Rowerem po Mazowszu

Nowa strona

2012-05-05T22:48:00.002+02:00

W związku z przebudową strony nie będziemy już publikować postów pod adresem mazbike.blogspot.com. Obecnie można nas znaleźć na stronie rowerempomazowszu.pl
Zmienił się również adres kanału RSS na http://rowerempomazowszu.pl/feed/

Nawigacyjny Rajd po Mokotowie

2011-10-23T23:11:00.000+02:00

Jesienią Muzeum Powstania Warszawskiego i Warszawska Masa Krytyczna zorganizowały grę miejską - Nawigacyjny Rajd Rowerowy. Aby wziąć w niej udział należało się zarejestrować, pobrać pytania oraz mapę i kiedy tylko miało się ochotę, wyruszyć w poszukiwaniu odpowiedzi.

Była to pierwsza edycja takiego rajdu, odbyła się na terenie dzielnicy Mokotów. Ekipa Mazbike w całości akurat urodzona na Mokotowie mogła zatem wrócić do korzeni i pokluczyć po zakamarkach tej dzielnicy.

Tutaj możecie zobaczyć rajdowe pytania i odpowiedzi

A tak wyglądała mapa rajdu:

Zaczęliśmy zatem od Parku Arkadia i Królikarni. Wiedzieliście, że żyje tam aż 80 gatunków zwierząt?

Później trasa wiodła wzdłuż Puławskiej.

Udało nam się rozszyfrować datę postawienia figury Matki Boskiej - i to bez kalkulatora :P

Odpowiedź na pytanie czwarte odczytaliśmy z tabliczki na budynku, według niej, w domu tym mieścił się sztab AK “Wachlarz” dowodzony przez płk. Remigiusza Adama Grocholskiego, ps. “Brochwicz”, “Doktór”, “Inżynier”, “Waligóra”.

Po zliczeniu głazów narzutowych przy ul. Puławskiej, trafiliśmy na skwer Olgi i Andrzeja Małkowskich, współtwórców harcerstwa w Polsce.

Z Puławskiej skręciliśmy w Racławicką i zaczęliśmy mijać sportowe przecznice, np. ul. Tenisową, Drużynową czy Piłkarską.

Przy Al. Niepodległości pytania dotyczyły m.in. Stefana Starzyńskiego czy budynku SGH.

Na ścianie przy ulicy Ligockiej znaleźliśmy stare, wojenne graffiti przedstawiające szubienicę ze swastyką, namalowane przez żołnierza Polskiego Państwa Podziemnego jako wyraz sprzeciwu wobec okupanta hitlerowskiego.

Łatwo było przegapić odpowiedź na pytanie 16, na szczęście Dżako dostrzegł legendarną warszawiankę na szczycie elewacji jednego z budynków:

Pytanie 17: “Tam, gdzie zobaczysz parę nowych zmarszczek, zejdź z roweru. Poszukaj pastuszka. Komu gra?” nastręczało problemów wielu uczestnikom rajdu. Początkowo szukaliśmy zmarszczek na ulicy i chodniku (może chodzi o stopiony, sfałdowany asfalt?), jednak zmarszczki okazały się być napisem na murze jednej z kamienic... Kiedy je odnaleźliśmy, myśleliśmy, że pozostała część pytania to już będzie pestka (tylko gdzie ten pastuszek???). Spędziliśmy tu sporo czasu zaglądając w różne zakamarki. Niestety dom ze "zmarszczkami" był cały pokryty rusztowaniem, co zdecydowanie utrudniało rozwiązanie zagadki. Podnosiliśmy wiszące na rusztowaniu płachty, właziliśmy w różne dziury, a pastuszka ni widu, ni słychu... Chcieliśmy się już nawet poddać! W pewnym momencie podszedł do nas jednak pewien sympatyczny pan (mieszkaniec bloku naprzeciwko), pytając co my tu porabiamy. Okazało się, że od kilku tygodni obserwuje różnych dziwnych ludzi kręcących się po okolicy i wspinających się po rusztowaniach - aż w końcu postanowił kolejnych (czyli nas) zapytać o co tu chodzi, czego wszyscy tak namiętnie szukają. Wytłumaczyliśmy zatem jaki mamy dylemat, a pan oznajmił nam, że przecież pastuszek grający owieczkom to płaskorzeźba znajdująca się na zakrytej podczas remontu elewacji. Pokazał nam też skąd należy patrzeć, by móc go dostrzec pod płachtą... I tak oto udało nam się rozwiązać kłopotliwe zadanie, a pana już nie nurtują wątpliwości co do stanu umysłu warszawskich rowerzystów... Co więcej, dowiedzieliśmy się, że budynek ten był prezentem Jana Wedla dla jego żony.

Odpowiedź na kolejne pytanie znowu znajdowała się na ścianie domu, który sprawdzany był po wojnie przez Saperów Wojska Polskiego.

Pojawił się również bardziej współczesny element wśród zagadek. Tym razem chodziło o neon "Ciuchy" z francuskim akcentem w tle na sklepie z używaną odzieżą:

Na koniec rajdu przy lwach z dawnego Kina Moskwa zrobiliśmy sobie drużynowe zdjęcie:

Rajd ukończyliśmy tuż za podium, także niestety nagród nie zgarnęliśmy ;p
Możemy się jednak pochwalić zdobyciem maksymalnej liczby punktów. Nie udało nam się otrzymać jedynie premii za nasze cudowne zdjęcie “Złap chwilę”*:

* Ponieważ pogoda już była zdecydowanie jesienna, zmuszeni byliśmy robić częste przystanki na wytarcie nosa i tak właśnie powstało powyższe zdjęcie.

Trasa:

Pokaż Nawigacyjny Rajd Rowerowy na większej mapie

Łysa Góra [ok. 100 km]

2011-10-01T21:35:00.000+02:00

Insert title here

Nadszedł 1 października, a tu za oknem taka pogoda, że nie wypada siedzieć w domu! Wsiedliśmy więc czym prędzej na nasze rowery, bo w końcu nie wiadomo czy nadarzy się jeszcze okazja na wycieczkę w tym roku...

Tym razem naszym celem była “Łysa Góra” niedaleko Otwocka.

Ruszyliśmy Trasą Siekierkowską, później ulicą Kadetów i Lucerny dotarliśmy do Wawra. Następnie skierowaliśmy się na południe przez Józefów, przeprawiliśmy się przez Świder (ale niestety nie w najpiękniejszym jego miejscu) aż dotarliśmy do Otwocka.

Tutaj wstąpiliśmy na chwilkę do parku miejskiego, znajdującego się przy dawnym kasynie, w którym obecnie mieści się L.O. im. Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Budynek otwarto z wielką pompą w 1933 roku. Był tu teatr, kino, pokoje do gier klubowych, restauracja i sala balowa. W zamyśle powstać miało w Otwocku kasyno dla warszawskiej klienteli, stanowiące konkurencję dla Sopotu. Jednak nie otrzymano koncesji na ruletkę, a prasa i okoliczni mieszkańcy dodatkowo protestowali przeciwko jaskini hazardu.

Więcej na temat historii budynku można przeczytać w artykule Otwockie kasyno bez panienek i ruletki.

Jadąc dalej, zajrzeliśmy do Muzeum Ziemi Otwockiej, gdzie można dowiedzieć się m.in. o historii okolic. Akurat odbywał się plener malarski.

Jedna z atrakcji muzeum jest nie dawno odrestaurowany czołg T 34.

Dalsza droga w kierunku naszego celu biegła leśnym traktem.

Na koniec czekał nas podjazd pełen korzeni, ale nie było najgorzej... dookoła nie tylko pachniało grzybami: No i wreszcie, Łysa Góra zdobyta :)

Łysa Góra jest wydmą wznosząca się na ok. 119 m n.p.m.

W okolicy krążyły przerażające historie o zlotach czarownic, które odbywały się w tym miejscu. Dzisiaj czarownice można było policzyć na palcach jednej ręki...

Strzeliliśmy kilka fotek;)

Jak widać na mapie naszej trasy, teren w okolicy Łysej Góry jest dosyć ... łysy - co jest wynikiem wielkiego pożaru. Jednak las się odbudowuje i wszędzie dookoła z piachu wyrastają już młode drzewka. W tle na zdjęciu poniżej widać komin ciepłowni w Karczewie:

Czekał nas teraz zjazd z góry, zdecydowanie bardziej piaszczysty niż wcześniejszy podjazd...

kolarka wyraźnie przegrywała z górskim ;P

Dzisiejszy dzień pozwalał nasycić wiele zmysłów - unosił się piękny zapach jesieni, ptaszki nam ćwierkały, a do tego było niesamowicie kolorowo:

Widzieliśmy jeszcze potworzaste drzewa:

Już blisko Karczewa zajrzeliśmy nad Jezioro Torfy. Żyją tu sobie łosie, sarny, borsuki, ptaki błotne, różne gady i płazy, a kiedyś można było też spotkać żółwie błotne.

Przy wyjeździe z Mazowieckiego Parku Krajobrazowego poznaliśmy się z nadzwyczaj wesołym pieskiem, Zuzią. Zuzia niestety biegała w takim tempie, że nie sposób byłoby zdążyć zrobić jej zdjęcie.

W Karczewie zobaczyć można cmentarz żydowski. Dosyć zniszczony, znajduje się na piaskach wydmy. Został założony prawdopodobnie pod koniec XVIII w., podczas II wojny światowej Niemcy dokonywali na jego terenie egzekucji.

Później cmentarz ulegał dewastacji, a od 2002 r. zaczęto się nim bardziej interesować - został ogrodzony i nieco uporządkowany.

Słynne jest zdjęcie Tomasza Tomaszewskiego przedstawiające psa odgrzebującego kość z piachu.

Ulica w Karczewie: I jeszcze pomnik poległych w czasie wojny:

Za Karczewem udaliśmy się w stronę Otwocka Małego, następnie skierowaliśmy się na południe.

W Otwocku Wielkim podjechaliśmy do pięknego barokowego pałacu. Znajduje się on na wyspie o nazwie Rokola, leżącej na jeziorze będącym starorzeczem Wisły.

Został zbudowany pod koniec XVII w przez wybitnego architekta barokowego – Tylmana z Gameren.

Pałac ma ciekawą i bujną historię, miał wielu właścicieli - początkowo był siedzibą rodu Bielińskich (znajomych dworu Sasów). Jeden z nich - mianowicie Franciszek Bieliński, wsławił się wielkimi zasługami dla Warszawy, np. zainicjował brukowanie wielu ulic, czy wprowadzał oświetlenie w stolicy. W nagrodę został patronem głównej warszawskiej ulicy – Marszałkowskiej (Franciszek nosił bowiem tytuł marszałka wielkiego koronnego). Kolejny z właścicieli tego rodu, także Franciszek, również dał przykład patriotyzmu, ofiarowując swoje plony na potrzeby publiczne podczas insurekcji kościuszkowskiej. Niestety kolejni członkowie rodu Bielińskich już nie udźwignęli ciężaru sławy. Młodszy brat drugiego z Franciszków roztrwonił majątek.

Później pałac był jeszcze w posiadaniu innych właścicieli, początkowo nikt się nim nie potrafił należycie zaopiekować, jednak w końcu go odremontowano. Niestety wkrótce wybuchła I wojna światowa, podczas której pałac został zdewastowany. Dopiero po II wojnie światowej postanowiono go dobudować i przeznaczyć na siedzibę domu poprawczego. W latach 70 został odrestaurowany i przeznaczono go na obiekt rządowy. W latach 90. przekazano go Kancelarii Prezydenta, by w 2004 r. utworzyć tu oddział Muzeum Narodowego.

Pałac gościł wiele znanych osobistości – np. częstym bywalcem był August II Mocny, a car Piotr I podobno przedstawił tu propozycję rozbioru Rzeczpospolitej. W stanie wojennym internowany był tutaj Lech Wałęsa.

Obecnie w pałacu znajduje się Muzeum Wnętrz, w którym zobaczyć można oprócz pięknych sal, także dzieła sztuki czy meble Józefa Piłsudskiego (jest tu nawet łóżko, w którym Piłsudski zmarł). Wstęp jest możliwy tylko w towarzystwie przewodnika, z którym można wejść co pół godziny w godzinach 10:00-16:00, od czwartku do niedzieli, ale jedynie w miesiącach kwiecień-październik.

Latem odbywają się tu też koncerty. Repertuar można sprawdzić pod tym linkiem, gdzie znajduje się poza tym wiele informacji i zdjęć na temat otwockiego pałacu.

Dookoła pałac otoczony jest przez zachęcający do spacerów piękny park ze starodrzewiem.

Poza tym, na terenie znajdują się także inne historyczne budynki: dworek po drugiej stronie jeziora, stajnia, spichlerz… czy stary browar, pochodzący z XVIII w, gdzie warzono piwo „Otwockie”. Dalej jechaliśmy znowu na południe. Na polach ponownie w tym roku pojawiły się maki: Towarzyszyły nam też motyle, jedynie unoszący się zapach jesieni przypominał, że lato już minęło... Przez Glinki dotarliśmy w końcu do Ostrówka, gdzie wjechaliśmy na most do Góry Kalwarii.

W Górze Kalwarii nasza trasa obfitowała w kolejne premie górskie;) zgadnijcie kto je zgarnął? :P

* Żeby uniknąć podjazdu główną drogą obfitującą w pędzące tiry (tak, pod górę też pędzą) wybraliśmy podjazd stromą ul. Św. Antoniego, dodatkowo wyłożoną nierówną kostką brukową. Jednak ulica ta jest ciekawa chociażby ze względu na fakt, że stoi przy niej kaplica Św. Antoniego pochodząca z XVIII w., ze słynącą z cudów figurką świętego. Obok bije źródełko z wodą pitną, która ponoć ma właściwości lecznicze.

W okolicach Góry Kalwarii mijaliśmy jeszcze jabłonki pełne owoców... W pewnym momencie usłyszeliśmy donośny dźwięk, po czym prosto na nas zza drzew wyleciał stary myśliwiec, jak w wojennym filmie...

Po raz kolejny wróciliśmy przez Konstancin, Powsin i Kabaty.

Podsumowując, odwiedziliśmy dziś .. trzy Otwocki! A także udało nam się na koniec sezonu dotrzeć do kilometrowej 100tki!

Trasa:
Pokaż Łysa Góra [ok. 100 km] na większej mapie

Warka [ok. 71 km]

2011-09-25T21:34:00.000+02:00

Dzisiejszego dnia ponownie wspomogliśmy się transportem Kolei Mazowieckich, by dotrzeć do położonej na południe od Warszawy Warki.

Przed podróżą okazało się, że mamy jeszcze godzinę do odjazdu pociągu (straszne z nas gapy, bo sprawdziliśmy rozkład jazdy dla dni roboczych) - spędziliśmy ją wygrzewając się na słońcu w Parku Świętokrzyskim przy Pałacu Kultury. Nie byliśmy sami, towarzyszyły nam sroki i wrony, które używały fontanny do namaczania pieczywa:

Sama podróż była ciekawym przeżyciem ze względu na liczne grono rowerzystów wybierających się o tej porze roku na przejażdżki. Na szczęście wszyscy upchnęliśmy się w wagonie, a to lekkie zatłoczenie sprzyjało zawieraniu znajomości - a przynajmniej krótkim pogawędkom. My wysiedliśmy już jako ostatni na stacji w Warce.

Zwiedzenie zaczęliśmy od Placu Stefana Czarnieckiego.

Taką nazwę nadano tutejszemu rynkowi ze względu na fakt, że w czasie potopu szwedzkiego Stefan Czarniecki pobił w bitwie pod Warką wojska szwedzkie.

Potem pojechaliśmy dalej i ... tyle udało nam się zobaczyć z muzeum Kazimierza Pułaskiego. Niestety cały teren był zamknięty ze względu na remont w ramach rewitalizacji całego zespołu parkowo-pałacowego (ma być skończony w maju 2012 r).

Pałac znajduje się we wschodniej części Warki, Winiarach. W XVIII w. obiekt należał do rodziny Pułaskich. Później zmieniał właścicieli, gościł wielu wybitnych artystów, znanych polityków. Po wojnie, zanim założono muzeum, mieściło się tu jeszcze liceum ogólnokształcące z internatem.

Wracając spod bramy muzeum minęliśmy zakłady produkcyjne wina z Warki, niestety sklep firmowy był nieczynny ;)

Udaliśmy się więc w stronę rzeki. Tutaj widać było skarpę i znajdujące się na niej kościoły:

barokowy kościół Matki Boskiej Szkaplerznej, który dawniej był klasztorem franciszkańskim:

Stanowi on miejsce pochówku książąt mazowieckich - Trojdena i Konrada II Czerskiego. Znaleźć tu można również grób księżnej Danuty Anny.

i (również barokowy) kościół św. Mikołaja, pochodzący z lat 1603-61:

Jeszcze tylko krótki odpoczynek nad Pilicą,

(gdzie można wypożyczać kajaki, organizowane są też spływy - na trasach od 7 do 40 km)

i ruszyliśmy w drogę powrotną do Warszawy.

Na naszej trasie minęliśmy jeszcze słynne browary, niestety również tutaj bez degustacji :p

Droga początkowo prowadziła przez równie słynne gospodarstwa sadownicze.

Była przyjemna i pusta - chociaż musieliśmy jechać cały czas pod słońce

(ale co tu grymasić, skoro taka ładna jesienna pogoda:)

W Chynowie przejechaliśmy koło drewnianego kościoła pochodzącego z z XVII w:

Kanałek mijany po drodze w Julianowie :

Samoloty zniżające się do lądowania utwierdzały nas, że jedziemy w dobrym kierunku...

Jak zwykle, także i podczas tej wycieczki nie zabrakło piachowych dróg...

Pod koniec wylądowaliśmy jeszcze w Zimnych Dołach, gdzie sporo rodzin (zwłaszcza z dziećmi) postanowiło spędzić weekendowy czas.

Zimne Doły znajdują się na terenie Chojnowskiego Parku Krajobrazowego, między Żabieńcem a Zalesiem Górnym.

Jest to popularne miejsce rekreacyjne z miejscami do rozpalania ogniska, placem zabaw dla dzieci, stawami. Można też wspinać się po parku linowym "Małpi Gaj".

My po krótkim odpoczynku wróciliśmy przez Konstancin i Powsin do domu.

Trasa:

Pokaż Warka [ok. 71 km] na większej mapie

Masa krytyczna śladami Marii Skłodowskiej-Curie [ok. 17 km]

2011-09-18T21:32:00.000+02:00

W niedzielę wzięliśmy udział w kolejnej edycji specjalnej Masy Krytycznej. Tym razem Centrum Nauki Kopernik zorganizowało przejazd trasą prowadzącą przez miejsca związane ze słynną polską noblistką, Marią Skłodowską-Curie.

Nie każdy wie, że Skłodowska pochodziła z rodziny najliczniej w historii nagradzanej Noblami - sama otrzymała tę nagrodę najpierw w 1903 r. (razem z mężem Piotrem Curie) w dziedzinie fizyki, następnie w 1911 r. (już samodzielnie) w dziedzinie chemii; Nobla dostała także jej córka Irene oraz dwaj zięciowie - Fryderyk Joliot-Curie i Henri Labouisse. Maria była rodowitą warszawianką, jednak od czasu studiów na Sorbonie mieszkała już do końca życia w Paryżu.

A wracając do masy - start znajdował się przy Centrum Nauki Kopernik, gdzie przy okazji odbywał się piknik naukowy. Były stoiska, w których można było przeprowadzać różne eksperymenty (głównie dzieci miały radochę).

Z kolei na masie odbywał się konkurs na najlepsze przebranie z epoki Marii Skłodowskiej-Curie. Kilka rowerzystek nawet się nieźle ucharakteryzowało…

Tutaj już ustawiamy się na starcie:

Spod Centrum skręciliśmy w ul. Zajęczą, a potem Książęcą dotarliśmy do Placu Trzech Krzyży.

Dalej jechaliśmy Alejami Ujazdowskimi, Piękną, przez Plac Konstytucji do Śniadeckich - w domu pod numerem 8 istniała do czasu II wojny światowej pierwsza w Polsce pracownia radiologiczna otwarta przez Marię Skłodowską-Curie.

Ze Śniadeckich wyjechaliśmy na Plac Politechniki – na uczelni tej Maria była witana z honorami, a w 1926 r. Wydział Fizyki nadał jej tytuł doctora honoris causa. W holu gmachu głównego stoi też (odsłonięty w 2005 r.) pomnik uczonej.

Potem dojechaliśmy (i nawet mieliśmy tu postój) do Centrum Onkologii – Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie na Wawelskiej. Dawniej był to Instytut Radowy, pod który noblistka położyła w 1925 r. kamień węgielny i zainicjowała jego budowę. Parę lat później uroczyście go otworzyła i posadziła z tej okazji miłorząb. Ofiarowała także należący do niej gram radu, co było cennym gestem, bowiem wyizolowanie 0,1 g czystego radu wymagało przerobienia kilku ton (sic!) smółki uranowej. Na zdjęciu poniżej Instytut widoczny jest po prawej.

Grójecką dotarliśmy do Placu Zawiszy, a następnie udaliśmy się Alejami Jerozolimskimi do skrzyżowania z Marszałkowską.

Tutaj przed wojną mieścił się Dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, z którego uczona wyjechała na studia do Paryża, a potem tu wysiadała, podczas swoich podróży do Polski. Dziś w tym miejscu stoi słup z podanymi odległościami do innych miast polskich i europejskich. Niedaleko znajduje się też dworzec Warszawa-Śródmieście.

Marszałkowską przejechaliśmy obok Parku Saskiego. Wiąże się z nim anegdota: stał tu niegdyś (przed nieodbudowanym obecnie Pałacem Saskim) obelisk wystawiony na polecenie cara – ku czci polskich generałów, którzy odmówili udziału w antycarskim powstaniu listopadowym. Polscy patrioci przechodząc tędy przystawali przed pomnikiem i spluwali na napis „Polakom wiernym swojemu monarsze”. Podobno również i Maria Skłodowska-Curie przechodząc tędy nie zapominała o tym rytuale.

Potem przejechaliśmy Elektoralną, Aleją Jana Pawła II do skrzyżowania Karmelickiej i Nowolipek. Tutaj znajdował się ważny punkt na naszej trasie, mianowicie miejsce, gdzie Maria mieszkała wraz z rodziną. Niestety sam budynek uległ zniszczeniu podczas wojny. (Skłodowska urodziła się na ul. Freta 16, ale już po roku od tego wydarzenia rodzina przeprowadziła się na Nowolipki).

Fajną inicjatywą było to, że na masie w miejscach związanych z noblistką stały osoby trzymające banery z krótkimi opisami wyjaśniającymi ów związek, tak jak na zdjęciu poniżej (przy okazji pozdrowienia dla koleżanki ze studiów;)

Następnie ulicą Andersa dotarliśmy do Placu Bankowego i skręciliśmy w Senatorską dojeżdżając do Placu Teatralnego. W Pałacu Jabłonowskim (dawnym Ratuszu) wręczono Skłodowskiej w 1925 r. Dyplom Honorowego Obywatela Warszawy. Wtedy też odczytano akt założenia fundacji tworzącej Instytut Radowy w Warszawie.

Skierowaliśmy się na Krakowskie Przedmieście. Tutaj znajduje się wiele miejsc związanych z noblistką.

W miejscu Centralnej Biblioteki Rolniczej znajdowało się kiedyś Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, z laboratorium naukowym, gdzie Maria wykonywała doświadczenia chemiczne przy okazji przygotowań do egzaminów na Sorbonę. Skłodowska stwierdziła później: „Gdyby mnie w Warszawie dobrze nie nauczyli analizy chemicznej (...) nie wydzieliłabym radu".

Przy skrzyżowaniu z Karową znajduje się słynny Hotel Bristol, gdzie w Sali Malinowej w 1913 r. został zorganizowany bankiet na cześć Marii Skłodowskiej-Curie. Podobno noblistka podczas przemówień cały czas coś sobie notowała. Potem przyznała się siostrze, że nie słuchała przemówień na jej cześć, lecz rozwiązywała skomplikowane zadanie matematyczne – i była bardzo szczęśliwa, ponieważ udało się jej je rozwiązać.

Z kolei w Hotelu Europejskim też odbyło się jedno ze spotkań z noblistką.

Dalej, przy skwerze Bolesława Prusa mieściło się za czasów Marii Skłodowskiej Żeńskie Gimnazjum, ukończone przez nią ze złotym medalem.

Następny na trasie Uniwersytet Warszawski zaproponował Marii Skłodowskiej-Curie objęcie Katedry Fizyki Eksperymentalnej, jednak uczona nie przyjęła tego stanowiska. Uczestniczyła natomiast na UW w inauguracji roku akademickiego 1921/22, a 3 lata później wygłosiła wykład na temat głównych kierunków współczesnych badań nad promieniotwórczością. Uniwersytet nadał jej wtedy tytuł honorowego Profesora Wydziału Filozoficznego.

W Pałacu Staszica przy Nowym Świecie znajdowało się Towarzystwo Naukowe Warszawskie, którego Skłodowska była Honorowym Członkiem. Maria również tutaj wygłosiła wykład o funkcjonowaniu Instytutu Radowego w Paryżu. W 1997 r. jedną z sal nazwano imieniem dwukrotnej noblistki.

I na koniec naszego przejazdu meta i tradycyjne podnoszenie rowerów:

I jeszcze widok na Centrum Nauki Kopernik z mostu Świętokrzyskiego:

Trasa:

Pokaż Masa krytyczna śladami Marii Skłodowskiej-Curie [ok. 17 km] na większej mapie

Twierdza Modlin [ok. 94 km]

2011-09-10T21:31:00.000+02:00

W sobotę wybraliśmy się na planowaną od dawna wycieczkę do Twierdzy Modlin. Dzień wcześniej dowiedzieliśmy się, że akurat w ten weekend ma być obchodzona rocznica obrony Modlina, z okazji której zrekonstruowane zostaną te wydarzenia. Tym bardziej ucieszyliśmy się z tej historycznej wyprawy...

Jednak na samym początku drogę zagrodził nam szlaban - i nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że pociąg, który za owym szlabanem przejeżdżał w iście żółwim tempie, kiedy już miał nas minąć - zatrzymywał się i zaczynał cofać... i tak parę razy, przepychając kolejno odczepiane od niego wagony. Po tej wymuszonej przerwie ruszyliśmy w końcu w dalszą drogę.

Przejeżdżając przez Łomianki czekała nas kolejna niespodzianka, historyczna atrakcja w postaci uroczystych przygotowań do mającej się odbyć później rekonstrukcji wielkiej bitwy i szarży ułanów w Łomiankach.

Przeszła wojskowa orkiestra, przygotowywano się do oficjalnych przemówień, przybywało coraz więcej okolicznych mieszkańców... My jednak musieliśmy ruszać w dalszą drogę.

Kawałek dalej przejechaliśmy przez baśniowe miejsce, gdzie można odkrywać ulice imienia swoich ulubionych bohaterów z dzieciństwa (i nie tylko). Oto kilka zdjęć z Dziekanowa Bajkowego:

Dalsza podróż zawiodła nas na niezwykle urokliwe ścieżki, jak np. tutaj - przez aleję, w której można było posłuchać o czym szumią wierzby...

Wkrótce dotarliśmy nad Jezioro Dziekanowskie - czyli starorzecze Wisły, które zmieniło swój kształt po tym jak w latach 50. usypano wały przeciwpowodziowe.

Latem można tu ponoć wypożyczyć różne sprzęty do pływania.

W okolicach Dębiny skręciliśmy w las, aby obejrzeć bunkry, które nasi czytelnicy powinni pamiętać z opisu wycieczki Dżako "Puszcza 2" ;) Podjechaliśmy jednak z innej strony, przez co niestety nie były dobrze widoczne, a przepływający tędy strumyk uniemożliwiał nam podejście bliżej. Nie wspominając już o czyhających na nas komarach...

Kiedy byliśmy już blisko twierdzy - czekała nas jeszcze jedna z wielu mozolnych wspinaczek podczas dzisiejszej wyprawy... musieliśmy wspiąć się na Most Obrońców Modlina 1939.

Po wejściu na most mogliśmy dojrzeć nie tylko zabudowania twierdzy,

ale również obserwować jak Narew łączy się z Wisłą.

Następnie trzeba było zejść w dół...

Do twierdzy próbowaliśmy się dostać od strony zachodniej - nie było to łatwe. Czekały na nas różne rodzaje krzaków, pozarastane ścieżki, ostre zarośla drapiące nogi, powalone drzewa, strome górki, na które ciężko było się wspiąć razem z rowerem, no i oczywiście komary. Dzielnie sobie jednak poradziliśmy i dotarliśmy na miejsce - na ul. Bema.

* Twierdza Modlin to unikatowy zespół budowli obronnych w skali całej Europy. Powstał z inicjatywy samego Napoleona Bonaparte, który decyzję o budowie podjął 1 grudnia 1806 r. (wcześniej, pod koniec XVIII w., na taki pomysł wpadli Rosjanie, ale nie wcielili go w życie). Pierwotnie twierdza miała służyć jako magazyn żywności, jednak szybko jej funkcja się zmieniła. Wielokrotnie stawała w ogniu walk podczas powstań (listopadowego, styczniowego) i wojen. Pierwsza obrona twierdzy przed wojskami rosyjskimi odbyła się w 1813. W późniejszym okresie znalazła się pod panowaniem Rosjan przez 102 lata. Była wielokrotnie rozbudowywana i modernizowana. Pod koniec XX w. w związku z restrukturyzacją Wojska Polskiego jednostki stacjonujące w Twierdzy Modlin zostały rozwiązane albo przeniesione. Obecnie kompleks znajduje się w zasobach Agencji Mienia Wojskowego, jest opuszczony i niestety niszczeje.

Huk wystrzałów doprowadził nas do Reduty Napoleona. Pochodzi ona z czasów Księstwa Warszawskiego i jest jedną z czterech zachowanych tu budowli murowanych. Jest to wieża artyleryjska, na parterze znajdowały się magazyny żywności, wody i amunicji, a pomieszczenia zewnętrzne stanowiły część bojową.

Obywająca się tu rekonstrukcja "Oblężenie Modlina 1813 r" przedstawiała epizody ze starcia pomiędzy wojskami rosyjskimi a broniącymi twierdzy wojskami Napoleona.

Garnizon twierdzy tworzyły mieszane oddziały polskie, francuskie, saskie i wirtemberskie.

Rekonstrukcja robiła wrażenie, szczególnie gdy podeszło się bliżej, koło wybuchającej armaty...

Następnie podjechaliśmy pod pochodzącą z ok. 1900 r. prochownię. Kiedy zaczęto rozbudowywać Twierdzę Modlin, pojawił się problem związany z bezpiecznym przechowywaniem amunicji - właśnie wtedy powstały prochownie. Niektóre zbudowane z cegły modernizowano później betonem. Jak się podaje, w Twierdzy Modlin w okresie powstania listopadowego przechowywano ok. 12 mln ładunków karabinowych i ok. 90 tys kg prochu. Podczas powstania styczniowego zapasów było jeszcze więcej. Na terenie twierdzy również produkowano amunicję.

Naprzeciwko znajdują się budynki mieszkalne podoficerów i oficerów rosyjskich, nazywane "carskimi", a wybudowane w latach 1897-1903 dla żołnierzy armii rosyjskiej. Posiadają dwie kondygnacje z dekoracjami na wysokości klatek schodowych. Dziś są nadal zamieszkiwane (już nie przez oficerów rosyjskich ;) , ale niestety bardzo zaniedbane.

Na zdjęciu poniżej znajduje się działobitnia Gen. Dehna, powstała w 1839 r. Jest to półokrągła wieża artyleryjska, posiadająca wielkie pole ostrzału (ze względu na fakt, iż postawiono ją na wzniesieniu). Do jej podziemi można było się dostać tunelem od strony magazynu zbożowego (tunel jest odkopany i przeznaczony do zwiedzania!). Obecnie znajduje się tu Muzeum Kampanii Wrześniowej i Twierdzy Modlin.

Jadąc dalej minęliśmy Bramę Poniatowskiego - jedną z dwóch bram zbudowanych w celu wydostania się kilkunastotysięcznej załogi poza obręb twierdzy. Od strony południowej, czyli od koszar, wzbogacona jest kolumnami toskańskimi. Nam niestety nie było dane tym razem ich obejrzeć. W przeszłości do bramy wiódł przez fosę drewniany most.

Kolejna brama to tzw. Brama Północy - jeden z najstarszych obiektów twierdzy, pochodzący z czasów Księstwa Warszawskiego (do dziś zachowała się płaskorzeźba orła Księstwa Warszawskiego - widoczna na zdjęciu poniżej). W tamtych czasach była to jedyna brama twierdzy.

Przejechaliśmy też wzdłuż bardzo ciekawego budynku, mianowicie - koszar obronnych. Rozciągają się one na długości ok. 2250 m., stanowiąc tym samym najdłuższy budynek obronny Europy. Zawierały 800 pomieszczeń, mogących pomieścić ok. 20 tys żołnierzy.

Mają od 2 do 4 kondygnacji i posiadają 3 wieże. Na zdjęciu widać ślady po kulach.

Obok koszar natrafić można na Bramę Dąbrowskiego wybudowaną w podobnym celu co Brama Poniatowskiego. Tak jak w przypadku Bramy Poniatowskiego, także i tutaj wybudowano most nad suchą fosą, aby umożliwić żołnierzom wydostanie się na zewnątrz. Most był drewniany na ceglanych filarach, które zachowały się do dzisiaj. Co ciekawe, ów most wchodził w łuk, aby pomagać w obronie przed ogniem artyleryjskim przeciwnika.

Na koniec podjechaliśmy jeszcze do dawnej stacji gołębi pocztowych (gołębie wykorzystywano do przesyłania meldunków). Budynek posiada metalowe pręty na których siadały ptaki - jednak jest tak zarośnięty, że niewiele można zobaczyć (zwłaszcza jak dodatkowo atakuje Was stado wygłodniałych komarów).

Wracając z Modlina, z mostu na Narwii widzieliśmy jeszcze ruiny spichlerza. Wybudowano go w 1844 r. Oprócz funkcji magazynowych, pełnił także te obronne. Zaprojektowany przez polskiego architekta - Jana Jakuba Gaya (autora m.in. papierni w Konstancinie, którą już przedstawialiśmy na naszym blogu), uważany był za najpiękniejszy gmach Królestwa Polskiego.

Nie udało nam się obejrzeć wszystkich budynków Twierdzy Modlin (zostało nam na następny raz np. Kasyno Oficerskie, Wieża Wodna, Czerwona i Biała czy Cmentarz Wojenny). Jest to ogromny teren, w dodatku bardzo zaniedbany i zarośnięty. Nie wszystkie obiekty są niestety dostępne. Mimo, że teren posiada wielki potencjał, w mediach można co jakiś czas usłyszeć o kłopotach ze sprzedażą twierdzy. Pomimo podejmowania kolejnych prób sprzedaży i obniżania cen - nikt nie chce jej kupić (Twierdzę chciałaby przejąć gmina Nowy Dwór Mazowiecki, jednak chciałaby to zrobić za darmo, na co nie chce się zgodzić Agencja Mienia Wojskowego). Prób już podejmowano bodajże 7, a cena wywoławcza została ostatnio obniżona o 70% wartości.

Powrót z naszej wycieczki był bardzo przyjemny - przejechaliśmy przez Chotomów i Legionowo, gdzie wpadliśmy na obiad. Następnie obejrzeliśmy sobie ładne domki na Białołęce Dworskiej i wjechaliśmy na ścieżkę wiodącą przez las. Przebiliśmy się przez Kanał Żerański i dotarliśmy na Bródno, skąd Mostem Gdańskim dojechaliśmy do metra, no i do domu!

Trasa:

Pokaż Twierdza Modlin [ok. 94 km] na większej mapie

Anin i Mazowiecki Park Krajobrazowy [ok. 75 km]

2011-08-28T21:30:00.000+02:00

Wycieczkę zaczęliśmy od zwiedzania Anina, a następnie udaliśmy się na południe przez Wawer, przebijając się przez lasy Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Wybierając się w te okolice można obserwować na własne oczy różnice między wymienionymi miejscowościami, o których pisze Jerzy S. Majewski w swoim spacerowniku, z którego korzystaliśmy trochę podczas dzisiejszej wyprawy: Anin i Wawer "różnią się właściwie wszystkim. Anin powstał na początku XX w. w sosnowym lesie, Wawer - 70 lat wcześniej na wydmach i mokradłach. Anin założono jako letnisko dla inteligencji, Wawer to tradycyjnie osada rzemieślników, kupców i drobnych rolników. (...) W Aninie odnajdziemy domy sławnych ludzi i drewniane "świdermajery". W Wawrze dotrzemy do miejsc ważnych w historii Polski. Tutaj rozgrywały się bitwy powstania listopadowego, Hitler patrzył z wieży na Warszawę, a niemieccy żołnierze dokonali zbrodni, która wstrząsnęła krajem."

W Aninie podjechaliśmy pod dom przy ul. Niemodlińskiej, gdzie wakacje spędzał często ksiądz poeta Jan Twardowski. Starał się przyjeżdżać incognito, jednak cała miejscowość od razu wiedziała, że tu jest. Podobno lubił przesiadywać w ogrodzie, a później, gdy nie mógł już wychodzić, odpoczywał na tarasie. Poza tym dużo czytał i pisał. Powstał tu jego tomik "Jeszcze jedna litania". Z właścicielami domu wieczorami czytywał wiersze. Po śmierci księdza Twardowskiego na ogrodzeniu umieszczono jego zdjęcie, a przy ogrodzeniu stanął pamiątkowy głaz.

Następnie podjechaliśmy pod dom innego poety - Juliana Tuwima (ul. Zorzy), który mieszkał tutaj w ostatnich latach swojego życia. Rzadko widywano go na zewnątrz, ze względu na jego chorobliwy lęk przestrzeni. Tuwim jednak tutaj pracował i zapraszał znajomych. W 1953 r. wyjechał do Zakopanego, gdzie zmarł.

Dom ten jest jeszcze znany z innych wydarzeń - zamordowano w nim bowiem w 1992 r. byłego premiera Piotra Jaroszewicza z żoną.

Tuż obok można zobaczyć za to dom o nowoczesnej architekturze z interesującym akcentem - adresem namalowanym w formie graffiti. Wykonał je chłopak z ośrodka dla młodzieży z problemami (oczywiście na prośbę właścicieli budynku;)

Na ulicy Trawiastej 10 stoi od niedawna budynek biblioteki, a przed nim kamień ku pamięci kolejnego poety - Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, który mieszkał tu przez kilka lat wraz z żoną i córką. Głaz z inskrypcją odsłoniła kilka lat temu córka Kira Gałczyńska.

To właśnie Gałczyński nazwał drewniane domy o charakterystycznej dla obszaru wzdłuż linii otwockiej architekturze "świdermajerami". My na naszej trasie mieliśmy okazję kilka z nich obejrzeć. Niestety dziś wiele się rozbiera, inne z kolei płoną lub popadają w ruinę. Jeden z nich (niestety mało widoczny), na ul. Trawiastej 16, grał nawet w "Kronice wypadków miłosnych" Wajdy.

Przy ul. Rzeźbiarskiej przystanęliśmy przy Kościele Matki Bożej Królowej Polski. Jest to ciekawa budowla, przypominająca kształtem namiot lub szałas. Oceniana jest jako jedna z najlepiej zaprojektowanych świątyń w Warszawie i okolicach. Jej autorem jest Zygmunt Stępiński (projektował m.in. Mariensztat czy Trasę W-Z). Z innych ciekawostek - przez 3 lata wikarym był tu ks. Jerzy Popiełuszko.

Jak można zobaczyć na mapie naszej trasy, przejeżdżając przez Anin mijaliśmy wiele ulic "Poprzecznych". Na początku XX w. ulice równoległe do szosy, czyli ul. Bronisława Czecha, otrzymały taką właśnie nazwę oraz, po kolei, rzymską cyfrę od I do XII. W latach 90. władze chciały zmienić nazwy, ale mieszkańcy jednak zaprotestowali.

Dalej, wjechaliśmy w las - najpierw wąską ścieżką według szlaku, potem przenieśliśmy się na dukt (ul. Zorzy),

aż dotarliśmy do Starej Miłosnej, gdzie spotkaliśmy tego oto kotka, który wybrał się na łowy:

W Starej Miłosnej skręciliśmy na południe, w ul. Jana Pawła II, później Torfową, na końcu której natrafiliśmy na spalony dom:

Następnie w lesie trzymaliśmy się czerwonego szlaku aż do Wiązowny. Jazda nie była łatwa - na trasie wystawało mnóstwo korzeni, od czasu do czasu pojawiało się sporo piachu, na innym odcinku stały kałuże, jakby tego było mało, to jeszcze możemy dodać do tej listy wydmy. Wielkie połacie lasu były zalane - wyglądało to całkiem malowniczo,

ale niestety komary skutecznie uniemożliwiały nam robienie zdjęć. Dlatego też następne zdjęcia pstrykamy bez zsiadania z rowerów i jedziemy dalej dzielnie przez Mazowiecki Park Krajobrazowy :

W końcu dotarliśmy do Wiązowny, przejechaliśmy przez Emów i skierowaliśmy się na Józefów. Wygłodniali zatrzymaliśmy się na najlepsze (od lat) józefowskie lody :)

Wkrótce czekała nas jeszcze większa uczta... rodzinny obiadek - w tym miejscu serdecznie pozdrawiamy dziadków.

W Józefowie można również obejrzeć sobie kolejne przykłady wspomnianych wcześniej świdermajerów, w tym dom znanego i kontrowersyjnego polityka mieszkającego tutaj na co dzień. My dodatkowo trafiliśmy na odbywający się akurat odpust!

Nasza droga powrotna wiodła malowniczą ścieżką wzdłuż Wisły - najpierw koło Jeziora "Łacha",

potem nad samą rzeką, w tym przez Rezerwat Wyspy Zawadowskie. Na koniec, już o zmierzchu, pojechaliśmy wałem do domu.

Trasa:

PokażAnin i Mazowiecki Park Krajobrazowy [ok. 75 km]na większej mapie

Nad Wisłę [ok. 34 km]

2011-08-21T21:10:00.000+02:00

Dzisiejszą przejażdżkę zaplanowaliśmy wraz z grupą ursynowskich zawodników. Wystartowaliśmy z okolic SGGW. Oto nasz skład:

Następnie przebiliśmy się przez Miasteczko Wilanów, gdzie podziwialiśmy architekturę pewnych budynków autorstwa pewnych współtowarzyszy;P

Przez ulicę Vogla, potem Zaściankową, dotarliśmy do wału nad Wisłą,

za którym, niestety nie dało się zbyt długo podziwiać uroków natury, ponieważ ...

w ułamku sekundy staliśmy się smakowitym pożywieniem dla niespotykanej chmary komarów.

Nawet ciężko było pozować do zdjęć ;)

Po ucieczce znad Wisły skierowaliśmy się na południe Wałem Zawadowskim.

Minęliśmy jeszcze Piaskarnię Wilanów Zawady.

I na koniec wpadliśmy do Powsina, gdzie powitały nas konie,

a my wylądowaliśmy na małym co nieco ;)

Po tej przyjemnej wyprawie wróciliśmy na Ursynów.
Trasa:

Pokaż Nad Wisłe [ok. 34 km] na większej mapie

Mazbike na wakacjach czyli wycieczka do Tyńca [ok. 27 km]

2011-08-14T18:35:00.026+02:00

Dziś na naszym wycieczkowym blogu wyjątkowo gości Małopolska. Korzystając z długiego weekendu udaliśmy się do Krakowa, a tam oprócz tradycyjnego pieszego zwiedzania, wypożyczyliśmy rowery i pojechaliśmy na wycieczkę do Tyńca.

Nasza trasa wiedzie wzdłuż Wisły, w znacznej mierze po wale, wygodną asfaltową ścieżką. Dzięki temu można podziwiać zarówno rzekę, jak i okolicę. Począwszy od Wawelu, podjechaliśmy odwiedzić pomnik psa Dżoka, który stał się już krakowską legendą.

Historia psa Dżoka jest niezwykle wzruszająca: jego właściciel zmarł na atak serca przy Rondzie Grunwaldzkim - pies czekał tam na swojego pana przez rok i nie chciał się z tego miejsca ruszyć. Chodził jedynie czasem nad Wisłę napić się wody (tutaj też stanął pomnik). Szybko wzbudził sympatię mieszkańców Krakowa, był przez nich dokarmiany. Szczególnie zaprzyjaźnił się z jedną panią (żoną Władysława Müllera), której pozwolił się w końcu przygarnąć. Kobieta jednak zmarła, a Dżok uciekł i zginął pod kołami pociągu. Niektórzy twierdzą, że pies wbiegł pod pociąg celowo.

Pomnik wyrzeźbił znany współczesny artysta - Bronisław Chromy (autor m.in. innej słynnej krakowskiej rzeźby - Smoka Wawelskiego).

Widok na Wawel:

W oddali widać Kopiec Kościuszki, na pierwszym planie Zakon Sióstr Norbertanek:

Jedziemy dalej wzdłuż Wisły i podziwiamy przyrodę Małopolski: Ścieżka po asfalcie była bardzo wygodna... Minęliśmy też tor kajakowy

Kiedy wreszcie dotarliśmy do Klasztoru Benedyktynów musieliśmy jeszcze wdrapać się na wzgórze, na którym ów klasztor się znajduje.

Opactwo zostało ufundowane prawdopodobnie już w 1044 r. Później ulegało zniszczeniom (np. w XIV w przez Czechów i Tatarów, w XVII w przez wojny), przebudowom, zamienione zostało także w twierdzę konfederatów barskich. W 1816 r. opactwo zlikwidowano, przywrócono je dopiero w 1968 r.

My trafiliśmy do klasztoru akurat podczas odprawianej mszy. Ze wzgórza roztaczają się przyjemne widoczki.

Na terenie opactwa znajduje się także sklepik z "produktami benedyktyńskimi", które można też zdobyć w Warszawie.

Tutaj już droga powrotna:

Po drugiej stronie Wisły zobaczyć można Klasztor Kamedułów. Znajduje się on na Bielanach na Srebrnej Górze. Powstał na początku XVII w. Co ciekawe, reguła klasztoru mówi, że przez cały rok zwiedzać go mogą jedynie mężczyźni - kobiety natomiast mają wstęp jedynie przez 12 dni w roku (m.in. w święta takie jak Wielkanoc, Boże Narodzenie, Zielone Świątki).

I na koniec jeszcze krakowskie stojaki rowerowe :)
Trasa

Pokaż Tyniec [ok. 27 km] na większej mapie

Masa Powstańcza 2011

2011-08-06T17:37:00.085+02:00

W ostatnią sobotę wybraliśmy się na Masę Powstańczą, organizowaną już po raz piąty. Po słonecznym dniu, gdy nadeszła pora startu, z zachodu nadciągnęły ciemne chmury i zaczęło padać. Kiedy ruszaliśmy lało tak mocno, że pokonując pierwsze skrzyżowanie byliśmy całkiem przemoczeni - no chyba, że ktoś miał pelerynę, to mu wtedy tylko w butach chlupało. Na szczęście po jakimś czasie ulewa przemieniła się w zwykły deszcz, który towarzyszył nam do końca przejazdu. A kiedy wszyscy dotarli na miejsce, czyli pod Muzeum Powstania Warszawskiego, deszcz całkowicie ustał ;) Mokrzy, ale szczęśliwi zakończyliśmy Masę tradycyjnym podniesieniem rowerów.

Członkowie Mazbike tuż przed startem:

A tu po przejeździe:

Tegoroczna, V Masa Powstańcza prowadziła przez Mokotów szlakiem pułku "Baszta"

Na początku kolumny jechał samochód, z którego Jerzy S. Majewski, znany varsavianista, opowiadał o walkach, które miały miejsce w mijanej okolicy.

Więcej zdjęć można zobaczyć tutaj (szczególnie zdjęcia 226 i 435 ;) tutaj i tutaj

Trasa: Pokaż Masa Powstańcza 2011 [ok. 20 km] na większej mapie

Żelazowa Wola [ok. 84 km]

2011-07-23T21:27:00.051+02:00

Na dzisiejszą wycieczkę postanowiliśmy udać się trochę dalej od Warszawy, mianowicie do Sochaczewa i Żelazowej Woli. W tym celu skorzystaliśmy z usług Kolei Mazowieckich. Oczywiście nie obyło się bez problemów, ponieważ obecnie pociągi z dworca w Śródmieściu kursują wahadłowo najpierw do Dworca Zachodniego, a dopiero tam należy znaleźć swój pociąg docelowy - co nie jest łatwą sprawą, ponieważ wywieszone informacje mogą bardziej zmylić, niż pomóc w poszukiwaniach.

Wysiedliśmy na stacji Sochaczew. Zaraz obok znajduje się oddział Muzeum Kolejnictwa, gdzie można obejrzeć (a nawet się przejechać) sochaczewską kolejką wąskotorową.

Kolejka ta od 1922 r. woziła zarówno pasażerów jak i rozmaite towary (np. drewno z Puszczy Kampinoskiej, piasek czy produkty rolne).

Linia została zlikwidowana w latach 80. XX w., ale na pocieszenie, już w 1986 r. otwarto tu muzeum. Jak się okazuje, ekspozycja składająca się ze 130 pojazdów należy do największych w Europie!

Następnie przejechaliśmy przez teren parku i usytuowanej w nim szkoły muzycznej. Szkoła mieści się w ładnym XIX-wiecznym pałacu klasycystycznym.

Z ciekawostek, w Sochaczewie można jeszcze obejrzeć ruiny zamku książąt mazowieckich.

Niegdyś (połowa XIV w.) stał tu okazały gotycki zamek. Niestety został zniszczony podczas Potopu Szwedzkiego. Dopiero po wielu latach, pod koniec XVIII w. zamek postanowił odbudować starosta sochaczewski. Historia jednak się powtórzyła i zamek ponownie zburzono podczas insurekcji kościuszkowskiej. Od tego czasu stoi w ruinie (a raczej jego skromne resztki).

Sochaczew posiada także bardzo ładny, niedawno odnowiony rynek.

Znajduje się na nim m.in. Kościół MB Różańcowej.

Budowę zainicjowano w 1959 r. (mimo oporu komunistycznych władz), a konsekrowano go w 1970 r. Aktu tego dokonał Kardynał Stefan Wyszyński, którego pomnik wraz z Janem Pawłem II stoi przed świątynią.

Po przekroczeniu Utraty dotarliśmy do głównego punktu naszej wycieczki - Żelazowej Woli.
Nazwa tej oddalonej od Warszawy o 54 km miejscowości pochodzi prawdopodobnie od nazwiska braci Piotra i Pawła Żelazo, którzy widnieją w aktach grodzkich z 1579 r. jako płatnicy tutejszych podatków.

Chyba nie trzeba wspominać, jak słynne jest to miejsce kultu Chopina. Sam kompozytor nie przebywał tu długo. Po tym jak przyszedł tutaj na świat 1 marca 1810 r., już jesienią tego samego roku cała rodzina przeniosła się na stałe do Warszawy. Później Chopin odwiedzał Żelazową Wolę kilkukrotnie, głównie podczas wakacji i świąt. Jak głoszą przekazy, podczas tych wizyt wiele czasu spędzano na muzykowaniu, a latem fortepian wystawiano do ogrodu, gdzie Fryderyk dawał koncerty.

W 1929 r., po tym jak niestety dwór spłonął, budynek odbudowano zmieniając jego charakter - nadano mu bardziej reprezentacyjny kształt dworku polskiego. Urządzono tu muzeum Chopina, a także stworzono rozległy park.

Latem w weekendy odbywają się koncerty, podczas których pianista gra w jednym z pomieszczeń dworku, przy otwartych oknach,

a publiczność może słuchać muzyki na ławeczkach w parku, bądź spacerując alejkami.

Co ciekawe, w Żelazowej Woli urodził się także inny wybitny muzyk - skrzypek Henryk Szeryng.

Przez teren parku przepływa rzeka Utrata.

Pomimo tych atrakcji znaleźliśmy w muzeum w Żelazowej Woli też trochę minusów. Nie spodobało nam się na przykład to, że budując nowoczesne budynki przy wejściu na teren muzeum, stawiając przeszklone restauracje, kawiarenki itd. nie pomyślano już o takich elementach małej infrastruktury jak np. stojaki rowerowe (a znalazło by się na nie sporo miejsca). Na szczęście dla rowerzystów pan mieszkający naprzeciwko muzeum urządził sobie na terenie swojej posesji parking, gdzie można za drobną opłatą zostawić swój pojazd.

Poza tym w dworku jest pusto - nie znajdziemy tu żadnej pamiątki po Chopinie. A jak już wcześniej napisaliśmy, sam dworek nie przypomina już tego, w którym mieszkał kompozytor.

Po dwugodzinnym zwiedzaniu ruszyliśmy w drogę powrotną.
Wracaliśmy przez Kampinos, gdzie przy głównej drodze rosną dwa pomnikowe dęby: Fryderyk i Stefan. Pierwszy ma 26,5 m wysokości, a drugi 28,5 m.

Naprzeciwko drzew, podziwiać można barokowy drewniany kościół z XVIII w.

Kawałek dalej znajduje się klasycystyczny dwór, który ze względu na to, że obecnie znajduje się w rękach prywatnych, można oglądać jedynie na zdjęciach zamieszczonych na tablicy przed zamkniętą bramą...

W pobliskiej miejscowości Leszno, warto odwiedzić nieco zapomniany park “Karpinek”. Oprócz ładnych widoków na staw i możliwości wędkowania, czeka Was tu nie lada gratka - najgrubsze drzewo w Polsce!

Jest to topola lesznowska o 14 metrach w obwodzie. Kilka metrów nad ziemią rozdziela się ona na trzy pnie (niestety schorowane). W głównym pniu widać wielki otwór (spokojnie zmieściłby się w nim człowiek), w którym szerszenie założyły sobie gniazdo. Trzeba zatem uważać i ich nie drażnić.

Widok na staw:

W Lesznie znajduje się dodatkowo imponujący pałac (z XVIII w.) wraz z parkiem. Mieści się tu obecnie Centrum Szkoleniowo-Konsultacyjne jednego z banków.

Jeszcze jedną interesującą budowlą Leszna jest neogotycki kościół z XIX w.

Przez Zaborów i Borzęcin Duży dotarliśmy do Włoch, a raczej do Warszawy :)

Tutaj przystanęliśmy na chwilkę w parku przy Stawie Koziorożca,

a następnie udaliśmy się w kierunku jednego z najbardziej znanych budynków tej dzielnicy - Pałacu Koelichenów (z 1842 r.). Do 1928 r. właścicielem rezydencji była holenderska rodzina Koelichenów (zajmowali się u nas barwieniem tkanin). Pałac pierwotnie był neorenesansowy, ale jeszcze pod koniec XIX w. przebudowano go. W 1928 r. powstał pomysł, aby stworzyć tu letni ośrodek wypoczynkowy dla Warszawiaków. Planów oczywiście nie zrealizowano. Dziś w dawnej Sali Balowej mieści się biblioteka.

Z kolei przy ulicy Świerszcza 2 stoi inny historyczny budynek, ten jednak w przeciwieństwie do poprzedniego jest najbardziej chyba znienawidzonym obiektem dzielnicy Włochy. Tzw. “Willa Jasny Dom” stanowiła po wojnie siedzibę NKWD. W tutejszym więzieniu i katowni zginęło wiele ofiar terroru komunistycznego. Na ścianach cel w piwnicach odkryto wpisy więźniów. Jak się podaje, prawdopodobnie przetrzymywany był tu też gen. Emil Fieldorf.

Stąd udaliśmy się w kierunku Ursynowa, gdzie nasza wycieczka dobiegła końca.

Trasa:

Pokaż
Żelazowa Wola [ok. 84 km] na większej mapie

Wycieczka nad Jezioro Zegrzyńskie [ok. 88 km]

2011-07-09T21:16:00.026+02:00

Kolejna wycieczka i od razu nowy rekord. Udało nam się przejechać (i trochę przejść) prawie 90 km! Kolejny raz wyruszyliśmy ze stacji metra Dworzec Gdański. Mijając cmentarz bródnowski - tym razem od strony wschodniej - dojechaliśmy do lasu bródnowskiego, w centrum którego znajduje się kładka widokowa nad uroczymi moczarami.

Na Białołęce naszą uwagę przykuł drewniany Kościół Św. Michała Archanioła pochodzący z XVIII w.

Wyjeżdżając z Warszawy przekroczyliśmy Kanał Markowski.

Za nim w szczerym polu postawiono figurkę wotywną za ocalenie od zarazy cholerycznej w 1852r.

Przez pole za figurką dojechaliśmy do Puszczy Słupeckiej, która przywitała nas niestety licznymi wydmami, przez które trzeba było się przeprawić pieszo.

Na naszej trasie napotkaliśmy też trochę bocianów, oto jeden z nich: (dosyć upiornie wygląda, ale jest jeszcze młody...)

Po długiej i mozolnej przeprawie przez lasy, w Wólce Radzymińskiej udało nam się znaleźć wymarzony sklep, w którym uzupełniliśmy zapasy i napałarejdowaliśmy się na dalszą drogę :)

Niedaleko Stanisławowa Pierwszego znajdują się tereny lęgowe żurawi. Żurawie do niedawna osiedlały się w miejscach odludnych, przez co można było je częściej usłyszeć niż zobaczyć. Ostatnio jednak kolonizują obszary blisko człowieka, dzięki czemu częściej można je spotkać. Nam udało się zaobserwować jedną parę, która pożegnała nas swoim donośnym klangorem.

Kawałek dalej można zobaczyć most Baileya na rzece Czarna. Jego koncepcja, będąca doskonałym przykładem inżynierii wojskowej, została opracowana w czasie II WŚ.

Modularna konstrukcja oraz minimalna ilość ciężkiego sprzętu potrzebnego do jego montażu dały aliantom możliwość szybkiego przemieszczania się. Co więcej, mosty tego typu były wystarczająco mocne, by mogły po nich jeździć również czołgi.

Następnie mogliśmy poobserwować zachowania miejscowej fauny ;)

Jadąc dalej, nagle przeleciały nam przez drogę, pogwizdując, kolorowe ptaki. Okazało się, że to dzięcioły zielone, znane z tego, że gustują w mrówkach i poczwarkach, przez co rzadko bębnią w drzewa. Za to ich język potrafi wysuwać się poza dziób na odległość równą aż 1,5 długości czaszki z dziobem.

a tu drzewa zarośnięte na wyrobiskach dawnej kopalni torfu

Dalej minęliśmy Beniaminów, w którym znajduje się radziecki fort jeszcze sprzed I wojny światowej - teraz nie udało nam się tam dotrzeć, może następnym razem...

Ujście Rządzy do Jeziora Zegrzyńskiego

Nad Zegrze trafiliśmy od strony Ryni. Akurat ta miejscowość jest idealna do nadzegrzańskiego wypoczynku, ponieważ znajduje się tu aż 3 km plaż, są liczne barki, można wypożyczyć różnego rodzaju sprzęt pływający, istnieje również możliwość podszkolenia się w pływaniu np. na windurfingu. Trzeba jednak liczyć się także z dużą liczbą turystów.

* Jezioro Zegrzyńskie - nieoficjalnie nazywane także Zalewem Zegrzyńskim, jest to zbiornik retencyjny na Narwi, utworzony w 1963 r. po przegrodzeniu koryta Narwii przez zaporę w Dębem.

Większość ośrodków wypoczynkowych nad Zegrzem pochodzi z lat 70.

Dalej pojechaliśmy brzegiem jeziora w stronę Białobrzeg - kolejnej miejscowości nad Jeziorem Zegrzyńskim. Mijaliśmy też różne mniejsze ośrodki po drodze - ale plaże nie były już tak imponujące jak w Ryni, w niektórych miejscach nad wodą było nawet więcej śmieci niż ludzi...

Na koniec dojechaliśmy do Nieporętu, skąd udaliśmy się już w stronę Warszawy ulicą Jana Kazimierza do Rembelszczyzny.

Następnie przejechaliśmy przez Kąty Węgierskie - ogólnie powrót był bardzo przyjemny - w przeciwieństwie do drogi w tamtą stronę - teraz obyło się już bez piachu, komarów, pajęczyn i pająków czy kłujących zarośli. Towarzyszyło nam za to przyjemne popołudniowe słońce, cisza i spokój wokoło oraz wygodne i przede wszystkim puste asfaltowe drogi ...

W Kątach Węgierskich spotkaliśmy taki oto zarośnięty domek

Już na Białołęce mieliśmy małą awarię... A dokładniej - Dżako zmuszony był wymienić świeżo przedziurawioną dętkę, co trochę opóźniło nasz powrót do domu.

Gdy słońce miało się już ku zachodowi, przejechaliśmy przez Park Bródnowski.

Akurat miał być wyświetlany film, w związku z tegoroczną edycją “Filmowej Stolicy”.

Zapadający zmrok pozwolił nam na obserwację nocnych widoków z Mostu Gdańskiego.

Trasa:

Pokaż Wycieczka nad Jezioro Zegrzyńskie [ok. 88 km] na większej mapie

Tam gdzie pachną truskawki [ok. 81 km]

2011-06-19T21:35:00.132+02:00

Dzisiaj planowaliśmy wybrać się nad Zalew Zegrzyński... Planowaliśmy, ale ponieważ rano Aga dzielnie walczyła z łataniem dętki i pogoda zapowiadała się dosyć niepewnie, zmieniliśmy zamiary. Nie było czasu na przygotowanie jakiejś szczegółowej trasy, dlatego zdecydowaliśmy się pojechać w przeciwną stronę, prosto przed siebie, w kierunku Tarczyna i jak przyjdzie pora, wrócić przez Zalesie na Kabaty na zasłużoną pizzę.

W Lesie Kabackim minęliśmy Centrum Operacji Powietrznych - jedno z około stu miejsc zamazanych na mapach google. GPS koło niego zrobił się wyjątkowo mało dokładny, być może to wina chmur i lasu, ale w innych miejscach, w podobnych warunkach nie było aż takich błędów.

Dalsza droga przebiegała dosyć spokojnie: trochę szosy, trochę szutru, był nawet fragment drogi wybrukowanej kostką bauma (co może nie byłoby dziwne, gdyby nie fakt, że ta droga biegła między łąkami). Tak sobie jadąc, Dżako nagle zauważył lądującą koło szosy, z okrzykiem “kiwit kiwit”, czajkę.

Czajka jest jednym z symboli nadchodzącej wiosny, ponieważ przylatuje do nas jako jeden z pierwszych gatunków ptaków. Również jako pierwsza zaczyna od nas odlatywać - to była pewnie ostatnia szansa na spotkanie jej w tym roku!

Kolejne kłopoty z GPSem sprawiły, że trochę zboczyliśmy z obranego kursu i zaczęliśmy się niebezpiecznie zbliżać do Alei Krakowskiej - czego woleliśmy uniknąć. Przy okazji dowiedzieliśmy się też, gdzie jest Cmentarz Południowy, czyli najmłodsza nekropolia Warszawy. Usytuowany w miejscowości Antoninów, z ciekawostek - można na nim budować grobowce w formie kapliczek, bądź rozsypać prochy na “Łące Pamięci”.

Za cmentarzem trafiliśmy na całkiem przyjemną drogę, która wiodła przez las, łąki, a nawet jakąś rzeczkę:

W miejscowości o wdzięcznej nazwie Marylka natrafiliśmy na staw znajdujący się naprzeciwko domu sołtysa.

Potem dotarliśmy do szosy, która zaprowadziła nas do drogi na Tarczyn, z kierunku którego zaczęły napływać coraz ciemniejsze chmury. Dlatego też postawiliśmy odwiedzić Tarczyn jednak innym razem.

W miejscowości o kolejnej wdzięcznej nazwie: Prace Małe, nasza trasa wiodła wzdłuż pól uprawnych i sadów (jak na okolice Tarczyna przystało) Tam też mijaliśmy pola pełne wielkich, pięknie pachnących truskawek.

Chmur niestety było coraz więcej i były coraz bliżej, dlatego biliśmy rekordy prędkości uciekając przed nimi, aż trafiliśmy na szlak rowerowy prowadzący przez lasy, na południe od Łosia. Mocno piaszczyste, bądź zarośnięte wąskie ścieżki nieco spowolniły nasz odwrót. GPS znowu zawodził, ale udało nam się nie zgubić. Zaraz za Łosiem dopadł nas deszcz, ale dopiero w Krupiej Górce zatrzymaliśmy się na przystanku, żeby chwilę przeczekać i trochę obeschnąć. Po tym postoju nie pozostało nam nic innego, jak przez Zalesie Górne, mijając stawy rybne wrócić na wymarzoną pizzę;)

Podsumowując, miała to być krótka wycieczka, a wyszło nam w końcu 81 km, co jest dla niektórych członków ekipy Mazbike życiowym rekordem przebytego na raz dystansu;)

Ponadto, w czasie dzisiejszej wycieczki, oprócz wymienionej na początku czajki, spotkaliśmy m.in.: trzy krowy, kozę, zajączka i konie; krowy nie zgodziły się na zrobienie im zdjęć, koni i tak jest jest pełno, zając zwiał, za to koza pozowała nadzwyczaj chętnie:

Nasza trasa:

Pokaż Tam gdzie pachną truskawki [ok. 81 km] na większej mapie

Wyprawa po zdrowie [ok. 46 km]

2011-06-12T22:33:00.002+02:00

Tym razem postanowiliśmy wykorzystać nasz atlas rowerowy “Okolice Warszawy na rowerze” Pascala i z niego zaczerpnęliśmy tytuł i trasę naszej dzisiejszej wycieczki - z tą małą różnicą, że jechaliśmy w przeciwną stronę.
Przez Wilanów dotarliśmy do ul. Vogla, z której na wysokości pola golfowego w Morysinie widać ruiny neogotyckiej bramy. W zeszłym roku próbowaliśmy się do niej dostać, ale skutecznie uniemożliwiły nam to zwalone drzewa, bujne pokrzywy i tysiące komarów.
Dziś z kolei popsuł nam się niestety aparat, przez co straciliśmy zrobione po drodze zdjęcia, w tym również te morysińskiej bramy. Dlatego też poniżej zamieszczamy zdjęcie z innego źródła (w pozostałych przypadkach będą to nasze zdjęcia z komórki).

źródło zdjęcia

Jest to brama wjazdowa na teren dawnego parku i do pałacu Maurycego Potockiego. Powstała w 1846 r. według projektu Henryka Marconiego. Znajduje się na wprost pałacu w Wilanowie. Co ciekawe, brama mieściła również mieszkanie dla stróża. Niestety została zniszczona w 1944 r. Po wojnie należała do SGGW, a dziś ze względu na zawiłe spory spadkobierców teren ten niszczeje. Istniały i pojawiają się co jakiś czas plany odbudowania i odrestaurowania obiektów, jednak do tej pory jedynie na chęciach się kończy. Mimo, że od 1973 r. ruiny są zapisane w rejestrze zabytków, to są niestrzeżone i dewastowane przez niektórych okolicznych mieszkańców. Na terenie znajdował się też Pałacyk, Domek Stróża, Gajówka i inne obiekty - polecamy artykuł na ten temat w serwisie “sztuka.net” opatrzony licznymi zdjęciami.

Nasza dalsza droga biegła wzdłuż wiślanego wału.

Po drodze minęliśmy hałdę pyłów z elektrociepłowni Siekierki oraz ujście rzeczki Jeziorki (wpadającej oczywiście do Wisły). I tak dojechaliśmy do miejscowości Gassy, gdzie na ostrodze Wisły znajduje się nieczynna przeprawa promowa, dzięki czemu można dostać się suchą stopą, a nawet rowerem, prawie na środek rzeki.

Ten fragment Wisły należy do Rezerwatu Przyrody Wyspy Świderskie słynącego m.in. z wielu gatunków rzadko spotykanych ptaków.

Po odpoczynku nad Wisłą,

skierowaliśmy się na zachód do Obór. Po drodze przejechaliśmy przez rezerwat "Olszyna Łyczyńska" ze 100-letnimi olchami.

W Oborach podjechaliśmy pod bramę pałacyku Wielopolskich, opatrzoną znakami “teren prywatny, obcym wstęp wzbroniony”. Żałowaliśmy więc, że nie da się go obejrzeć, tym bardziej, że posiada on całkiem ciekawą i długą historię. Wybudowany został już w latach 1681-88 r. w stylu barokowym. Położenie tej wiejskiej rezydencji sprzyjało kontaktom właściciela, Jana Wielopolskiego z Janem III Sobieskim, który mieszkał w Wilanowie. Skończyło się to wszystko na ślubie Wielopolskiego z siostrą samej królowej Marysieńki;) Jednak już w 1688 r. Wielopolski okazał się być w spisku politycznym przeciwko Sobieskiemu, co doprowadziło do jego nie do końca wyjaśnionej śmierci (najprawdopodobniej tu, w Oborach). Obecnie w pałacu mieści się Dom Pracy Twórczej im. Bolesława Prusa.

Zrobiliśmy też rundkę niebieskim szlakiem przez rezerwat "Skarpa Oborska", z którego ledwo dało się wyjechać - baaaardzo zarośnięte, wąskie ścieżki i znowu te pokrzywy...

Z Obór przez Konstancin, mijając tężnie solankowe, wróciliśmy na Ursynów, gdzie na koniec wpadliśmy do nowego parku przy Bażantani*. Jeszcze niedawno były tu chaszcze, dziś już znajduje się tutaj nowy park z placami zabaw, drewnianym mostkiem, boiskami, ścianką wspinaczkową, mini skateparkiem i innymi atrakcjami.

* bażantarnia z nazwy istniała w czasach Jana III Sobieskiego na miejscu Pałacu Natolińskiego

Trasa:

Pokaż Gassy [ok. 46 km] na większej mapie

Kobyłka w Kobyłce [ok. 66 km]

2011-05-27T00:31:00.001+02:00

Wystartowaliśmy dziś z Dworca Gdańskiego w kierunku Wisły, po której przekroczeniu, mijając cmentarz, trafiliśmy do Parku Leśnego Bródno.

Tutaj przemknęliśmy szlakiem nr. 1

pełnym wiosennej, soczystej zieleni ;)

Dotarliśmy do Drewnicy, a tam ukazał się nam taki oto “zakablowany” kościół:

Z Drewnicy, zahaczając o Marki udaliśmy się w kierunku Jeziora Czarnego. W lasach koło jeziora powitał nas dzięcioł czarny, który akurat przysiadł na pniu koło ścieżki i wcale się nas nie bał.

Przed samym jeziorem znajduje się głaz pamięci ku czci poległych mieszkańców okolic rozstrzelanych przez hitlerowców w lesie w Markach.

i wydmy

Jezioro Czarne w Markach - obecnie ulega wysychaniu,

zamieniając się w torfowisko

Do Kobyłki dojechaliśmy przez dosyć podmokłe lasy, gdzie komary i piach dawały się niestety we znaki.

Z ciekawostek udało nam się zobaczyć okazały późnobarokowy Kościół Świętej Trójcy, wybudowany w latach 1736-1740 przez włoskiego architekta Guido Antonio Longhi.

W kościele znajdują się relikwie bł. księdza Jerzego Popiełuszki (zostały tu umieszczone niedawno, 13 marca 2011 r.).

Spotkaliśmy także kobyłkę w Kobyłce:

* Nazwa miasta Kobyłka pochodzi prawdopodobnie od potocznie używanego określenia na handel końmi, który tutaj się odbywał (wcześniejsza nazwa to Targowa Wola - właśnie od targów koni).

Pod Wołominem natrafiliśmy z kolei na dziwne zabudowania, może ktoś wie co to może być?

Następnym celem naszej podróży był Ossów, miejsce bitwy warszawskiej, gdzie co roku w sierpniu odbywają się obchody rocznicy “Cudu nad Wisłą”. Podczas bitwy 1920 r. zginął tutaj ks. Ignacy Skorupka. Upamiętnia to wydarzenie tablica poświęcona w 1999 r. przez Jana Pawła II:

Udaliśmy się też na cmentarz poległych w Bitwie 1920 r.:

Ostatnio postawiono tu też krzyż dla uczczenia pamięci ofiar katastrofy smoleńskiej oraz zasadzono 96 dębów pamięci (dęby powinno się sadzić z zachowaniem odległości ok. 5 metrów w każdym z kierunków, te są posadzone co jakieś 0,5 m) :

Wracaliśmy przez Zielonkę i Ząbki, a potem w Warszawie przez uliczki Grochowa. Nie robiliśmy już niestety zdjęć, ponieważ zrobiło się późno, a chcieliśmy jeszcze zatrzymać się na Saskiej Kępie na najlepszą pizzę w mieście ;)

Po obiedzie przejechaliśmy przez Most Łazienkowski na Agrykolę i zaliczyliśmy krótki przystanek przy Łazienkach na koncert z okazji Nocy Muzeów. Ponieważ wszędzie były tłumy ludzi i na teren Łazienek nie sposób było się dostać, postanowiliśmy wrócić do domu.

Trasa:

Pokaż Kobyłka w Kobyłce [ok. 66 km] na większej mapie

Co Aga i Dżako porabiali w Tworkach? [ok. 60 km]

2011-05-08T12:53:00.040+02:00

Postanowiliśmy z Dżako wybrać się dziś na wycieczkę "Północ-Południe". W tym celu podjechaliśmy metrem do stacji Młociny i potem już na rowerach przez Chomiczówkę na Bemowo. Przy okazji chciałabym pozdrowić nowego, zaprzyjaźnionego po drodze kolegę, pieska Skippera;)

Szybko wjechaliśmy do Lasów Bemowa, gdzie znajdują się różne ścieżki edukacyjno-przyrodnicze, miejsca do palenia ogniska i inne atrakcje.

Lasy te są trzecim co do wielkości kompleksem leśnym Warszawy oraz pełnią ważną rolę klimatyczną względem miasta*.

Ponieważ znajduje się tutaj także dużo terenów podmokłych, to niestety atakowały nas przy każdej możliwej okazji chmary komarów i meszek...

Ale niewygody te wynagradzały nam przeżycia związane z przelatującymi co i rusz nad naszymi głowami szybowcami lub dwupłatowcami.

Po drodze natrafić można było na śródleśne łąki (które są tu często podmokłe). Na zdjęciu poniżej Kalinowa Łąka, czyli jeden z dwóch rezerwatów Lasów Bemowa (jak głosił znak obok, można tu czasem spotkać łosia):

Momentami nasze ścieżki robiły się tak zabłocone, że nie dało się nimi przejechać (dlatego lepiej wybrać szersze drogi główne).

Jadąc dalej zahaczyliśmy o Babice, a następnie udaliśmy się na południe, do Piastowa.

W Piastowie minęliśmy Dąb "Bartuś" - czyli ok. 150-letni pomnik przyrody. W obwodzie ma ponad 2,7 m., a osiągnął wysokość 22 m:

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej:

Dworzec kolejowy:

Skierowaliśmy się też na ul. Godebskiego, gdzie stoi zabytkowy, secesyjny "Biały Pałac". Na zdjęciu poniżej jest on ukryty za drzewami:

Zbudowany został w pierwszej dekadzie XX w., prawdopodobnie przez Antoniego Nikołajewicza Makowskiego, oficera rosyjskiego. Wielokrotnie zmieniał właściciela. Na początku, w 1913 r. wykupiony został przez ekscentrycznego architekta Bruno Paprockiego (według niektórych to on ma być autorem projektu budynku), który nazwał swoją willę "Adelajda". Później, ze względu na swą okazałość, przylgnęła do niej nazwa "Biały Pałac".**

Paprocki miał podobno w zwyczaju wjeżdżać do salonu konno, a wieczorami grać na trąbce z (obecnie zawalonej) wieży. W związku ze swoimi długami, Paproccy byli zmuszeni sprzedać pałac już w 1920 r., a budynek wykupiło wojsko polskie.

W latach 1920/1921 przebywał tutaj Charles de Gaulle, a w czasie II wojny światowej zajęło go wojsko niemieckie, które z wieżyczki ostrzeliwało samoloty alianckie, zaopatrujące warszawskich powstańców.

W następnych latach Biały Pałac kilkukrotnie jeszcze zmieniał właściciela, ale już coraz bardziej popadał w ruinę. Był to budynek w stylu art nouveau, zwieńczony ośmioboczną wieżą i otoczony trzema wielkimi oficynami. Obecnie nie posiada dachu, w środku wyrosły potężne drzewa, a dookoła pałac zasłaniają gęste krzaki. Niestety odrestaurowanie go pochłonęłoby znacznie więcej kosztów, niż zburzenie, dlatego nieruchomość nie znajduje nabywcy i co gorsza jej przyszłość wydaje się być już przesądzona.***

Jadąc dalej, na pograniczu Piastowa i Pruszkowa napotkaliśmy na ciekawy przypadek przejścia dla pieszych:

Następnie dotarliśmy do Stawów Pęcickich:

Nagle przed nami wyrósł mur. Żeby go ominąć musieliśmy przejechać przez tereny tytułowych Tworek:) Szpital psychiatryczny znajduje się tu w ogólnie dostępnym parku i tak jak większość obiektów na tym terenie, zapisany jest do rejestru zabytków. Sam szpital wybudowano w latach 1888-91 jako największy w Królestwie Polskim.

Na zdjęciu niżej ponad 100-letni kościół p.w. Przemienienia Pańskiego w Tworkach:

Przejechaliśmy obok Szpitala, na zdjęciu drogowskaz na Izbę Przyjęć:

Obejrzeliśmy jeszcze dalsze tereny kompleksu:

I ruszyliśmy w stronę Pęcic, gdzie zajrzeliśmy na cmentarz żołnierzy rosyjskich poległych w 1914 r. w walce z Niemcami. Tutaj odkryto też niedawno groby z okresu kultury łużyckiej.

Później udaliśmy się drogą przez Michałowice, przejechaliśmy bardzo urokliwą ulicą 3-maja w stronę Opaczy Małej. Mijaliśmy piękne o tej porze roku pola:

Potem przez Raszyn, gdzie zatrzymaliśmy się na pizzę:) Następnie pojechaliśmy przy Okęciu, ulicą Poleczki i dotarliśmy na Ursynów przed Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego przy ul. KEN, do nowej fontanny.

* źródło 1

** źródło 2

*** źródło 3

Trasa:

Pokaż Wycieczka NS na większej mapie

Puszcza 2 [ok. 70 km]

2011-04-24T22:06:00.114+02:00

Tym razem na wycieczkę wybrałem się sam. Z metra Młociny (gdzie postałem sobie na światłach, które zmieniają się raz na parę minut, chociaż ruch tam jest właściwie zerowy) ruszyłem prosto do puszczy. Mimo, że ogólnie był mały ruch, w Izabelinie zrobiło się dosyć tłoczno (pewnie skończyła się msza). Tutaj chciałbym pozdrowić kierowcę pewnego bardzo szerokiego samochodu, który nie tylko nie wyprzedzał mnie "na styk", ale nawet podziękował jak zrobiłem mu miejsce zjeżdżając do zatoczki przystankowej. W końcu szosa się skończyła i wjechałem do lasu, który przywitał mnie strumykiem, przez który trzeba było przenosić rower. Po chwili trafiły się jeszcze takie moczary:

Na szczęście nie trzeba było się przez nie przeprawiać. Dalej był już piach, piach i jeszcze trochę piachu. Nie raz musiałem zsiadać z roweru i tak do miejscowości Wiersze, gdzie wróciłem na szosę, uff.
A to Pomnik Niepodległej Rzeczpospolitej Kampinoskiej przy cmentarzu partyzanckim w Wierszach.

Przez Wiersze i dalej przez Kiścinne po jednej stronie szosy jest wydzielona białym pasem ścieżka rowerowa. Całkiem fajne, tanie rozwiązanie, chociaż przy takim ruchu nie wiem czy potrzebne. Na pewno lepsze od chodnika z uwielbianej przez wszystkich rowerzystów kostki, a takie chodniki też widziałem i to nie tylko w miejscowościach, ale i miedzy nimi (żeby była jasność - w polu).
Po zapoznaniu się z wszelkiego rodzaju dziurami w asfalcie (np. fragment drogi wyglądał jak skóra słonia, kawałek dalej nawet z opcją trąd) w miejscowości Dębina zjechałem z szosy i udało mi się odnaleźć Fort V, będący częścią wewnętrznego pierścienia fortów Twierdzy Modlin.

Stąd ruszyłem w drogę powrotną zahaczając o Jezioro Dziekanowskie:

Potem już tylko Łomianki, Młociny i do domu.

Trasa:

Pokaż Puszcza 1 [ok. 70 km] na większej mapie

Dookoła Chopina [ok. 38 km]

2011-04-17T22:40:00.015+02:00

Dzisiaj wpadliśmy na pomysł żeby objechać Lotnisko Chopina. Zaczęliśmy od Cargo, gdzie można było obserwować startujące i lądujące samoloty, jak również wyczyny motocyklistów na ścigaczach.

Okazało się, że ze względu na wiosenne błotko nie uda się nam przejechać wzdłuż płotu lotniska, dlatego w dalszą drogę ruszyliśmy koło torów świeżo budowaną ulicą (częścią przyszłej obwodnicy), z której też było widać lądujące samoloty.

No chyba, że akurat widok zasłaniały hałdy piachu.

Mijając lotnisko od południa miało się wrażenie, że samoloty jeżdżą po polu.

Odwiedziliśmy Paluch i przez Rybie dojechaliśmy niejednymi wertepami do Parku nad Raszynką.

W parku było bardzo przyjemnie,

można było cieszyć się już pierwszymi oznakami wiosny - np. forsycjami w rozkwicie.

Z parku widać było też Kościół Św. Szczepana w Raszynie

oraz Staw Raszyński.

Po przecięciu zakorkowanej Alei Krakowskiej

podziwialiśmy uroki Stawu Puchalskiego.

Z tej strony również widoczny jest Kościół Św. Szczepana.

W drodze powrotnej czekała nas niespodzianka - kolejna budowa drogi. Tym razem nie dało się przejechać,

ale dzięki temu trafiliśmy nad uroczy stawik.

Przy piekarni na naszej trasie zapachniało świeżymi bułeczkami, a Aga poczuła małego głoda.

Wreszcie dotarliśmy do Fortu Okęcie. Kiedyś jego zadaniem miała być obrona szosy prowadzącej do Krakowa (obecnie Alei Krakowskiej). W 1980 r. rozbił się tu samolot pasażerski, zginęło wówczas 87 osób. Ulicę prowadzącą do fortu nazwano od nazwiska kapitana samolotu, Pawła Lipowczana. Po wschodniej stronie fortu usytuowany jest mały cmentarz wojenny, założony w 1939 r.

Na koniec, przy ul. Wirażowej, jakby tego było mało, znowu trafiliśmy na plac budowy obwodnicy. Tym razem na szczęście pusty, więc udało się nam przez niego przemknąć i już bez kolejnych niespodzianek wrócić do domu.

Trasa:

Pokaż Dookoła Chopina na większej mapie

Wycieczka "romantyczna" [ok. 34 km]

2011-04-03T13:01:00.022+02:00

Nareszcie nadeszła wiosna, więc pora na rozpoczęcie sezonu rowerowego:)

Po długiej przerwie witamy ponownie na naszym blogu i zapraszamy do przeglądania relacji z kolejnych wpraw, które planujemy odbyć w najbliższym czasie.

Prawie cała trasa naszej pierwszej wycieczki wiodła ścieżką rowerową. Najpierw do Mostu Siekierkowskiego, a potem na południe Wałem Miedzeszyńskim. Mimo niesprzyjającego wiatru udało nam się dotrzeć do celu, czyli ul. Romantycznej. Z niej trafiliśmy nad Wisłę. Tam przez chwilę podziwialiśmy widoki:

W tle widać kominy elektrowni Siekierki i wieżowce wraz z PKiNem w centrum:

Pokręciliśmy się trochę nad rzeką, przejechaliśmy polnymi drogami, a później wróciliśmy taką samą trasą - tym razem jednak wiatr wiał w plecy.

Jak widać ciepły i ładny weekend zachęcił także innych do rowerowych wojaży czy romantycznych spotkań:

Trasa:

Pokaż Romantyczna [ok. 34 km] na większej mapie

Zalesie [ok. 71 km]

2010-08-21T19:26:00.112+02:00

W sobotę była bardzo ładna pogoda, więc wybraliśmy się na wycieczkę do Zalesia Górnego. Pojechaliśmy przez Las Kabacki, potem przy Ogrodzie Botanicznym, następnie przez: Kierszek, Chyliczki, Chylice, Siedliska, Żabieniec i wreszcie trafiliśmy do Zalesia. Tu dojeżdżamy ul. Główną i obserwujemy kaczki:

I dojechaliśmy do przystani, gdzie można było wypożyczyć sprzęt wodny (a wcześniej zjeść lody):

My wypożyczyliśmy rower wodny.

Porobiliśmy trochę zdjęć...

A kaczki sobie odpoczywały na drzewie:

Tutaj kaczki pływały z nami:

Pędziliśmy jak motorówka:

Pogoda sprzyjała.

Potem ruszyliśmy w dalszą drogę - na drugą stronę stawu przez groblę pełną chaszczy:

I przez mostek:

Po drugiej stronie była ścieżka dydaktyczno-turystyczna zawalona drzewami.

Było wcześnie i jeszcze nie chcieliśmy wracać do domu, więc pojechaliśmy w drugą stronę przez Chojnowski Park Krajobrazowy.

Dalsza droga prowadziła bardzo przyjemną szosą.

Udało nam się spłoszyć stado gołębi:

Dżako jadąc na rowerze zrobił zdjęcie motolotni:

Niestety za Łosiem droga nie była już tak przyjemna (zwłaszcza dla zmęczonych rowerzystek), ale pomimo dziur dotarliśmy do Piaseczna,

gdzie przejechaliśmy przez park.

Wróciliśmy przez Julianów i Józefosław, a potem Lasem Kabackim na tradycyjną pizzę na Ursynowie.

Trasa:

Pokaż
Zalesie [71] na większej mapie

Mazowiecki Park Krajobrazowy [ok. 47 km]

2010-08-08T23:08:00.031+02:00

Tym razem postanowiliśmy pojechać na prawą stronę Wisły. Przez Wawer, dojechaliśmy do Międzylesia i tam wjechaliśmy do Mazowieckiego Parku Krajobrazowego.

Po drodze spotkaliśmy kurę w spodniach:

Wszędzie można było zobaczyć skutki ostatnich burz i nawałnic:

Co chwilę napotykaliśmy na kolejne połamane drzewa:

Była też polana w lesie:

Trafiliśmy do Starej Miłosnej, gdzie znajduje się zabytkowy kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wybudowany był w Rokitnie, a do Starej Miłosny przewieziono go w 1948 r. W 1950 r. został poświęcony przez kardynała Stefana Wyszyńskiego. Prezentuje styl zakopiański:

Potem znowu pojechaliśmy lasem m.in. zielonym i niebieskim szlakiem, trochę kluczyliśmy po piaszczystych ścieżkach:

I znowu napotkaliśmy połamane przez wichurę drzewa:

A inne zdawały się tańczyć:

W Zielonej-Grzybowej minęliśmy kościół

I dalej pojechaliśmy do Nowego Rembertowa:

gdzie napotkaliśmy kolejny kościół, z pomnikiem Jana Pawła II i pomnikiem sanktuariów maryjnych:

Przy wyjeździe z Rembertowa trafiliśmy jeszcze na Pomnik Ofiar NKWD.

i trasa wycieczki:

Pokaż Mazowiecki Park Krajobrazowy na większej mapie

Puszcza [ok. 61 km]

2010-07-31T21:27:00.000+02:00

Tym razem zaczęliśmy wycieczkę przy stacji Metro Marymont. Jechaliśmy przez park koło Fortu Bema, który bardzo się podobał Agusi. Można tam sobie np. wypożyczyć rowery wodne, a dzieci znajdą tu mnóstwo różnych drabinek i urządzeń.

Potem wzdłuż Powstańców Śląskich,

a następnie Radiową

dotarliśmy do rezerwatu Łosiowe Błota.

A tam nagle zamknięta brama:

Zawróciliśmy więc, pojechaliśmy kawałek wzdłuż torów

i trafiliśmy już na właściwą ścieżkę.

Wkrótce dojechaliśmy do Janowa, za którym trafiliśmy do... no właśnie gdzie?

Do Izabelina prowadziła bardzo przyjemna i niemalże pusta szosa, która wjechaliśmy do Puszczy Kampinoskiej:

W Sierakowie dopadła nas burza, która uwięziła nas przy sklepie spożywczym pod przeciekającym parasolem - może tego nie widać, ale lało jak siemasz:

Postanowiliśmy zatem jechać krótszą trasą, czyli czarnym szlakiem. Okazało się, że piaszczysta droga zmieniła się w wodnisto-błotnistą.

Zafascynowani sporą górką w lesie i pewną potrzebą odkryliśmy tajny śmieciowy bunkier.

aż dojechaliśmy do skraju puszczy,

następnie wkoło Cmentarza Północnego

i dalej Marymoncką dojechaliśmy do AWF-u.

Na terenie AWF znajduje się też jedyny w Warszawie pomnik sportowca: jest to pomnik Janusza Kusocińskiego (ps. Kusy), lekkoatlety, polskiego złotego medalisty olimpijskiego w biegu na 10000 m z Los Angeles w 1932 r.

Kusociński walczył podczas wojny w obronie stolicy, został dwukrotnie ranny. Był także członkiem podziemnej organizacji “Wilki”, za co w 1940 r. został aresztowany przez Gestapo. Zginął rozstrzelany w Puszczy Kampinoskiej koło miejscowości Palmiry.

Później dojechaliśmy do Kępy Potockiej:

i poobserwowaliśmy kaczki

Na Kępie odbywał się piknik rodzinny, na którym można było sobie m.in. podachować samochodem

Kawałek dalej, wygłodniali, zatrzymaliśmy się na posiłek,

po którym, szlakiem Wisły, wróciliśmy do domu.

Ciekawostka Dżako:
Samoloty Jakolew Jak-40 i MIG-21MF przy Wydziale Mechatroniki Wojskowej Akademii Technicznej

Trasa:

Pokaż Kampinos na większej mapie

Wypad nad Stawy Raszyńskie [ok. 49km]

2010-07-25T19:13:00.029+02:00

Naszą wycieczkę rozpoczęliśmy na Ursynowie. Następnie udaliśmy się na północ - ulicą Wołoską na Pola Mokotowskie. Zrobiliśmy tam kilka zdjęć pomnikom:

Pierwszy z nich, to Pomnik Lotników Polskich poległych w II wojnie światowej, autorstwa Marka Rogera Dziewulskiego oraz jego ojca, Tadeusza Dziewulskiego, który był pilotem 315 Dywizjonu Dęblińskiego.

Przez wielu uznawany jest za jeden z najlepszych pomników powstałych w Warszawie w ciągu ostatnich lat. Trzy smugi przypominać mają linie pozostawiane na niebie przez samoloty. Na murze wypisano nazwiska poległych lotników. Pomnik ma również trafioną lokalizację - na Polu Mokotowskim istniało bowiem pierwsze w Warszawie lotnisko, które upamiętnia następny pomnik:

Na tablicy znajduje się napis: "Tu na Polu Mokotowskim w latach 1910-1939 istniało pierwsze w Warszawie lotnisko, na którym w 1910 r. powstało towarzystwo "Awiata" i odbyły się pierwsze w Polsce wzloty aeroplanów (...)"

Następnie odwiedziliśmy pomnik Szczęśliwego Psa, autorstwa Bogny Czechowskiej (pozował Golden Retriever o imieniu Lokat, który pełnił w tym czasie rolę terapeuty w Fundacji "Przyjaciel"):

Odsłonięty został w 2004 r. z okazji obchodów Światowego Dnia Zwierząt. Warto wiedzieć, że w Warszawie istnieją nie tylko pomniki o tematyce wojennej...

Ostatni pomnik, to rzadko spotykana już dziś w Warszawie pamiątka z minionych czasów - Cmentarz Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich:

Zaprojektowany przez Bohdana Lacherta i Władysława Niemirskiego. Na zdjęciu 21-metrowy obelisk, a po jego obu stronach znajdują się monumentalne rzeźby żołnierzy Armii Czerwonej. Cmentarz skrywa prochy 21 668 żołnierzy radzieckich. Na obelisku znajduje się napis: "Ku wiecznej chwale bohaterskich żołnierzy niezwyciężonej Armii radzieckiej, poległych w bojach z hitlerowskim najeźdźcą o wyzwolenie Polski i naszej stolicy Warszawy".

Następnie ruszyliśmy w dalszą drogę. Mijając Park Szczęśliwicki z jego wspaniałym stokiem narciarskim i torem saneczkowym:

dotarliśmy do Alej Jerozolimskich, którymi dojechaliśmy do strasznego skrzyżowania z ul. Łopuszańską. Remont tego skrzyżowania sprawił, że było ono dla nas niemal nie do pokonania, ale jakoś się udało i tuż za nim skręciliśmy w ul. Jutrzenki, którą już spokojnie przejechaliśmy przez Salomeę do Opaczy Wielkiej. Tam skręciliśmy we właściwie nie uczęszczaną (przynajmniej w weekend) drogę.

Ta dosyć piaszczysta droga doprowadziła nas do Opaczy Małej, skąd było już blisko do Raszyna i stawów. Widok na Staw Puchalski i jego okolice:

Zanim trafiliśmy do drugiej części stawów zwiedziliśmy okolicę.

Urokliwe pole rzepaku koło Puchał:

Natrafiliśmy też na Łuk Unii Europejskiej w Michałowicach:

Przez pewien czas towarzyszył nam bocian:

A to już ścieżka przez sam środek Stawów Raszyńskich:

Jesiony Alei Hrabskiej:

oraz widok na Staw Falencki:

Przez Falenty i Łazy dojechaliśmy do Dawidów, gdzie tuż za torami skręciliśmy w polną drogę:

nad którą lądowały samoloty:

a po bokach rosło pełno kwiatków (wrotycz):

I trasa:

Pokaż Wycieczka Raszyn na większej mapie

Czersk i Góra Kalwaria [ok. 70 km]

2010-07-17T19:03:00.034+02:00

Podróż przyszło nam zacząć niedaleko kampusu, gdzie studentów na palcach jednej ręki można zliczyć, gdyż odkąd nastał czas wakacji, po kraju się rozjechali, by spędzić ten czas w swych rodzinnych domach.

Stąd prosta droga do Lasu Kabackiego prowadzi, gdzie leśniczy czyha na jeźdźców, co szlakiem wyłącznie dla pieszych przeznaczonym podróżują. Niebieski to szlak i za lasem, gdzie ruch po nim wszelaki już dozwolony, prowadzi wprost do uzdrowiska Konstancin, a tam za niewielką opłatą solanki można się nawdychać.

Nie dla nas jednak rozkosze solankowego powietrza, dlatego bezzwłocznie ruszamy za Konstancin, gdzie główny trakt ku Górze Kalwarii prowadzi.

Traktem tym jedak jechać niepodobna, gdyż strasznie dużo gawiedzi po nim sie pałęta, dlatego też już w Słomczynie zjeżdzamy ze skarpy i drogą wśród pól i sadów podążamy w stronę Wisły, do której niebawem docieramy (w okolicy Dworskiej Wólki). Tam przystajemy na moment, by wspiąć sie na wał i pięknym widokiem swe oczy nacieszyć.

Już prawie południe, skwar lejący się z nieba staje się nieznośny. Na szczęście Góra Kalwaria blisko już i docieramy do niej pokonując niełatwy dla naszych rumaków podjazd. Jeszcze jednak nie czas na odpoczynek. Cel naszej podróży - zamek w Czersku - jest tuż tuż, dlatego ruszamy dalej posiliwszy się wcześniej lodami.

I oto on. Wystarczy tylko minąć kościół, w którym taki chłód panuje, że czarta napewno tam nie zastaniesz

i już widać wieże bramną, do której zakupiwszy bilety niezwłocznie się kierujemy. Co za nią zobaczyć nam przyszło na zdjęciach ukazano.

Zamek Książąt Mazowieckich zwiedziwszy, do Góry Kalwarii na zasłużony odpoczynek się udajemy, gdzie u Marysieńki zarówno jadło, napitki, jak i ochronę przed żarem padającym z nieba znaleźć nam przyszło. Aż nadszedł czas powrotu, więc zwiedziwszy jeszcze tylko kalwaryjskie ulice, co na zdjęciach również zostało uwiecznione,

ruszamy w drogę zakalwaryjskim szlakiem ku domowym pieleszom. I tu okazało się, że szczęście nam nie sprzyja. Nasze rumaki, Srebrzysta Strzała i Ognisty Justin, zmęczone już dotychczasową drogą, ledwo poradziły sobie z piaszczystą ścieżką, po której przyszło nam jechać. Dopiero Trakt Królewski okazał się godzien naszych wierzchowców i doprowadził nas do Spokojnej drogi, która to znowuż przez Chojnowskie Lasy do Konstancina nas zawiodła. Skąd do domu przez Bielawę, Powsin i Wilanów powróciliśmy.

*Ciekawostki:

LEGENDA O LOCHACH W CZERSKU

"Sześć wieków temu na wzgórzu znajdującym się niedaleko dzisiejszej Góry Kalwarii, oddzielonym fosą od gościńca przebiegającego przez Czersk, szlachetny książę Janusz I Starszy rozkazał wznieść zamek obronny. Tą solidną budowlę stawiało wielu ludzi. Miała ona grube mury, w których w równych odstępach prześwitywały otwory strzelnicze. Z trzech stron, z wież obserwowano wciąż, czy pod zamek nie zbliża się wróg.

Na dziedzińcu wzniesiono kaplicę i budynki mieszkalne. I to jeszcze nie wszystko. Książę polecił swym budowniczym wykopać także długie lochy, które miały kończyć się w którejś z pobliskich wiosek. Mogły one być wykorzystane w razie konieczności ucieczki lub ukrycia skarbów. Legenda mówi o śmiałkach, którzy dla wzbogacenia się lub dla sławy próbowali odnaleźć choć trochę z tych bogactw i o tym, że znikali bez wieści i nigdy już ich nie widziano. Są także i tacy ludzie, którzy twierdzą, że w czasie prowadzonych tu wykopalisk archeologicznych odkryto ponoć pod dawnym mostem zwodzonym okute drzwi prowadzące do lochów. Lecz, czy komukolwiek uda się odnaleźć skarby? Nie wiem."

źródło

GÓRA KALWARIA - DLACZEGO NAZYWANO JĄ NOWĄ JEROZOLIMĄ?

"Dawno temu, jak niesie legenda, w drugim dniu Bożego Narodzenia 1668 r., nad wioską Góra – poprzedniczką obecnej Góry Kalwarii - miało miejsce niezwykłe zjawisko. Był mroźny, grudniowy ranek. Mieszkańcy wychodzili właśnie z porannej mszy, kiedy po niebie zaczęły przebiegać pierwsze promienie słoneczne. Ogromna, złocista kula unosiła się coraz wyżej, by nagle stanąć w miejscu u dołu krzyża, który niespodziewanie ukazał się na niebie. Księżyc ustępujący miejsca słońcu zatrzymał się w połowie krzyża, kształtem swym przypominając serce. W chwilę potem przesunął się nad krzyż. Choć to niezwykłe zjawisko nastąpiło o świcie, słońce i krzyż pojawiły się po przeciwnej stronie nieba – na zachodzie. O tym cudownym wydarzeniu mieszkańcy długo rozpowiadali. Ci nieliczni, którzy je widzieli, byli przekonani, że to sam Bóg wyznaczył Górę na Nową Jerozolimę, tak jak to św. Jan przewidział w Apokalipsie.
Tak powstała Nowa Jerozolima, pamięć zaś o cudownych okolicznościach jej narodzin została uwieczniona w herbie miasta."

źródło

I kilka dodatkowych fotografii z wyprawy:

1) Domek biblioteki po drodze do zamku w Czersku:

2) Inny domek w Czersku:

3) Zamek w Czersku - dwa gołąbki (na murze;)

4) W taki upał o pożar nietrudno:

5) Pan Biedronek z Czerska:

6) Góra Kalwaria - na tych kwiatkach urzędowały motyle (po kliknięciu na zdjęcie i tym samym powiększeniu go, może uda się je dostrzec)

A oto nasza trasa:

Pokaż Czersk na większej mapie

Podkowa Leśna [ok. 56km]

2010-07-10T17:21:00.011+02:00

...czyli "gupia mapa!"

Lato w pełni, upał jak siemasz. Damy rade do Podkowy? No jasne, że damy. Pojedziemy przez las, będzie szybciej. Bardzo piaszczysty las... i jak teraz stąd wyjechać?

Nawet kompas nie pomógł...

Uff, udało się, przejechaliśmy przez Magdalenkę i postanowiliśmy jednak skrócić trasę ze względu na nasz ograniczony tego dnia czas :(
Mijamy Maximusa, a tu nagle znowu bardzo piaszczysto-komarzysty las...

Upał, ale po drodze klekoczą nam boćki, rżą mijane kucyki...

Wyjeżdżamy znowu z lasu, a tu ogromne osiedle domków jednorodzinnych w Łazach:

Okazuje się, że jesteśmy dalej niż bliżej, więc jednak jedziemy do Podkowy Leśnej!

*Podkowa Leśna to polskie miasto-ogród, którego układ urbanistyczny został oficjalnie wpisany do rejestru zabytków (zaprojektowana wg planu znanego warszawskiego architekta Antoniego Jawornickiego z 1925 r., autorem wcześniejszego, przedwojennego projektu był Tadeusz Tołwiński - 1913 r.).

Zabytkowa Aleja Lipowa w Podkowie (ok. 100 lip-pomników przyrody):

Minęliśmy też kościół Św. Krzysztofa (nadal Podkowa Leśna):

Pruszków - cholera, jak to Pruszków, na mapie nie ma Pruszkowa...

W życiu czasami tak bywa, że przegapi się jakiś zakręt i ląduje się w Nadarzynie. Wtedy konieczna jest przerwa na lody.

No i finisz na placyku w Nadarzynie

Na koniec wróbelek spotkany po drodze:

Pokaż Podkowa na większej mapie