rodzinny domek

Bramy ich rodzaje.

2014-01-16T04:31:00.001-08:00

Wzorniczo bramę dopasowujemy do wyglądu ogrodzenia i stylistyki budynku. Natomiast jej typ zależy od tego, ile miejsca mamy na podjeździe. Brama nie może otwierać się na zewnątrz posesji, a jej skrzydła po otwarciu nie mogą ograniczać pola manewru na podjeździe. Dlatego tam gdzie przestrzeni jest niewiele, lepiej zamiast bramy rozwieralnej zamontować model przesuwny.

BRAMY PRZESUWNE.

Brama przesuwna praktycznie nie zajmuje miejsca na podjeździe, jest więc idealnym rozwiązaniem w sytuacji, gdy między nią a garażem przestrzeni jest tylko tyle, ile zajmuje samochód. Ta oszczędność wynika ze sposobu przesuwania się skrzydeł bram - poruszają się one po wewnętrznej stronie ogrodzenia, równolegle do niego. To z jednej strony zaleta (oszczędność miejsca), z drugiej zaś wada, gdyż po jednej stronie wjazdu musi być odcinek ogrodzenia o długości wystarczającej, by całe skrzydło zmieściło się za nim po otwarciu bramy. Strona na którą brama będzie przesuwna, jest właściwie dowolna, ale otwarte skrzydło nie powinno zasłaniać furtki.
Gdyż wzdłuż ogrodzenia nie mamy przestrzeni pozwalającej na zamontowanie pojedynczego skrzydła, a wjazd jest usytuowany tak, że z obu boków jest nieco miejsca, można zastosować dwa węższe skrzydła, przesuwające się w przeciwne strony.
Jednoskrzydłowymi bramami przesuwnymi można zamykać przejazdy o szerokości siegającej 12 m, a jeśli zastosujemy dwa przeciwległe zjeżdżające się skrzydła - nawet do 24 m. Wzdłuż ogrodzenia trzeba pozostawić wolne miejsce (co najmniej szerokości skrzydła), inaczej bramy nie będzie można całkowicie otworzyć.
Samonośne > W takich konstrukcjach skrzydło zawieszone jest wysięgnikowo, dzięki czemu przesuwa się nie dotykając podjazdu (w odległości 5-8 cm nad jego powierzchnią). Dla zrównoważenia ciężaru w bramach samonośnych montowane są przeciwwagi, co zwiększa szerokość skrzydła o 30-40%.
Szynowe > Skrzydło bramy porusza się na rolkach po szynie, którą mocuje sie w fundamencie. Takie modele są tańsze niż samonośne, ale zdecydowanie mniej popularne, gdyż wymagają systematycznego usuwania zanieczyszczeń. jest to uciążliwe szczególnie zimą, gdyz z szyny trzeba usunąć snieg i lód.

BRAMY ROZWIERALNE
Mocowane są do metalowych słupków, kotwionych w murowanych słupach ogrodzeniowych lub montowanych bezpośrednio w e własnym fundamencie. Zawiasy, na których obracają się skrzydła, pozawalają na otwarcie ich pod maksymalnym kątem 100*
Jednoskrzydłowe >Względy konstrukcyjne ograniczają szerokość pojedynczych skrzydeł do 3 m.
Taką bramę warto zamontować, gdy podjazd do naszej posesji jest wąski, ale długi. Trzeba jednak pamiętać, że takie skrzydła są duże i ciężkie, trudno je otwierać ręcznie, lepiej więc zawczasu uwzględnić montaż siłowników i napędu.
Dwuskrzydłowe >Każde ze skrzydeł takiej bramy może mieć nawet do 3 m szerokości. Rzadko jednak stosuje się takie rozwiązanie. Przy tak szerokich otworach wjazdowych zdecydowanie lepiej sprawdzaja się samonośne bramy przesuwne, które są mnie kłopotliwe zimą. Gdy mamy bramę ze skrzydłami uchylnymi, powierzchnię niezbędną do ich otwarcia trzeba odśnieżać.

Bramy wjazdowe.

2014-01-15T02:24:00.001-08:00

Brama jest urządzeniem pracującym w ciężkich i zmiennych warunkach atmosferycznych, a do tego często użytkowanym. Warto więc wybierać ją tak, by otwierała i zamykała się bez przeszkód, była łatwa w obsłudze i niezależnie od pogody sprawiała najmniej problemów.

Minimalna szerokość bramy po jej otwarciu powinna wynosić 2,4 m. To tyle miejsca, ile potrzebna, by bezpiecznie wjechać na działkę i wyjechać z niej samochodem osobowym (zależnie od typu i modelu mają one zwykle od 1,4 do 2 m szerokości. Warto jednak pamiętać, że na teren posesji będą musiały wjeżdżać auta o znacznie większych gabarytach np; samochody dostawcze ( dowożące kupiony towar lub opał) lub nawet ciężarowe, których szerokość przekracza 2,5 m. Dobrze więc myśleć perspektywicznie i zamontować bramę co najmniej 3 m.
Istotna jest także odległość między bramą wjazdową a bardziej odległą od niej krawędzią drogi. Njlepiej, gdy jest ona równa promieniowi skrętu samochodu - dla osobowych wynosi on 5 -6 m, dla dostawczych 6 - 7 m. Gdy miejsca jest za mało, warto cofnąć bramę w głąb działki o 1 -1,5 m względem ogrodzenia.

Sypialnia.

2014-01-14T02:03:00.000-08:00

Z sypialni korzystamy głównie w nocy i rano, przy sztucznym oświetleniu, gdyż światło słoneczne odgrywa wtedy znacznie mniejszą role niż żarówki. Mimo to wciąż najbardziej pożądane jest w sypialni światło wschodnie bądź południowo - wschodnie.

Dzięki takiej orientacji rano wstajemy ze słońcem i funkcjonujemy w zgodzie z naturalnym rytmem dnia. Unikamy też zasypiania w rozgrzanym słońcem wnętrzu. Ze względu na ten mankament za najgorszą uchodzi ekspozycja zachodnia (zwłaszcza gdy sypialnia jest na podatnym na przegrzanie poddaszu). Do regulacji nasłonecznienia w oknach sypialni przydadzą się okiennice, rolety lub dwuwarstwowe zasłony.

KOLORYSTYKA.
W sypialni polecane są wyciszające i relaksujące barwy, choć niekoniecznie ciepłe. W grę wchodzą pastele, kolory ziemi, błękity i zielenie. Czasami kolorystykę warto wykorzystać, by nie co ,,podrasować" przestrzeń.
Np nie wielki pokój wyda się przestronniejszy, jeśli zastosujemy w nim jasne, rozbielone kolory tapet lub farb pokrywających ściany. Jeśli pomieszczenie jest dostatecznie przestronne i nie wymaga takiej korekty, warto zastanowić się nad intensywną barwą ścian, która doskonale podkreśli odrębność miejsca wyciszenia i relaksu oraz jego specyfikę. W grę może wchodzić nawet ciepła, uspokajająca, ,, pochłaniająca światło aksamitna czerń.

Garderoba i szafa.

2014-01-13T02:56:00.000-08:00

Najlepszy układ to taki, gdy do sypialni przynależy osobne pomieszczenie na ubrania. taka garderoba nie jest zwykle dostępna z korytarza, wejście do niej usytuowane jest od strony pokoju, a czasem projektuje się ją jako pomieszczenie przejściowe pomiędzy sypialnią a łazienką.

GARDEROBA.
Każdemu z lokatorów rodzicielskiej sypialni powinno przysługiwać na odzież co najmniej tyle przestrzeni ile zmieści się w szafie o szerokości 1,2 m i głębokości 0,6 m; w garderobie powierzchnia magazynowa przeznaczona dla jednej osoby nie powinna być mniejsza niż 2 m2.
Do garderoby będącej osobnym pomieszczeniem mogą prowadzić standardowe , uchylne skrzydła drzwiowe. Trzeba jednak pamiętać, że takie drzwi wymagają wolnej przestrzeni na otwieranie - mogą więc zmniejszyć użytkową powierzchnię sypialni lub garderoby (zależnie od tego, na którą stronę się otwierają). Jeśli zależy na tym, by drzwi zajmowały możliwie mało miejsca, możemy zastosować drzwi łamane lub przesuwne. Wybierając drzwi do garderoby, warto rozważyć montaż przesuwno - łamanych , które po złożeniu można przesuwać na boki, jednak wówczas należy pamiętać o konieczności pozostawienia miejsca na ścianach bocznych pomieszczenia na złożone skrzydła drzwiowe, co w niektórych sytuacjach może stanowić dyskomfort i utrudnienie w komunikacji.

SZAFA.
Jedynie tam, gdzie ze względu na ograniczony metraż nie da się wygospodarować pomieszczenia o minimalnej szerokości 110 cm (w węższym nie da się wygodnie obrócić, wysunąć szuflady czy wyminąć z innym domownikiem), lepiej jest zdecydować się na szafy zastępuje wydzielona garderobę. Mogą być rozmieszczone zarówno w przestrzeni komunikacyjnej - korytarzu prowadzącym do sypialni lub przy wejściu do łazienki, jak i w samej sypialni. Będą oszczędniejsze i wygodniejsze niż zbyt mała garderoba.

WIELKOŚĆ SYPIALNI.

2014-01-04T06:16:00.001-08:00

Architekci twierdzą, że pokój sypialny dla dwóch osób powinien mieć minimum 12 m2 powierzchni, gdy obok jest garderoba. Tego warto się trzymać, jeśli nie chcemy w prywatnej części domu mieć ciasnych, niepodatnych na zmiany aranżacji dziupli.

MAŁA SYPIALNIA.
Urządzenie takiego wnętrza wymaga zachowania pewnej dyscypliny. Aby nie zagracić skromnej powierzchni, warto wstawić tylko podstawowe sprzęty (łóżko, szafki nocne i ewentualnie fotel lub szafkę). Minimalizm ten podyktowany jest nie tylko tym że nadmiar źle wygląda - obijanie się po ciemku o porozstawiane wszędzie meble nie należy do przyjemności.

DUŻA SYPIALNIA.
Przestronny pokój do spania jest zdecydowanie lepszym rozwiązaniem. Nawet dla tych osób, które szukają zacisznego kąta, bo wystarczy osłonić łóżko baldachimem czy ścianką ,, ocieplić" wnętrze suto marszczonymi zasłonami, grubym, puszystym dywanem lub wyłożyć miękką wykładziną dywanową. Można sobie też pozwolić na wstawienie dużych sprzętów ; zabytkowej szafy lub foteli.

ŁAZIENKA PRZY SYPIALNI.
Jest to sposób często spotykany w projektach współczesnych domów. Od zasobności portfela i zmysłu praktycznego właścicieli zależy,czy swoje lokum uzupełnią efektownym pokojem kąpielowym, czy zadowolą się niedużym pomieszczeniem z podstawowymi urządzeniami (warto jednak uwzględnić specyfikę tego miejsca, montując dwie różne umywalki). W ramach samodzielnego apartamentu podział na część sanitarna i sypialnię nie musi być tak sztywny jak wówczas, gdy łazienka dostępna jest z korytarza. Oczywiście,strefa ustępu i bidetu wymaga wyraźnego oddzielenia, ale już efektowny natrysk czy wanna mogą z powodzeniem zająć miejsce w bezpośrednim sąsiedztwie łóżka.

ŚCIANY TRÓJWARSTWOWE.

2013-12-27T06:36:00.003-08:00

W ścianach wznoszonych w tej technologi izolacja termiczna znajduje się w środku, pomiędzy warstwą nośną (wewnętrzną) a elewacją (zewnętrzną).

Zazwyczaj warstwa ocieplenia ma grubość 14 - 16 cm. Wykonuje się ją z wełny mineralnej lub styropianu. Materiały te różnią się odpornością na zawilgocenie oraz sposobem montażu. Wełna mineralna wymaga ochrony przed zawilgoceniem - jej stosowanie narzuca wiec konieczność zapewnienia skutecznej wentylacji wnętrza ściany (utworzenia 3 - 4 cm szczeliny wentylacyjnej między wełną a elewacją).
Wybór nienasiąkliwego styropianu umożliwia budowę ścian bez szczeliny powietrznej.
W ścianach tych bardzo ważne jest dobre połączenie różnych warstw.
Warstwa zewnętrzna nie jest zbyt sztywna, dlatego musi być trwale połączona z warstwą wewnętrzną. Najlepiej stosować do tego systemowe kotwy ze stali nierdzewnej, które będą umożliwiać ruchy elewacji pod wpływem zmian temperatury. Kotwy - wykonane z niezbyt grubych prętów - powinny mieć taką długość, aby można było je osadzić na głębokość co najmniej 5 cm w każdej z warstw. Obliczeniem potrzebnej liczby kotew zawsze powinien się zająć konstruktor. W praktyce jest to na ogół 5 kotew na 1 m2 ściany. Wzdłuż wszystkich krawędzi elewacji (np. wokół otworów okiennych) musi ich być więcej.

WYKONANIE.
Ściany dwuwarstwowe wznosi się jedno - lub dwuetapowo. Wybór danego sposobu murowania zależy wyłącznie od decyzji wykonawcy. Przyjęło się uważać, że jeśli ściany będą ocieplane styropianem, buduje się jednoetapowo, jeśli wełną dwuetapowo. Nie jest to jednak regułą. Zazwyczaj nie ma żadnych wytycznych czy przeciwwskazań narzucających jedno z tych rozwiązań.
Niska nasiąkliwość styropianu umożliwia jednoetapowy sposób budowy, bez obawy o obniżenie jego właściwości cieplnych w wyniku zawilgocenia.
Przy izolacji z wełny mineralnej polecanym rozwiązaniem jest budowa rozłożona na dwa etapy - czyli układa się ocieplenie i stawia warstwę osłonową dopiero wówczas, gdy dom znajduje się już w stanie surowym otwartym, czyli pod dachem. Dach pozwoli ochronić wełnę przed zawilgoceniem podczas budowy.
Najczęściej kotwy są wkładane w spoinę już w czasie wznoszenia murów. Jeżeli okaże się, że spoiny w ścianie nośnej i osłonowej nie występują na tej samej wysokości, kotwy trzeba będzie wyginać - ze spadkiem na zewnątrz. Na kotwy należy zakładać krążki z tworzywa sztucznego, które dociskają warstwy termoizolacji. Dzięki znajdującym się w nich kapinosom woda skraplająca się na zimnym metalu, ścieka w dół szczeliny wentylacyjne, a nie przemieszcza się wzdłuż kotew i nie zawilgaca izolacji.

MOSTKI TERMICZNE.
Potencjalnym mostkiem termicznym w ścianach trójwarstwowych są nadproża. Ich wykonanie jest skomplikowane, ponieważ są one z zasady podwójne : jedno nadproże (zazwyczaj monolityczne) trzeba wykonać w warstwie nośnej, a drugie - w elewacyjnej. Najlepiej, jeśli oba nadproża, połączone konstrukcyjnie, przedzielone są warstwą izolacji termicznej takiej samej grubości jak w ścianie.
Jeśli elewacja będzie wykończona tynkiem, nadproże w warstwie zewnętrznej może być żelbetonowe. Trzeba jednak wiedzieć, że żelbet ma inną odkształcalność termiczną niż materiał, z którego wykonano ścianę. Pod wpływem zmian temperatury na tynku mogą pojawić się rysy. Dlatego dobrze jest wykonać nadproże zewnętrzne z takiego samego materiału jak ściany elewacyjne, np. z cegieł klinkierowych lub silikatowych.

MIEJSCE W DOMU.

2013-12-24T03:47:00.001-08:00

NA GŁÓWNĄ DWUOSOBOWĄ SYPIALNIĘ PRZEZNACZAMY MOŻLIWIE DUŻY, KSZTAŁTNY POKÓJ o powierzchni co najmniej 15-16 m2, a licząc razem z miejscem na garderobę czy szafy - około 20 m2. Ważna jest również wysokość pomieszczenia, bo wiszący nisko nad głową sufit może przytłaczać użytkowników i odbierać wnętrzu ,, oddech ".

DOM PIĘTROWY.
Dwie kondygnacje zapewniają prosty, niemal automatyczny podział na część dzienną oraz prywatną, między którymi barierę tworzą schody na piętro lub poddasze.
Sypialnie w piętrowym domu o pełnych kondygnacjach nie mają praktycznie żadnych mankamentów - są wygodne i łatwe do zaaranżowania.W zdecydowanie popularniejszych domach z użytkowym poddaszem, na kondygnacji mamy wnętrza, których wysokość częściowo ograniczają skosy dachu. To, jaka część powierzchni piętra nadaje się do wykorzystania, zależy od bryły budynku i kształtu dachu. Jeśli jego połacie schodzą niemal do poziomu stropu, będzie znacznie mniej miejsca na ustawienie łóżka i mebli, a także na poruszenie się w pomieszczeniu, nią w podobnych pokojach z płaskim sufitem.
Na poddaszu szczególnie ważna jest sprawna wentylacja. Najmniej skuteczna będzie grawitacyjna (w takiej instalacji na poddaszu osobne kanały powinny mieć również pokoje), działająca sprawnie tylko w określonych warunkach atmosferycznych. Od kaprysów pogody uwalnia wentylacja mechaniczna z odzyskiem ciepła, a spragnieni luksusu mogą rozważyć klimatyzowane wnętrza.

DOM PARTEROWY.
W jednokondygnacyjnym domu wyzwaniem jest skuteczne strefowanie przestrzeni. Pomieszczenia prywatne od ogólnodostępnych trudno dostatecznie odseparować. zyskujemy za to możliwość połączenia z ogrodem praktycznie każdego z prywatnych wnętrz. Lokatorzy pokoju sypialnego z przeszklonymi drzwiami tarasowymi na poziomie murawy mogą sami ustalać zasady i częstotliwości kontaktów z naturą - jeden z tego zrezygnuje, bo okaże się, że woli zwykłe okno dające poczucie bezpieczeństwa, inny w krótkim czasie nie b ędzie umiał żyć bez wychodzenia na trawnik czy taras.

SYPIALNIA RODZICÓW.

2013-12-23T06:27:00.000-08:00

We współczesnych domach sypialnia dla rodziców wcale nie musi być duża, ale powinna być komfortowa. Niezbędne więc jest uwzględnienie w tym samym pomieszczeniu lub jego bezpośrednim sąsiedztwie odpowiednio obszernej garderoby i osobnej łazienki.

Zanika zwyczaj budowania domów na wyrost., z myślą o dzieciach i wnukach, które zwykle wolą żyć na własny rachunek.W takiej sytuacji podczas projektowania domu można, a nawet wypada, pozbyć sie skrupułów i zadbać o siebie. Dlatego coraz chętniej wyróżniamy w domu - wzorem innych nacji - główną sypialnie, czyli pokój przeznaczony dla właścicieli i podkreślający ich szczególny status.

Aby zregenerować się fizycznie i psychicznie, potrzebujemy ciszy i odosobnienia. Jako zapracowani i zestresowani rodzice zasługujemy na specjalne względy!. O wystroju sypialni najlepiej zdecydujmy wspólnie, by partner nie był zaskoczony nietypowymi rozwiązaniami.

Zanim powstanie projekt, warto się zastanowić nad swoimi upodobaniami i potrzebami . Pomyślmy więc, czy lepiej czujemy się w przytulnym, małym wnętrzu, czy potrzebujemy przestrzeni? Ile czasu spędzamy w sypialni, czy poza spaniem lubimy tam czytać, pracować, zajmować się jakimś hobby? Późno zaczynamy czy kończymy dzień? Bliżej nam do ,,sów" czy do ,, skowronków"? Śpimy lekko i byle szelest może nas obudzić, czy zasypiamy głęboko i nie przeszkadzają nam żadne domowe hałasy?

Należy to wziąć pod uwagę, jak duży dom planujemy. Wielkość pomieszczeń odnosi się zwykle do skali domu - np; 16-metrowa sypialnia w budynku o powierzchni 100 m2 jest przestronnym pomieszczeniem, niewiele mniejszym od salonu, a w 400-metrowej rezydencji to zaledwie skromny pokoik.

MATERIAŁY - WANNY, BRODZIKI

2013-12-23T05:41:00.000-08:00

Najpopularniejsze materiały, z których produkuje się wanny i brodziki, to akryl, stal emaliowana, konglomerat.

AKRYL - jest ciepły w dotyku i łatwo go utrzymać w czystości (może mieć powłokę antybakteryjną), ale nie wolno stosować preparatów szorujących, które mogą spowodować jego zmatowienie lub powstanie rys.
Dno akrylowych wanien i brodzików wzmacniane jest od spodu płytami wiórowymi, pokrytymi mieszanką włókna szklanego i żywicy, co zabezpiecza je skutecznie przed wilgocią.

# STAL EMALIOWANA > wyróżnia się dużą odpornością na zarysowania, szorowanie i odbarwieni, ale nie na urządzenia (niewielkie uszkodzenia powierzchni można naprawić samodzielnie emaliami chemoutwardzalnymi). Wanny i brodziki ze stali, tak jak akrylowe, można pokrywać powłokami ułatwiającymi spływanie wody, a więc i ich czyszczenie. Wadą tego materiału jest jego chłodna powierzchnia oraz hałas, jaki wanny wydają podczas napełniania ich wodą. Można jednak temu zaradzić, umieszczając wannę lub brodzik w specjalnych styropianowych nośnikach, które wytłumią uderzenia wody.

KONGLOMERAT.> (mieszanka różnych tworzyw sztucznych i żywic ) charakteryzuje się wysoka odpornością na środki chemiczne oraz uszkodzenia mechaniczne. Z tego materiału można uzyskać w zasadzie modele o dowolnym kształcie, dlatego jest on polecany, gdy chcemy zamówić wannę lub brodzik według własnego pomysłu.
Ścianki kabiny prysznicowej wykonuje się zazwyczaj ze szkła hartowanego. Jest ono bezpieczne w użytkowaniu, gdyż w razie stłuczenia rozpada się na kawałki o nieostrych krawędziach. W tańszych modelach kabin ścianki wytwarzane są z tworzywa sztucznego - najczęściej polistyrenu.

ZMIANA URZĄDZEŃ W CZASIE REMONTU.

2013-12-21T08:12:00.003-08:00

Podczas większego remontu łazienki bez kłopotu zastąpimy wysłużoną wannę nowym urządzeniem lub zamienimy ją na kabinę. Analogicznie możemy postąpić z natryskiem. Warto przy tym skorzystać doświadczonego instalatora.

Zamiast wanny - kabina.> Zanim rozpoczniemy jakiekolwiek prace, sprawdźmy, czy wybrany przez nas model natrysku nie okaże się za wysoki. Dotyczy to zwłaszcza kabin z głębokimi brodzikami (niektóre mają nawet 36 cm wysokości). Po za tym niektóre rodzaje kabin, np; walk-in (otwarta, bez drzwi powstaje przez wydzielenie przestrzeni przegrodami szklanymi) zajmują niewiele mniej miejsca niż tradycyjna wanna.
Jeśli decydujemy się na gotowy zestaw, najbezpieczniej jest kupić brodzik i kabinę z tej samej serii wzorniczej. Dzięki temu, że są one do siebie dopasowane, gwarantuje to nam nieskomplikowany montaż i szczelność wszystkich połączeń. Co istotne, niektórzy producenci proponują do jednej kabiny kilka opcji brodzików, które różnią się między sobą wysokością, kolorem i wzornictwem.
Można też zamówić kabinę z brodzikiem dostosowaną do naszych potrzeb. Takie rozwiązanie jest znacznie droższe (wiąże się z dłuższym okresem oczekiwania), ale umożliwia np; zagospodarowanie w pomieszczeniu nietypowej wnęki lub montaż kabiny w łazience na poddaszu, kiedy trzeba dopasować jej ścianki do kąta nachylenia dachu.
Podczas zmiany wanny na natrysk nie obejdzie się bez przeróbek instalacji kanalizacyjnej oraz cieplnej i zimnej wody. Z montażem rur z tworzywa sztucznego doprowadzającymi wodę do baterii prysznicowej (umieszczonej na odpowiedniej wysokości) nie ma kłopotu, gdyż mają one niewielką średnicę - 15 mm.
Inaczej jest z odpływem zużytej wody z brodzika. Wykonuje sę go za pomocą przewodu kanalizacyjnego o średnicy 50 mm, ułożonego ze spadkiem minimum 2,5%. Należy jednak przewidzieć miejsce na syfon odpływowy, na który trzeba przeznaczyć około 85 mm przestrzeni pod brodzikiem.
Jeśli wybierzemy płaski brodzik, wówczas na parterze, w miejscu jego montażu, trzeba będzie rozkuć podłogę oraz zrobić gniazdo pod syfon. Na piętrze, tam gdzie planujemy ustawić brodzik, wykonujemy wgłębienie w stropie (koniecznie za zgodą konstruktora). Innym rozwiązaniem jest podniesienie na części poziomu podłogi.
Uwaga! > Do płaskich brodzików zaleca się zestaw odpływowy z syfonem czyszczonym od góry. Lepszy też będzie syfon o większej średnicy, czyli 90, a nie 52 mm, aby nie dochodziło do przelewania wody przez krawędź brodzika.

ZAMIAST KABINY - WANNA.
Przy takiej zmianie należy najpierw sprawdzić,czy wanna, która nam się podoba, zmieści się w naszej łazience. Nie mniej ważne jest to, czy w nowej aranżacji pomieszczenia będziemy mieli zapewniony wygodny dostęp nie tylko do niej, ale także do pozostałych urządzeń znajdujących się w łazience (umywalki, miski ustępowej, ewentualnie bidetu).
Konieczne też będzie przeniesienie przyłączy instalacji wodno - kanalizacyjnej. W tej sytuacji zazwyczaj obniża się wysokość montażu baterii lub montuje ja na rancie wanny. Odpływ wody do kanalizacji znajduje się zwykle dalej od ściany niż w kabinie, zwłaszcza gdy wanna ma korek pośrodku jej dna. Należy też pamiętać o zachowaniu odpowiedniego spadku rury kanalizacyjnej, aby umożliwić swobodny dopływ wody.

KABINA PRYSZNICOWA - ZALETY I WADY.

2013-12-21T07:57:00.001-08:00

Kabina umożliwia wzięcie szybkiego natrysku. To ważny argument, gdy rano spieszymy się do pracy lub szkoły, a także wieczorem, gdy przed łazienką ustawia się rodzinka, aby umyć się przed snem.

szybsza kąpiel oznacza też oszczędność wody. Przyjmuje się, że korzystając ze standardowej kabiny (bez zamontowanych w niej np, dysz montażowych lub specjalnych paneli prysznicowych), zużywamy około 1/3 wody mniej niż podczas kąpieli w wannie.

Kolejną zaletą kabiny jest łatwość wychodzenia z niej, szczególnie wtedy, gdy zamontujemy płytki brodzik.

W kabinie można również zainstalować dodatkowe elementy (np; uchwyty lub siedzisko przykręcane do ściany), które umożliwiają wygodne oraz bezpieczne korzystanie z prysznica osobom starszym lub mającym problem z poruszaniem się.

Zwolennicy kabiny prysznicowej podkreślają również, że korzystanie z niej jest bardziej higieniczne niż z wanny, gdyż woda po umyciu spływa od razu do kanalizacji.

Jeśli zdecydujemy się na montaż natrysku, to najczęściej wiąże się to z zakupem dwóch urządzeń - kabiny i brodzika, co oznacza większy wydatek niż kupno samej wanny.

Utrzymanie kabiny w czystości zajmuje też więcej czasu niż wanny. Trzeba bowiem nie tylko umyć brodzik ale też ścianki kabiny.

Ponadto nie każdy natrysk będziemy mogli zainstalować w naszej łazience. Niektóre wymagają zaplanowania w trakcie budowy (kabiny z płytkami brodzikami lub bez nich), ze względu na konieczność odpowiedniego poprowadzenia kanalizacji. Mogą więc być one brane pod uwagę w nowo budowanych domach lub przy okazji większych remontów w budynkach już użytkowych.

ZALETY WANNY I JEJ WADY.

2013-12-21T07:30:00.000-08:00

Jednym z najważniejszych atutów wanny jest jej uniwersalność. W ciepłej wodzie z pianą możemy położyć się i odpocząć po ciężkim dniu, bądź ogrzać się po mroźnym spacerze lub poczytać książkę.

W wannie przygotujemy też relaksującą kąpiel przy blasku świec, jeśli wybierzemy model z hydromasażem (wodnym, powietrznym, wodno - powietrznym), poczujemy się prawie jak w jacuzzi.
Wanna to również doskonałe rozwiązanie w rodzinie z małymi dziećmi. Bez przeszkód i bez obijania łokci o kabinę, możemy je wówczas wykąpać w odpowiedniej ilości wody oraz uczestniczyć w ich zabawach.
Wanny też (z wyłączeniem akrylowych) są nie ocenione, gdy w domu mamy zwierzęta, a zwłaszcza psy. Ich wysokie brzegi ochronią łazienkę przed zachlapaniem.
Producenci zapewniają szeroki wybór wzorów i kształtów wanien - począwszy od tradycyjnych prostokątnych, poprzez asymetryczne, owalne, narożne, aż do wolno stojących. Atrakcyjna wzorniczo i dobrze wkomponowana wanna podnosi walory estetyczne pomieszczenia.
Ale wany mają również wady. Przede wszystkim zajmują więcej miejsca niż kabina, dlatego nie montuje się ich w małych łazienkach. Kąpiel w wannie wiąże się z dość znacznym zużyciem wody.Na przykład przeciętna pojemność wanny prostokątnej o długości 170 cm i szerokości 70 cm wynosi około 150 l . Ponadto podczas dłuższych kąpieli woda w wannie stygnie, więc jej dolewamy i jej zużycie wzrasta (ilość ścieków też) Nie zapomnijmy przy tym, że wchodzenie do wanny i wychodzenie z niej możę być kłopotliwe, szczególnie dla osób starszych lub nie pełnosprawnych.

WANNA CZY KABINA

2013-12-21T04:21:00.001-08:00

Chociaż częściej wybierane są kabiny niż wanny, na pytanie która z nich jest lepsza nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wiele zależy od naszych upodobań, stylu życia oraz miejsca w łazience.

Jeszcze na początku ubiegłego wieku własna łazienka była synonimem luksusu. Jednak wraz ze wzrostem poziomu życia i zwiększającą się dbałością o higienę, pomieszczenie to znajduje się obecnie w każdym domu. Na jego urządzenie wydajemy spore kwoty.Często wtedy stajemy przed dylematem, co lepiej wybrać wannę czy kabinę prysznicową. Niektórzy domownicy nie wyobrażają sobie chwili relaksu bez możliwości poleżenia w wannie, inni bardziej cenią sobie ekonomiczniejszy i orzeźwiający prysznic.
Gdyby jednak przyjrzeć się wynikom sprzedaży, tp znacznie częściej wybieranym urządzeniem jest kabina. Wynika to zapewne z coraz szybszego tempa życia oraz chęci obniżenia opłat za wodę.
Jeśli mamy w domu więcej łazienek, to w jednej możemy zamontować wannę, a w drugiej - prysznic. W dużym pomieszczeniu zwykle jest miejsce na oba urządzenia. Możemy też zamontować parawan na wannie, dzięki czemu weźmiemy w niej długą kąpiel albo szybki prysznic.

MOSTKI TERMICZNE.

2013-12-20T03:01:00.002-08:00

O skuteczności grubej warstwy izolacji termicznej ścian dwuwarstwowych w dużej mierze decyduje staranność, z jaką ułoży się ją w tych wszystkich miejscach, w których mogą powstać mostki cieplne.

# Wokół okien. > Najsłabszym miejscem jest styk ościeżnicy okna z ościeżem. Dlatego obecnie zaleca się stosowanie ciepłego montażu okien. Jednak największa do zaizolowania przestrzeń znajduje się pod parapetem. Straty ciepła da się zmniejszyć, stosując specjalną kształtkę ze styropianu, zwaną przez producentów blokiem pod parapetowym lub ciepłym parapetem. Jej wykorzystanie znacznie ułatwia właściwą izolację termiczną miejsca pod parapetami - wewnętrznym i zewnętrznym.
Gdy okna zostały zamontowane bez takiej kształtki, trzeba przestrzeń pod oknem wypełnić pianką montażową, styropianem lub wełną mineralną.

# Mocowanie ocieplenia. >Płyty termoizolacyjne należy przyklejać do muru na styk tak, pomiędzy nimi nie było szczelin. Gdy jednak ubytki powstaną i mają powyżej 3 mm, uzupełnia się je tym samym materiałem, z którego wykonane jest ocieplenie ścian ; szczeliny mniejsze niż 3 mm wypełnia się pianką o niskim stopniu rozprężenia. Ubytków pomiędzy płytami nie można uzupełniać klejem, gdyż będzie on stanowił mostek termiczny.

# Nadproża.> Podobnie jak wieniec stropowy są ocieplane razem ze ścianą warstwą styropianu lub wełny mineralnej.

# Wieniec stropowy. >W ścianach dwuwarstwowych wieniec, czyli belka żelbetonowa, ma szerokość muru nośnego. Nietrudno jest go dobrze ocieplić. Jest on, tak samo jak ściany, izolowany od zewnątrz warstwą wełny mineralnej lub styropianu. Jeśli ściany są wykonane z ciepłych materiałów, dla wyrównania współczynnika przewodzenia ciepła, wieniec stropowy warto dodatkowo ocieplić. Wymaga to zmniejszenia o kilka centymetrów jego szerokości, ale nie ma wpływu na wytrzymałość wieńca.

# Styk ściany szczytowej z połacią dachu .> Na wyrównanych skosach ścian szczytowych należy ułożyć izolację o grubości takiej samej, jak ocieplenie poddasza. Aby było to możliwe, górna powierzchnia ściany szczytowej powinna znaleźć się na poziomie dolnej płaszczyzny krokwi. Wtedy pomiędzy wierzchem ściany a membraną dachową (lub deskowaniem) zostanie wystarczająco dużo miejsca na ocieplenie. Najlepiej wykonać je z wełny mineralnej, w trakcie układania izolacji poddasza (po zakończeniu krycia dachu i ocieplenia ścian zewnętrznych). Czasem stosuje się też styropian, układając go na skosach przed rozpoczęciem krycia dachu.

#Ściany kolankowe. > Te niskie ścianki na poddaszu które są przedłużeniem ścian parteru lub piętra. Na nich układa się murłaty, na których oparte zostaną krokwie. Ściany kolankowe ociepla się je razem ze ścianami zewnętrznymi. Bardzo ważne jest, by izolacja wystawała ponad górną powierzchnie murłaty .

# Balkony. > W domach ze ścianami dwuwarstwowymi zwykle maja one konstrukcje wspornikową.
Oznacza to, że płyta balkonowa opiera się na ścianie nośnej domu i przechodzi przez warstwę ocieplającą ściany. Trudno to miejsce dobrze zaizolować. Ucieczkę ciepła wzdłuż linii osadzenia płyty najskuteczniej ograniczy zastosowanie specjalnych łączników z wkładką termiczną. Innym sposobem jest ocieplenie płyty balkonu od góry do dołu.

Ściany dwuwarstwowe.

2013-12-19T10:25:00.001-08:00

Izolację termiczną ścian dwuwarstwowych można wykonać ze styropianu lub z wełny mineralnej. Decydując się na konkretny produkt, warto zwrócić uwagę na współczynnik przewodzenia ciepła . Im jest on niższy, tym lepiej materiał chroni przed ucieczką ciepła. Jeśli wybierzemy produkt o lepszym współczynniku , będziemy mogli wykonać cieńszą warstwę izolacji lub lepiej ocieplić dom.

GRUBOŚĆ IZOLACJI TERMICZNEJ.
Jest podana w projekcie. Zwykle jest dobrana tak, by współczynnik przenikania ciepła U ściany nie przekroczył zgodnie z przepisami 0,3W/(m2K).
Aby mieć cieplejszą ścianie, warto dodać kilka centymetrów ocieplenia. Trzeba jednak wiedzieć, że w ścianie z bardzo grubą warstwą ocieplenia trudniej będzie osadzić okna (do montażu potrzebne będą specjalne rozwiązania, np; drogie wysięgniki), można mieć też problemy ze znalezieniem kołków o odpowiedniej długości. Dlatego producenci systemów ociepleń zalecają, by maksymalna grubość ocieplenia wynosiła 20 cm.

SYSTEM OCIEPLANIA.
Ocieplenie domu można wykonać na mokro lub sucho!
#Metoda lekka mokra. > Inaczej ETICS albo BSO (bezspoinowy system ociepleń). Oprócz materiału termoizolacyjnego ( który często kupuje się oddzielnie), najważniejsze elementy systemu ociepleń ETICS to zaprawa klejowa, zaprawa zbrojąca (zatapia się w niej siatkę zbrojeniową) i tynk cienkowarstwowy. W skład systemu wchodzą również kołki (z tworzywa sztucznego dla styropianu, z trzpieniem metalowym - dla wełny mineralnej) i listwy montażowe : czasem też preparaty do gruntowania i farby. Zakup systemu gwarantuje że wszystkie elementy będą do siebie dopasowane. W żadnym razie nie należy stosować przypadkowo dobranych klejów i tynków.
#Metoda lekka sucha. > Przy tym soposobie ocieplenia ścian nie używa się zapraw ani klejów. Ruszt drewniany lub stalowy mocuje się do muru nośnego, a pomiędzy elementami układa się ocieplenie, osłaniając je wiatroizolacją. Na końcu montuje się oblicówkę (drewnianą, winylową lub betonową). Niektórzy producenci okładzin elewacyjnych oferują nie tylko wykończenie elewacji, ale również systemowy ruszt.

WYKONANIE.
Płyty izolacyjne przyklejają si do ściany, zachowując układ mijankowy tak, aby spoiny pionowe płyt z warstwy pierwszej nie pokrywały się z tymi z warstwy nad nią.
#Metoda lekka mokra. > Na płyty ze styropianu i wełny mineralnej z wyjątkiem lamelowych) klej nanosi się metodą pasmowo - plackową. Jego pasma umieszcza się wzdłuż brzegów płyty, a placki - po środku. Po odciśnięciu na ścianie klej powinien zajmować nie mniej niż 40% powierzchni płyty.
Płyty z wełny mineralnej lamelowej (o układzie włókien prostopadłym do podłoża), powinny być przyklejane do ściany metodą grzebieniową - całą powierzchnie płyty pokrywa klej. Trzeba pamiętać, że połączenie klejowe jest najważniejsze. Kołki pełnią funkcję jedynie pomocniczą, a w niektórych systemach w ogóle są nie potrzebne do pewnych wysokości (dla wełny lamelowej - około 20 m, dla styropianu - 12). Kołki powinno się montować dopiero po pełnym związaniu kleju - inaczej wibracje wiertarek, którymi robi się otwory na łączniki, mogą spowodować znaczne osłabienie kleju.
#Metoda lekka sucha.>W tym sposobie najlepiej wykorzystać płyty z wełny mineralnej laminowane welonem szklanym, który pełni funkcję wiatroizolacji.Chroni wełnę przed zawilgoceniem, usztywnia ją i zabezpiecza przed wywiewaniem ciepła.

Ściany zewnętrzne

2013-12-19T04:44:00.001-08:00

Ze względu na znaczną powierzchnię ścian zewnętrznych duży wpływ na wysokość kosztów ogrzewania domu ma ich izolacyjność cieplna.

O ciepłochronności ścian zewnętrznych decyduje ich współczynnik przenikania ciepła U. Obecnie, zgodnie z przepisami, nie powożainien on być większy niż 0,3 W/(m2K). Im jednak będzie on niższy, tym mniej ciepła ucieknie z domu i mniej zapłacimy za energię potrzebną do jego ogrzania. Warto więc zadbać o to, by wartość U była jak najmniejsza. Wpływ na to maja materiały wykorzystywane do wnoszenia ścian zewnętrznych. Ściany jednowarstwowe buduje się z bloczków lub pustaków o dobrej izolacyjności cieplnej. Takich ścian się nie ociepla ; należy jedynie zadbać o właściwe wykonanie tych miejsc, które mogą stać się mostkami termicznymi. W ścianach dwu - i trójwarstwowych za ograniczenie strat ciepła odpowiada przede wszystkim izolacja termiczna. Dlatego warto by była ona na tyle gruba aby współczynnik U ścian był lepszy niż to określają przepisy.

POZIOMA IZOLACJA PRZECIWWILGOCIOWA.
Stykające się z gruntem części domu - ściany fundamentowe i podłoga na gruncie - są narażone na niszczące działanie wilgoci i wody. To też jedyna droga, przez którą woda z gruntu może - w wyniku podciągania kapilarnego - przenikać do domu. Dlatego zanim zostaną wymurowane ściany parteru, na wierzchu wszystkich ścian fundamentowych (także tych pod kominy) konieczne jest ułożenie poziomej izolacji przeciwwilgociowej.. Aby była ona skuteczna, trzeba zapewnić jej ciągłość przez połączenie z izolacją przeciwwilgociową podłogi na gruncie.O właściwe wykonanie izolacji poziomej trzeba zadbać już na etapie wznoszenia domu. Później jej wymiana będzie bardzo trudna i kosztowna.

ŚCIANY JEDNOWARSTWOWE.
Ścian zewnętrznych wykonanych w tej technologi nie izoluje się termicznie. Dlatego już podczas wznoszenia należy uważać na to, by nie było w nich mostków termicznych, czyli miejsc słabszych pod względem ciepłochronności. Mogą nimi być połączenia bloczków, nadproża i wieńce stropowe.
#Nadproża. > Wykonuje się je z gotowych belek, które maja izolacyjność cieplną zbliżoną do bloczków. Zależnie od wymaganej nośności stosuje się pojedyncze belki, które opiera się na ścianie lub belki zespolone, przeznaczone do murowania warstwą bloczków lub pustaków.
#Wieńce stropowe.> Ich zewnętrzny bok należy ocieplić kilkucentymetrową warstwą styropianu lub wełny mineralnej. Od zewnątrz stosuje się często osłonę z tego samego materiału, z którego wykonuje się ścianę zewnętrzną. Dzięki temu nie ma problemów z tynkowaniem ścian. W ścianach z betonu komórkowego najlepiej do tego wykorzystać systemowe elementy docieplania wieńca.

Okna dachowe - montaż

2013-12-18T10:03:00.001-08:00

IZOLACJA CIEPLNA.

Musi znajdować się na całym zewnętrznym obwodzie okna, wypełniając szczelnie przestrzeń miedzy ościeżnicą a elementami dachu (odległość między nimi powinna wynosić 2 - 3 cm).

Coraz częściej inwestorzy stosują specjalne ramy termoizolacyjne. W cienkim profilu ze stali osadzona jest izolacja z trwałej i nienasiąkliwej pianki polietylenowej o niskim współczynniku przewodzenia ciepła 0,045 W/ (mK) Ramę mocuje się przed wstawieniem ościeżnicy okna, ponieważ tylko wtedy będzie ona szczelnie do niej przylegać. To rozwiązanie może poprawić współczynnik przenikania ciepła U dachu nawet o 15%.

IZOLACJA PRZECIWWILGOCIOWA.

Można ją wykonać z foli dachowej, którą przycina się w odpowiedni sposób, a następnie wywija na ościeżnicę okna. Łatwiej szybciej będzie jednak użyć do tego celu specjalnych produktów, sprzedawanych przez producentów okien dachowych. Oferowana przez nich izolacja przeciwwilgociowa wykonana jest z dobrej jakościowo folii wysokoparoprzepuszczalnej (czyli membrany dachowej) i dopasowana rozmiarami do wielkości okna. Łączy się ją z warstwą wstępnego krycia dachu.

RYNIENKA ODWADNIAJĄCA.

Ten element umożliwia odprowadzenie poza obrys okna wody pojawiającej się pod pokryciem dachowym (po zakończeniu montażu rynienka jest niewidoczna).Rynienkę odwadniającą montuje się pod oknem, po

ułożeniu izolacji przeciwwilgociowej. By ją właśnie zamocować, konieczne jest w miejscu jej oparcia wycięcie fragmentu kontrłaty. Rynienka - umieszczona pod kątem - musi bowiem wystawać z obu stron poza ościeżnicę. Wewnątrz rynienki odwadniającej umieszcza się izolację przeciwwilgociową okna, mocuje je specjalnymi klipsami i łączy z folią dachową.

UKSZTAŁTOWANIE FARTUCHA.

Elastyczny fartuch, po włożeniu na pokrycie dachowe, wymaga odpowiedniego uformowania ( jest zrobiony z plastycznego aluminium lub ołowiu ), czasem - też - przyklejenia paskiem butylu do pokrycia dachowego. Wcześniej trzeba jednak pod oknem ściąć krawędź pokrycia profilowanego (np. dachówek ceramicznych lub cementowych) albo sklepać jego górny brzeg ( np. blachodachówki) . Inaczej pod oknem będzie tworzyć się wgłębienie, w którym może gromadzić się śnieg lub woda.

MONTAŻ KOŁNIERZA USZCZELNIAJĄCEGO.
Stanowi on zestaw rynien, których zadaniem jest odprowadzenie wody opadowej poza obrys okna. Wszystkie jego części są numerowane, co w znacznym stopniu ułatwia montaż poszczególnych elementów. Podczas tych prac nie wolno zapomnieć o tym, by górna i boczne części kołnierza uszczelniającego znalazły się pod pokryciem dachowym, a dolna (elastyczny fartuch aluminiowy lub ołowiany) - na nim.
Trzeba przy tym zachować odpowiednią odległość pomiędzy pokryciem dachowym a oknem po to, aby woda deszczowa nie zalewała go, lecz mogła swobodnie opływać.

WNĘKA WOKÓŁOKIENNA.
Izolację z wełny mineralnej trzeba zabezpieczyć od strony wnętrza folią paroizolacyjną. Szczelnie ułożona folia chroni ocieplenie przed zawilgoceniem napływającą z wnętrza domu parą wodną, a przez to zapobiega pogarszaniu jego właściwości cieplnych. Podobnie jak przy izolacji przeciwwilgociowej, można do tego wykorzystać standardowe materiały. Wygodniej jednak użyć oferowanych przez producentów okien połaciowych gotowych folii paroizolacyjnych, które dopasowane są do rozmiaru montowanego okna.

Okna połaciowe - etap włściwego montażu.

2013-12-18T05:43:00.000-08:00

Montaż okien połaciowych najlepiej zlecić profesjonalnej firmie dekarskiej. Warto jednak znać najważniejsze zasady obowiązujące p KOŁNIERZA rzy poszczególnych etapach wstawiania okien dachowych. Czasem bowiem zalecenia producenta są pomijane lub błędnie wykonywane, choć mają istotny wpływ na funkcjonowanie okien.

DOBÓR KOŁNIERZA USZCZELNIAJĄCEGO .

Ten element zapewnia szczelne wbudowanie okien w konstrukcję dachu oraz odprowadzenie z niego wody. Są dwa typy kołnierzy, przeznaczone do pokryć :

płaskich - o grubości do 16 mm (na przykład gontu bitumicznego lub dachówek płaskich) ;

profilowanych - o wysokości profilu do 120 mm (np. dachówek ceramicznych).
Jeśli okna mają być połączone w zestawy, trzeba to wcześniej zaplanować.
Przy zestawieniu okien konieczne jest użycie specjalnych modułów, czyli pojedynczych elementów kołnierza, wstawianych w odpowiednie miejsce.

WYZNACZANIE USYTUOWANIA OKNA.
Podczas ustalanie wysokości, na jakiej zamontowane zostanie okno, trzeba wziąć pod uwagę między innymi ułożenie pokrycia dachowego.
Miejsce na otwór okienny należy wyznaczyć w taki sposób, żeby znalazł się on nad całym szeregiem dachówek lub nad zakładem poziomym łączącym arkusze profilowanego pokrycia.
Oprócz tego, ważna jest odpowiednia głębokość osadzenia ościeżnicy. Producenci ułatwiają wykonawcą to zadanie, umieszczając na niej specjalne rowki. Powinny one pokrywać sie z górną powierzchnią łat.

WSTAWIENIE OŚCIEŻNICY.
Osadzenie okna rozpoczyna się do zamocowania samej ościeżnicy, bez skrzydła okiennego. Do niej przykręca się kątowniki montażowe.
Ościeżnice umieszcza się w przygotowanym wcześniej otworze w dachu, opierając kątowniki na krokwiach, łatach, wymianach, sztywnym poszyciu albo na łatach montażowych. Trzeba przy tym pamiętać, że oblachowanie ościeżnicy musi znaleźć się na zewnątrz, a rowki do mocowania szpalety (czyli gotowego elementu służącego do wykończenia wnęki okiennej) - od strony wnętrza.

KĄTOWNIKI MONTAŻOWE.
Niektórzy producenci mocują je do okna, inni - specjalnie profilują wręby pod łączniki, tak że można je umieścić tylko w dobry sposób. Kątowniki mocuje się najczęściej w narożach ościeżnicy. Następnie umieszcza się je w przygotowanym otworze w dachu, opierając kątowniki na elementach jego konstrukcji.
Przykręcenie po jednym wkręcie w narożnikach umożliwia wypoziomowanie ościeżnicy. Później umieszcza się skrzydło w ościeżnicy i wyrównuje szczeliny między nimi. Dopiero gdy są jednakowe, kątowniki przykręca się na stałe i ponownie demontuje skrzydło okienne.

Elementy okna połaciowego.

2013-12-17T04:58:00.002-08:00

Ze względu na miejsce wbudowania, okna połaciowe muszą być bardzo szczelne, tak by nie przepuszczały wody płynącej z dachu. Dlatego - w przeciwieństwie do tych zwykłych, montowanych w ścianach zewnętrznych domu - nie składają się jedynie z ościeżnicy i skrzydła. Okno połaciowe jest to komplet wzajemnie dopasowanych do siebie elementów, które zapewniają mu szczelność i trwałość.

Okna dachowe muszą być szczególnie odporne na warunki atmosferyczne i bezpieczne dla mieszkańców (np: na uderzenia gradu). Dlatego w standardzie oferowane są zestawy szybowe, w których zewnętrzna szyba wykonana jest ze szkła hartowanego. Za dopłatą można mieć także wewnętrzną szybe wzmocnioną folią (bezpieczną). Dodatkowo taki pakiet szybowy lepiej izoluje dźwięki.

Montowanie okien w dachu.

2013-12-17T04:47:00.002-08:00

Okna połaćiowe montuje się w Polsce od ponad 20 lat. obecnie to najczęściej stosowany sposób doświetlenia poddasza. Jednak mimo to wciąż zdarzają się błędy przy ich osadzaniu.

Okna dachowe można wstawić w dowolnym momencie budowy - zarówno podczas krycia dachu, jak i wtedy, gdy jest on już gotowy.Między innymi właśnie to przesądza o ich dużej popularności. Jednak w trakcie osadzania okien wciąż popełnia się błędy, które nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka. Często dają one o sobie znać dopiero po pewnym czasie.

Takie okna mogą przeciekać (czego dowodem jest mokra plama na obudowie z płyt) lub wnętrze poddasza nadmiernie się wychładza (przy oknie jest zdecydowanie najchłodniej). Nie są temu winni producenci okien, do których często trafiają reklamacje : zwykle zawinił wykonawca. Powinien on przestrzega c instrukcji montażu i zaleceń producenta.

OSADZENIE OKNA W POŁACI DACHU.

Okna są słabszym pod względem termicznym elementem przegród zewnętrznych domu . Nawet wybór takich o bardzo dobrej izolacyjności cieplnej nie oznacza skutecznego ograniczenia ucieczki ciepła z domu. Na styku ościeżnicy z konstrukcją dachu tworzą si bowiem mostki termiczne (miejsca większej ucieczki ciepła). Z tego względu trzeba bardzo starannie ocieplać przestrzeń wokół okien połaciowych.

Producenci ułatwiają właściwy montaż okien, proponują specjalne kołnierze uszczelniające, oraz zestawy izolacyjne.

Drzwi - PEŁNE LUB PRZESZKLONE

2013-12-17T04:27:00.002-08:00

Drzwi pełne warto montować w pokojach służących do pracy lub należących do osób lubiących słuchać głośnej muzyki. Najlepsze właściwości dźwiękochłonne mają drzwi z wypełnieniem z litego drewna, płyt MDF lub wiórowych.

Z kolej przeszklenia powiększają optycznie pomieszczenia, dlatego chętnie stosowane są w pozostałych pokojach.Szklane wstawki w drzwiach mogą całkowicie odmienić ich wygląd, dodać lekkości i elegancji. W liniach wzorniczych drzwi zwykle znajdują się zarówno modele pełne, jak i przeszklone, o różnej powierzchni szyb, ale utrzymane w jednolitej , spójnej stylistyce.Szkło często stanowi bardzo dużą powierzchnię skrzydła. Dlatego w drzwiach wewnętrznych (szczególnie jeśli w domu mieszkają małe dzieci ) powinno się stosować szkło bezpieczne : hartowane lub klejone warstwowo. Ma ono zwiększoną odporność na uderzenia w porównaniu ze zwykłym szkłem. W razie rozbicia, szkło hartowane rozpada się na małe kawałki o nieostrych krawędziach, klejone zaś - pozostaje przyklejone do folii wzmacniającej.
W drzwiach zewnętrznych rzadko stosuje się szkło całkowicie przeźroczyste ; częściej jest to jedno z kilku rodzajów szkła dekoracyjnego ; matowe (mleczne), ornamentowe (z wtłaczaną ,,rzeźbioną" powierzchnią) lub kolorowe - barwione w masie albo malowane powierzchniowo, jednokolorowe lub z wzorami.
Zamiast szkła można stosować płyty z polistyrenu, polimetakrylanu metylu (pleksi) oraz poliwęglanu. Poleca się je do drzwi w pokojach dzieci, bo są bezpieczniejsze i odporniejsze na stłuczenie od zwykłego szkła.

DRZWI Z NAŚWIETLAMI
Małe okno umieszczone powyżej drzwi nazywane jest naświetlem górnym (nadświetlem), a obok nich - naświetlem bocznym (dostawką). Mają one rozjaśnić sąsiadujące pomieszczenia, są też urozmaiceniem estetycznym.Naświetla górne są zwykle prostokątne, rzadziej półkoliste. Naświetla boczne o kształtach innych niż prostokątne należą do rzadkości. Najczęściej mają wysokość równą wysokości drzwi, ale można też zrobić dostawkę, która nie dochodzi do poziomu podłogi. Większość firm oferuje drzwi i naświetla w jednolitych liniach stylistycznych, co pozwala montować obok siebie drzwi z naświetleniami i bez nich.

Drzwi - sposób otwierania.

2013-12-16T11:07:00.001-08:00

Rozmieszczenia drzwi oraz sposób ich otwierania powinny być starannie zaplanowane na etapie projektowania, aby później nie okazało się, że drzwi do łazienki po otwarciu uderzają odrzwi do sypialni, a otwarte drzwi kuchenne skutecznie blokują przejście w ciasnym korytarzu. Być może zamiast popularnych drzwi rozwieralnych wygodniej będzie zamontować przesuwne lub wahadłowe.

ROZWIERALNE.

Są funkcjonalne, łatwe w montażu i uniwersalne. Ruch ich skrzydła wymaga sporo wolnej przestrzeni ( to szczególnie ważne przy drzwiach bardzo szerokich oraz dwuskrzydłowych). Generalna zasada podczas dopasowania drzwi jest taka żeby po otwarciu skrzydło zajmowało jak najmniej miejsca w danym pomieszczeniu i jak najmniej przeszkadzało w komunikacji. Dla drzwi rozwieranych ważne jest też, czy maja być prawe czy lewe (poznamy je po tym, że w prawych zawisy znajdują się po prawej stronie, a w lewych - po lewej)

PRZESUWNE.

Przydają się tam, gdzie drzwi rozwieralne zabierały by zbyt wiele miejsca, np w wąskich korytarzach . Mogą również służyć do podziału pomieszczeń. Są jedno - i dwuskrzydłowe. Dobrym rozwiązaniem są drzwi dwuskrzydłowe synchroniczne - przy przesuwaniu jednego skrzydła, drugie przesuwa się równocześnie. Jeśli otwór drzwiowy jest szeroki, ruchome skrzydła mogą zachodzić za nieruchome naświetla boczne.

WAHADŁOWE.

Najczęściej montuje się je między kuchnią a jadalnią, łatwo dają się bowiem otwierać pod naporem ciała - co jest wygodne, gdy mamy ręce zajęte talerzami. Dzięki zastosowaniu zawiasów sprężynowych, drzwi te zamykają się samoczynnie ruchem wahadłowym. Wymagają najwięcej miejsca, ponieważ obrót skrzydła jest możliwy w obie strony. Zwykle występują jako dwuskrzydłowe.

WSZYSTKIE SKRZYDŁA Z JEDNEJ KOLEKCJI

Do różnych pomieszczeń potrzebne nam są różne rodzaje drzwi. Do garderoby, schowka lub spiżarni wybieramy zwykle skrzydła pełne, do pokoi - pełne albo przeszklone, do łazienki najlepsze będą takie z niedużym okienkiem w górnej części i otworami wentylacyjnymi w dolnej.

Żeby te różne rodzaje skrzydeł wzajemnie do siebie pasowały, wszystkie powinny mieć jednolitą stylistykę i wzornictwo. Dlatego kupując drzwi, najlepiej wybierać różne modele, pochodzące z tej samej kolekcji.

Drzwi - Otwierane i Przesuwne.

2013-12-16T10:28:00.002-08:00

Mimo mody na otwartą przestrzeń w domu, Drzwi wewnętrzne nie są przeżytkiem. Przeciwnie - w niektórych miejscach ich obecność jest po prostu niezbędna.

Decyzję o wyborze drzwi do własnego domu podejmuje się raz na kilkanaście lat i ma ona ogromny wpływ na to, jak będą wyglądać wnętrza. Producenci często nazywają drzwi pierwszym meblem, jaki wybieramy do domu.
Aby wybór ten odpowiadał naszym potrzebom, uważnie musimy przeanalizować projekt architektoniczno - budowlany domu (zawierający między innymi rysunki drzwi wewnętrznych oraz otworów na nie) i skonfrontować własne oczekiwania z ofertą rynkową.

JEDNO - LUB DWUSKRZYDŁOWE
Producenci oferują drzwi jednoskrzydłowe w kilku typowych szerokościach ; 80, 90 oraz 100 cm i standardowej wysokości 205 cm. Większość producentów, za dopłatą (15 - 20%), oferują drzwi w innych, niestandardowych wymiarach.
Coraz popularniejsze staja się drzwi dwuskrzydłowe. Dzięki nim przejście miedzy pomieszczeniami jest szersze, wygodniejsze i bardziej eleganckie.Niektóre firmy proponują też zestaw składający się z pełnego skrzydła oraz jego połówki (drzwi półtoraskrzydłowe). Węższe skrzydło jest otwierane tylko wtedy, gdy jest to konieczne, np; przy przenoszeniu mebli.

Drzwi - elementy dodatkowe

2013-12-13T06:59:00.000-08:00

Zazwyczaj producenci drzwi podają wyłącznie cenę podstawową - za wzmocnione klamki, wkładki i zamki trzeba dopłacić. Prostszą sprawą jest zakup drzwi antywłamaniowych w klasie 3, 4 lub C 0 są to przeważnie wyroby kompletne.

Ważne jest to, czy kupujemy drzwi z montażem. Jeśli tak - zapłacimy tylko 8% VAT.

W ofercie producentów znajdziemy bardzo duży wybór dodatków do drzwi, które poprawiają ich funkcjonalność.

#Klamki. >Odpowiednio dobrana klamka uzupełni styl z naszych drzwi. Ten element może dodać im nowoczesności lub podkreślić ich tradycyjny charakter. Przy prostych drzwiach aluminiowych ciekawym rozwiązaniem będzie zastosowanie pochwytów zamiast tradycyjnej klamki.

#Zamki. > Dobierając je, warto zwrócić uwagę na wkładki w systemie jednego klucza (klasa B - od 90 zł),

które pozwalają otworzyć zarówno wkładkę główną pod klamką, jak i dodatkową jednym kluczem.Ciekawym rozwiązaniem jest też zamek biometryczny (na odcisk palca).

#Odbojnik (15 - 40 zł) montuje się go w punkcie styku skrzydła ze ścianą lub na podłodze, by ograniczyć otwarcie skrzydła, chroniąc ścianę przed wgnieceniem.

#Wizjer (około 20 zł), >stosowany w drzwiach pełnych pozwoli zobaczyć, kto jest po drugiej stronie bez ich otwierania.

# Ogranicznik otwarcia. > ,, Sztywny łańcuch " (60 - 110 zł) umożliwia uchylenie drzwi, ale blokuje ich pełne otwarcie.

# Samozamykacz. > Przeznaczony jest dla tych, którzy nie lubią trzaskających drzwi i nie chcą ich uszkodzić przez uderzenie o ścianę. Samowyzwalacz (od 120 zł) wyhamowuje skrzydło i powoduje jego delikatne zamknięcie)

Drzwi - odporność na włamanie

2013-12-13T04:19:00.002-08:00

Nie ma drzwi całkowicie odpornych na włamanie. Kluczowa jest kwestia narzędzi użytecznych przez złodzieja czasu, jaki ma na pokonanie zabezpieczeń.

To właśnie czas jest przedmiotem badań prowadzonych przez Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie lub poznański oddział Instytutu Techniki Budowlanej.

#Klasy bezpieczeństwa> drzwi obecnie określają równoległe dwie normy.Od wejścia Polski do Unii Europejskiej obok uznawanej, ale już nieobowiązującej, normy polskiej (trzy stopnie zabezpieczenia - A,B i C) pojawia się norma europejska. Według niej odporność drzwi podzielona jest na cztery klasy - 1, 2, 3 i 4. Przy czym drzwi pierwszych trzech klas mają zabezpieczyć skutecznie przed włamywaczem ,, okazjonalnym", natomiast natomiast te klasy 4 - stawić opór atakowi ,, specjalisty", wyposażonego w odpowiednie narzędzia.

Drzwi w klasie 1 (A) lub 2 (B) to drzwi o podwyższonej odporności na włamanie, ale tylko te zakwalifikowane do klasy 3 lub 4 (C) możemy nazwać antywłamaniowymi. Klasę bezpieczeństwa oferowanych drzwi można sprawdzić, prosząc sprzedawce o okazanie certyfikatu odpowiedniego instytutu.

Niektóre firmy instalują na swoich drzwiach - zwykle na ościeżnicy - tabliczkę znamionową informującą o klasie drzwi.

#Zabezpieczenia antywłamaniowe > powinny zniechęcać do podjęcia prób włamania i współdziałać z innymi systemami ochrony w domu.Im więcej czasu zajmie przestępcy pokonanie przeszkód, tym większa jest szansa, że zrezygnuje on z próby włamania.
Odporność na włamanie drzwi jest tak duża, jak odporność najsłabszego w nich elementu. Zwykle są to wkładki i zamki. Przeciętny klient często je myli. Są to przeważnie dwa niezależne, choć ściśle współpracujące ze sobą elementy. Zamki zainstalowane w drzwiach przeciwdziałają atakom siłowym (próbom wyważenia), zaś wkładki mają swoje klasy antywłamaniowe *od 1 do 6).
Dodatkowe zabezpieczenie stosowane w drzwiach od strony zawisów to ; zamki z blokadą skrzydeł w nadprożu, bolce antywyważeniowym).
By jak najszybciej powiadomić agencję ochrony o próbie włamania, warto montować w drzwiach kontaktory, czyli czujniki będące elementem instalacji alarmowej, współpracującej ze stacją monitoringu.