Rozmowy z kotem

Sens istnienia.

Jan Bury — Fri, 09 Dec 2011 15:51:47 +0000

Kiedy dotykam twojego brzuszka, mruczysz przez sen, i przekręcasz się na grzbiet.
Ufasz mi.
Ufasz, choć kłamię, oszukuje i mam serce z kamienia.

(…)

Z tego o czym czasami rozmawiamy, nie wynika nic. Tak jak z wszelkich innych naszych działań.

Kiedy się obudzisz porzucamy piłeczkę, a potem przyjdzie następny, dzień i znów będziemy robić to samo.

Gdzie sens istnienia? Zapytasz znad miseczki z łososiem. A ja uśmiechnę się jak zawsze, gdy robisz te swoje zabawne miny.

(…)

– Zauważyłeś, że przestałem pić? To dlatego, że szkoda mi każdej sekundy. Jesteś w stanie to wytłumaczyć?

Ja nie.

Rozmowa numer 3298074

Jan Bury — Tue, 06 Dec 2011 12:47:14 +0000

– A kiedy mnie głaszczesz to mniej boli?

– Tak, wtedy boli znacznie mniej

– Więc głaszcz mnie, głaszcz…

Rozmowa numer 284502

Jan Bury — Thu, 24 Nov 2011 19:11:39 +0000

– Myślę, że w tym wszystkim chodzi o to, że ty nie potrafisz kochać. I nie było by w tym nic złego gdybyś zwyczajnie był w stanie ten fakt zaakceptować. Ale nie! Tobie słowo kocham nie schodzi z ust, ile razy widmo samotności zajrzy ci w oczy.

– Nieprawda, ja jestem samotny.

– Nie nie jesteś. Ty nie jesteś. To ona jest tu zupełnie sama.

Cel życia

Jan Bury — Fri, 18 Nov 2011 13:02:43 +0000

Nie mogę zasnąć. Leżę na łóżku i patrzę na sufit który światło księżyca pokryło cieniami o dziwnych kształtach. Dzieje się tak zawsze kiedy myślę o zbyt wielu sprawach, zbyt intensywnie.

On zjawia się bezszelestnie nie wiadomo skąd. Przeciąga się wbijając w moją pierś swoje ostre jak szpileczki pazurki.

Robi krok do przodu. Teraz nie widzę nic poza jego wielkimi oczami.

– Celem życia jest śmierć.

– Tak, wiem o tym – odpowiadam i głaszczę go między uszkami

On uśmiecha się, a ja smutnieje.

Jest jeszcze ciemno.

Jan Bury — Thu, 17 Nov 2011 11:37:10 +0000

Jest jeszcze ciemno. Wyłączam budzik. On czeka już na mnie przed drzwiami łazienki.
Kiedy siedzę na kiblu mrucząc ociera się o moje nogi.

Wstaje i widzę, że muszla jest pełena krwi wymieszanej z kałem. Spuszczam wodę myje ręce i idę do kuchni. On nie odstępuje mnie na krok.
Otwieram szafkę pod oknem i pytam:

– Tuńczyk, czy łosoś?
– Tuńczyk, odpowiada

Otwieram puszkę i przekładam jej zawartość do miseczki. Potem głaszczę go delikatnie, bo wiem, że nie zacznie jeść, dopóki tego nie zrobię.

Rozmowa numer 2631

Jan Bury — Fri, 04 Nov 2011 14:05:45 +0000

– Nie masz czasami takiego wrażenia, że coś jest bardzo, bardzo blisko ciebie, i że jeśli nie widzisz tego, to tylko dlatego, że nie chcesz zobaczyć?
I, że wszystko co musisz zrobić, to wykonać ten jeden drobny, nic nie kosztujący cię gest, dzięki któremu będziesz mógł to mieć, bo to jest to, o czym marzysz i śnisz i co mogło by nadać twojemu życiu nowy sens.

– No powiedz sam, nie miewasz czasami takiego wrażenia?

Nie przestając go głaskać odpowiadam:

– Nie, nie miewam.

…

Jan Bury — Wed, 26 Oct 2011 14:55:37 +0000

– Myślę, że twój największy błąd polega na tym, że od czasu do czasu starasz się być odpowiedzialny i dojrzały. A przecież ty nie jesteś ani dojrzały, ani odpowiedzialny. Zatrzymałeś się w rozwoju jakieś 30 lat temu i tak trwasz do dzisiaj. Taki mały chłopczyk wiecznie z ręką w rozporku.

Bez ostrzeżenia rzucam mu kuleczkę ze zmiętego złotka po cukierku. Puszcza się za nią w szaleńczej pogoni. Po drodze wywraca wazon z suchymi kwiatami, obija żebra o nogę od stołu i na koniec wali łbem w ścianę, przed którą nie zdążył wyhamować.

– No jak, złapałeś?

– Jasne że złapałem.

A wiesz że w przeliczeniu na ludzkie lata masz dobrze po sześćdziesiątce.

Koniec i początek

Jan Bury — Fri, 21 Oct 2011 15:02:17 +0000

– Koniec jednego jest również, początkiem czegoś następnego…

Gdybyś zaakceptował tą oczywistą prawdę, to może nie nie siedziałbyś tu teraz w środku nocy gapiąc się bezmyślnie w telewizor i nie popijał tego ohydnego czerwonego wina.

Odstawiam kubek z winem, sadzam go sobie na kolanach i głaszcząc pomiędzy uszkami odpowiadam, że nie, ma racji, bo wtedy robiłbym dokładnie to samo co robię, tyle że byłbym jeszcze bardziej sam.

Potem on przekręca się na grzbiet odsłaniając brzuszek do głaskania, ja dopijam wino, i teraz dla nas obu jest już oczywiste, że wszystko jest dokładnie take, jakie powinno być.