Ligt het aan mij of klopt de reflectie in deze afbeelding niet? En ik heb het niet over m’n voeten die je kunt zien, maar wel over die gsm/gps/weetikwatnogallemaal.

Dit weekend zijn we met de collega’s op weekend geweest naar ‘t Stad. We verbleven in het prachtige Golden Tulip hotel. Nieuw. Fris. En lekker ontbijt.

Vrijdagavond, te laat toegkomen en de Cava tasting moeten missen, zijn we gaan eten in de Flamant Dining. Achteraf zijn we beland in een café die blijkbaar het wereldrecord het langst bartending (82 uur) heeft. Ze hebben in ieder geval een luide en boertige ober.

De volgende dag hebben we gewandeld. Veel gewandeld, maar niet zomaar. Er was een spel aan verbonden. Een hele reeks vragen en paar raadsels moesten we oplossen. Het was leuk. We hebben althans goed gelachen bij momenten. Desondanks, duurde het net dat ietsje te lang.
De lunch consumeerden we in de foyer, restaurant, van het Bourla theater. De rest van de middag kregen we vrij spel.
Het avondmaal mochten we zelf bereiden in een workshop. Er werd serieus gewerkt, want als je het zelf moet opeten, dan maak je wel dat het zal smaken.
De avond was niet jong, maar ver van oud dus hebben we nog een stapje gezet. Eerst zijn we in Motel iets gaan drinken. Aangename sfeer, leuke zetels althans. Daarna zijn we naar Café Local gegaan. Dat was de max. De taxirit naar het hotel terug zal ook wel bijblijven. Cool dat er teeveekes in de hoofdsteunen zitten, maar naakte mannen op rolschaatsen en dergelijke zijn niet mijn ding.

Zondag, vandaag dus, was opstaan een moeilijke bevalling. Laat ontbijt, ook wel brunch genaamd, heeft wel gesmaakt. Voldoende krachtvoer voor de fietstocht als afsluiter. De frisse lucht heeft deugd gedaan.

Bij deze, merci aan  J. (de baas) om dit te doen, en merci aan S. voor dit ineen te boksen.

Een 4-tal maanden terug had Inferis de kaap van de 5000 bereikt op Twitter. Hij vierde dit met een wedstrijd onder de Twitter-vrienden. Wat de vraag was, weet ik aan geen kanten meer. Twitter Search en Google brachten geen soelaas om dat terug op te vissen.

De wedstrijdvraag had ik goed beantwoord. Dat weet ik wel nog. Voor mijn ongelooflijke prestatie had ik een cadeaubon gekregen van bij ThinkGeek. De online shop voor allerlei gadgets en andere IT gerelateerde doch lollige producten.

Ik heb door gans de winkel gesurft, maar vond niets dat ik nodig had of kon gebruiken. Noodzaak is nu eenmaal niet de invulling die de producten brengen. Ik heb dan maar geopteerd voor een t-shirt, zijnde deze. Het was de enige die mij echt aanstond, maar ik vind ze daarom niet slecht. I like it a lot zelfs. Bij deze dank ik Inferis voor de leuke prijs.

Nu, er zat in de doos een kleine catalogus. Op de laatste pagina staat een promotiecode.

Use this promotion code during
checkout to save up to $10!

What’s the scoop? To save $10, just
spend $50 or more, or you can save
$5 on orders between $25 and $50.*

Woohoo!

* EXCLUDING SHIPPING AND TAXES

Wie geïnteresseerd is, mag mij altijd contacteren via mail (gammet en dan nog zo’n @ en GMail en . en com) of een rechtstreeks berichtje via Twitter. Het is geldig tot 30 september 2008. First come, first serve.

Gegroet!

Er wordt liefde gedeeld onder de bloggers. Ze geven elkaar een award (zie afbeelding; Met dank aan Greet voor het re-design), een award dus, om enige appreciatie te tonen voor het delen van ervaringen, ideeën, foto’s, enz. Ik ben dit teken van online broeder- en zusterschap te weten gekomen dankzij Kris.

Ik ben geen grote lezer, maar er zijn toch een aantal mensen die mij vaak weten te intrigeren. Ik zal de regels van bovenvermelde award waarschijnlijk niet te nauw volgen. Hoe rebels. Uhum. Hier gaan we dan.

De heer Coltrui heeft een ongelooflijke digitale pen. Zijn verhalen op zinloos.be zijn steeds top entertainment.

Een meneer die vaak interessante uitlaten heeft, is het niet op een van zijn blogs, dan is het op Twitter, goes by the name of Bart De Waele.

Wolf (a.k.a. Johan Ronsse) wist mijn aandacht te vangen met het design van zijn blog en zijn leerrijke posts betreffende webdesign.

Eén van de eerste blogs die ik las, was deze van vriend/ex-klasgenoot Dieter. Naast zijn personal blog, onderhoudt hij ook Comedy Channel en een blog die zich focust op ontwikkelen.

Hij waant zich misschien een clochard en beoogt wereldheerschappij met zijn beweging, maar hij schrijft teksten als geen ander. Sarcasme ten top. Creatief niet te stoppen. Ik moet soms het onderspit delven in de naam van humor, maar ik ben niet alleen. Hij is niet vies van zelfspot.

Imke Dielen, ik heb haar nog niet ontmoet, maar als ik haar blogposts lees dan meen ik dat zij een frisse verschijning is. Altijd prettig om te lezen.

Veerle Pieters staat in een lijst van de 50 meest invloedrijke vrouwelijke bloggers, en terecht. Wie graag wil bijleren over webdesign zou Veerle’s posts/tutorials best eens bekijken.

Als je in de rechter kolom van deze blog kijkt, staan er meer in het lijstje. Ik zou ze allemaal kunnen bespreken, maar dat zie ik nu even niet zitten. Maar @iedereen: Doe zo voort!

P.S.: Lama’s rule!

Deze middag heb ik de lunchtijd aangewend om mij naar Brugge-Centraal te begeven en de aanbieding aan t-shirts te bekijken. De Brooklyn had echter niet veel soeps.

Op de terugweg heeft mijn toffe collega een milkshake getrakteerd. Welke smaak? Banaan uiteraard!

Daarna namen we een kijkje in de etalage van Lee Loo. En toen zag ik het. Juist ja deze:

Ik ben geen over the top fan, maar Run DMC heeft een stijl die mij gewoon aanspreekt. Hun muziek en hun kleding staan er gewoon. Buiten een poster van Jam Master Jay (1965 - 2002) (zie header image), heb ik eigenlijk niks van die gasten. Mijn tof gezelschap (U weet wel: milkshake) wees nog een paar andere t-shirts aan met enig potentieel, maar de enige die er voor mij nog uitsprong was deze van ToyKyo. Het merk is mij geheel onbekend, maar het shirt vind ik de max.

Er bestaat veel controverse rond dit spel. Ik vind dit spel gewoon de max! Met uitroepteken wel te verstaan. Ik ben geen fan van het eerste uur. Dit spel wist mij pas te bekoren vanaf GTA III, nu zowat bijna het belachelijke kleine broertje van GTA IV, doch ook een excellente editie.

Dat geweld in het echte leven vaak gelinkt wordt aan het spelen van computer/console spellen, is niets nieuws. De discussie daarrond is voor een andere keer. Hoewel toch even het volgende opmerken:

In Thailand heeft een 18-jarige student dit weekend een 54-jarige taxichauffeur vermoord. De student pleegde de moord omdat hij naar eigen zeggen ”wilde kijken of het beroven van een taxi in het echte leven net zo makkelijk was als in de game”. De politie zegt dat er geen mentale problemen zijn gevonden bij de jongen.

bron: www.9lives.be

“Geen mentale problemen”… Ik vermoed dag geen onderscheid kunnen maken tot wat mag en niet mag in het echte leven dus niet tot mentale capiciteiten behoort. Uhum…

Ik zou toch twee keer nadenken, eigen hoef ik daar niet over na te denken, om Jimmy Carr komisch te gaan uitdagen. Sarcastische opmerkingen, ik ben er goed. Carr’eke daarentegen is heer en meester in het genre, en dan nog het Britse.

Zie alhier hoe hij iemand uit het publiek sierlijk aanpakt.

Zal eens moeite moeten doen om diens nieuwe show te vinden.

De Quentin is een getalenteerd mens. Dat weten velen ondertussen. Met pareltjes als ‘Reservoir Dogs’ en ‘Pulp Fiction’ weet hij ons top entertainment te serveren. Mocht het mogelijk zijn om op excursie te gaan doorheen zijn grijze massa, ik zou meteen reservaties regelen.

Volgende clip is al een begin: Tarantino’s mind.

A film buff tells a friend that he’s finally broken “the code” - the mystery behind the character & story threads that bleed from one Quentin Tarantino movie or screenplay into the next. His friend is less than impressed. Starring Seu Jorge (The Life Aquatic) and Selton Mello (Tarja Preta). A short film by Brazilian directing duo 300ml.

Heb deze al een paar keer zien passeren vandaag en vond hem ook wel zeer geslaagd.

Ik ben vandaag 1 jaar tewerkgesteld als zijnde IT consultant. Zoals sommigen misschien wel weten, ik ben blijven plakken op mijn stageplaats. Gisteren een positieve evaluatie ontvangen, dus dat zit best snor.

Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat mijn taken niet beperkt blijven tot het programmeren, en mij af en toe mag wagen aan het onder handen nemen van een PC. Misschien zou ik best eens een opleiding best practices geven, maar dan moet er ook een monitor worden aangeworven die met ijzeren hand erop toeziet dat de richtlijnen worden gevolgd. Een zweep op de werkplaats moet kunnen.
Eén van de leukste taken blijft natuurlijk brainstormen, creatief uit de hoek komen, met de bijhorende discussies. Als men echt eens diep moet gaan kan het ‘Aha’-moment soms toch ervaren worden als een cerebraal orgasme.
Mijn interesse in webontwikkeling werd ook gevoed dit jaar. De bedrijfssite moest af en toe worden aangepast, en heb voor een project een kleine website ineen gebokst. Ik heb nog veel te leren, maar dit was alvast een goede oefening. Nu gewoon blijven oefenen. Zo kan er misschien een nieuwe bedrijfssite uit voortkomen die ook enige appreciatie van de professionals kan afdwingen.

Tussendoortje, interessant weetje van vandaag:
De moeder van Jeremy Clarskon is de bedenker van ‘Beertje Paddington’. (via @netlash)

Op gebied van collega’s is het een jaar geweest van komen en gaan. De newbies heet ik welkom. De verlaters zullen zeker gemist worden; Is het niet hun talent, dan is het zeker hun collegialiteit en vriendschap. Hoewel bij enkele de vriendschap nog steeds levend en schoppend is, het ene moment al minder dan het andere, maar toch.
De kerken staan nog steeds op hun kop en de deuren wagenwijd open. De moppen kunnen zoals altijd een bezoek aan de car wash gebruiken. Niet dat ze altijd goor zijn, maar als ze wat simpel zijn, zullen ze tenminste blinken. Dat bedoel ik net.

Nog niet zolang geleden het nieuwe fiscale jaar ingeklonken door wat rum cocktails te shaken en een paella festijn aan het strand. In september gaan we er een weekendje tussenuit. Voor de rest zullen we wel zien wat er dit jaar nog te beleven valt.

Laten we er nog een lap op geven!