiem i Michałem jedziemy na wspólne śniadanie, celebrujemy ostatnie chwile tylko we trójkę i wybieramy stół, jest piękny! Mój mąż skręca go do późnej nocy, coś mi się zdaje, że wywieram na nim lekką presję.. Krzątamy się do późna, ja czuję się już inaczej. Blisko porodu. Idziemy spać. Nazajutrz gotuję jeszcze lekką zupę jarzynową i już czekam. Termin mam w okolicach Dnia Matki, dwa dni później jest nów księżyca – czuję, że to będzie mniej więcej wtedy, zgodnie z moim cyklem. Lada dzień. Przed porodem boję się najbardziej tego, że zgubi mnie brak wiary we własne siły, że zacznę narzekać w trakcie - że boli, że już nie mogę, że poczuję się bezsilna i się w tym pogrążę. Wiem, że to samonakręcająca się spirala. Dzielę się tym z Michałem, proszę by przypominał mi, jaka jestem dzielna, gdybym zaczęła narzekać.

Zaczyna się nazajutrz po Dniu Matki, od rana czuję się inaczej, mam napięcie w podbrzuszu jak na okres i nie mam apetytu. Ciało oczyszcza się. Ciekawi mnie czy to już. Mój synek ma tego dnia popołudniu występ z okazji Dnia Mamy w przedszkolu, wiem że to przeżywa i długo się do niego przygotowywał. Chciałabym dotrzeć na występ, a jednocześnie mam już ochotę zagłębiać się w sobie. Słucham sobie piosenek Bajmu, „Jej siła jest ze mną” nucę, czuję kontakt z moją córeczką, mam się dobrze i bezpiecznie. ”Miłość, czy Ty wiesz co znaczy mieć w sercu Jej blask” – śpiewam dla Noemi. Michał wraca z uśmiechem wcześniej z pracy, jeszcze zjadamy lekki obiad razem. Jestem pewna, że to już. Śmiejemy się, że dziecko ma już dość słuchania na okrągło Bajmu i że postanowiło wyjść z brzuszka. Kiedy odpoczywam i leżę tak jak radziła położna, nagle słyszę takie „pyk” i czuję, że pęka pęcherz płodowy. Wstaję i odchodzą wody – sprawdzamy, że są czyste. Radość, dzwonię do położnej, która jeszcze jest na dyżurze w szpitalu.

Zaraz mój synek zaczyna występ – jednak dzisiaj obejrzy go w moim zastępstwie Babcia  Kwadrans po odejściu wód czuję pierwszy skurcz, trwa długo, wyraźnie czuję jak przechodzi przez całą macicę. Czuję się gotowa i już skupiam się tylko na tu i teraz. Oddycham do skurczów całą sobą i – udaje się. Ból znika i staje się po prostu silnym doświadczeniem. Nie z każdym skurczem mi się to udaje, ale wzmacnia mnie poczucie, że pracuję ze skurczami i panuję nad tym, na co mam wpływ.

Przerwy między skurczami są po prostu błogością, kiedy po prostu cieszę się, że jestem i nic nie boli. Dzwoni położna sprawdzić jak często i jak długie są skurcze. Wchodzę w jakiś inny wymiar czasu. Michał się jeszcze krząta po domu, przygotowuje podkłady i rozpala w kominku. Cieszę się, że w domu jest żywy ogień w czas porodu. Potem przychodzi do mnie mąż, a jednocześnie za oknem nagle grzmoty, burza z wielką ulewą. Śmiejemy się, że drugie imię Noemi to „Zrodzona w burzy”. Skurcze są coraz silniejsze i częstsze, ale mam poczucie że wcale nie jest najgorzej. Buczę sobie w ten ból jak stary Indianin i to mi pomaga. Po jakiejś godzinie od pierwszego skurczu czuję potrzebę wejścia do wody. Ciepła woda nasila intensywność skurczy, jednocześnie łagodzi ich odczuwanie.

Po jakiejś godzinie w wannie zaczynam się niepokoić – akcja coraz bardziej przyspiesza, a ja czuję, że dziecko jest już naprawdę bardzo nisko. Michał dzwoni do położnej – jest już w drodze do nas, wyrusza też druga położna, która ma bliżej. Mam już wyjść z wanny, co robię z pewną niechęcią. Ciężko mi już dojść do łóżka o własnych siłach. Zaczynam narzekać. Michał kochany uśmiecha się i mówi, że mi przygotował miejsce i że zaraz się wygodnie ułożę. Jego życzliwość mnie wzrusza, wstyd mi tak narzekać, gdy widzę jak się o mnie troszczy. Kładę się i czuję parte skurcze, nad którymi nie mam już żadnej kontroli. Po prostu moje ciało wypycha dziecko zupełnie samo, bez mojego udziału. Czuję się bezradna, nie wiem co robić, nie jestem pewna czy mogę już przeć. Nie dowierzam, że mogłabym mieć już rozwarcie, po zaledwie 2,5 godzinach porodu. Jednocześnie – jak na zawołanie - akcja spowalnia i przerwy między skurczami wydłużają się.

Podczas jednego ze skurczów czuję jak główka dziecka przeciska się przez moją miednicę. Wydzieram się już jakby mnie obdzierali ze skóry, a jednocześnie się cieszę, że poród idzie do przodu. Puszczam kontrolę. Za oknem rozpogadza się.

Zjawia się życzliwa i pełna ciepła Położna, jawi mi się jak piękny dobry anioł. Wnosi świeżą energię do pokoiku, Jej lekkość udziela mi się i zyskuję nowe siły. Szybko się poznajemy – sytuacja chyba jedyna w życiu, gdy podaję rękę nieznanej chwilę wcześniej kobiecie, a już za chwilę dzielimy intymny świat porodu, towarzyszy mi w sytuacji granicznej dla mnie. Po badaniu mówi mi – możesz poprzeć. Jestem zaskoczona że to już, że tak szybko doszłam do pełnego rozwarcia. I zaczynam przeć. Nie mogę sobie znaleźć pozycji, szukam miejsca. Położna mówi mi, że główeczka Noemi już jest bardzo bliziutko – faktycznie, dotykam jej, jest jak skórka brzoskwinki. Proponuje zmienić pozycję. Wkracza na to położna Ania –pełna energii, ciepła, bije z niej moc. Gdy Ją widzę zdaję sobie sprawę, że brakowało mi Jej obecności. Udziela mi się energia wszystkich osób w pokoju. Uwaga wszystkich jest skupiona na tym, żeby bezpiecznie urodzić i przyjąć Noemi. Ania pyta – Jak, gdzie chcesz urodzić? Nie wiem – odpowiadam, bo ja naprawdę nie wiem, jestem teraz poza umysłem. Jestem bólem, jestem skurczem, jestem błogością kiedy nie boli.

Położne proponują pozycję w kucki. Michał wsparty na łóżku jest dla mnie jak fotel. Przez jeden –dwa skurcze nie mogę się odnaleźć. Odpływam w przerwach miedzy skurczami, odpoczywam. Krzyczę z całych sił i te krzyki dodają mi mocy. Dobrze, mówi położna, pokrzycz jak czujesz że Ci pomaga. Dziewczyny są jak tandem, uzupełniają się.
Położna mówi, bym postawiła całe stopy na ziemi – okazało się, że kucając bezwiednie opierałam się na palcach. Staję na Ziemi pełnymi stopami i już… poszło, 2 skurcze i już, po prostu już. Noemi już jest z nami! Nasza słodka Noemi.

Potem Noemi ląduje u mnie na piersi, jest cudowna, spokojna, wyciszona. W ogóle nie krzyczy, patrzy pięknymi oczyma. Skórkę ma gładką i wygląda na wypoczętą. Patrząc na Nią, czuję się cudownie, już zapominam o wysiłku. Dziewczyny czekają jeszcze na łożysko, wszystko w porządku, pełnia radości. I tak zostaję z Małą na brzuchu ponad 2 godziny na łóżku, nikt nam nie przeszkadza, nie odcinamy pępowiny. Michał parzy kawę, ja dostaję słodką herbatę. Położne bardzo dokładnie oglądają łożysko, wszystko gra, jest w całości. Jak się okazuje, nawet nie popękałam, skończyło się na otarciu naskórka. Dziewczyny idą potem pić kawę, a my zostajemy z córeczką na brzuchu. Niesamowity czas. Maleńka na początku nie chce ssać, przytula się tylko. Po prostu sobie jest, śliczna i maleńka.

Po ponad dwóch godzinach odcinamy pępowinę – przestała tętnić. Noemi przyjmuje to spokojnie. Łożysko zachowujemy z zamiarem posadzenia drzewa. Potem wstaję i ze zdziwieniem o własnych siłach wędruję pod prysznic. Położne w tym czasie badają maleńką. Są jak dobre anioły, dbają o wszystko. Potem nas zostawiają i kładziemy się już po prostu razem spać.. Wcześniej zjadam jeszcze pół sporej chałwy.

Nazajutrz przyjeżdżają do nas obie Mamy i Tadeusz. Celebrujemy narodziny. Maleńka śpi, budzi się na karmienia. Ja odsypiam, odpoczywam. Kominek rozpalony, bije z niego ciepło, dziecko śpi tuż obok. Jest cudownie i jestem dumna z siebie, że tego dokonałam, urodziłam maleńką własnymi siłami! Wszystko odbyło się spokojnie i bezpiecznie.

Wiem, że ten dobry i bezpieczny poród był rezultatem całego wsparcia i oddania, jakie dostałam i Miłości jakiej doświadczyłam w trakcie całej ciąży. Córeczka jest bardzo zrównoważona, spokojna. Ma piękny uśmiech i jasno daje znać o swoich potrzebach. Cieszę się, że mogłam dać Jej tak harmonijny i dobry poród, dzięki temu sama doświadczyłam własnej mocy. Dziękuję za to bardzo! Życzę tak pięknego porodu wszystkim Kobietom!

Sabina z Noemi

Autorka tekstu: Sabina, zdjęcia z archiwum domowego autorki.
Dziękuję Sabino :)

Powitanie Bobka, czyli jak urodziłam Trolla

2014-09-06T14:07:00.001+02:00

Dzisiaj opowieść, która troszkę czekała na publikację... Przepraszam za wakacyjne lenistwo <3

Cudny poród, który na skutek medyczno-systemowych okoliczności musiał odbyć się w domu bez asysty. Rodzice bardzo porządnie przygotowali się do tego samodzielnego przyjęcia. Trzymałyśmy za ten poród mocno kciuki na jednej z grup fb, wysyłałyśmy kobiecą moc, aby wesprzeć Mamę. Nie mogło więc być inaczej, niż przepięknie i oczywiście domowo. Przeczytajcie relację porodową Eli, a na końcu czeka niespodzianka ;)

Lekarz roztaczał przede mną czarne wizje przenoszonej ciąży i miliarda komplikacji przy porodzie.
Wciskał skierowanie do szpitala i próbował zmusić, żebym dała poród wywołać. W końcu według jego obliczeń ciąża miała już 43 tygodnie.
Byłam pewna, że się myli i że jest dopiero 41 tydzień, więc spokojnie robiłam swoje. Czyli co? Czekałam czytając kolejny raz te same książki o porodach domowych. Czekało nas podwójnie ważne zadanie. Powitać na świecie trzecie dziecko i do tego zrobić to bez fachowej pomocy.

Byłam wielu rzeczy absolutnie pewna od samego początku, dlatego spokojnie przyjmowałam kolejne dni oczekiwania. Jednak nie tak spokojnie już przyjmowałam trollowanie przez moje dziecko. Najpierw Bobek obrócił się pupą do świata. Lekarze nie chcieli mi pomóc w obróceniu maleństwa, bo oczyma wyobraźni widzieli już cesarkę. Jakoś udało mi się go namówić na właściwe ułożenie. Przyjmowałam pozycję żaby, głaskałam bobasa przez brzuch i namawiałam do obrotu.

Poprzednie dzieci rodziły się w pełnię, to postanowiło wyłamać się ze schematu i urodzić się później. Jednak żeby mi nie było za łatwo Bobek postanowił wywołać dwa „fałszywe alarmy”. Już wtedy tata przemianował Bobka na Trolla.

Czekałam więc na mojego synka planując poród, szyjąc mu pościel i gromadząc miliard innych ważnych rzeczy. Zgromadziłam muzykę do porodu, kupiłam moje ulubione kadzidełka, rozstawiłam świece, żeby dzieciątko nie rodziło się przy pełnym świetle… Jednym słowem wicie gniazda pełną parą.

W piątek 18 kwietnia Bobek zażartował sobie ze mnie trzeci raz. Cały wieczór miałam skurcze, ale kiedy tylko weszłam do wanny wszystko się zatrzymało i nie wróciło. Śmiałam się, że Bobek czeka na wielkanocną wyżerkę, koleżanki dokładały, że przygotowuje się do sobotniego malowania jajek
W sobotę wyspałam się za wszystkie czasy i nawet dwoje skaczących po domu dzieci nie dało rady obudzić mnie przed dziesiątą. W końcu najstarszy syn postanowił jęcząc wymóc na mnie podniesienie się i pomalowanie jajek. Wypiłam kawę, dobudziłam się do końca, ugotowałam jajka do malowania, spojrzałam na zegarek i nadszedł pierwszy skurcz.

Dokładnie w południe Bobek postanowił o sobie przypomnieć. Byłam pewna, że znów robi sobie z mamusi żarty więc zagotowałam wodę, rozrobiłam barwniki i zaczęliśmy zabawę. Pół godziny później byłam pewna, że tym razem, to nie żarty i poprosiłam męża, żeby córkę odprowadził do dziadków. Krótko po jego telefonie przyszła babcia i sama zabrała Zosię, a my we troje z mężem i Robertem dalej malowaliśmy jajka. W przerwach między skurczami wkładałam i wyjmowałam jajka z barwników i starałam się nie okazać synowi zniecierpliwienia, bo powoli ból stawał się coraz większy. Obiecałam mu, że zrobimy te jajka i nie mogłam tak w połowie powiedzieć, że mam dość.

W końcu nadszedł upragniony moment, kiedy skończyliśmy i mogłam wysłać syna do dziadków. Musiałam go jeszcze przekonać, że bardziej przyda się babci przy opiece nad Zosią niż mnie przy rodzeniu Bobka. Aż do ostatniej chwili nie byłam pewna, czy pozwolić mu zostać. On bardzo chciał, ale kolejne skurcze przekonywały mnie, że chcę ciszy, spokoju i jak najmniejszej liczby osób. Syn w końcu zgodził się pójść do dziadków, ale musiałam mu obiecać, że jak tylko urodzę, to po niego zadzwonię i będzie mógł przyjść od razu do nas. Obiecałam i z westchnieniem ulgi, bo akurat skończył się kolejny skurcz przyjęłam chwilę, kiedy mąż zamknął drzwi na zamek. Zostaliśmy sami, a na drzwiach od zewnątrz zawisła kartka dla sąsiadów, że właśnie rodzę, przepraszam za hałasy, niech poczęstują się cukierkiem i idą do domu.

I od tego momentu przekonałam się, że całe moje planowanie, to tylko pobożne życzenia. Muzyka do porodu pomagała mi bardzo i choć ból był coraz silniejszy tańczyłam i śpiewałam (o ile można nazwać tańcem kiwanie się ogromnego słonia i jego pojękiwanie w trakcie skurczów ). Ktoś te dźwięki nazwał wokalizacją, a ja podczas kolejnego skurczu usłyszałam sama siebie i przed oczami stanął mi ranny mors. Zapaliłam kadzidełko, ale okazało się że jego zapach nagle jakoś potwornie mnie drażni i dusi. Zarządziłam wietrzenie, bo nie mogłam oddychać. Krążyłam po pokoju podrygując, lub opierając się o stół i wydając dźwięki rannego morsa, co za każdym razem mnie niezmiernie bawiło. Śmiech jako reakcja całkowicie poza kontrolą. Uświadomienie sobie tego wywołało kolejną falę radości. Piłka do skakania leżała w kącie, bo wystarczyło, że na nią spojrzałam, i od razu ból wydawał mi się większy.

Około 14 skurcze były już na tyle silne, że postanowiłam wejść do wanny. Wiedziałam, że to potrwa, więc włączyłam radio i ulokowałam się w wannie, która nagle okazała się za mała, za płytka, niewygodna, za to ciepła woda dawała ulgę i to było najważniejsze. Pamiętałam poprzednie porody i byłam w stanie określić rodzaj skurczy. Zamknęłam się sama w łazience i starałam się czytać książkę między skurczami. Nie udawało się więc skupiłam się na radiu. Chciałam posłuchać jakiejś przyjemnej muzyki. Okazało się, że syn przestawił stację na RMF, a ja nie miałam już siły wyjść z wanny i szukać czegoś innego. Pal licho niech leci jakieś disco błysko, byle grało. O 15 zawołałam męża, żeby spytać, czy ma przygotowany aparat i zlecić ogarnięcie do porodu łóżka. Wyliczyłam między kolejnymi skurczami gdzie co leży, co ma gdzie położyć…

Nie udało mi się skończyć zdania, bo odeszły mi wody. Nadal mam jeszcze dużo czasu – pomyślałam, bo odejście wód jeszcze o niczym nie świadczy. Skurcz za skurczem sprawiały, że powoli miałam już dość bólu. Przy każdym kolejnym skupiałam się na tym, czego się nauczyłam. Nie napinać mięśni, nie zapierać się nogami o brzeg wanny, starać się rozluźnić twarz, skupić się na dziecku. Starałam się pamiętać o tym wszystkim i jakoś o dziwo mi się to udawało. Czułam kontrolę nad swoim ciałem, ale tylko od wewnątrz. To co działo się na zewnątrz było zupełnie poza mną. Zorientowałam się, że mąż nie wyszedł z łazienki, za to „wisi” nade mną oczekując na coś. Na co? Nie wiem, zapomniałam co mówiłam. Zupełnie nie zauważyłam, że podczas jednego ze skurczy szarpnęłam głową do tyłu nabijając sobie guza o ścianę, mąż spytał mnie czy rzeczywiście chcę słuchać audycji o Janie Pawle II…

Co? Jaka audycja? Kit z radiem, niech się tam wydziera co chce. Ja tu rodzę! Nie dotykaj mnie!!! Uświadomiłam sobie, że nie odzywam się, za to mężowi dałam po łapach, żeby nie dotykał mojego kolana Skupiałam się na Bobku. Czułam jak powoli w trakcie skurczu przesuwa się i odpycha nogami. To było magiczne i niesamowite. Czułam jak moje maleństwo pomaga mi i sobie. Chyba powinnam już wyjść – pomyślałam w trakcie wyjątkowo silnego skurczu. Znów porównałam poprzednie porody i przypomniałam sobie, że chwilę przed skurczami partymi pojawiał się ból z tyłu pleców, a wzdłuż kręgosłupa przechodził mi „prąd”. Tym razem jednak miało być inaczej. Skurcz płynnie zmienił się w party a ja zdziwiona zakomunikowałam mężowi: Wychodzi.

Ja z wanny nie wychodzę, dziecko wychodzi. Niesamowite uczucie kontrolowania skurczy. Czułam, że chcę przeć, ale nie poganiałam malucha. To on musi mi narzucić tempo, to on decyduje jak szybko pojawi się na świecie. Czułam jak maleństwo podczas skurczu przesuwa się coraz bliżej i bliżej. Jeden skurcz, drugi, a przy trzecim wyszła główka. Chwilkę potem poczułam jak obraca się i bardzo mocno odbija się nogami. Wtedy pomogłam mu wyjść do końca.

Mąż ogarniał aparat, a ja tuliłam synka. Synka?

Ty mały trollu jesteś dziewczynką. Urodziłam kolejna modelkę, w szelkach z pępowinki. Mąż okrył ją pieluchą i stojąc nad nami dygotał ze wzruszenia. Magiczne i wspaniałe uczucie patrzeć na jego szczęście, na naszą spokojną i różowiutką córeńkę. Głaskałam ją i tuliłam popłakując z radości.

Pół godziny później urodziło się łożysko, przewiązaliśmy pępowinę i tym razem to ja ją odcięłam. Myślałam, że mąż będzie chciał zrobić to sam, ale uznał, że to ja powinnam, należy mi się Wziął małą na ręce a ja ogarnęłam się i poszłam do pokoju. Usiadłam w fotelu i delektowałam się chwilą.

Ten cudowny i najwspanialszy moment, kiedy bierze się w ramiona swoje nowo narodzone dziecko jest najlepszy w życiu kobiety. Ja miałam to szczęście trzy razy i każdy z nich będzie moim najpiękniejszym wspomnieniem...

Trollusia kilka godzin po narodzinach

Autorka: Ela, zdjęcie z archiwum domowego autorki

Dziękuję Elu

ZBIÓR PRZYDATNYCH LINKÓW O KARMIENIU PIERSIĄ

2014-09-06T01:17:00.000+02:00

Na grupie " Karmiące Cyce na Ulice " (FB), którą założyłam kilka lat temu i konsekwentnie prowadzę , bardzo często prosicie o linki do artykułów, na najcześciej pojawiające się tematy. Postanowiłam więc , że stworzę na blogu miejsce, gdzie umieszczę ważne linki, do których odsyłam Rodziców chcących wiedzieć więcej o KP, lub szukających odpowiedzi na nurtujące je pytania...

OGÓLNIE O LAKTACJI I KARMIENIU PIERSIĄ

FIZJOLOGIA LAKTACJI

WYTYCZNE ORGANIZACJI ZDROWIA

WYTYCZNE WHO - 10 PUNKTÓW

KARMIENIE PIERSIĄ W STANDARDZIE OPIEKI OKOŁOPORODOWEJ MZ
ZALECENIA MINISTERSTWA ZDROWIA
KOMUNIKAT MINISTERSTWA ZDROWIA W/S ŻYWIENIA NIEMOWLĄT

SIATKI CENTYLOWE WHO DLA DZIECI KARMIONYCH PIERSIĄ

WAGA DZIEWCZYNKI
WAGA CHŁOPCY

WZROST DZIEWCZYNKI
WZROST CHŁOPCY

LEKI

STOSOWANIE LEKÓW PRZY KARMIENIU PIERSIĄ- OGÓLNE ZASADY

LAKTACYJNY LEKSYKON LEKÓW - POLSKI

LAKTACYJNY LEKSYKON LEKÓW - LACTMED ( USA)

BADANIA DIAGNOSTYCZNE

BADANIA RADIOLOGICZNE
KONTRASTY DO TOMOGRAFII KOMPUTEROWEJ

MIT DIETY DLA MATKI KARMIĄCEJ

ODŻYWIANIE MAMY KARMIĄCEJ PIERSIĄ

OBALAMY MITY
KOFEINA, A KARMIENIE PIERSIĄ ( ANG. )

ŻYWIENIE DZIECKA KARMIONEGO NATURALNIE

ZASADY ŻYWIENIA I ROZSZERZANIA DIETY DZIECKA

WPROWADZANIE NOWYCH POKARMÓW PO 6 MŻ

MLEKO KROWIE MODYFIKOWANE - DLACZEGO NIE

KONSEKWENCJE DOKARMIANIA MLEKIEM KROWIM MODYFIKOWANYM
SKŁAD MLEKA MATKI VERSUS MLEKO KROWIE MODYFIKOWANE

STOMATOLOGIA A KARMIENIE PIERSIĄ

KARMIENIE PIERSIĄ A PRÓCHNICA

KARMIENIE PIERSIĄ NIE POWODUJE PRÓCHNICY U DZIECI
ZNIECZULENIE STOMATOLOGICZNE A KARMIENIE PIERSIĄ

MATKA KARMIĄCA W PRACY - PRAWO- KODEKS PRACY

CZAS PRACY -ETATY
PRZERWA W PRACY, WYMIAR ORAZ DO KTÓREGO ROKU ŻYCIA DZIECKA

KODEKS PRACY DZIAŁ ÓSMY UPRAWNIENIA PRACOWNIKÓW ZWIĄZANE Z RODZICIELSTWEM
PRZYKŁADOWY WNIOSEK -PRZERWY

ZBIÓR W TRAKCIE CIĄGŁEGO UZUPEŁNIANIA

w przygotowaniu FAQ najczesciej zadawanych pytań na grupie wparcia dla mam karmiących naturalnie KCNU

Karmiące Cyce na Ulice 2014

2014-06-01T00:32:00.000+02:00

W ramach wyjątkowego Tygodnia Promocji Karmienia Piersią, który odbywa się w Polsce w dniach 26maja-1 czerwca Karmiące Cyce na Ulice organizują z tej okazji flashmob Karmiących Mam.
Chcemy pokazać i podkreślić, że matki maja prawo karmić piersią wszędzie w przestrzeni publicznej, a dzieci mają prawo do najlepszego pokarmu, jaki można im dać i jest to istotny element promocji zdrowia. Chcemy tez pokazać, że karmienie piersią nie ogranicza się w czasie do sześciu pierwszych miesięcy.

WYDARZENIE NA FACEBOOK

Miasta wg kolejności alfabetycznej:

BIAŁYSTOK zaprasza:
1 czerwca 2014 roku, niedziela, godz. 12.00 – flashmob, Karmiące cyce na ulice, plac przed Teatrem Węgierki ( Emilia Jaworska )

BYDGOSZCZ 1 czerwca, niedziela g. 12.00 ,Wyspa Młyńska- stoisko Mlekoteki które znajdziecie na Wyspie Młyńskiej podczas Bajkowej Bydgoszczy ( Joanna Piskuła )

GDYNIA 1 czerwca , niedziela g. 10:30 - 12:30 Piknik "Kocham życie. Pełną piersią!" przy stole piknikowym w Parku Rady Europy (od strony Teatru Muzycznego). ( Kaja Bluma )

GORZÓW - 1.06, niedziela, godz. 12:00, pomnik A. Mickiewicza (po drugiej stronie AWF) spotkanie flashmobowe Mam Karmiących Piersią ( Anna Szulwińska )

KONIN- 1 czerwca, niedziela, g. 13.00 Park Chopina Stary Konin spotkanie flashmobowe Mam Karmiących Piersią .( Kamila Jakimowicz )

KRAKÓW - 1 czerwca , niedziela g. 12.00 Karmiące Mamy spotykają się przy Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego na Powiślu, a potem przemieszczą się bliżej smoka i Smoczej Jamy gdzie odbywa się impreza miejska. ( Olga Płuciennik )

ŁÓDŹ- 1 czerwca, niedziela, g. 13:00 Park im. Adama Mickiewicza, Sjesta w Julianowskim spotkanie Mam Karmiących Piersią obok placu zabaw w parku ( Marta Janiszewska-Desperak )

POZNAŃ - 1 czerwca , niedziela g. 11 spotkanie flashmobowe Mam Karmiących Piersią - Plaża miejska między mostami Rocha i Chrobrego - przy KontenerART ( Justyna Socha )

SOPOT - uwaga 31 maja - Sobota, 12:00 Piknik "Kocham życie. Pełną piersią" (w ramach TTPKP)
Trawnik przed Zatoką Sztuki ( Zuzanna Kołacz-Kordzińska )

SZCZECIN - 1 czerwca, niedziela, godz. 12.00 Piknik Jasne Błonia, przy pomniku Jana Pawła II ( Anna Mro )

WARSZAWA 1 czerwca, niedziela g. 13.00 Pole Mokotowskie Piknik Masa Krytyczna Dzieci Fundacji MaMa -(od strony Ronda Jazdy Polskiej, za pomnikiem, miejsce charakterystyczne, bo z girlandami i kocami)MOzna tez dołączyc wczesniej do marszu Dziecięca Masa Krytyczna o o 13 wylądowac z marszem na Polach... ( Hanna Li )

WROCŁAW - 1 czerwca , niedziela, g 12.00 w ramach sesji zdjęciowej Mlekoteki - flashmob Karmiących Cyców - Ruda Kita Jedności Narodowej 93a ( Justyna Walczak )

ZIELONA GÓRA, 1.czerwca, niedziela, GODZ.12. Deptak, pomnik Bachusa, poznajmy sie, pogadajmy:)
Tego dnia na deptaku ZGrana Rodzina robi duze wydarzenie na Dzien Dziecka. ( Luli Hypki )

ZACHĘCAMY BARDZO wszystkie mamy karmiące piersią, które nie chcą, nie mogą przybyć na zorganizowane spotkania, aby tego dnia ( 1 czerwca ) w całej Polsce, niezależnie od tego gdzie będą aktualnie przebywały, nakarmiły swoje dziecko w przestrzeni publicznej między godzinami 12:00-15:00 jako wyraz solidarności z wszystkimi mamami karmiącymi piersią.

Bądźcie z nami :)

Media o naszej akcji :

http://www.edziecko.pl/rodzice /1,79353,16054590,Nie_karm_dziecka_w_WC__mocna_kampania_na_rzecz_publicznego.html

http://szczecin.gazeta.pl/szczecin/1,34959,16070475,_Karmiace_Cyce_na_Ulice__takze_w_Szczecinie__Flash.html#sondaz

http://www.radio.bialystok.pl/wiadomosci/index/id/113119

http://baranowscy.eu/wordpress/?p=2163

http://www.sosrodzice.pl/wydarzenie/karmiace-cyce-ulice/

http://www.rynekzdrowia.pl/Po-godzinach/Bialystok-promuje-karmienie-piersia,141390,10.html

Domowy poród Anny

2014-03-11T03:06:00.001+01:00

Relację z swojego domowego porodu Anna napisała już dawno, rok przeleżała w jej komputerze, chwilę także w moim ( za co przepraszam) , ale dziś wreszcie możecie ją przeczytać.
Opowieść tak optymistyczna jak wiosenne słońce za oknem :)

Bardzo dobrze pamiętam mój pierwszy poród, dwa i pół roku wcześniej.
Krótko i szybko. Dojechaliśmy do szpitala na Żelaznej piętnaście minut przed tym, jak nasz syn pojawił się na świecie. Nie było czasu na żadne procedury, wenflony, lekarskie interwencje, ktg.
Weszłam do wanny i urodziłam, w towarzystwie męża i wspaniałej położnej, przy zgaszonych światłach, w ciszy. Potem dwie i pół godziny przebywaliśmy z dzieckiem. Wzorowo. Pobyt w szpitalu – w czystej sali z łazienką, w towarzystwie dwóch świetnych dziewczyn. Wymarzony poród kobiety, która planuje rodzić w szpitalu.

Cztery miesiące później ktoś zaszczepił we mnie myśl – może następnym razem w domu? „Skoro rodziłaś tak szybko, to następnym razem mogłabyś nawet nie zdążyć do szpitala“. W domu? No tak, to przecież możliwe! Wcześniej nawet o tym nie myślałam...

I przyszedł czas, żeby zacząć myśleć bardziej intensywnie. Niecałe dwa lata później – dwie kreski na plastikowej płytce. Wtedy od razu wiedziałam, że będę chciała rodzić w domu. Research, rozmowy z położną, wielki wywiad – czy rzeczywiście będę mogła. I moje przygotowania. Chyba najwięcej dała mi lektura Ireny Chołuj i Iny May Gaskin. Byłam tak podekscytowana tym, co czytałam, i przede wszystkim tym, co mnie czeka, że prawie codziennie śniło mi się, jak rodzę.

Mniej więcej miesiąc przed terminem umówiłam się z położnymi, że będę dawała znać OD RAZU, żeby na pewno zdążyły dojechać – jeśli miałoby być tak szybko, jak poprzednim razem. Modliłam się, żebym sama wiedziała, że to JUŻ, a nie – skurcze przepowiadające. Męczył mnie już wielki brzuch, coraz częstsze skurcze Braxtona – Hicksa, ale przede wszystkim – potworne przeziębienie.

Pewnej nocy nie mogłam spać, z zatkanymi zatokami i ciężką głową siedziałam na łóżku, mąż masował mi nogi, a ja jęczałam, że muszę koniecznie wyzdrowieć przed porodem, w przeciwnym razie nie będę miała siły. Nad ranem, kiedy próbowałam się przespać, obudził mnie skurcz. Sześć minut później pojawił się kolejny, po siedmiu minutach kolejny. Czekałam podekscytowana na czwarty – ale nic. Udało mi się zasnąć.

Kilka godzin później obudził mnie tupot małych nóżek, których właściciel przybiegł na poranne karmienie. Razem wręczyliśmy tacie prezent urodzinowy. Dużo śmiechu, sto-lat-sto-lat, karmienia ciąg dalszy. I bolesny skurcz, taki, jak te w nocy. Kilka sekund po nim – pęknięcie pęcherza płodowego. Ucieszyłam się, że nie ma wątpliwości – rodzę! Zaczęło się!

Wyskoczyliśmy z łóżka, mąż ogarnął telefony do położnych i do swojej siostry, która w czasie porodu miała się zająć starszakiem. Starszak chodził w piżamie po domu i „pała buff, koła wjuch, pampemp powoli jak ziuf ociemdziale...“, a ja realizowałam moje sny o porodzie.

Najpierw pod prysznic, bo choć nie jestem wypoczęta po nieprzespanej nocy, to chcę być chociaż czysta i pachnąca. Udał się akurat między skurczami. Jeszcze tylko świeży ciuch i siadam na piłkę, którą ustawiam sobie w drzwiach do dużego pokoju, pod drążkiem do ćwiczeń. Na drążku zawieszam rebozo, żeby było na czym się oprzeć. Siedzę w samym środku domu, stąd widzę wszystko: męża, który równocześnie robi owsiankę, szykuje cytrynę i sodę do mycia wanny, woła młodego na poranne zabiegi higieniczne.

Kolejny skurcz. „Anusiu. Co chcesz, żebym zrobił?“ „Przygotuj łóżko, może tam będę chciała rodzić, włącz tę płytę, którą wczoraj kupiliśmy, włącz lampki na choince, chcę, żeby było ładnie. Chcę, żeby w sypialni było ciemno. Czy Twoja siostra już jedzie?“ P

Po chwili przybiega ubrany synek i powtarzamy to, co ćwiczyliśmy na wypadek, gdyby jego ciocia nie zdążyła dojechać: wyjemy jak słonie, muczymy jak krowy, warczymy jak lwy, parskamy jak konie. Robimy głupie miny. On – udaje, ja – robię to wszystko naprawdę. Tak mijają dwa skurcze. Są chyba co jakieś cztery minuty, nie skupiam się specjalnie na mierzeniu czasu.

Mąż już wymył wannę, kroi teraz z młodym jabłka. Dzwoni domofon –dotarły położne. Śmieją się ze mnie, że rodzę na wprost wejścia. Ja też się śmieję – między skurczami są na tyle duże odstępy, że mogę spokojnie odpocząć. Co ciekawe – nie ma śladu po katarze, który męczył mnie przez ostatni tydzień, mogę spokojnie oddychać nosem, zatoki nie bolą.

Wpada zziajana ciocia młodego i przyłącza się do budowy trakcji kolejowej w jego pokoju. Niechętnie wstaję z piłki na badanie – tak mi na niej wygodnie. „No tak, tego się spodziewałam...“ „Ale co? Że dwa centymetry, że dziewięć centymetrów?“ „Siedem centymetrów. Ty do mnie pół godziny temu dzwoniłaś, że ci wody odeszły!“ O tak, dziękuję mojemu ciału, że jest dla siebie takie łaskawe.

Kolejny skurcz, otwieram usta najszerzej, jak mogę. I może ten skurcz byłby bolesny. Może. Ale dziewczyny robią coś, co sprawia, że czuję tylko wysiłek mojego ciała, a nie ból – ciepłe okłady na brzuch i równoczesny przeciwucisk miednicy wprowadzają mnie w błogostan.

Jeszcze jeden skurcz i zaczynam czuć napieranie. „Gdzie chcesz urodzić?“ Zastanawiam się chwilę – na łóżku – chyba będzie mi jakoś za miękko. W pokoju – nieee, za dużo miejsca. Jednak w wannie. Tak rodziłam młodego i było super.

Idziemy do łazienki, mąż już zdążył napełnić wannę wodą. Kucam w wodzie, robi mi się lekko (wreszcie nie trzeba dźwigać tego brzucha!) i po chwili przychodzi skurcz.

Pamiętam, żeby nie przeć, nie robić nic na siłę, że to się i tak stanie.

Nagle słyszę, jak krzyczę, wręcz wrzeszczę, czuję, że robię to z całych sił, albo raczej – to się robi samo. Przypominam sobie teraz stwierdzenie, że „wydawanie dźwięków pomaga przy porodzie“. Ja nie wydaję dźwięków, ja jestem jednym wielkim dźwiękiem, nad którym nie mam żadnego panowania. On powstaje sam, jest tak długi, że w życiu nie spodziewałabym się, że starczy mi na to powietrza w płucach. I czuję niewyobrażalną siłę, jaka we mnie jest. To mi daje taką satysfakcję, a równocześnie jest tak wyczerpujące, że kiedy fala opada, prawie przysypiam ze zmęczenia, czekając z niecierpliwością na kolejny przypływ.

Opieram się na rękach męża, między skurczami zaczynam już wyć ze zmęczenia, w skurczach nie mogę wyjść z podziwu dla tej siły, która we mnie działa. Dziewczyny coś mówią: „pięknie rodzisz“, a ja się czuję jak hochsztapler – bo to przecież nie ja, to się samo dzieje! Czuję, że to już będzie ostatni skurcz.

I jest. Sara. Kładę się w wannie z tym fioletowo-różowym stworzeniem na brzuchu tak, żeby było zanurzone. Stworzenie najpierw chwilę pojękuje, a potem otwiera szeroko oczy i pełznie na górę, jakby planowało i ćwiczyło tę wyprawę w stronę piersi co najmniej od tygodnia. Pępowina jeszcze tętni, Sara ssie i stęka, a my wszyscy czworo śmiejemy się z niej, że nie traciła czasu, tylko od razu wzięła się do roboty.

Rodzę łożysko, oddaję Sarę tacie i myję się z pomocą dziewczyn. Potem idziemy do sypialni, gdzie obłożona poduchami i przykryta kołdrą leżę z mikrodziecięciem, a położne mnie oglądają. Mąż karmi mnie niedojedzonym wcześniej śniadaniem. Po kilkunastu minutach wpada Młody i nie posiada się z radości widząc siostrę. Jest zachwycony jej malutkimi rączkami, nosem. „O, Sala jest już na łóżku, a była w brzufu mamy!“ .

Anna z dziećmi

I tak sobie gadamy, pijemy herbatkę, ja z córką wśród poduch i kolejne przysiadające się na skraju łóżka osoby. Po kilku godzinach zostajemy tylko my – we czwórkę. Jemy obiad. Mąż ogarnia jeszcze kuchnię, dzieci śpią, ja próbuję spać, ale mi nie wychodzi. Patrzę na Sarę – przykrytą naszą ciemną wielką kołdrą, w sypialni, przy świetle lampki nocnej.

Wstaniemy jutro rano – nie wiem, o której godzinie. Jak się wyśpimy. Nikt nas nie zbudzi. Jest tak normalnie – jak w normalne wakacje po wielkim wysiłku.

Autorka: Anna

Zdjęcie z archiwum domowego.

Dziękuję :)

Nowy Rok 2014 !!!

2013-12-31T15:38:00.001+01:00

Kochani, kolejny rok za nami...
W Nowym Roku 2014 życzę przede wszystkim domowego, rodzinnego ciepła i oczywiście pięknych porodów....

Udanej zabawy sylwestrowej !!!

Karmiąca Mama u lekarza...

2013-12-05T18:29:00.002+01:00

Dziś miała być kolejna z nadesłanych przez Was opowieści porodowych, ale będzie o czymś innym.

Pewna Mama przysłała do mnie ten tekst z prośbą o publikację... Temat ważny i przewijał się już niejednokrotnie na fejsbukowej grupie Karmiące Cyce... Przeczytajcie.

W trakcie mojego karmienia piersią - czyli przez cały ubiegły rok – spotykałam kilku różnych lekarzy: ginekologów, internistów, pediatrów… Nigdy nie oczekiwałam, że któryś z nich wystawi mi laurkę za długie karmienie piersią albo włączy fanfary przy wejściu do gabinetu. Właściwie to nie oczekiwałam od nich niczego. Albo wręcz przeciwnie? Myślałam, że może któryś z nich wycedzi: „To dobrze, że karmi pani swoje dziecko własnym mlekiem” lub inny podobny banał. Spodziewałam się, że większość lekarzy – jeśli nie wszyscy – będzie miało wiedzę dotyczącą laktacji w znacznym stopniu przewyższającą moją, a okazuje się, że 95% z nich należy się dwója! I nie mam tu na myśli kosmetycznych błędów, ale wielBŁĄDy!!!

Jak ktoś, kto nosi tytuł specjalisty medycyny rodzinnej może wygadywać bzdury o tym, że rok to i tak długo na karmienie piersią, a potem nie ma już żadnych immunoglobulin w mleku? Komunikat w tej sprawie wydało kilka miesięcy temu polskie Ministerstwo Zdrowia, które zarekomendowało wyłączne karmienie piersią niemowląt do ukończenia 6 miesiąca życia oraz kontynuację karmienia piersią przy jednoczesnym podawaniu pokarmów uzupełniających nawet do ukończenia przez dziecko drugiego roku życia i dłużej. Lekarzy to nie interesuje?

Nie chodzi mi o żonglowanie argumentami, o intelektualne spory dotyczące mleka modyfikowanego, a karmienia naturalnego. To, co uderzyło mnie najbardziej podczas mojej wizyty z niekończącym się przeziębieniem, to sytuacja, w której lekarz nie skupia się na moim problemie, z którym przychodzę, ale mówi mi – nie pytając o moje zdanie – kiedy mam odstawić własne dziecko od piersi! Mam odstawić je już, teraz! Dlaczego? Ano dlatego, że niekarmiącą mamę łatwiej się leczy według wyuczonych schematów. To jest analogiczna sytuacja, w której przyszedłby pacjent z cukrzycą, a doktor zamiast leczyć zapalenie korzonków biadoliłby na jego wysoki poziom cukru.

Podczas tej wizyty w gabinecie zaczęłam odczuwać zniewolenie. Doktor – autorytet mówi mi, co mam robić. Nie znaleziono dla mnie czasu na rozmowę, czy ja tego odstawienia chcę, nie zostałam zapytana o bilans korzyści moich i mojego dziecka, doktor nawet nie zapytał, czy mnie karmienie spełnia, czy mnie męczy, nie zadręczał się kto zapłaci za puszki mleka modyfikowanego.

- „Ile ssak ma? Rok? No to już czas odstawić”.

Moja odpowiedź:

- „Nie wydaje mi się, Panie Doktorze”.

- „A to dlaczego?”.

I kolejny raz mam tłumaczyć się obcemu człowiekowi ze swoich wyborów i decyzji życiowych. Nie chcąc wgłębiać się w ideologię, powołuję się na AUTORYTET.

- „Ponieważ prof. Lubiński zalecił mi długie karmienie piersią” (Prof. Lubiński jest słynnym w Szczecinie i Polsce genetykiem, zajmującym się badaniami nad mutacją genu BRCA/BRCA1 odpowiedzialnego za raka piersi).

Po chwili milczenia – widać sprawa nie daje lekarzowi spokoju, dopytuje:

-„A co z tym dzieckiem jest nie tak, że ma być tak długo na piersi?”. Okazuje się, że jednak prof. Lubiński nie jest tak sławny w środowisku medycznym, jak myślałam, że jest. Słysząc taką wypowiedź, lekko się podłamałam. Zamiast zakończyć wizytę, wytłumaczyłam.

-„Tu nie chodzi o dziecko, tylko o mnie. Karmienie piersią jako prewencja raka sutka – słyszał Pan o tym?”

Nie odpowiedział, ale widać sprawa męczyła doktora dalej, bo poszedł po innej linii oporu.

- „No ale przecież kiedyś musi Pani odstawić to dziecko od piersi!”

Rozmowa w tym stylu to odbijanie piłeczki od ataku do obrony. Nie biorę udziału w takich dyskusjach, bo nie widzę powodu dla którego miałabym tłumaczyć się komuś, kto nie ma wiedzy i nie ma też chęci by tę wiedzę zdobyć, dlaczego postępuję tak, a nie inaczej. Bardzo dużo mi ta wizyta dała – pokazała mi, że człowiek ubrany w biały fartuch, w atrybut autorytetu, swoimi rękoma doskonale potrafi ulepić pacjenta w dowolny kształt. Pacjent – nie przychodzi zdrowy do lekarza – często ma temperaturę, boli go brzuch, noga, głowa, oko, gardło i nie ma siły spierać się z doktorem o formę terapii. Często też pacjent nie ma wiedzy. Niestety tym razem pacjent – czyli ja – nie pasował do żadnej z wcześniej przygotowanych foremek. Pewnie gdyby chodziło to tylko o mnie – sprawy inaczej by się potoczyły. Karmienie piersią nie jest tylko dla mnie – jest dla mojej córki, która tego potrzebuje, ale też potrzebuje w coraz mniejszych odstępach czasu. Czy odstawienie jej z dnia na dzień, z chorą mamą u boku, byłoby dla niej dobre? Czy doktor pomyślał o tym, kto miałby wstawać w nocy przygotować proszek i podać go w butelce? Ja chora, czy niewyspany tata? Dlaczego mam płacić za mleko w proszku, skoro mam swoje za darmo i to tysiąc razy lepsze?

Mam wrażenie, że nie poddałam się podczas tej wizyty, ale po wyjściu z gabinetu przytłoczyło mnie wszystko, co usłyszałam. Nie dostałam żadnego leku, ponieważ dwa sprawdzone w pharmindexie nie nadawały się dla mam karmiących. W Internecie bez problemu można znaleźć laktacyjną listę leków – jest ona dostępna bez zalogowania i rejestracji, wystarczy poszukać. Jeden telefon po wsparcie duchowe do doradcy laktacyjnego i stanęłam na nogi. A ile kobiet uwierzy akurat temu doktorowi, że MUSIAŁY odstawić dziecko od piersi?

Wolałabym sytuację, w której doktor mówi: „Nie specjalizuję się w leczeniu ciężarnych i karmiących kobiet. Mam problem z doborem leków. Nie mam doświadczenia. Proszę udać się do mojego kolegi X. Przykro mi, nie mogę Pani pomóc”.

By usłyszeć takie sformułowanie trzeba mieć przede wszystkim odrobinę klasy i wiele pokory. Trzeba cechować się szacunkiem do swojego pacjenta i przyznać się do swojej indolencji, a tego widać nie uczą podczas trudnych sześciu lat studiów medycznych, ani nie wynosi się tego z rodzinnego domu.

Autorka: Mama N.

Napiszcie jakie miałyście własne doświadczenia i jakie są Wasze oczekiwania wobec środowiska medycznego, jeśli chodzi o kompetencje lekarzy i wspieranie naturalnego karmienia, czyli karmienia piersią...

ps. Komentarze ukazują się z opóźnieniem

500+

2013-12-03T16:53:00.000+01:00

Kochani, małe święto...

Strona Rodzimy w Domu na Facebooku ma już ponad 500 fanów !!!
Z tej okazji, dzięki Fundacji Świadomość Ziemi, mam dla Was do rozdania 3 książki :
"Narodziny w nowym świetle" autorstwa Shivam Rachana.
Proszę chętnych o wpisanie w komentarzu na stronce RWD na FB " pół tysiąca" , wylosuję 3 osoby.
Czekam 5 dni -losowanie w niedzielę. Dziękuję, że jesteście <3

" Pół Tysiąca " - akcja Karmiące Cyce na Ulice

2013-12-02T13:36:00.001+01:00

Dzień dobry dzisiaj :)

Z tej prześwietnej okazji, że nasza grupa facebookowa Karmiące Cyce na Ulice liczy już ponad pół tysiąca zapraszam do akcji ...

Z okazji pół tysiąca członkiń naszej grupy, proponuję, aby każda mama wstawiła fotkę jak karmi, pokażmy się . Bardzo chciałabym zobaczyć pół tysiąca fotek karmiących Mam.

Nasza grupa karmiące Cyce na Ulice jest otwarta, więc Wasi znajomi będą widzieli w powiadomieniach, że umieściłyście fotkę. Umieście taka fotkę, którą Waszym zdaniem mogą zobaczyć Wasi znajomi i nieznajomi...
Właśnie taki jest cel tej akcji, pokazujemy światu jak karmimy, bo jest to normalne, cudowne, wspaniałe, naturalne i najlepsze dla dziecka... Pokażmy tez, że można karmić nie tylko w domu i nie tylko niemowlęta... , a jeśli macie znajomych, którzy to jakoś głupio skomentują, to cóż... przynajmniej ich edukujemy w tym zakresie, że piersi to nie są zabawki dla facetów ( przy okazji natura daje bonus naszym mężczyznom, ale główna rola piersi to wykarmienie potomstwa), a karmienie to nie pornografia.

Nie wstydzimy się naszego karmienia piersią, przeciwnie, jesteśmy z tego dumne.
Karmiące Cyce na Ulice !!!

Tutaj link do naszej grupy, zapraszamy <3

Osiem porodów Agnieszki cz.8 Narodziny Anieli...

2013-11-21T13:12:00.002+01:00

Ósmy poród, narodziny Anieli... i podsumowanie porodów Agnieszki.

Anielka 2013, poród na Brochowie

Dwa miesiące temu ( piszę to w kwietniu 2013r. ), 16 lutego urodziłam w szpitalu ósme dziecko, wymarzoną, upragnioną przez wszystkich dziewczynkę. Pamiętam wszystko na świeżo, więc łatwo mi to opisywać.

Mogę powiedzieć, że to był najbardziej naturalny poród jaki odbywał się w placówce zdrowia.
Zwyczajnie pojechałam w sobotę, urodziłam, poleżałam chwilę i w poniedziałek przed południem byłam w domu.Z krótkiej perspektywy czasu odbieram to jako nagrodę za moje macierzyństwo, za trudy, znoje i chwile, gdy już opadają ręce i brakuje sił. Nigdy nie pomyślałabym, ze poród można tak odbierać, bo przecież to jeden wielki ból i nic przyjemnego. A jednak...

Bardzo źle znosiłam ciążę, począwszy od trudnych pierwszych trzech miesięcy, z wszystkimi mozliwymi objawami, po końcówkę, kiedy nawet chodzenie sprawiało mi trudność. Nie przytyłam, więcej niż zwykle ( około 9 kg), ale zatrzymywała mi się woda w wielkich ilościach i cała spuchłam. Było to tak dotkliwe,że nie mogłam nosić od połowy ciąży obrączki i musiałam posiłkować się łańcuszkiem na szyi. Wyglądałam jak Frodo z Władcy Pierścieni. Mało tego, od początku ciąży czytałam powieść Tolkiena i skończyłam całą Trylogię tydzień przed porodem. Kiedy urodziła się Anielka, już po powrocie ze szpitala stwierdziliśmy, że jest cała omeszkowana, miała włoski dosłownie wszędzie, na uszach układały się w taki śmieszny zawijas, przypominając ucho... elfa.

Nie wiem, czy to ogólne zmęczenie, czy wspomnienie poprzedniego porodu z trudnym parciem, spowodowało u mnie paniczny strach przed rodzeniem. Byłam przerażona tym, do tego stopnia, że szukałam informacji na temat cesarskiego cięcia. Na dwa tygodnie przed porodem przechodziliśmy wszyscy grypę jelitową, która mnie strasznie wymęczyła i osłabiła. Gdybym miała wtedy rodzić, nie dałabym rady.
Każdemu kto mnie pytał wtedy o nastroje "przed", mówiłam o tym strachu i snach pełnych zgrozy. Nie podzielałam opinii, ze każdy kolejny poród jest lżejszy, przekonywałam, że jest odwrotnie, im dalej, tym ciężej, a znajomi tylko kiwali głowami i ripostowali „stękniesz i będzie po wszystkim, zobaczysz”.
Teraz z uśmiechem przyznaję im rację.

Jedyną nowością przy tym porodzie, była pora. Nigdy wcześniej nie rodziłam w nocy, zawsze w dzień. To miało swoje dobre strony, znowu nikt nam nie przeszkadzał na sali porodowej, nie było stresu o dzieci czy wszystko w domu ok, smacznie sobie spały, a rano zdziwione odebrały MMS-a ze zdjęciem nowej siostrzyczki.

Nie muszę chyba pisać, ze termin był zgodny z moimi obliczeniami i jak 16 lutego spodziewałam się porodu, tak też się stało. Właściwie zaczęło się około 15-stego, kiedy położyliśmy się tego dnia spać koło 23-ciej, dziesięć minut przed północą musieliśmy wstawać, bo zaczęły mi płynąć wody, wprawdzie w małej ilości, ale sygnał się pojawił. Zdziwiło mnie, że nie miałam przy tym żadnych skurczów, pierwszy odczułam dopiero około pierwszej w nocy. Gdy goliłam nogi, skurcze były już regularne co 10 minut i gdzieś o 1:30 pojechaliśmy do szpitala... Oczywiście po wszystkich moich typowych przygotowaniach. Z chwilą kiedy obudziłam się czując strumyk wód spływający po nodze, pierwsze co zrobiłam, to obliczyłam za ile zobaczę dziecko- stawiałam na 3-cią w nocy.

W szpitalu pojawiłam się z 6 cm rozwarciem. Na dzień dobry ucieszył mnie fakt, że wszyscy mnie rozpoznali, z poprzednich wizyt. Przyjęcie odbyło się szybko, bo byłam w bazie i tuż po badaniu, na własnych nogach, przeszłam do windy na magiczne 5 piętro. Tam przywitała mnie położna, która przyjmowała poród mojego Franusia, obie ucieszyłyśmy się na to spotkanie, a ja za słowa „Ojejku moja ulubiona położna", dostałam zwyczajnie całusa w policzek, było to trakcie pobierania krwi do badań.

Michał nie mając złudzeń, od razu na izbie przyjęć, sam zaproponował wykupienie tego luksusu, jakim jest jego obecność przy mnie w czasie porodu. Trafiliśmy znów do „Słoneczka”. Położna badając mnie, niechcący naruszyła pęcherz i wody popłynęły niczym wartki strumień. Poczułam silniejsze skurcze, była godzina 2:30. Liczyłam na to, ze akcja nabierze tempa i do 3-ciej urodzę. Chodziłam po pokoju i chciałam żeby się to już skończyło. W sali obok, „Księżycku” rodziła też dziewczyna, zachowywała się tak cicho, że gdyby nie położne, w ogóle nie wiedziałabym, że tam ktoś jest. Po wizycie u nas cały personel poszedł do tej dziewczyny i słyszałam tylko "Teraz przyj, teraz poczekaj, teraz dobrze i mocniej" i tak pół godziny, o 3-ciej usłyszałam płacz dziecka. To mnie strasznie zmęczyło psychicznie i w pewnym sensie załamało, że ja jeszcze nie urodziłam i nie wiadomo kiedy będzie po, skoro 3-cia godzina wybiła. Dodatkowo fakt, ze rodząca obok była cicha i tylko na parcie coś tam pojękiwała bardzo mnie zniechęcił do siebie, bo ja już głosniej stękać zaczęłam. Skurcze tuż przed partymi dają naprawdę w kość i bolą strasznie, przy nich parte są nawet przyjemne.

Dane mi było poczekać jeszcze pół godziny na Anielkę. Michał widząc zmianę mojego oddechu poszedł po położną lub kogoś, kto przyjmie nasze dziecko. Był tak zdeterminowany, że na korytarzu wziął za lekarza, mężczyznę, który był mężem tej dziewczyny z sali obok, prosząc go o natychmiastowe przyjście do mnie. Dobrze, ze zaraz pojawiła się położna, bo nie wiem jakby się to skończyło.
Do parcia nie miałam pełnego rozwarcia, ale pojawiło się ono po kolejnym skurczu i mogłam przeć.
Ta wiadomość podziałała na mnie jak grom z jasnego nieba, wzięłam oddech i zaparłam się tak, że jednym ciągiem parłam i Anielka wyszła. Nie słuchałam kompletnie położnej, która mówiła o zrobieniu przerwy, miałam już tak dosyć tego czekania, ze dziecko wyszło przy jednym skurczu.

Urodziłam dziewczynkę 4000g, 58 cm i stwierdziłam, że było nawet całkiem nieźle.

Anielka

Kilkumiesięczna Aniela

***

Nie potrafię powiedzieć, który poród był najpiękniejszy, który najtrudniejszy, który najciekawszy. Natura obdarzyła mnie hojnie, dając możliwość rodzenia dzieci naturalnie, bez żadnych komplikacji.

Gdybym miała wybór, gdzie rodzić, bez zastanawiania wybrałabym dom.
Szpital nawet jeżeli jest w porządku nigdy, nie zastąpi tej oazy spokoju .

Oby nasze córki doczekały czasów kiedy w Polsce porody domowe będą standardem,
a pobyt w szpitalu tylko pomocą w trudnej drodze macierzyństwa, która przecież nie kończy się na urodzeniu dziecka.

Na koniec mam mały dodatek, wierszyk, który powstał jakby z potrzeby serca,
bo nawet zaplanowane rodzicielstwo jest często nierozumiane i trudne do przyjęcia;

O dziatwie

Pierwsza Zuzia dziw nad dziwy,
rok studencki zawalimy.

Drugi Kuba ze zdziwienia,
bo wszak karmiąc dzieci nie ma.

Trzeci Stasiu wystarany,
rok i miesiąc w stresie cały.

Czwarta Maria radość błoga,
już postawa dziadków wroga.

Piąta nasza Małgorzatka,
oburzona moja Matka!

Szósty Franuś nikt z rodziny
już nie przybył w odwiedziny.

Siódmy Antoś me bratowe,
że znów chłopiec - obrażone!

Ósma wreszcie jest Anielka,
wszem na przekór! - radość wielka.

Wszystka nasza dziatwa mnoga,
jest cudownym darem Boga : )


Wszystkie osiem szczęść :)

Agnieszka i Michał - rodzice

A&M

Autorka: Agnieszka, zdjęcia z archiwum domowego.

Bardzo gorąco dziękuję Ci Agnieszko za Twoje opowieści porodowe, Wam obojgu, że zechcieliście podzielić się z nami Waszą historią, zdjęciami... Piękna jest Wasza rodzina...
Kto wie, może jeszcze kiedyś powstanie dalszy ciąg ;) <3

Osiem porodów Agnieszki cz. 7. Narodziny Antosia.

2013-11-20T12:03:00.003+01:00

Bardzo Was przepraszam za przerwę, spowodowana była moimi obowiązkami zawodowymi i rodzinnymi, wiem że czekaliście na ciąg dalszy spotkań z Agnieszką, już wracamy...

Dziś przedostatnie towarzyszenie w porodach tej wspaniałej pary... jak na razie, bo chyba Aga i Michał jeszcze nie powiedzieli ostatniego słowa ;) .
O narodzinach siódmego dziecka - Antosia.

Antoni 2012, poród na Brochowie

Antoni miał być dziewczynką, ale nie wyobrażam sobie żeby teraz nie był Antonim.
Z wszystkich dzieci, choć jest jeszcze maluchem, jest najbardziej poważnym i myślącym dzieckiem.
Patrząc na niego człowiekowi robi się często nieswojo pod wpływem tego przenikliwego spojrzenia.

Ponieważ była to ciąża rok po roku, odczułam jej ciężar bardziej niż zwykle, nie mogłam też karmić Franka dłużej niż 8 miesięcy z powodu szybkiej utraty wagi w kolejnych miesiącach ciąży. Franek odstawił pierś bez żalu, bo nie smakowało mu już mleczko, ja za to byłam nieutulona, wciąż miałam wyrzuty sumienia, bo Stasia i Marysię karmiłam po 3 lata !

Jeśli miałabym określić ten poród jakimś jednym słowem, byłoby to z pewnością określenie „pokoleniowy”.

Ponieważ nie mieliśmy aż tak przykrych doświadczeń z ostatniego pobytu w szpitalu, tym razem nawet nie szukaliśmy innych możliwości. Myślę, że przyczynił się do tego fakt, iż dziecko miało urodzić się duże.

Mój sprawdzony lekarz od usg wprawdzie wypatrzył mi chłopczyka, co mnie okropną matkę rozczarowało ale ujął mnie za to precyzją badań, wykluczając wszelkie choroby i oceniając wagę przy porodzie na ok 4500 g. Było dla mnie oczywistym, ze nawet tak duże dziecko chcę rodzić nadal naturalnie, a nie przez cięcie (o zgrozo!) ale uważałam, że do tego potrzebuję fachowej pomocy.

Tradycyjnie sama wyliczyłam datę porodu na 10 dni po tak zwanym "terminie".

Poród zaczął się dokładnie w tym dniu- 5 lutego. Tym razem wody obudziły nas o5 rano, wyliczyłam więc następnie godzinę – 9 rano powinno być po wszystkim. Schemat przygotowań się powielał łazienka, prysznic, malowanie, ubieranie, pakowanie i taksówka.

Byłam bardzo spokojna i rozluźniona, nie dokuczały mi aż tak skurcze, mogłam więc bez obaw poczekać chwilę. Ponieważ nad ranem obowiązywała taryfa nocna, a dodatkowo od 7-mej jest nowa zmiana w szpitalu, postanowiliśmy wyjechać koło 6.30 z domu. Było jeszcze ciemno, wszędzie śnieg, nikogo na ulicy, poczułam jakiś taki podniosły ton w powietrzu.

W taksówce leciała muzyka, nagle pojawił się mój ulubiony kawałek Ani Dąbrowskiej, popatrzyliśmy na siebie z Michałem , zrobiło się miło, jak w jakiejś knajpce przy lampce wina. Tak, w tym momencie nasza podróż taksówką przypominała randkę a nie nerwowy pospiech do szpitala. Rozrzewniłam się i to nie był dobry znak, oczywiście luz luzem ale należę do tych kobiet, którym służy w czasie porodu lekkie wkurzenie, nerw, który daje energię do parcia.

Na izbie przyjęć potraktowano mnie bardzo sympatycznie, kiedy powiedziałam ile razy leżałam u nich, lekarz z położną dopytywali o szczegóły mojej całej rodziny, stwierdzając na końcu, ze pewnie jeszcze nie raz zawitam. Antos wybrał doskonały moment na pojawienie się po drugiej stronie brzucha, była niedziela, zero tłumów, dopisywały wszystkim humory z rana, idealne warunki jak na szpital.

Mimo całej sympatii, którą mi okazano przy przyjęciu, w telefonach słychać było wciąż rutynowość „wieloródka na poród rodzinny, tak cegiełka jest". Trochę mi było żal tej stówy, moglibyśmy dzieciom coś kupić, nie wiem czemu w głębi duszy liczyłam, ze ktoś powie , żebyśmy nie płacili tym razem skoro to któryś już raz. Niestety… Michał od razu został przyciśnięty do muru z płaceniem. Z drugiej strony poczułam ulgę, ze nikt nam nie będzie przeszkadzał i tak było, co więcej odczułam namacalnie różnicę kiedy się płaci a kiedy nie. Po pierwsze skierowano nas od razu do sali porodów rodzinnych „słoneczka” , tam zrobiono ktg i jakby częściej zaglądano, po drugie po porodzie pierwszy raz zrobiono mi herbatę i przyniesiono do łóżka obok. To był dla mnie szok, ze ktoś z personelu tak o mnie dba i jeszcze proponuje sniadanie jakieś kombinowane, jakbym była głodna. Zaś herbata po porodzie...jak dla mnie najlepszy ukoiciel po takim wysiłku. Ot, siła pieniądza...

Do szpitala przyjechałam z 7 cm rozwarciem, była to pewna nowość, bo zwykle tego rozwarcia było 6cm i długo, długo nic . To mnie pokrzepiło, że teraz będzie z górki. Na porodówce przyjęła nas starsza położna, co było dla mnie dużym zaskoczeniem, zwykle położne były młode i energiczne, ta kobieta odbiegała od tego modelu i to bardzo. Pamiętam, ze miała na sobie moherowy, biały sweter i cała pachniała papierosami. Nie miałam absolutnie z tym problemu, rozbawił mnie raczej ten widok. Położna nie tylko wyglądała „epokowo” ale tez tak się zachowywała, używając np. przy parciu zwrotów typowych do lat ubiegłych, kiedy nie było jeszcze nawet wzmianek o akcji „Rodzić ludzku”.

Około godziny 8 wpadł na salę lekarz równie leciwy, jak położna, mógł mieć koło siedemdziesiątki. Zobaczył mnie i powiedział bez ogródek; „O ładna mama, będzie ładne dziecko ale to tak koło 11-stej może, bo powoli to wszystko, wiadomo swoim tempem tak?” Przytaknęłam, choć swoje wiedziałam i liczyłam na tą 9-tą, a nie 11-stą. Mimo wszystko był to moment kiedy zwątpiłam w swoje możliwości, może rzeczywiście to powoli i będę się męczyć do południa...
Położna zaproponowała i oksytocynę, nie zgodziłam się. Zaproponowała glukozę, mówiąc, ze to trochę pomaga zebrać siły, chyba zobaczyła to moje chwilowe rozkojarzenia, a może stwierdziła mądrze, ze po tylu porodach organizm potrzebuje kopa.

Z ulgą poczułam , ze zmienił się rodzaj skurczów było przed 9-tą. Samo parcie było żmudne i ciężkie. Dziecko było duże i kosztowało więcej siły, wysiłek był ogromny. Wszystkie dzieci rodziłam na dwóch skurczach ( a Anielkę na jednym ). Przy pierwszym wychodziła główka, przy drugim reszta ciałka i już. Tylko z Antkiem było inaczej, parłam , parłam i nic. Przy drugim skurczu zwątpiłam, powiedziałam, że nie dam rady, chyba cudem się nie rozpłakałam, że tak kiepsko mi idzie, a położna ze stoickim spokojem mówiła "dasz dasz". Stwierdzenie położnej na „twardą... ” całkiem mnie zbiło z tropu, chciało mi się naprawdę śmiać mimo całego bólu jaki odczuwałam.
To chyba był ten moment przełomowy kiedy się zawzięłam i wyszła główka, a potem cały Antoś spoczął na moim brzuchu. Odnotowano poród godzina 9.05, waga 4350, 50 cm.

Kiedy to usłyszałam, przestałam mieć wyrzuty sumienia po beznadziejnej akcji z parciem, urodzić taką kuleczkę siłami natury to jest coś!

Z Antosiem po porodzie

Antoś "chrapek" ;)

Autorka: Agnieszka, zdjęcia z archiwum rodzinnego.

Już jutro ósme spotkanie z Agą :)
Jak na razie ostatnie...
Aga podsumuje tez wszystkie swoje porody, nie można przegapić...

Osiem porodów Agnieszki. Cz. 6 Narodziny Franciszka

2013-11-14T17:41:00.000+01:00

Dziś o porodzie szóstego dziecka Agi i Michała... Franek miał, na szczęście, całkiem udane narodziny :)

Dodam tylko od siebie, że ten rocznik chyba obfituje w Franki, bo i moja najmłodsza Franka jest z tego rocznika... ;)

Franciszek 2011, poród na Brochowie

Po ostatnim porodzie ponownie przeszukiwałam internet w jednym konkretnym temacie- położna, porody domowe... Nic we Wrocławiu nie szło do przodu i byliśmy skazani na szpital. Oczywistością był dla nas wybór placówki – Brochów i nigdzie indziej.

Ciążę znosiłam dobrze i miło, ładnie wyglądałam, jak to przy chłopczyku, a jak usłyszałam na usg , ze to chłopczyk zupełnie się rozpłynęłam. Bardzo, bardzo czekałam na synka po serii dziewczynek, robiliśmy usg 4d pierwszy raz i obraz dziecka zrobił na nas niesamowite wrażenie. Sama wyliczyłam termin porodu, zgodnie z zasadą 10 dni po terminie miesiączki, sprawdził się co do dnia... Pamiętam, ze były akurat problemy z komunikacją przez śnieżyce, które nagle wszystkich zaskoczyły, pod koniec listopada.

Poród rozpoczął się tradycyjnie, koło 3 w nocy obudziłam się, bo poczułam, że prześcieradło jest mokre. I Jak to powiada mój mąż, za każdym kolejnym razem "no i zryw, koniec spania i już leci aż do porodu w biegu”.

Tak tez było, zawsze już ilekroć poczułam odpływające wody schemat był następujący : szłam do łazienki golić nogi i wziąć prysznic, potem do kuchni wypić herbatę i się pomalować. Tu muszę dodać, ze do każdego porodu byłam pomalowana, oczy i paznokcie, taka mała fanaberia. Tłumaczę sobie to tym, ze chcę czuć się dobrze ze sobą . To jest w końcu ważne wydarzenie , chcę aby moje dziecko zobaczyło ładną mamę i wreszcie chcę, aby personel patrząc na wielo,wieloródkę nie miał wrażenia, ze to ktoś z pogranicza patologii.

Kiedy byłam gotowa „ze sobą”, brałam się za pakowanie. Zawsze wcześniej pisałam ściągę, co mam brać do szpitala i albo ja albo Michał dopakowywaliśmy bagaż. W tzw. międzyczasie mąż sprawdzał skurcze, jak często się pojawiają i jak bardzo są intensywne. Tym razem skurcze pojawiły się koło 4-tej, 4.30. Powiedziałabym , ze były nawet lżejsze niż ból przy miesiączkach. Tym razem Michał nalegał, żeby wcześniej jechać, a ja z bólem serca przystałam na to.
W taksówce poczułam ulgę, ze tak trzeba , intuicyjnie czułam, ze tym razem to będzie najlepsze rozwiązanie. Przemogłam jakiś lęk, przed szpitalem, strach przed przyspieszaniem porodu, rutynizacją.

W szpitalu byliśmy po 5-tej, było jeszcze cicho... Izba przyjęć, badanie, pierwsza sympatyczna położna , 6 cm rozwarcia i wolna sala – słoneczko! Michał nie miał na tyle gotówki, żeby opłacić cegiełkę, a 50 zł wydawało nam się za mało, więc wstrzymaliśmy się z wpłatą. Położne na górze zadecydowały, ze najpierw poleżę na ktg na sali ogólnej. To wspominam najgorzej.. leżałam tam do 6-tej i było mi niewygodnie i zimno.
Jedynym miłym momentem, było bicie dzwonów w pobliskim kościele, kiedy je usłyszałam, zrobiło mi się refleksyjnie i to był ten moment, oderwania się na chwilę od bólu, refleksji. „Zaraz zobaczę dziecko”-pomyślałam. O 6-tej przeniesiono nas do „Słoneczka”, ślicznej sali, przypominającej mieszkanie, a nie szpital. Zdziwiłam się, po tylu latach zauważyłam kolosalną zmianę w podejściu do rodzenia.
Moje obawy w tym momencie zniknęły, przyszła położna, zbadała mnie pytając, czy dziecko ma być duże? Nic mi o tym nie było wiadomo, przeciwnie, miało być podobne do pozostałych, jak to ocenił lekarz przy ostatnim usg (około 3500g).

Pamiętam, ze położna miała chabrowy tusz na rzęsach, co mi utkwiło w pamięci. Wiedziałam, ze to już długo nie potrwa i czułam ulgę. Każdy poród licząc od Stasia trwał 4 godziny, wyliczyłam, ze urodzę koło 7-mej. Około 6. 30 weszła lekarka z obchodu z całą ekipą, zarządzając "Trzeba zastrzyk z oksytocyny!"
To nawet nie było powiedziane tonem zachęcającym, spokojnym, tylko jakby z pretensją. Odmówiłam. Zaczęła się wymiana zdań, ja o złych doświadczeniach, ona o zużytej macicy (sic!).
Pamiętam , że stała obok ta moja położna i spokojnie na mnie patrzyła, mówiąc tymi chabrowymi oczami „rób swoje”. Lekarka wyszła, a ja chyba z nerwów dostałam częstszych skurczów.

Od razu wskoczyłam na fotel, chwilę potem po ustawieniu pozycji, miałam skurcze parte i mogłam rodzić, była chyba 6.50. Miałam dużo siły, ale coś było nie tak, kiedy parłam, jakby coś stawiało opór.
Przy następnym skurczu czułam to samo i inne niż zwykle „rozpychanie”. Pojawiła się młoda lekarka, dwie położne i pediatra. Zaniepokoił mnie tłum i zdziwienie Michała, ale nie traciłam odwagi. Słuchałam dokładnie co mówi położna i współpracowałam. Kiedy powiedziała, żeby nie przeć przestałam, potem parłam silniej i pojawił się Franciszek o 7-mej rano. Piękny, zdrowy dostał 10 punktów APGAR.

Po wszystkim kiedy trzymałam go cieplutkiego na brzuchu, położna powiedziała; "Wspaniale pani rodziła bez takiej współpracy i siły mogłoby być trudno, bo dziecko rodziło się twarzyczkowo i było owinięte pępowiną".

Wszyscy mi gratulowali, Michał mnie przytulił, czuł już ulgę i wydawał się senny po tym wszystkim. Kiedy lekarka mnie pooglądała, twierdząc, ze jest ok, nie trzeba szyć i łyżeczkować, weszła oddziałowa informując , ze należy opłacić cegiełkę. Owszem rozumie sytuację, ze właśnie urodziło się nam dziecko ale uiścić trzeba. Czar prysł... Jeszcze koło 3 razy w trakcie przebywania z dzieckiem tuż po porodzie w pokoiku obok, przychodziła oddziałowa z informacją o opłaceniu cegiełki na dole w kasie lub przelewem, mącąc nasz spokój i sprowadzając uczucia wyższe z obłoków na ziemię. Gdyby nie ten incydent pomyślałabym, ze poród w szpitalu jest całkiem fajny. Na przyszłość zawsze odkładaliśmy na cegiełkę w osobnej kopercie, bo już drugi raz życie nas nauczyło, ze to bardzo może skomplikować sytuację i bieg wydarzeń.

Dopiero w domu przeczytałam co to jest poród twarzyczkowy i jakie może nieść konsekwencje.
Nasze dziecko jest zdrowe, a ja choć czułam się fizycznie bardziej wyczerpana niż do tej pory, poczułam ulgę, że zdążyliśmy i ze trafiłam na tak cudowną położną...

Później dostałam prezent od Michała " za poród"... chabrowy tusz ;)

Maleńki Franciszek

Franek dziś

Autorka: Agnieszka, zdjęcia z archiwum domowego.

Jutro dzień siódmy, jak urodził się Antoni :)

Osiem porodów Agnieszki. Cz. 5 Narodziny Małgorzaty

2013-11-13T15:34:00.000+01:00

Piąty poród Agnieszki i Michała, Małgorzata narodziła się w domu...
Napiszę tylko tyle; płakałam...

Małgorzata, 2009 poród w domu

Małgosia poczęła się nad morzem po dłuższej przerwie. Ta ciąża nie należała do łatwych i przyjemnych, choć nie miałam poważniejszych komplikacji.
Czułam się po prostu zmęczona, ciężka i bez energii, towarzyszył mi spokój, który mnie rozleniwiał. W 37 tyg trafiłam do szpitala na 5 dni z powodu odwodnienia po grypie jelitowej, nawodnili mnie tak, ze cała spuchłam.
Poród przypadał na kwiecień i tak wyliczenia lekarzy sobie, a ja urodziłam znów 10 dni po, tak zwanym, terminie.

Teraz niewiele pamiętam, jak to wszystko przebiegało, pamiętam za to emocje strach, zrezygnowanie, niemoc, słabość. Te uczucia towarzyszyły mi przez cały dziewiąty miesiąc, byłam zdana całkowicie na Michała. Trudno mi było podejmować decyzje, odczułam pierwszy raz jak to jest mieć więcej dzieci, dużo obowiązków i mało sił.

Poród rozpoczął się 2 dni wcześniej falstartem.
Zwyczajnie pojawiły się skurcze regularne co 10 minut, trwało to może 2 godziny i nagle się skończyły i już. W tym czasie Michał był w domu i zadzwoniliśmy po mamę. Jak przyjechała, tak pojechała, bo nic z tego nie wyszło tylko nerwy.

Po dwóch dniach o 8-smej pojawiły się znowu skurcze, ale nauczona doświadczeniem nie zadzwoniłam jeszcze ani po męża, ani po mamę, żeby przypilnowała dzieci. Po 10-tej zaczęły się regularne skurcze i Michał został o tym powiadomiony. Najpierw dzwonił z pytaniem, jak sytuacja, godzinę później postanowił przyjechać mimo, że nic nowego się nie działo.
Dzieci były jeszcze w szkole i na spokojnie mogliśmy pobyć ze sobą obserwując akcję i czekając na mamę. Około 14-stej odeszły wody i to był sygnał żeby jechać do szpitala.
Byłam cała spięta faktem, ze nie ma kto zostać z dziećmi. Oczywiście mógł to zrobić Michał, ale nie wyobrażam sobie porodu bez niego.
Ta opcja nie wchodziła w grę, musiałam na ten moment czuć jego obecność, patrzeć na niego, bo inaczej nie dałabym rady znieść tych wszystkich szpitalnych procedur. Czekaliśmy zatem...
Ostatecznie, chwilę potem, Michał zadzwonił po taksówkę. Kiedy zadzwonił domofon, ze taksówka czeka przed domem, zaczęłam rodzić...
Michał przeprosił i trzeci raz zadzwonił po karetkę, przyjechali w 5 minut, Małgosia była już na świecie, a ja byłam w szoku - dosłownie.

Nie potrafiłam normalnie odpowiadać na pytania. Tym razem obok szczęścia czułam przerażenie, a zaraz potem strach o dziecko, czy wszystko z nim w porządku i strach przed tym, jak zostanę potraktowana.
Myślę, ze te emocje pojawiły się pod wpływem całej tej sytuacji , jaka miała miejsce, gdy przyjechali z pogotowia.

Dziecko zabrali od razu do zbadania w pokoju, a ja stałam w wannie, przykryta ręcznikiem z patrzącymi na mnie dwoma ratownikami...
To była strasznie długa chwila dla mnie.
Nie pamiętam po co ja weszłam do tej wanny, chyba dlatego ,ze leciało mi strasznie dużo krwi i byłam spocona, stałam i nie mogłam nic zrobić.
Wreszcie pojawił się mój mąż, kochany, nieoceniony i nie wiem czy to ten widok obcych facetów, czy cały stres z tym porodem w domu, spowodował natychmiastowa reakcję z jego strony w postaci słów "wyjść stąd i to już!".

Nikt się nie odezwał, ratownicy wyszli z domu i czekali w karetce, został tylko lekarz. Tym razem zawieźli nas do nie istniejącego już szpitala na ulicy Dyrekcyjnej.
W karetce nie mogłam trzymać Małgosi na rękach, bo jak to określił ratownik (sic!) to zbyt ryzykowne!!! Odwróciłam się do okna i płakałam...

Wciąż miałam duży upływ krwi, zmoczyłam całe spodnie, gdy dotarliśmy na izbę przyjęć, przez 15 minut decydowano gdzie mnie umieścić.
Potem dopiero lekarz się mną zajął.
To była, jak pamiętam kobieta, bardzo niedelikatna i milcząca. "W razie czego", jak wreszcie powiedziała, zrobi łyżeczkowanie. Strasznie mnie to bolało, żaden poród nie może się równać z tym bólem , który wtedy czułam. Jedyne co mnie uratowało w tym momencie od załamania się był lekarz, który przyszedł , jak się okazało sprawdzić pracę stażystki. Patrząc jak leci na mojej twarzy łza za łzą, a może z czystej serdeczności pogłaskał mnie po głowie.
Nawet nie wie, ile tym gestem dla mnie zrobił...

Był to pierwszy pozytywny moment, którego doświadczyłam od urodzenia dziecka. Zabrano mi dziecko, nie pozwolono na obecność męża, byłam sama jak palec 4 godziny !!!
W tym czasie przewieziono mnie na salę, jak się okazało, nie było miejsc na bloku poporodowym dla matek, więc Małgosia leżała tam, a ja na bloku patologii ciąży z kobietami, które straciły dzieci lub czekały na zabiegi usunięcia martwych ciąż. Nie mogę o tym pisać co tam czułam...

Nikt się nie odzywał, nikt nie jadł,nikt o nic nie pytał...
Chodziłam tam tylko spać, cały czas siedziałam na krzesełku z Małgosią, ku niezadowoleniu pielęgniarek.
Zabierano mi ją tylko na badania, których było bardzo dużo, z powodu "niesterylnych warunków porodu" zadecydowano o zrobieniu usg główki, brzucha, prześwietleniu, a nawet badaniach genetycznych na zespół downa ( ze względu tylko i wyłącznie na skośne oczy).
Na 3 dzień znalazło się miejsce na bloku, choć miałam wychodzić do domu.
Po otrzymaniu wypisu od ginekologa przyszedł pediatra i oznajmił, ze dziecko musi przyjąć antybiotyk ze względu na zapalenie płuc.
Do tej pory nie wiem kto miał rację czy matki , które twierdziły,ze dzieci zaraziły się w szpitalu, wszystkie (oprócz 3) z urodzonych na bloku, czy lekarze twierdząc, że każda miała zakażenie w brzuchu, a ja przy porodzie w domu.
Z tego pobytu pamiętam karmienie na kolanie i ból kręgosłupa oraz zapłakane oczy kobiet tam leżących. Nie widziałam ani jednej matki, której nie przyprawiałby ten szpital o depresję.

Wszystkie wydarzenia, który miały miejsce po urodzeniu Małgosi wpłynęły na decyzję, ze nigdy nie dopuszczę do sytuacji porodu w domu bez fachowej opieki. Do dziś myśląc o tym piątym porodzie towarzyszy mi uczucie żalu, za normalnością, za możliwością urodzenia w domu bez czucia się winnym, a przede wszystkim za obecnością położnej bądź lekarza przyjmujących porody w domu, za ich fachową opieką przy tym ważnym wydarzeniu, której brakuje we Wrocławiu.

Dane mi było rodzić w domu trzy razy.
Ostatnio rodziłam w lutym 2013 r, żadna położna nie zgodziła się na moje kolejne porody w domu, jak do tej pory.
Oby inne kobiety doczekały chwili, kiedy będą mogły z czystym sumieniem urodzić w domu, przy pomocy położnej w naszym mieście.

Maleńka Małgosia

Małgosia dziś

Autorka: Agnieszka, zdjęcia z archiwum domowego.

Agnieszko, nie mogę czytać tego tekstu nie płacząc, mimo, że czytam kolejny raz...
Dla Ciebie, ponieważ Małgosia poczęła się nad morzem, a urodziła w domu, umieszczam tą przepiękną pieśń, która kojarzy mi się z porodem...

Jutro o narodzinach Franciszka... bądźcie z nami <3

Osiem porodów Agnieszki. Cz. 4 Narodziny Marii

2013-11-12T13:05:00.000+01:00

Kochani, po dwudniowej przerwie organizacyjno-technicznej, za którą przepraszam, wracamy do towarzyszenia w ośmiu porodach Agnieszki...

Czwarte dziecko, drugi poród Agi i Michała w domu... Jak narodziła się Maria...

Maria, 2006, poród w domu

Pomimo tak udanego porodu domowego 3 lata wstecz, nie planowaliśmy znów rodzić w domu. Nie dlatego, że nie chcieliśmy , a ze względów „technicznych”.
Decydujące dla nas było zapewnienie bezpieczeństwa dziecku, bo gdyby się coś nieprzewidywanego stało... Nikt we Wrocławiu nie przyjmował takich porodów, a nawet jeśli, nie mielibyśmy wtedy na to pieniędzy, żeby opłacić położną.

Marysia powitała nas już w nowym mieszkaniu, pięknym, pachnącym, bardzo wygodnym.
Byłyby to idealne warunki, żeby urodzić tutaj. Chcieliśmy być jednak rozsądni i wybraliśmy znów szpital na Brochowie. Cegiełki ponownie, celowo nie wykupiliśmy w ciemno, ale pieniądze leżały odłożone w kopercie.

Termin porodu przypadał na początek lutego, nauczona doświadczeniem czekałam cierpliwie na sygnał. Pojawił się dokładnie dziesięć dni po tak zwanym terminie, jak przy Stasiu.
Jedyną nowością było to, że nie obudziło mnie odpłynięcie wód, a lekkie bóle brzucha jak przy miesiączce gdzieś około 10-tej rano.
Zadzwoniłam po męża, ze to już, popracował tego dnia godzinę zaledwie i już musiał wracać.
Byłam spakowana do szpitala, więc nie miałam za bardzo co robić, brzuch pobolewał, a ja się snułam z kąta w kąt, czekając na Michała.
Gdy przyszedł koło 11-stej, stwierdziłam, ze to jeszcze czas i nie ma co jechać.
Myślę, ze za każdym razem wspomnienie tego pierwszego porodu, z fatalnym w skutkach zastrzykiem na przyspieszenie, decydowało o tym, że do szpitala wolałam jechać jak najpóźniej, kiedy odejdą wody, na sam poród.
Czekałam i czekałam na bóle z tyłu pleców, czyli właściwe skurcze i zastanawiałam się co jest nie tak i czemu tak długo. O zgrozo mimo, że to był mój czwarty poród, byłam przy tym święcie przekonana, ze najpierw odchodzą wody, a potem następuje właściwa akcja porodowa, czyli skurcze parte i urodzenie dziecka. To przekonanie było tak mocne, ze nie zadawałam sobie nigdy trudu, żeby to sprawdzić w książce lub w internecie... Czekałam więc ostatecznie na odpłyniecie wód, z myślą, że wtedy pojedziemy.

Przed 12-stą ból brzucha był już dość mocny i regularnie się pojawiał co 3 minuty.
Michał zadzwonił po taksówkę.
Weszłam do łazienki po szczoteczkę, poczułam napieranie, kucnęłam i trysnęły wody ukazując główkę!!!
Michał wleciał do łazienki i oczom nie wierzył co się dzieje...
Pomógł mi, za drugim parciem wyszła Marysia. Trwało to może 2 minuty, urodziła się bardzo szybko z wodami...

Michał ucisnął spinaczem pępowinę, kiedy trzymałam dziecko na rękach, owinięte wcześniej ręcznikiem. Położyliśmy się do łóżka, mała Marysia zaczęła ssać.

Cudownie było czuć tą więź, bliskość dopiero urodzonego dziecka we własnym łóżku, w domu.
Jak wielką różnicę robi zwykłe łóżko...
Zostałabym już tak na zawsze, niestety zdrowy rozsądek musiał zwyciężyć dla dziecka i mojego dobra i spokoju. Tym razem pogotowie przyjechało po 10 minutach od porodu, z fachową karetką dla dziecka z inkubatorem itd. Lekarka była bardzo miła, zbadała dziecko, a mnie pocieszała, bo kompletnie tym wszystkim się zdziwiłam i rozkleiłam. Wyszła na wierzch moja wiedza o porodzie, przy czwartym dziecku! Co za wstyd...Tak na to po wcześniejszej euforii patrzyłam, leżąc już na szpitalnym łóżku.
Trafiliśmy na Brochów, wprawdzie po fakcie, ale docelowo plany się spełniły.

Nowy dom został „ochrzczony”, pomyślałam wracając...
Pierwsze co zrobiłam wracając do domu, to weszłam do łazienki, zrobiło mi się bardzo miło i tak ciepło na sercu.

Maleńka Marysia

Maria dziś

Autorka: Agnieszka, zdjęcia z archiwum domowego.

Już jutro domowe narodziny Małgorzaty, bądźcie z nami :)

Osiem porodów Agnieszki. Cz. 3 Narodziny Stanisława

2013-11-09T15:15:00.000+01:00

Przez osiem dni towarzyszymy Agnieszce w jej ośmiu porodach...
Pierwsza opowieść była o Zuzannie, druga o powitaniu Jakuba. Dziś dzień trzeci i trzecia opowieść porodowa Agi. Domowe narodziny Stanisława...

Stanisław 2002, poród w domu.

To wydarzenie wiele zmieniło w moim podejściu do porodów, do macierzyństwa ba, nawet do życia.
Na Stasia czekaliśmy długo, nie udało się zajść w ciążę od razu. Po 3 próbach zaczęłam się martwić, po pół roku jeszcze bardziej, wreszcie się udało – wytęsknione dziecko. Teraz wśród całej ósemki najbardziej utalentowane, z wyraźnym artystycznym zacięciem.

Ponieważ mieliśmy już jako takie rozeznanie co się dzieje w szpitalach i na co trzeba być przygotowanym, wybraliśmy znów szpital na Brochowie. Tym razem jednak Michał zaproponował, żeby nie płacić od razu cegiełki przy przyjęciu do szpitala, to była decyzja opatrznościowa.
Poród zaczął się niepozornie, zwyczajnie rano obudziłam się i poczułam przypływ energii i mokre prześcieradło. Była godzina 6, nauczona doświadczeniem, wcześniej zadbałam o młodsze dzieci, więc stresu nie było. Było za to poczucie humoru mojego męża, zawsze ilekroć potem zaczynał się poród miał dobry humor i „głupawkę”, a to bardzo, bardzo pomaga. Chodził za mną i pytał „skurczyki”, „skurczyki”? Ja tez byłam spokojna, wypiłam herbatę, dopakowałam torbę, jednym słowem na spokojnie czekaliśmy na intensywniejsze skurcze.

W tak zwanym międzyczasie, Michał wyskoczył do bankomatu po pieniądze na cegiełkę i taksówkę. Zostałam sama i mogłam przeżyć tę chwilę tak bardziej po swojemu. Wzruszyłam się czując kolejny skurcz. Dzisiaj zobaczę swoje dziecko, tak długo wyczekiwane, myślałam...
Była zima, stałam przy oknie i patrzyłam jak wraca mąż, nic nie mogło mnie zaskoczyć, bo czułam się bardzo silna i odważna. To dobrze, bo chwilę potem wydarzenia przypominały raczej sceny z jakiegoś filmu.

Kiedy wrócił Michał byłam już do połowy ubrana, tzn w rajtuzy, tuniko-sukienkę i założony miałam jeden but. Tu dodam rzecz istotną, były to buty tzw. "ojki", takie sznurowane do kolan. Pamiętam dobrze, stałam w łazience, kiedy Michał wszedł do mieszkania. Zapytał, czy jestem gotowa, bo zamówił taksówkę i już czekał, a ja kompletnie go nie słuchając zaczęłam inaczej oddychać i kucać.
Zaczęły się skurcze parte, nagle, bez bolesnych skurczów pierwszej fazy.
Oznajmiłam spokojnie, z rezygnacją „zaraz urodzę”.

Michał tracąc chyba głowę (bo nie umiem tego inaczej określić), zaczął mi zakładać tego ojka drugiego i wiązać, a w tym samym czasie ja rozwiązywałam i ściągałam drugiego z nogawką rajtuz. To było dla mnie bardzo zabawne i kto wie czy właśnie dzięki temu nie spanikowałam.
Jednym duszkiem zarządziłam, co mój mąż ma robić: nalać wody do wanny, zadzwonić po karetkę i przynieść ręcznik czysty. Udało mi się rozebrać i wskoczyć do wody, czekałam aż wanna się napełni, rozkosznie nie czując bólu przy skurczach. To był moment, kiedy zmieniłam pozycję przykucając, bo tak mi się zrobiło wygodniej.
Raz poparłam, czując ulgę, za parę sekund drugi raz i rękami złapałam wypływające dziecko.
Zapłakał, ja też, była 9.05, weszli ratownicy z pogotowia.
Uchwyciłam ten moment narodzin dla siebie, udało mi się go ukraść, nigdy wcześniej ani potem nie czułam tak metafizycznego przeżycia. Chyba nie da się o tym zwyczajnie napisać, to był piękny, naturalny poród. Mój i mojego męża. Natura sama zadbała o szczegóły, a ja jak nigdy dotąd, intuicyjnie wiedziałam co mam robić, krok po kroku.

Lekarz nie był zdziwiony zdarzeniem, za to mój mąż bardzo. Na prośbę o czysty ręcznik, nie wiedział gdzie go ma szukać. Staś urodził się bez komplikacji, nie miał nawet wybroczyn, a ważył 3900! Najwięcej z naszych dzieci urodzonych do tej pory. Dziwne, ze ja tego nie poczułam, do tej pory twierdzę, ze spośród ośmiu porodów, ten był najlżejszy i najmniej bolesny. Woda czyni cuda i wiara w siebie, zaufanie instynktowi. Natura mnie w tym wypadku wyręczyła na całej linii.

Pogotowie zajęło się resztą, pępowiną, łożyskiem i zabrało nas do szpitala na Brochowie. Muszę tu sprostować,że to była bardzo miła, fachowa ekipa, która z porodami nie miała nic wspólnego.
W łazience przebywała ze mną tylko lekarka i mąż , nikt obcy nie musiał mnie oglądać (ratownicy). Na prośbę i chyba z uwagi na sytuację zabrali z nami też Michała. W szpitalu nikogo nie zdziwił fakt porodu w domu, kiedy wspomniałam, ile to wszystko w sumie trwało. Zwyczajnie to był szybki, sprawny poród i mogłam nie zdążyć, ale wiadomo na przyszłość trzeba uważać. Cieszę się, ze nikt nie zepsuł tego wydarzenia swoim moralizatorstwem lub humorami. Jeszcze na długo potem przezywałam ten moment porodu, szczególnie karmiąc piersią...

Gdybym miała wymienić konkretnie zalety rodzenia w domu, na pierwszym miejscu byłby spokój, spokój i cisza, nieodzowne do skupienia się i poddania rozwojowi wypadków.
Nikt nie zagląda, nie pyta, nie wypełnia, nie bada co 5 minut, nie leżysz kołkiem czując jak ci niewygodnie, nie stresujesz się jak będziesz rodzic w takiej pozycji, czy nie wyproszą Ci męża albo go nie przestawią z kąta w kąt, no i trzymasz dziecko jako pierwsza, czujesz go Ty, a nie tylko położna... a to jest cudowne uczucie! Nosiłam syna pod sercem 9 miesięcy, głaskałam brzuch, czułam jak kopie, kiedy nadszedł moment rozwiązania to ja pierwsza poczułam jego cieplutką główkę, przytuliłam, mogłam go przywitać po drugiej stronie.
Wiem co mówię, do tej pory Staś jest dzieckiem najbardziej ze mną związanym emocjonalnie on i Marysia, też urodzona w domu. Jest też bardzo utalentowany plastycznie, powyżej normy jaką mają dzieci starsze od niego.

Kilkuletni Staś ze swoim starszym rodzeństwem Zuzą i Kubą.

Wydanie na świat syna w taki sposób i w takich okolicznościach miało też swoje odzwierciedlenie w fizycznej stronie. Ten poród „wyleczył „ mnie z bólów krzyżowych, jakie miałam do tej pory przy skracaniu szyjki. Nigdy potem nie czułam już tego koszmarnego bólu z tyłu pleców. Kto takowe miewa, wie co to znaczy. Po tym porodzie zawsze już miałam bóle brzuszne przy skurczach.

Ten poród pamiętam szczególnie, ilekroć rodząc kolejne dzieci, mam moment kryzysu, zawahania się, zniechęcenia, ze boli, ze długo wracam myślami do 11 grudnia rano, pomaga.

Stanisław dzisiaj

Autorka: Agnieszka , zdjęcia z archiwum rodzinnego .

Jutro kolejne narodziny, domówka Marii, zapraszamy...

Osiem porodów Agnieszki- Cz.2 Narodziny Jakuba

2013-11-08T10:00:00.000+01:00

Jak narodził się Jakub...

Jakub, 2000 szpital na Kamieńskiego

Nasze drugie dziecko było wielką niespodzianką i balsamem kojącym wszelkie smutki i niepowodzenia. Kubuś należał do tych dzieci, które budzą się stęknięciem na jedzenie i są cudownie grzeczne i cichutkie. Zadziwia to tym bardziej, ze poród był trudny i dziecko nie miało łatwo przy wychodzeniu.

Z uwagi na karmienie Zuzi i brak miesiączek, nie miałam ustalonego sztywnego terminu porodu, odebrałam to z ulgą, bo pamiętam ile kosztowało nas to nerwowe oczekiwanie.
Zaczęło się zwyczajnie odpłynięciem w małej ilości wód, skurcze dość dokuczliwe, regularne przed 5 rano, chwilę potem odeszły znów wody, ale też w małej ilości.
Jedyny stres jaki nam towarzyszył to ściągnięcie kogoś do pilnowania Zuzi.
O zgrozo o tej porze nikt nie odbierał telefonu!
Udało się wreszcie dodzwonić do teściów, przyjechali bardzo szybko i odwieźli do szpitala.
Czułam ulgę, ze to już i że nie jedziemy do poprzedniej placówki...
Jednak bardzo się zawiodłam. Szpital był brzydszy, a izba przyjęć mała i zimna.
Powitała nas położna, która zapadła mi w pamięci na długo, długo po porodzie. To dziwne, ze to jedno, decydujące spotkanie na izbie przyjęć, może mieć wpływ na cały poród , na jego przebieg...
Ponieważ wody wciąż się sączyły, położna okazała niezadowolenie z tego faktu, wydając dźwięki typu "ssss” , "ach”, a nawet "cholera jasna!".
Poczułam się winna. Zauważając na fotelu moje długie paznokcie ( nie mylić z tipsami czy szponami mega) przyniosła cążki i kazała mi je ściąć i zmyć lakier...
Leżałam na fotelu i męczyłam się ze skurczami i próbowałam obcinać paznokcie. Położna wzięła papiery i się zaczęła żmudna biurokracja. Przy pytaniu o zawód (studenci) wybuchła; „Jak to ? Teraz dzieci mają dzieci...” , „ Myśleć było”. Leżałam wciąż na fotelu, obcinałam paznokcie w drugiej ręce i poleciała mi pierwsza łza. Pani chyba to zauważyła, bo kazała mi zejść, podając zmywacz, a ja na dobre przy tym zmywaczu się popłakałam.
Ulgę poczułam, kiedy na salę porodową wpuszczono męża.
Zaopiekował się mną, przytulił, masował plecy. Przed 11 miła położna kazała mi wejść na fotel, bo było pełne rozwarcie. Mogłam przeć !!!
To cudowne uczucie, szybko przyćmił fakt, że muszę to robić na leżąco, co było dla mnie bardzo niewygodne, bardzo.
Sam moment narodzin był w mojej ocenie żmudny i powolny. Jakub przeciskał się powoli i zanim go ujrzałam minęły wieki, choć w rzeczywistości trwało to 10 minut, według tego co zapisano w książeczce. Michał przeciął pępowinę...
Czułam szczęście, nowe uczucie, którego zabrakło w pierwszej chwili przy poprzednim porodzie.
Łóżko porodowe było ustawione naprzeciw okna, był sierpień, piękne poranne słońce...
Wcześniej, w trakcie parcia, patrzyłam na to okno, widok tak promiennego dnia dodawał mi siły, taka namiastka czegoś ponad wszystko, w tym chłodnym szpitalu.

Mimo trudnego początku, to był naturalny, zdrowy poród.
Co wspominam najmilej? Słońce za oknem i słońce w oczkach dziecka położonego mi na piersi...
Nigdy więcej nie pozwoliłam sobie na uleganie humorom personelu w tak ważnej chwili i zawsze, za każdym następnym razem, do porodu miałam pomalowane paznokcie...

Jakub dziś :)

Autorka: Agnieszka, zdjęcia z archiwum domowego.

Już jutro pierwszy domowy poród Agnieszki- narodziny Stanisława ... zajrzyjcie, będzie się działo ;)

Osiem porodów Agnieszki- Cz.1 Narodziny Zuzanny

2013-11-07T13:48:00.002+01:00

Kochana Agnieszko, przepraszam Cię ogromnie, że musiałaś tak długo czekać na publikację swojej opowieści porodowej, jednak Twoja opowieść to jak osiem opowieści porodowych, każda inna. Porody szpitalne jak i domowe były Twoim Twego męża i Twych dzieci udziałem...
To cenne doświadczenia. Bardzo dziękuję Tobie, że zechciałaś się nimi z nami podzielić <3

Postanowiłam, że publikowana będzie przez osiem dni, każdy poród to jeden odcinek opowieści :)
Zaczynamy już dziś i przez kolejne 8 dni towarzyszyć będziecie nam przy tych cudnych porodach, bo każdy poród to cud, życia cud... <3

Dzisiaj o narodzinach Zuzanny...

Nazywam się Agnieszka, mam 38 lat i ...ośmioro dzieci.

Tak, jestem szczęśliwa, bardzo szczęśliwa i spełniona, gdy ktoś mnie nie zna i pyta o moją rodzinę, nie może uwierzyć, że mam tyle dzieci i tak „normalnie” wyglądam.

Każdy poród doskonale pamiętam i myślę, że jednym z powodów dla których było ich aż tyle są dobrze przebiegające ciąże, bez żadnych zdrowotnych turbulencji i w miarę szybkie, sprawne rozwiązania.

Nie mogę powiedzieć, ze były bezbolesne albo lekkie, bo kto rodził, wie , że te terminy nie odzwierciedlają w tym wypadku rzeczywistości. Boli, zawsze boli i już, sztuką jest wyjść z tego twarzą, a raczej z dzieckiem na rękach, jak to mówiła moja babcia.

Z perspektywy czasu wiem jak bardzo ważne jest wsparcie, w moim przypadku męża, dobry szpital, spokój i wiara w siebie. Nie zawsze tak ze mną było. Dwójkę pierwszych dzieci urodziłam 14 lat temu w szpitalach, trzy kolejne w domu i trzy następne znowu w szpitalu, przy czym porody domowe nie były przez nas zaplanowane. Teraz to właśnie te wspominam najczulej i z łezką w oku. Ale po kolei...

Zuzanna, 1999 , poród na Brochowie

Oczekiwaliśmy na naszą pierworodną, na piątym roku studiów.

Niedoświadczeni, z naiwnym nastawieniem, ze będzie lekko i przyjemnie, dotrwaliśmy do dnia porodu. Byliśmy teoretycznie bardzo dobrze przygotowani, dzięki szkole rodzenia. Michał potrafił wykąpać dziecko-lalkę, a ja umiałam aktywnie oddychać. Załatwiliśmy cegiełkę na poród rodzinny, spakowaliśmy torbę i czekaliśmy. Czekaliśmy i czekaliśmy, a tu nic. Minął termin, tydzień po, półtora, nerwowe telefony od rodziny, pytania znajomych czy już, wreszcie dokładnie dwa tygodnie po terminie coś się zaczęło.

W poniedziałek o 15-stej poczułam pierwszy skurcz. Właśnie wybieraliśmy się na targ po warzywa i ...poszliśmy. O 17-stej, przy gotowaniu zupy, odeszły mi wody, akcja rozwijała się miarowo, więc pojechaliśmy do szpitala.

Na dzień dobry powitano nas informacją że na poród rodzinny brakuje sali i okazano niezadowolenie z faktu, że nie wyraziłam zgody na golenie i lewatywę. Miałam 5 cm rozwarcia. Bez poinformowania mnie o skutkach przyjęcia estradiolu, zaraz mi go zapodano. Potem już niewiele pamiętam...nie miałam przerw między skurczami, dostałam hiperwentylacji.

Szybko przewieziono mnie na obrzydliwie wykafelkowaną salę przypominającą masarnię. Nie mogłam przeć, ponieważ nie czułam skurczów. To był ciągły jeden wielki skurcz... Lekarz położył mi się na brzuchu, nacięto mnie i tak wypchnięto dziecko.

Zuzia urodziła się zdrowa o godzinie 21, z wielkim wrzaskiem powitała nas na świecie. Ja poczułam wzruszenie dopiero, gdy zobaczyłam jak Michał trzyma, chwilę później, tą kruszynkę na rękach i oboje na siebie patrzą.

Nie miałam traumy po tym porodzie, z pokorą przyjęłam wszystko co mnie spotkało, tłumacząc sobie - tak to jest w szpitalu...

Miałam szczęście, ze mogłam bez problemów karmić, właściwie stało się to tak naturalnie, że ani nie potrzebowałam wsparcia, ani rad o które i tak było trudno w szpitalu.

Szkoda tylko, ze poród nie mógł iść tym torem, w zgodzie z naturą, po swojemu...

Nigdy więcej nie zgodziłam się na podanie choćby oksytocyny, choć proponowano mi to za każdym razem...

Dwumiesięczna Zuza

Zuzanna dziś :)

Autorka: Agnieszka,
zdjęcia z archiwum domowego.

Jutro - jak narodził się Jakub :) Zapraszamy :)

Poród Milenki

2013-11-04T01:12:00.001+01:00

Pierwsza opowieść po wakacyjnej przerwie...

Cudownie intymny, lotosowy poród Milenki.

To była moja druga ciąża. Pierwszego syna także urodziłam w domu ale czułam ze coś mi umknęło. Dlatego jak dowiedziałam się że będę znowu rodzić, starałam się przygotować, najlepiej jak tylko umiałam. Dużo czytałam i słuchałam relaksacji porodowych. Wiedziałam ze chcę być całkowicie świadoma całego procesu. Spotkaliśmy się z położną, która pomaga w porodach lotosowych i czekałam.
Ok 8 miesiąca ciąży zaczęłam delikatnie czuć pragnienie, że może poród przebiegnie na tyle szybko, że położna nie zdąży i przyjmiemy nasza iskierkę sami. Czytaliśmy jak przyjąć poród i jakie pozycje mamy do wyboru. Marzyła nam się taka intymność. Piszę "nam", bo Krzysiek też tego pragnął i wiem, że bardzo chciał przyjąć na swoje ręce naszą córkę.

Jeszcze jedno pragnienie spełniło się idealnie- wymyśliłam, że najlepiej będzie gdy poród zacznie się wieczorem gdy kładę synka spać, a skończy po paru godzinach- jeszcze w nocy . Tak się stało.
Ok godziny 19 30 pojawiły się pierwsze delikatne, ale już odczuwane jako porodowe skurcze. Łatwo mi było je odróżnić od tych przepowiadających gdyż te drugie miałam przez całą ciążę.

Wytarłam synka z kąpieli i poszłam go usypiać. Pomiędzy skurczami opowiadałam mu bajki.

Uznałam, że na razie nie zadzwonimy po położną. Zaczęliśmy sprzątać i przygotowywać mieszkanie.

Skurcze były regularne tak co 3-5 minut, ale jeszcze łatwe do opanowania.
Zapaliliśmy świece, włączyliśmy lampki solne i muzykę. Akcja była coraz mocniejsza. Skupiałam się na każdym skurczu, z całych swych sił rozluźniałam krocze, wtedy nacisk na nie był jeszcze mocniejszy. Czułam że dzięki temu szyjka szybciej się rozwiera. Gdy poszłam do wanny akcja trochę zwolniła- ale ucieszyłam się z tego. Chwila odpoczynku dobrze mi zrobiła.
Po wyjściu wszystko wróciło z coraz większą mocą. Byłam już coraz głośniejsza, a skurcze pojawiały się przy każdej zmianie pozycji, czasem jeden zaraz po drugim. Starałam się otwierać usta i cieszyć się z każdej kolejnej fali- choć było to coraz trudniejsze. Krzysiek był cały czas przy mnie, podpierał, przynosił wszystko co potrzebowałam . Bardzo chciałam się zrelaksować ale siła porodu była tak intensywna że trudno było nad nią zapanować. Poszłam drugi raz do wanny. Było już po północy albo później. Zaczęłam czuć lekkie popieranie, nawet nie przyszło mi do głowy by wzywać położną. W wannie akcja bardzo przyśpieszyła i przybrała na sile. Każdy najmniejszy ruch uruchamiał kolejne coraz mocniejsze fale. Czułam że jeszcze nie mam pełnego rozwarcia ale jednocześnie miałam potrzebę lekkiego parcia. Przy poprzednim porodzie było tak samo. Szyjka nie chciała się do końca otworzyć. Zaczęłam mocno pracować, całą uwagą na otwierającym się łonie, wydawałam dźwięki jak rasowy szaman i bardzo mi to pomagało. Patrzyłam w oczy Krzyśka lub płomień świecy. Zachowanie pełnej świadomości było dla mnie najważniejsze. Sprawdziłam samodzielnie rozwarcie. Czułam dziecko jeszcze w worku owodniowym, może 2 cm od wyjścia z pochwy. Nigdy wcześniej tego nie robiłam ale miałam wrażenie, że do pełnego rozwarcia wciąż jeszcze brakowało. Postanowiłam wyjść z wanny, ale było to bardzo trudne. Przerw pomiędzy skurczami nie było chyba, że pozostawałam w bezruchu. Uff...udało się.
Byliśmy w sypialni, w pokoju obok spał nasz starszy synek. Nie wiem która była godzina, ale odczuwałam już zmęczenie. Krzysiek przygotował wszystko do porodu, zabezpieczył dywan. Przez chwilę pomyślałam, że może jednak przydała by się położna... Poprzednim razem musiały robić mi masaż szyjki która nie chciała się do końca otworzyć przez wiele godzin.

Tym razem wzięłam sprawy w swoje ręce. Wizualizowałam i lekko już popierałam. Pękł worek. Po paru minutach poczułam, że jest pełne rozwarcie i za chwilę zacznę wypierać dziecko. Na minute totalnie się załamałam, poczułam że to jest niemożliwe by przez moje krocze wyszło dziecko, nie dam rady.
Czułam już charakterystyczne pieczenie i wiedziałam- to już. Krzysiek próbował mnie zmotywować, a ja wiedziałam że i tak nikt za mnie tego nie zrobi, przecież tak czekałam na tą chwile i pragnę tego. Przyszły skurcze parte z wielką siłą. Początkowo chciałam rodzić w kucki i sama przyjąć dziecko ale to nie była dla mnie dobra pozycja. Oparłam się o piłkę i przyjęłam pozycję na czworaka. W pierwszym porodzie miałam problem z wypchnięciem dziecka, więc tym razem parłam najmocniej jak tylko umiałam. Na 2 skurczu partym wyszła główka i wszystko ustało. To było niesamowite, wyjątkowe przeżycie.
Potem jeszcze jeden skurcz i całe ciałko wyszło, a wody chlusnęły z wielką siłą. Krzysiek przyjął maleńką i wkrótce mi ją podał.

Była taka piękna, czyściutka i śliska. Nadal czułam ból, to łożysko się rodziło. Bardzo szybko, parę minut po Milence. Włożyliśmy łożysko do miski i Krzysiek pomógł mi usiąść na łóżku. Przystawiłam córeczkę do piersi, a ona ładnie się zassała. Byłam taka szczęśliwa i poczułam olbrzymią ulgę. Wszyscy jesteśmy cali i zdrowi w bezpiecznym i ciepłym otoczeniu. Po 2 godzinach podałam córeczkę Krzyśkowi, sama poszłam się umyć. Wszystko już było posprzątane i poszliśmy „spać”.
Maleńka nie zasypiała, już świtało. Była troszkę niespokojna, ssała mój palec i w końcu usnęła. Rano gdy synek się obudził (spał z nami w łóżku), zobaczył swoja siostrę która spała obok niego i mruczała. Troszkę się zdziwił i uśmiechnął.

W drugiej dobie przyjechała położna i nas zbadała. Wszystko było ok, maleńka ważyła 3200 i była mega długa- 58cm. Umyliśmy i zasoliliśmy łożysko i włożyliśmy do pieluszki. Było zupełnie bezzapachowe. Pępowinka uschła już na 2 dobę.
Przystawiałam Córkę do piersi na żądanie więc mleczko szybko przyszło. Niestety gdy zaczęła je trawić pojawiły się problemy brzuszkowe. Z łożyskiem odbijanie i noszenie było prawie niemożliwe. Po 3 dobach całkiem uschniętą pępowinę odcięliśmy na rzecz przytulania i kangurowania. Po 6 dniach kikucik odpadł w kąpieli.

Decyzję o takim właśnie porodzie uważam za chyba najlepszą w moim życiu.

Autorka: Iga.
Dziękuję Igo <3

Opowieści powracają... :)

2013-11-03T21:23:00.003+01:00

Po długiej przerwie wakacyjnej, która przesunęła się jeszcze troszkę ;) wracam do projektu Rodzimy w Domu- Opowieści Porodowe i Opowieści Karmicielek ...

Nadsyłajcie kochane Mamy relacje ze swoich domowych porodów, a także o swojej drodze mlecznej ...

Po kolei będę publikować te nadesłane do tej pory...

Jestem pewna, że prędzej czy później powstanie z nich prawdziwa książka, a na razie wirtualna...
Niech opowieści o tych cudownych porodach i karmieniach idą w świat i trafiają do świadomości kobiet i partnerujących im mężczyzn...

Niech kobiece historie zapiszą się w świecie..., bo to kobiety wydają na świat ludzi i karmią własnymi piersiami...

10 faktów o karmieniu piersią według WHO

2013-10-11T01:41:00.000+02:00

WHO Światowa Organizacja Zdrowia - 10 faktów o karmieniu piersią

1. WHO REKOMENDUJE

WHO zaleca wyłączne karmienie piersią przez pierwsze sześć miesięcy życia.
Po 6 miesiącu, stałe pokarmy, miękkie owoce i warzywa, powinny być wprowadzone jako uzupełnienie karmienia piersią przez okres do dwóch lat lub więcej.
Ponadto:
karmienie piersią powinny rozpocząć się w ciągu jednej godziny od urodzenia
karmienie piersią powinno być "na żądanie", tak często, jak dziecko chce, dzień i noc, a butelek i smoczków należy unikać.

2. KORZYŚCI ZDROWOTNE DLA NIEMOWLĄT

Mleko matki jest idealnym pokarmem dla noworodków i niemowląt. Ono daje niemowlętom wszystkie składniki odżywcze potrzebne do zdrowego rozwoju. Jest bezpieczne i zawiera przeciwciała, które pomagają chronić niemowlęta od typowych chorób wieku dziecięcego, takich jak biegunka i zapalenie płuc, dwóch głównych przyczyn zgonów na świecie dzieci. Mleko matki jest łatwo dostępne i niedrogie, co pomaga zapewnić niemowlętom odpowiednie odżywianie.

3. KORZYŚCI DLA MATKI

Karmienie piersią przynosi korzyści również matkom. Wyłączne karmienie piersią wiąże się z naturalną (choć nie całkowicie skuteczną) metodą kontroli urodzeń (98% ochronę w ciągu pierwszych sześciu miesięcy po urodzeniu). Karmienie piersią zmniejsza ryzyko raka piersi i jajnika w późniejszym życiu, pomaga kobietom wrócić do wagi sprzed ciąży szybciej i obniża ryzyko otyłości.

4. DŁUGOTERMINOWE KORZYŚCI DLA DZIECI

Oprócz bezpośrednich korzyści dla dzieci, karmienie piersią przyczynia się do życia w dobrym zdrowiu. Młodzież i dorośli, którzy jako niemowlęta były karmione piersią są mniej narażone na nadwagę lub otyłość. Jest mniej prawdopodobne, że zachorują na cukrzycę typu 2 i wypadają lepiej w testach inteligencji.

5. DLACZEGO NIE ZALECAMY NIEMOWLĘTOM SZTUCZNEGO MLEKA

Preparat dla niemowląt nie zawiera przeciwciał występujących w mleku matki. Gdy preparat dla niemowląt nie jest właściwie przygotowany, istnieje ryzyko wynikające z zastosowania niebezpiecznej wody i nie wysterylizowanych urządzeń lub potencjalnej obecności bakterii w proszku. Niedożywienie może wynikać z nadmiernego rozcieńczania sztucznego mleka do "rozciągania" porcji.
Jeśli sztuczne mleko z jakichś przyczyn stanie się niedostępne, częste karmienie może podtrzymać laktację, jednak całkowity powrót do karmienia piersią może nie być możliwy z powodu zmniejszonej produkcji mleka kobiecego.

6. HIV A KARMIENIE PIERSIĄ

Zakażona HIV matka może zarazić swoje dziecko w czasie ciąży, porodu i przez karmienie piersią. Antyretrowirusowe (ARV) leki podawane obojgu, matce lub dziecku narażonym na HIV zmniejsza ryzyko zarażenia. Razem, karmienie piersią i leki antyretrowirusowe mają potencjał, by znacznie zwiększyć szanse niemowląt na uniknięcie zarażenia HIV. WHO zaleca, że jeśli matki zarażone wirusem HIV karmią piersią, powinny otrzymywać leki antyretrowirusowe i postępowac według wytycznych WHO o karmieniu niemowląt.

7. REGULACJE DOTYCZĄCE MLEK ZASTĘPCZYCH

Międzynarodowe rozporządzenie dotyczące regulacji obrotu substancji zastępujących mleko kobiece zostało przyjęte w 1981 roku. Wzywa ono aby:

posiadały na etykiecie informacje o korzyściach z karmienia piersią i ryzyku dla zdrowia przy żywieniu substytutami;
nie promowały substancji zastępujących mleko kobiece;
nie rozdawały darmowych próbek mlek zastępczych kobietom w ciąży, matkom i ich rodzinom
nie rozprowadzały bezpłatnie sztucznego mleka wśród pracowników służby zdrowia i placówkach.

8. WSPARCIE DLA MATEK JEST NIEZBĘDNE

Karmienia piersią trzeba się nauczyć i wiele kobiet napotyka trudności na początku. Ból brodawek i obawy, że nie ma się wystarczająco dużo mleka, aby wykarmić dziecko są powszechne. Ośrodki zdrowia, które wspierają karmienie piersią, poprzez dostęp do wyszkolonych doradców, w praktyce osiągają większą skuteczność w zachęceniu matek do karmienia. W celu zapewnienia tego wsparcia i poprawy opieki dla matek i noworodków, istnieją przyjazne dzieciom instytucje w około 152 krajach, dzięki inicjatywie WHO-UNICEF wspierającej przyjazne maluchom szpitale.

9. PRACA I KARMIENIE PIERSIĄ

Wiele matek, które powracają do pracy porzuca karmienie piersią częściowo lub całkowicie, ponieważ nie mają wystarczająco dużo czasu ani miejsca do karmienia piersią, odciągania i przechowywania ich mleka. Matki potrzebują bezpiecznego, czystego i prywatnego miejsca w, lub w pobliżu, miejsca pracy, do kontynuowania karmienia piersią. Tworzenie korzystnych warunków pracy, takich jak płatny urlop macierzyński, możliwość pracy w niepełnym wymiarze, utworzenie na miejscu żłobków, udogodnienia dla odciągania i przechowywania mleka oraz przerwy na karmienie piersią- będzie pomocne.

10. NASTĘPNY KROK, STOPNIOWE WPROWADZANIE POKARMÓW STAŁYCH

Aby zaspokoić rosnące potrzeby dzieci w wieku sześciu miesięcy, miękkie stałe pokarmy powinny być wprowadzone jako uzupełnienie do dalszego karmienia piersią. Żywność dla dziecka może być specjalnie przygotowana lub zmodyfikowana z rodzinnych posiłków.
WHO zwraca uwagę, że:
karmienie piersią nie powinno być zmniejszone, gdy zaczyna się wprowadzać pokarmy stałe.
Jedzenie powinno być podane łyżką lub w kubku, nie w butelce;
jedzenie powinno być czyste, bezpieczne i dostępne lokalnie,
dość długi czas jest potrzebny dla małych dzieci, aby nauczyły się jeść stałe pokarmy.

Tłumaczenie Hanna Li. ( FB Karmiące Cyce na ulice i rodzimywdomu.pl )