Rosyjskie Klimaty

Ostatni, niedokończony wywiad z Jurijem Liubimowem

2014-10-09T13:31:00.000+02:00

Źródło: http://www.1tv.ru/videoarchive/82531

It is a shame to be Russian in Russia

2014-07-17T10:57:00.001+02:00

Oświadczenie MSZ Rosji z dnia 1 maja 2014 r.

2014-05-02T07:40:00.000+02:00

Data: 01.05.2014

Źródło:

http://www.mid.ru/brp_4.nsf/newsline/D13A913171E61D7244257CCB00471B27

Oświadczenie MSZ Rosji w związku z planami Kijowa przeprowadzenia operacji wojskowej na południowym wschodzie Ukrainy.

Moskwa jest niezwykle zaniepokojona pojawiającymi się w środkach masowego przekazu informacjami o zamiarach kijowskiego reżimu przeprowadzenia szturmowej specoperacji w południowo-wschodnich rejonach kraju, w dodatku z wykorzystaniem oddziałów ultranacjonalistycznego „prawego sektora”.

Podobne nieodpowiedzialne i agresywne działania obecnego „ukraińskiego rządu” – jeśli będą zrealizowane – mogą doprowadzić do katastrofalnych rezultatów. Takie karzące kroki przeciwko własnemu narodowi świadczyłyby o tym, że kijowskie kierownictwo nie jest w stanie zrealizować podjętych zobowiązań zgodnie z Genewskim Oświadczeniem z 17 kwietnia br. na rzecz jak najszybszego powstrzymania jakiejkolwiek przemocy i rozpoczęcia ogólnonarodowego dialogu z udziałem wszystkich regionów i sił politycznych.

Wzywamy Kijów oraz pozwalające mu na to USA i UE, które podpisały genewskie porozumienie, do niepopełniania przestępczych błędów, do trzeźwej oceny całego ciężaru możliwych konsekwencji w związku z użyciem siły przeciwko ukraińskiemu narodowi.

Ukraińcy, zdradzono was.

2014-04-21T12:40:00.000+02:00

Autor: AndriejIllarionow

Data: 18.04.2014

Źródło:

http://aillarionov.livejournal.com/675700.html

Ukraińcy, zdradzono was.

To znaczy najpierw sprzedano.

A teraz na dodatek zdradzono.

Opublikowano oficjalny tekst czterostronnego oświadczenia o rezultatach rozmów 17 kwietnia. (…) Obraz przedstawia się następująco: Putin dostał wszystko co chciał. A wygląda na to, że nawet więcej.

1. Ukraina de-facto zgodziła się na „zarządzanie zewnętrzne” – o kwestiach będących wyłącznie w gestii władz kraju, dotyczących polityki wewnętrznej, będą teraz decydować siły w stosunku do Ukrainy zewnętrzne. Czyli Zachód i Rosja. O tym, jaką postawę w stosunku do Ukrainy przyjął Zachód można sądzić na podstawie tego jak USA i Wielka Brytania wypełniają swoje zobowiązania wobec Ukrainy wynikające z Budapesztańskiego Memorandum. Jak wypełnia swoje zobowiązania wobec Ukrainy obecny rosyjski reżim objaśniać nie trzeba. Innymi słowy dane oświadczenie legalizuje de facto zewnętrzny zarząd nad Ukrainą.

2. W dokumencie brak jest żądania wyprowadzenia wojsk rosyjskich z terytorium Ukrainy, włącznie z GRU, FSB, SSO (Siły Specjalnych Operacji) i innymi. Zatem ich obecność na Ukrainie została de facto zalegalizowana.

3. Dokument w ogóle nie wspomina o rosyjskiej agresji. Nie ma w nim ani słowa o wojnie prowadzonej przeciwko Ukrainie przez reżim Putina. Zatem teraz już sam fakt rosyjskiej agresji został zalegalizowany.

4. Dokument nie mówi nic o zachowaniu terytorialnej integralności Ukrainy. Nawet na poziomie oświadczenia przedstawiciele obecnego rosyjskiego reżimu nie zagwarantowali w nim uznanych przez świat granic Ukrainy. Innymi słowy zalegalizowano ich naruszenie.

5. W dokumencie nie ma ani słowa o Krymie. A zatem podbój, okupacja, aneksja Krymu przez Rosję zostały de facto zalegalizowane tym międzynarodowym porozumieniem z udziałem ukraińskiej władzy (ponieważ ukraińska władza podpisała to oświadczenie razem z agresorem już po dacie aneksji Krymu przez Rosję).

6. Proces konstytucyjny na Ukrainie będzie się teraz odbywał zgodnie z „inkluzyjną formułą z udziałem regionów”, to znaczy separatyści otrzymali podstawę prawną zlikwidowania unitarnego charakteru ukraińskiego państwa.

7. Wszyscy separatyści podlegają amnestii.

8. Opuszczenie budynków i urzędów, a także rozbrojenie tzw. „samoobrony” we wschodniej Ukrainie nie ma znaczenia, ponieważ, po pierwsze, budynki i urzędy i tak powinny być opuszczone, a „samoobrona” i tak rozbrojona. Po drugie, jako że dzięki Oświadczeniu Genewskiemu wszyscy separatyści podlegają teraz amnestii, to teraz najbliższy czas spędzą nie w więzieniu, a za stołem negocjacyjnym, wypracowując, że tak powiem, nową konstytucję Ukrainy.

9. „Inkluzyjny z udziałem regionów” proces przygotowania konstytucji z góry zakłada federacyjny charakter Ukrainy, który nie ma publicznego poparcia ani w całym kraju, ani w żadnym regionie Ukrainy, a zatem przesądzony jest jej podział.

10. Konsekwencje procesu federalizacji są przejrzyste i całkowicie do przewidzenia – liderzy separatystów zostaną wybrani do organów władz regionalnych, po czym (z pomocą lub bez pomocy rosyjskich komandosów) powtórzą w swoich regionach dobrze znany krymski scenariusz.

11. Rezultatem procesu federalizacji będzie utworzenie nawet nie Federacyjnej Ukrainy, o czym kilka dni temu mówił Temirgalijew, lecz Noworosja („od Charkowa do Odessy”), którą tak inspirująco wychwalał Putin.

12. Dokument nie gwarantuje przeprowadzenia prezydenckich i parlamentarnych wyborów. Ławrow szczególnie to podkreślał na konferencji prasowej, co oznacza, że rosyjska agentura będzie kontynuować ich zerwanie, a władze Rosji nadal będą mówić, że władza w Kijowie jest nieprawowita (jak to znowu dzisiaj powtórzył Putin).

13. Zgodnie z dokumentem, mniej więcej na poważnie zorganizowane siły, zdolne do odpierania rosyjskiej agresji (Samoobrona Majdanu, Automajdan, Prawy Sektor) podlegają rozbrojeniu. Skutkiem tego Ukrainy w ogóle nie będzie miał kto bronić. Działania oficjalnej ukraińskiej armii, milicji, specjednostek mieliśmy już okazję wszyscy obserwować.

14. Natomiast jeśli te nowe siły – zalążki przyszłych struktur siłowych Ukrainy – odmówią realizacji wymogów Oświadczenia Genewskiego, to na nie spuszczona zostanie milicja Awakowa, pełna berkutowców i pozostałych ludzi byłego reżimu, których charakter działań został dobitnie zademonstrowany przy zabójstwie Aleksandra Muzyczko, jak też podczas rozprawy charkowskiej milicji z kijowskimi ochotnikami na Szosie Połtawskiej. Jak wiadomo w jej trakcie gliniarze krzyczeli „To za Majdan!” Jeszcze wczoraj takie działania były bezprawiem, grożącym im ściganiem, dzisiaj są już zgodne z prawem.

15. W odróżnieniu od Ukrainy, dla której wykonanie zobowiązań wynikających z porozumienia będzie gwarantowane podpisem strony ukraińskiej, naciskami Zachodu i regularną histerią rosyjskiego MSZ, wykonanie zobowiązań przez Rosję (w ogóle to ciekawe, jakich, bo w tekście oświadczenia o tym nic nie ma) będzie gwarantowane w ten sam sposób, jak i jej zobowiązania wynikające z Budapesztańskiego Memorandum.

16. W czasie, kiedy na Ukrainie poparcie dla jej wstąpienia do NATO poważnie wzrosło, przewyższając wg niektórych sondaży 50% nawet na południu i wschodzie, władze Ukrainy podpisały pozablokowy status kraju. To znaczy zagwarantowały sobie nowe agresje i interwencje ze strony wschodniego sąsiada, kiedy tylko mu się tak spodoba.

17. Ukraińcy! Innymi słowy, wam nie tylko podstępnie i podle zabrali Krym. Teraz na oczach całego świata, pod gwarancje Zachodu i za zgodą obecnych władz Ukrainy, „całkowicie zgodnie z prawem” będą wam zabierać Noworosję (niestety teraz to już nawet nie jest Federacyjna Ukraina i z tym de facto zgodziły się obecne ukraińskie władze), okrajać kraj, zabijać patriotów, likwidować, choćby i odległą i słabą, szansę udziału w systemie kolektywnego bezpieczeństwa, niszczyć możliwość jakiejkolwiek obrony przed chciwym chamowatym „bratem” i na koniec już drobiazg – zajmować się „zewnętrznym zarządzaniem” wami.

Krótko mówiąc, jak już was wielokrotnie uprzedzano na stronach tego bloga, to co się stało to Monachium-2014.

Dokładniej rzecz biorąc to gorzej niż Monachium.

Wtedy mieliśmy do czynienia tylko z udobruchaniem agresora.

A teraz, oprócz udobruchania, mamy jeszcze do czynienia z narodową zdradą.

Czechów w 1938 mimo wszystko zmuszano i im narzucano.

A wasi sami się ugięli.

I całą resztę zrobili sami.

I znowu, uprzedzano was, że podbić duży europejski kraj można też bez czołgów.

Najważniejsze tylko, by u władzy znaleźli się zdrajcy.

Albo intellectually challenged.

Albo odwrotnie.

Zresztą, wielkiej różnicy tu nie ma.

P.S.

Jak wiadomo, Ezaw sprzedał swoje pierworództwo za miskę soczewicy.

Dzicy oddawali złoto i kosztowności za świecidełka i grzechotki.

Oszuści zabierają wartościowe rzeczy za paczki pociętego papieru.

W przypadku dopiero co dokonanej „wymiany” ze strony Ukrainy nie zauważam ani miski soczewicy, ani świecidełek, ani nawet pociętego papieru.

(…)

Dossier na Putina.

2013-12-23T14:06:00.000+01:00

Autor: Anastazja Kirilenko

Data: 22.12.2013

Źródło: http://www.svoboda.org/content/article/25208961.html

Najbardziej fantastyczna na pierwszy rzut oka wersja uwolnienia Michaiła Chodorkowskiego, z jaką zapoznałam się w blogosferze jest taka: niemieckie służby specjalne mają atuty, mają „coś w rękawie” na Putina, coś co wykorzystano dla okazania nacisku na prezydenta Rosji. Z oficjalnych informacji można wywnioskować, że niemieccy dyplomaci (i/lub specsłużby) posiadają i w ciągu ostatnich 2,5 roku korzystali z jakichś kanałów łączności z Władimimirem Putinem, które są niedostępne dla Amerykanów. A raczej „jeszcze posiadają”.

Można zgadywać, od jak dawna te powiązania istnieją, mając na uwadze „niemiecką” przeszłość Władimira Putina. Ale od biografii Putina „Niemiec na Kremlu” autorstwa Alexandra Rahra wolę książkę niemieckiego dziennikarza Jürgena Rotha „Gangsterzy ze Wschodu”. Od razu po uwolnieniu Chodorkowskiego zapytałam Rotha: co się stało ze śledztwem wobec niemiecko-rosyjskiej firmy SPAG, którą podejrzewano w praniu pieniędzy? W 2003 roku Roth, w którego posiadaniu znalazł się raport na ten temat wywiadu RFN – BND (za 1999 rok), opublikował książkę poświęconą firmie SPAG.

Zarządzający tą firmą, mającą siedzibę we Frankfurcie nad Menem, adwokat z Liechtensteinu Rudolf Ritter od 1990 roku zajmował się, zgodnie z raportem wywiadu niemieckiego, praniem pieniędzy kolumbijskiej mafii narkotykowej. Rittera aresztowano, znaleziono u niego miliony szwajcarskich franków w gotówce, a jak ustaliła prokuratura jego współpracownicy wywozili wypełnione szwajcarskimi frankami walizki do Liechtensteinu (podejrzewano, że były to wpływy z handlu narkotykami).

Firmę SPAG utworzyli w 1992 roku sam Ritter, struktury Władimira Smirnowa i Władimira Kumarina (Smirnow to były top manager „Rosatomu” i były szef spółki „Oziero”, Kumarin zaś, który od 2007 roku siedzi w więzieniu, to szef „tambowskiej” grupy przestępczej), a także komisja Zarządu Majątkiem Miejskim Urzędu Miasta St. Petersburga. Aż do 2000 roku doradcą w firmie SPAG, nie pobierającym uposażenia, był Władimir Putin.

Według „Spiegla” (2001 rok) to dzięki naciskowi Niemiec udało się wtedy rozpocząć śledztwo w Liechtensteinie wobec Rittera w sprawie pieniędzy karteli narkotykowych. Przy czym był to spektakularny sukces Niemców, gdyż, jak przypominali dziennikarze, w maleńkim księstwie, „złodziejskim raju”, podobnych spraw nie rozpoczynano. Publikacja stała się źródłem optymizmu i prognozowano problemy dla księstwa Liechtenstein i sąsiedniej Szwajcarii. Informowano, że w latach 1993-1998 „ogromna ilość” złota była wywieziona z St. Petersburga do szwajcarskiego miasta Lugano.

Oto co pisze „Spiegel”: „Utworzona przez Putina i Rittera firma wypływa również w materiałach śledztwa przeciwko niemu i panu Hoffenowi (partner biznesowy Rittera). 23 kwietnia 1999 roku ci panowie kupili 30000 akcji SPAG, poza giełdą, po 15 euro za akcję (przy cenie giełdowej 10 euro) i rozmieścili je w portfelach firm z fantastycznymi nazwami „Fundacja Cukierkowa”, „Fundacja Kopertowa”. Śledczy uważali, że pieniądze były brudne”.

W dodatku „córka” SPAG pod nazwą Rif Security GmbH wypełniała funkcje ochrony w spółce „Oziero”. Były szef tej spółki działkowej w Prioziersku Władimir Smirnow (dziś prawdopodobnie w Monako) w 2000 roku przyznał się gazecie „Wiedomosti St. Petersburga” (kiedy do spółki „Oziero”, do której należała również dacza Putina, dotarł już sprytny dziennikarz Władimir Iwanidze), że poznał przyszłego prezydenta w 1991 roku we Frankfurcie nad Menem.

Jürgen Roth, który kontynuuje obserwowanie sprawy Ritter – SPAG, powiedział mi, że w rezultacie śledztwo niczego nie ustaliło. Studiowałam stronę internetową tej firmy w kwietniu 2010 roku, kiedy jeszcze ona istniała. Fakt, że miał miejsce wtedy jakiś rebranding SPAG, nastąpiła zmiana Szefa Rady Nadzorczej i prezesa, były jakieś sądowe sprawy. Obecnie, według niemieckich stron finansowych, firma nie jest notowana na giełdach.

Czy uczestnictwo Władimira Putina jako doradcy w firmie, która znalazła się w zainteresowaniu niemieckich specsłużb z powodu karteli narkotykowych, to przypadek? Możliwe. Jak lubią przypominać ci sami niemieccy lub szwajcarscy dziennikarze „wyroków sądu w tej sprawie nie ma”, „bezpośrednich powiązań nie ma”.

Jednakże wiele „śladów” z przeszłości Putina prowadzi do Niemiec. Na przykład, jedna z firm wykorzystywanych w handlu barterowym z St. Petersburgiem (sprawa omówiona w raporcie Mariny Salje) była zarejestrowana w Monachium na obywatela Niemiec. Ponadto miały miejsce niezrozumiałe negocjacje ludzi z administracji St. Petersburga w sprawie barterowych dostaw żywności (nie wiadomo, kto je prowadził) z panią Rudolf ze wschodnioniemieckiej „Stasi”.

Inne przypadki dotyczą bezpośrednio handlu narkotykami i Rosji. Zgodnie z informacjami prasy St. Petersburga, na początku la 90-tych w Europie Wschodniej miało miejsce spotkanie przedstawicieli włoskiej mafii i mafii St. Petersburga, „a także byłych z KGB”. Włoski parlament wysłuchał nawet w tej sprawie sprawozdania śledczego z Rosji, w którym stwierdzano, że mafie najprawdopodobniej porozumiały się co do wspólnej kontrabandy radioaktywnych izotopów i narkotyków.

Dziwnym zbiegiem okoliczności w lutym 1993 roku pod Wyborgiem zatrzymano kontener z kolumbijskimi konserwami mięsnymi, w których była tona kokainy. W sprawie wyborgskiej kokainy w Izraelu aresztowano m.in. Belga Oskara Donata. Jedno z jego przedsiębiorstw w St. Petersburgu to Dom Handlowy „Alisa”. Fakt: śledztwo wkrótce zaryło w piachu. Kokaina, jak donosiła prasa, nie została zlikwidowana, lecz „dostarczona do Moskwy do dalszej obróbki”.

Na przełomie września i października 1993, kiedy w Moskwie miały miejsce historyczne wydarzenia związane z rozstrzelaniem parlamentu, St. Petersburg żył swoim gromkim życiem. Na rosyjsko-fińskiej granicy zatrzymano przedsiębiorcę Matwiejewa za próbę przemytu izotopów osmu, a po paru dniach związanego z nim zastępcę mera Sobczaka Lwa Sawienkowa, który zlecił transport izotopów. Dodatkowo Sawienkow pracował jako dyrektor Domu Handlowego „Alisa”.

W 1994 roku pod naciskiem dziennikarzy (znaleźli dokumenty, wskazujące na współudział w sprawie Komitetu ds. Kontaktów z Zagranicą Urzędu Miasta St. Petersburga, komitetem kierował Putin, dokumentów nie opublikowano) sam Władimir Putin postanowił bronić Sawienkowa. Według niego „Urząd Miasta St. Petersburga szukał niestandardowych sposobów finansowania gospodarki miejskiej, przede wszystkim dostaw żywności dla miasta”. I oto Sawienkow zaproponował sprzedaż na Zachód super oczyszczonego osmu, jaki udało się otrzymać uczonemu-hobbyście z St. Petersburga (uczonym tym okazał się być wcześniej karany Wiktor Pietrik, który w 2011 roku zasłynął z „filtrów Pietrika-Gryzłowa”). „Część zysków będzie szła do budżetu miasta”, powiedział wtedy Putin. A przemyt, to znaczy tajny transport, był potrzebny dla ochrony interesów uczonego...

Dziennikarze różnie oceniali te słowa wicemera St. Petersburga, który starał się, lecz nijak nie mógł nakarmić miasta niestandardowymi sposobami. Jednakże, jeśli trzymać się faktów, to Lew Sawienkow został jednak w tajnym procesie skazany za przemyt. Niezrozumiałe jest dlaczego Pietrogrodzki Sąd Rejonowy odmówił Radiu Swoboda dostępu do wyroku w tej starej sprawie. Ale w tej dawnej sprawie jest chociaż wyrok, w odróżnieniu od sprawy „wyborgskiej kokainy”.

Co niemiecki wywiad ma „na Putina” dokładnie nie wiadomo. Pozostaje tylko spekulować, że takich informacji BND może mieć więcej, niż inne wywiady, z powodu przyczyn historycznych. Były doradca księcia Monako Robert Eringer, z którym spotykałam się w celu rozmowy o przyjaźni prezydenta Rosji z Albertem II, wygadał się, że w rezultacie konsultacji ze specsłużbami innych państw (według niego istnieją taśmy z tych konsultacji) kategorycznie odradzał księciu zbliżenie z Putinem: związki szefa państwa rosyjskiego z biznesmenami piorącymi pieniądze, w szczególności w Monako, są zbyt podejrzane i nieprzejrzyste. Książę jednak, jak twierdzi Eringer, nie posłuchał jego rady.

Wydawałoby się, że wszystko to nie jest najważniejsze wobec układu w przededniu Olimpiady i intrygą, czy Angela Merkel przyjedzie, czy nie przyjedzie do Soczi. Image Putina w związku z bojkotem przez zachodnich liderów ceremonii otwarcia igrzysk jest już nie do naprawy, jest za późno na zmiany. Skończywszy z reportażami o problemach wspólnoty LGBT, migrantach i oczywiście więźniach politycznych w Rosji, zachodni dziennikarze ponownie skierowali się do St. Petersburga, by wyjaśniać przeszłość Putina. Reportaże koncentrują się wokół „dossier Salje” – sprawa SPAG – „kasyna Putina”. Wiek tych dossier jest kompensowany ich ważnością.

A tu jeszcze i „wisienka na torcie” – pałac w Praskowiejewce pod Gelendżykiem: widok z kutra, widok z brzegu, rozważania o tym, na ile blisko ochrona daje dotrzeć do brzegu. O istnieniu pałacu wiemy dzięki biznesmenowi z St. Petersburga Siergiejowi Kolesnikowowi. Po tym jak skończyła się panika, która wybuchła w okolicach Kremla, pałac przepisano na jakiś czas na roponośnego oligarchę, partnera Arkadija Rottenberga, Aleksandra Ponomarienko. Ponomarienko to bohater książki o „krymskiej mafii” (rozpowszechnianie książki w Rosji zabronił jeden z rosyjskich sądów rejonowych). Nawiasem mówiąc, dzisiaj Ponomarienko to szanowany oligarcha, posiadający partnera w Dumie Państwowej – bohatera tej samej książki o mafii Aleksandra Skorobogatko. Jak powiedział mi ścigany międzynarodowym listem gończym Alimżan Toktachunow, ksywka „Tajwańczyk”, na naiwne pytanie co w parlamencie robią przedstawiciele różnych grup przestępczych: „w młodym wieku wszyscy grypsowali, ale przecież nie można odrzucać utalentowanych ludzi!”

Mówiąc o ostatnim 2,5-letnim okresie – czasie, w którym podobno prowadzono negocjacje w sprawie uwolnienia Chodorkowskiego – to chmur na Putinem i ogólnego nim zainteresowania jest więcej. O ile dziesięć lat temu można było spokojnie mówić o „równym oddaleniu oligarchów” od Kremla przy prowadzeniu narodowych interesów, to teraz sytuacja uległa zmianie. „Pańszczyźniane Deripaski”, górnicy Abramowicza, dla których cudem jest nie mieć połamanych palców u rąk, nawet pracownicy Rosnieftu już więcej nie stanowią bezwarunkowego elektoratu Putina. Co prawda z pałacu w Praskowiejewce póki co to słabo widać.

Nieśmiertelnym stał się żart jakiegoś dziennikarza po oficjalnej informacji o rozwodzie Putina: „A co, jeśli cała reszta to też prawda?”

Pytanie laureata Nagrody Nobla Żoresa Alfiorowa.

2013-09-28T14:55:00.000+02:00

Źródło: http://www.iarex.ru/interviews/39332.html

To jest takie proste i uniwersalne, że aż nie mogłem się powstrzymać przed przetłumaczeniem.

Pytanie brzmi:

„Jeśli obywatel jest zmuszany do płacenia za wykształcenie i opiekę zdrowotną, do tego by na emeryturę oszczędzał z własnych środków, a za mieszkanie i usługi komunalne płacił w pełnej wysokości według ceny rynkowej, to po co mi takie państwo?! Z jakiej racji mam jeszcze płacić podatki i utrzymywać szaloną armię urzędników? Zawsze i wszędzie twierdziłem, że opieka zdrowotna, szkolnictwo i nauka powinny być opłacane z budżetu. Jeśli państwo każe nam samym się o to troszczyć, to niech ono zniknie, nam będzie znacznie łatwiej!”.

Wersja rosyjska:

"Если гражданина заставляют платить за образование и медицинское обслуживание, пенсию накапливать из собственных средств, жилье и коммунальные услуги оплачивать полностью, по рыночной цене, то зачем мне такое государство?! С какой стати я должен еще платить налоги и содержать безумную армию чиновников? Я всегда на всех уровнях говорил, что здравоохранение, образование и наука должны обеспечиваться из бюджета. Если государство сваливает эту заботу на нас самих, пусть исчезнет, нам будет гораздо легче!".

O walce przy pomocy haseł opozycyjnych. Pamięci Jerzego P.

2013-07-09T11:36:00.000+02:00

Pan Ambasador USA w Polsce, Stephen D. Mull, był ostatnio z wizytą w Bydgoszczy i zamieścił na Twitterze następującą informację:

I przypomniała mi się historia z mieszkającym w Szwecji w Malmö w drugiej połowie lat 80-tych ubiegłego wieku Jerzym P.

Pan Jurek był dorosłym mężczyzną dość dobrze znanym w mieście zarówno policji szwedzkiej i lekarzom „od głowy”, którzy jednak stwierdzili, że nie jest on szkodliwy dla społeczeństwa, a jego manii nie trzeba leczyć przy użyciu lecznictwa zamkniętego. A miał pan Jurek zwyczaj przychodzić w nocy pod zlikwidowany niedawno przez ministra Sikorskiego konsulat polski i czarną farbą na żółtym murku malować jedno, za to dosadne hasło opozycyjne:

„JARUZELSKI CHUJ. SOLIDARNOŚĆ. JERZY P.”

Przy czym to „P.” było pełnym nazwiskiem, stąd było wiadomo, kto jest tak odważnym patriotą.

Oczywiście konsulat hasło następnego dnia likwidował, co kosztowało trochę pieniędzy i wysiłku miejscowej firmy od likwidowania polskich napisów opozycyjnych. Tak trwało to ponad miesiąc, napis, zawsze tej samej treści, pojawiał się i znikał, a konsul generalny zapraszał i składał wizyty szefowi policji w Malmö, by ten jednakowoż zrobił coś z tym nieznośnym Jurkiem P. A szef policji niezmiennie odpowiadał, że nic nie może w tej sprawie zrobić i dawał do zrozumienia, że w zasadzie jest to czysto polska sprawa.

W konsulacie narad było zapewne mnóstwo z powodu bezsilności aż do czasu, kiedy znalazł się jeden młody, który zaproponował, że trzeba z panem Jurkiem pogadać. Pukali się w czoło starzy wyjadacze, ale nowy konsul generalny, zdesperowany bezowocnością współpracy z policją szwedzką, wyraził zgodę i dzielny opozycjonista przekroczył progi konsulatu, głośno wyrażając zadowolenie z powodu swojej ważności. Powiedział, że sprawa jest poważna, Polska ginie i on nie może pozwolić, by taki ch... Jaruzelski rządził okupowanym krajem. Młody poinformował go, że on się z nim zgadza, na co Jerzy P. wybałuszył oczy, bo czego jak czego, ale tego to się nie spodziewał. Wspólnie ustalili, że sprawy tak ważnej nie można ograniczyć tylko i wyłącznie do budynku konsulatu i tą niezwykle ważną informacją należy podzielić się ze wszystkimi mieszkańcami Malmö, a najlepiej do tego nadaje się świeżo odmalowany budynek giełdy oraz budynki lokalnej administracji stolicy Skanii.

Zbudowany poparciem polskiej placówki dyplomatycznej Jerzy P. wykonał zadanie jeszcze tej nocy...

A po południu następnego dnia przyszedł do konsula generalnego szef policji z informacją, że stan pana Jerzego P. znacznie się pogorszył i lekarze zadecydowali o przymusowym leczeniu, więc problem jakby sam się rozwiązał...

No bo co jak co, ale niszczyć mienia publicznego nie wypada podobno...

„Mój brat nie żyje”. Tłumaczenie ostatniego scenariusza Aleksieja Bałabanowa.

2013-05-29T20:35:00.001+02:00

«Mój brat nie żyje». Ostatni scenariusz Aleksieja Bałabanowa

W szpitalnej sali było jasno.

Karina uśmiechała się. Pod prześcieradłem zwracał uwagę jej ogromny brzuch.

Do sali wszedł lekarz, trzymając w ręku zdjęcia.

— Będą bliźniaki, — powiedział jakoś tak nienaturalnie wesoło. Trochę celowo.

Spojrzał na to, co trzymał w ręce i podał Karinie.

— Chłopcy, — powiedział.

Karina nadal się uśmiechała, ale zdjęć nie wzięła.

— Wiem. Wania i Pietia, — powiedziała.

× × ×

Lekarz wyszedł z sali, przeszedł przez korytarz, na którym siedział dobrze ubrany mężczyzna w średnim wieku i młoda kobieta.

— Czy mogę? — zapytał mężczyzna oddalającego się lekarza.

— А tak, oczywiście, proszę niech Pan wejdzie. Tylko nie na długo.

Mężczyzna wstał i wszedł do szpitalnej sali. Kobieta weszła za nim.

Karina uśmiechała się.

— Wania i Pietia, — powiedziała.

Mężczyzna nic nie powiedział.

× × ×

Karina krzyczała.

— Przyj, przyj, — powtarzała akuszerka.

Przez korytarz przeszedł lekarz. Mężczyzna siedział tam gdzie wcześniej. Kobieta nerwowo podniosła się.

— Proszę się nie denerwować, wszystko idzie dobrze, — powiedział do nich lekarz przechodząc i wszedł do sali.

Mężczyzna również się denerwował.

— No i jak? — zapytał lekarz, wchodząc na salę.

— Pierwszy idzie, — odpowiedziała akuszerka.

Karina krzyczała.

Pojawił się pierworodny. Akuszerka przyjęła jego poród.

— Martwy, — powiedziała bez zdumienia i przekazała ciało lekarzowi.

— Nie ma oczu, — nerwowo i prawie z przestrachem powiedział lekarz.

Zamiast oczu chłopiec miał dwie czarne dziurki.

— Drugi idzie, — krzyknęła akuszerka.

Lekarz odebrał go sam.

Chłopiec miał dwie pary oczu. Krzyczał.

Karina przestała krzyczeć.

— Wiedziałem, — powiedział lekarz.

Przeciągnął ręką nad białymi oczami noworodka.

— Nie widzi, — powiedział i podał noworodka akuszerce.

× × ×

Lekarz przeszedł przez korytarz. Mężczyzna i kobieta siedzieli na swoich miejscach.

× × ×

Mężczyzna stał przy łóżku Kariny. Płakała, przyciskając do piersi czterookie dziecko.

— Trzeba go oddać do przytułku dla potworów, — powiedział mężczyzna.

— Nie, — płacząc zakrzyczała Karina, tuląc chłopca do siebie.

— To wybieraj: albo ja, albo on. Nie potrzebuję takiego spadkobiercy.

— Nikomu go nie oddam, — histerycznie krzyknęła Karina.

— No więc tak… Zostawię wam mieszkanie i pięćset tysięcy euro. Żyjcie sobie na świecie, — spokojnie powiedział mężczyzna i wyszedł z sali.

— Sasza! — krzyknęła Karina.

Do sali weszła kobieta.

— Tania, — cicho powiedziała Karina…

× × ×

Rzeką płynęła kra.

MÓJ BRAT NIE ŻYJE

Upłynęło osiemnaście lat.

Wania żył w głowie Pieti. Jego oczy widziały.

«Cerkiewni, — powiadam, — również w niebo patrzą nie z wiarą, lecz we „Wrota Arystotelesa” patrzą, — czytał Wania, — i szlak morski podług gwiazdy pogańskiego boga Ramfana wytyczają. I tobie z nimi zachciało się mieć punkty styczne? A Lefonty odpowiada…»

— Przewróć stronę, — poprosił Wania.

Pietia przewrócił stronę. Siedział przy stole z otwartą książką i słuchał głosu Wani.

«Bajki opowiadasz, wujek: żadnego boga Ramfana nie było i nie ma, a powstało wszystko dzięki jednej mądrości.

Z tego wszystkiego jeszcze bardziej zgłupiałem i mówię:

— Cerkiewni kawę piją.

— Ale nieszczęście, — odpowiada Lefonty. — Ziarno kawy jako dar królowi Dawidowi było przyniesione.

Już sam w ogóle nie wiem co powiedzieć, więc mu bąknąłem:

— Cerkiewni, — mówię, — zające jedzą, a zając brudny jest.

— Nie brudź, — mówi, — tego co przez Boga stworzone jest, to grzech.

— Jak, — mówię, — nie brudzić zająca, kiedy on brudny jest, kiedy on jak osioł jest i ma charakter babochłopa, a w dodatku powoduje, że w człowieku krew staje się melancholiczna i gęstnieje».

— Dobra, wystarczy. Zmęczyłem się jakoś, — powiedział Pietia.

— Zaznacz zakładką, — poprosił Wania.

Pietia włożył zakładkę i zamknął książkę z nadrukiem «N. S. Leskow».

— Przyszła ciocia Tania — powiedział Pietia.

Jego oczy pokrywała biała błona. Włosy miał długie.

— Skąd wiesz, że to ona? — zapytał Wania.

— A co, nie wiesz, że kroki słyszę? — zapytał Pietia.

Mieszkanie było duże.

— Cześć, Pietia! — powiedziała ciotka, wchodząc do pokoju.

— Ciociu, posprzątaj proszę i nagotuj zupy, — poprosił Pietia.

Ciocia Tania wyszła.

— Chodź pójdziemy do mamy, — powiedział Wania.

— Chodź, — odpowiedział Pietia.

Pietia wstał i założył czarne okulary.

— Nie zapomnij o moich okularach, — powiedział Wania.

Pietia wziął fragment ciemnego szkła i przykrył nim oczy Wani.

× × ×

Szedł ulicą.

— Wiesz Wania, Leskow mi się nie podoba. Nie rozumiem go. Nie znam wielu słów.

— A mnie się podoba, — powiedział Wania. — Też wielu słów nie znam, ale przez to jest bardziej interesujący. Taki Dostojewski po prostu pisze, historie ma ciekawe, ale zdania «ludzie – co za cholerny naród» nie wymyśli. Ostrożnie, schodek...

— Pamiętam, — powiedział Pietia. — Liczę kroki.

W ręku miał laskę dla niewidomych.

Pietia przeciął plac, wszedł w wąską uliczkę i dotarł do starego budynku z napisem «Szpital psychiatryczny nr 1».

Pietia przeszedł przez korytarz i usiadł na ławce. Z gabinetu wyszedł lekarz i poszedł korytarzem. Kulał.

— Dzień dobry, panie doktorze! — krzyknął Pietia.

— Skąd pan wie, że to ja? — zapytał, zbliżywszy się, lekarz.

— Po krokach, — powiedział Pietia. — Wie pan przecież, że słuch mam dobry, a pan kuleje na prawą nogę.

Lekarz uśmiechnął się.

— Jak mama dzisiaj? — spytał Pietia.

— Dzisiaj nie bardzo. Chodźmy, — powiedział lekarz.

Doktor wziął Pietię pod rękę, przeszli przez korytarz i weszli do sali.

Mama drzemała w jednoosobowej sali. Była siwa.

Pietia podszedł i przysiadł na skraju łóżka.

— Dzień dobry mamo! — powiedział.

Mama otworzyła oczy.

— Wania, — powiedziała, patrząc nieco obok niego.

— Mama, za każdym razem mówię ci, że Wania nie żyje, — powiedział Pietia.

— Mój tułów nie żyje, — powiedział Wania. — Ludzie – co za cholerny naród.

— Wania, — powiedziała mama, chwyciwszy rękę Pieti.

Nadal patrzyła obok. Milczeli.

— Chodźmy, Piotrze, — powiedział lekarz.

Pietia wstał i razem wyszli.

— Trzeba za dwa miesiące uiścić, — powiedział lekarz na korytarzu.

— Ciocia Tania podrzuci pieniądze, — jakby w oderwaniu powiedział Pietia. — Kiedy będzie można zabrać ją do domu? — zapytał.

— Nie wiem, — powiedział lekarz.

× × ×

Pietia szedł przez miasto bez słowa.

— Chodź do bankomatu, — powiedział Wania. — Uważaj, samochód!

— Słyszę, — powiedział Pietia, zatrzymał się i przepuścił samochód.

× × ×

Stał przed bankomatem, trzymając w ręku kartę.

— Odwrotną stroną, — powiedział Wania.

Pietia odwrócił kartę, przeciągnął ręką po bankomacie, wsunął kartę, namacał klawiaturę i czterokrotnie nacisnął cyfrę 1.

Na ekranie pojawiły się kwoty. Pietia jak zwykle wybrał kwotę 5000. Popłynęły banknoty. Pietia zabrał pieniądze i wybrał ponownie.

× × ×

Pietia szedł ulicą.

— Mama gorzej się czuje? — zapytał.

— Tak, — powiedział Wania. — Chodź do baru.

Pietia minął opustoszały stary rynek i zbliżył się do wąskiej arki ze stromymi schodami, prowadzącymi do rzeki.

— Trochę bardziej na prawo, — powiedział Wania. — Pamiętasz przecież, że schodki są strome.

Pietia zszedł po schodkach i zbliżył się do restauracji «Stara przystań».

Wszedł do na wpół ciemnego lokalu na parterze i usiadł z boku przy barze.

— Kola, — zawołał barmana.

— Dzień dobry, Piotrze! — powiedział barman podchodząc. — To co zwykle? — zapytał.

Pietia skinął głową.

— Byś coś innego zamówił, — powiedział Wania.

Barman nalał pół szklaneczki drogiej whisky.

Bar był prawie pusty. Pietia odwrócił głowę. Na przeciwległym końcu siedziały przy barze dwie dziewczyny. Śmiały się.

Barman postawił szklankę na blacie.

— Ładne dziewczyny, — powiedział Wania.

Pietia pociągnął łyk ze szklanki.

— Kola, nalej dziewczynom whisky, — poprosił.

Barman nalał whisky, postawił przed dziewczynami i coś im po cichu powiedział.

Siedząca dalej dziewczyna wzięła szklankę i zdziwiona spojrzała na Pietię.

Pietia pociągnął jeszcze łyk.

Dziewczyna chwyciła szklankę, podeszła i usiadła obok.

— Irina, — powiedziała.

— Piotr, — powiedział Pietia.

— Za znajomość! — powiedziała Irina.

Stuknęli się szklankami i wypili.

Była starsza.

— Mam słaby wzrok, ale słuch dobry, — nieśmiało nieco powiedział Piotr.

— Pan taką drogą whisky pije? — powiedziała Irina kokieteryjnie. — Ma pan dużo pieniędzy?

— Hm, trochę jest.

— Zaproponuj jej jakoś kolację, — powiedział Wania.

— Zjemy gdzieś razem kolację? — zaproponował Pietia.

— Zjemy, — zgodziła się natychmiast. — A gdzie?

— Powiedz, że tu, w restauracji na pierwszym piętrze, — podpowiedział Wania.

— W restauracji na pierwszym piętrze? zadzwonię do pani. Proszę zostawić telefon.

— A jak pan odczyta? — zapytała.

— Mieszkam razem z ciotką, — powiedział Pietia.

— Kola, daj długopis! — krzyknęła Irina.

Dopili whisky.

× × ×

Pietia siedział w domu i jadł zupę.

— Pójdę już, dobrze? — zapytała ciocia Tania.

— Dobrze, ciociu. Kiedy przyjdziesz?

— Jutro, — powiedziała i poszła.

— Gdyby ciocia Tania nas nie adoptowała, to byśmy teraz siedzieli w schronisku dla wybrakowanych. Kończ jeść, poczytamy?

— Wkurzasz mnie tym swoim Leskowem. Naprawdę jest ładna?

— Tak, — powiedział Wania. — Otwórz trzy strony przed zakładką, to ci jeszcze raz o kobietach przeczytam.

Pietia odłożył łyżkę i z rozdrażnieniem przewracał kartki książki.

«W rosyjskim współczesnym rozumieniu kobiecych kształtów występuje własny typ, który, w odróżnieniu od obecnej lekkomyślności, naszym zdaniem bardziej pasuje, i nie jest to jakaś kępa, — czytał Wania. — Wysokich szczudeł na pewno nie poważamy, lecz lubimy, kiedy kobieta stoi nie na długich nóżkach, lecz na silnych, żeby nie błądziła, lecz jak krążek kręciła i wszędzie nadążała, jako że szczudlata pobiegnie, lecz przewróci się ».

Pietia zatrzasnął książkę.

— Wystarczy! — powiedział gniewnie.

— Dureń z ciebie, Pietka, — powiedział Wania. — Zobaczysz, że niedługo umrę i będziesz kogoś potrzebować.

× × ×

Pietia z Iriną siedzieli w restauracji przy oknie z widokiem na rzekę.

— Podoba się pani Leskow? — zapytał Pietia.

— Nie wiem, nie czytałam.

— Niech pan jeszcze wina przyniesie, — poprosił Pietia kelnera.

Kelner zabrał pustą butelkę czerwonego francuskiego wina.

— No co, decyduj się! — powiedział Wania.

— Irina, wyjdź za mnie za mąż, — powiedział Pietia.

— Tak od razu? — nie wiedziała co odpowiedzieć.

Przyszedł kelner i otworzył butelkę.

— Jako że szczudlata pobiegnie, lecz przewróci się, — powiedział Wania.

Irina rozlała wino.

× × ×

Minął rok.

Pietia siedział i słuchał starego telewizora. Leciał jakiś film.

Wania opowiadał akcję.

Wszedł ojciec.

— Film oglądacie? — zapytał, — Jeszcze coś zabiorę.

— Dzień dobry tato! — powiedział Pietia.

— A tak, cześć!

Jego skronie pokrywała już siwizna.

Poszedł dalej, otworzył Он прошел дальше, открыл sekretarzyk i wyciągnął jakieś książki.

Weszła Irina.

— Tato! — krzyknął Pietia.

Ojciec wszedł do pokoju.

— Tato, chcę byś poznał moją żonę.

— Irina, — powiedziała.

— Miło mi. Aleksandr Siergiejewicz, — powiedział ojciec i uśmiechął się.

— Naprawdę jest pan milionerem? — spytała z kokieterią.

— Hm, trochę jestem.

— Tato, — nerwowo powiedział Pietia. — Trzeba w szpitalu za mamę zapłacić.

— A co, tobie już skończyły się pieniądze? — zapytał ojciec.

— No mało już zostało, — odpowiedział Pietia.

— Trzeba zarabiać, — powiedział ojciec i wyszedł.

Wyszła też Irina.

Leciał film. Wania kontynuował komentowanie.

× × ×

Pietia siedział na skraju łóżka. Mama trzymała go za rękę.

— Wania, — powtarzała.

Pietia milczał.

× × ×

Pietia przeszedł po nadrzecznym bulwarze i wszedł do baru.

Siedział w pustym barze za kontuarem i pił whisky.

— Kola, masz pieniądze? — spytał barmana.

— Tak, dziewczynko, — odpowiedział barman.

Pietia pociągnął łyk ze szklanki.

— Pamiętasz, jak u Leskowa, — powiedział Wania, — facet dziewczynkę zabił i zabrał jej tobołek z jedzeniem. W sądzie go pytają: czemuś jajek nie zjadł? Był przecież postny dzień, odpowiedział.

— A co to takiego ten postny dzień? — posępnie spytał Pietia.

— Kiedy niepostnego jeść nie można, — ответил Ваня.

Pietia już nie dociekał, co to takiego niepostne, mimo że nie wiedział.

Podszedł barman.

— Postny dzień jest wtedy, kiedy można tylko warzywa jeść, — powiedział.

× × ×

Pietia drzemał na kanapie w dużym pokoju. Nagle wstrząsnęło nim i gwałtownie usiadł.

— Tam ktoś jest, — powiedział.

— Nikogo tam nie ma, — powiedział Wania, — tylko Irina.

— Nieprawda, słyszę, — powiedział Pietia, wstał i wyszedł.

Przeszedł przez kilka pokojów i wszedł do sypialni. Irina siedziała na łóżku.

— Tam jest, za łóżkiem, — powiedział Wania.

— E, ty! — krzyknął Pietia. — Wynocha mi stąd!

— Tam nikogo nie ma, — przestraszyła się Irina.

— Jest tam, jest, — powiedział Wania.

— Wynocha! — rozdarł się Pietia.

Goły mężczyzna chwycił rzeczy i wybiegł z sypialni.

— Ty też się wynoś, — już cicho powiedział Pietia i usiadł na łóżku.

Irina pozbierała rzeczy.

— Bydlę! — powiedziała i także wyszła.

— No to znów jest nas dwóch, — powiedział Wania. — Chodź zadzwonimy do cioci Tani.

Pietia nadal siedział.

× × ×

Pietia siedział na bulwarze na ławce. Obok siedział siny facet i pił piwo.

— Pamiętasz, u Leskowa jest ikona piekielna, — powiedział Wania. — Warstwa malunku odskoczyła, a pod nią, na gruncie, namalowany diabełek z ogonem. A w innym miejscu poskrobałeś, a tam od spodu znowu diabełek. Zapłakał i odszedł.

— Co mówiła ciocia Tania? Zapomniałem, — powiedział Pietia.

— Z kim tam gadasz, nieszczęśniku? — zapytał facet i pociągnął z puszki.

— Ze sobą, — cicho powiedział Pietia.

Facet postukał się pięścią po głowie i znowu pociągnął.

× × ×

Pietia i ciocia Tania zapełniali koszyk artykułami spożywczymi. Pietia trzymał koszyk, a ona wkładała towary. Była trochę spięta i nie taka jak zawsze.

Pryz kasie Pietia zapłacił.

Wychodząc ze sklepu ciocia Tania zatrzymała się i cicho powiedziała:

— Zmarła wasza mama.

Pietia postawił na ziemi siatkę z zakupami.

— Chodźmy, — cicho powiedział Wania.

Wyszli.

× × ×

Kilka osób stało nad otwartym grobem. Duchowny skończył czytać modlitwę.

Robotnicy na sznurach spuścili trumnę i rozpoczęli zakopywanie.

— Tata nie przyszedł, — powiedział Wania.

Ciocia Tania płakała.

— Wybacz, mamo! — powiedział Pietia.

Robotnicy zakopali grób i umocowali drewniany krzyż.

— Trzeba zabić tatę, — powiedział Wania.

× × ×

Pietia chodził po sklepie «Świat Dziecka».

— Jeszcze pięć kroków i skręć w prawo, — powiedział Wania.

Pietia poszedł i skręcił.

— Spytaj, — szybko powiedział Wania.

— Przepraszam, — Pietia zatrzymał sprzedawcę, — gdzie znajdę pistolety zabawki?

— Proszę za mną, pokażę, — powiedział sprzedawca.

— Który wygląda jak prawdziwy? — spytał Pietia.

— Proszę, — powiedział sprzedawca i podał mu pudełko.

— Nie, — powiedział Wania, — to nie to. Poproś o podobny do pistoletu Makarowa.

Sprzedawca zabrał pudełko i dał inne.

— Dziękuję, — powiedział Pietia. — Gdzie mogę zapłacić?

Podeszli do kasy i Pietia zapłacił.

— No co, ten jest dobry? — spytał przy wyjściu.

— Tak, — powiedział Wania.

× × ×

Pietia siedział na pomniku psa i otwierał pudełko.

— Wyjmij pistolet, — powiedział Wania.

Pietia wyjął pistolet.

— Na górze masz kurek, — mówił Wania. — Lewą ręką pociągnij do siebie i odpuść. Teraz kula jest w lufie. Podnieś pistolet i naciśnij spust.

Pietia podniósł pistolet i nacisnął spust.

× × ×

Pietia siedział na kanapie w pokoju gościnnym. Telewizor był włączony, ale dźwięku nie było.

— Czuję, że niedługo umrę, — powiedział Wania.

W telewizorze leciał film animowany.

— No co, idziemy? — spytał Wania. — Nożyk jest w gabinecie taty.

Pietia wstał i przeszedł przez pokój do gabinetu ojca.

— Szafa po prawej, — powiedział Wania. — Tam.

Pietia podszedł do szafy, otworzył drzwi i wziął nóż.

× × ×

Pietia szedł ulicą.

— Leskow twierdzi: każdego uratowanego człowieka nie prowadzi Etiopczyk, lecz anioł nim kieruje, — powiedział Wania.

Pietia przeszedł ulicą i wszedł do jednopiętrowej kamienicy. Na dole stał ochroniarz.

— Tata w domu? — spytał Pietia.

— Tak, — odpowiedział ochroniarz.

— Teraz, — powiedział Wania.

Pietia wyjął nóż.

— Wal, — powiedział Wania i Pietia wsadził nóż w ochroniarza.

Ochroniarz zachrypiał i upadł.

— Pistolet powinien mieć pod pachą, — spokojnie powiedział Wania.

Pietia poszperał i znalazł pistolet żywego jeszcze ochroniarza.

— Idziemy dalej, — powiedział Wania.

Pietia pewnie wszedł po schodach na pierwsze piętro.

Wszedł do pokoju.

— Jest tutaj, — powiedział Wania.

— Tato, dlaczego nie przyszedłeś na pogrzeb mamy? — spytał Pietia.

— A co, zmarła? — bez żadnego żalu spytał ojciec. — Nie wiedziałem.

Obok stała Irina.

— Przeładuj, — powiedział Wania.

Pietia wyjął pistolet, przełądował i wyprostował rękę.

— Co ty? — krzyknął ojciec.

— Bardziej w prawo, — powiedział Wania.

Pietia wycelował pistolet prosto w ojca.

— Teraz, — głośno powiedział Wania.

Pietia nacisnął spust. Ojciec upadł.

Ira zakryła uszy, krzyknęła i usiadła na podłodze.

— Bardziej w lewo, — powiedział Wania. — Za dużo.

Pietia wycelował bardziej w prawo. Ira krzyczała.

— Niżej, — powiedział Wania, — Jeszcze. Teraz.

Pietia wystrzelił.

— Teraz w prawo. Tata na podłodze. Jeszcze trochę w prawo. Pociągnij.

Pietia wystrzelił dwukrotnie.

— No i zrobione, — powiedział Wania.

× × ×

Pietia przeszedł po bulwarze i usiadł na ławce.

— Jak to tak, Wania, wszystkich ich zabiłem, — powiedział Pietia.

— Też niedługo umrę, — powiedział Wania.

Pietia posiedział jeszcze trochę i poszedł.

× × ×

Pietia siedział na kanapie w pokoju gościnnym. Weszła ciocia Tania.

— Ciociu, wszystkich ich zabiłem, — powiedział Pietia.

— Kogo? — spytała przestraszona ciotka.

— Wszystkich, — odpowiedział Pietia.

Telewizor był włączony.

— Dureń z ciebie, — powiedział Wania.

× × ×

Pietia przeszedł przez plac i usiadł na pomniku psa.

Siedział i nachmurzony patrzył przed siebie. Nagle wzdrygnął się i szybko zdjął okulary. Światło poraziło mu oczy. Białej błony na oczach już nie było.

— Wania, widzę! — zakrzyczał, zakrywając oczy.

Wania nie odpowiedział.

— Wania, widzę! — krzyknął radośnie. — Wania! Wania!

Wania nie odpowiedział.

— Wania, co jest? — krzyknął przestraszony Pietia. — Żyjesz? — zawołał Pietia.

Nikt mu nie odpowiedział.

— Wania, co ja bez ciebie pocznę? — spytał Pietia.

Długo spoglądał przed siebie, potem zdjął okulary Wani. Oczu nie było.

× × ×

Pietia przeszedł ulicą i zatrzymał się przy budynku z napisem «Kawiarnia».

— Gdzie tu można coś zjeść? — spytał przechodzącego obok mężczyznę.

— Ty co, dureń jesteś, czy co? — zapytał tamten. — Jest przecież napisane: kawiarnia.

— Ale ja nie umiem czytać, — powiedział Pietia.

— Się debilów na świecie namnożyło, — powiedział mężczyzna i odszedł.

Pietia do kawiarni nie wszedł.

× × ×

Siedział w barze w ciemnych okularach nad pustą szklanką.

— Coś jeszcze? — spytał barman, podchodząc.

— Nalej jeszcze, — powiedział Pietia.

Barman nalał.

Barman odstawił butelkę na półkę i odszedł.

Pietia nie wypił, siedział milcząco i patrzył przed siebie.

— Kola, miałeś brata? — zapytał.

— Nie, — odpowiedział Kola, obsługując pozostałych.

× × ×

Przeszedł ulicą, doszedł do budynku z napisem «Komisariat Policji Nr 1 Urzędu Spraw Wewnętrznych Leninowskiego Rejonu» i wszedł do środka.

Za kratą siedział dyżurny porucznik z sierżantem.

— Chcę się przyznać, — powiedział Pietia.

— Zaprowadź go na górę, gabinet nr 2, dyżurny operacyjny kapitan Garkalin Władimir Nikołajewicz, — polecił porucznik sierżantowi.

Pietia i sierżant weszli po schodach.

— Sprawdź go, — powiedział w ślad za nimi porucznik.

Weszli do pokoju.

— Sporządź przyznanie się, — powiedział sierżant i wyszedł.

Operacyjny oderwał się od dokumentów i spojrzał na Pietię.

— Zabiłem tatę, — powiedział Pietia. — Oraz Żonę.

— Niech pan siada, — powiedział operacyjny.

Pietia usiadł, operacyjny dał mu kartkę i długopis.

— Proszę dobrolne przyznanie się napiasać, — powiedział operacyjny.

Pietia wziął długopis, popatrzył na operacyjnego i powiedział:

— Nie umiem pisać.

× × ×

Sierżant stał na korytarzu, przytknąwszy ucho do drzwi gabinetu numer dwa.

× × ×

— Michałkow Piotr Aleksandrowicz, — sędzia ogłaszała na stojąco, — na podstawie artykułu 105 Kodeksu Karnego Rosyjskiej Federacji, uwzględniając dobrowolne przyznanie się do winy oraz inwalidztwo z tytułu wzroku, zostaje skazany na dwanaście lat pozbawienia wolności w więzieniu o zaostrzonym rygorze.

Sędzia usiadła.

Pietia także usiadł.

Ciocia Tania płakała.

× × ×

Upłynął miesiąc.

Ostrzyżony na krótko Pietia w ubraniu więziennym wszedł i usiadł na pryczy.

— Z jakiego artykułu? — zapytał współwięzień.

— Sto pięć, — powiedział Pietia.

— Ostro, — powiedział mężczyzna. — Jestem Jura, — wyciągnął rękę.

— Jak tu jest?

× × ×

Pietia siedział na schodkach.

— Wania, co ja bez ciebie pocznę?

× × ×

Po terytorium więzienia szli w szyku, potem pracowali.

— Jest tu biblioteka? — spytał Pietia współwięźnia.

— Oczywiście, że jest, — odpowiedział tamten. — Po co ci?

— Pomóż mi, dobrze? — poprosił Pietia.

× × ×

Przeszli przez korytarz i weszli do biblioteki.

— Jest Leskow? — spytał Pietia.

— A co konkretnie panu potrzeba? — spytał bibliotekarz.

— Wszystko jedno, — powiedział Pietia.

Bibliotekarz otworzył szafę, poszperał i wyciągnął książkę.

— Jura, poczytaj mi coś, — poprosił Pietia i usiadł.

Jura otworzył książkę i usiadł obok.

«9 maja, w dzień św. Mikołaja z Miry niszczono w Diejewo kaplicę starowierów, — czytał Jura. — Widowisko było straszne, bezwstydne i prawdziwie oburzające; a do tego jeszcze, jak na złość, krzyż żelazny ze zwieńczenia kopuły się zerwał i zawisł na łańcuchach, a ponieważ bosaki niszczycieli wściekle zmuszały go do upadku, więc nagle spadł roztrzaskując głowę pochodzącego z Żydów strażakowi, z którego to powodu tenże na miejscu zginął. Och, jak ciężko mi było na to wszystko patrzeć: Boże! Po prawdzie to chociaż że Żydów nie posyłano krzyże zrywać! Wieczorem przy obrabowanej bożnicy zbierali się ludzie, zarówno ich, jak i nasz cerkiewny, i wszyscy razem dużo i gorzko płakali, a na koniec nawet jęli się obejmować i szukać zjednoczenia».

Pietia siedział i słuchał.

„Mój brat nie żyje”. Ostatni scenariusz Aleksieja Bałabanowa. Wersja oryginalna.

2013-05-29T12:03:00.000+02:00

Autor: Aleksiej Bałabanow

Źródło: http://seance.ru/blog/balabanov-script

«Мой брат умер». Последний сценарий Алексея Балабанова

В палате было светло.

Карина улыбалась. Под простыней выделялся ее огромный живот.

В палату вошел доктор, держа в руках снимки.

— У вас двойня, — как-то неестественно весело сказал он. Немножко специально.

Посмотрел на то, что держал в руках, и передал Карине.

— Мальчики, — сказал он.

Карина продолжала улыбаться, но снимков не взяла.

— Я знаю. Ваня и Петя, — сказала она

× × ×

Доктор вышел из палаты, прошел по коридору, где сидели хорошо одетый мужчина средних лет и молодая женщина.

— Можно? — спросил мужчина уходящего доктора.

— А, да, конечно, заходите. Только не долго.

Мужчина встал и вошел в палату. Женщина прошла за ним.

Карина улыбалась.

— Ваня и Петя, — сказала она.

Мужчина промолчал.

× × ×

Карина кричала.

— Тужься, тужься, — повторяла акушер.

По коридору прошел доктор. Мужчина сидел там же. Женщина нервно встала.

— Не волнуйтесь, все хорошо, — сказал им доктор, проходя, и зашел в палату.

Мужчина тоже нервничал.

— Ну что? — спросил доктор, войдя в палату.

— Первый пошел, — сказала акушер.

Карина кричала.

Появился первый. Акушер приняла его.

— Мертвый, — привычно сказала она и передала тело доктору.

— У него глаз нет, — нервно и чуть испуганно сказал доктор.

У мальчика вместо глаз были черные дырки.

— Второй пошел, — воскликнула акушер.

Доктор принял его сам.

У мальчика было четыре глаза. Он кричал.

Карина кричать перестала.

— Я знал, — сказал доктор.

Он провел рукой перед белыми глазами младенца.

— Он не видит, — сказал он и передал младенца акушеру.

× × ×

Доктор прошел по коридору. Мужчина и женщина сидели там же.

× × ×

Мужчина стоял у кровати Карины. Она плакала, прижимая к груди четырехглазого ребенка.

— Его надо отдать в приют для уродов, — сказал мужчина.

— Нет, — плача воскликнула Карина, прижимая к себе мальчика.

— Тогда выбирай: либо я, либо он. Такой наследник мне не нужен.

— Я его никому не отдам, — истерично крикнула Карина.

— Тогда так… Я оставляю вам квартиру и пятьсот тысяч евро. Живите с миром, — спокойно сказал мужчина и вышел из палаты.

— Саша! — крикнула Карина.

Женщина вошла в палату.

— Таня, — сказала Карина тихо…

× × ×

По реке шел лед.

МОЙ БРАТ УМЕР

Прошло восемнадцать лет.

Ваня жил в голове у Пети. Его глаза видели.

«Церковные, — говорю, — и на небо смотрят не с верою, а в Аристетилевы врата глядят, — читал Ваня, — и путь в море по звезде языческого бога Рамфана определяют. А ты с ними в одну точку смотреть захотел? А Лефонтий отвечает…»

— Страницу перелистни, — попросил Ваня.

Петя перелистнул. Он сидел за столом перед открытой книгой и слушал Ванин голос.

«Ты, дядя, баснишь: никакого бога Рамфана не было и нет, а все единою премудростию создано.

Я от этого словно еще глупее стал и говорю:

— Церковные кофий пьют.

— Что за беда, — отвечает Лефонтий. — Кофий боб, он был царю Давиду в дар принесен.

Я сам вовсе уже не знаю, что сказать, да брякнул ему:

— Церковные, — говорю, — зайцев едят, а заяц поганый.

— Не погань, — говорит, — Богом созданного, это грех.

— Как, — говорю, — не поганить зайца, когда он поганый, когда у него ослий склад и мужеженское естество, и он рождает в человеке густую и меланхолическую кровь».

— Ладно, хватит. Устал я что-то, — сказал Петя.

— Закладку положи, — попросил Ваня.

Петя вложил закладку и закрыл томик с надписью «Н. С. Лесков».

— Тетя Таня пришла, — сказал Петя.

У него глаза были покрыты белой пленкой. Волосы были длинные.

— А ты почем знаешь, что она? — спросил Ваня.

— А ты что, не знаешь, что я шаги слышу? — спросил Петя.

Квартира была большая.

— Привет, Петя! — сказала тетя, входя в комнату.

— Тетя Таня, прибери, пожалуйста, и суп свари, — попросил Петя.

Тетя Таня вышла.

— Давай к маме сходим, — сказал Ваня.

— Давай, — ответил Петя.

Петя встал и надел черные очки.

— Мне очки не забудь, — сказал Ваня.

Петя взял ободок темного стекла и надел на Ванины глаза.

× × ×

Он шел по улице.

— Ваня, ты знаешь, мне Лесков не нравится. Я его не понимаю. Я слов много не знаю.

— А мне нравится, — сказал Ваня. — Я тоже много слов не знаю, но тем он и интереснее. Вот Достоевский просто пишет, у него сюжеты интересные, а вот фразы «до чего ж поганый народ — люди» он не придумает. Осторожно, здесь ступенька…

— Я помню, — сказал Петя. — Я шаги считаю.

В руках у него была трость для слепых.

Петя пересек площадь, прошел по узкой улочке и подошел к старому зданию с надписью «Психиатрическая больница № 1».

Петя прошел по коридору и сел на скамейку. Из кабинета вышел доктор и пошел по коридору. Он хромал.

— Здравствуйте, доктор! — крикнул Петя.

— А как вы знаете, что это я? — спросил доктор, подходя.

— По шагам, — сказал Петя. — Вы же знаете, что я хорошо слышу, а Вы хромаете на правую ногу.

Доктор улыбнулся.

— Как мама сегодня? — спросил Петя.

— Сегодня не очень. Пойдемте, — сказал доктор.

Доктор взял Петю под руку, они прошли по коридору и вошли в палату.

В одноместной палате дремала мама. Она была седая.

Петя подошел и сел на край кровати.

— Здравствуй, мама! — сказал он.

Мама открыла глаза.

— Ваня, — сказала она, глядя немножко мимо него.

— Мама, я тебе каждый раз говорю, что Ваня умер, — сказал Петя.

— Это туловище мое умерло, — сказал Ваня. — До чего ж поганый народ — люди.

— Ваня, — сказала мама, беря Петю за руку.

Она все так же смотрела мимо. Они молчали.

— Пойдемте, Петр, — сказал доктор.

Петя встал, и они вышли.

— Надо за два месяца заплатить, — сказал доктор уже в коридоре.

— Тетя Таня занесет деньги, — как-то отрешенно сказал Петя. — А когда ее можно будет забрать домой? — спросил он.

— Я не знаю, — сказал доктор.

× × ×

Петя молча шел по городу.

— Давай в банкомат зайдем, — сказал Ваня. — Осторожно, машина!

— Я слышу, — сказал Петя, остановился и пропустил машину.

× × ×

Он стоял перед банкоматом, держа в руках карточку.

— Другой стороной, — сказал Ваня.

Петя перевернул карточку, провел рукой по банкомату и ввел карточку в гнездо, нащупал клавиши и четыре раза нажал на цифру 1.

На экране возникли суммы. Петя привычно нажал на сумму 5000. Потекли деньги. Петя забрал деньги и нажал еще раз.

× × ×

Петя шел по улице.

— А маме хуже стало? — спросил он.

— Да, — сказал Ваня. — Давай в бар зайдем.

Петя прошел через пустующий старый рынок и подошел к узкой арке с крутыми ступеньками, ведущими к реке.

— Чуть правее, — сказал Ваня. — Ты помнишь, ступеньки крутые.

Петя спустился по ступенькам и подошел к ресторану «Старая пристань».

Он вошел в полутемный бар на первом этаже и сел с краю за стойку.

— Коля, — позвал он бармена.

— Здравствуй, Петр! — сказал бармен, подходя. — Как всегда? — спросил он.

Петя кивнул.

— Взял бы чего-нибудь другого, — сказал Ваня.

Бармен налил полстакана дорогого виски.

Бар был полупустой. Петя повернул голову. На другом конце барной стойки сидели две девушки. Они смеялись.

Бармен поставил стакан на стойку.

— Девушки красивые, — сказал Ваня.

Петя отпил из стакана.

— Коля, налей девушкам виски, — попросил он.

Бармен налил виски, поставил перед девушками и что-то тихо сказал им.

Крайняя девушка взяла стакан и с удивлением посмотрела на Петю.

Петя еще раз отпил.

Девушка взяла стакан, подошла и села рядом.

— Ирина, — сказала она.

— Петр, — сказал Петя.

— За знакомство! — сказала Ирина.

Они чокнулись и выпили.

Она была старше.

— Я плохо вижу, но я слышу хорошо, — немного смущенно сказал Петр.

— Вы такой дорогой виски пьете? — кокетливо сказала Ирина. — У вас много денег?

— Ну, есть чуть-чуть.

— Предложи ей как-нибудь поужинать, — сказал Ваня.

— А давайте как-нибудь поужинаем вместе? — предложил Петя.

— Давайте, — сразу согласилась она. — А где?

— Скажи, здесь, в ресторане на втором этаже, — подсказал Ваня.

— Давайте в ресторане на втором этаже? Я позвоню Вам. Напишите телефон.

— А как Вы прочтете? — спросила она.

— Я с тетей живу, — сказал Петя.

— Коля, дай ручку! — крикнула Ирина.

Они допили виски.

× × ×

Петя сидел дома и ел суп.

— Ну, я пойду? — спросила тетя Таня.

— Да, тетя Таня. Вы когда придете?

— Завтра, — сказала она и пошла.

— Если бы тетя Таня нас не усыновила, сидели бы мы сейчас в приюте для неполноценных. Доешь, книжку почитаем?

— Достал ты меня своим Лесковым. А она правда красивая?

— Да, — сказал Ваня. — Открой первые три страницы перед закладкой, я тебе еще раз про женщин прочту.

Петя отложил ложку и раздраженно полистал книгу.

«У нас в русском настоящем понятии насчет женского сложения соблюдается свой тип, который, по-нашему, гораздо нынешнего легкомыслия соответственнее, а совсем не то, что кочка, — читал Ваня. — Мы длинных цыбов, точно, не уважаем, а любим, чтобы женщина стояла не на долгих ножках, да на крепоньких, чтоб она не путалась, а как шарок всюду каталась и поспевала, а цыбастенькая побежит да спотыкнется».

Петя захлопнул книгу.

— Все! — зло сказал он.

— Дурак ты, Петька, — сказал Ваня. — Вот умру я скоро, тебе нужен кто-то будет.

× × ×

Петя с Ириной сидели в ресторане возле окна с видом на реку.

— А Вам нравится Лесков? — спросил Петя.

— Не знаю, я не читала.

— Нам еще вина принесите, — попросил Петя официанта.

Официант забрал пустую бутылку красного французского вина.

— Ну что, решайся! — сказал Ваня.

— Ирина, выходите за меня замуж, — сказал Петя.

— Вот так сразу? — растерялась она.

Подошел официант и открыл бутылку.

— А цыбастенькая побежит да спотыкнется, — сказал Ваня.

Ирина разлила вино.

× × ×

Прошел год.

Петя сидел и слушал старый телевизор. Там шел фильм.

Ваня рассказывал, что происходит.

Вошел отец.

— Кино смотрите? — спросил он, — Я еще возьму кое-что.

— Здравствуй, папа! — сказал Петя.

— А, да, привет!

Виски его уже покрыла седина.

Он прошел дальше, открыл секретер и достал какие-то книги.

Вошла Ирина.

— Папа! — позвал Петя.

Отец вошел в комнату.

— Папа, я хочу познакомить тебя со своей женой.

— Ирина, — сказала она.

— Рад познакомиться. Александр Сергеевич, — сказал отец и улыбнулся.

— А Вы правда миллионер? — кокетливо спросила она.

— Ну, есть чуть-чуть.

— Папа, — взволнованно сказал Петя. — Надо в больнице за маму заплатить.

— А что, у тебя деньги кончились? — спросил отец.

— Но уже мало осталось, — ответил Петя.

— Надо зарабатывать, — сказал отец и вышел.

Вышла и Ирина.

Шел фильм. Ваня продолжил комментировать.

× × ×

Петя сидел на краю кровати. Мама держала его за руку.

— Ваня, — повторяла она.

Петя молчал.

× × ×

Петя прошел по набережной и зашел в бар.

Он сидел в пустом баре за стойкой и пил виски.

— Коля, а у тебя есть дети? — спросил он бармена.

— Да, девочка, — ответил тот.

Петя отпил из стакана.

— А помнишь, у Лескова, — сказал Ваня, — мужик девочку убил и забрал узелок с едой. На суде его спросили: а почему ты яйца не съел? Так ведь постный день был, сказал он.

— А что такое постный день? — мрачно спросил Петя.

— Когда скоромного есть нельзя, — ответил Ваня.

Петя не стал переспрашивать, что такое скоромное, хотя и не знал.

Бармен подошел.

— Постный день — это когда только овощи можно есть, — сказал он.

× × ×

Петя дремал на диване в большой комнате. Вдруг он вздрогнул и резко сел.

— Там кто-то есть, — сказал он.

— Да нет там никого, — сказал Ваня, — Ирина только.

— Да нет, я слышу, — сказал Петя, встал и вышел.

Он прошел через несколько комнат и вошел в спальню. Ирина сидела на кровати.

— Он там, за кроватью, — сказал Ваня.

— Эй, ты! — крикнул Петя. — А ну пошел вон отсюда!

— Там никого нет, — испугалась Ирина.

— Там он, там, — сказал Ваня.

— Вон! — закричал Петя.

Голый мужчина схватил вещи и выбежал из спальни.

— И ты пошла вон, — уже тихо сказал Петя и сел на кровать.

Ирина собрала вещи.

— Урод! — сказала она и тоже вышла.

— Вот мы и снова вдвоем, — сказал Ваня. — Давай тете Тане позвоним.

Петя продолжал сидеть.

× × ×

Петя сидел на набережной на лавке. Рядом сидел синий мужик и пил пиво.

— А помнишь, у Лескова, икона адописная, — сказал Ваня. — Слой письма отскочил, а под ним на грунту чертик с хвостом нарисован. А в другом месте сковырнул, а там под низом опять чертик. Он заплакал и ушел.

— А что тетя Таня сказала? Я забыл, — сказал Петя.

— Ты с кем там, убогий? — спросил мужик и отпил из банки.

— С собой, — тихо сказал Петя.

Мужик постучал кулаком себя по голове и снова отпил.

× × ×

Петя с тетей Таней набирали в корзину продукты. Петя держал корзину, а продукты складывала она. Она была немножко скованна и необычна.

На кассе Петя заплатил.

Выходя из универсама, тетя Таня остановилась и тихо сказала:

— Ваша мама умерла.

Петя поставил пакет с продуктами на землю.

— Пойдем, — тихо сказал Ваня.

Они вышли.

× × ×

Несколько человек стояло возле открытой могилы. Священник закончил читать молитву.

Рабочие на веревках опустили гроб и стали закапывать.

— Папа не пришел, — сказал Ваня.

Тетя Таня плакала.

— Прости, мама! — сказал Петя.

Рабочие забросали могилу и вставили деревянный крест.

— Надо папу убить, — сказал Ваня.

× × ×

Петя шел по магазину «Детский мир».

— Еще пять шагов и поверни направо, — сказал Ваня.

Петя прошел и повернул.

— Спроси, — быстро сказал Ваня.

— Простите, — остановил Петя продавца, — а где у вас игрушечные пистолеты?

— Пойдемте, я покажу, — сказал продавец.

— Какой похож на настоящий? — спросил Петя.

— Вот, — сказал продавец и дал ему коробку.

— Нет, — сказал Ваня, — это не то. Попроси похожий на пистолет Макарова.

Продавец забрал коробку и дал другую.

— Спасибо, — сказал Петя. — Покажите, где платить.

Они подошли к кассе, и Петя заплатил.

— Ну что, это тот? — спросил он на выходе.

— Да, — сказал Ваня.

× × ×

Петя сидел на памятнике собаке и открывал коробку.

— Пистолет достань, — сказал Ваня.

Петя достал пистолет.

— Сверху затвор, — говорил Ваня. — Левой рукой потяни на себя и отпусти. Теперь пуля в стволе. Подними пистолет и нажми на курок.

Петя поднял пистолет и нажал на курок.

× × ×

Петя сидел на диване в гостиной. Горел телевизор, но звука не было.

— Я чувствую, что я скоро умру, — сказал Ваня.

По телевизору шел мультфильм.

— Ну что, пойдем? — спросил Ваня. — Ножик в папином кабинете.

Петя встал и прошел через комнату до кабинета отца.

— Направо шкаф, — сказал Ваня. — Там.

Петя подошел к шкафу, открыл дверь и взял нож.

× × ×

Петя шел по улице.

— Лесков говорит: всякого спасенного человека не эфиоп ведет, а ангел руководствует, — сказал Ваня.

Петя прошел по улице и вошел в двухэтажный дом. Внизу стоял охранник.

— Папа дома? — спросил Петя.

— Да, — ответил охранник.

— Давай, — сказал Ваня.

Петя достал нож.

— Бей, — сказал Ваня, и Петя воткнул нож в охранника.

Охранник захрипел и упал.

— Пистолет должен быть у него под мышкой, — спокойно сказал Ваня.

Петя покопался и нашел пистолет у еще живого охранника.

— Давай дальше, — сказал Ваня.

Петя уверенно пошел по лестнице на второй этаж.

Он вошел в комнату.

— Он здесь, — сказал Ваня.

— Папа, почему ты к маме на похороны не пришел? — спросил Петя.

— А что, она умерла? — без всякого сожаления спросил отец. — Я не знал.

Рядом стояла Ирина.

— Затвор передерни, — сказал Ваня.

Петя достал пистолет, передернул затвор и вытянул руку вперед.

— Ты чего? — воскликнул отец.

— Правее возьми, — сказал Ваня.

Петя направил пистолет прямо на отца.

— Всё, — громко сказал Ваня.

Петя нажал на курок. Отец упал.

Ира зажала уши, закричала и села на пол.

— Левее возьми, — сказал Ваня. — Это много.

Петя взял правее. Ира кричала.

— Ниже возьми, — сказал Ваня, — Еще. Всё.

Петя выстрелил.

— Теперь вправо. Папа на полу. Еще чуть-чуть правее. Нажимай.

Петя выстрелил два раза.

— Вот и всё, — сказал Ваня.

× × ×

Петя прошел по набережной и сел на лавку.

— Как же так, Ваня, я их всех убил, — сказал Петя.

— Я тоже скоро умру, — сказал Ваня.

Петя посидел еще чуть-чуть и пошел.

× × ×

Петя сидел на диване в гостиной. Вошла тетя Таня.

— Тетя Таня, я их всех убил, — сказал Петя.

— Кого? — испуганно спросила она.

— Всех, — ответил Петя.

Горел телевизор.

— Дурак ты, — сказал Ваня.

× × ×

Петя пересек площадь и сел на памятник собаке.

Он сидел и мрачно смотрел перед собой. Вдруг он вздрогнул и быстро снял очки. Свет резанул глаза. Белой пленки на глазах уже не было.

— Ваня, я вижу! — закричал он, прикрывая глаза.

Ваня не ответил.

— Ваня, я вижу! — радостно крикнул он. — Ваня! Ваня!

Ваня не ответил.

— Ваня, ты что? — испуганно крикнул Петя. — Ты живой? — воскликнул Петя.

Ему никто не ответил.

— Ваня, как же я без тебя? — спросил Петя.

Он долго смотрел перед собой, потом снял Ванины очки. Глаз не было.

× × ×

Петя прошел по улице и остановился возле здания с надписью «Кафе».

— А где здесь можно поесть? — спросил он проходящего мимо мужика.

— Ты чего, дурак, что ли? — спросил тот. — Вот же написано: кафе.

— А я читать не умею, — сказал Петя.

— Сколько дебилов в мире, — сказал мужик и ушел.

Петя в кафе не пошел.

× × ×

Он сидел в баре перед пустым стаканом в темных очках.

— Что-нибудь еще? — спросил бармен, подходя.

— Еще налей, — сказал Петя.

Бармен налил.

Бармен поставил бутылку на полку и отошел.

Петя не отпил, он молча сидел, глядя перед собой.

— Коля, а у тебя брат был? — спросил он.

— Нет, — ответил Коля, обслуживая других.

× × ×

Он прошел по улице, дошел до здания с надписью «Отдел полиции № 1 УВД Ленинского района» и вошел внутрь.

За решеткой сидели дежурный лейтенант и сержант.

— Я хочу сделать признание, — сказал Петя.

— Проводи его наверх, второй кабинет, дежурный оперативник капитан Гаркалин Владимир Николаевич, — сказал лейтенант сержанту.

Петя и сержант поднялись по лестнице.

— Пробей, — вслед сказал лейтенант.

Они вошли в кабинет.

— Чистосердечное оформи, — сказал сержант и вышел.

Оперативник оторвался от бумаг и посмотрел на Петю.

— Я папу убил, — сказал Петя. — И жену.

— Садитесь, — сказал оперативник.

Петя сел, оперативник дал ему листок и ручку.

— Чистосердечное признание напишите, — сказал оперативник.

Петя взял ручку, посмотрел на оперативника и сказал:

— Я писать не умею.

× × ×

Сержант стоял в коридоре, прислонив ухо к двери второго кабинета.

× × ×

— Михалков Петр Александрович, — стоя объявила судья, — по статье 105 Уголовного кодекса Российской Федерации, учитывая чистосердечное признание и инвалидность по зрению, приговаривается к двенадцати годам лишения свободы в колонии строгого режима.

Судья села.

Петя тоже сел.

Тетя Таня плакала.

× × ×

Прошел месяц.

Коротко стриженный Петя в робе вошел и сел на нары.

— Ты по какой статье? — спросил его сокамерник.

— Сто пятая, — сказал Петя.

— Круто, — сказал мужчина. — Я Юра, — он протянул руку.

— Как тут у вас?

× × ×

Петя сидел на ступеньках.

— Ваня, как же я без тебя?

× × ×

Они строем шли по территории, потом работали.

— У вас библиотека есть? — спросил Петя сокамерника.

— Конечно, есть, — ответил тот. — А тебе зачем?

— Помоги мне, ладно? — попросил Петя.

× × ×

Они прошли по коридору и зашли в библиотеку.

— У вас Лесков есть? — спросил Петя.

— А что именно вам нужно? — спросил библиотекарь.

— Все равно, — сказал Петя.

Библиотекарь открыл шкаф, порылся и достал книжку.

— Юра, почитай мне что-нибудь, — попросил Петя и сел.

Юра открыл книжку и сел рядом.

«9 мая, на день св. Николая Угодника, происходило разрушение Деевской староверческой часовни, — читал Юра. — Зрелище было страшное, непристойное и поистине возмутительное; а к сему же еще, как назло, железный крест с купольного фонаря сорвался и повис на цепях, а будучи остервененно понуждаем баграми разорителей к падению, упал внезапно и проломил пожарному солдату из жидов голову, отчего тот здесь же и помер. Ох, как мне было тяжко все это видеть: господи! Да, право, хотя бы жидов-то не посылали, что ли, кресты рвать! Вечером над разоренною молельной собирался народ, и их, и наш церковный, и все вместе много и горестно плакали и, на конец того, начали даже искать объятий и унии».

Петя сидел и слушал.

Dymisja Surkowa. Początek ostatecznej zmiany wyznaczników.

2013-05-10T20:03:00.002+02:00

Publikacja z dnia 8 maja 2013 r.

Autor: Jegor Proswirnin

Źródło:

http://sputnikipogrom.com/politics/1257/crusaders/

Wiadomość dnia: Surkowa zwolniono ze stanowiska wicepremiera na jego własną prośbę, jak informuje Kreml („– Twoja teściowa na co zmarła? – A grzybami się otruła. – A skąd ma takie sińce? – Nie chciała ich żreć, swołocz!”). Przypomnijmy, że dosłownie wczoraj wybuchł publiczny konflikt Surkowa z rzecznikiem Komitetu Śledczego Markinem, spowodowany wypowiedziami Surkowa w Londynie na temat śledztwa w sprawie projektu „Skołkowo”, który Surkow nadzorował. Dzisiejsza dymisja Surkowa stanowi finał jego upadku, który zaczął się pod koniec 2011 roku z masowych protestów. Uważany za demiurga współczesnego systemu w Rosji i posiadający reputację cynicznego intelektualisty został odesłany na półdymisję po buncie klasy kreacjonistów, a dzisiaj nastąpił jego ostateczny upadek. Na niezadowolenie inteligencji Putin nie odpowiedział skomplikowaniem życia politycznego, lecz odwrotnie jego uproszczeniem zgodnie z formułą „słomkę złamiesz siłą”, zastąpiwszy dumnego ze swojego wykształcenia Surkowa prostym jak uderzenie cegłą w łeb Wołodinem.

Byli znienawidzeni przez wszystkich „Nasi”, próbujący udawać lojalną młodzież, a przyszedł robotnik „My zara przyjdziem z kumplami i wam wpieprzym” Chołmanskich. Była pląsająca na niewielkim podwórku na poły niezależna prasa, a rozpoczęto zwalnianie z pracy i kaperowanie pracowników państwowych mediów i zamykanie wielu tytułów. Była „Jedna Rosja”, starająca się grać rolę głównej partii w kraju w ramach kontrolowanego systemu partyjnego, a powstał „Wszechrosyjski Narodowy Front”, który ma za zadanie skupić wszystkich wokół Führera w obleganej twierdzy „Rosja”. Była retoryka modernizacji, a mamy radziecki zakręt, przy czym nie na poziomie retoryki, lecz na poziomie konkretnych ustaw.

Żydowsko-czeczeńskiego diabła, postać absolutnie z twórczości Pielewina, zastąpili prości i uczciwi ludzie z twarzami katów i żołnierzy, wachtę po żartownisiach i eunuchach objął kolektywny poseł Wałujew, co widać najlepiej po sposobie, w jaki zdymisjonowano Surkowa. Przeczytajcie, jeśli nie czytaliście, tekst Markina przeciwko Surkowowi w „Izwiestiach” – przykład radzieckiego stylu spod płotu końca lat 80-tych, o którym myśleliśmy, że już odszedł na zawsze, pozostawszy tylko w powieściach Sorokina:

A wszystko to byli ludzie światowi i cwani. Już dawno kapnęli się, że w naszych czasach status notowanego opozycjonisty jest nawet całkiem korzystny. Jakby co, to banalne śledztwo w sprawie kradzieży można przedstawić jako polityczne prześladowanie. Zyskuje się sławę w sieci, a nawet prawo azylu w Londynie. Niektórzy wirtuozi politycznego PR dają radę odstawiać takie piruety, będąc w kierownictwie władzy, przeciwko której protestują.

„Ja nie torf i nie gad zasrany” – powiedziałby Martin Aleksiejewicz. W trakcie całej swojej kariery Surkow władczego Markina Aleksiejewicza maskował, próbował przekonać rosyjską inteligencję, że z Markinem Aleksiejewiczem możliwy jest jakiś dialog, jakaś choćby imitacja komunikowania się. A w rezultacie kolektywny radziecki Markin Aleksiejewicz Surkowa zjadł postawiwszy mięsistą kropkę nad „i” w dyskusji na temat „Czy możliwa jest transformacja władzy radzieckiej w coś przyzwoitego?”, potwierdzając ponownie absolutną rację zajmowania bezkompromisowego stanowiska. Ustriałow w 1921 roku pisał, że jeśli nie drażnić bolszewików to nauczą się czytać, pisać, pokochają Rosję i ostatecznie staną się rosyjską narodową władzą. Surkow przez całą dekadę od 2000 r. przekonywał, że jeśli nie drażnić Putina to oduczy się pić wódkę, przestanie kląć («Z rodziny robotniczej pochodzę») i ostatecznie zacznie sam siebie unowocześniać, przyjąwszy wartości współczesnego społeczeństwa europejskiego.

Radziecka władza Ustriałowa ostatecznie rozstrzelała. Surkowa władza radziecka zdymisjonowała rękami Markina Aleksiejewicza i może być, że jeszcze rozstrzela, jako że diabeł żartować lubi (przecież u znajdującego się w niełasce olimpijskiego budowniczego „towarzysza Bilałowa” stwierdzono tajemnicze zatrucie rtęcią, przy czym zatrucie wielokrotne). Wszyscy apologeci Czerwonego Kremla, wszyscy zwolennicy tego, że z władzy nie wolno żartować, lecz w milczeniu i cierpliwie pomagać jej się krok po kroku cywilizować, wszyscy „konserwatywni zwolennicy stopniowego uczłowieczania reżimu” otrzymali dziś prostą i jasną odpowiedź Markina Aleksiejewicza w stylu Sorokina:

Jednakże PR PR-em, a sprawy sprawami. Kodeks postępowania karnego nikt nie likwidował, więc śledczy zobowiązani są do zadawania pytań, jeśli mają do czynienia z faktami i konkretnymi podejrzeniami. Nie pomogą tu żadne utyskiwania na motywy polityczne. Masza jakby nie było też spadkobierczyni i będziemy z nią pisać do wszystkich możliwych instancji zwracając uwagę społeczeństwa na pana i pańską działalność kułaka. Boś jest pan kułak, a żona pańska to burżujka, z powodu której sam wstyd i którą trzeba należycie utemperować. A nas co, na boczny tor? Pracowaliśmy, sialiśmy, a kibel kto stawiał? Kto wtedy dwudziestaka dał? Pan z pana Oleczkiem chujeczkiem? Albo może pana żona ta paniusia? Ja sam to wszystko zbudowałem i garb mam, krew z potem przelewałem, a pan tylko żarł i srał. Tak było.

Władimir Władimirowicz Szarikow, którego przez wszystkie 13 lat dokładnie goliła konserwatywna inteligencja popierająca władzę, kiedy zaczęły się protesty nie zdecydował się na dialog ze społeczeństwem jak dorosły cywilizowany człowiek, tylko chwycił bałałajkę i zaczął odstawiać „Jabłuszko” („Eh, jabłuszko, dokąd ty se lecisz, znajdzie się na Błotnym to już nie odlecisz!”).

Po czym na zakończenie numeru wziął i przypierdolił bałałajką profesorowi Surkoważnemu, który przez te wszystkie lata starał się wyczesać z psa pchły radziecko-czekistowskiego pochodzenia, przy czym to wyczesywanie przedstawiał jako proces cywilizacji i ukulturalnienia. Teraz cywilizator i ukulturalniający ma pękniętą czaszkę („I za to was likwidują jako klasę. Z pana jest szkodliwy element, pan dowcipasami chujasami sypie, a sam jakby uczony i w ogóle. A z pana żaden uczony, pan jesteś chujony, tym pan żeś jest!”), a wściekły Władimir Władimirowicz zaraz będzie się wydzierał w finałowym kuplecie, i jak go skończy, to na jego uśpienie zgodzą się nawet najbardziej pokojowo nastawieni mieszkańcy rosyjskiego bloku.

Tak w ogóle to się cieszę. Dymisja Surkowa, ostatniego człowieka we władzach, który uważał za konieczne przynajmniej udawać coś minimalnie przyzwoitego, oznacza początek Ery Pełnej Jasności (...), w której walki rosyjskiej europejskiej wykształconej klasy z radziecką azjatycką robotniczo-chłopską władzą nie dało się dłużej maskować ospałymi czeczenożydami, którzy piszą powieści i dywagują o „dyskursie”, próbując pogodzić białych Europejczyków i radzieckich Mongołów. Nie ma możliwości jakiegokolwiek kompromisu pomiędzy rosyjską Europą i radziecko-putinowską Azją, to przecież nie jest walka o uczciwe wybory, przeciwko Putinowi, to nie jest walka ideologii.

To jest wojna cywilizacji, stępiona, uspokojona dzięki naftowemu dobrobytowi pierwszej dekady wieku, lecz teraz znów wypływająca na powierzchnię, ponownie wyrażająca się w ostrej formie. Z nas przecież żadni białowstążkowcy, żadni demokraci, żadni nacjonaliści. Jesteśmy krzyżowcami w radzieckiej Palestynie i w tym roku skończyło się pokojowe współistnienie z radziecko-putinskimi Arabami.

W 1917 roku przegraliśmy z kolektywnym Markinem, kolektywnym Wołodinem, kolektywnym Wałujewem. W 2017 roku mamy obowiązek zwyciężyć.

Dzień Zwycięstwa ze łzami w oczach.

2013-05-09T13:46:00.000+02:00

Autor: Jegor Proswirnin

Źródło:

http://sputnikipogrom.com/politics/1288/tearsandpain/

Tragedia Rosjan podczas II Wojny Światowej polega na tym, że w tej wojnie nie uczestniczyli „nasi”. W ogóle. Hitler chciał z Rosji takie ogromne czyste Indie z Niemcami w roli angielskich kolonizatorów. Stalin zrobił to w rzeczywistości. Starł się niemiecki imperialista z gruzińskim komunistą, a kiedy kurz opadł, to było o 26 milionów Rosjan mniej. Naiwnym jest posądzanie któregokolwiek z nich, że kierowali się dobrem rosyjskiego narodu, że mogli choć raz pomyśleć w takich kategoriach. Germanofile wyszukują w dziełach nazistowskich ideologów pozytywne słowa o Rosjanach, sowietofile odpowiadają im znanym toastem za rosyjski naród, ale to są słowa, które nie są warte czegokolwiek. W rzeczywistości tworząc kołchozy Stalin zgnoił 10 milionów kułaków. Potem Stalina pogonił Hitler, który obiecał likwidację kołchozów, lecz z jakiegoś powodu je zostawił. Potem Hitlera pogonił Stalin, który nawet po zwycięstwie kołchozów nie zlikwidował. Brud. Kloaka. Pensja w absurdalnych „roboczodniach”. Zgniła pszenica. No i rozwalona obora, nad którą powiewa albo radziecka, albo niemiecka flaga.

Co za różnica? „Plan Ost”, odpowiadają. Pewnie tak. A jak się nazywa plan, w wyniku którego mamy 5 milionów zmarłych z głodu w latach 30-tych, 10 milionów zgnojonych kułaków, 1 milion rozstrzelanych i 3-4 miliony zmarłych w łagrach, gdzie śmiertelność w niektórych zarządach GUŁAG-u była wyższa niż w Oświęcimiu? Co to za plan? „West”?

Rozumiejąc, czując absurd porównania „kto mniej z nas zabije”, świadomość narodu tworzy narodowego bohatera. Pochodzi z roli, oderwany od radła, wbrew przeklętemu Stalinowi i radzieckiemu systemowi, wyłącznie z powodu wściekłości za spalony rodzinny dom, zdobywa Berlin.

Obawiam się, że on nie miał wyboru. Przypomnę, jak w praktyce wyglądała ta „ludowa wściekłość” i „patriotyzm narodu”:

Naczelne Dowództwo Armii Czerwonej rozkazuje:

1. Radom wojennym Frontów i przede wszystkim Dowódcom Frontów:

a) bezwarunkowo likwidować w armii nastroje wycofywania się i żelazną ręką zapobiegać propagandzie tego, że jakoby jesteśmy w stanie dalej wycofywać się na wschód, że z powodu takiego wycofywania się nie stanie się krzywda;

b) bezwarunkowo zdejmować ze stanowisk i kierować do Naczelnego Dowództwa pod sąd wojenny dowódców armii, którzy dopuścili do samowolnego odwrotu wojsk z zajmowanych pozycji, bez rozkazu dowództwa frontu;

c) utworzyć w ramach frontu od jednego do trzech (zależnie od okoliczności) batalionów karnych (po 800 ludzi), do których kierować dowódców średniego i starszego szczebla oraz politruków z wszystkich rodzajów wojsk, którzy złamali dyscyplinę z powodu tchórzostwa lub słabego charakteru, i skierować ich na trudniejsze odcinki frontu, by mogli krwią odkupić przestępstwa wobec Ojczyzny.

2. Radom wojennym armii i przede wszystkim dowódcom armii:

a) bezwarunkowo zdejmować ze stanowisk dowódców i komisarzy korpusów i dywizji, którzy dopuścili do samowolnego odwrotu wojsk z zajmowanych pozycji bez rozkazu dowództwa armii i kierować ich do rad wojennych frontu pod sąd wojenny;

b) sformować w ramach armii 3-5 dobrze uzbrojonych oddziałów osłony (do 200 ludzi w każdym), skierować na bezpośredni tył wahających się dywizji i w przypadku paniki i bezładnego odwrotu oddziałów dywizji rozstrzeliwać na miejscu panikarzy i tchórzy, pomagając w ten sposób uczciwym żołnierzom dywizji spełnić swój dług przed Ojczyzną;

c) utworzyć w ramach armii od pięciu do dziesięciu (zależnie od okoliczności) kompanii karnych (od 150 do 200 ludzi w każdej), do których kierować szeregowych i młodszych oficerów, którzy złamali dyscyplinę z powodu tchórzostwa lub słabego charakteru, i skierować ich na trudne odcinki armii, by mogli krwią odkupić przestępstwa wobec Ojczyzny.

3. Dowódcom i komisarzom korpusów i dywizji:

a) bezwarunkowo zdejmować ze stanowisk dowódców i komisarzy pułków i batalionów, którzy dopuścili do samowolnego odwrotu oddziałów bez rozkazu dowódcy korpusu lub dywizji, odbierać i ordery i medale i kierować ich do rad wojennych frontu pod sąd wojenny;

b) okazywać wszelką pomoc i poparcie oddziałom osłony armii w sprawie wzmocnienia porządku i dyscypliny w oddziałach.

Rozkaz odczytać we wszystkich kompaniach, szwadronach, bateriach, eskadrach, dowództwach, sztabach.

Ludowy Komisarz Obrony ZSRR

J. STALIN

To nie jest rozkaz dla mścicieli narodu, rwących się na Berlin. To rozkaz dla uciekających Sipajów, którzy nie chcą umierać za angielskiego wicekróla. I rozkaz ten pokazuje wielką mądrość rosyjskiego narodu, który odmówił dobrowolnej walki za swoich ciemiężców. Dokładnie w ten sam sposób Rosyjska Armia Wyzwoleńcza Własowa przy pierwszej nadarzającej się okazji powiedziała Niemcom „dziękuję”, zerwała wszystkie niemieckie emblematy i zdezerterowała do Pragi. Ludzi, którzy przeżyli wojnę domową, kolektywizację i Wielki Terror, nie było możliwości zmusić dobrowolnie z gołymi tyłkami biec pod karabiny maszynowe dla osiągnięcia świetlanej przyszłości. Kwiat młodzieży, nie znającej innego oprócz stalinowskiego życia, zginął w pierwszym roku wojny, później poszły starsze roczniki – ci, którzy jeszcze pamiętali cara-batiuszkę i to właśnie dla nich był rozkaz „Ani kroku do tyłu”, tych właśnie, którzy przeżyli okropności lat 20-tych i 30-tych, trzeba byłą siłą gonić do ataku, ponieważ żadna ideologia, ani nawet banalna zwierzęca żądza zemsty na tych co przeżyli radzieckie piekło nie działały.

Entuzjastyczni budowniczowie nowego świata, komsomolcy-ochotnicy – wszyscy oni zginęli w 1941 roku. Została tylko ponura rozeźlona chłopska masa pamiętająca jeszcze jak czerwoni rozprawiali się z antonowszczyzną bronią chemiczną. Komory gazowe, powiadacie? I naprawdę wszystkich trują gazem, i kobiety i dzieci? Niesłychana sprawa, trzeba by w Tambowie opowiedzieć...

Oni zwyciężyli – dlatego, że nie mieli wyboru. O ich ofierze warto pamiętać jak o ofierze wielkiej z powodu jej bezsensu, tak jak Żydzi pamiętają o Holokauście („Nigdy więcej!”). Ale wygłupiać się ze świętowaniem Wielkiego Zwycięstwa teraz, kiedy z niego nic nie zostało, oprócz Wstążki św.Jerzego na butelce wódki „Putinka” to bluźnierstwo.

Nasi przodkowie, dziadkowie, którzy wojowali, nie byli rozpropagowanymi kolorowymi debilami. Począwszy od 1917 roku przeszli przez 24 lata najokrutniejszego doboru naturalnego w wyniku wojny domowej, głodu, rozkułaczania, represji. Zniknęła klasa naiwnych idiotów, pozostał mroczny surowy naród, który przywykł do tego, że dziś we wsi biali, jutro czerwoni, a pojutrze zieloni. Który przywykł do tego, że Rosję spalono, rosyjskie życie spalono, i pozostaje tylko jedno – przeżyć w świecie zapylonych hełmów i przyjeżdżających nocą furgonów z napisem „Pieczywo”, starając się zachować samego siebie w świecie ołowiu, bawełny i betonu.

Cara rozstrzelali. Krzyże spiłowali. Zboże zabrali. Konia zarekwirowali. Ojca posadzili. Syna zabili Niemcy. Co pozostaje? Pozostaje powolne pełzanie na Berlin w jesiennym błocie, przy okazji zupełnie przypadkowo upuszczając granat pod nogi towarzysza komisarza. Pozostaje iść do ataku. Pozostaje szturmowanie budynków. Pozostaje bronienie budynków. Pozostaje nocne przedostawanie się za linię frontu. A potem z powrotem.

Pozostają tylko popielate oczy ludzi, którzy w swoim wieku już tyle widzieli, że gotowi są szturmować choćby Berlin, a choćby i samo Piekło. Pozostają tylko zgorzkniali Rosjanie, których pierdolona kremlokurwa pragnie przewiązać karnawałowymi pierdolonymi wstążkami i postawić na górze pierdolonego tortu zrobionego ze złodziejstwa, narodowego poniżenia i gnicia za życia, zamieniwszy wolność, siłę i naród na koncert pieśni i tańca dla publiczności złamanej betonowym chujem epoki Breżniewa.

Przeżywszy w ciągu ostatnich 100 lat wojnę z Japonią, pierwszą rewolucję, pierwszą wojnę światową, drugą rewolucję, rozpad państwa, wojnę domową, głód, rozkułaczanie, Wielki Terror, drugą wojnę światową, kubański kryzys, zastój, wojnę w Afganistanie, pieriestrojkę, znowu rozpad państwa, prywatyzację, pierwszą czeczeńską wojnę, kryminalną rewolucję, krach finansowy, drugą czeczeńską wojnę, serię ataków terrorystycznych, ośmiodniową wojnę i początek nowych politycznych represji, my wam oczywiście bezwarunkowo uwierzymy i złączymy się z wami w pijanej radości z okazji zwycięstwa, wy kutasy prążkowane w czarno-pomarańczowych kokardach.

Dziękuję dziadkowi, że przeżył. I wieczna wam, kurwom w kokardach, hańba.

Film oskarżający Miedwiediewa o zdradę interesów Rosji w Libii

2013-01-31T11:44:00.000+01:00

Źródło: http://www.youtube.com/watch?v=zrtcVd1LASc
http://lenta.ru/news/2013/01/31/rogozin/

Film jest anonimowy, opublikowany na profilu "Dmitrij Rogozin" w YouTube. Sam wicepremier twierdzi, że nie ma z nim nic wspólnego i nie ma konta na YouTube.

Nieznani autorzy oskarżają Miedwiediewa o zdradę interesów Rosji w Libii.

Wywiad Dmitrija Miedwiediewa dla CNN

2013-01-28T20:20:00.000+01:00

Źródło: http://government.ru/docs/22547/

Wywiad premiera FR Dmitrija Miedwiediewa dla CNN 27.01.2013

Korespondent: Panie premierze, bardzo dziękuję, że zgodził się Pan z nami spotkać.

W 2009 roku, będąc prezydentem Rosji, napisał Pan bardzo interesujący, ważny esej o przyszłości Rosji. Stwierdził Pan, że są dwa podstawowe problemy rosyjskiej gospodarki - zbytnia zależność od ropy i ogromnie wysoki poziom korupcji. Jeśli popatrzeć na dzisiejsze statystyki, to te dwa problemy jeszcze się pogłębiły: gospodarka Rosji jeszcze bardziej zależy od dochodów z węglowodorów, a patrząc na dowolne oceny, to sytuacja z korupcją jest poważniejsza. Jak Pan myśli, czy to oznacza, że nie udało się osiągnąć rozwiązania tych podstawowych problemów?

D. Miedwiediew: Nie, nie oznacza. Udało nam się coś zrobić i naprawdę sytuacja dzisiaj jest nieco inna od tej sprzed jakiegoś czasu. Najpierw chciałbym powiedzieć rzecz następującą: rzeczywiście nadal jesteśmy krajem znacznie uzależnionym od węglowodorów, lecz na chwilę obecną nasza zależność to trochę mniej niż połowa przychodów budżetu państwa. To bardzo dużo, tym niemniej sytuacja zaczęła się zmieniać, ponieważ na drugą połowę składają się już przychody ze sprzedaży towarów, prac i usług na rynku wewnętrznym.

Bardzo ważny jest rozwój naszej konkurencyjności w dwóch kierunkach. Rolnictwo - Rosja ponownie może się stać wiodącym rolniczym mocarstwem, mamy kolosalne terytorium, mamy bardzo dużo możliwości, by stać się uczestnikiem rynku żywności. Żywność jest coraz droższa, coraz bardziej deficytowa i dlatego pragniemy zająć godną Rosji niszę. I druga, nie mniej ważna sprawa: Rosja jest krajem wykształconym i niezależnie od tego, że my też na pewno nie zawsze jesteśmy zadowoleni z naszego poziomu oświaty, to jednak mamy wszelkie szanse, by zająć godne miejsce zarówno w segmencie firm wysokich technologii, jak i dużych projektów oświatowych, innymi słowy zarabiać pieniądze i tworzyć dochód budżetu dzięki naszym mózgom. I dlatego sytuacja ewoluuje, oczywiście nie tak szybko, jakbyśmy tego pragnęli. Zapewne trzeba aktywniej działać i Rząd będzie się tym zajmował.

Korupcja. Uważam, że ostatnie lata nie poszły na marne. Stworzyliśmy szkielet antykorupcyjnego ustawodawstwa, jakiego nigdy w Rosji nie było, ani w okresie caratu, ani w okresie sowieckim, ani w postsowieckim. Stworzyliśmy absolutnie nowe ustawodawstwo, w pełni odpowiadające międzynarodowym konwencjom, wymaganiom Organizacji Współpracy Gospodarczej i pozostałym międzynarodowym standardom. Jest ono stosowane i to, że liczba spraw związanych z korupcją i spraw karnych przeciwko konkretnym ludziom rośnie, świadczy nie o tym, że rozszerza się korupcja, a o tym, że zaczęto z nią realnie walczyć. Obecnie różnego rodzaju struktury śledcze prowadzą około 50000 spraw karnych związanych z korupcją. Było ich mniej, ale to nie oznacza rozszerzania się korupcji, tylko o tym, że po prostu aktywniej zaczęliśmy pociągać do odpowiedzialności za tego rodzaju naruszenia. To jest akurat dobry wynik, tym niemniej to oczywiście nie może być przewidziana na 2, 3 lata akcja, to mają być zmiany w głowach ludzi. Już to mówiłem, ale powiem jeszcze raz: korupcja powinna być nie tylko niezgodna z prawem, ona powinna być amoralna i osądzana przez całe społeczeństwo, a nie przez jednostki.

Korespondent: Pomówmy o korupcji. Patrząc z boku może się wydawać, że sytuacji nadal nie udaje się opanować. Słyszeliśmy o sprawie Siergieja Magnitskiego i co nas najbardziej uderza to to, że najprawdopodobniej pieniądze ukradziono rosyjskiemu Rządowi. I Hermitage Fund przedstawił dokumenty, świadczące o tym, że mniej więcej miliard dolarów w oszukańczy sposób skradziono rosyjskiemu fiskusowi. Ale wydaje się, że z tym nikt nie może sobie poradzić. Jak mamy to rozumieć?

D. Miedwiediew: Powiem tak: mnie szczerze szkoda Siergieja Magnitskiego, jak i kogokolwiek, kto zakończył swoje życie, będąc uwięzionym. I rosyjskie organa ochrony prawa muszą koniec końców ustalić, co się wydarzyło w więzieniu, dlaczego on zmarł i kto ponosi za to odpowiedzialność. Jednakże mówiąc o działalności ś.p. pana Magnitskiego, to mam całkowicie inną tego ocenę. On nigdy nie był człowiekiem walczącym z korupcją, był zwykłym korporacyjnym księgowym czy prawnikiem obsługującym swojego bossa, a jego boss przebywający obecnie jak rozumiem w Davos, gdzie zajmuje się politykierstwem, zarabiał w Rosji duże pieniądze. Według szacunków różnych źródeł pieniądze, które zarabiał w Rosji można liczyć w miliardy dolarów i nie były to zupełnie czyste pieniądze. To były pieniądze przy wykorzystaniu różnych finansowych konstrukcji, a pan Magnitski ze względu na zajmowane stanowisko służbowe mu pomagał. Dopuszczam, że obaj mieli styczność z korupcją, bo jest jej rzeczywiście pełno, ale on nigdy nie zajmował się walką z korupcją, nie był nigdy agentem państwa, który zwraca bezprawnie zdobyte środki. Był korporacyjnym profesjonalistą, co oczywiście nie zmniejsza rozmiarów tragedii, związanej z jego śmiercią. I dlatego, wbrew tej opinii, która dzięki różnym siłom politycznym (oczywiście częściowo przy udziale dziennikarzy) złożyła się w szeregu państw, to nie była działalność polegająca na zwrocie Rosji jakichkolwiek skradzionych środków. To była działalność chroniąca finansowe interesy jego bossa i nic ponadto, a jego pan opuścił granice Federacji Rosyjskiej, powtórzę jeszcze raz, zarobiwszy bardzo duże pieniądze. Taka jest prawda.

Korespondent: Ale nie pozwolono mu wrócić. Nagle panu Browderowi odmówiono wizy, kiedy próbował powrócić.

D. Miedwiediew: Dlatego, że przez rosyjski wymiar sprawiedliwości uważany jest za przestępcę. W każdym razie rosyjski wymiar sprawiedliwości rosyjskie organa śledcze podejrzewają, że popełnił on przestępstwo na terytorium Rosji. Oczywiście, że do czasu, kiedy wyrok nie jest prawomocny, obowiązuje domniemanie niewinności, tym niemniej nasz struktury śledcze prowadzą przeciwko niemu sprawę i nie ma w tym niczego szczególnego. Amerykańskie struktury śledcze prowadzą sprawy przeciwko cudzoziemcom i robią to czasem w sposób poprawny, a czasem naruszając międzynarodowe zasady, my też staramy się poszukiwać tych, którzy naszym zdaniem popełnili przestępstwo. Myślę, że ta praca organów śledczych będzie kontynuowana, a co innego pozostaje?

Korespondent: Powiedział Pan, że śmierć Siergieja Magnitskiego w rosyjskim więzieniu powinna być wyjaśniona, okropne okoliczności jego śmierci. Mówił Pan to będąc prezydentem, ponieważ on zmarł, kiedy Pan zajmował stanowisko prezydenta, teraz został Pan premierem. Naszą uwagę zwraca, że bez końca wzywa Pan do przeprowadzenia śledztwa, a nie odnosi się wrażenia, że prowadzone jest prawidłowe, sprawiedliwe, obiektywne śledztwo. Na przykład matka Magnitskiego nie wierzy, że w Rosji prowadzone jest takie śledztwo.

D. Miedwiediew: Wie Pan, ja uważam, że rzecz nie jest w konkretnym case Magnitskiego, która, jeszcze raz powtarzam, została według mnie absolutnie upolityczniona i wykorzystana dla osiągnięcia całkowicie osobistych celów, a rzecz jest w tym, że powinno się prowadzić dochodzenie w sprawie jakiejkolwiek śmierci w więzieniu. Niestety takie rzeczy się zdarzają. To się zdarza w Rosji, zdarza się też w USA i w Europie - wszędzie się zdarza. I w każdym wypadku powinno się rozpoczynać sprawę karną i prowadzić maksymalnie dokładne dochodzenie, którego sens sprowadza się do tego, by stwierdzić z czym mamy do czynienia - z incydentem, przypadkiem, czy czyjąś złą wolą? Rzeczywiście, w tej sprawie państwo powinno postawić wszystkie kropki nad i, gdyż istnieją różne wersje tego, co się stało i rzeczywiście tutaj wszystko należy doprowadzić do końca. Niestety, człowiekowi życia nie zwrócimy, nie zwrócimy syna matce, to bardzo smutne i żal nie do utulenia, lecz nawet choćby z tego powodu, by w przyszłości nie dochodziło do podobnych sytuacji, konieczne jest doprowadzenie tego śledztwa do końca i ono powinno być doprowadzone do końca. Przy czym nie chodzi tu o to, jak to niekiedy mówią, żeby pośmiertnie oskarżyć kogoś w popełnieniu przestępstwa - to jest niemożliwe. Zgodnie z naszym prawem karnym, jak i zresztą zgodnie z prawem karnym większości cywilizowanych państw, przeciwko człowiekowi nie można prowadzić dochodzenia po jego śmierci, nie można uznać go za winnego, czy niewinnego - nie ma bowiem odpowiedzialnego podmiotu. Ale są pośmiertne procedury, zapisane w kodeksie postępowania karnego, i są one w jakimkolwiek kraju. Właśnie to trzeba zrobić.

Korespondent: Kongres USA przyjął ustawę, która wiąże stosunki handlowe z Rosją z problematyką korupcji. Zatwierdzono listę osób uznanych za skorumpowane. Krytykował Pan tę ustawę i mówił Pan, że Rosja będzie reagować zarówno symetrycznie, jak i asymetrycznie. Poczyniono szereg kroków, o których jeszcze porozmawiamy, jednakże zadam następującego rodzaju pytanie: czy mamy oczekiwać od Rosji jakichś kolejnych kroków odwetowych?

D. Miedwiediew: Uważam, że Kongres popełnił błąd, kiedy wraz z likwidacją poprawki Jacksona-Vanika przyjął ustawę szczególną imienia Magnitskiego. Jeśli chodzi o sam cały ten case, to już Panu mówiłem, co o tym myślę. A jeśli chodzi o działania Kongresu to myślę, co następuje: w ogóle źle się dzieje, jeśli obcy parlament podejmuje decyzje w stosunku do drugiego państwa. Jeszcze gorzej jest, kiedy obcy parlament (w tym wypadku mam na myśli Kongres USA) ogłasza, że szereg osób popełniło przestępstwa. Tutaj trzeba poczuć różnicę. Każdy kraj ma prawo odmówić jakiemukolwiek obywatelowi obcego państwa wydania wizy - prawa na wjazd na jego terytorium i to jest normalne, przy czym, zgodnie z międzynarodowymi konwencjami, bez podania przyczyn. I USA mogły i mogą odmawiać jakiemukolwiek rosyjskiemu urzędnikowi wjazdu do Ameryki, sprawdzać jego konta, czy co tam jeszcze, co znajduje się w Ameryce. Tak samo może postępować Rosja. Ale kiedy to się zamienia w publiczną akcję i Kongres mówi: "Stworzymy listę składającą się z konkretnych nazwisk osób zamieszanych w popełnienie przestępstwa" - to co to jest? To jest pozasądowy samosąd, to stwierdzenie winy osoby bez sądu i śledztwa. Jeszcze bym rozumiał, gdyby odpowiednie decyzje były potwierdzone przez sąd, zresztą w tej sytuacji nieważne przez jaki - amerykański czy rosyjski. Ale przecież zrobiono inaczej. Całą grupę osób, o których nie wiem, czy mają, czy nie mają związku, ogłasza się przestępcami. A co z domniemaniem niewinności? To jest niedopuszczalne. Wydaje mi się, że o tym nasi szanowni koledzy, szanowni amerykańscy ustawodawcy w ogóle nie myślą. A jeśli się okaże, że ktokolwiek z tej listy nie ma nic wspólnego z konkretną sprawą, ale mimo to w związku z tym, że sytuacja jest już rozkręcona, to na całym świecie o konkretnym człowieku będzie rozpowszechniona informacja, że jest on przestępcą, bez sądu i śledztwa? Czy jest to zgodne z prawem? Mnie się wydaje, że jest to niezgodne z jakimkolwiek prawem, niezgodne z jakimikolwiek konwencjami międzynarodowymi, i w tym sensie Kongres USA popełnił błąd prawny. Niestety, błąd ten popełniono celowo w związku z upolitycznieniem danej sprawy. W tej sytuacji parlament rosyjski był zmuszony odpowiedzieć. Nie wdaję się teraz w dyskusję, co jest symetryczne, a co asymetryczne - to są raczej emocjonalne oceny. Tak czy inaczej zawsze można znaleźć osoby, które według rosyjskiego parlamentu łamią prawa i wolności obywateli rosyjskich, czy jakichkolwiek innych obywateli. I znaleziono takich ludzi i ustawa została przyjęta. Czy to dobrze? Wie Pan, jeśli oceniać sytuację całościowo, to uważam, że źle. To są działania odwetowe, zresztą przewidziane przez prawo międzynarodowe, ale lepiej by było, gdyby do tego wszystkiego nie doszło. Przecież naprawdę zawsze mogliśmy, i możemy teraz, podejmować decyzje o wjeździe i wyjeździe ludzi nie na forum publicznym.

Korespondent: Czy zatem będą jakieś kroki odwetowe zgodne z międzynarodowym prawem?

D. Miedwiediew: No i dlatego uważam, że cała ta sytuacja jest zła. Nie sprzyja ani stosunkom rosyjsko-amerykańskim, ani międzynarodowemu porządkowi prawnemu.

Zawsze miałem własne prawne wrażenie całej tej sprawy. Nie uważam, by w XXI wieku jakiekolwiek państwo, nawet takie silne, potężne i demokratycznie rozwinięte jak USA, miało prawo podejmować takie decyzje w stosunku do obywateli innych państw. Suwerenności państwowej jeszcze nikt nie zlikwidował.

Korespondent: Jedna z odpowiedzi na ustawę Magnitskiego... Wykonując ten ruch ukaraliście własne sieroty. Naprawdę nie sądzi Pan, że tak nie powinno być? Że dzieci, uważane za niepotrzebne, nie mogą znaleźć dla siebie stabilnej amerykańskiej rodziny - i to ma być w porządku? Dlaczego karane są rosyjskie sieroty?

D. Miedwiediew: O tym dokumencie powiem najpierw tak: bez żadnych wątpliwości przyjmowany był na emocjonalnej fali, związanej z decyzjami amerykańskiego Kongresu, lecz ani prawnie, ani faktycznie nie łączy się z "ustawą Magnitskiego". Tak zwana ustawa Dimy Jakowlewa to rzeczywiście ustawa wyrażająca zaniepokojenie rosyjskiego parlamentu, rosyjskiej Dumy Państwowej, rosyjskiej Rady Federacji losem naszych dzieci. Przecież, co by się o tym nie mówiło, to jest to bezpośrednia odpowiedzialność państwa - zapewnić dzieciom nie posiadającym rodziców odpowiednią opiekę, troskę i pomoc medyczną. Jednak przecież nie mamy wątpliwości, że w większości państw, gdzie prowadzi się odpowiednie prace, nie ma problemu adopcji przez cudzoziemców. Chociaż, podkreślam, w naszym kraju nie jest ona zabroniona. W tej sytuacji nasze państwo (i w tej sprawie przyjęto ustawy, dekrety prezydenta) powinno zrobić wszystko, by po prostu sierot nie było, żeby nasi ludzie, nasi obywatele byli zmotywowani, zresztą tak samo jak zmotywowani są obywatele państw obcych, do adopcji naszych dzieci, nie posiadających rodziców, żeby stwarzać do tego prawidłowe, odpowiednie warunki. Jeśli Pan woli, to jest to część moralnej kultury. Rzeczywiście, wielu cudzoziemców zachowuje się bardzo szlachetnie: adoptują nasze dzieci ze zdrowotnymi defektami. Uważam, że nadeszła pora, by ze swej strony również nasi ludzie spojrzeli na ten problem. Wydaje mi się, że tak jest prawidłowo. W tym powinno się przejawiać moralne zdrowie społeczeństwa. Dlatego niezależnie od tego, że wielu widzi w tym kroki, skierowane przeciwko niektórym amerykańskim obywatelom chcącym adoptować nasze dzieci, to tak ta sprawa nie wygląda. Ona wygląda tak: w końcu powinniśmy podjąć wszystkie niezbędne decyzje, by sierot w Rosji nie było. W Ameryce nie ma przecież tego problemu. W większości krajów europejskich nie ma tego problemu. A my mamy przecież już prawie bogate społeczeństwo, mamy całkiem bogatych ludzi. Oni są w stanie zapewnić dach i opiekę naszym dzieciom. W tym jest sens podjętych decyzji.

Korespondent: Jednakże moglibyście bodźcowo stymulować obywateli rosyjskich do adopcji. Dlaczego zabraniać cudzoziemcom adopcji? Jeśli w Rosji kultura się nie zmienia, a kultura nie zmienia się w przeciągu dwóch, trzech lat, to okaże się, że całe pokolenie sierot zostanie ukarane z powodu braku adopcji.

D. Miedwiediew: Ale tu jest jeszcze jedna strona sprawy, w rzeczy samej raczej trudna. Nie bardzo bym chciał się na ten temat wypowiadać, ale mimo wszystko będę zmuszony. Niestety, nierzadko informacja, którą dysponujemy, o losach adoptowanych w USA rosyjskich dzieci, nikogo nie cieszy.

Duża liczba amerykańskich rodzin, które adoptowały rosyjskie dzieci, zapewnia im prawidłową opiekę, wychowanie i wykształcenie. W tym sensie ich czyny zasługują na najwyższą ocenę, jest to wysoce moralne postępowanie. Niestety, w naszym kraju znane są liczne przypadki, kiedy adoptowane przez amerykańskich rodziców dzieci zginęły, były maltretowane, utraciły w USA zdrowie. Nawet, gdyby był tylko jeden taki przypadek, to i to wystarczyłoby dla wniesienia odpowiedniego projektu pod obrady. I to jest pierwsza sprawa, o której chciałem powiedzieć.

Druga sprawa...

Korespondent: Macie na to udokumentowane przykłady?

D. Miedwiediew: Oczywiście. Te przypadki, wszystkie te case - być może do was to nie dociera - były wielokrotnie pokazywane w rosyjskiej telewizji, omawiane w internecie. Niestety, za podobne przestępstwa amerykańscy rodzice adopcyjni ponosili nieproporcjonalnie niską karę: chodziło w gruncie rzeczy o społeczne napiętnowanie lub w ogóle mało znaczącą karę za śmierć dziecka. Przypadki te w znacznym stopniu wstrząsnęły opinią społeczną. Żeby Pan rozumiał całą tę sytuację: 75% obywateli rosyjskich jest przeciwnych adopcji dzieci przez cudzoziemców, zgodnie z niedawno przeprowadzonym badaniem społecznym.

I na koniec. Całkiem niedawno podpisaliśmy z USA umowę dwustronną o adopcji i ogólnie sprawach rodzinnych. To jest dobra umowa, nad którą dość długo pracowało Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Departament Stanu. Niestety dowiedzieliśmy się o absolutnie dziwnych rzeczach: na poziomie rządu federalnego wszystko jest w porządku, ale na poziomie stanów te zasady kontroli za adoptowanymi dziećmi, które przewidywała ta umowa, nie działają. Koledzy-ustawodawcy stanowi, stanowe władze prawne nie zechcieli nawet wypełniać postanowienia tej umowy. Będziemy musieli dokonać przynajmniej ponownej oceny tego co się stało. Umowa ta, nawet zaglądając w przyszłość i realizować ją w przyszłości, nie może być dochowywana tylko na terytorium Rosji, lecz także na terytorium konkretnego stanu USA. No i taki to zestaw problemów.

Korespondent: Był Pan uczestnikiem najbardziej znanej prywatnej rozmowy Pana z prezydentem Barackiem Obamą. Wypowiedział on znane zdanie: "Za mojej drugiej kadencji zajmę bardziej elastyczne stanowisko wobec Rosji". I Pan powiedział: "Dziękuję. Przekażę to panu Putinowi". O czym on mówił? Jaka elastyczność? O co chodziło?

D. Miedwiediew: Zapewne to pytanie mimo wszystko lepiej zadawać nie mnie, a mojemu koledze Barackowi Obamie. A mówiąc poważnie, to wydaje mi się, że tu wszystko jest absolutnie proste. Oczywiście nie planowaliśmy, że ludzie dowiedzą się o naszych rozmyślaniach, chociaż niczego supertajnego w tym nie ma. Każdy człowiek w każdej chwili ma określone warunki w jakich pracuje. I rozumiemy, że szereg decyzji - zarówno stanowisko negocjacyjne, jak i możliwości poszukiwania kompromisu - zmienia się w toku kadencji prezydenta. Tak już jest w życiu. Pan, panie Zakaria, wie o tym nie gorzej niż ja. Dlatego zapewne nie ja będę Panu rozjaśniał zakamarki amerykańskiej polityki, ale jest oczywiste, że zgodnie z wymaganiami konstytucji druga kadencja prezydenta USA jest jego ostatnią. W tym kontekście jakikolwiek prezydent USA podczas drugiej kadencji może działać bardziej twardo, bardziej zdecydowanie. To samo w zupełności dotyczy też Federacji Rosyjskiej. My co prawda nie mamy ograniczeń w ogólnej liczbie kadencji, ale są ograniczenia do dwóch kadencji pod rząd. Jest jasne, że prawidła politycznego stylu pozwalają w trakcie drugiej kadencji pewne sprawy omawiać bardziej otwarcie. Sądzę, że Barack to właśnie miał na myśli.

Jeśli mówić na temat, to jest on arcytrudny i póki co to żadnej flexibility nie obserwuję. Nie mamy lekkości w relacjach w sprawie obrony przeciwrakietowej, żadna elastyczność się nie pojawiła. Zajmujemy poprzednie stanowiska - stanowisko USA jest takie, a stanowisko Federacji Rosyjskiej, niestety, odmienne. I nie ma zbliżenia tych stanowisk. Ale obowiązuje to, co mówiłem pod koniec 2011 roku, kiedy kończyłem swoje obowiązki na stanowisku prezydenta Federacji Rosyjskiej - jesteśmy otwarci na rozmowy w sprawie obrony przeciwrakietowej. Nie chcemy, by przyszłe pokolenia polityków, gdzieś w 2019 lub 2020 roku, podejmowały decyzje otwierające nowy rozdział wyścigu zbrojeń. A takie niebezpieczeństwo istnieje, i wszyscy, zarówno w Rosji, jak i w USA, powinni to rozumieć, w związku z czym mamy jeszcze szanse na porozumienie. Osobiście proponowałem warianty rozwiązania tego zadania. Obecnie zajmuje się tym prezydent Putin, który zgodnie z konstytucją koordynuje całość polityki zagranicznej kraju. Nasze stanowisko negocjacyjne się nie zmieniło: jest ono otwarte i moim zdaniem nawet zupełnie elastyczne. Co mianowicie proponowaliśmy? Proponowaliśmy naszym amerykańskim partnerom i europejskim partnerom tylko jedno: żeby Rosja stała się integralną częścią europejskiego systemu obrony przeciwrakietowej. Jeśli niepokoją nas jakieś rakietowe groźby ze strony jakichś innych państw, to zajmijmy się tym wspólnie. Nieważne, że Rosja nie jest członkiem NATO, ale nas też niepokoją niektóre zagrożenia istniejące w naszym sąsiedztwie, nas też niepokoi militaryzacja szeregu państw starających się rozwijać własne systemy rakietowe i ładować tam własne głowice jądrowe. Zajmijmy się tym razem! A kiedy nam się mówi: "Wiecie co, chłopcy, zajmijmy się tym jednak każdy z osobna, ale wy nam wierzcie, bo my nie jesteśmy przeciwko wam, jesteście przecież naszymi przyjaciółmi"... Lecz przecież my doskonale rozumiemy, że jeśli nie mamy gwarancji w postaci koordynacji naszych programów, to oznacza to, że ta obrona przeciwrakietowa może zadziałać też w stosunku do rosyjskiego potencjału jądrowego. Co to oznacza? To oznacza, że parytet, który ustanowiliśmy z prezydentem Obamą podpisując Traktat o ograniczeniu strategicznych zbrojeń ofensywnych (nawiasem mówiąc bardzo ważny i bardzo korzystny: uważam, że to osiągnięcie tzw. nowego otwarcia) jest tym samym łamany, gdyż obrona przeciwrakietowa stanowi bezpośrednią kontynuację ofensywnego potencjału jądrowego, bojowych środków jądrowych. Nad tym właśnie musimy się wszyscy zastanowić.

Korespondent: Proszę mi pozwolić zapytać Pana o Syrię.

D. Miedwiediew: Why not?

Korespondent: Powiedział Pan, że w tym konflikcie Rosja chce pozostać neutralna, że nie popieracie reżimu Asada. W rzeczywistości jednak armia rosyjska szkoliła armię syryjską, macie tam wieloletnie kontakty, posiadacie wpływ na syryjski rząd i jest bardzo mało państw posiadających takie same wpływy. Więc staram się zrozumieć, jeśli kontynuacja konfliktu nie jest w interesie Rosji, jeśli nie chcecie, by w nim brały udział kolejne ekstremistyczne ugrupowania jihadu, bo odbywa się to w bezpośredniej bliskości waszych granic (Dagestan, Czeczenia), to dlaczego, kierując się wyłącznie rosyjskimi interesami, nie staracie się zmusić reżim Asada, by zrozumiał, że powinni znaleźć jakiś kompromis, Asad powinien odejść?

D. Miedwiediew: Tak, to jeszcze jedna sprawa w naszych kontaktach, chociaż według mnie nie ma w naszych stanowiskach sprzeczności nie do rozwiązania. Podyskutujmy. Od samego początku Federacja Rosyjska nie była jakimś wyjątkowym sojusznikiem Syrii lub prezydenta Asada. Mieliśmy dobre relacje zarówno z jego ojcem, jak i z nim, ale on miał daleko bardziej uprzywilejowanych sojuszników pośród europejskich państw. To po pierwsze.

Po drugie. Raz w życiu byłem w Syrii, widziałem jak zorganizowane jest tam społeczeństwo. Wie Pan, w porównaniu do tego, co widziałem w innych arabskich państwach, to to był najbardziej spokojny, otwarty i cywilizowany kraj spośród tych, które widziałem. Chociaż, bezwarunkowo, było to twarde państwo, w którym zabraniano praktycznie jakiejkolwiek aktywności politycznej.

Po trzecie. Prezydent Asad pomylił się co do przeprowadzenia politycznych reform. Powinien był robić wszystko znacznie szybciej, przeciągając na swoją stronę część umiarkowanej opozycji, która była gotowa usiąść z nim przy jednym stole. To jest jego poważny błąd, możliwe, że fatalny.

I kolejna sprawa. Nigdy nie mówiliśmy, że naszym celem jest zachowanie istniejącego reżimu politycznego lub zachowanie prezydenta Asada. O tym powinien decydować naród syryjski. Naród syryjski jest narodem wielonarodowym i wielowyznaniowym. W tym kontekście przy stole negocjacyjnym powinni siedzieć wszyscy - szyici, sunnici, alawici, druzowie, chrześcijanie. Tylko wtedy możliwe będzie zorganizowanie pełnowartościowego narodowego dialogu. Gdyby kogokolwiek stamtąd wyrzucić, to wojna domowa będzie się toczyć dalej. Wojna domowa już trwa i w moim przekonaniu winą za nią należy obarczyć w równym stopniu kierownictwo kraju, jak i nieprzejednaną opozycję, którą nawiasem mówiąc reprezentują w znacznym stopniu islamscy radykałowie.

Korespondent: Dlaczego Rosja nie postara się złamać istniejący status-quo, nie weźmie na siebie roli lidera?

D. Miedwiediew: Staramy się niczego nie niszczyć. Odwrotnie, zawsze posyłaliśmy... ja sam osobiście wielokrotnie dzwoniłem do Asada i mówiłem: niech Pan przeprowadza reformy, siada do stołu rozmów. Powtórzę jeszcze raz: sądzę, że niestety kierownictwo syryjskie okazało się do tego nieprzygotowane. Z drugiej jednak strony w żadnym wypadku nie można dopuścić do sytuacji, kiedy obecną polityczną elitę zmiotą działania zbrojne. Wojna domowa trwałaby wtedy w tym kraju przez następne dziesięciolecia. My przecież rozumiemy, co może się stać. Miałem już okazję podyskutować na ten temat: czy możemy być zadowoleni z tego, co obecnie ma miejsce w Libii? Tak, nie ma tam Kaddafiego. Różny był do niego stosunek, ale ani ja, ani nikt inny z rosyjskiego kierownictwa nie zapraszaliśmy Kaddafiego od czasu do czasu na rozmowy, żeby potem tak z nim postąpić. Ale nie tyle już chodzi o jego smutny los, ile o to, że sytuacja w Libii jest nadal skrajnie napięta i nikt z nas nie może wykluczyć rozpadu tego państwa na oddzielne części. Z tym, że chociaż teraz nie ma tam wojny domowej. A w Syrii są wszystkie szanse, że będzie ona kontynuowana, z Asadem, czy bez Asada.

Dlatego zadaniem społeczności światowej, wszystkich państw - i USA, i Europejczyków, i mocarstw regionalnych, takich jak Arabia Saudyjska, Katar, innych państw - posadzić strony przy stole konferencyjnym, a nie zwyczajnie żądać, żeby Asad odszedł, a potem żeby go zabili jak Kaddafiego, albo przynosili na noszach do sali sądowej, jak wnoszą teraz Hosni Mubaraka.

Korespondent: Asad jest w stanie przeżyć?

D. Miedwiediew: Nie wiem. Wydaje mi się, że z każdym dniem, tygodniem, miesiącem szanse na jego uratowanie są coraz mniejsze. Ale powtórzę jeszcze raz: o tym powinien decydować naród syryjski. Nie Rosja, Nie Stany Zjednoczone, nie jakiś inny kraj. Najważniejsze teraz to umożliwić proces zgody narodowej. Nie powinniśmy myśleć o tym co się stanie. Na przykład, że zaraz do władzy dojdą opozycjoniści, którzy w dodatku uformowali się nie na terytorium Syrii, a za granicą. Co oni będą robić? Będą zabijać reprezentantów innych nurtów w islamie i innych wyznań, co zresztą i teraz robią. Dlatego albo będzie proces zgody narodowej, pod kontrolą światowej społeczności, albo niekończąca się wojna domowa, trzeciej możliwości nie ma.

Korespondent: Ale zgodzi się Pan ze mną, że obecna sytuacja w Syrii nie jest korzystna dla Rosji, ponieważ Syria się islamizuje, narastają nastroje ekstremistyczne? My się znajdujemy na drugim końcu świata, dla was Syria znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie.

D. Miedwiediew: Trudno się nie zgodzić, ale uważam, że ta sytuacja jest niepokojąca dla wszystkich, ponieważ reprezentanci dżihadu, radykałowie przenikają nie tylko na terytorium Federacji Rosyjskiej, jadą do Europy, starają się przeniknąć do Stanów Zjednoczonych, dlatego ta sytuacja dla wszystkich jest zła. Lecz to nie oznacza, że własnymi rękami mamy dać władzę przedstawicielom różnych radykalnych ugrupowań. To powinien być organizacyjnie skomplikowany proces obywatelski, który uspokoi ludzi. Jesteśmy gotowi w tym uczestniczyć, mówiliśmy o tym nie jeden raz. Nawiasem mówiąc, to mamy też kontakty z syryjską opozycją. Nigdy tego nie ukrywaliśmy. Tak, czy siak, to się kontaktujemy, za pośrednictwem różnego rodzaju kanałów posyłamy im sygnały, sygnały posyłamy też oczywiście prezydentowi Asadowi. Uważam, że wszyscy ponosimy dużą odpowiedzialność za to, co koniec końców stanie się na terytorium Syrii. Więc jeśli dopuścimy rozwój wypadków według katastrofalnego scenariusza, w katastroficznym kierunku, to będzie to dla nas kolosalnym błędem i ogromną próbą na dziesiątki lat naprzód. W takiej sytuacji nie będzie żadnego dialogu na Bliskim Wschodzie.

Korespondent: Ostatnie pytanie panie premierze. Kiedy widzieliśmy się ostatni raz był Pan prezydentem i zadałem Panu pytanie. Powiedziałem: "Wygląda na to, że nieźle Panu poszło w Pana pracy. Jak Pan sądzi, będzie Pan kandydował na drugą kadencję?" I Pan wtedy powiedział: "Możliwe, zobaczymy". I wydawało mi się wtedy, że całkiem optymistycznie patrzy Pan na perspektywę drugiej kadencji. Jednakże prezydent Putin zdecydował się kandydować zamiast Pana. Dlaczego?

D. Miedwiediew: Dlatego, o czym mówiliśmy z panem Putinem, że dla tej siły politycznej i tego politycznego kierunku, które reprezentujemy w naszym kraju był to najbardziej podchodzący wariant, bezbłędny wariant.

Korespondent: Ale jeśli odnosił Pan sukcesy jako prezydent, to dlaczego nie kandydował Pan na drugą kadencję?

D. Miedwiediew: No więc tak, wykonaliśmy główne zadanie - zachowaliśmy sukcesję i, jak w jakiejkolwiek politycznej konkurencji, zachowaliśmy dla tej siły politycznej, którą reprezentujemy, pracę na następny okres. Naród nas poparł. Gdyby sytuacja była inna, a właśnie o tym mówiłem, kiedy rozmawiałem z Panem i z innymi kolegami, to wszystko mogło się potoczyć inaczej. Mogliśmy podjąć jakąś inną decyzję. Polityka to żywa tkanka, żywa materia, ona rozwija się co dnia. Ale na tamtą chwilę, kiedy podejmowaliśmy decyzję, to było najprostsze i prawdopodobnie najbardziej pozbawiona błędów decyzja. Jej słuszność potwierdza to, co osiągnęliśmy.

Jeśli Pan pyta o moje wrażenia, o moje ambicje, to przecież nigdy nie mówiłem, że życie kończy się, powiedzmy, w 2012 roku. Mam teraz bardzo interesującą pracę premiera. To jest poważna praca, bardzo poważna praca. I póki mam siłę, to będę się tym zajmował, będę krajowi przynosić korzyść. Wcześniej czy później będę musiał podejmować jakieś inne decyzje, kształt których powstanie oczywiście także z myśli naszych ludzi i z moich wewnętrznych wrażeń, moich pragnień. W tym kontekście oczywiście nie mogę wykluczyć ani dalszej kariery politycznej, ani czegoś innego. Ale teraz nie ma żadnego sensu o tym rozmawiać. Kiedy mnie ciągle o to pytają, dlaczego pan tak postąpił? A pan pozwoli, że to ja zadam pytanie: a co miałem zrobić, zacząć konkurować ze swoim bliskim kolegą, ze swoim towarzyszem, a w imię czego?

Korespondent: To była Pana decyzja, czy jego?

D. Miedwiediew: A wyobraża Pan sobie, żeby wewnątrz jednej siły politycznej rozpoczęła się taka bitwa? To bez sensu. To jest kontrproduktywne. W takich sytuacjach można wszystko przegrać. Uważam, że w tamtym okresie postąpiliśmy odpowiedzialnie. Chociaż oczywiście komuś tam się to nie spodobało, ktoś był rozczarowany, pewnie ktoś chciał innego rozdania, ale takie jest życie.

Korespondent: Ale wie Pan, co ludzie mówią? Ludzie mówią, że wszelkie kompetencje ma w ręku prezydent Putin, że Pan to umiarkowana figura reprezentująca rosyjski Rząd, taki prozachodni człowiek, jednakże realna władza, realne kompetencje posiada wszystkie Putin.

D. Miedwiediew: To są wszystko dziwne rozmowy. Po pierwsze. U nas szefem państwa i posiadaczem pełni władzy jest prezydent, tak samo jak w USA. I w jego rękach znajduje się cały arsenał środków politycznych. Kiedy ja byłem prezydentem - może ktoś w to wierzy, a może odnosi się sceptycznie - to dokładnie taki sam arsenał środków politycznych był w moich rękach. Ale to przecież nie oznacza, że miałem go wykorzystywać wbrew własnym przemyśleniom.

Teraz prezydentem jest Władimir Putin, to jest mój towarzysz i kolega. I pełnia odpowiedzialności prawnej za losy kraju skoncentrowana jest w ręku prezydenta, jak i w innych państwach. Premier to też odpowiedzialna praca. Tutaj nie ma pełnej analogi z USA, to nie do końca taki wiceprezydent, ale co do zakresu kompetencji to premier to jest więcej niż wiceprezydent. Właśnie dlatego, że zgodnie z konstytucją to jest szef władzy wykonawczej, który zajmuje się całą gospodarką, całą sferą socjalną, sprawami humanitarnymi i ogromną liczbą innych spraw. I chcę Panu powiedzieć, że mam co robić. Każdego dnia podpisuję setki dokumentów, za które odpowiadam tylko ja i nikt inny. Nigdy nie będę mógł powiedzieć, że prezydent kazał, czy kto inny powiedział, w tym sensie szef rządu to jest absolutnie interesujące i wystarczające stanowisko. No a przyszłość - tego nikt nie wie. Pożyjemy - zobaczymy.

Korespondent: Panie premierze, bardzo dziękuję za wywiad.

D. Miedwiediew: Thank you.

Program "Dziś wieczorem" poświęcony Włodzimierzowi Wysockiemu

2013-01-27T11:28:00.000+01:00

Źródło: http://www.1tv.ru/sprojects_edition/si5867/fi20968

26 stycznia 2013 roku Włodzimierz Wysocki skończyłby 75 lat.

Historia Europy w 3 minuty 24 sekundy

2013-01-25T12:20:00.000+01:00

Źródło: YouTube

Sprawa Tymoszenko. Spotkanie Prokuratora Generalnego Ukrainy z dyplomatami

2013-01-21T14:52:00.000+01:00

Źródło: http://www.interfax.ru/politics/news.asp?id=286081

Prokurator Generalny Ukrainy Wiktor Pszonka spotkał się 20.01.2013 r. z przedstawicielami misji dyplomatycznych w Kijowie i poinformował o sytuacji w związku z nowymi oskarżeniami wobec byłej premier Julii Tymoszenko. Stwierdził, że "nie ma tutaj żadnego politycznego podtekstu, są tylko materiały śledztwa i dowody obrony, a sąd po zapoznaniu się z nimi podejmie ostateczną decyzję w tej sprawie."

Stwierdził też, że 18 stycznia br. skazanej Julii Tymoszenko zostało wręczone powiadomienie o podejrzeniu w zorganizowaniu przywłaszczenia cudzego majątku w szczególnie wysokim wymiarze, z wykorzystaniem zajmowanego służbowego stanowiska przez zorganizowaną grupę osób, a także o podejrzeniu, że będąc w 1996 roku prezesem JESU, razem i w sposób zorganizowany z byłym wicepremierem Ukrainy Pawłem Łazarenką, kierując się chęcią zysku, zleciła i organizowała zabójstwo deputowanego do Rady Najwyższej Ukrainy Jewhenija Szczerbania.

Wiktor Pszonka zapewnił, że w trakcie wręczania powiadomienia skazanej J. Tymoszenko nie naruszono żadnych przysługujących jej praw, w tym prawa do obrony.

Brak lekarzy w Rosji i skojarzenia Norszteina z Magnitskim i Putinem

2013-01-20T13:49:00.000+01:00

Źródło: http://echo.msk.ru/news/993932-echo.html

Znany w Rosji animator Jurij Norsztein, występując 19 stycznia 2013 r. na ceremonii wręczenia nagród imienia Władimira Wysockiego "Swoja koleja", przed wręczeniem nagrody dla rosyjskiej artystki Jeleny Kamburowej powiedział: "Drodzy Przyjaciele! Zanim zaczniemy składać hołd Jelenie Kamburowej, chciałbym powiedzieć następującą rzecz. Słyszałem dzisiaj, i wszyscy słyszeliście słowa doktora Roszala o tym, że w kraju brak jest 120000 lekarzy. Jakoś to od razu w swojej głowie animatora skojarzyłem z tym, jak Putin powiedział, że Magnitski zmarł z powodu niewydolności serca. Ja myślę, że on zmarł na niewydolność serca i Putina...." dalej sala zagłuszyła brawami wystąpienie rosyjskiego reżysera filmów rysunkowych.

Skok w kosmos - szkolenie rosyjskich kosmonautów

2013-01-12T18:21:00.000+01:00

Źródło: http://www.federalspace.ru/main.php?id=2&nid=19811

Kolejny wielki PR w Rosji?

2013-01-12T13:21:00.000+01:00

Źródło: http://blindnatasha.livejournal.com/17747.html

http://www.gazeta.ru/politics/news/2013/01/12/n_2703489.shtml

List niewidomej uczennicy 10 klasy Nataszy Pisarenko do prezydenta FR zostanie wzięty pod uwagę, stwierdził rzecznik Putina Pieskow.

"Panie Prezydencie! Proszę nas zadziwić jeszcze jednym pańskim mądrym wybrykiem: niech Pan adoptuje pięcioro, dziesięcioro opuszczonych i z ciężkimi wrodzonymi chorobami dzieci, a my weźmiemy z Pana przykład."

Gerard Depardieu będzie teraz regularnie śpiewać hosanna rosyjskiej demokracji

2013-01-09T11:28:00.000+01:00

Źródło: http://www.kommersant.ru/doc/2101677
Autor: Konstantin Eggert

Historia Gerarda Depardieu wniosła do sezonu świąteczno-noworocznego blask absurdu, godnego najlepszych dzieł Daniiła Charmsa lub pamiętników Ilii Ilfa.

Wszystko, co prasa francuska napisała o Depardieu okazało się absolutną prawdą. Na ekranie może być Dantonem, Napoleonem, a nawet wspaniałomyślnym Cyrano de Bergerac. W codziennym życiu nasz nowy współobywatel jest niewykształconym, chciwym i cwanym plebejuszem, który entuzjastycznie handluje reputacją i nie stroni od prymitywnych kłamstw.

Obwieścić najpierw na cały świat, że rezygnuje z ojczystego dowodu tożsamości, potem zebrać plon w postaci zaproszeń do różnych krajów, w których życie bez udziału wybitnych cudzoziemców uważa się za niepełne, a następnie otrzymać drugi dowód, wypić wódki, zakąsić blinami i potem odlecieć do Zurychu, żeby powiedzieć, że tak naprawdę z niczego nie rezygnował. To jest wyższa szkoła jazdy w dziedzinie robienia z ludzi balona!

Czy warto się dziwić, że Depardieu jest gotów reklamować Kadyrowa, Karimowa, Alijewa? On nawet tego północnokoreańskiego Kim Dzong Una i Baszira Asada będzie gloryfikował, jeśli dobrze go przyjmą, naleją szklaneczkę i wypiszą czek z potrzebną liczbą zer.

Nie mam zielonego pojęcia, po co ten człowiek jest Rosji potrzebny. Lecz najwidoczniej na Kremlu od początku stwierdzili, że przyznanie Depardieu rosyjskiego obywatelstwa będzie udaną akcją reklamową.

W jakimś sensie jest to rzeczywiście sukces. Starzejące się bożyszcze filmu odegra w międzynarodowej kulturze tę samą rolę, jaką były niemiecki kanclerz, a obecnie nominalny szef projektu Nord Stream Gerhard Schroeder, gra w międzynarodowej gospodarce. Będzie teraz regularnie śpiewać hosanna rosyjskiej demokracji, która niesłychanymi kolorami rozkwitła przy Putinie.

Jest jednak jedno "ale": Depardieu stwierdził, że nie zrezygnował z pomysłu zwrócenia się o obywatelstwo belgijskie. Tylko patrzeć, jak staruszek Gerard przypomni sobie o zaproszeniu z Podgoricy. A czemu by do kolekcji nie włączyć jeszcze dowodu z czarnogórskim orłem?

Okazuje się, że dla Depardieu rosyjski dowód (który żeby zgodnie z prawem otrzymać należy zrezygnować z poprzedniego obywatelstwa) jest tylko jeszcze jednym korzystnym papierkiem w niezrozumiałym języku. Przyda się, jeśli na przykład trzeba będzie uciekać przed francuskim sądem. Gwieździe ekranu grożą bowiem dwa lata więzienia za prowadzenie po pijaku. A póki co będzie sobie leżeć w szufladzie jego biurka. O tej farsie szybko zapomną. Ale swąd zostaje.

Marynarka Wojenna FR - plany modernizacji na najbliższe lata

2013-01-03T09:54:00.000+01:00

Źródło: http://lenta.ru/news/2013/01/03/ships/

Według informacji służby prasowej Ministerstwa Obrony FR do 2016 roku Marynarka Wojenna Rosji otrzyma 6 nowych atomowych okrętów podwodnych i 18 okrętów nawodnych. Oprócz tego Marynarka otrzyma 30 kutrów specjalnego przeznaczenia i do zwalczania działań dywersyjnych. (...)

Obecnie dla Marynarki Wojennej FR buduje się wielozadaniowe atomowe okręty podwodne projektu 855 "Jesion", strategiczne podwodne atomowe krążowniki projektu 955 "Borei", diesel-elektryczne okręty podwodne projektu 636.3 "Warszawianka", okręty podwodne projektu 677 "Łada", a także fregaty projektu 1135.6, desantowe okręty-doki typu "Mistral", fregaty projektu 22350, okręty rakietowe projektu 21631 i korwety projektu 20380.

Zgodnie z państwowym programem uzbrojenia Rosji Marynarka Wojenna powinna otrzymać do końca 2020 roku przynajmniej 100 podwodnych i nawodnych okrętów, w tym 20 niestrategicznych okrętów podwodnych, 8 strategicznych okrętów podwodnych, 35 korwet i 15 fregat. Na przezbrojenie Marynarki Wojennej FR planuje się wydać około 5 trylionów rubli, tj. prawie 25% wszystkich środków przeznaczonych na zbrojenia w Rosji. Do 2020 roku Ministerstwo Obrony FR powinno otrzymać około 20 trylionów rubli.(...)

Fregata projektu 1135.6

Barack Obama - najbardziej prokremlowski prezydent USA od czasów Roosevelta

2012-12-26T12:15:00.002+01:00

Źródło: http://www.kommersant.ru/doc/2098374
Autor: Konstantin Eggert

Administracja prezydenta USA zareagowała na petycje wzywające do zastosowania Ustawy Magnitskiego wobec posłów Dumy i Władimira Putina. Biały Dom wyraził ubolewanie z powodu ostatnich działań rosyjskich ustawodawców i ogłosił, że śłedzi za rozwojem wypadków. To nie dziwi Konstantina Eggerta, dziennikarza Kommersant.

To, że Biały Dom nie podejmie żadnych kroków wobec Władimira Putina było jasne od samego początku. Z szefami państw postępuje się w ten sposób niezwykle rzadko i z innych powodów. Z parlamentarzystami sprawa wygląda inaczej. Teoretycznie najbardziej diabelscy z nich, jak Swietłana Goriaczewa, mieli by szanse znaleźć się na "czarnej liście". Jednak Barack Obama i jego team nie życzą sobie żadnych skandali i konfliktów z Rosją.

Przypomnijcie sobie chociażby kopniaka, jakiego we wrześniu dostała amerykańska rządowa Agencja do spraw Międzynarodowego Rozwoju (US AID). Rosyjskie władze dosłownie wywaliły ją wtedy z kraju. Agencję oskarżono o mieszanie się do rosyjskiej polityki, bo pomagała organizacjom pozarządowym w rodzaju Stowarzyszenia "Gołos". Wtedy też Departament Stanu wyraził coś w rodzaju ubolewania i zostawił swoich byłych już rosyjskich partnerów na pastwę losu.

To, co dzieje się wewnątrz Rosji zacznie interesować Biały Dom w trzech przypadkach. Jeśli zacznie powstawać GUŁAG, co, proszę się zgodzić, jest nieprawdopodobne; jeśli Kreml zacznie wobec USA prowadzić politykę z pozycji siły, co jest jeszcze mniej prawdopodobne, lub jeśli w Rosji zapanuje pełnowartościowa demokracja i to już, jak mówiło się w starym dowcipie, jest literatura science fiction z czwartego piętra naszej biblioteki.

Obama od Putina potrzebuje w zasadzie tylko dwie rzeczy: żeby niezbyt silnie przeszkadzał USA na arenie międzynarodowej i żeby podpisał z amerykańskim prezydentem kolejny Traktat o redukcji zbrojeń strategicznych START-4.

Obama pożąda rozbrojenia w sposób charakterystyczny dla wszystkich amerykańskich lewicowców. Ponadto głupio mu jest za pokojową nagrodę Nobla, którą mu na wyrost wręczono w dziewiątym miesiącu prezydentury. Jako człowiek sumienny ma nadzieję, że mimo wszystko kiedyś na nią zasłuży. Putin go w tym obowiązkowo wspomoże. A czemu nie miałby pomóc najbardziej prokremlowskiemu prezydentowi USA od czasów innego demokraty - Franklina Roosevelta? Jest co prawda jedna różnica: Rooseveltowi Stalin po prostu robił wodę z mózgu. Jawnie grał na nosie jego doradcom w rodzaju Harry Hopkinsa.

Putin niczego podobnego z Obamą nie wyczynia. Po prostu, dwaj chłodni przewidywalni pragmatycy zawsze się dogadają. A swoje petycje to sobie wydrukujcie na papierze i... Nie, nie to, o czym pomyśleliście. Oprawcie je w ramki i powieście sobie na ścianie jako przypomnienie "miodowego miesiąca" między Białym Domem i Kremlem.

"Bieriezowski" (część 3) - nowy film TV Rossija

2012-12-24T14:32:00.000+01:00

Źródło: http://russia.tv/video/show/brand_id/35629/video_id/193070/viewtype/picture

"Bieriezowski" (część 2) - nowy film TV Rossija

2012-12-24T14:27:00.001+01:00

Źródło: http://russia.tv/video/show/brand_id/35629/video_id/193024/viewtype/picture

"Bieriezowski" (część 1) - nowy film TV Rossija

2012-12-24T14:24:00.000+01:00

Źródło: http://russia.tv/video/show/brand_id/35629/video_id/193017