różowa szminka

Denkuję kolorówkę

2021-02-13T11:00:00.044+01:00

Cześć wszystkim!

Pomyślałam, że dzisiaj pokażę Wam kosmetyki do makijażu, które chciałabym zdenkować w pierwszej kolejności. Towarzyszą mi już od jakiegoś czasu i nie ukrywam, że część po prostu już mnie lekko męczy. Staram się też zminimalizować ilość posiadanych kosmetyków, bo odczuwam zmęczenie przesytem. Tak jak kiedyś uważałam, że trzeba mieć dużo, tak teraz bliżej mi do minimalizmu w temacie kolorówki.

Jeśli chodzi o cienie do powiek, to póki co koncentruję się na dwóch paletach i jednym pigmencie z Bell. Cały ten zestaw daje mi nieograniczone pole do popisu, z którego niestety nie umiem skorzystać, ale i tak staram się kombinować. Każde denko w paletach bardzo mnie cieszy, bo widzę wtedy, że jednak ich zakup miał sens. Ogólnie produkty te sprawdzają mi się dobrze. Paletka z MUR posiada 32 cienie, które pozwalają nam wyczarować makijaże idealne zarówno na dzień jak i na noc. Oprócz tego są bardzo fajnie napigmentowane.

Zużywam też tusze. Nie wiem jakim cudem, ale mam w użyciu chyba 4 produkty tego typu i każdy pozostawia wiele do życzenia. Ten z Revers jest słaby. Nie uzyskamy dzięki niemu fajnego podkręcenia rzęs, a jedynie delikatny, codzienny efekt. Tusz z Lovely też mnie rozczarował, chociaż po kilku tygodniach od otwarcia zachowuje się lepiej niż na początku. Można powiedzieć, że coś tam daje, ale i tak pozostawia to wiele do życzenia.

Staram się też zużyć eyelinery, ale idzie mi to bardzo ciężko. Coś ostatnio nie mam chęci na kreski. Trzeba jednak przyznać tym kosmetykom, że są fajne. Jeden to mój hit od wielu lat z Wibo, a drugi to rzecz złapana na próbę z Bell w pięknym kolorze.

Nie może zabraknąć czegoś do twarzy :) Od dobrego roku denkuję bronzer z Lovely w kształcie czekoladki. Póki co większego zużycia nie widać, ale nie jest to też kosmetyk, po który sięgam za każdym razem. Lubię się z nim, bo jest bezpieczny w użyciu. Nie tworzy brzydkich plam, a efekt można stopniować.

Czasem decyduję się też na róż, głównie w dni, kiedy jestem nie wyspana, a tych na serio nie brakuje. To maleństwo kupiłam akurat niedawno, bo takiego kosmetyku akurat mi brakowało. Na pierwszy rzut oka jest w porządku.

No i podkłady :) Ten z Alterry udało mi się parę dni temu zużyć i wiem, że więcej do niego nie wrócę. Był kiepski, słabo krył, podkreślał suche skórki, rolował się i znikał na momencie. Plus taki, że nie kosztował dużo. Jego przeciwieństwo stanowi podkład z Maybelline, mój ulubieniec od 3 czy 4 lat. Lubię go za krycie, za idealny dla mnie kolor, za to, że jest lekki i nie tworzy efektu maski. Od czasu do czasu go zdradzam, ale i tak wiem, że w razie czego jest moim pewniakiem.

Sukienka za 12zł

2021-02-08T13:55:00.000+01:00

Hej, hej!

Nie wiem sama kiedy, ale zaczął się luty. Luty to mój miesiąc, bo obchodzę wtedy urodziny i lubię ten czas celebrować. Jakaś kawa, drobny prezent od siebie dla siebie, coś pysznego, oczywiście spotkanie ze znajomymi. Oczywiście w tym roku jest trudniej, bo na pyszną kawę nie mam jak się wybrać, ale nie rezygnuję z innych przyjemności :) Po prawie dwóch miesiącach detoksu wybrałam się z koleżanką na szalone łowy do lumpa, zamówiłam sobie bieliznę i upiekłam na sobotę nowe ciasto.

Ostatnio spotkałam się z uwagą, że ubrania, które wybieram są nijakie i nudne, a fakt, że w ogóle wspominam o ciuchach jest smutny. Troszkę rozbawił mnie ten komentarz bo będąc nastolatką wychodziłam z podobnego założenia - żeby pokazywać stylizacje trzeba zadziwiać i mieć masę dziwnych ubrań. Potem wyrosłam z tego i zauważyłam, że siła nie tkwi w tym, żeby mieć masę rzeczy na raz, tylko żeby mieć okrojoną garderobę i umieć "wydusić" z niej maksimum połączeń. Oczywiście każdy może się ze mną zgodzić lub nie, ale ja się jednak tego trzymam. Wolę nudne ubrania, które mi posłużą niż ekstrawaganckie, ale nie nadające się do założenia na co dzień.

Nawet kupując w lumpie z tyłu głowy mam myśl, że szafa ma ograniczone miejsce i zachwycając się czymś, zwracam jednak uwagę, czy czegoś takiego już nie posiadam i, czy jestem w stanie to zestawić przy pomocy ubrań, które już mam. Nie jest to łatwe, bo często pokusa okazuje się być bardzo silna, ale nie chcę też powtórzyć błędów z przeszłości i zagracić pokoju. Uwierzcie, że wcale nie trudno o to.

Dzisiaj pierwsze skrzypce ma grać dopasowana sukienka w przepięknym zielonym kolorze :) Znalazłam ją w Biedronce za... 12zł i pochodzi ona z kolekcji Sugarfree dla Biedronki. Dużo osób pytało, jakim cudem tak tanio i już wyjaśniam. Kupiłam ją na wyprzedaży, kiedy ceny zostały obniżone o 70%. Płaszczyk już widzieliście nie raz i nie dwa. Mam zaplanowane z nim jeszcze sporo zestawień. Tutaj akurat fajnie zgrały mi wszystkie kolory. Wydaje mi się, że zwracają one uwagę i nieco rozweselają zimową aurę.

Jak było rok temu?

2021-01-28T20:57:00.003+01:00

Hej wszystkim!

Ostatnio naszło mnie, żeby przejrzeć stories z zeszłego roku. Wertowałam kolejne zdjęcia i... doszłam do wniosku, że rok temu więcej działałam. Częściej ruszałam się z małą na spacery dla samego spaceru, kombinowałam w kuchni (a przed tłustym czwartkiem to już w ogóle), decydowałam się na makijaż i szukałam różnych rozrywek jak klasyczne gry typu bingo czy puzzle. Potem niestety przystopowałam i to raczej z powodu lenistwa. Nie mam zamiaru oczywiście się linczować, bo wiadomo, że tego typu przestoje są potrzebne, żeby na nowo poczuć pasję, ale nie ukrywam też, że chciałabym powrócić do tamtej siebie.

Wierzę w metodę małych kroków i słynnego "nic na siłę". Notuję sobie w kalendarzu, co chciałabym albo co powinnam zrobić danego dnia i muszę przyznać, że to mnie motywuje. Wykreślenie nawet jednej pozycji sprawia, że mam chęć działać dalej, bo każdy odhaczony punkt to wielka motywacja. Zdarza się oczywiście, że wszystko jest przeciwko mnie i... kończę z wielkim niczym. Nie ukrywam, że wówczas najpierw pojawia się takie średnio przyjemne uczucie, ale walczę z nim. Jak mawiają "jutro też jest dzień", a fakt, że coś nie wyszło jednego dnia, nie oznacza, że z góry mam przegrany tydzień czy miesiąc.

Na listę wpisuję też sobie obowiązkowe przyjemności, jak np. przygotowanie deseru czy ciasta, publikacja filmu albo nowego wpisu czy czytanie książki. Staram się na nowo dbać o regularność w prowadzeniu bloga. Śmieję się, że jest to takie moje pierwsze dziecko, któremu poświęciłam już sporo lat.

W stroju pierwsze skrzypce gra oczywiście płaszczyk. To rzecz, którą dostałam lata temu z chińskiego sklepu. Myślałam, że szybko się rozstaniemy, ale uwielbiam go. Jego kolor poprawia mi humor i dodaje pewności siebie. Bazę stanowi spódnica, która idealnie mieści mój rosnący brzuch oraz beżowy sweterek. Jedno i drugie wygrzebałam oczywiście w lumpie za jakieś drobne pieniądze. Tak samo kaszkiet. Uwielbiam tego typu nakrycia głowy. Moim zdaniem są stylowe i dodają tego czegoś.

Bo daje mi to przyjemność

2021-01-22T13:05:00.002+01:00

Cześć wszystkim!

Nie mogłam się doczekać, kiedy pojawi się wolna chwila, żeby usiąść do wpisu :) No i jest :) Dzisiaj opowiem Wam troszkę o pewnej sprawie, której uczę się od Ania Maluje, a konkretniej tego, że fajnie jest się odpowiednio dopieścić i nie czuć z tego powodu wyrzutów sumienia.

Ogólnie mam wrażenie, że kobiety są uczonego tego, że powinny się poświęcać w imię rzeczy ważniejszych. Dla faceta, dzieci, rodziny, pracy i wszelkich innych spraw. Siebie należy ustawić na ostatnim miejscu, bo inaczej wyjdziemy na egoistki, a przecież nikt egoistów nie lubi. Wierzyłam w to dosyć długo, aż trafiłam na bloga Ani. Najpierw głoszone przez nią poglądy wydawały mi się być absurdalne, bo... po co mam nosić mega fajny koronkowy komplet, jeśli chcę posiedzieć w domu w dresie. Ale nadszedł ten moment, kiedy zrozumiałam. Po co? Bo daje to przyjemność :)

O dziwo chodzenie na paznokcie, kupowanie sobie nowych ubrań czy wypady na kawę wcale nie sprawiły, że zaniedbałam rodzinę. Wprost przeciwnie. Chodzę dzięki temu szczęśliwa, zrelaksowana, pewna siebie i... mogę z większym entuzjazmem stać przy garach czy prasować ciuszki, a potem z zainteresowaniem (w pełni szczerym) słuchać opowieści narzeczonego o pracy. Sama też namawiam do tego koleżanki, żeby nie umartwiały się, bo tak wypada, tylko żeby robiły coś dla swojego szczęścia, bo to wcale nie przekreśla ich jako kobiet, matek czy ukochanych. Wiem oczywiście, że wiele pozostaje wiernym starym lekcjom od babć czy mam i patrzy na mnie nieprzychylnie, bo jak tak mogę, ale trudno. Jestem już na tyle duża, aby wiedzieć, że wszystkich nie uszczęśliwię, więc uszczęśliwiam siebie.

A strój to coś idealnego na spacery. Możecie myśleć, że było mi zimno, ale... tutaj sprawę załatwiają warstwy. Podkoszulek, koszula, wełniany sweter :) No i spodnie! Uwielbiam je, są takie wygodne. Złapałam je w Biedronce za... 12zł. Czuję się w nich trochę jak w piżamie, ale nie przeszkadza mi to w żadnym stopniu, żeby śmiało paradować w nich po dworze.

Pierwszy wpis w nowym roku

2021-01-15T20:15:00.005+01:00

Hej wszystkim w nowym roku!

Jeśli chodzi o jakieś podsumowania 2020, to zapraszam Was na mój kanał, bo tam przedstawiłam wszystko to, co chciałam powiedzieć KLIK

Zgaduję, że przez kolejne dni będę zbierać siły, bo ten rok będzie dla nas jedną wielką jazdą bez trzymanki. Przed nami ślub, wesele i oczywiście przygotowanie wszystkiego. Myślałam, że mój zapał do ogarnięcia TEGO DNIA będzie wielki, ale... w momencie kiedy wyrosłam z chęci robienia ze ślubu cyrku na kółkach, zaczęłam na spokojniej na całe to zamieszkanie patrzeć. Oczywiście cieszę się i chyba na tym skupiam uwagę. Cieszę się, bo mam poczucie, że biorę ślub z odpowiednią osobą, że moim mężem będzie człowiek, który się o mnie troszczy, który mnie kocha i po prostu akceptuje.

Druga sprawa to drugie dziecko, którego się spodziewamy. W kwietniu powiększy się nam rodzina i bardzo się z tego powodu cieszymy, bo jest tak, jak marzyliśmy. Powiem Wam jednak szczerze, że są osoby, którym nasze marzenie przeszkadza i, które próbują mi zabrać część radości. Zapytacie czemu. Nie wiem i wolę nie zgadywać, bo zgadywanie, czy ślepe domysły donikąd mnie nie doprowadzą. Momentami boję się, że nie dźwignę tego, że jednak szykuje się nam zbyt dużo wrażeń, ale potem dochodzę do wniosku, że to normalne. Poza tym czemu mamy nie dać rady?

Ogólnie staram się nie wymagać zbyt wiele. Wydaje mi się, że jakieś postanowienia typu odwiedzę 5 stolic europejskich czy coś, nie mają sensu, bo różnie być może. Stawiam na otwarty umysł i na pracę nad sobą. Jest kilka dobrych nawyków, które zaczęłam wprowadzać małymi kroczkami. Pierwszy to częstsze picie świeżo wyciśniętego soku. Mam wyciskarkę, w sklepach dobroci nie brakuje, czemu więc odmawiać sobie takiej dawki witamin? Po drugie balsamowanie ciała... Niestety ale od lat mam z tym problem, ale walczę :) Czytanie książek to kolejna rzecz, nad jaką pracuję. Może i nie zrobię wyzwania typu 52 książki w roku, ale coś tam czytam. Ostatnio nawet chętniej niż wcześniej.

Zdjęcia są z jesieni. Chyba z października, kiedy często wychodziliśmy na spacery i przy okazji robiliśmy mini sesje :) Myślę jednak, że dzisiaj też śmiało bym się tak ubrała. Uwielbiam warstwy. Na co dzień zakładam podkoszulek, jak mogę to i T-shirt, a na to swetry czy sukienkę :) Widać oczywiście ostatnią rzecz, która ma robić efekt wow. Płaszczyk wbrew pozorom też robi swoje. Jest z wełny i daje sporo ciepła. No może dzisiaj dołożyłabym kozaki i szalik, bo Olsztyn jest cały biały, co nie ukrywam, bardzo mnie cieszy. Tęskniłam za śnieżną zimą, bo pamiętam ją jeszcze z lat dziecięcych.

To co tam u mnie?

2020-09-24T19:24:00.005+02:00

Cześć wszystkim!

Dziś mam dla Was wpis nieubraniowy, ale raczej pogadankowy. Chciałabym co nieco powiedzieć o moich ostatnich tygodniach, zebrać w jednym miejscu jakieś fajne wydarzenia, polecić książki, pochwalić się ciastami, które upiekłam :) Lubię takie wpisy czytać u innych dziewczyn, więc pomyślałam, że pora ten format kontynuować na moim blogu przy pomocy zdjęć z Instagrama. Oczywiście zapraszam Was na moje konta :) Zgaduję, że rozowa.szminka dobrze znacie, ale czy wiecie, że założyłam sobie też drugie konto staramsie.ogarnac?

Oczywiście przyszła jesień, chociaż ostatnie dni były tak ciepłe, że nosiłam śmiało letnie ubrania. Mimo wszystko wcześniej zaczęłam się do tej pory roku przygotowywać. Powoli zbierałam w lumpie ciepłe swetry wśród których dominuje wełna, znalazłam piękny płaszcz oraz botki, a także wyposażyłam się za śmieszne pieniądze w fajną bordową torebkę. Nie chciałam robić tego na ostatnią chwilę, bo wiedziałam, że potem wszyscy rzucą się na swetry i w najtańsze dni nie uda mi się niczego ciekawego znaleźć. Więc Wasza Szminka w środku sierpnia przeglądała dział z wełnianymi sweterkami :) Ufarbowałam też włosy na rudo i... strasznie się cieszę, że zdecydowałam się na ten krok :)

Pieczenie stało się dla mnie czymś normalnym i nie ma tygodnia bez świeżego ciasta, ciasteczek czy drożdżówek. Uwielbiam to robić, bo potem nie mam problemu, żeby podzielić się z córcią, kiedy ona wyciąga rączki po słodkości. Mogę też kontrolować ilość cukru i wiem, że w moich wypiekach nie ma polepszaczy i innych cudów. Nie mogę powiedzieć, że wszystko wychodzi fenomenalnie, bo ja się dopiero uczę, ale... jest zjadliwe :) W ostatnim czasie po raz pierwszy robiłam klasyczną szarlotkę, kopiec kreta i ciasto kawowe, o które potem masa osób pytała.

A jak u mnie? Teraz jest dobrze, zaliczyłam spadek energii na początku miesiąca, ale się z niego wyleczyłam. Potem dopadła mnie znowu utrata motywacji z powodu ludzi, ale o tym może napiszę więcej innym razem. W skrócie chodziło o "koleżanki", o śmieszne wymówki i poczucie samotności, ale też zniechęciły mnie pojawiające się w internecie teksty typu "musisz to i tamto". Sama wiem, że nic nie muszę. No dobra, czuję, że muszę wyprowadzić psa na spacer i dać dziecku jeść. Reszty nie muszę, mogę co najwyżej chcieć :) Oczywiście w gorszych momentach był przy mnie Kuba, ale też okazało się, że mogę liczyć na fajną rodzinkę z Olszyna :) I już jest dobrze.

We wrześniu trochę też wychodziliśmy na miasto :) Poznałam lokal Sielanka, który był tak wychwalany przez pannę O i muszę przyznać, że jedzenie jak i porcje są na 5+. Oprócz tego wybraliśmy się do Brunnera, do Pomarańczy i na kawę do House Cafe :) Brakowało mi trochę takich wypadów, kiedy mogę się ładnie ubrać, umalować i nie martwić sprzątaniem ;) No i wszystko było połączone z przemiłym spacerem, więc jak dla mnie idealnie.

No dobra, drugie konto na IG. Po co? Czemu? Sporo osób o to pytało. Już odpowiadam... Poczułam się zmęczona tym gonieniem za idealnymi zdjęciami, za tym słynnym życiem z instagrama, więc... pomyślałam, że chcę mieć coś dalekiego od ideału. Po prostu zwykły profil, na którym pokażę proszek do prania, zapytam o najlepsze kapsułki do zmywarki, pochwalę się nowym ubrankiem dla Lilutki itd. Teraz może jeszcze profil nie hula, ale wiem, że jak się rozkręci, to raz :D

Ostatnie tygodnie to też oczywiście nasz krótki wyjazd nad morze. Nie będę tutaj wdawać się w szczegóły, bo próbuję zrobić wpis o pierwszych wakacjach z dzieckiem, ale w skrócie mogę stwierdzić, że było fajnie, wypoczęłam i naładowałam baterię. Zdecydowanie potrzebowałam zmiany miejsca, powietrza, chciałam zrobić coś innego niż na co dzień i wszystko się udało.

Książki, książki... Czytam głównie w wannie i w samochodzie, gdy jedziemy dalej niż 20km. Okazji nie mam za dużo, czasu też, ale coś tam przeczytałam. Bardzo spodobała mi się książka polskich autorki "Czereśnie zawsze muszą być dwie" oraz "Nie odpisuj". Najlepsze pozycje na mojej liście. Całkiem miło wspominam też "Uprowadzoną" Lisy Gardner oraz "Zawsze ktoś patrzy" Joy Fielding. Oprócz tego przebrnęłam przez Czarne nenufary, ale męczyłam je chyba od kwietnia i Dziewczyny które zabiły Chloe. Teraz kończę czytać "Zgubić i odnaleźć" od sławnej Daniele Steel i... to najgorsza książka, jaką czytałam.

Kawkuję jak zawsze, chociaż we wrześniu chętniej sięgałam po herbatkę malinową z Herbapolu (to żadna reklama). Ciągle marzy mi się prawdziwy ekspres, kóry zrobi kawkę z pianą i wiem, że w końcu się go doczekam. Po prostu musi chwila minąć. Poza tym... określiłam sobie priorytety wydatkowe i ekspres trafił na sam koniec :)

Lila rośnie, uczy się nowych rzeczy i z leżącego bobasa stała się bardzo ruchliwym bobasem. Chce wstawać przy pralce, łóżku, stoliku, krześle, wszystkim, a ja muszę jej pilnować, bo już widzę, jak się przewraca i płacze. Ciężki czas. Co i rusz od starszych pań słyszę pytania, czy chodzi. Nie, nie chodzi samodzielnie. Nie gonimy jej, nie panikujemy, a na każdy tekst typu "a bo moja to już chodziła" odpowiadam w myślach "ale chwalisz się czy żalisz?". Może wrednie, ale... trudno ;) Nie popieram tego wyścigu wśród dzieci i porównywania. Sama jako dziecko musiałam być idealna, żeby babcie miały się czym chwalić wśród znajomych. Nie chcę kontynuować tego zwyczaju, tylko skupić się na tym, aby dziecko rozwijało się dobrze i w odpowiedniej atmosferze.

Kosmetyki... o tym też będzie nieco więcej w oddzielnym wpisie, bo lubię kosmetyki i wielką radość daje mi zużywanie ich. Nie robię sobie teraz wypasionych wieczorków spa, ale zawsze jakiś olej, balsam czy maseczkę uda mi się przemycić. W wakacje poznałam też lepiej markę Nacomi i bardzo się z nią polubiłam. Próbuję też zużywać kolorówkę z różnym rezultatem, ale... kto nie próbuje, ten nie pije szampana :)

To wszystko co chciałam Wam powiedzieć :)

Pozdrawiam serdecznie!

A co to ludzi obchodzi?

2020-09-17T09:06:00.003+02:00

Hej wszystkim!

Udało mi się wyjść w końcu z dziwnego stanu, który złapał mnie na początku września. Opuściła mnie wtedy moc i wszelkie chęci do czegokolwiek. Chociaż nie... Miałam niekończącą się ochotę na spanie :) Niestety mama na pełen etat nie może sobie pozwolić na drzemki, więc próbowałam (bardzo nieudolnie) coś robić.

Na szczęście ten dziwny stan odszedł w zapomnienie i szaleję :) Są spacery, upiekłam babeczki, a nawet nastrój mi się poprawił. Chyba po prostu musiałam przez ten gorszy czas przejść i nie robić sobie z tego powodu wyrzutów sumienia.

Pożalę się Wam trochę na pewną rzecz. Jestem "twórcą internetowym", a co za tym idzie bardziej wystawiam się na krytykę ludzi. Zauważyłam jednak, że obce osoby uwielbiają dawać mi rady, kiedy totalnie o nie nie proszę, nie znając kontekstu, mojego życia, doświadczeń itd i mówić, co muszę zrobić. Serio komentarze typu "musisz zrobić to i tamto" są dla mnie jak coś ciepłego do śniadanka. Jak na nie reaguję? Jedną wielką niechęcią i czasem złością. Ktoś pewnie stwierdzi, żebym się nie przejmowała, bo to normalne i ludzie tacy są, ale ja nie przyjmuję tego, jako rzecz do pogodzenia się i akceptacji. Uważam, że jest to coś, z czym trzeba walczyć.

Hitem są też ciągłe pytania o moją pracę i o to, czy do niej wracam. Pojawiają się bez wstępów grzecznościowych. I tak się zastanawiam, skąd w ludziach tyle troski o moją pracę. Serio ja w tym zaczynam widzieć głupie wścibstwo i mam chęć odpowiadać na takim samym poziomie. Tylko wiecie co? Pewnie ja zostanę uznana za niegrzeczną :) Pytania o pracę są dla mnie tak samo nie na miejscu jak o dziecko, bo CO TO LUDZI INTERESUJE I NIECH SIĘ ZAJMĄ SOBĄ,

Dzisiaj strój, który mógłby reklamować lumpy, bo wszystko prócz butów kupiłam właśnie w second handzie. Tą koszulę o dziwnym fasonie bardzo lubię. Świetnie mi się ją nosi, ma dobry skład, jest marki Monki i kosztowała przysłowiowe grosze. No i jak tu nie uwielbiać lumpeksów? Ołówkowa spódniczka to od kilku lat punkt obowiązkowy w mojej szafie. Gościła już tyle razy na blogu i wcale nie mam jej dosyć.

Pozdrawiam serdecznie!

Nie boję się jesieni

2020-08-30T20:21:00.002+02:00

Hej wszystkim!

W końcu jestem i mam tyle do powiedzenia, że nie wiem, od czego zacząć. Może od tego, że przez myśl znowu przeszło mi zalożenie drugiego bloga, już takiego bardziej mojego. Mniej ciuchów, więcej tekstu, więcej chwalenia się, dzielenia i skarżenia. Ale... jakoś mi żal się zrobiło tego miejsca, bo obrywało nie raz, nie dwa, a jednak ciągle tu istnieje dla mnie.

Postanowione zatem, że zostaję tutaj. I będę częściej, bo mam dla Was relację z wakacji, recenzje książek, kosmetyków, jakieś przepisy... i oczywiście te moje #ootd. No i jakieś teksty, bo czuję, że tyle we mnie siedzi, a... w realnym życiu nie mam za bardzo osoby, do której mogę się wybrać czy zadzwonić i opowiedzieć, co mi tam w duszy gra.

Wiem, że już o tym mówiłam, ale udało mi się nawiązać kilka fajnych relacji w sieci. Jedną z najstarszych jest ta z Małgosią jej blog i bardzo żałuję, że do dziś nie udało nam się spotkać. Poznałam też kilka innych osób i nawet z pewnymi udało mi się pogadać twarzą w twarz :) Lubię też strasznie dostawać od moich obserwatorów wiadomości, że byli w lumpie (z mojego polecenia) albo sprawdzili wspomniany przeze mnie przepis. Radość razy milion, serio!

Dziś chciałam też troszkę wspomnieć o zbliżającej się jesieni. Wiem, że sierpień ciągle trwa, ale ja już czuję w kościach, że idziemy w kierunku zimy. Chce mi się typowych polskich dań, znów myślę o rosole na niedzielę, zakładam puchaty szlafrok, bo ciągle mi zimno i... oglądam vlogmasy :) Zwykle bałam się jesieni, bo kojarzyła mi się ze smutnym czasem, z przemijaniem, ale ta może przynieść dużo dobrego.

Na koniec słów kilka o stroju... Spódnica i bluzka, czyli główne elementy znalazłam oczywiście w second handzie. Już chyba nie zaglądam do innych sklepów, bo lumpy zapewniają mi to, czego potrzebuję najbardziej. Do T-shirtu początkowo miałam mieszane uczucia, a teraz mogę powiedzieć, że był jedną z najczęściej noszonych przeze mnie rzeczy w ciągu ostatnich 3 miesięcy. Do tego dobrałam torebkę, która moim zdaniem super się komponuje z brązowym tłem. Ją akurat dorwałam na rynku i nie boję się głośno powiedzieć, że kupiłam coś na klasycznym straganie :)

Okłamałam Was | ciągle mi się nie chce

2020-07-22T21:03:00.000+02:00

Hej wszystkim!
Do dzisiejszego wpisu natchnęła mnie bardzo Kinga (znana szerzej jako The Pink Rook). W jednym ze swoich filmów powiedziała, że trochę oszukuje ludzi, bo biorą ją za bardzo pewną siebie, podczas gdy ona wcale się tak nie czuje. Doszłam do wniosku, że też trochę może naginam rzeczywistość, bo zdarza mi się słyszeć, że jestem osobą, której ciągle się chce, która ma siły i chęci do działania i jest super zorganizowana. Czytając to czasem wybucham śmiechem, bo to totalnie do mnie nie pasuje. Jestem osobą, której ciągle się NIE CHCE. Ba, zasypiam z myślą, że na następny dzień nie będzie mi się chciało ćwiczyć, prasować, sprzątać, czy robić czegokolwiek.
Ale...

No właśnie pojawia się "ale", bo mimo moich niechęci staram się jednak wycisnać z dnia tyle, ile mogę, a w zasadzie tyle, na ile pozwoli mi moja córeczka. Przed godziną 10 udaje mi się wyjść z psem, poćwiczyć, chociaż trochę się ogarnąć, pozmywać naczynia, uszykować śniadanie Lilce i zmontować chociaż trochę film. Jak to robię? Nie wiem, tak wychodzi, powtarzanie schematu umożliwiło mi wypracowanie pewnych spraw :) Staram się też realizować jakieś moje zachciewajki, sprawiam sobie przyjemności i nie odmawiam sobie czegoś, co jest dla mnie dobre. A jak walczę z niechęcią?

Doszłam do wniosku, że życie mam jedno i nikt go za mnie nie ogarnie. Oczywiście mogę sobie odpuścić dzień, tydzień, czy miesiąc i robić minimum, ale... nikt mi tego czasu nie odda. Wolę zatem zrobić to, co muszę i powciskać w grafik tyle przyjemnych zajęć, ile dam radę :) Nie chcę dać się ponieść temu niechciejstwu (nie, nie ma takiego słowa), bo ono da mi tyle, że potem będę zła na siebie, że straciłam masę czasu). Zauważyłam, że super sprawdza się u mnie myślenie typu "muszę odkurzyć, więc najpierw przesadzę roślinki". Uwielbiam roślinki i dbanie o nie, więc odkurzanie po zabawie w ogrodnika nie boli ;)

Strój to standardowo lumpowe łowy :) Nikt mnie nie przekona, że lepiej odłożyć pieniążki i iść do sieciówki, bo nie ma nic lepszego niż trafić na mega ładną rzecz o świetnym składzie za 5zł :). A niestety sieciówki i jakość często się wykluczają.

Pozdrawiam serdecznie!

Co się stało z moim czasem?

2020-07-06T21:25:00.000+02:00

Cześć wszystkim!
Swego czasu namiętnie chwaliłam się, że Lilka pozwala mi robić masę rzeczy. Mogłam szaleć w lumpach, spotykać się ze znajomymi, piec, gotować, przesadzać rośliny i udzielać się internetowo na potęgę. Te czasy trochę minęły i niestety teraz mam ograniczone pole do popisu. Z gotowania i pieczenia nie zrezygnowałam, na spotkaniach z koleżankami chętnie "oddaję" na chwilę małą, ale... czas na 100% oddanie się przyjemnościom i hobby minął.

Początkowo starałam się upchnąć wszystko w tej krótkiej dobie i udawać, że jest fajnie, że mi wychodzi, że przy odrobinie dobrych chęci można wszystko. Ale... nie można. A w zasadzie nie można zrobić tego dobrze. Uczę się więc wybierać, co jest ważniejsze w danym momencie - oczywiście dziecko i rodzina, ale te wolne chwile chcę poświęcić temu, co faktycznie lubię. Zrezygnowałam więc z subskrypcji niektórych kanałów, rzadziej piszę coś na IG, oglądam mniej seriali i rozważniej skupiam uwagę na tzw. głupotach. Chcę po prostu kończyć dzień z myślą, że obejrzałam coś wartościowego albo kogoś, kogo lubię.

Nie myślcie sobie jednak, że było mi z tym wszystkim łatwo, bo nie było. Oczywiście, że miałam świadomość tego, że dziecko będzie mnie potrzebować i, że coś się zmieni, ale nie, że w zasadzie z dnia na dzień (bo jak pisałam wyżej, początki były świetne) i, że tak to we mnie uderzy. No ale podobno w życiu należy być elastycznym, więc uczę się tego każdego dnia.

A dzisiaj prezentuję Wam strój z... 3. czerwca. Wybraliśmy się wtedy rodzinnie na miasto, żeby świętować okrągłe urodziny Kuby. Chciałam wyglądać w miarę elegancko, więc postawiłam na skórzaną spódnicę, która często gościła na blogu oraz na bluzkę z uroczym wiązaniem przy szyi. Kupiłam ją rok temu, jak jeszcze chodziłam z brzuszkiem. Spodobał mi sie jej retro charakter i pomyślałam, że idealnie uzupełni moją szafę.

Plany na lipiec

2020-07-01T20:00:00.001+02:00

Hej!
Tu Wasza Szminka :) Zaczynają się 2 ulubione miesiące większości uczniów, no i oczywiście sezon urlopów. Mam za sobą kilka dni wyrzucania sobie, że stoję w miejscu i tydzień przerwy od nagrywania i większości internetowych rzeczy. Czas ten pozwolił mi trochę zebrać myśli i zastanowić się nad tym, co chcę zmienić, a na czym się skupić. Nie są to wielkie sprawy, ale myślę, że pomogą mi poczuć się lepiej. Lubię też kończyć miesiąc z myślą, że udało mi się sporo zrobić i, że czekają na mnie kolejne 4 tygodnie, które z pewnością też przyniosą coś fajnego.

Czego zatem chcę teraz?
- wywołać zdjęcia (w końcu!), uzbierała nam się ich cała masa i wiem, że zwlekanie działa na naszą niekorzyść
- ogarnąć szafę i pozbyć się ubrań (póki co idzie mi to bez szału)
- sprawdzić 3 nowe dania dla Lilki, bo uwielbiam dla niej gotować :)
- zrobić 5 nowych ciast - piszę zrobić, bo niekoniecznie będą to ciasta z pieczeniem
- wybrać się na piknik połączony z długim spacerem
- zjeść gofry
- poznać nowe miejsce
- zjeść obiad w restauracji i nie robić sobie wyrzutów z tego powodu
- ale też ograniczyć zakupy do minimum i mam tu na myśli wszelkiego typu ubrania i kosmetyki
- codziennie pić sok i jeść sałatkę

Tyle :)

Nadaję się na wiejską babę

2020-06-20T21:19:00.000+02:00

Hej wszystkim!
Powoli mija nam czerwiec. Muszę przyznać, że wykorzystałam go lepiej niż maj, bo w sumie okoliczności były zdecydowanie bardziej sprzyjające. Pogoda dopisuje (mimo wieczornych ulew) i zachęca do spacerów, których zdecydowanie sobie nie odmawiamy.
Myślałam, że ten miesiąc minie mi ciut gorzej, ale serio staram się czerpać tyle, ile mogę. Wróciły też moje chęci do pieczenia/gotowania i dbania o roślinki. Cieszę się z tego, bo uwielbiam spędzać czas w kuchni (wiem, że może się to wydawać dziwne). Kombinowanie z posiłkami czy ciastami daje mi sporo frajdy, no i odprężenia. Śmieję się, że nadawałabym się na taką wiejską babkę, bo zamiast planować zakupu biżuterii, planuję kiszenie ogórków i robienie kompotów z truskawek :)

Parę lat temu, jak zaczynałam studia, widziałam siebie jako kobietę sukcesu, która jada na mieście, ubiera się w Vitkacu i zapisuje w terminarzu kolejne spotkania. Życie potoczyło mi się jednak trochę inaczej i zamiast sukcesów zawodowych odnoszę sukcesy w życiu. Doszłam też do wniosku, że zdecydowanie bardziej wolę moje lumpy, chodzenie w sukience w kwiaty zamiast w sztywnej garsonce i spotkania ze znajomymi ustalane wedle chęci, a nie kalendarza. To oczywiście są moje odczucia i serio nie uważam, że te obiady na mieście czy stroje jak z najlepszych magazynów o modzie są złe, bo nie są.

Pozdrawiam serdecznie!

Recenzja kremów Shecell

2020-06-03T20:23:00.000+02:00

Hej!
Dzisiaj przychodzę do Was z szybką recenzją dwóch kremów, które miałam przyjemność testować przez ostatnie kilka tygodni. Dotarły one do mnie jakoś pod koniec kwietnia i w zasadzie od razu z wielką chęcią przystąpiłam do testów. Zaczęłam od kremu na przebarwienia (ten srebrny), bo w zasadzie obecnie to mój największy problem. Niestety ale po latach zmagania się z trądzikiem i masą eksperymentów przeprowadzonych na bezbronnej twarzy, zostały mi brzydkie ślady na policzkach. Pomyślałam więc, że może ten kosmetyk chociaż odrobinkę je rozjaśni. Potem wprowadziłam krem nawilżający (ten niebieski), bo nauczyłam się, że nawilżona skóra to ładna skóra.

Ale od początku... Kremy stworzyła marka Shecell, która oferuje 5 kremów stworzonych dla osób o zróżnicowanych potrzebach. Ja z tej ekipy, jak wspomniałam wcześniej, wybrałam krem nawilżający i na przebarwienia. Ich ceny zaczynają się w przeróżnych sklepach internetowych od około 30zł. Za tą kwotę dostaniemy 40ml kremu zapakowanego w bardzo wygodną tubkę. Poza tym posiadają one ochronę przed promieniowaniem słonecznym.

A jak z działaniem? Zacznę od kremu nawilżającego. Jest bardzo lekki, super sprawdza się na co dzień, jak i na noc. Wchłania się bardzo szybko, co dla mnie stanowi wielki plus, bo nie lubię uczucia, że coś mi "zalega na twarzy". Świetnie sprawdza się pod makijaż, co też bardzo doceniam. Działanie nawilżające jest bardzo konkretne. Ani razu nie towarzyszyło mi wrażenie, że moja cera jest przesuszona czy nieprzyjemnie ściągnięta. Wystarczała cieniutka warstwa, którą bez problemu rozprowadzam po twarzy. Na plus oceniam także delikatny zapach.

Krem na przebarwienia również przypadł mi do gustu, a to dlatego, że faktycznie zauważyłam delikatne rozjaśnienie przebarwień. Wiedziałam od początku, że one nie znikną całkowicie, ale sam fakt, że mniej rzucają się w oczy, stanowi dla mnie wiele. Jego konsystencja jest już konkretniejsza, gęstsza, ale mimo wszystko nie mam problemu, żeby rozprowadzić kosmetyk po twarzy. Nie wpływa negatywnie na makijaż, nie roluje go.

Muszę przyznać, że z obydwu kremów jestem bardzo zadowolona, bo super się spisują. Oprócz swoich konkretnych funkcji ogólnie pielęgnują cerę, zabezpieczają ją przed wysychaniem i przed promieniami słonecznymi. Myślę, że są też warte uwagi ze względu na cenę, pojemność i wydajność.

Taki był mój kwiecień

2020-05-12T20:12:00.000+02:00

Hej!
Postanowiłam, że po długiej przerwie wracam do pisania miesięczników. Lubiłam te posty. Pomagały mi skupić się na przyjemnych sprawach, wyciągnąć wioski z błędów i zastanowić nad tym, co mogę poprawić, by kolejne miesiące były po prostu lepsze.
Już nie pamiętam, kiedy przestałam pisać miesięczniki i dlaczego. Ogólnie często z blogiem mi nie po drodze, a to dlatego, że potrzebuję się na nim skupić. Lubię pisać coś nowego ze spokojem i myślą, że nic zaraz nie wytrąci mnie z rytmu. Przy malutkim dziecku ciężko trochę o takie luksusowe warunki.

No ale konkrety!

Kwiecień był dla mnie miesiącem ćwiczeń. Podjęłam się wyzwania 26 treningów w 30 dni i zakończyłam je sukcesem. Zakładałam strój i buty z wielką przyjemnością i myślą, że to będzie taki mój czas, kiedy jestem w centrum. Pisałam Wam często o treningach na IG i dostawałam dużo kopniaków wsparcia i motywacji. Napływały też do mnie wiadomości, że w pewnym sensie też Was zmotywowałam i, że tak trochę ćwiczymy dalej. Każdym takim tekstem chwaliłam się Kubie, bo czułam się niezwykle dumna i szczęśliwa. Ba, ciągle jestem!

Dużo też działałam w kuchni, czasami nawet do 22. Sprawdzałam przepisy na dania i ciasta, czerpiąc jednak więcej przyjemności z pieczenia :) Zrobiłam szarlotkę, babkę cytrynową, chlebek bananowy, cynamonki, babeczki z borówkami i chleb :) Zainteresowałam Was też tartą w wersji wytrawnej.

Nie mogę oczywiście pominąć kwarantanny. Dużo siedzieliśmy w domu, w zasadzie głównie. Zakupy spożywcze wziął na swoje barki Kuba, tak samo spacery z Rosie. Momentami było to dla mnie strasznie ciężkie. Zaczęła się wiosna, a ja podziwiałam ją zza okien. Z drugiej jednak strony sytuacja ta pozwoliła mi spędzić dwa tygodnie z Kubą.

W kwietniu sporo też nagrywałam. Starałam się pozostawać na co dzień kreatywna i wymyślać sobie coraz to nowe zajęcia. Czasem była to pielęgnacja roślin, czasem gry albo małe przeróbki. Nasza ulepszona wersja pchacza bardzo przypadła Wam do gustu. Wystarczyło tak naprawdę trochę czasu, chęci, farby i Lila może się cieszyć piękną zabawką nie za miliony monet.

No właśnie... kwiecień to też dla nas początek rozszerzania diety. Zaczęliśmy standardowo od marchewki i powoli testujemy nowe smaki. Na ten moment mogę powiedzieć, że Lilka nie lubi ziemniaczka i banana, ale przepada za jabłkiem i dynią.

Może się wydawać, że wszystko minęło super, że mój kwiecień był fantastyczny, ale... cały czas doskwierała mi tęsknota za Mamą. Żałoba to dziwny stan. Niby życie toczy się dalej, jemy, pracujemy, śpimy, oglądamy filmy, ale byle drobiazg przypomina nam o ukochanej osobie, z którą już się nie zobaczymy. Szczególnym ciosem stały się święta. Już i tak dziwne, bo bez święcenia koszyka, a tu jeszcze doszedł fakt, że zabrakło Mamy.

Dziwny ten maj

2020-05-06T22:01:00.000+02:00

Hej wszystkim!
Nadaję do Was z prawie urządzonego nowego mieszkania. Zdecydowaliśmy, że chcemy zamieszkać sami i od razu przeszliśmy do działania. Poszukiwania stancji przypomniały mi o ostrzeżeniach niektórych ludzi, że z psem będzie nam ciężko cokolwiek znaleźć i... okazało się to być oczywiście nieprawdą. Jesteśmy w naszym nowym domu tydzień, ale dobrze mi tu. Urządziliśmy się po swojemu i chyba codziennie budząc się myślę, że to będzie dobry dzień.

Zauważyłam, że zaczynanie każdego dnia z tą myślą bardzo mi pomaga. No bo skoro powiedziałam, że dzień będzie dobry, to robię wszystko, żeby faktycznie tak się stało. Kiedyś często Wam pisałam, że dużo się denerwuję i przejmuję sytuacjami, na które nie mam wpływu. Dostawałam wtedy sporo słów wsparcia, ale też i porad. Potem Kuba też często zwracał mi uwagę, że nadmiernym rozmyślaniem nie sprawię, że sytuacja się poprawi, a tylko wpędzę się w jeszcze gorszy nastrój. Miał rację. Małymi kroczkami pracuję nad sobą i chyba są efekty.

Czekałam na maj, ale coś go nie czuję. Zawsze ciepłe dni spędzałam na spacerach. Najpierw była wizyta w McDonalds po szejka, a potem spacer po parku i rozmowy. Majówka deszczowa czy nie mijała mi na działce. W tym roku tego nie ma i jakoś tak mi z tym dziwnie, bo brakuje czegoś do czego przez lata zdążyłam się przyzwyczaić.

Pozdrawiam serdecznie!

Plany na przyszłość i coś smutnego

2020-04-18T21:01:00.000+02:00

Hej wszystkim!
Jak leci Wam kwarantannowy czas? Zdążyliście się już przyzwyczaić czy raczej codziennie po wstaniu potrzebujecie chwili, żeby zorientować się w bieżącej sytuacji? Ja w zasadzie zaakceptowałam fakt i czerpię z siedzenia w domu możliwie dużo. Czasem tylko, kiedy wieczorem siadam na kanapie ze świadomością, że zrobiłam wszystko, co sobie zaplanowałam, łapią mnie smutne myśli. Rozpamiętuję swoje życie sprzed miesiąca, roku, dwóch lat. Próbuję się też pogodzić z nową dla mnie rzeczywistością, o której mało kto ma pojęcie. Czasem wychodzi lepiej, czasem gorzej i najczęściej wtedy po prostu płaczę. Daje to chwilowe ukojenie i pozwala zwrócić się ku głosowi w mojej głowie powtarzającemu tekst "musisz robić tak, żebyś była zadowolona". Mam wrażenie, że oprócz "nie jest źle, żeby gorzej nie było" i "ja się nie daję" to najczęściej powtarzane przez moją mamę słowa. I w zasadzie one najlepiej mi pomagają.

Nie chcę jednak wprowadzać smutnej atmosfery, bo mam wrażenie, że tego wszyscy mają zbyt wiele. Mogę się Wam jeszcze pochwalić, że czas wolny wykorzystuję też na snucie planów. O dziwo bardzo bliskich i realnych. Doszłam do wniosku, że mając te 26 lat, dziecko, psa i narzeczonego, trzeba coś z życiem zrobić. Wspólnie z Kubą nakreśliliśmy scenariusz naszego życia "za chwilę" i w pełni chcemy go realizować. Punktem numer 1 z pewnością stanie się budowa naszej mini rezydencji, w której będziemy mogli być sobą, sprzątać i bałaganić wedle humoru, tańczyć do piosenek z Disneya i wieczorami oglądać seriale.

Dziś znowu coś z cyklu 10x10. Powtarza się spódnica oraz marynarka (wspominałam już, że ją uwielbiam?). Nowy element stanowi natomiast sweter. Już sama nie pamiętam, ile ze mną przeszedł, ale z pewnością dużo. Co sezon noszę się z zamiarem wyrzucenia go, bo prezentuje się coraz gorzej, ale jakoś mi żal. Myślę sobie, że przyda się na spacer z psem, czy do pracy na działce. Żeby podkreślić elegancki charakter stylizacji, dodałam botki na słupku i musztardową torebkę.

No i po co ta krytyka?

2020-04-02T16:31:00.000+02:00

Cześć wszystkim!
Wirus szaleje w najlepsze, ludzie (choć nie wszyscy) zamykają się w domach, a ja przychodzę do Was z czymś nowym. Myślałam, że spróbuję napisać coś bardzo pozytywnego, ale jednak muszę się Wam wygadać i wyżalić. Bo oprócz szerzącej się epidemii dokucza mi jeszcze strasznie fakt, że ludzie namiętnie bawią się w krytyków i sędziów. Mam wrażenie, że ten przymusowy czas wolny sprawił, że z internetu wylewa się fala niemiłych i obraźliwych słów. Krytykowane jest wszystko: co gotujemy, jak organizujemy czas, jak się wysławiamy, czy chodzimy po domu w piżamie, czy w lepszych ubraniach. Koszmar! Odpalam grupę z przepisami i pierwsze co widzę, to bardzo ostre słowa, że coś gotujemy inaczej, a nie tak. Zaglądam na grupę o dzieciach i czytam, jak mamy się wyzywają. Odpalam instagram i znajduję tam wieczne dramy i ataki. Słucham rozmów zwykłych ludzi i moje uszy wychwytują szyderstwa i podniesione głosy.

Nie zrozumcie mnie źle. Nie jestem przeciwniczką uzasadnionej krytyki. Uważam, że jest ona potrzebna. Widzę problem w takim bezczelnym czepianiu się, które odnosi się do każdej dziedziny naszego życia. Często zastanawiam się, czemu zamiast się wesprzeć, delikatnie poprawić, dodać otuchy, wolimy kopać pod innymi dołki. Pamiętam czasy, kiedy było to w złym guście, kiedy na prawdziwy hejt decydowały się osoby ukryte za "anonimem". Teraz ludzie się tego nie wstydzą. Mam świadomość tego, że fakt ten pewnie nigdy się nie zmieni, a może tylko narastać. Po prostu próbuję zrozumieć, skąd to się bierze.

Dziś druga stylizacja w ramach 10x10. Pojawiają się nowe elementy - skórzana spódnica, w której na serio często chodzę, prosty golf i obszerny sweter na suwak. Lubię się z takimi stonowanymi kolorami, więc od razu wiedziałam, że połączę wszystko właśnie w ten sposób. W zeszłym roku bardzo polubiłam się z golfami, ten mój znalazłam w New Yorkerze. Debiut zalicza też swetro-narzutka. Wygrzebałam ją w styczniu w lumpie za całą złotówkę. Zdaje się, że ma on rozmiar 44 i właśnie to w nim najbardziej lubię. Na głowę ubrałam mój hit ostatnich miesięcy czyli kaszkiet w róże. Towarzyszy mi w zasadzie na każdym spacerze.

Pozdrawiam serdecznie!

Pierwsza styliacja | 10x10

2020-03-28T20:07:00.000+01:00

Hej wszystkim!
Nie pamietam już, czy Wam się chwaliłam czy nie, ale na koniec stycznia podjęłam się wyzwania, że do 1. marca nie zrobię żadnych zakupów (nie wchodziły w to oczywiście zakupy spożywcze). Wyzwanie zakończyłam sukcesem i w międzyczasie odkryłam, jak dużo możliwości dają mi ubrania, które już posiadam. Postanowiłam więc zmierzyć się z innym zadaniem, a mianowicie 10x10. Polegało ono na tym, że z 10 wybranych przeze mnie ubrań, tworzę 10 stylizacji.

W pierwszym zestawieniu zdecydowanie dominuje krata. Nigdy nie lubiłam się z takimi zestawieniami, bo zawsze myślałam, że wyglądają po prostu kiepsko. Myliłam się. Marynarka i spódnica nie stanowiły kompletu. Dół kupiłam parę lat temu w second handzie i ogólnie bardzo się z nią lubię. Marynarka to z kolei łup z września. Dorwałam ją w Lidlu i spodobało mi się od razu to, że jest taka... duża. Wzór z pewnością równoważy biały sweterek. Długo go nie doceniałam, a teraz wyjątkowo często na niego stawiam.

Urodzinowa stylizacja

2020-03-18T16:41:00.001+01:00

Cześć!
Nie wiem, jak to się stało, ale jestem miesiąc do tyłu, jeśli chodzi o publikacje. Na koniec lutego wszystko sobie pięknie zaplanowałam, postawiłam sobie cele na kolejne 4 tygodnie i nawet zaczęłam je realizować, aż... nadszedł ten dzień, który zmienił wszystko. Minęły od niego prawie 2 tygodnie, a ja nadal budzę się i potrzebuję dobrego kwadransa, żeby na nowo oswoić się z myślą, że do końca życia będzie mi towarzyszyło pewne poczucie pustki.
Teraz staram się nadrobić mnóstwo spraw, znajduje sobie nowe zajęcia i staram się nie siadać bezczynnie, żeby nie myśleć. I póki co wychodzi mi to nieźle. Najgorsze są jednak wieczory...

Nie będę się Wam teraz wypłakiwać. Chcę po prostu pokazać zdjęcia stylizacji, którą miałam na sobie dzień przed 26. urodzinami. Wybraliśmy się wtedy na spacer i kawkę, więc dla mnie oznaczało to, że jako mama karmiąca muszę być przygotowana i wtedy najlepiej sprawdzają się wszelkie rzeczy z guzikami. Tą granatową sukienkę znalazłam w second handzie za... złotówkę. Jej wielkim atutem jest materiał - len. Niesamowicie przyjemnie się ją nosi, no i oczywiście stylizuje. Dobrałam do niej szary płaszcz, który rozjaśnia całość, czarne botki na niewielkim słupku, ukochany kaszkiet i niebieską torebkę.
Stylizacja ta pojawiła się także w moim filmie 7 dni 7 stylizacji. Zapraszam do obejrzenia Tutaj

Pozdrawiam serdecznie!

Co robić?

2020-02-22T10:36:00.000+01:00

Hej wszystkim!
Ten tydzień minął mi pod znakiem spadku formy. Moja motywacja i humor zrównywały się z zerem. Chciałam zrobić tylko podstawowe rzeczy i... usiąść z telefonem w ręku. Wiem, że to kiepskie, wiem, że powinnam gonić za realizacją planów i postanowień, dbać o swój ogólny rozwój, ale tak zwyczajnie po ludzku mi się nie chciało. Niestety to przeglądanie instagrama zadziałało tylko gorzej, bo odkryłam, że tyle osób ma pasję, której oddaje się z przyjemnością, podczas kiedy ja ograniczyłam się do zajęć pod hasłem "dom", "rodzina", "codzienne życie". Było to dla mnie strasznie przykre odkrycie. Sama kiedyś robiłam różne rzeczy, głównie związane ze sztuką - trochę malowałam, tańczyłam, chodziłam na kółko teatralne, a potem pisałam własne powieści. Po drodze chciałam też spróbować mnóstwa innych rzeczy. Z czasem mój zapał do tych wszystkich spraw ostygł i... obudziłam się z myślą, że nie mam nic.

Ktoś pewnie powie, że pff, to żaden problem, zacznij coś robić i tyle, ale niestety prawda jest taka, że zacząć jest ciężko. Pojawia się też pytanie, co zacząć robić. Ja od kilku dni poszukuję odpowiedzi na to pytanie i niestety ciągle nie mogę jej znaleźć. Może podzielicie się ze mną swoimi pasjami? Spotkałam się też oczywiście z tekstami, że mam przecież bloga, kanał i całkiem nieźle sobie z nimi radzę, ale robię to tak długo, że stało się dla mnie czymś zwykłym. Potrzebuję po prostu czegoś nowego.

płaszcz - second hand

sukienka - vintage

buty - Deichmann

torebka - no name

Pozdrawiam serdecznie!

Dwie najważniejsze rzeczy w życiu

2020-02-09T20:55:00.002+01:00

Hej!
Przez cały miesiąc myślałam, że przed urodzinami stworzę coś równie fajnego jak jakiś czas temu Asia z bloga Konfettitime KLIK, ale im częściej o tym myślałam, tym większa pustka ogarniała moje myśli. I to nie jest tak, że nie miałam żadnego pomysłu. Miałam ich kilka. A to na kluczowe wydarzenia, na pomyłki, błędy, cytaty, czy inne rzeczy. No i właśnie przez to, że chciałam napisać tak dużo, czułam, że nie napiszę nic, bo nie umiem przelać myśli na "kartkę".
W końcu doszłam do wniosku, że podzielę się z Wami jedną z ważniejszych lekcji, jakie dostałam od życia - w życiu istnieją dwa największe skarby. Pierwszy to zdrowie i wydaje mi się, że nikt tego nie będzie podważał. Jak byłam młodsza, często słyszałam jak dorośli podczas składania życzeń wypowiadają kultowe jak dla mnie zdanie "i jeszcze zdrowia, bo jak jest zdrowie, to jest wszystko". Kiedyś tego nie rozumiałam, aż w końcu faktycznie doszło do mnie, że w tych życzeniach zamknięta jest bardzo ważna prawda.

Drugi skarb to dla mnie ludzie, spokrewnieni i ci, którzy goszczą w naszym życiu z naszego wyboru. Bo rozśmieszą, pocieszą, pozwolą się wypłakać, przytulą, porozmawiają, dadzą nam poczucie, że jesteśmy piękni i potrzebni. Sama raczej nie mogę o sobie powiedzieć, że jestem duszą towarzystwa, że zbieram wokół siebie masę ludzi, że bez problemu nawiązuję przyjaźnie. Trzymam się raczej małego grona, ale bardzo je doceniam i szanuję.

płaszcz - second hand

spódnica - New Yorker

koszula - Cropp

torebka - second hand

kaszkiet - H&M

Pozdrawiam serdecznie!

Brakuje mi weny i oczyszczam przestrzeń

2020-01-27T15:45:00.001+01:00

Hej Kochani!
Znowu zdjęcia wiszą kilka dni w wersji roboczej, a mnie brakuje weny, żeby cokolwiek napisać. Zaczęłam więc od zrobienia live na instagramie. Lubię tą formę rozmowy z Wami, chociaż nie uczestniczy w niej wiele osób, ale mimo wszystko mogę się po prostu wygadać. Chyba tego często potrzebujemy, żeby się po prostu wygadać.
Miałam dzisiaj napisać coś o zbliżających się urodzinach, jakoś podsumować ten czas, te wszystkie lata, ale ciągle brak mi inspiracji, a nie chcę pisać głupot tylko po to, żeby były.

Mogę się Wam natomiast pochwalić, że oprócz oszczędzania i miesiąca bez zakupów robię sobie też porządki w głowie. Oczyszczam przestrzeń psychiczną i dbam o jakość mojego czasu wolnego. Zaczęłam od posprzątania moim social mediów. Bez skrupułów rezygnuję z subskrypcji osób, które za dużo, a w zasadzie niczego do mojego życia nie wnoszą. Niby zostawienie łapki czy serduszka nic nie kosztuje, ale uniemożliwia dotarcie do osób, od których mogę się uczyć. Sama też chcę, żeby mój blog czy kanał był użyteczny, więc niedługo możecie spodziewać się czegoś innego. Mam nadzieję, że przypadnie Wam to do gustu.

marynarka - Lidl

koszula - second hand

spódnica - vintage

buty - Renee

Pozdrawiam serdecznie!

Nie będę kupować

2020-01-22T08:01:00.000+01:00

Cześć Kochani!
W ostatnich tygodniach często towarzyszyło mi dziwne uczucie zmęczenia. Nie takie tradycyjne, związane ze zmęczeniem ciała, a właśnie ducha. Gdzie się nie obejrzę tam nowości, zakupy, wyprzedaże itd. A z drugiej strony wielkie hasła jak #lesswaste, #zerowaste czy rok bez zakupów. I bądź tu człowieku mądry. Po zakupach towarzyszyły mi wyrzuty sumienia, bo nie powinnam kupować, a kiedy celowo omijałam zakupy, miałam wrażenie, że pozostaję w tyle. Wydawało mi się też, że odbiory oceniają mnie negatywnie. Jedni za to, że pokazuję za dużo zakupów, kiedy mówi się tak dużo o byciu eko, o mniej konsumpcyjnym stylu życia itd. Drudzy z kolei za to, że serwuję tak mało uwielbianych treści, jakimi są właśnie zakupy.

Nie chcę bawić się w skrajności i kupować zbyt dużo, a po obejrzeniu milionowego haulu zakupowego jest taka pokusa, żeby iść i zaszaleć. Nie chcę też przez 365 dni powstrzymywać się od zakupu rzeczy mi potrzebnych, żeby nie musieć po minięciu całego roku brać kredytu na zakup niezbędnych mi rzeczy, które wcześniej się zużyły. Pomyślałam więc, że w tej sprawie (jak w każdej) powinien wygrać zdrowy rozsądek. Przejrzałam na spokojnie moje zbiory i postanowiłam, że do marca niczego nie kupuję. Po co? Żeby zaoszczędzić, żeby mieć pieniądze na wyprawienie urodzin, żeby zdenkować te produkty, które już zbyt długo leżakują w łazience i stworzyć ootd z wcześniej kupionych ubrań.

Pozdrawiam serdecznie!

Coś o kawie, rajstopach i sukience

2020-01-12T21:54:00.000+01:00

Cześć Kochani!
Kiedyś często słyszałam teksty, że wracając do domu zawsze powinnam zakładać "te gorsze" ubrania, których nie szkoda pobrudzić czy zniszczyć. Oczywiście autorami tych słów byli rodzice i mimo że z pewnością radę tą przepełniała troska, to ja, będąc osobą dorosłą, często gotuję w sukienkach. Ba, dzisiaj zaliczyłam spacer po lesie w sukience, bo nie uważam, że w pewnych okolicznościach wypada wyglądać źle i być tą gorszą wersją siebie.
Spotykam się co i rusz z zimną kalkulacją, że nie opłaca się pić kawy na mieście, bo za tą samą cenę można kupić słoik kawy w Biedronce do domu. Faktycznie, to się zgadza, ale kawa po spacerze czy zakupach jest dla mnie takim ukoronowaniem miłego dnia.

Ostatnio spotkałam się też z opinią, że zamiast wydawać na bieżąco pieniądze na rajstopy mogłabym je wydać na spodnie i chodzić w nich długi czas. No faktycznie, mogłabym, ale chodzenie w sukienkach to coś, co uwielbiam. Czuję się w nich swobodnie i ładnie, więc czemu mam sobie tego żałować?
Swoim wpisem nie chcę Was oczywiście przekonać do tego, żebyście robili na przekór, czy zaczęli chodzić na kawę do przytulnych kawiarni, tylko raczej chcę pokazać, że pewnych przyjemności nie warto sobie odmawiać. I dla jednych będą to te wspomniane przeze mnie rajstopy czy gotowanie w tych lepszych ubraniach, a dla innych malowanie ust czerwoną szminką przed spacerem z psem, czy dzień zakończony godzinną kąpielą.

Kiedyś próbowałam na siłę oszczędzać, a co za tym idzie rezygnować z kawy (bo przecież mogę ją wypić w domu), odpuścić wizytę u kosmetyczki (bo zwykły lakier do paznokci też jest w miarę ok), czy przebierać się od razu po przyjściu do domu w jakiś dres, ale... czułam się wtedy nie do końca sobą, bo brakowało tych drobiazgów, które uwielbiam i które dają mi masę radości. Teraz, mając prawie 26 lat, dochodzę do wniosku, że czasem nie warto rezygnować ze wszystkiego, bo wtedy faktycznie dzień potrafi stracić trochę kolorów. Nie lubię też robić z siebie wiecznej cierpiętnicy, która musi sobie odmawiać wszystkiego w życiu.

Pozdrawiam serdecznie!

A co z tego masz?

2020-01-07T21:28:00.001+01:00

Cześć Kochani!
Myślałam, że w pierwszym wpisie po nowym roku zrobię podsumowanie, że streszczę to, co się działo (a wbrew pozorom działo się dużo), ale chyba muszę najpierw uporządkować myśli.
Dzisiaj chcę się skupić na pytaniu, które jakiś czas temu usłyszałam po nagraniu filmu na mój kanał (na który serdecznie zapraszam). "A co ty z tego masz?" Pytanie dotyczyło oczywiście względów materialnych, więc z uśmiechem odpowiedziałam, że nic :) I wcale nie ubolewam nad tym, że nic nie mam, bo nie we wszystkim doszukuję się zarobków czy innych zysków. Niektóre rzeczy lubię robić dla samego zrobienia.

Mam pełną świadomość tego, że jest grupa ludzi, którzy nie zrobią czegoś bez gwarancji, że zostaną za to wynagrodzeni. No i okey, można to w pewnym sensie chwalić, bo są przedsiębiorczy i na pewno nie zginą, ale z drugiej strony wydaje mi się, że zapomnieli przez tą kalkulację o prawdziwej przyjemności i satysfakcji.

Pozdrawiam serdecznie