Rowerowe Porady

Głosowanie na Blog Roku 2011

2012-01-14T15:10:00.002+01:00

Dziękuję bardzo za każdy oddany głos na Rowerowe Porady w głosowaniu na Blog Roku 2011 w kategorii Moje Zainteresowania i Pasje.

Tym razem się nie udało, ale za rok - kto wie! :)

Dochód z smsów zostanie przekazany na turnusy rehabilitacyjne dla dzieci.

W jury Konkursu zasiadają między innymi Martyna Wojciechowska (jurorka kategorii do której ja się zgłosiłem - czyli Moje Zainteresowania i Pasja), Tomasz Sianecki, Michał Żebrowski, Janina Paradowska, Henryk Sawka czy Natalia Hatalska.

Czekanie na zielone czyli rowerowe wideodetektory

2011-12-30T14:34:00.000+01:00

W Łodzi na 20 skrzyżowaniach zamontowano wideodetektory, które mają automatycznie wykrywać rowerzystę dojeżdżającego do skrzyżowania i w miarę możliwości włączyć mu zielone światło.

Niestety, jak widać to na filmiku nagranym przez Wojciecha Makowskiego z fundacji Fenomen - nie wszędzie automatyczne wykrywanie rowerów działa tak jak powinno. Na skrzyżowaniu Żeromskiego z Mickiewicza autor nagrania czekał pięć zmian świateł, czyli około dziewięć minut.

Makowski zapowiada zgłoszenie sprawy do wojewody, jeżeli problem nie zostanie natychmiast rozwiązany. Faktycznie - wadliwe działanie detektorów może spowodować, że po dłuższej chwili czekania na zielone światło - rowerzyści będą przejeżdżać skrzyżowanie na czerwonym świetle i to w niekoniecznie najlepszym momencie.

Ciekawe czy drogowcy naprawią również sygnalizację na skrzyżowaniu Włókniarzy z Teresy, gdzie jeszcze niedawno sygnalizator dla rowerów palił się niezależnie od tego dla pieszych.

A że sygnalizatory nie stoją obok siebie, niektórzy kierowcy sugerując się czerwonym światłem dla pieszych, nie zauważali zielonego dla rowerów.

Rowerowa choinka

2011-12-17T12:30:00.000+01:00

Chińczyków jest najwięcej, mają najwięcej rowerów, a także jedzą najwięcej ryżu.
Mają również największą rowerową choinkę na świecie :)

W mieście Szenjang powstała 12 metrowa konstrukcja do której przymocowano ponad 300 używanych rowerów.

Jest to bardzo ciekawy zabieg z punktu widzenia marketingowego. "Choinkę" ustawioną w galerii handlowej odwiedzają tłumy turystów.

Dlaczego kolarze golą nogi?

2011-11-24T08:09:00.001+01:00

Pewnie nie raz zastanawiałeś się czemu zawodowi kolarze (pół-amatorzy startujący w zawodach pewnie też) golą sobie nogi. Czyżby chodziło o względy estetyczne? A może o opory powietrza? Na pewno trochę tak - ale główną przyczyną dla której kolarze w zawodowym peletonie szosowym mają gładkie łydki jest urazowość tego sportu.

Takie obrazki jak na zdjęciu powyżej wcale nie należą do rzadkości. Wyobraź sobie teraz, że lekarz musi nakleić Ci na nogę kilka większych plastrów, a po jakimś czasie trzeba go będzie zerwać. Auć, to musiałoby być bardzo, bardzo bolesne!

Drugim z powodów jest masaż. Każdy kolarz dbając o swoje nogi - regularnie korzysta z usług masażysty (lub własnej kobiety - co bywa z pewnością przyjemniejsze). Masaż ogolonej nogi jest zdecydowanie efektywniejszy, maść szybciej się wchłania, oraz nie drażni mieszków włosowych, co zwłaszcza przy maściach silnie rozgrzewających - mogłoby być bardzo nieprzyjemne.

To samo dotyczy oczywiście jeżdżących w MTB. Tam urazy są również wpisane w ten sport, do tego dochodzi wszechobecne błoto, które oblepiając nogi na pewno nie jest przyjemne, gdy ma się zarośnięte nogi.

Golenie nóg przez kolarzy daje również pewien komfort psychologiczny. Wie się, że zrobiło się wszystko, by być jak najszybszym. Gdy jest się w szczycie formy, a rower jest przygotowany idealnie - zaczyna zwracać się uwagę na szczegóły. Niektórzy kolarze golą sobie głowy (a przynajmniej ścinają włosy na krótko), golą całe ciało, usuwają wszystkie metki z ubrań - po prostu zwracają uwagę na każdy drobny detal - by móc na starcie powiedzieć sobie, że już więcej nie mogli zrobić. Drobnostki - ale na psychikę na pewno działają.

Czy amatorzy powinni golić sobie nogi? Oczywiście... każdy robi to co uważa za słuszne :) Dla mnie nie jest to w ogóle potrzebne, ale jeżeli ktoś tak lubi - to czemu nie :) Może gdybym jeździł na BMX-ie, przemyślałbym tą sprawę (po odklejeniu pierwszego plastra z nogi).

Jak zwiększyć ilość przełożeń w rowerze?

2011-11-23T09:21:00.001+01:00

Na wstępie należy zastanowić się czy operacja zwiększania ilości biegów w rowerze ma w ogóle uzasadniony sens. Może wynika tylko z chęci "pogrzebania przy rowerze" i "zaszpanowania" przed kolegami. Jeżeli tak - proponuję zainwestować w lepszy amortyzator, hamulce czy pedały SPD - będziesz mieć z tego większy pożytek :]

Dlaczego tak uważam? Zwiększenie liczby przełożeń w rowerze wiąże się z wymianą co najmniej: łańcucha, kasety oraz prawej manetki. Jeżeli masz wolnobieg, a nie kasetę - dojdzie jeszcze wymiana tylnej piasty, co wiąże się albo z zakupem nowego koła, albo przepleceniem starego.

Zmieniając np. napęd z 8-mio na 9-cio rzędowy musimy się więc liczyć z wydatkiem co najmniej 50 zł na łańcuch, 60 zł na kasetę i 60 zł na manetkę, co da w sumie 170 zł. Jeżeli zlecimy wymianę tych części w serwisie suma wzrośnie do ok. 200 zł.

Dodatkowe koszty spotkają nas gdy mamy w rowerze wolnobieg. Piasta dostosowana do kasety to 50 zł + przeplecenie koła w zależności od serwisu to 30-50 zł. Koszt zwiększenia liczby biegów w rowerze wzrośnie nam do 300 zł.

Ceny które podałem oczywiście są orientacyjne i dotyczą markowych (Shimano), ale najtańszych elementów. Chcąc kupić elementy z grupy np. Deore - wydamy więcej.

Wymiana tych części ma sens jedynie w przypadku gdy łańcuch oraz kaseta i tak nadają się do wymiany (ponieważ się zużyły). Wtedy dodatkowe 60 zł na manetkę nie będzie już takim złym wyborem. W przeciwnym wypadku po prostu poczekałbym do czasu, gdy przyjdzie nam kupić nowy rower i dopiero wtedy szukałbym takiego z dziewięcioma rzędami, a może nawet dziesięcioma, jeżeli ktoś by bardzo potrzebował.

Ekstremalne skoki rowerem + spadochron

2011-11-05T19:21:00.000+01:00

Skoki spadochronowe (oraz jej ekstremalna odmiana - base jumping) stają się z czasem dość nudnym sportem. Dlatego skoczkowie starają się urozmaicić sobie tą przyjemność na różne sposoby.

W internecie znajdziemy sporo filmików dokumentujących skoki ze spadochronem w kajaku, na elektrycznym skuterze, ze zwierzętami, a także oczywiście z najlepszym przyjacielem człowieka jakim jest... rower! :)

Filmiki zapierają dech w piersiach. Jeżeli macie jeszcze jakieś ciekawe filmiki w takiej właśnie tematyce (rowerowo-spadochronowej) - podzielcie się nimi w komentarzach.

Spinka rowerowa do łańcucha

2011-11-05T18:41:00.002+01:00

Łańcuch rowerowy to jeden z najbardziej niedocenianych elementów roweru. A to od jego sprawnego działania zależy to czy dojedziemy do celu.

Warto na dłuższe trasy brać ze sobą spinkę do łańcucha. A co to jest spinka do łańcucha? To dwie płaskie blaszki, którymi w łatwy sposób i bez użycia narzędzi można łączyć (i rozłączać) ogniwa łańcucha.

Niestety tak do końca bez narzędzi się nie obejdzie. Jeżeli podczas wycieczki rozerwie się nam łańcuch i tak będzie trzeba użyć skuwacza do łańcucha.

Aby założyć spinkę, musimy pozbyć się dwóch trzpieni z łańcucha, w miejsce których założymy spinkę.

A jak zamontować spinkę na łańcuchu?

Kupując spinkę należy pamiętać o tym, że są one dopasowane do konkretnej szerokości łańcucha. Najczęściej producenci podają z iloma tylnymi trybami w rowerze spinka jest kompatybilna. Warto to sprawdzić - inaczej spinka będzie obcierać o tryby.

Spinka kosztuje niewiele (5-20 zł), warto więc ją mieć zawsze przy sobie (na rowerze). Ten niewielki gadżet przydaje się też bardzo gdy często czyścimy łańcuch. Skuwanie i rozkuwanie łańcucha nie działa na niego zbyt dobrze. Spinka uwolni nas od tego.

Dmuchane błotniki rowerowe

2011-10-12T14:11:00.001+02:00

Dmuchane błotniki na rower? Z początku nie uwierzyłem, że coś takiego istnieje, dopóki nie znalazłem na stronie firmy Topeak modelu AirFender.

Po co komukolwiek dmuchany błotnik? To drugie pytanie jakie sobie zadałem. A odpowiedź jest stosunkowo prosta - dla oszczędzających miejsce. Błotniki tego typu (przednie oraz tylne) można w bardzo łatwy sposób skompresować do niewielkiego pakunku.

Jak podaje producent, przednia dmuchana płetwa ma długość 31 centymetrów, a tylna 47 cm. Po spuszczeniu powietrza można przy odrobinie wprawy złożyć oba błotniki w pakunek wielkości 10x10x20 cm każdy! Przydadzą się każdemu kto wybiera się np. w góry, błotników używa jedynie w błocie, a nie chce nadmiernie wypychać plecaka.

Jeżeli chodzi o wagę, to tutaj również nie mają się czego wstydzić. Przedni waży 139, a tylny 149 gram - czyli stosunkowo niewiele.

Błotniki można napompować zwykłą pompką z końcówką samochodową w kilka chwil, spuszczanie z nich powietrza również nie stanowi problemu. Jak podaje producent, są bardzo proste w montażu, a także są niewrażliwe na błoto i inne warunki atmosferyczne.

Jedyny minus takich błotników to ich cena. Ok. 150 zł za jeden (!) to moim zdaniem bardzo dużo, zważywszy na to, że za ok. 100 zł można już kupić zestaw naprawdę porządnych błotników.

Rowerowa kurtka przeciwdeszczowa Nalini Kea

2011-10-09T14:11:00.000+02:00

Kilka lat temu kupiłem przeciwdeszczówkę włoskiej firmy Nalini - model Kea. W zasadzie można ją opisać w kilku prostych słowach: cieniutka, lekka, po złożeniu nie zajmuje wiele miejsca, przedłużana z tyłu i jest całkowicie wodoodporna.

Producent podaje, że jest oddychająca, ale to nie do końca jest prawda. Oczywiście, przy drobnym deszczu i jeździe przez kilkanaście minut - nie robi się pod nią sauna, ale zdarzyło mi się jechać w ulewie przez ponad godzinę i niestety gotowałem się w niej. Z tego powodu nadaje się idealnie jako kurtka awaryjna, a nie kurtka do całodniowej jazdy. Wiadomo, coś za coś.

Kurtka leży bardzo dobrze, nie odstaje, przylega do ciała i odstaje tylko tam gdzie jest to potrzebne. Ma oczywiście przedłużony tył, by chronić spodenki i plecy przed lecącą spod tylnego koła wodą.

Jeżeli chodzi o jakość wykonania, to odkąd ją mam nic się z nią nie dzieje. Nic się nie pruje, nie odkleja. Rzepy się nie wyrobiły. Kolor (czarny) lekko wyblakł, ale to normalne. Zwykle trzymam ją mocno zwiniętą, tak by zajmowała jak najmniej miejsca - nie szkodzi jej to w ogóle.

Kupując rzeczy na rower zwracam zawsze uwagę na jakość wykonania i na jakości tej przeciwdeszczowej kurtki się nie zawiodłem. Kosztuje ok. 180 zł (ale polecam upolować w promocji za 100-130 zł, bo tyle jest moim zdaniem warta). Będą to dobrze wydane pieniądze - doceniam to za każdym razem gdy zaczyna kropić deszcz, a ja jestem na rowerze.

Tylna przerzutka - długi czy krótki wózek

2011-10-05T22:06:00.001+02:00

Wymieniając przerzutkę w rowerze lub składając nowy możemy spotkać się z pytaniem czy potrzebujemy tylną przerzutkę z długim, średnim czy może z krótkim wózkiem. Wózek przerzutki to dolna jej część, dwa kawałki metalu przytrzymujące dolne kółeczko.

Czym różni się długi wózek od krótkiego? Oprócz długości oczywiście, krótki wózek jest mniej narażony na uszkodzenie przez wystające korzenie, kamienie i inne przeszkody terenowe. Przerzutka z krótkim wózkiem jest również minimalnie lżejsza oraz trochę precyzyjniej działa - a także potrzebuje krótszego łańcucha. Niestety minusem przerzutki z krótkim wózkiem jest jej mniejsza pojemność - to znaczy możliwość obsłużenia konkretnej ilości przełożeń w rowerze.

Potrzebną pojemność przerzutki (zwykle tą informację znajdziemy na stronie producenta lub sklepu) najlepiej wyliczyć z prostego wzoru: (Ilość zębów na dużej tarczy z przodu - ilość zębów na małej tarczy) + (ilość zębów na największej zębatce z tyłu - ilość zębów na najmniejszej zębatce). Czyli mając napęd 44/32/22 11-34 będziemy potrzebowali przerzutki o pojemności przynajmniej 45T.

Shimano produkuje większość modeli w różnych wersjach i oznacza je odpowiednio: SS (krótki wózek), GS (średni wózek), SGS (długi wózek). SRAM natomiast niektóre modele oznacza końcówką numeru katalogowego przerzutki: końcówka 00 (długi wózek), 10 (średni wózek), 20 (krótki wózek) - choć niestety nie jest to regułą.

Pedały Shimano PD-M520 test bardzo długodystansowy

2011-10-04T21:45:00.001+02:00

Zupełnie nie wiem od ilu lat je mam, wyszło mi mniej więcej, że już 7 sezon. Poczciwe 520-stki nadal służą i myślę, że po wymianie bloków nadal będą służyć.

Maniakom rozbierania wszystkiego co się da odpowiem od razu - nie rozbierałem ich nigdy. Konserwowanie ich opierało się zazwyczaj na porządnym przetarciu ich szmatką (nigdy karcherem) i wpuszczeniu kilku kropli oleju do łańcucha w newralgiczne miejsca.

Wbrew opiniom krążącym w internecie moje PD-M520 trzymają się naprawdę dobrze. Być może dlatego, że jeżdżę głównie na trochę dłuższych trasach (nie wypinam się co chwila) oraz nie jeżdżę w błocie (kiedyś tak, ale po zmianie opon na Kojaki przestało mi się to podobać). Ale to normalna sprawa, że im bardziej katujemy sprzęt - tym wytrzymalszy (niestety często droższy) trzeba kupić.

PD-M520 kosztują w tej chwili w granicach 85-100 zł, więc za bardzo nie opłaca się kupowanie używanych egzemplarzy, które niekoniecznie muszą być w dobrym stanie. Poważniejsze inwestycje w naprawę tego modelu również nie ma zbyt wielkiego sensu.

Czy poleciłbym te pedały? Tak, tak, tak - zdecydowanie tak! A przynajmniej każdemu kto nie katuje pedałów w ciężkim terenie oraz nie waży więcej niż 80 kilogramów :)

Gdy te w końcu odmówią posłuszeństwa kupię albo takie same, albo skuszę się na jeden z modeli Crank Brothers - ale jedynie ze względu na sporo niższą wagę.

Oświetlenie roweru - przepisy

2011-10-03T11:51:00.002+02:00

Oświetlenie to obowiązkowe wyposażenie każdego roweru. Jakie powinno być według przepisów obowiązujących w Polsce?

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 31.12.2002 w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia, Dz. Ustaw 2003 nr 32 poz. 262

Art. 53, ust. 1. Rower powinien być wyposażony:

1. z przodu - w jedno światło barwy białej lub żółtej selektywnej;
2. z tyłu - w jedno światło odblaskowe barwy czerwonej o kształcie innym niż trójkąt oraz jedno światło pozycyjne barwy czerwonej, które może być migające

Czasami w gronie rowerzystów krąży pytanie czy trzeba mieć zapalone lampki całą dobę (tak jak kierowcy samochodów i motocykli). Tą kwestię również reguluje ustawa:

Art. 51. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany używać świateł mijania podczas jazdy w warunkach normalnej przejrzystości powietrza:

1) w czasie od zmierzchu do świtu (czyli po ludzku w nocy),
3) w tunelu

ALE:

6. Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do kierujących pojazdami, które nie są wyposażone w światła mijania, drogowe lub światła do jazdy dziennej. W przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1 i 3 zamiast tych świateł należy używać świateł stanowiących obowiązkowe wyposażenie pojazdów.

W rowerze nie mamy świateł mijania, drogowych czy do jazdy dziennej - zatem należy je mieć włączone jedynie w nocy oraz w podczas jazdy w tunelu (co jest całkiem zrozumiałe).

Trikke - co to jest i z czym się to je

2011-09-26T21:34:00.002+02:00

Jakiś czas temu opisywałem Ktrak czyli sposób na jazdę rowerem zimą. A co to jest Trikke? Ten wynalazek w zasadzie nie ma już wiele wspólnego z rowerem, ale opisuję go jako ciekawostkę.

Trikke to trójkołowiec przypominający hulajnogę z kierownicą od roweru z hamulcem. Jeździ się na nim nie dotykając nogami podłoża, mniej więcej w taki sam sposób jak na rolkach czy łyżwach. Napędzany jest jedynie siłą mięśni.

Według producenta na trajku można osiągnąć prędkość do 30 kilometrów na godzinę. Jeździ się nim raczej po płaskich, asfaltowych drogach. Niezbyt nadają się do jazdy po wertepach.

Producent podaje, że maksymalnie uda się podjechać pod wzniesienie o nachyleniu 17%.

Powstał również model posiadający silnik elektryczny. Pokazywali go w TVN Turbo, gdzie do testów dostali go policjanci. Tak naprawdę wtedy robi się z tego trójkołowa hulajnoga - nie trzeba się w ogóle ruszać :)

Producent Trikke podkreśla, że na nim można się świetnie bawić i ćwiczyć więcej partii ciała niż na rowerze.

Moim zdaniem to ciekawy GADŻET, ale nic ponad to. Roweru w żadnym razie nie zastąpi.

No i ta cena... Zaczyna się od 1200 zł (za podstawowy model) i dochodzi do 3800 zł za model elektryczny, czy nawet 9500 zł za model dla służb mundurowych czy ochroniarskich. Ok, cena podstawowego modelu nie odrzuca, ale za 9500 zł wolałbym kupić naszej Policji 4 porządne rowery.

Rozmawianie przez telefon na rowerze

2011-09-18T23:48:00.000+02:00

Jak wiadomo za rozmawianie przez telefon (bez zestawu słuchawkowego lub głośnomówiącego) podczas jazdy samochodem można otrzymać mandat. A co z jazdą na rowerze?

Według taryfikatora mandatowego: "Korzystanie podczas jazdy z telefonu wymagające trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku przez kierującego pojazdem" wyceniane jest na 200 złotowy mandat.

Niestety rower jest pojazdem, a do tego nie ma znaczenia czy jedziemy ulicą, ścieżką rowerową czy chodnikiem. Dodatkowo używanie zestawu słuchawkowego (zwłaszcza na obu uszach) kłócić się może z odbiorem dźwięków z otoczenia, a rozmowa w trybie głośnomówiącym jest z góry skazana na porażkę, ze względu na szum powietrza.

By rozmawiać zgodnie z prawem należałoby się po prostu zatrzymać i dopiero wtedy rozmawiać przez telefon.

Różne rozmiary części w rowerach

2011-09-09T22:54:00.007+02:00

Wymieniając jakąś część w rowerze, nie zawsze pamiętamy o tym, że wiele z nich ma swój konkretny rozmiar. W tym wpisie odpowiadam właśnie na to pytanie zadane przez Krzysztofa Ł. Jeżeli masz jakieś sugestie dotyczące nowych wpisów, podziel się nimi ze mną na Facebook'owym profilu Rowerowe Porady lub w komentarzu.

Jak wygląda rower - każdy wie. Nie każdy jednak przy zakupie nowej części pamięta o tym, że często różnią się one wymiarami i należy je odpowiednio dobrać. Postaram się wymienić najważniejsze z nich.

Rama - jeżeli wymieniamy ramę w rowerze (np. po jej uszkodzeniu) najlepiej kupić ramę o identycznych wymiarach. Na przedstawionym rysunku widać praktycznie wszystkie wymiary, które mówią nam coś o charakterystyce roweru. Najważniejsze to kąt rury podsiodłowej (C) oraz kąt główki ramy (D).

Zmienienie kąta D na ostrzejszy sprawia, że rowerem podjeżdża się łatwiej, ale zjazdy robią się trudne. Zmiana na łagodniejszy ułatwia prowadzenie roweru, choć przestaje być on tak zwinny. Standardem jest kąt 70-74 stopnie w rowerach górskich. Zmiana kąta C na ostrzejszy wymusza na pedałującym większą kadencję.
Warto zerknąć na tabelki, ale należy również pamiętać, że nic nie zastąpi jazdy próbnej danym rowerem.

Kierownica - wyróżniamy kierownice proste i gięte. Najważniejszy wymiar w kierownicy to średnica mocowania do mostka, najczęściej spotykane to 25.4 mm i 31.8 mm. Szerokość i kąt gięcia kierownicy zależą już od indywidualnych upodobań, budowy ciała oraz przeznaczenia kierownicy.

Wspornik kierownicy (mostek) - spotyka się wsporniki tradycyjne (da się je regulować na wysokość) i a-head (są sztywniejsze i łatwiej je wymienić). Wyróżniamy tak jak w kierownicach dwie średnice mocowania i musi ona z kierownicą się pokrywać.
Mostek mocujemy do osi amortyzatora (widelca) - tutaj też wyróżniamy kilka średnic (w tradycyjnych najczęściej 1" lub 1 i 1/8", w a-head najczęściej 1 i 1/8" - warto to sprawdzić przed zakupem).

Oprócz tego patrzy się na jego długość oraz kąt. Im dłuższy wspornik i o mniejszym kącie, tym nasza sylwetka będzie bardziej pochylona. Obie te wartości dobiera się według uznania i potrzeb. Do sportowych rowerów zwykle prawie płaskie (+/- 6 stopni - mostek można obracać, by zmienić jego odchylenie) i dłuższe wsporniki (90-130 mm). W rowerach rekreacyjnych czy miejskich stosuje się zazwyczaj krótsze i o większym kącie. Istnieją również wsporniki o regulowanym kącie - ale poleca się je jedynie do rowerów używanych przez kilka osób o różnych potrzebach - niestety tego typu tanie wsporniki szybko się rozregulowują.

Opona - najważniejsza sprawa to rozmiar koła: 26", 28", 29". Szerokość opony należy dobrać do szerokości obręczy - w tym pomoże tabelka zamieszczona na www.forumrowerowe.org przez użytkownika Miecho87.

Korby - mają długość zazwyczaj od 170 do 180 mm. Długość korby dobiera się do długości nóg, geometrii roweru i indywidualnych preferencji. Krótsze korby pozwalają na pedałowanie z większą kadencją (częstotliwością), dłuższe zaś na przyłożenie większej siły. Nie ma idealnego wzorca ile korba powinna mieć długości, dlatego często producenci rowerów montują rowery z różnymi długościami korby (warto o to zapytać przy zakupie roweru czy są dostępne różne opcje) lub montują korby o długości np. 175 mm (najczęściej w rowerach MTB).

Jeżeli chodzi o ilość zębów na każdej z tarczy - jest to indywidualna sprawa. Każdy sport rowerowy rządzi się tu swoimi prawami, rowery MTB mają zazwyczaj 44 lub 42 zęby na największej tarczy, w rowerach trekkingowych/crossowych jest to 48 zębów, w szosowych 50, a nawet 53 zęby. Im większa tarcza - tym większą prędkość będziemy w stanie osiągnąć na prostej - przy założeniu, że kręcimy pedałami tak samo szybko - co przy większej ilości zębów robi się coraz trudniejsze :)

Kaseta rowerowa

Kaseta - o kasecie napisałem tutaj i nie ma sensu już tego powtarzać :) W tańszych lub starszych rowerach spotyka się również wolnobiegi. Różnią się od kasety tym, że mechanizm dzięki któremu obracają się zębatki (bębenek) jest zintegrowany z nimi. W przypadku kasety mechanizm ten jest w piaście.

Wolnobieg

Wolnobiegi dzięki temu nakręca się na piastę, a kasety nakłada. Jak poznać czy mamy w rowerze kasetę czy wolnobieg? Jeżeli zębatki są zakończone nakrętką - jest to kaseta. Jeżeli zaś tej nakrętki brakuje i jest miejsce na włożenie klucza (zwykle 2-4 wypustki) to jest to wolnobieg. Oba te systemy zupełnie ze sobą nie współpracują (mają przecież inny sposób montażu i działania)

Wspornik siodełka - spotykamy wsporniki najczęściej o długości od 30 do 40 centymetrów. Te dłuższe jeżeli oczywiście nie wysuwamy ich za bardzo - można skrócić. Najważniejsze by w ramie pozostała na długość przewidzianą przez producenta (zwykle oznaczoną na wsporniku).

Drugim bardzo ważnym wymiarem jest średnica wspornika - należy kupić wspornik o dokładnie takiej (co do dziesiątej części milimetra) średnicy jaką ma nasza rama. Przedział jest spory od ok. 25 do 32 mm - każdy producent produkuje wsporniki z dokładnością do jednego miejsca po przecinku w milimetrach. Najpopularniejsza średnica to 31,6 mm - ale to też dokładnie należy sprawdzić/zmierzyć.

Inne części - piasty, wkłady suportu, szprychy, łańcuchy, manetki itp. kupuje się najczęściej dokładnie w takim rozmiarze w jakim są fabrycznie w rowerze. Jeżeli nie wiemy jakie - najlepiej udać się do sklepu rowerowego, gdzie sprzedający ew. sprawdzą w katalogu z jaką częścią mamy do czynienia w razie wątpliwości.

Kask rowerowy - jaki kupić

2011-09-06T15:56:00.002+02:00

Kask rowerowy chroni głowę osoby jadącej na rowerze - to wiadoma sprawa. Jednak jaki kask kupić, by być zadowolonym z zakupu?

Najpopularniejsze w ofertach producentów są cztery ich rodzaje.

Kask MTB - najpopularniejszy typ kasku. Jego znakiem charakterystycznym jest daszek mocowany z przodu. Najczęściej jest możliwość jego odpięcia. Daszek chroni przed odblaskami światła oraz gałęziami, które możemy napotkać na swojej drodze w lesie. Kaski tego typu (szosowe również) najczęściej zrobione są z twardego styropianu powleczonego z wierzchu warstwą sztucznego tworzywa. Dodatkowo posiada sporo otworów wentylacyjnych.

Kask szosowy - w zasadzie nie różni się od kasku MTB - poza tym, że nie ma daszka, który na szosie jest zbędny - a tylko niepotrzebnie zasłaniałby widok kolarzowi.

Kask typu "Full Face" - używany przez miłośników niektórych sportów, gdzie istnieje wyższe ryzyko urazu, takich jak downhill. Kask tego typu dodatkowo osłania szczękę oraz większą część czaszki niż w kaskach wspomnianych powyżej. Do takich kasków można bez przeszkód mocować gogle.

Kask typu "orzeszek" - używane przez BMX-owców, Freeriderów, a także rolkarzy i deskorolkarzy. Chroni głowę o wiele lepiej niż kask MTB i nie ogranicza pola widzenia tak jak Full Face. Jednakże jest dużo cięższy i zwykle brak mu dobrej wentylacji (by nie osłabiać konstrukcji).

Jaki więc kask kupić? Dostosowany do własnych potrzeb oczywiście :) Warto kupić kask renomowanego producenta (podstawowe modele nie są wcale takie drogie), ich ceny zaczynają się już od 80 zł. Dobre kaski ma w swojej ofercie min. Trek, Kellys, Met, Bell, Giro.

Na bezpieczeństwie nie warto oszczędzać i choć wydaje nam się, że kask jest zbędny (bo tak dobrze jeździmy), to niestety czasem przydaje się w najmniej spodziewanych okolicznościach. Dowodem na to jest np. mój brat, który na prostej drodze zagapił się i wpadł w dziurę. Gdyby nie kask - mógłby sobie nieźle pogruchotać głowę, a tak skończyło się "tylko" na potłuczeniach i wielkich strupach na rękach i nogach.

Opona drutowa czy zwijana

2011-09-04T23:31:00.000+02:00

Czym różni się opona drutowa od zwijanej? Różnica tkwi w rancie opony - stalowym drucie w pierwszym przypadku i kewlarowych włóknach w przypadku drugim.

Opona zwijana po zwinięciu

Główną zaletą opon zwijanych jest ich niższa waga w stosunku do drucianych braci. Dodatkowo tego typu opony daje się bez przeszkód złożyć - co daje możliwość zabrania jej np. jako zapasową oponę na długi wyjazd. Plusem jest również brak ryzyka odkształcenia rantu, które występuje przy oponie z drutem.

Czasem modele zwijane danego producenta są również wykonane z lepszej jakości gumy, mają gęstszy oplot, co sprawia, że są bardziej odporne na przebicie, jednak wiele zależy od konkretnego modelu opony.

Są dwa minusy opon zwijanych: cena (30-50% wyższa od drucianych odpowiedników) oraz większa wrażliwość na za niskie ciśnienie w oponie, ale osoby regularnie sprawdzające ciśnienie w oponach nie mają się czego obawiać :)

Czy warto? Jeżeli stawiasz na niską masę, to zwijana opona jest jednym z punktów obowiązkowych. Jeżeli wybierasz się na daleką wyprawę w bezludne miejsca, to taka opona może uratować Ci życie. Jeżeli jeździsz rekreacyjnie - to lepiej kup drutówkę, a zaoszczędzone pieniądze wydaj na jakąś inną część.

Test koszulki Kellys Race Pro Team

2011-09-02T14:59:00.002+02:00

Koszulki w zasadzie nie testuję. Ja jej po prostu używam od półtora roku :) Mojej opinii nie piszę po tygodniowym używaniu, ale można powiedzieć, że po teście długodystansowym :]

Kelly's od wielu lat produkuje (firmuje swoją marką) koszulki z serii Race Pro Team. Producent podaje, że jest to koszulka:

1) Z krótkimi rękawami - są odpowiedniej długości, nie przeszkadzają, ani nie są za krótkie

2) Wykonana z mikrowłókien Borgini, które zapewniają maksymalne odprowadzanie potu - mogę się zgodzić w 100 %, że koszulka odprowadza pot bardzo szybko. Niestety dość szybko również przesiąka zapachem, więc po intensywniejszej jeździe trzeba ją przynajmniej przepłukać wodą z mydłem. Sam materiał schnie błyskawicznie i na słońcu w przewiewnym miejscu potrzebuje na to niewiele czasu. W namiocie przez noc wyschnie bez problemu.

3) Lekka i delikatna tkanina utrzymuje przy skórze optymalne warunki - koszulka jest lekka, a co najważniejsze bardzo przyjemna w dotyku. Szwy są zrobione w ten sposób, że nie obcierają skóry.

4) Umieszczone pod pachami otwory wentylujące dodatkowo zwiększają przewiewność koszulki - otwory są, czy działają trudno powiedzieć, ponieważ nie mam identycznej koszulki bez tych otworów (a w zasadzie siateczki z otworami). W każdym razie w tej koszulce nie pociłem się pod pachami bardziej niż na reszcie ciała.

5) Z przodu zapinana na zamek błyskawiczny - nie zacina się i nie obciera o skórę.

6) Z tyłu 3 kieszenie - w miarę pakowne, ale bez przesady. W koszulce rowerowej to moim zdaniem jedna z ważniejszych rzeczy.

7) Dla ułatwienia dostępu skrajne kieszenie są skośnie ścięte - i tak jest

Dla mnie najważniejsze w koszulce rowerowej jest to by można było podczas jazdy o niej zapomnieć. I z koszulką Kellysa po prostu tak jest. Jest prawie jak druga skóra i podczas jazdy zupełnie nie przeszkadza.
Dodatkowo ważne jest by koszulka była z dobrego materiału i była dobrze wykonana. Ta zdecydowanie jest.

Nie sprawdzałem jej w ciężkim terenie, błocie, gałęziach. Nie zaliczyłem na niej obcierki. Ale wydaje mi się, że spokojnie dałaby sobie radę.

Wyjściowa cena za Race Pro Team to około 180 zł, jednak warto szukać, zwłaszcza po sezonie przecenionych koszulek, np. w sklepach Go Sportu. Mi udało się taką kupić za 120 zł i według mnie jest warta swojej ceny.

Minusy? Oczywiście cena mogłaby być niższa :) Jak dla mnie jest to koszulka bez wad.

Rower rehabilitacyjny

2011-08-30T21:57:00.001+02:00

Rower rehabilitacyjny przez osoby niezainteresowane tematem najczęściej kojarzy się po prostu z rowerem treningowym, którego różnego rodzaju wersje można spotkać np. na siłowni.

Sprzęt tego typu możemy kupić już od ok. 200 zł za podstawowe modele mechaniczne, czy droższe modele magnetyczne kosztujące od 400 do kilku tysięcy złotych. Ich zaletą jest uniwersalność - nadają się dla każdej zdrowej osoby. Ano właśnie - zdrowej, a co z rehabilitantami - przecież to często z myślą o nich kupujemy taki rower. Jak najbardziej nadaje się on dla wszystkich osób, które nie mają problemu z utrzymaniem się na takim rowerze. Regulacja obciążenia pozwala na dostosowanie oporu do potrzeb.

Nie każdy o tym wie, że istnieje również coś takiego, jak trenażer rowerowy. To specjalna, składana rama z rolką, do której mocujemy swój własny rower. Spełnia dokładnie taką samą funkcję co rower treningowy, tyle że jedzie się na swoim rowerze. Plusem tego rozwiązania jest zajmowana pozycja - taka jak podczas normalnej jazdy. Nie każdy lubi mocno wyprostowaną pozycję w rowerze treningowym. Drugim plusem jest to, że jeżeli wyjmiemy rower z trenażera, to nie zajmuje on wiele miejsca (można go spokojnie schować do szafy). Więcej o trenażerach możesz przeczytać w tym wpisie. Tego typu sprzęt pozwala na szybszy powrót do sprawności. Zwłaszcza gdy za oknem pada śnieg lub leje deszcz.

Rowerek trójkołowy dla dzieci z porażeniem mózgowym

Jednak nie każdy może na nich jeździć. Osoby z porażeniem mózgowym, zaburzeniami równowagi, z protezami czy usztywnionym biodrem mogą mieć z tym problem. To dla nich powstają rowery tworzone na specjalne zamówienie w warsztatach rowerowych. Jednym z nich jest Trop Kazimierza Leśniewskiego, który w ofercie posiada naprawdę dużą ilość dostosowywanego do indywidualnych potrzeb rehabilitacyjnego sprzętu.

Jak kupić używany rower

2011-08-22T10:36:00.005+02:00

Zakup używanego roweru może być atrakcyjną alternatywą dla nowego. W tym wpisie odpowiadam na pytanie zadane przez Krzysztofa Ł., o to czym kierować się przy zakupie takiego sprzętu. Jeżeli masz jakieś sugestie dotyczące nowych wpisów, podziel się nimi ze mną na Facebook'owym profilu Rowerowe Porady lub w komentarzu.

Jakiś czas temu opisywałem jak sprzedać używany rower i jak przygotować go do sprzedaży. Kupno używanego roweru dostarcza więcej emocji i łatwo jest dać się im ponieść. Jednak jeżeli będzie się pamiętało o kilku prostych zasadach - dokonamy dobrego wyboru.

Po pierwsze: Należy zastanowić się czy nie lepiej kupić nowy rower? Jeżeli brak nam funduszy, można spojrzeć na budżetowe rowery markowych producentów. Ewentualnie jeżeli patrzymy na wyższą półkę, kupić rower trochę słabiej wyposażony, ale nowy. Plusem tego rozwiązania jest gwarancja, że przez najbliższy czas wszystkie elementy roweru będą działały poprawnie i nie zmarnujemy czasu na "drobne poprawki", które zwykle czekają nas przy używanym rowerze.

Po drugie: Należy pamiętać, że używany rower NIGDY nie będzie w stanie takim jak nówka ze sklepu. Dlatego trzeba przymknąć oko na drobne luzy i otarcia na pewnych elementach.

Po trzecie: Decydując się na kupno używanego roweru (zwłaszcza za większą kwotę) lepiej szukać sprzedającego z okolicy. Zakup w ciemno (wysyłkowo) może zakończyć się sporym rozczarowaniem. Sprzedający niekoniecznie musi kłamać w opisie roweru (jak również w rozmowie przez telefon). Może nie do końca znać się na rowerach, albo przyzwyczajony do pewnych niedogodności, po prostu o nich zapomnieć.
Jazda próbna i dokładne zbadanie roweru to moim zdaniem podstawa. Ocena stanu technicznego na podstawie zdjęć niestety nie jest najlepszym pomysłem.

Po czwarte: Nie kupujemy pod wpływem emocji. Jeżeli nie czujemy się na siłach, by chłodnym okiem spojrzeć na rower, warto zabrać ze sobą bardziej doświadczonego w sprawach technicznych kolegę, lub po prostu umówić się ze sprzedającym w serwisie rowerowym.
Sprzedającemu może nie chcieć się tam jechać z rowerem za 200-400 zł, ale jeżeli sprzedaje rower za kilka tysięcy złotych i nie zgadza się na takie sprawdzenie - lepiej zrezygnować z zakupu.

Na co zwracać uwagę przy zakupie używanego roweru?

1) Rama - to podstawa, jest to jeden z najdroższych elementów i z jej wymianą jest najwięcej zachodu. Wszelkie pęknięcia czy wgniecenia natychmiast skreślają zakup roweru z ramą aluminiową i karbonową. Ramy stalowe pod tym względem są wytrzymalsze, ale moim zdaniem również nie warto.
Jeżeli są założone jakieś ochraniacze lub dodatkowe naklejki - pod nie też trzeba spojrzeć, mogą skrywać niespodziankę. Te same zasady obowiązują również przy sprawdzaniu sztywnego widelca.

2) Amortyzator - sprawdzamy czy płynnie działa, czy nie ma żadnych wycieków. Oczywiście bardzo tanie amortyzatory z czasem tracą swoją sprężystość. Jeżeli kupujemy rower, który ma kilka lat można się tego spodziewać.

3) Koła - łożyska powinny obracać się płynnie, bez oporu. Koła powinny być wycentrowane, jeżeli bardzo mocno biją na boki, warto by sprzedający zrobił to przed sprzedażą (nawet kosztem podniesienia ceny). Może okazać się, że obręcz jest pogięta tak, że nie da się już jej poprawnie wycentrować.
Zużycie opon nie jest aż tak istotne, ale warto się im przyjrzeć, by oszacować czy nie będzie trzeba od razu po zakupie dołożyć np. 100 zł na ich wymianę.

4) Napęd - sprawdzamy zużycie zębatek na korbie. Powinny być ostro zakończone, a nie przypominać płetwy rekina (co znaczy że są już mocno wytarte). Korba to najdroższy element w napędzie i jej wymiana mocno podnosi ostateczny koszt zakupu. Sprawdzamy również wizualnie wygląd kasety. Podczas jazdy próbnej sprawdzamy płynność przerzucania łańcucha, oraz nasłuchujemy niepokojących dźwięków dochodzących z napędu. Sprawdzić należy również czy nie ma luzu na suporcie.

5) Hamulce - sprawdzamy płynność działania, czy się nie zacinają. V-brake'i zwykle nie sprawiają problemów, większy kłopot może być z tarczówkami, zwłaszcza tanimi, mechanicznymi modelami. Przy hydraulicznych koniecznie trzeba sprawdzić czy po kilku mocniejszych hamowaniach nie wycieka z nich płyn hamulcowy. Sprawdzamy również stan klocków: w v-brake'ach to ok. 30 zł za komplet na dwa koła, ale porządne klocki do tarczówek potrafią kosztować 80-100 zł, co podniosłoby koszt zakupu o kolejną "stówkę".

6) Sztyca, kierownica, mostek - szukamy pęknięć, mocnych otarć, wgniotek. Wszystko to może świadczyć o mocno wypadkowej przeszłości roweru, choć są to nie aż tak drogie elementy i sprzedający mógł je po wypadku wymienić.

Tak jak pisałem wyżej, kupujemy używany rower. Na niektóre z elementów można przymknąć oko i po zakupie po prostu je wymienić. Jeżeli umiejętnie wyciągnie się wszystkie minusy roweru, może uda się zbić cenę na tyle, że nawet po doprowadzeniu go do porządku - będzie to nadal dobry zakup.

Torba kurierska czy office bag

2011-08-21T13:21:00.001+02:00

W tym wpisie postaram się choć trochę pomóc Krzysztofowi, który pyta o dobrą i niedrogą torbę kurierską. Jeżeli masz jakieś sugestie dotyczące nowych wpisów, podziel się nimi ze mną na Facebook'owym profilu Rowerowe Porady lub w komentarzu.

Torby rowerowe dzielą się na dwie główne kategorie: office bagi, czyli torby biurowe oraz torby kurierskie. Podział między tymi kategoriami nie jest do końca sprecyzowany, część producentów typowe torby biurowe stara się mianować kurierskimi, tak jak robi to np. Samsonite z torbą High Faculty.

W zasadzie torba biurowa, to zwykła torba z paskiem na ramię, zwykle szerszym w okolicy barku. Często są wzmocnione pianką, tak by móc przewozić w nich laptopa. Czasem zdarzają się modele wodoodporne lub odporne na zachlapanie, ale długotrwałe przebywanie w ciężkich warunkach - takim torbom nie sprzyja.
Ceny takich toreb wahają się między 50 a 200 zł, choć zdarzają się sporo droższe, np. "modnych" producentów czy projektantów. Tego typu torby są czasami używane właśnie jako modny dodatek, zadający szyku, a nie wół roboczy.

Prawdziwe torby kurierskie to już inna liga. Jedną z cech, które je wyróżniają, jest sposób noszenia. Posiadają drugi pasek, który uniemożliwia przesuwanie się jej po plecach. Jest to swego rodzaju skrzyżowanie torby z plecakiem.
Kurierskie bagażówki są zazwyczaj wykonane z bardzo dobrej jakości materiałów. Często można spotkać np. Cordurę na zewnątrz. Tego typu torby są bardzo odporne na przetarcie, rozdarcie, a także dostanie się wody. W końcu są używane do pracy.

Na pewno niezaprzeczalną zaletą toreb kurierskich jest ich duża pojemność. Są one produkowane zazwyczaj w kilku różnych rozmiarach, gdzie największe często zasłaniają połowę jadącego na rowerze kuriera :)

Niestety prawdziwe torby kurierskie są drogie. Na jakości wykonania nie powinno się oszczędzać i jeżeli torba ma posłużyć kilka lat trzeba na nią wyłożyć przynajmniej 400 zł. Często do tej ceny dolicza się jeszcze dodatkowe opcje, montowane w torbie na specjalne zamówienie. Np. węgierska firma Bagaboo - niemalże kultowa wśród kurierów - proponuje w swoich torbach wszycie "tajemnej kieszonki" (32 zł), rękawa na laptopa (80 zł), dodatkowe paski odblaskowe (32 zł), uchwyt na U-Lock'a (24 zł).

Odpowiadając na pytanie Krzysztofa: jeżeli szukasz niedrogiej torby kurierskiej, to albo musisz uszyć ją sam (przy odrobinie zaparcia jest to wykonalne), lub poszukać używanych modeli (może na zagranicznych portalach aukcyjnych). Niestety za jakość się płaci, choć jeżeli jeździmy zawodowo - to warto.

Bagażowe przyczepki rowerowe

2011-08-19T14:50:00.004+02:00

Ten wpis powstał na prośbę Ewy, która niedługo wybiera się na dwutygodniowy wyjazd i zastanawia się nad zakupem przyczepki rowerowej. Jeżeli masz jakieś sugestie dotyczące nowych wpisów, podziel się nimi ze mną na Facebook'owym profilu Rowerowe Porady lub w komentarzu.

Gdy do zapakowania wszystkich potrzebnych nam rzeczy na wyjazd rowerowy sakwy stają się za małe - swoją uwagę zaczynamy skupiać na przyczepkach rowerowych. Stanowią ciekawą alternatywę (lub uzupełnienie) sakw, w Polsce jeszcze chyba nie aż tak popularną jak na Zachodzie. Przyczepy rowerowe możemy podzielić na dwa główne rodzaje: jedno- i dwuśladowe. Oba rodzaje mają swoje wady i zalety.
Na pewno wspólną zaletą jest odciążenie kół roweru (co dzieje się w przypadku sakw przednich oraz tylnych) oraz większa ładowność.

Przyczepki jednośladowe - bagaż w takich przyczepkach jest umieszczony między rowerem, a kołem przyczepki lub po obu stronach koła. Dużą zaletą tych przyczepek jest ich niska waga (5-7 kg), dodatkowo są bardzo zwrotne i łatwo nimi manewrować. Na plus działa jednośladowość z rowerem - omijając przeszkodę przyczepka podąża prawie idealnie za nim. Kupując przyczepkę z kołem o takiej wielkości jak w rowerze mamy teoretycznie opcję potraktowania go jako awaryjnego koła zapasowego. Zwłaszcza na olbrzymich pustkowiach jest to rzecz, która może uratować życie.
Wady są w zasadzie dwie - przyczepki posiadające jedno koło, co zrozumiałe, mają mniejszą ładowność niż dwuślady (ok. 20-30 kg). Także używanie ich przestrzeni bagażowej nie jest tak wygodne i wymaga umiejętnego rozłożenia bagażu.

Ceny porządnych przyczepek kształtują się na poziomie 600-1200 zł. Najbardziej znanym zagranicznym producentem jest firma BOB, z polskich firm warto wymienić (chyba jedyną) Extrawheel. W internecie znajdziemy również przyczepki kosztujące sporo mniej niż te markowe. Przed zakupem tańszego sprzętu, warto go wpierw dokładnie obejrzeć, ewentualnie dopytać ludzi już użytkujących takie przyczepki - czy jest sens wydawać na nią pieniądze.

Przyczepki dwuśladowe - to "tradycyjne" przyczepki dwukołowe, które od dawna można było spotkać np. na wsiach do przewozu wszelakich dóbr od węgla począwszy, na ziemniakach skończywszy. Są oczywiście używane również do turystyki rowerowej. Główna zaleta tych przyczep to ładowność dochodząca do 45, a nawet 60 kilogramów (Vitelli Camping). Dodatkowo mamy możliwość przewiezienia większego gabarytowo sprzętu bez potrzeby upychania go, tak jak w jednokołowych konstrukcjach. Plusem na pewno jest możliwość zabrania np. większego namiotu, który do mniejszego brata po prostu by się nie zmieścił. Przyczepy dwukołowe są również sporo stabilniejsze.
Wady tego typu konstrukcji to w zasadzie odwrotność zalet jednośladów. Przyczepki zwykle są cięższe (choć nie brakuje lżejszych konstrukcji np. firmy Burley), stawiają większy opór podczas jazdy, również możliwość manewrowania jest mniejsza niż w jednokółkach.

Ceny kształtują się podobnie jak w przypadku mniejszych braci, czyli 600-1200 zł, choć nie brakuje oczywiście droższych konstrukcji. W internecie da się znaleźć również tańsze konstrukcje, ale raczej służą do wymienionego przeze mnie na początku przewozu lokalnego - sprawdzą się idealnie na działce i krótkich wycieczkach po płaskich, asfaltowych drogach.

Jaką przyczepkę wybrać? Decyzję musi podjąć kupujący. Każda z tych konstrukcji ma swoje niezaprzeczalne wady i zalety. Wydaje mi się jednak, że konstrukcja jednośladowa ze względu na swoją masę oraz zwrotność będzie najlepszym wyborem, zwłaszcza na długą trasę. W internecie można znaleźć trochę recenzji i opisów z wyjazdów po świecie z przyczepkami. Warto poszukać i poczytać, a nawet napisać do osób, które miały możliwość przetestowania takich konstrukcji w najtrudniejszych warunkach.

Cube Aim - zwinny sztywniak

2011-08-15T20:00:00.004+02:00

Dzięki uprzejmości mojej Moniki, miałem okazję przetestować rower Cube Aim. Za 1700 zł (minus ewentualnie wynegocjowane zniżki) otrzymujemy rower skonfigurowany jak większość rowerów z tej półki cenowej. Nie ma się co oszukiwać, producenci mają niewielkie pole do popisu jeżeli chodzi o dobór części przy takiej cenie.

Co oczywiście nie oznacza, że jest to rower źle wyposażony. Co to, to nie. Osprzęt przywieszony jest do lekkiej, aluminiowej ramy o sportowej geometrii. Warto dodać, że identyczna rama zastosowana jest jeszcze w czterech rowerach Cube'a, które kosztują więcej (najdroższy jest Acid - 3200 zł). To świadczy o tym, że otrzymujemy ramę, która w przyszłości może dobrze skomponować się z o wiele lepszym sprzętem, co pozwoli np. na amatorskie starty w maratonach.

Amortyzację zapewnia Suntour XCM z blokadą skoku (który wynosi 100 mm). Jest on przystosowany do zamontowania hamulców typu V-Brake oraz tarczowych. Możliwe, że jazda na sztywnym widelcu trochę mnie uzależniła, dlatego przesiadka na rower z amortyzatorem nie sprawił mi przyjemności. Do tego XCM nie jest modelem z wysokiej półki. To amortyzator do rekreacyjnej i turystycznej jazdy, wiele brakuje mu do powietrznych braci. Osobiście wolałbym zmienić go na sztywny (i lżejszy o ok. 1,5 kg) widelec co wyraźnie zmniejszyłoby wagę Aim'a (według producenta waży ok. 14 kg). Ale tak jak pisałem wyżej, jestem uzależniony od sztywniaków :)

Napęd oparty jest na 3/8-rzędowej grupie Altus firmy Shimano (+ tylna przerzutka Alivio). Działa on bardzo sprawnie, zmiana przełożeń przebiega bardzo płynnie, korba jest zaskakująco sztywna jak na tą półkę cenową. Uśmiech na twarzy wywołują nowe klamkomanetki ST-EF51, o wiele ładniejsze od produkowanych przez wiele lat starszych "Stefanów".

Koła oparte są na obręczach Mach1 i piastach Shimano. Kontakt z podłożem zapewniają opony Schwalbe Smart Sam o słusznej szerokości 2,25" czyli 57 milimetrów. Opona świetnie trzyma się każdej powierzchni, gruby i agresywny bieżnik sprawia, że poradzimy sobie na piasku, szutrze i błocie. Spora odległość między klockami pozwala przypuszczać, że w nie będzie zapychać się gęstym błotem. Oczywiście jazda po asfalcie, ze względu na ich szerokość, nie będzie mega przyjemnością, ale coś za coś.

Cube Aim wyróżnia się z tłumu dziesiątek identycznych pstrokatych rowerów - ma matowe czarne malowanie, dzięki czemu wygląda bardzo elegancko i szykownie. Jest jeszcze wersja biało-niebieska, ale ani mi, ani Monice nie przypadła ona do gustu.

Reasumując, Cube Aim to porządnie wykonany rower, nieźle wyposażony i nieźle jeżdżący. Wzbudza zaufanie i wydaje się, że będzie bezawaryjnie jeździł przez kilka ładnych lat. I do tego (w czarnym malowaniu) jest bardzo przyjemny dla oka.

Exim-Bike, czyli moja opinia o "fachowcach"

2011-08-06T16:25:00.000+02:00

Oddając rower do serwisu oczekujemy fachowości. Dokładności, skrupulatności i poświęcenia w 100% temu co się robi.

Z braku czasu oddałem rower mamy do serwisu Exim-bike przy ulicy Łagiewnickiej 121 w Łodzi. Rower wymagał prostych regulacji oraz sprawdzenia dokręcenia śrub. Gdy pojawiłem się po odbiór roweru, młody serwisant z uśmiechem na ustach przyprowadził rower, pokazał "na sucho" na stojaku, że wszystko działa.

Wyszedłem z serwisu i coś mnie tknęło, aby sprawdzić jak się jeździ na "sprawdzonym" rowerze. Jakie było moje zdziwienie gdy okazało się, że super wyregulowany rower trzeszczy jak stary składak. Zdziwiony szybko wróciłem do Exim-bike z pytaniem czemu tak się dzieje. Chłopak na moje pytanie, czemu nie przejechał się po przeglądzie roweru, ze szczerością w oczach odpowiedział, że nie miał czasu.

Minuty! Jednej minuty czasu by szybko wykryć, że jednak coś jest nie tak! Na sucho rower chodził dobrze, ale jak wiadomo, sam rower to trochę za mało - potrzebne jest mu jeszcze obciążenie w postaci rowerzysty.

Okazało się później, że zużył się już łańcuch i kaseta na dwóch trybach (swoją drogą gratulacje należą się Giantowi, za wypuszczenie takiego roweru miejskiego w którym po 1500 km lekkiej jazdy wyciągnął się łańcuch). "Fachowcy" z Exim-Bike jednak nie mieli już szansy się "wykazać" w tym temacie - zabrałem rower stamtąd bardzo szybko i więcej już się tam nie pokażę. Nie interesują mnie serwisy rowerowe, w których żałuje się minuty na dokładne sprawdzenie efektów swojej pracy.

Parkowanie na ścieżkach rowerowych i sposób na to

2011-08-04T11:36:00.002+02:00

Burmistrz litewskiego Wilna jest bardzo pro-rowerowy. Podczas swojej kadencji oddał do użytku wiele ścieżek rowerowych, sam lubi dojeżdżać do pracy rowerem. Niestety parkowanie na ścieżkach rowerowych to dość powszechna plaga (nie tylko na Litwie, w Polsce również). Dlatego burmistrz postanowił z tym walczyć. Jak? Sami zobaczcie.

Choć to dość brutalna metoda, jednak skuteczniej zapada w pamięć niż "akcje społeczne" i "głosy oburzenia". Gdyby u nas politycy byli równie skuteczni, na pewno było by choć trochę lżej (przynajmniej na rowerze). Nam pozostaje pomstować w pustkę, ew. naklejanie popularnych ostatnio na Allegro "Karnych Ku...ów" na szyby parkujących nielegalnie samochodów.