Rodzina Bogiem Silna

Cukrzyca Typ 1 - Psychodietetyka

2026-10-23T02:11:49.156-07:00

Moja walka z wieczornym podjadaniem. Czy psychodietetyka mi pomoże aby utrzymać moje cukry na dobrym poziomie?

Jestem na diecie niskowęglowodanowej i stosuję post przerywany w schemacie 8/16. Moje okienko żywieniowe trwa od 8:00 do 16:00 (maksymalnie do 17:00). I powiem Wam szczerze – kiedy się tego trzymam, dzieje się magia. Z racji tego, że mam cukrzycę typu 1, wyrównanie glikemii to dla mnie priorytet. Gdy kończę jeść po południu, moje nocne cukry są proste jak stół, a rano budzę się z idealnym wynikiem i bez poczucia ciężkości.

Problem w tym, że po 16:00 zaczyna się... prawdziwe życie.

Zapytałem się Gemini o Psychodietetykę i to co mi odpowiedział:

Poniżej znajdziesz praktyczne wskazówki psychodietetyczne, które pomogą Ci poradzić sobie z wieczorną chęcią na jedzenie:

1. Rozróżnij głód fizjologiczny od głodu emocjonalnego/zmysłowego

Wieczorny bodziec (zapach, klimat kina) aktywuje tzw. głód hedoniczny (apetyt wywołany przyjemnością lub bodźcem), a nie rzeczywiste zapotrzebowanie organizmu na energię.

Pauza 10 minut (Technika SURFINGU PRAGNIEŃ): Kiedy poczujesz przemożną ochotę na podjadanie, nie walcz z nią od razu i nie mów sobie „nie wolno mi”. Powiedz sobie: „Poczekam 10 minut i zobaczę, co się stanie”. Chęć na jedzenie narasta jak fala, osiąga szczyt, a następnie naturalnie opada, jeśli nie podsycisz jej działaniem.
Zadaj sobie pytanie: „Czy zjadł(a)bym teraz ugotowane na twardo jajko albo kawałek ogórka?” Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, oznacza to apetyt na konkretny bodziec (smak, chrupanie, emocję), a nie głód fizyczny.

2. Wykorzystaj wiedzę o metabolizmie jako psychologiczną kotwicę

Świadomość tego, jak podjadanie wpływa na Twoją glikemię nocną, może stać się Twoim największym sprzymierzeńcem.

Skojarzenie skutku z przyczyną: Zamiast myśleć o zakazie („Nie mogę zjeść, bo jestem na diecie”), zmień narrację na wybór i cel health-care: „Jeśli zjem teraz ten posiłek o 20:00, o 3:00 w nocy obudzę się z wysokim cukrem i będę czuć zmęczenie. Wybieram spokój i dobrą glikemię rano”.
Wgląd w podaż insuliny: Przy diecie niskowęglowodanowej i CT1 wieczorne podjadanie często wymaga korekty insuliną doposiłkową, co zwiększa ryzyko nakładania się dawek lub nocnej hipo/hiperglikemii. Stabilny cukier nocny po posiłku zamkniętym o 16:00 to namacalna nagroda, którą warto celebrować.

3. Zmodyfikuj środowisko (Architektura Wyboru)

Mózg w godzinach wieczornych jest zmęczony i ma ograniczone zasoby silnej woli.

Strefa bez zapachów i widoku: Jeśli zapachy w kuchni są wyzwalaczem (np. gdy inni domownicy przygotowują jedzenie), zaplanuj w tych godzinach przebywanie w innym pokoju, przewietrzenie mieszkania lub włączenie dyfuzora z aromatem niekojarzącym się z jedzeniem (np. lawenda, miętowy olej).
Alternatywy w kinie: Wyjście do kina mocno kojarzy się z chrupaniem (nawyk sytuacyjny). Przygotuj bezkaloryczny zastępnik sensoryczny – np. ciepła herbata owocowa lub ziołowa w kubku termicznym, woda gazowana z cytryną lub guma do żucia bez cukru. Chodzi o zajęcie rąk i ust bez angażowania układu trawiennego.

4. Zaplanuj „R rytuał zamknięcia dnia żywieniowego”

Mózg potrzebuje jasnego sygnału, że etap jedzenia dobiegł końca.

Sygnał czyszczenia: O godzinie 16:00 (lub 17:00), zaraz po ostatnim posiłku, umyj zęby, użyj płynu do płukania ust lub sięgnij po mocno miętową gumę. Czystość w ustach działa psychologicznie jako bariera przed ponownym sięgnięciem po jedzenie.
Wieczorny rytuał relaksu: Wieczorne podjadanie to często próba „zresetowania się” po całym dniu. Zastąp jedzenie inną formą nagrody: gorąca kąpiel, ciekawa książka, spacer, pielęgnacja lub ćwiczenia oddechowe.

5. Przyjrzyj się kompozycji posiłków przed 16:00

Czasami podjadanie wieczorne jest skutkiem zbyt małej objętości posiłków w ciągu dnia.

Upewnij się, że posiłek o 16:00 zawiera odpowiednią ilość białka, zdrowych tłuszczów oraz błonnika (warzywa niskowęglowodanowe), które zapewnią długie poczucie sytości mechanicznej i enzymatycznej

Cukrzyca Typu 1 - Metoda 80/20 i wybór okienka żywieniowego 16/8 - ( 9:00 - 17:00 i po 17:00 tylko woda )

2026-10-09T02:00:11.840-07:00

Jak z nią żyć i mieć poczucie że idę do przodu a nie że się cofam.

Czytałem ostatnio książkę: "Reguła 80/20" Richard Koch.

Mam 7 takich punktów które wpływają na dobry poziom cukru.

Utrzymać wszystkie 7 punktów jest niezwykle trudno:

Dzień bez słodyczy
Okienko żywieniowe 16/8 - 9:00 - 17:00 i po 17:00 tylko woda
Jedzenie nisko węglowodanowe
Kolejność jedzenia książka Rewolucja Glukozowa" Jessie Inchauspé,
Ruch min. 3 razy w tygodniu

Białko
Błonnik / Tłuszcz
Węglowodan

6. Wsparcie żony/męża - dobra relacja, języki miłości.

20%*6 = 1,2

Tym samym myślę że Okienko żywieniowe pomoże mi jako najważniejszy czynnik. Chociaż mam poczucie że rola żony w moim przypadku ma nietuzinkowe znaczenie jako że jednym z moich języków miłości jest czas.

Czytanie - Książki - Moja Biblioteczka

2026-09-17T23:30:14.873-07:00

Zacząłem czytać. :)

Brak czasu a może inaczej brak lepszej organizacji czasu powodował że ciężko było mi zacząć.

Po przeczytaniu książki: "Atomowe Nawyki" - James'a Clear doszedłem do wniosku że choć 1 strona dziennie to już coś. Idąc dalej zacząłem korzystać z aplikacji Headway oraz Audioteka. Aplikacja Headway oferuje kilkuminutowe streszczenia i kluczowe wnioski z popularnych poradników m.in. książek biznesowych, o rozwoju rodziny, bestsellerów z zakresu rozwoju osobistego i psychologii itd.

Audioteka pozwala mi nadrobić klasykę której nie czytałem oraz powieści ulubionych autorów.

Ciekawe jak się życie dalej będzie toczyć w zakresie książek. Na chwile obecną widzę że słuchanie w wolnej przestrzeni czasu pozwala mi załatać lukę dotycząca książek.

Link do Strony: Literatura Faktu

Link do Strony: Beletrystyka

Link do Strony: Popularnonaukowe

Moje melodie ulubione między Latem 2025 a Latem 2026 - 61 utworów

2026-08-08T02:36:15.840-07:00

Więcej moich playlist na: Rodzina Bogiem Silna

Cuda w cichej warmińskiej wsi: Historia i przesłanie Objawień Maryjnych w Gietrzwałdzie - Rok 1877

2026-08-08T01:17:52.529-07:00

Na ziemiach polskich miało miejsce jedyne objawienie Maryjne oficjalnie zatwierdzone przez Stolicę Apostolską? Choć niemal każdy słyszał o Lourdes czy Fatimie, niewielu pamięta o niezwykłym wydarzeniu, które rozegrało się w 1877 roku w małej warmińskiej wiosce — Gietrzwałdzie.

W czasach trudnych dla naszych rodzin i ojczyzny Maryja przyszła, by przemówić do prostej polskiej młodzieży. Co dokładnie się wtedy wydarzyło? Czego od nas oczekuje i jaka myśl przewodnia płynie z tego miejsca dla współczesnej rodziny? Zapraszam do niezwykłej podróży w czasie.

Sanktuarium Matki Bożej w Gietrzwałdzie. Źródło: Grzegorz Januszewicz / Getty Images

Historia objawień: Od 27 czerwca do 16 września 1877 roku

Objawienia w Gietrzwałdzie rozpoczęły się pod koniec czerwca 1877 roku i trwały przez ponad dwa miesiące. Głównymi świadkami tego cudu były dwie dziewczynki z ubogich, wiejskich rodzin: 13-letnia Justyna Szafryńska oraz 12-letnia Barbara Samulowska.

Pewnego wieczoru, gdy Justyna wracała z probostwa po zdanym egzaminie przed Pierwszą Komunią Świętą, na klonie koło kościoła zobaczyła niezwykłe światło, a w nim Piękną Panią siedzącą na tronie z Dzieciątkiem Jezus na ręku. Następnego dnia objawienie powtórzyło się także w obecności Barbary.

Gietrzwałd znajdował się wówczas pod zaborem pruskim, a władze prowadziły brutalną politykę Kulturkampfu — zakazywano języka polskiego, usuwano religię ze szkół i prześladowano kapłanów. Tymczasem Matka Boża ukazała się wiejskim dzieciom i przemówiła do nich w języku polskim (gwary warmińskiej). Wiadomość o tym błyskawicznie obiegła całą Polskę i Europę — do małego Gietrzwałdu zaczęły przybywać dziesiątki tysięcy pielgrzymów ze wszystkich trzech zaborów.

Czego oczekuje Maryja? Przesłanie Matki Bożej z Gietrzwałdu

Matka Boża ukazywała się dziewczynkom ponad 160 razy. Podczas tych spotkań wizjonerki zadawały Jej konkretne pytania. Z odpowiedzi Maryi wyłania się jasne, wyraźne i niezwykle aktualne przesłanie:

1. „Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec”

Gdy dziewczynki zapytały: „Kto Ty jesteś?”, Maryja odpowiedziała: „Ja jestem Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta”. A na pytanie: „Czego żądasz?”, wypowiedziała słowa, które stanowią serce gietrzwałdzkich objawień: „Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec”.

2. Porzucenie grzechu i walka z nałogami

Matka Boża bardzo mocno zaakcentowała potrzebę nawrócenia i odnowy moralnej. Szczeble walki z grzechem dotyczyły zwłaszcza pijaństwa, nieczystości i kłamstwa. Wzywała do trzeźwości w rodzinach, co zaowocowało masowym ruchem wstrzemięźliwości na Warmii i w całej Polsce.

3. Zaufanie i modlitwa zamiast lęku

Gdy mieszkańcy i kapłani pytali o przyszłość Kościoła, prześladowania i brak księży, Maryja odpowiadała pełnymi nadziei słowami: „Nie lękajcie się, Ja zawsze będę z wami, a Kościół nie będzie prześladowany, lecz kapłani powrócą”. Uspokajała serca i wskazywała modlitwę jako jedyny, najskuteczniejszy oręż.

Znaczenie i myśl przewodnia dla współczesnej rodziny

Dlaczego objawienia w Gietrzwałdzie są tak ważne dzisiaj?

Różaniec fundamentem domowego kościoła: Maryja przypomina, że najprostszą, a zarazem najpotężniejszą tarczą ochronną dla naszych małżeństw i dzieci jest wspólna, codzienna modlitwa różańcowa.
Uzdrowienie relacji i pokonanie nałogów: Wolność od uzależnień, szacunek w małżeństwie i czystość serca to warunki, by dom stał się bezpiecznym miejscem wzrastania w wierze.
Nadzieja w trudnych czasach: Tak jak w 1877 roku Polacy znajdowali pod zaborami pocieszenie u Matki Bożej, tak i dzisiaj w chaosie świata możemy odnaleźć spokój, oddając nasze troski Niepokalanemu Sercu Maryi.
Tożsamość i godność: Przemawiając po polsku do prostych dzieci, Maryja przywróciła ludziom poczucie godności. Pokazała, że Bóg nie patrzy na status czy siłę polityczną, ale na czystość serca.

Myśl przewodnia objawień: Bóg przez Maryję wzywa nas do odnowy życia moralnego i rodzinnego poprzez codzienna modlitwę różańcową, która sprowadza Błogosławieństwo Boże i pokój do naszych domów.

Podsumowanie i wezwanie dla nas

Objawienia w Gietrzwałdzie przypominają nam prostą prawdę: Rodzina jest Bogiem silna wtedy, gdy w jej centrum znajduje się modlitwa.

Zatrzymajmy się dzisiaj na chwilę w pędzie codziennych obowiązków. Może to właśnie dzisiejszy wieczór jest idealnym momentem, aby usiąść razem w salonie, wziąć do ręki różaniec i odpowiedzieć na prośbę, którą Matka Boża skierowała do nas z gietrzwałdzkiego klonu: „Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec”.

Matko Boża Gietrzwałdzka, Módl się za naszymi rodzinami!

„Gietrzwałd 1877. Wojna światów” – Film dokumentalny Grzegorza Brauna

Historia Matki Bożej z Guadalupe - Meksyk, grudzień 1531 roku.

2026-08-08T00:59:35.953-07:00

„Czyż nie jestem tutaj, Ja, która jestem twoją Matką?”

Historia Matki Bożej z Guadalupe

Meksyk, grudzień 1531 roku.
Na wzgórzu Tepeyac Indianin Juan Diego miał spotkać niezwykłą Kobietę. Jak później opowiadał, przemówiła do niego po jego ojczystym języku i przedstawiła się jako Matka prawdziwego Boga, Dawcy życia.

Poprosiła Juana Diego, aby poszedł do miejscowego biskupa i przekazał mu Jej prośbę: chciała, aby na wzgórzu Tepeyac powstała świątynia.

Biskup nie od razu uwierzył prostemu Indianinowi. Poprosił o znak.

Niezwykły znak

Podczas kolejnego spotkania Maryja poleciła Juanowi Diego wejść na wzgórze i zebrać kwiaty. Była zima, a mimo to znalazł tam piękne kwiaty.

Zebrał je do swojej tilmy — rodzaju płaszcza, który nosili Indianie — i zaniósł biskupowi.

Kiedy stanął przed nim i rozwinął płaszcz, kwiaty wysypały się na ziemię. Wtedy obecni mieli zobaczyć na tkaninie niezwykły wizerunek Maryi.

Tak, według tradycji, pojawił się obraz Matki Bożej z Guadalupe.

Maryja, która mówi: „Jestem waszą Matką”

Najbardziej poruszające w przesłaniu Guadalupe nie jest jednak samo niezwykłe wydarzenie. Jest nim sposób, w jaki Maryja zwraca się do człowieka.

W przekazie związanym z objawieniami znajdujemy słowa:

„Czyż nie jestem tutaj, Ja, która jestem twoją Matką?”

To przesłanie można odczytać bardzo osobiście. Maryja nie przychodzi jako ktoś odległy i niedostępny. Przychodzi jako Matka — bliska człowiekowi, szczególnie wtedy, gdy ten się boi, cierpi albo nie wie, co zrobić.

Dlatego wielu wiernych, modląc się do Matki Bożej z Guadalupe, prosi Ją o okrycie swoim płaszczem, czyli o Jej macierzyńską opiekę i prowadzenie do Jezusa.

Obraz, który przetrwał wieki

Wizerunek związany z objawieniami znajduje się dziś w Bazylice Matki Bożej z Guadalupe w Meksyku.

Do Guadalupe każdego roku przybywają ogromne rzesze pielgrzymów. Dla mieszkańców Meksyku Maryja z Guadalupe stała się szczególnym znakiem wiary, nadziei i macierzyńskiej obecności Boga.

Historia Juana Diego przypomina o czymś prostym, ale bardzo ważnym:

Bóg może posłużyć się człowiekiem, którego świat uznałby za niepozornego.

Juan Diego nie był biskupem, uczonym ani człowiekiem posiadającym władzę. Był prostym człowiekiem, który — według tradycji — uwierzył Maryi i zrobił to, o co go poprosiła.

Może właśnie dlatego historia Guadalupe pozostaje żywa do dziś.

Bo być może najważniejsze pytanie nie brzmi:

„Czy ja jestem wystarczająco silny, żeby poradzić sobie ze wszystkim?”

Ale:

„Czy potrafię zaufać, że nie jestem sam?”

Maryja z Guadalupe odpowiada na to pytanie słowami, które od prawie pięciu wieków poruszają serca wierzących:

„Czyż nie jestem tutaj, Ja, która jestem twoją Matką?”

Na zakończenie

Historia Guadalupe nie jest jedynie opowieścią o wydarzeniach sprzed wieków. Dla milionów chrześcijan jest przypomnieniem, że Maryja prowadzi człowieka do swojego Syna i otacza go swoją matczyną troską.

Dlatego modlitwa:

„Maryjo z Guadalupe, okryj mnie swoim płaszczem”

jest dla wielu osób prostym aktem zawierzenia — oddaniem siebie, swojej rodziny, dzieci, domu i wszystkich trosk pod Jej opiekę.

Matka Boża z Guadalupe (2011)

Warto rozmawiać. - „Czy możemy chwilę porozmawiać?” :)

2026-08-08T00:45:59.974-07:00

Kiedy oczekiwania wpływają na nasze zachowanie w relacji?

Zachowanie człowieka nie bierze się znikąd. Na to, jak reagujemy na innych, wpływa wiele różnych czynników: nasze doświadczenia, praca, zmęczenie, sytuacja rodzinna, relacje z bliskimi, sposób wychowania, a także wiara i obraz samego siebie.

Jednym z bardzo ważnych, a często niezauważanych czynników są nasze oczekiwania wobec innych ludzi.

Możemy kogoś kochać, szanować i jednocześnie poczuć smutek, rozczarowanie czy złość, ponieważ ta osoba nie zachowała się tak, jak tego oczekiwaliśmy.

Najpierw pojawia się potrzeba

Każdy człowiek ma potrzeby emocjonalne.

Potrzebujemy być zauważeni, wysłuchani, przyjęci, docenieni i kochani. Potrzebujemy bliskości, zainteresowania i poczucia, że jesteśmy ważni dla drugiej osoby.

Przykładowo ktoś może po ciężkim dniu potrzebować przytulenia, rozmowy albo zwykłego pytania:

„Jak minął Ci dzień?”

Sama potrzeba nie jest niczym złym. Wręcz przeciwnie – jest czymś bardzo ludzkim.

Problem może pojawić się wtedy, gdy potrzeba zamienia się w niewypowiedziane oczekiwanie.

„Przecież powinien wiedzieć…”

W relacjach często pojawia się myśl:

„Przecież powinien wiedzieć, czego potrzebuję.”

Ktoś może oczekiwać, że współmałżonek sam zauważy jego zmęczenie, zapyta o trudny dzień, przytuli albo zainteresuje się tym, co wydarzyło się w pracy.

Kiedy tak się nie dzieje, może pojawić się rozczarowanie.

I właśnie tutaj zaczyna się bardzo ważny proces.

Potrzeba → oczekiwanie → rzeczywistość → emocja

Przykład:

Potrzeba:
„Potrzebuję bliskości.”

Oczekiwanie:
„Kiedy wrócę do domu, druga osoba mnie przytuli.”

Rzeczywistość:
Druga osoba jest zajęta, zmęczona albo nie zauważa tej potrzeby.

Myśl:
„Nie interesuje się mną.”

Emocja:
Smutek, żal, rozczarowanie albo złość.

Zachowanie:
Wycofanie, milczenie, chłód lub dystans.

I właśnie wtedy może rozpocząć się błędne koło.

Wycofanie nie zawsze oznacza brak miłości

Czasami człowiek, który czuje się niezauważony albo niezrozumiany, zaczyna się wycofywać.

Przestaje mówić.

Nie inicjuje rozmowy.

Odpowiada krótko.

Unika bliskości.

Może nawet pomyśleć:

„Skoro nie dostałem tego, czego potrzebowałem, to nie będę już o to prosił.”

Takie zachowanie często jest próbą ochrony przed kolejnym rozczarowaniem.

Jednak druga osoba może zupełnie inaczej odczytać ten dystans:

„On jest na mnie zły.”

„Ona mnie ignoruje.”

„Widocznie już nie chce ze mną rozmawiać.”

W ten sposób jedna osoba wycofuje się dlatego, że czuje się niezauważona, a druga zaczyna się wycofywać, ponieważ odczuwa chłód.

I oboje mogą coraz bardziej oddalać się od siebie.

Druga osoba nie zawsze zna nasze potrzeby

Jedną z najważniejszych rzeczy w budowaniu dobrych relacji jest zrozumienie, że druga osoba nie potrafi czytać w naszych myślach.

Może kochać, a jednocześnie nie wiedzieć, czego właśnie potrzebujemy.

Może mieć zupełnie inny sposób okazywania miłości.

Jedna osoba okazuje miłość przez przytulenie i rozmowę. Druga przez przygotowanie posiłku, wykonanie obowiązków, troskę o dzieci albo pomoc w codziennych sprawach.

Dlatego brak konkretnego gestu nie musi oznaczać braku miłości.

Czasami oznacza po prostu:

„Nie wiedziałem, że tego potrzebujesz.”

Zamiast oczekiwać – warto powiedzieć

Dojrzała relacja nie polega na tym, że druga osoba zawsze domyśla się naszych potrzeb.

Polega na tym, że potrafimy o nich spokojnie powiedzieć.

Zamiast:

„Nigdy mnie nie przytulasz.”

można powiedzieć:

„Bardzo lubię, kiedy mnie przytulasz. Czuję się wtedy blisko Ciebie.”

Zamiast:

„Ciebie w ogóle nie interesuje, co u mnie.”

można powiedzieć:

„Miałem dzisiaj trudny dzień. Czy mogę Ci o nim opowiedzieć?”

Zamiast:

„Nigdy nie pytasz, jak się czuję.”

można powiedzieć:

„Bardzo dużo dla mnie znaczy, kiedy pytasz, jak się czuję.”

Zamiast:

„Zawsze jestem z tym sam.”

można powiedzieć:

„Potrzebuję teraz, żebyś mnie chwilę wysłuchała.”

To niewielka zmiana słów, ale ogromna zmiana w sposobie budowania relacji.

Mówienie o sobie zamiast oskarżania

Jedną z najprostszych zasad dobrej komunikacji jest:

Mów o tym, co dzieje się w Tobie, zamiast osądzać drugiego człowieka.

Zamiast:

„Ty zawsze…”

warto spróbować:

„Ja czuję…”

Zamiast:

„Ty nigdy…”

można powiedzieć:

„Dla mnie ważne jest…”

Zamiast:

„Powinnaś…”

można powiedzieć:

„Czy mogłabyś…?”

Zamiast:

„Nie interesujesz się mną.”

można powiedzieć:

„Potrzebuję trochę Twojej uwagi i bliskości.”

Taki sposób rozmowy nie oznacza rezygnacji z własnych potrzeb. Wręcz przeciwnie – pozwala je wyrazić bez ranienia drugiej osoby.

Cztery proste kroki

W trudnej sytuacji można zastosować prosty schemat:

1. Co się wydarzyło?

„Kiedy wróciłem do domu…”

2. Co poczułem?

„Poczułem smutek i dystans.”

3. Czego potrzebuję?

„Potrzebuję trochę bliskości i rozmowy.”

4. O co mogę poprosić?

„Czy możemy chwilę porozmawiać?”

To bardzo prosty sposób, ale może zmienić wiele rozmów.

Miłość nie polega na zgadywaniu

W bliskich relacjach łatwo wpaść w pułapkę myślenia:

„Jeżeli mnie kocha, powinien wiedzieć.”

Tymczasem miłość nie zawsze oznacza umiejętność odgadywania potrzeb drugiego człowieka.

Czasami największym wyrazem miłości jest właśnie powiedzenie:

„Chcę Ci powiedzieć, czego potrzebuję.”

A po drugiej stronie:

„Dziękuję, że mi o tym powiedziałeś.”

Wtedy zamiast domysłów pojawia się rozmowa.

Zamiast pretensji – prośba.

Zamiast wycofania – bliskość.

Warto zatrzymać się przed reakcją

Zanim zareagujemy chłodem, złością czy milczeniem, dobrze zadać sobie trzy pytania:

Czego właściwie potrzebuję?

Jakie oczekiwanie miałem wobec drugiej osoby?

Czy ona w ogóle wiedziała, że tego potrzebuję?

Czasami już samo zadanie tych pytań pozwala zobaczyć sytuację zupełnie inaczej.

Być może druga osoba rzeczywiście nas zraniła.

Ale być może również po prostu nie wiedziała, czego od niej potrzebujemy.

A to ogromna różnica.

Na koniec

Każdy z nas przychodzi do relacji z własną historią, doświadczeniami, potrzebami i oczekiwaniami. Dlatego dwie osoby mogą przeżywać dokładnie tę samą sytuację zupełnie inaczej.

Dojrzałość w relacji nie polega na tym, że przestajemy czegoś potrzebować.

Polega na tym, że uczymy się rozpoznawać swoje potrzeby, mówić o nich i słuchać potrzeb drugiego człowieka.

Bo czasami za naszym milczeniem nie stoi złość.

Za naszym wycofaniem nie stoi brak miłości.

A za czyimś chłodem nie musi kryć się obojętność.

Czasami za tym wszystkim stoi po prostu niewypowiedziana potrzeba bliskości.

I właśnie dlatego warto rozmawiać.

„Zanim się wycofasz – powiedz, czego potrzebujesz”

2026-08-08T00:33:52.881-07:00

Nie chodzi o to, że nie kocha. Chodzi o to, że nie wie, czego potrzebujesz

Wstęp

Czy zdarzyło Ci się kiedyś wrócić do domu i czekać na jeden prosty gest?

Na przytulenie.
Na pytanie: „Jak minął Ci dzień?”
Na chwilę rozmowy.
Na zwykłe: „Dobrze, że już jesteś”.

A tego gestu nie było.

I nagle coś w nas się zmienia.

Pojawia się rozczarowanie. Potem smutek, żal, może nawet złość. Zaczynamy mniej mówić. Wycofujemy się. Czasami pojawia się myśl:

„Skoro mnie kocha, to dlaczego tego nie widzi?”

Ale czy druga osoba rzeczywiście wie, czego potrzebujemy?

To pytanie może zmienić bardzo wiele w naszych relacjach.

Każdy człowiek nosi w sobie pewne potrzeby, pragnienia i oczekiwania. Chcemy być zauważeni, wysłuchani, przyjęci i kochani. Problem zaczyna się wtedy, gdy nasze potrzeby pozostają niewypowiedziane, a oczekujemy, że druga osoba sama je odgadnie.

Wtedy łatwo pomylić brak domyślności z brakiem miłości.

A przecież człowiek nie potrafi czytać w cudzym sercu.

Dlatego czasami zamiast się wycofywać, warto zrobić coś znacznie trudniejszego, ale i piękniejszego:

zatrzymać się i powiedzieć, co naprawdę dzieje się w naszym sercu.

Może właśnie od tych kilku prostych słów zaczyna się prawdziwa bliskość.

Zakończenie – Miłość zaczyna się tam, gdzie kończy się domyślanie

W relacjach bardzo łatwo czekać, aż druga osoba sama zauważy nasze potrzeby.

Czekamy na gest.
Na słowo.
Na zainteresowanie.
Na przytulenie.

A kiedy tego nie otrzymujemy, możemy zacząć budować w swoim sercu własną historię:

„Nie jestem ważny.”

„Nie interesuje się mną.”

„Już jej nie zależy.”

„Widocznie mnie nie kocha.”

Ale być może prawda jest zupełnie inna.

Być może druga osoba po prostu nie wie.

Nie wie, że właśnie dzisiaj potrzebujemy przytulenia.
Nie wie, że potrzebujemy rozmowy.
Nie wie, że jedno dobre słowo może zmienić nasz cały wieczór.

Dlatego warto mówić.

Nie oskarżać – ale mówić.
Nie atakować – ale otwierać serce.
Nie karać milczeniem – ale zaprosić do rozmowy.

Można powiedzieć:

„Potrzebuję Cię.”

„Chciałbym z Tobą porozmawiać.”

„Dzisiaj potrzebuję przytulenia.”

„To jest dla mnie ważne.”

To nie jest słabość.

To jest odwaga bycia prawdziwym.

A co na to Bóg?

Bóg nie stworzył człowieka do samotności. Stworzył nas do miłości, do relacji, do wzajemnego obdarowywania się.

Jezus mówi:

„Miłujcie się wzajemnie, tak jak Ja was umiłowałem.”

To nie jest wezwanie do doskonałości. To jest zaproszenie do uczenia się miłości każdego dnia.

A uczyć się miłości oznacza również uczyć się poznawać serce drugiego człowieka.

Nie zakładać.

Nie dopowiadać.

Nie osądzać.

Ale pytać.

Słuchać.

Rozmawiać.

Przebaczać.

I zaczynać jeszcze raz.

Może więc następnym razem, kiedy pojawi się rozczarowanie, zamiast zamykać drzwi swojego serca, warto je trochę uchylić i powiedzieć:

„Wiesz, czego dzisiaj potrzebuję?”

Być może po drugiej stronie nie czeka obojętność.

Być może czeka człowiek, który po prostu nie wiedział, jak bardzo jest Ci potrzebny.

A wtedy jedna szczera rozmowa może zrobić więcej niż wiele dni milczenia.

Bo miłość nie polega na tym, że druga osoba zawsze wie, czego potrzebujemy.

Miłość polega również na tym, że uczymy się jej o tym mówić.

I może właśnie w takich prostych, codziennych rozmowach Bóg uczy nas najpiękniejszej rzeczy:

jak kochać człowieka, którego postawił obok nas.

Myśli ma Bóg Ojciec o człowieku i o nas w ciągu dnia

2026-08-07T05:04:37.423-07:00

Jeśli pytasz w sensie chrześcijańskim: jakie myśli ma Bóg Ojciec o człowieku i o nas w ciągu dnia, to nie możemy znać Jego myśli w taki sposób, jak znamy myśli drugiego człowieka. Możemy jednak poznawać Jego serce przez Pismo Święte i przez życie Jezusa.

Bóg Ojciec nie myśli o Tobie jak sędzia, który tylko szuka błędów. Jego spojrzenie jest przede wszystkim pełne miłości, troski i pragnienia Twojego dobra.

Można to ująć mniej więcej tak:

„Jesteś moim dzieckiem i kocham cię.”

„Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.” (Mk 1,11)
Te słowa wypowiedziane do Jezusa pokazują serce Ojca.
„Znam cię całego.”
Bóg zna nasze myśli, lęki, słabości, pragnienia i historię. Nie musi czekać, aż Mu wszystko wyjaśnimy.
„Chcę, żebyś był blisko Mnie.”
Bóg nie pragnie jedynie wykonywania przez nas obowiązków. Chce relacji – żebyśmy zwracali się do Niego jak do Ojca.
„Nie bój się.”
Nawet kiedy człowiek upada, Bóg nie przestaje być Ojcem. Jezus opowiedział przypowieść o synu marnotrawnym właśnie po to, żeby pokazać, jak Ojciec przyjmuje człowieka wracającego do Niego.
„Widzę, ile się starasz.”
Bóg widzi również rzeczy, których inni ludzie nie zauważają: zmęczenie, poświęcenie, dobre intencje, modlitwę, walkę ze słabością.
„Oddaj Mi swoje troski.”

„Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was.” (1 P 5,7)
„Chcę ci przebaczyć.”
Kiedy człowiek szczerze wraca do Boga, nie spotyka chłodu czy odrzucenia. W centrum Ewangelii jest właśnie Boże miłosierdzie.
„Chcę cię prowadzić.”
Nie zawsze pokazuje człowiekowi całą drogę. Czasem daje światło tylko na następny krok.

I jest jeszcze coś bardzo pięknego. Bóg Ojciec nie przestaje kochać człowieka wtedy, gdy człowiek o Nim nie myśli. Jego miłość nie zależy od tego, czy danego dnia jesteśmy gorliwi, czy słabi.

Można więc sobie wyobrazić prostą modlitwę podczas zwykłego dnia:

„Ojcze, co teraz widzisz we mnie?”
„Czy jesteś ze mnie zadowolony?”
„Czego ode mnie teraz chcesz?”
„Pokaż mi następny krok.”

A odpowiedź Boga, zgodna z Ewangelią, często będzie znacznie prostsza, niż się spodziewamy:

„Jestem z tobą. Kocham cię. Nie uciekaj ode Mnie. Zaufaj Mi. Idź dalej.” ❤️

Myśli św. Józefa i Jezusa

2026-08-07T05:03:01.542-07:00

Jeśli pytasz o wyobrażenie codziennych myśli św. Józefa i Jezusa, trzeba zaznaczyć, że Biblia nie podaje ich myśli dzień po dniu. Możemy jednak, opierając się na Ewangeliach i tradycji chrześcijańskiej, stworzyć prawdopodobny, modlitewny obraz tego, czym mogli żyć wewnętrznie.

Św. Józef – myśli w ciągu zwykłego dnia

Rano

„Panie, dziękuję Ci za ten kolejny dzień. Powierzam Ci Maryję i Jezusa. Pokaż mi, co mam dziś zrobić.”

Przy pracy

„Muszę dobrze wykonać tę pracę. To, co robię, jest dla mojej rodziny. Chcę, żeby moja praca podobała się Bogu.”

„Czy Jezus czegoś potrzebuje? Czy Maryja ma wszystko, czego potrzeba?”

Kiedy pojawiały się trudności

„Nie rozumiem wszystkiego, Panie, ale Ci ufam. Ty wiesz lepiej ode mnie.”

To szczególnie pasuje do Józefa, którego Ewangelia pokazuje jako człowieka, który nie wszystko rozumiał, ale był posłuszny Bogu.

Patrząc na Jezusa

„To jest Syn Boży, a mnie Bóg powierzył Jego opiekę. Jak wielka to odpowiedzialność.”

„Panie, naucz mnie być dobrym ojcem.”

Wieczorem

„Czy dzisiaj zrobiłem to, czego chciałeś? Czy dobrze potraktowałem Maryję i Jezusa? Dziękuję Ci za ten dzień. Jutro znowu będę robił to, co mi powierzysz.”

Jezus – myśli w ciągu dnia

Tutaj trzeba być szczególnie ostrożnym. Jezus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, więc miał ludzkie życie, uczucia, zmęczenie, radość i ludzką świadomość. Nie znamy jednak Jego prywatnych myśli poza tym, co objawiają Ewangelie.

Możemy jednak wyobrazić sobie Jego codzienność w świetle Ewangelii.

Rano

„Ojcze, wszystko, co dziś zrobię, chcę uczynić dla Ciebie.”

W domu

„To jest mój dom. Maryja i Józef są darem Ojca.”

„Chcę być im posłuszny.”

Ewangelia mówi przecież o Jezusie:

„Był im poddany.” (Łk 2,51)

Przy pracy z Józefem

„Ojcze, pomóż mi dobrze wykonać tę pracę.”

Mógł obserwować Józefa, uczyć się rzemiosła, pomagać mu i jednocześnie żyć w ukryciu przez wiele lat.

Kiedy widział ludzi

„Ojcze, kochasz każdego z nich.”

„Ten człowiek cierpi. Ten człowiek jest samotny. Ten potrzebuje pomocy.”

W chwilach modlitwy

„Ojcze, chcę pełnić Twoją wolę.”

To jest jedna z najważniejszych myśli, które później bardzo wyraźnie pojawiają się w Ewangelii. Jezus mówi:

„Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał.” (J 4,34)

Wieczorem

„Ojcze, dziękuję Ci za ten dzień.”

„Jutro również chcę pełnić Twoją wolę.”

Można to ująć jeszcze głębiej

Wyobraź sobie zwykły dzień w Nazarecie.

Józef pracuje przy drewnie. Jezus jako młody człowiek pomaga mu. Maryja przygotowuje posiłek. Z zewnątrz jest to zwyczajny dom.

A jednak w środku tej zwyczajności:

Józef:
„Bóg mi powierzył swoją Matkę i swojego Syna. Chcę być dla nich dobry.”

Maryja:
„Boże, dziękuję Ci za Jezusa. Prowadź nas.”

Jezus:
„Ojcze, należę do Ciebie. Chcę wypełnić Twoją wolę.”

I właśnie to jest chyba najpiękniejsze w Świętej Rodzinie: świętość nie polegała na tym, że każdego dnia działy się niezwykłe rzeczy. Polegała na tym, że zwyczajne rzeczy robili z miłości do Boga.

"Wołyń" - 2016 - reż. Wojciech Smarzowski

2026-07-18T06:50:32.523-07:00

„Wołyń” (2016) to polski dramat historyczny w reżyserii Wojciech Smarzowski, oparty częściowo na zbiorze opowiadań Nienawiść. Film opowiada o tragicznych wydarzeniach na Wołyniu w latach 1939–1943, których kulminacją były masowe mordy ludności polskiej dokonane przez część oddziałów UPA oraz lokalnych nacjonalistów ukraińskich. Jednocześnie pokazuje, że niektórzy Ukraińcy ratowali swoich polskich sąsiadów, często ryzykując własnym życiem.

Fabuła

Akcja rozpoczyna się w 1939 roku na Wołyniu – wielokulturowym regionie zamieszkiwanym przez Polaków, Ukraińców i Żydów. Główną bohaterką jest młoda Polka Zosia Głowacka (Michalina Łabacz), zakochana w ukraińskim chłopcu Petrze. Z powodów rodzinnych zostaje jednak wydana za bogatego polskiego wdowca Macieja Skibę.

Wkrótce wybucha II wojna światowa. Film pokazuje kolejne etapy dramatycznych zmian:

wrzesień 1939 – wkroczenie Armii Czerwonej na Wołyń,
represje władz sowieckich wobec mieszkańców,
od 1941 roku okupację niemiecką i zagładę społeczności żydowskiej,
narastający konflikt polsko-ukraiński.

Z biegiem czasu relacje między dawnymi sąsiadami stają się coraz bardziej napięte. Pod wpływem nacjonalistycznej propagandy część ukraińskich mieszkańców zwraca się przeciwko Polakom.

Kulminacja

Najbardziej wstrząsająca część filmu przedstawia wydarzenia z 1943 roku, kiedy dochodzi do skoordynowanych ataków na polskie wsie. Pokazane są:

napady na miejscowości,
podpalenia domów,
mordowanie całych rodzin,
ucieczki ocalałych.

Sceny przemocy są bardzo realistyczne i należą do najbardziej poruszających w polskim kinie historycznym. Reżyser nie unika brutalności, aby oddać skalę tragedii i cierpienia ofiar.

Jednocześnie film pokazuje, że nie wszyscy Ukraińcy uczestniczyli w zbrodniach – część z nich ostrzegała Polaków przed napadami lub pomagała im uciec.

Główne przesłanie

Film porusza przede wszystkim temat:

niszczącej siły nacjonalizmu i nienawiści,
rozpadu wieloletnich więzi między sąsiadami,
tragicznych skutków wojny dla zwykłych ludzi,
pamięci o ofiarach oraz potrzeby poznawania prawdy historycznej.

Nie jest to opowieść o działaniach wojennych na froncie, lecz przede wszystkim o losach mieszkańców Wołynia i o tym, jak wojna doprowadziła do rozpadu wieloetnicznej społeczności.

Odbiór filmu

„Wołyń” został bardzo wysoko oceniony przez krytyków i widzów. Chwalono go za:

wierne odtworzenie realiów epoki,
znakomite aktorstwo (szczególnie Michaliny Łabacz),
dbałość o szczegóły historyczne,
odwagę w podjęciu trudnego i bolesnego tematu.

Film zdobył liczne nagrody, w tym kilka Orłów, czyli Polskich Nagród Filmowych.

Ze względu na realistyczne sceny przemocy jest przeznaczony dla dojrzałych widzów i może być trudny emocjonalnie. Jego celem jest pokazanie dramatu ludności cywilnej oraz konsekwencji eskalacji nienawiści i przemocy podczas wojny.

"Katyń" - 2007 reż. - Andrzej Wajda

2026-07-18T06:43:15.709-07:00

„Katyń” (2007) to polski dramat historyczny w reżyserii Andrzej Wajda. Film opowiada o jednej z najtragiczniejszych zbrodni II wojny światowej – zamordowaniu przez NKWD około 22 tysięcy polskich oficerów, policjantów i przedstawicieli inteligencji wiosną 1940 roku. Dla Wajdy był to film szczególnie osobisty, ponieważ jego ojciec, kapitan Jakub Wajda, był jedną z ofiar zbrodni katyńskiej.

Fabuła

Akcja rozpoczyna się we wrześniu 1939 roku, gdy Polska zostaje zaatakowana najpierw przez Niemcy, a następnie 17 września przez Związek Radziecki. Wśród polskich żołnierzy wziętych do niewoli znajduje się rotmistrz Andrzej (Artur Żmijewski). Jego żona Anna (Maja Ostaszewska) próbuje odnaleźć męża i namówić go do ucieczki, jednak Andrzej pozostaje wierny wojskowej przysiędze, wierząc, że jako jeniec wojenny będzie chroniony przez prawo międzynarodowe.

Film nie skupia się wyłącznie na samym mordzie. Głównymi bohaterkami są również żony, matki i siostry zamordowanych oficerów, które przez lata żyją w niepewności, czekają na powrót swoich bliskich, a później muszą zmagać się z narzuconym przez władze komunistyczne kłamstwem, że zbrodni dokonali Niemcy. Pokazuje dramat rodzin zmuszanych do milczenia i podpisywania fałszywych oświadczeń oraz represje wobec osób mówiących prawdę.

Najważniejsze przesłanie

Film ukazuje trzy główne wątki:

tragedię polskich oficerów zamordowanych przez NKWD,
cierpienie ich rodzin, które przez lata żyły w niepewności i żałobie,
wieloletnie fałszowanie historii przez władze ZSRR i Polski Ludowej.

Finał

Ostatnie kilkanaście minut filmu przedstawia z dużą historyczną dokładnością egzekucje polskich oficerów w Lesie Katyńskim. Scena pokazuje sposób, w jaki funkcjonariusze NKWD wykonywali wyroki – pojedyncze strzały w tył głowy oraz składanie ciał w masowych grobach. To jedna z najbardziej przejmujących i zapadających w pamięć scen w historii polskiego kina.

Nagrody i znaczenie

Film:

miał premierę w 2007 roku,
zdobył siedem Polskich Nagród Filmowych Orły,
był nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny podczas 80. ceremonii wręczenia Oscarów.

„Katyń” jest uznawany za jedno z najważniejszych polskich dzieł historycznych XXI wieku. Nie jest jedynie rekonstrukcją wydarzeń z 1940 roku, ale także opowieścią o pamięci, godności oraz skutkach wieloletniego zakłamywania historii. wieloletniego zakłamywania historii.

Donald Trump - O alkoholu

2026-07-15T09:35:26.500-07:00

Ks. Piotr Pawlukiewicz - Nie rób tych błędów w relacji z mężem! - Błędy żony niszczą małżeństwo.

2026-07-15T07:21:02.659-07:00

ks. Piotr Pawlukiewicz - Odpoczynek to NAKAZ! - Uważaj na Ludzi, którzy nie odpoczywają!

2026-07-14T02:56:53.022-07:00

„Kto kocha, ten tęskni a kto tęskni ten Kocha”

2026-07-11T01:12:23.814-07:00

Dawno mnie tu nie było. Już nawet nie pamiętam, jak od strony technicznej obsługuje się tego bloga. No to nic spróbujmy coś napisać. Wczoraj, tuż przed wejściem do domu, przyszła mi do głowy myśl:

„Kto kocha, ten tęskni a kto tęskni ten Kocha”

W domu czekali na mnie Ania (6 lat), Jaś (8 lat) i moja ukochana żona.

Gdy wszedłem do środka, usłyszałem ten piękny gwar domowego życia – głosy dzieci i żonę krzątającą się po domu. To dźwięki, za którymi naprawdę można tęsknić.

Objąłem żonę i przez chwilę po prostu staliśmy wtuleni w siebie. Bez pośpiechu.

Potem usiadłem w fotelu, a Ania z Jasiem od razu wskoczyli na mnie. Przez kilka chwil byliśmy tak przytuleni we troje, ciesząc się po prostu swoją obecnością. - W takich chwilach przypominam sobie, że właśnie to jest prawdziwe bogactwo żona, dzieci, dom.

Jakie to piękne.

Później zjedliśmy obiad, a przy obiedzie rozegraliśmy z moją ukochaną żoną partyjkę szachów. Jak ja lubię szachy. Jeszcze bardziej cieszy mnie jednak to, że mogę dzielić tę pasję z Tobą, Misiu.)

Po obiedzie przyszedł czas na nasze małe „five o'clock tea” – randkę na ławeczce w słońcu. Czasami mam wrażenie, że świat uczy nas ciągle gdzieś biec. A przecież właśnie wtedy, gdy na chwilę usiądziemy obok siebie i po prostu pobędziemy razem, dzieją się rzeczy najważniejsze

Poszedłem zrobić herbatę, ale okazało się, że została tylko czarna i melisa. Doris powiedziała, że w ogrodzie rośnie świeża mięta. Zerwaliśmy kilka gałązek i zaparzyliśmy herbatę. Była przepyszna. Dawno nie czułem tak naturalnego i świeżego smaku.

Podczas randki na ławeczce wpadliśmy na pomysł, aby każde z dzieci miało w ogrodzie swój mały kawałek ziemi i troszczyło się o niego – pilnowało, żeby chwasty nie rosły i nie zwyciężyły.

Jeszcze niedawno pokrzywy i chwasty rosły wszędzie, gdzie tylko mogły. Dziś wspólnie z Doris i Jasiem oczyściliśmy teren pod borówkami, przy kurniku, pod tunelem. Pracy jest jeszcze sporo, ale z każdym dniem ogród staje się piękniejszy.

Powiem Wam, że podczas tych prac odkryłem coś ciekawego. Kiedy rękami dotykam ziemi, wody, drzew czy roślin, mam poczucie, jakbym dotykał dzieła samego Boga. Czuję się bardzo dobrze, czuję spokój po prostu bardzo dobrze się czuję. Tak samo jak zmywam naczynia i woda spływa po moich rękach. Podobnie jest, gdy głaszczę kury, przytulam syna, córkę, żonę, brata, siostrę, mamę, tatę, babcię czy dziadka. W każdej z tych chwil spotykam się z czymś, co nie jest tylko materią, ale nosi w sobie ślad Stwórcy.

To niezwykłe uczucie bliskości Boga. Im więcej obcuję z Jego stworzeniem, tym bardziej czuję, że On jest naprawdę blisko. Ciekawe odkrycie...

W ogrodzie jest coraz lepiej, choć pracy jeszcze trochę zostało. Myślę, żeby dodatkowo wyłożyć te miejsca słomą. Będzie estetycznie, ziemia zachowa wilgoć, a chwastom będzie znacznie trudniej się przebić. A jeśli jakiś się pojawi, to zadaniem właściciela danego kawałka ogrodu będzie szybko go usunąć. 🙂

Na koniec jeszcze jedna myśl.

Boże, jak pięknie stworzyłeś ten świat.

Patrzę na wróble i zachwycam się ich prostotą oraz doskonałością. Budowanie gniazd, wysiadywanie jaj, karmienie piskląt, śpiew – wszystko dzieje się tak naturalnie. Żaden wróbel nie marnuje czasu.

Gdziekolwiek spojrzę – na chmury, słońce, drzewa, liście czy ludzi – wszędzie widzę piękno. Zachwyca mnie budowa ludzkiego ciała: kości, krew, mózg, oko, ucho, serce... Im więcej o tym myślę, tym bardziej ogarnia mnie wdzięczność.

Boże Ojcze, brakuje mi słów.

Jesteś Wielki.

Dziękuję Ci za wszystko.

bogtube.pl

2018-10-06T13:04:00.002-07:00

http://bogtube.pl/topvideos.html?c=filmy-chrzescijanskie

Bóg Cudów

2018-10-06T13:03:00.001-07:00

Sprawa Chrystusa - Film

2018-03-16T15:12:00.002-07:00

Orędzie Viktora Orbána z okazji świąt Bożego Narodzenia: „Musimy bronić chrześcijańskiej kultury”

2018-01-19T15:44:00.000-08:00

Orędzie Viktora Orbána z okazji świąt Bożego Narodzenia:
„Musimy bronić chrześcijańskiej kultury”

Oczekujemy na wielkie święta chrześcijańskiego świata, na narodziny naszego Pana Chrystusa. W ciszy oczekiwania wznosimy wzrok, odkładamy na bok myśli o codzienności, poszerza się nasz duchowy horyzont. W tym szczególnym stanie możemy dokonać obrachunku mijającego roku i na nowo przemyśleć nasze zadania, które czekają nas w świecie w nadchodzącym roku.
My, Europejczycy - przyznając się do tego lub nie, świadomie czy nieświadomie – żyjemy w kulturze ukształtowanej na fundamencie nauki Chrystusa. Przywołam tu znane powiedzenie naszego pierwszego po komunizmie premiera, Józsefa Antalla: „W Europie nawet ateista jest chrześcijaninem”.
My, Węgrzy, w sposób uprawniony uważamy siebie za naród chrześcijański. Nasz ojczysty język, poprzez który zrozumieliśmy i tworzyliśmy rzeczywistość, nie jest spokrewniony z żadnym europejskim narodem. Ma to też swoje wartościowe konsekwencje.
Od naszego poety Mihálya Babitsa wiemy, że duch węgierski narodził się ze spotkania naszego przyniesionego ze Wschodu charakteru oraz chrześcijańskiej kultury Zachodu. Stąd zaś, możemy dodać, pochodzi węgierski sposób patrzenia na świat oraz nasz sposób myślenia. To spotkanie jest też przyczyną wielu trudności, niezrozumienia, osamotnienia, jak też – od czasu do czasu – poczucia wyobcowania.
Pomimo to nasza chrześcijańska tożsamość i żywa wiara zachowały nas przez tysiąc lat w sercu Europy. Dlatego aż po dziś dzień możemy żyć w kulturze naszego języka ojczystego i jesteśmy dumni z tego, że naród nasz swoimi tysiącletnimi osiągnięciami wniósł swój wkład w rozwój Europy.
Zgodnie z Ewangelią według Marka, drugie przykazanie Chrystusa brzmi następująco: Kochaj bliźniego swego jak siebie samego. Obecnie w Europie ten Chrystusowy nakaz jest często przytaczany. W ten sposób chce się zrobić nam zarzut, że choć uważamy się za chrześcijan, nie chcemy, co więcej, nie pozwalamy, by w Europie zamieszkały miliony ludzi przybywających z innych kontynentów.
Zapomina się jednak o drugiej części tego przykazania. Wszak lekcja składa się z dwóch części: mamy kochać naszych bliźnich, ale mamy też kochać samych siebie. Kochać samych siebie oznacza i to, by podejmować odpowiedzialność oraz bronić tego wszystkiego, czym i kim jesteśmy.
Kochać samych siebie oznacza, że kochamy naszą Ojczyznę, nasz naród, naszą rodzinę, węgierską kulturę i europejską cywilizację. W tych ramach rozkwitła i wciąż na nowo może rozkwitać nasza wolność, węgierska wolność.
Poprzez wieki żyliśmy tak, jak mogliśmy: węgierska wolność była jednocześnie rękojmią wolności Europy. Z tą świadomością misji stawialiśmy czoło w czasie podbojów prowadzonych przez Imperium Osmańskie, to wkładało miecz w ręce naśladowców Petőfiego i to też dawało odwagę pesztańskim chłopakom w 1956 roku.
Nasza Konstytucja opisuje to tak: „Jesteśmy dumni z tego, że nasz król święty Stefan przed tysiącem lat zbudował państwo węgierskie na twardych fundamentach i uczynił naszą Ojczyznę częścią chrześcijańskiej Europy. Uznajemy rolę chrześcijaństwa jako siły utrzymującej naród”.
Wyznaczając granice naszej tożsamości, określamy chrześcijańską kulturę jako źródło naszej dumy i siły przetrwania. Chrześcijaństwo stanowi kulturę i cywilizację. W nim żyjemy. Nie chodzi tu o to, ilu ludzi uczęszcza do kościoła lub ilu szczerze się modli.
Kultura jest rzeczywistością codzienności. Tego, jak mówimy, jak się zachowujemy wobec siebie, jaki dystans zachowujemy w stosunku do innych, jak się do nich zbliżamy, jak przychodzimy na ten świat i jak z niego odchodzimy. Dla ludzi cywilizacji europejskiej chrześcijańska kultura określa zasady codziennej moralności. W sytuacjach granicznych to ona wyznacza miarę i kierunek.
Chrześcijańska kultura wyznacza nam drogę pośród sprzeczności życia. Określa nasze pojmowanie sprawiedliwości i niesprawiedliwości, pojmowanie relacji mężczyzna-kobieta, pojmowanie rodziny, sukcesu, pracy i honoru.
Nasza kultura jest kulturą życia. Punktem wyjścia, alfą i omegą naszej filozofii życiowej jest wartość życia, otrzymana od Boga godność każdej osoby – bez tego nie bylibyśmy nawet w stanie docenić „praw człowieka” i im podobnych współczesnych pojęć. Dlatego wydaje się nam wątpliwe, czy można je eksportować do życia cywilizacji zbudowanych na innych fundamentach.
Obecnie atakowane są podstawy europejskiej cywilizacji. Zagrożona została cała oczywistość europejskiego życia; chodzi o rzeczy, nad którymi nie trzeba się zastanawiać, tylko je czynić. Istota kultury tkwi właśnie w tym, że jeśli nie jest zrozumiała sama przez się, wtedy my, ludzie, tracimy punkty zaczepienia.
Nie będzie czego się uchwycić, nie będzie wzorca dla naszych zegarów ani punktu odniesienia dla naszych kompasów. Niezależnie od tego, czy chodzimy do kościoła czy nie, a jeśli tak, to do jakiego, nie chcemy obchodzić świętego wieczoru Wigilii za zasuniętymi zasłonami, aby tylko nie zranić wrażliwości innych.
Nie chcemy, by zmieniano nazwy naszych Bożonarodzeniowych kiermaszy. I w żadnym wypadku nie chcemy chować się za betonowymi barierami. Nie chcemy, by nasze dzieci pozbawiono radości oczekiwania na św. Mikołaja czy aniołka. Nie chcemy, by odebrano nam Święto Zmartwychwstania.
Nie chcemy, by nasze nabożeństwa odbywały się w atmosferze niepokoju i lęku. Nie chcemy, by w tłumach witających Nowy Rok napastowano nasze żony i córki.
My, Europejczycy, jesteśmy chrześcijanami. To jest nasze dziedzictwo, tak żyjemy. Dotąd było dla nas czymś naturalnym, że Jezus się rodzi i umiera za nas, by zmartwychwstać. Nasze święta są dla nas zrozumiałe same przez się i oczekujemy od nich, by nadawały sens naszej codzienności. Kultura podobna jest do systemu odpornościowego ludzkiego ciała: dopóki działa, nie zdajemy sobie nawet z tego sprawy. Zauważamy go – i wtedy staje się dla nas czymś ważnym – gdy słabnie.
Gdy retuszują krzyże, gdy z pomnika Jana Pawła II chcą zdjąć krzyż, gdy pragną, byśmy zmienili porządek naszych świąt, wtedy każdy obywatel Europy, który ma sumienie, głośno zaprotestuje. Również ci, dla których – jak bardzo trafnie określił to Gyula Juhász – chrześcijaństwo to „tylko pogaństwo święconej wody”. Również i ten, kto jak Oriana Fallaci, będąc „chrześcijaninem-ateistą”, boi się o Europę.
Dziś pod ostrzałem znalazły się fundamenty naszego życia, porządku naszego świata. System immunologiczny Europy jest świadomie osłabiany. Są tacy, którzy pragną, byśmy przestali być tymi, którymi jesteśmy. Chcą, byśmy stali się takimi, jakimi nie chcemy być. Chcą, byśmy wymieszali się z ludami przybywającymi z innych części świata i stali się kimś innym, aby to wymieszanie odbywało się bezproblemowo.
W blasku Bożonarodzeniowych świateł jasno widać, że ci, którzy atakują chrześcijańską kulturę, grają na zniszczenie Europy. Chcą odebrać nam nasze życie i podmienić na coś, co nim nie jest. W zamian za nasze dotychczasowe, obiecują nowe, bardziej „oświecone”. To jednak jest utopią, destylatem nie rzeczywistego życia, ale oderwanych od niego, abstrakcyjnych, filozoficznych myślowych kreacji. Utopie są jak sny, które mogą być cudowne, dlatego pociągające, ale i jak sny zagmatwane, niezrozumiałe, mroczne i pozbawione sensu. Nie można w nich ani żyć, ani zrozumieć, o co w nich chodzi.
Nie twierdzimy, że kultura chrześcijańska jest najdoskonalsza. Właśnie to jest kluczem do chrześcijańskiej kultury, iż zdajemy sobie sprawę z niedoskonałości, również z naszej własnej niedoskonałości. Nauczyliśmy się jednak z tym żyć, czerpać z tego natchnienie i siłę napędową. Właśnie dlatego od wieków my, Europejczycy, staramy się czynić świat lepszym.
Dar niedoskonałości polega wszak na tym, że mamy możliwość poprawy. Nawet i tę możność chcą nam odebrać ci, którzy poprzez obietnicę pięknego, nowego, wymieszanego świata chcą teraz zburzyć wszystko to, za co nasi przodkowie oddawali – jeśli trzeba było – swoją krew, a co my mamy w obowiązku przekazać jako dziedzictwo potomnym.
Przez pewien czas o tym zapomniano, ale dziś coraz częściej słyszę na nowo, że ojcowie założyciele Unii Europejskiej przed sześćdziesięciu laty wyznaczyli kierunek. Europa będzie chrześcijańska albo jej nie będzie, powiedział Robert Schuman.
Rok 2017 postawił kraje Europy przed historycznym zadaniem. Oto nowe zadanie dla wolnych narodów Europy, dla narodowych rządów wybranych przez wolnych obywateli: musimy obronić chrześcijańską kulturę! Nie na zgubę innym, ale dla obrony nas samych, naszych rodzin, narodów, krajów i „ojczyzny ojczyzn”, Europy.
W roku 2017 mogliśmy zobaczyć, że przywódcy europejskich krajów różnie podchodzą do tego zadania. Według niektórych, taki problem w ogóle nie istnieje. Inni uważają, że na tym właśnie polega postęp. Jeszcze inni poszli drogą poddania się. Są i tacy, którzy czekają z założonymi rękami na to, że ktoś inny za nich rozwiąże ten problem.
Tysiącletnia historia Węgier jest dowodem na to, że my tacy nie jesteśmy. My chodzimy innymi drogami. Naszym punktem wyjścia zawsze było to, iż mamy prawo do naszego własnego życia. Gdy mieliśmy ku temu dość siły, udawało nam się to prawo obronić. Dlatego od lat trudzimy się, by Węgry się umocniły i w końcu stanęły znów na własnych nogach.
Spoglądając w rok 2018, możemy stwierdzić tylko tyle, że dopóki na czele kraju stoi rząd narodowy, dopóty roztropnie, z pokorą, ale bezkompromisowo będziemy pracować na rzecz tego, by nasza Ojczyzna pozostała krajem węgierskim o chrześcijańskiej kulturze. Uczynimy też wszystko, by także Europa pozostała europejska.
Szczęśliwych Świąt Bożego Narodzenia wszystkim!
Viktor Orbán
źródło: http://magyaridok.hu/belfold/meg-kell-vedenunk-kereszteny-kulturat-2609896/

"Invictus Niepokonany" reż. Clint Eastwood

2017-08-15T13:39:00.001-07:00

Inspirująca historia o tym, jak Nelson Mandela (Morgan Freeman) postanowił połączyć siły z kapitanem drużyny rugby RPA, Francois Pienaarem (Matt Damon), by zjednoczyć ich kraj. Nowo prezydent mobilizuje słabo rokującą drużynę rugby RPA podczas niezwykłego meczu na Mistrzostwach Świata w 1995 roku. Wierzy w ogólnoludzki wymiar sportu ponad podziałami rasowymi i ekonomicznymi

"Sully" - reż Clint Eastwood

2017-08-14T15:48:00.002-07:00

BIOGRAFICZNY.
15 stycznia 2009 roku cały świat był świadkiem „cudu na rzece Hudson”, kiedy to kapitan „Sully” Sullenberger (Hanks) posadził uszkodzony samolot na zimnych wodach rzeki Hudson, ratując życie 155 osobom znajdującym się na pokładzie. Jednak, mimo że opinia publiczna i media głośno wychwalały Sully'ego za jego wyjątkowe
umiejętności lotnicze, w czasie śledztwa zostały ujawnione fakty, które mogły zniszczyć jego reputację i karierę.

"Snajper" reż. Clint Eastwood

2017-08-14T15:46:00.001-07:00

Żołnierz Navy SEAL Chris Kyle zostaje wysłany do Iraku w jednym celu – ma chronić innych uczestników misji. Dzięki niezwykle celnym strzałom na polu walki ratuje życie wielu żołnierzom, a w miarę jak wiadomość o jego odwadze się roznosi, zyskuje pseudonim „Legenda”. Jego sława dociera również poza linię wroga. Pozbycie się Kyle’a zaczyna być najważniejszym celem rebeliantów, którzy wyznaczają nagrodę za jego głowę. Innego rodzaju bitwę toczy na własnym, rodzinnym froncie: choć przebywa na drugim końcu świata, stara się być dobrym mężem i ojcem. Mimo zagrożeń i dotkliwej rozłąki z rodziną Kyle służy w Iraku cztery kolejne zmiany, stając się uosobieniem hasła żołnierzy Navy SEAL: „Nie zostawiamy nikogo”. Po powrocie do dzieci i żony, Tayi Renae Kyle (Sienna Miller), przekonuje się jednak, że nie potrafi zapomnieć o wojnie.

ks. Dominik Chmielewski - Sens cierpienia

2017-08-14T15:41:00.000-07:00

ks. Dominik Chmielewski - Nowa rasa ludzi

2017-08-14T08:37:00.004-07:00