Rozrywka w filmach i bajkach. Samorozwój. Humor!

Ciekawostka: Matki przekazują dzieciom swoje doświadczenie

2011-04-11T08:51:00.000-07:00

Okazuje się, że nie tylko geny, ale i część życiowego doświadczenia przekazują nam nasze mamy. Tak twierdzą badacze z Uniwersytetu Tufts w Bostonie. Potwierdziły to eksperymenty na myszach.
Naukowcy ustalili, że pamięć u potomstwa może być modyfikowana przez doświadczenia, które stały się udziałem matek jeszcze przed jego poczęciem. To fascynujący wniosek, sugerujący, że ważne cechy mogą być przekazywane na kolejne pokolenia przez jakiś mechanizm biochemiczny, bez żadnych zmian w sekwencji kodu genetycznego.
Myszy, które rozwijały się w bardziej stymulujących warunkach, z większą możliwością zabawy, poznawania nowego otoczenia, miały potomstwo, które w swoim środowisku radziło sobie lepiej. I tak, okazuje się, że sprytniejsze matki mają sprytniejsze dzieci, bez względu na takie czy inne atuty ojca….

Ciekawostka: Światło podczerwieni rozpozna nasze myśli

2011-04-11T08:48:00.000-07:00

Takie zaskakujące doniesienia prezentują naukowcy z Kanady. Okazuje się, że można badać aktywność mózgu analizując to, jak silnie pochłania on promieniowanie podczerwone. Zależy to bowiem od ilości tlenu we krwi, która zwiększa się, jeśli dany rejon mózgu jest akurat czymś pilnie zajęty.
U różnych osób aktywność mózgu rośnie lub maleje w zależności od tego, czy patrzą na coś co lubią, lub nie. Badacze musieli najpierw rozpoznać te reakcje, prosząc ochotników, by określili w skali od 1 do pięciu, jak bardzo lubią jeden z ośmiu napojów. Potem z 80-procentową dokładnością byli w stanie ocenić, jaką decyzję o wyborze jednego z dwóch napojów podejmie każdy z badanych.

Korki ze slangu młodzieżowego ;P Slang na lato

2011-04-11T08:44:00.000-07:00

Sporządzimy krótką listę słów ze slangu przydatnych latem. Lato kojarzy się nam z wakacjami, odpoczynkiem, wyjazdami i słońcem. Wakacje w mowie młodzieżowej nazywane są waksami. Możemy wyjechać na waksy nad morze albo w góry. Dla studentów wakacje to czas, kiedy można sobie dorobić, wykonując prace sezonowe za granicą. Wtedy wyjeżdżają nie na waksy, lecz na saksy.

Dla wielu osób wakacje spędzone na pracy to kicha. W wolnym czasie lepiej się pobyczyć, czyli poleniuchować, po prostu odpoczywać nic nie robiąc. Bycząc się, można jednocześnie opalać swoje ciało, czyli jak mówi młodzież: smażyć się. Jeżeli słońce pali niemiłosiernie, możemy powiedzieć: ale smaży.

Pamiętajmy, że w slangu czasownik: opalać się, wcale nie oznacza zażywania kąpieli słonecznych. Opalać się to brać udział w imprezie z udziałem marihuany. Jeżeli młodzi ludzie mówią, że wybierają się za miasto, aby się opalać, to może chodzić o te drugie znaczenie. Wakacje mają tylko uczniowie i studenci, a pracujący muszą wziąć urlop. Wprawdzie młody człowiek też może powiedzieć, że jest na urlopie, ale ma on wtedy zupełnie coś innego na myśli. Urlop w gwarze młodzieżowej to skreślenie z listy uczniów. A zatem latem wybieramy się na saksy albo na waksy. Jeżeli jedziemy na waksy, to nie po to, aby się opalać, lecz żeby się smażyć, ewentualnie się pobyczyć.

www.razemztoba.pl

Ciekawostka: Więźniowie uczą się gotować

2011-04-10T01:59:00.000-07:00

Dyrekcja zakładu karnego w kalifornijskim hrabstwie El Dorado zorganizowali dla więźniów lekcje gotowania, dzięki którym przynajmniej część skazanych będzie mogła znaleźć po wyjściu na wolność nową pracę.
Wypieki przygotowywane przez kursantów na więziennych szkoleniach zdobyły już 20 wyróżnień i jedną nagrodę specjalną na miejscowych targach.

www.poradnikpr.info

Ciekawostka: Oto sekret małżeństwa

2011-04-10T01:55:00.000-07:00

Naukowcy brytyjscy odkryli sekret długotrwałego i szczęśliwego małżeństwa: dwa lata różnicy wieku pomiędzy małżonkami, cztery całusy dziennie i seks uprawiany trzy razy w tygodniu.
Badania na ponad 3000 dorosłych wykazały również, że stabilności związku sprzyja wspólne hobby, co najmniej trzy uściski na dobę, przynajmniej jedno „Kocham cię” wypowiedziane do małżonka w ciągu dnia oraz dwie romantyczne kolacje w miesiącu.
Małżonkowie, którzy mają największe szanse na pozostanie razem „dopóki śmierć ich nie rozłączy”, najczęściej poznali się przez wspólnych przyjaciół i wzięli ślub po 3,5-letniej znajomości.

www.poradnikpr.info

Jak manipulujemy innymi, czyli rodzaje manipulacji

2011-04-10T01:48:00.000-07:00

Co możesz zrobić, kiedy czujesz, że ktoś tobą manipuluje?

Najpierw musisz sobie uświadomić dany problem i spróbować ograniczyć swoją zależność od drugiej osoby. Postaraj się znaleźć sposób na to, aby reprezentować sama siebie. Ustal, co jest dla ciebie naprawdę ważne. Staraj się ponownie odnaleźć wiarę we własne siły.

Co powinnaś zrobić, kiedy to ty jest osobą manipulującą?

Najczęściej staramy się wpływać na innych w następujący sposób:

za pomocą rozsądnych argumentów wyjaśniamy konieczność zmiany,

żądamy od kogoś wprost, aby się zmienił, ciągle mu o czymś przypominamy i wymagamy, aby zrobić coś jak najszybciej,

wymagamy od innych poparcia naszych propozycji,

idziemy nawet po trupach, aby uzyskać wsparcie od człowieka, który posiada większą moc,

negocjujemy w taki sposób, aby przynajmniej część z naszych wymagań została spełniona.

Wybrana metoda zawsze zależy od rodzaju osobowości:

„dyktatorzy” będą surowi i agresywni, nie zniosą odmowy (a jeżeli jest to konieczne, zniżą się do gróźb),

rozsądne typy będą manipulować przy pomocy faktów i argumentów, będą starannie planować i zawierać kompromisy,

ci, którzy chcą się wszystkim przypodobać, będą się starać wpływać na innych w sposób dyplomatyczny, będą wykorzystywać swój czar osobisty i komplementy,

ostatnią kategorią są osoby pasywne, które starają się nie brać udziału w żadnych konfliktach.

Ocena w miejscu pracy zależy przede wszystkim od naszych zdolności społecznych oraz od sposobu, w jaki współpracujemy z innymi. Agresywne i surowe osoby są zazwyczaj odbierane negatywnie, mimo to wiadomo, że świat interesów opiera się na konkurencji. Najlepiej odbierani się racjonaliści (zwłaszcza jeżeli chodzi o mężczyzn) lub osoby przyjemne i pasywne (w tym przypadku chodzi raczej o kobiety).

Zarówno w życiu, jak i w pracy, ważne jest uzyskanie tego, czego pragniemy, ale równie ważny jest sposób, w jaki to osiągniemy. Dlatego starajmy się – bez względu na płeć – nauczyć racjonalnych technik stawiania na swoim. Negocjacje i przekonywanie mogą okazać się lepszym sposobem na uzyskanie zgody od drugiej strony, a dodatkowo nie będziemy zmuszeni ciągle bronić własnego stanowiska.

www.ladiva.pl

Korki ze slangu młodzieżowego ;P Narka, czyli na razie

2011-04-10T01:32:00.000-07:00

We współczesnym slangu panuje tendencja do skracania słów. Komp zamiast komputer, net zamiast Internet, muza zamiast muzyka. Skracanie zostało wymuszone przez nowe sposoby komunikowania się. Jeżeli piszemy sms-a, to możemy postawić tylko 160 znaków. Chcemy wiele przekazać, a tak mało miejsca. Nie ma innego wyjścia, musimy być kreatywni i szukać krótszych synonimów albo skracać słowa. A zatem nie zapraszamy na imprezę, lecz na imprę. Impreza liczy siedem znaków, a impra pięć, zaoszczędzamy więc miejsce na dwa znaki.

Młodzi ludzie komunikują się ze sobą również za pośrednictwem Internetu, wykorzystując do tego rozmaite komunikatory. Zwykle chodzi im o to, żeby jak najszybciej wystukać tekst na klawiaturze, przy tym jak najwięcej się wypowiedzieć, przekazać konkretną wiadomość i jeszcze okazać swoje emocje. W takich rozmowach, polegających na pisaniu a nie mówieniu, pomocne jest skracanie. To internauci wprowadzili takie skróty jak: cze zamiast cześć, nara, narka zamiast na razie. Z rozmów w sieci, skróty przeszły do rzeczywistości pozainternetowej i są zjawiskiem charakteryzującym współczesny slang.

Na koniec przypominam skróty przytoczone w tym artykule: komp, net, muza, impra, cze, nara, narka. Inne popularne skróty to: kolo, czyli kolega, infa, czyli informatyka, pasi, czyli pasuje, klima, czyli klimatyzacja, koło, czyli kolokwium.

Na adres i pod numer, czyli poprawność językowa

Język jest nie tylko najsprawniejszym narzędziem porozumiewania się w różnych sytuacjach komunikacyjnych. Język, to także skomplikowany system znaków konwencjonalnych, rządzących się określonymi prawami.

Wysyłamy list na adres czy pod adres? Dzwonimy na numer czy pod numer? Słów: adres i numer używamy bardzo często. Przecież wielu z nas oprócz adresu, czyli miejsca zamieszkania ma jeszcze adres poczty elektronicznej, oprócz numeru telefonu stacjonarnego numer komórki albo numer komunikatora. Często piszemy i dzwonimy gdzieś albo do kogoś. Warto więc poprawnie mówić o adresie i numerze.
Pamiętajcie, że można pisać zarówno pod czyimś adresem jak i na czyjś adres. Od niedawna obie formy są poprawne. Jeszcze kilka lat temu zwrot: na adres był uznawany za błędny, ale z językiem jest tak, że podlega ciągłym zmianom. Jeżeli jakiś błąd językowy jest powszechnie powtarzany i nie razi bardzo swą formą, to jest duże prawdopodobieństwo, że z czasem zostanie uznana jego poprawność. Tak właśnie stało się z wyrażeniem: na adres.

A zatem piszemy listy i wysyłamy paczki na adres albo pod adresem, ale nie pod adres. Proszę nie mylić form: pod adresem i pod adres. Pod czyimś adresem możemy pisać lub coś wysyłać, a pod czyjś adres możemy się udać.
Pamiętajcie też, że nie mówimy adres zamieszkania, lecz miejsce zamieszkania. Wyrażenie: adres zamieszkania jest błędne i nielogiczne, gdyż zamieszkanie nie może mieć adresu, adres może mieć jedynie osoba albo instytucja. W myśl słownikowej definicji adres, to właśnie miejsce zamieszkania, a zatem sformułowanie adres zamieszkania można potraktować, jako masło maślane.

O ile wyrażenie: na adres zostało uznane za poprawne, to forma: na numer nadal jest błędna. Dzwonimy pod numer, a nie na numer. Niewykluczone, że za jakiś czas wyrażenie: na numer też zyska aprobatę językoznawców i uznana zostanie jego poprawność. Na razie pamiętajcie, że e-maila wysyłamy na adres, a smsa pod numer.

Agnieszka Pietrzyk

www.razemztoba.pl

Kilka mistrzowskich gifów ;d

2011-04-09T04:21:00.000-07:00

Ciekawostka: Chłopcy o popularnych imionach rzadziej łamią prawo

2011-04-09T02:13:00.000-07:00

Chłopcy o nietypowych imionach częściej wchodzą w konflikt z prawem niż mający imię popularne - pokazują badania amerykańskich naukowców Davida Kalista i Daniela Lee.
Naukowcy porównali pierwsze imiona nieletnich będących na bakier z prawem chłopców z imionami ich rówieśników w całej populacji i wyliczyli współczynnik popularności każdego imienia. Na przykład dla imienia Michael współczynnik ten wynosił 100, co oznaczało, że jest to najpopularniejsze imię w danym okresie. Imię David, ze współczynnikiem 50, było o połowę mniej popularne od Michael, a imiona takie jak: Alec, Ernest, Ivan, Kareem czy Malcolm uzyskały współczynnik popularności równy 1.
Po analizie danych okazało się, że niezależnie od rasy chłopcy o mało popularnych imionach częściej popadali w konflikt z prawem, angażując się w działalność przestępczą. Chłopcy o nietypowych imionach są inaczej traktowani przez rówieśników i jest im trudniej nawiązywać relacje, co może wpływać na ich skłonność do łamania prawa - komentują badanie autorzy.

www.poradnikpr.info

Ciekawostka: Prosty przepis na sukces

2011-04-09T02:10:00.000-07:00

Zwykła szklanka wody może spektakularnie poprawić wyniki egzaminów.
Badania prowadzone przez naukowców z University of East London wykazały, że dzieci, które przed wypełnianiem testów szkolnych poproszono o wypicie szklanki wody, uzyskiwały wyniki lepsze nawet o 30%.
Zdaniem autorów badania, mechanizm tej zależności nie jest całkowicie jasny, chociaż wydaje się, że odpowiednio nawilżone komórki nerwowe mogą sprawniej przekazywać sobie informacje. Badane dzieci w wieku 7-9 lat uzyskiwały lepsze rezultaty w testach sprawdzających uwagę przestrzenną oraz pamięć, natomiast nie stwierdzono różnic w zadaniach na pamięć krótkotrwałą.

www.poradnikpr.info

Korki ze slangu młodzieżowego ;P Komórka i komputer w slangu

2011-04-09T02:07:00.000-07:00

Czy wiecie, kto to jest jednokomórkowiec? Sądzę, że wielu z Was powiązałoby to słowo z telefonem komórkowym. Ale gdybym zapytała o jednokomórkowca piętnaście lat temu, nikt by nie skojarzył go z „komórką”, bo wtedy tego typu telefony były tylko ciekawostką techniczną.

Język musi się rozwijać, bo rozwija się technologia. Trzeba przecież ponazywać nowo powstające urządzenia. A jeżeli tymi nowymi urządzeniami interesują się młodzi ludzie, to wtedy oni wymyślają dla nich własne nazwy. Dzisiaj komórka i komputer są przedmiotami codziennego użytku, ale także źródłem ogromnej fascynacji. Nic więc dziwnego, że znalazły swoje miejsce w slangu.

Powróćmy zatem do jednokomórkowca, o którego zapytałam na początku artykułu. Jednokomórkowiec w slangu, to posiadacz komórki, ale nie jest to bynajmniej zwyczajny właściciel telefonu. Jednokomórkowiec to ktoś, kto ostentacyjnie obnosi się ze swoją komórką. Jeżeli nie chcecie być jednokomórkowcami, to nie wyjmujcie demonstracyjnie z kieszeni telefonu przy byle okazji. Jeżeli macie starą komórkę dużych rozmiarów, to znaczy, że nosicie cegłę. A jeżeli ktoś Wam powie, że nakarmił GSM albo nakarmił komórkę, to znaczy, że naładował telefon.

Kiedyś o telefonowaniu, dzwonieniu mówiono zadryndać. Dzisiaj dryndanie to jakaś „staromowa”. Obecnie telefon służy do tego, żeby do kogoś kolnąć. Słowo to pochodzi od angielskiego call – telefonować. „Kolnąć” pojawiło się w reklamie telewizyjnej jednej z sieci komórkowych i przez to zostało bardzo spopularyzowane.

A jak w slangu mówi się o komputerze? W języku młodych ludzi komputer to komp, laptop to lapiak, klawiatura zwana jest klawirą. O komputerze mówi się też, że to odkurzacz, ale na to miano „nie zasługuje” każdy komp. Odkurzacz to głośno chodzący komputer z dużą ilością wiatraków. Odkurzacz to również sarkastyczne określenie komputera z dobrze wyglądającą obudową a słabym procesorem, pamięcią, kartą grafiki, itd.

Poprawność językowa

Język jest nie tylko najsprawniejszym narzędziem porozumiewania się w różnych sytuacjach komunikacyjnych. Język, to także skomplikowany system znaków konwencjonalnych, rządzących się określonymi prawami.

Lepiej mieć czy posiadać?

Posiadam dom na wsi, mam dom na wsi. Mój mąż posiada okazałą brodę, mój mąż ma okazałą brodę. Ta książka posiada twarde okładki, ta książka ma twarde okładki. Kiedy używać czasownika „mieć”, a kiedy „posiadać”?

Między „mieć” a „posiadać” istnieją różnice znaczeniowe. Posiadać, to mieć na własność coś o dużej wartości materialnej. Możemy więc powiedzieć, że posiadamy dom na wsi, nieruchomość czy 10% akcji jakiejś firmy. Czasownika „posiadać” nie należy łączyć z rzeczownikami nazywającymi rzeczy drobne, mało wartościowe. A zatem niepoprawne jest zdanie: Mój mąż posiada okazałą brodę. Należy powiedzieć: Mój mąż ma okazałą brodę. Błędne też jest zdanie: Pasażerowie, którzy nie posiadają biletu zapłacą mandat. Forma poprawna to: Pasażerowie, którzy nie mają biletu, zapłacą mandat.

Pamiętajcie, że posiadać coś mogą tylko ludzie, a nie przedmioty. A zatem książka nie może posiadać twardych okładek. Należy powiedzieć: książka ma twarde okładki. Komputer nie może posiadać gumowej klawiatury. Poprawna forma to: komputer ma gumową klawiaturę.

Pamiętajcie też, że słowa „posiadać” nie należy łączyć z rzeczownikami abstrakcyjnymi. Mówimy: mam pragnienie, a nie: posiadam pragnienie, mam reumatyzm, a nie: posiadam reumatyzm.

Na zakończenie przypominam, że kiedyś jeden ze znanych polityków powiedział, że posiada żonę. To bardzo niefortunne wyrażenie, wręcz komiczne.

...o właściwej samoocenie.

2011-04-08T11:30:00.000-07:00

„Chwila zgody na wszystko, co istnieje, jest lepsza niż tysiąc lat pobożności.”
Anthony de Mello

Z pojęciem samooceny zetknąłem się na samym początku mojej przygody z rozwojem osobistym, czy też duchowym, jak kto woli. Definicje były różne, ale jedna rzecz, która charakteryzowała wszystkich autorów piszących w tym temacie była zgodna – parcie na jak najwyższą samoocenę. Wyżej, wyżej, więcej i więcej – czy to przypadkiem nie przypomina wyścigu szczurów? Ten sam schemat – jak najwięcej, najszybciej i najwyżej – tylko zaaplikowany w innym temacie. Obserwując reakcje ludzi wokół siebie, zacząłem zastanawiać się nad tym, czym naprawdę jest samoocena i jak powinna ona się kształtować. I oto w przypływie inspiracji zrozumiałem, że:
Właściwa samoocena to stan, w którym bezwarunkowo kocham i akceptuję siebie dokładnie takiego, jakim jestem.

Cechą charakterystyczną tej definicji jest to, że nie jest ona w żaden sposób związana z pojęciami „wysoki” czy też „niski”. Moje bliższe przyjrzenie się tematowi samooceny doprowadziło mnie do zrozumienia, że właściwa samocena nie jest ani wysoka ani niska i używanie tych pojęć w kontekście samooceny to totalne nieporozumienie. Dlaczego? Odpowiedź jest banalna: skoro samoocena jest generalnie tym, jak sami siebie oceniamy, to ocenianie swojej oceny jako wysokiej lub niskiej jest jedynie tkwieniem w tym samym zaklętym kręgu ocen, czyli produkowaniem oceny dla oceny. Nieco przypomnina to zastanawianie się jak bardzo maślane jest masło lub czy ten sam biały kolor jest bardziej czy mniej biały. Pomijając dalsze filozoficzne konotacje, najważniejsze jest zauważenie, że doczepianie do samoceny słów „niski” lub „wysoki” to tkwienie w tym samym świecie względności, który w każdej chwili może zostać zachwiany i naruszony, czyli nasza „wysoka” samoocena może nagle spać na pysk i prysnąć jak bańka mydlana, lub odwrotnie „niska” samoocena może w danej chwili przeistoczyć się w wysoką, co akurat wielu może uznać za stosowne. Rzecz jasna, jeśli nam to pasuje możemy nadal tkwić sobie na tej psychodelicznej huśtawce naszego umysłu, bujając się notorycznie góra-dół, albo też, możemy odnaleźć właściwą samoocenę, która jest czymś, co poza owe ograniczenia wykracza.

Aby to dogłębniej zrozumieć, przyjrzyjmy się iluzji zwanej wysoką lub niską samooceną. Przede wszystkim należy zrozumieć, że wyznaczana jest ona w oparciu o indywidualną interpretację rzeczy dziejących się na zewnątrz nas. Bardzo łatwo to zrozumieć posługując się poniższym ćwiczeniem. Jest taka znana scena z filmu „Matrix”, gdzie Neo wraz z Morfeuszem znajdują się w białej pustce, gdzie nie ma nic oprócz sofy. Teraz spróbuj sobie wyobrazić jeszcze bardziej ekstremalny scenariusz: jesteś zawieszony całkowicie sam, bez nikogo ani niczego w takiej totalnie pustej przestrzeni – i nawet ową sofę ktoś Ci zabrał ;). Jak siebie wówczas ocenisz? Wysoko? Nisko? Z czym się porównasz, aby określić siebie takimi słowami? Jak widać, w takiej sytuacji samoocena zwyczajnie nie będzie miała jakiejkolwiek podstawy aby zaistnieć.

Tymczasem, polecam kolejne ćwiczenie pokazujące kruchość i zmienność naszych ocen. Wyobraź sobie pracę z której jesteś bardzo zadowolony i w której zarabiasz niezmiennie 3000 DT (DukatoTalarów ;) miesięcznie. Zakładam też, że jest to więcej niż otrzymują wszyscy Twoi znajomi i patrząc z tradycyjnego punktu widzenia, można śmiało powiedzieć, że Twoja samoocena w aspekcie finansowym jest w tym momencie bardzo wysoka. Załóżmy teraz, że w kraju w którym żyjesz jest inflacja w skali 5% rocznie, czyli, upraszczając temat znacznie, co roku ceny rosną o 5% w porównaniu z rokiem ubiegłym. Po 30 latach pracy w tej samej firmie i takich samych zarobkach, za te same pieniądze możesz kupić cztery razy mniej rzeczy, niż miało to miejsce na starcie. Jeśli do tego dodasz fakt, że znajomi otrzymali podwyżki i zmieniwszy miejsce zatrudnienia zarabiają powiedzmy dwa razy tyle, co Ty, to jak bedziesz siebie w tym momencie oceniał? Z całą pewnością Twoja samoocena poszybuje drastycznie w dół.

Ale to jeszcze nic: pomijając przypadki ekstremalne, w zasadzie dla każdego praktycznie człowieka można znaleźć inną osobę, która bedzie w czymś „lepsza” lub „gorsza”. Teraz pytanie – w jaki sposób wyznaczysz dla siebie poprzeczkę? Możesz z łatwością dowartościować się porównując Twoje wynagrodzenie z tym, co otrzymują pracownicy fizyczni na Tajwanie, albo możesz załamać się porównując swój przychód z zarobkami maklera z Wall Street. Taka gonitwa i warunkowanie umysłu może trwać w nieskończoność, gdyż zawsze znajdą się ludzie którzy są w bezpośrednim porównaniu zarówno „lepsi” albo „gorsi”. Wniosek z tego prosty - budowana w taki sposób samooocena będzie zawsze narażona na zachwiania w zależności od wpływających na nas czynników zewnętrznych. Co więcej, taka samoocena będzie zawsze tylko i wyłącznie kruchą grą i zabawą naszego ego.

Patrząc na klasyczne podejście do samooceny rzuca się w oczy jeszcze jedna rzecz. O ile nikt nie ma większych problemów ze wskazaniem negatywnych objawów i skutków niskiej samooceny, takich jak np. poczucie wstydu, nieumiejętność radzenia sobie z krytyką, brak zaradności, potępianie siebie, itd., to mało kto wskazuje na fakt, że tak samo wysoka samoocena może być przyczyną poważnych problemów i jest stanem dalekim od równowagi. Ludzie przekonani o swojej wyższości i lepszości mogą zachowywać się w sposób arogancki, butny a nawet agresywny w stosunku do ludzi w swoim otoczeniu tylko po to, aby – świadomie lub podświadomie - utrzymać w sobie przekonanie o swojej nieskazitelnej doskonałości. Zawyżona samoocena prowadzi do przeceniania swoich zdolności i umiejętności, powoduje tendencje do ignorowania alternatywnych faktów, pogardy, wrogości czy złośliwości wobec innych. Można powiedzieć słowami znanego powiedzenia, że przerost samooceny prowadzi do „zaprzedania duszy diabłu” – zaczynasz bronić i trzymać się za wszelką cenę stworzonych iluzji, robisz wszystko aby utrzymać status quo, zaprzedajesz się swojemu ego tracąc autentyczność. Gdzie wówczas jesteś, jak wygląda kontakt z prawdziwym samym sobą? W konsekwencji - hamujesz swój własny rozwój osobisty, gdyż zamiast otwierać serce i akceptację do świata, dążyć do spokoju i błogości gonisz za zakłamanymi wyobrażeniami. I nie jest to tylko wymysł mojej wyobraźni – od końca lat 90-tych prowadzone były w USA badania, które pokazywały wyraźnie, że spora grupa przestępców, dokładnie odwrotnie w stosunku do tego, co początkowo zakładano, ma bardzo wysoką samoocenę i bez pardonu atakuje tych, którzy ową samoocenę próbują naruszyć. Takich przykładów znajdziemy w około znacznie więcej, patrząc z punktu historycznego można wskazać na faszystów uznających się za nadludzi w stosunku do innych narodowości. Jakie owoce przyniosła taka postawa, każdy wie. Podsumowując, przecenianie właśnej wartości jest podobnie szkodliwe i destrukcyjne jak i jej niedocenianie, choć efekty tego nie są może aż tak wyraziste i zauważamy je dopiero w dłuższej perspektywie czasowej.

Jak zatem zacząć budowanie właściwej samooceny?

Pierwszą i zasadniczą rzeczą jest przyjęcie na siebie odpowiedzialności za to, co o sobie myślimy – niezależnie od tego jak nieprzyjemnie to wszystko wygląda. Nawet jeśli owe przekonania przekazali nam inni ludzie – to w ostatecznym rozrachunku my i tylko my decydujemy o tym, kogo chcemy słuchać. Przykładowo: jak zareagujesz, jak 5-letnie dziecko nazwie Cię głupkiem? A jak, jeśli to samo słowo powtórzy profesor na uniwersytecie? Nauczono nas abyśmy przekazywali władzę w ręce autorytetów i żyli w ich cieniu – ale czy naprawdę mają tak perfekcyjnie rozwiniętą zdolność oceny, aby bezgranicznie im wierzyć i ufać? Czy zawsze dążą do naszej korzyści i czy na pewno chcą dla nas tego, co najlepsze?

Warto się nad tym zastanowić, gdyż tylko i wyłącznie od nas zależy, jaką prawdę chcemy w życiu przyjąć i uznać za swoją własną. Nawet jeśli w Twojej głowie jest w tej chwili okropny śmietnik, to jest to efekt Twojego wyboru – zaakceptuj to! Nie ma co załamywać rąk – mimo, że wiele osób boi się słowa odpowiedzialność jak ognia, to uznanie tego faktu jest jedną z najwspanialszych rzeczy, jakie mogą Ci się przytrafić w życiu. Zmienia bowiem nasz stosunek to niego i zamiast być zewnątrz- stajemy się wewnątrzsterownym, słuchając swojego wewnętrznego głosu i sami stanowiąc i decydując o sobie. To pozwola odzyskać nam autonomię, wolność i niezależność – od opinii innych ludzi, rodziców, księży, polityków, kreatorów mody czy gwiazd filmowych. To jest solidną podstawą do wprowadzania w naszym życiu zmian. Zmiany te dotyczą jednak jednej zasadniczej rzeczy – pokochania siebie.

To my decydujemy o tym, czy chcemy czy nie chcemy siebie uznać i zaakceptować. Co prawda, będąc odpowiedzialni za siebie możemy w naszym życiu zmieniać bardzo wiele – zacząć zdobywać wymarzone rzeczy czy kształtować ciało tak, aby było tak piękne jak tylko tego zapragniemy – ale czy to naprawdę uczyni nas szczęśliwszymi czy może wpędzi w niekończący się wyścig szczurów i spiralę konsumpcji? I nie zrozumcie mnie kochani źle – ja nie mam nic przeciwko ziemskim uciechom, wprost przeciwnie, każdemu życzę aby w pełni się tutaj spełniał i realizował marzenia. Tylko, czy naprawdę od tego ma zależeć nasza wartość jako ludzi i miłość własna? Myślę, że budowanie swojej samooceny w zależności od tego ile mam albo jak wyglądam to niemiłosiernie okropna krótkowzroczność. To wszystko bowiem nieuchronnie przeminie. Akceptacja siebie, takim jak jesteśmy jest o tyle ważna, że umysł jak małpa zawsze znajdzie się obiekt do porównań, który może być od nas lepszy albo i gorszy. Podobnie też w naszym otoczeniu znajdą się ludzie, którym coś w Tobie nie będzie odpowiadać – negatywne opinie ominęły nawet Buddy czy Jezusa. Przestań zatem warunkować się swoimi i cudzymi ocenami, i zacznij kochać i szanować siebie niezależnie od tego, jak bardzo wydaje mi się coś dobre lub złe.

Pierwsze ćwiczenie jakie mogę w tym miejscu polecić – napisz na kartce wszystko, co uważasz w sobie za złe, niedobre, niegodziwe, wstydliwe, ograniczające – i do każdego z tych określeń zastosuj następującą formułę:

Pomimo że [tutaj nazwa tego, co uważasz za złe] w pełni kocham, szanuję i akceptuję siebie.

albo:

Ja, [tutaj swoje imię], w pełni kocham i akceptuję siebie pomimo, że [i tutaj wymieniam problem]

Sceptyk z pewnością zarzuci mi, że takie afirmowanie jest oszukiwaniem siebie. Bo jak mogę kochać siebie, skoro czuję, że jest inaczej? Właśnie na tym polega rzecz – Twoje poczucie bycia gorszym, niegodnym, bezwartościowym jest tak samo wprowadzone z zewnątrz do Twojego umysłu, jak owa afirmacja. Z tym, że najprawdopodobniej dowiedziałeś się od tego od innej osoby, która w podobny sposób afirmowała Ci, że jesteś niedobry aż w końcu w to uwierzyłeś. Wróć zatem do tego, co pisałem o odpowiedzialności – to Twój, świadomy lub nieświadomy wybór spowodował, że w taki sposób się oceniasz. Musisz zadecydować, w co chcesz wierzyć i komu zaufać – sobie czy innym? Postaraj się zatem poczuć, że może być inaczej, otwórz się na inną perspektywę i spojrzenie.

Oczywiście, afirmacja to tylko jedna z dróg. Jakikolwiek sposób, metoda czy technika jaką zastosujesz, aby pokochać i w pełni zaakceptować siebie, o ile nie będzie działać na szkodę i kosztem innych ludzi, przyniesie pozytywne efekty. Ważne też jest to, aby na tym nie poprzestawać. Właściwa samoocena to nie tylko powtarzanie sobie, jak bardzo siebie kocham i myślenie o sobie z akceptacją. To także realizacja tego w życiu, przejawianie tego w słowach i uczynkach. I niekoniecznie musimy zaraz czynić w tym momencie cuda, gdyż tak naprawdę w zupełności wystarczy zacząć od prostych, codziennych rzeczy. Postępujmy zatem tak, abyśmy nie musieli nic sobie zarzucać, odważnie, w zgodzie z własnym sumieniem. Dopiero właściwe połączenie myślenia z miłością, mówienia z miłością i działania z miłością przynosi w pełni pożądany efekt w postaci właściwej samooceny - czyli stanu, w którym bezwarunkowo kocham i akceptuję siebie dokładnie takiego, jakim jestem.

Pozdrawiając serdecznie i życząc powodzenia na duchowej ścieżce
Elijah

www.elijah-blog.info
autor artykułu: Elijah

Jak rozpoznać pozytywny stres?

2011-04-08T11:09:00.000-07:00

Każdy zna to uczucie sprzed ostatniego zaliczenia przed uzyskaniem absolutorium lub pierwszej rozmowy o pracę - przyspieszony oddech, serce wyskakujące z piersi, drżenie dłoni czasem zaczerwienienie i drżenie głosu. Ale stres ma również drugie oblicze - bywa pozytywny!

Obserwacja sposobu, w jaki bije serce, może dostarczyć wielu cennych informacji o tym, jak podejmiemy decyzje pod wpływem stresu. Odczuwanie go jest naturalną reakcją, której od wielu lat przypisywano negatywną konotację, ale tak być nie musi - twierdzi profesor Uwe Dulleck z Queensland University of Technology w Australii.

Zespół australijskich badaczy obserwował uczestników badań (osoby podczas godzin ich pracy), mierząc nieustannie rytm bicia ich serc - w różnych sytuacjach podczas wykonywania obowiązków zawodowych.

Negatywny stres można zidentyfikować mierząc bicie serca i jego zróżnicowanie w krótkich odcinkach czasu:

- Jeśli czujemy, że bicie serca zmienia się w krótkich okresach - oznacza to, że nasze ciało jest zrelaksowane, aktywne i odczuwa pozytywny stres. W takich sytuacjach ciało jest bardziej podatne na zmiany i łatwiej dostosowuje się do oczekiwań sytuacji.

- Jeśli natomiast czujemy, że rytm serca nie zmienia się lub zmienia w niewielkim tylko stopniu oznacza to, że nasze ciało nie jest odprężone i spokojne Jest to stan negatywnego stresu. Taki stan uodparnia ciało na zmiany środowiska, czyni je mniej wrażliwym na oczekiwania wobec niego skierowane i sprzyja zachowaniu przebiegającemu w bardziej regularny sposób. W takiej sytuacji ciało działa raczej jak silnik samochodowy - niezwykle efektywny w pewnych warunkach, ale ze skłonnością do zepsucia się jeśli, pojawią się warunki nieprzewidziane przez konstruktora.

Krzysztof Tomanek

Wpływ stresu na organizm człowieka

2011-04-08T11:00:00.000-07:00

Rozwijająca się w bardzo szybkim tempie cywilizacja, rozwój techniki, szybkie tempo życia rodzinnego, społecznego w różnorodny sposób i bez przerwy oddziałują na biologiczny i psychiczny stan człowieka. Tempo to sprawia, że żyjemy w ciągłym stresie, który może spowodować całkowite załamanie umysłowe lub fizyczne ,o ile na czas nie zostaną podjęte zdecydowane środki zaradcze. Stres stanowi poważny problem dzisiejszych zindustrializowanych społeczeństw. Jest odpowiedzialny za wiele chorób, bywa przyczyną głębokiego bólu i życiowych tragedii.

Jak brzmi definicja stresu?
W literaturze przedmiotu czytamy, że jest to zespół powiązanych procesów w organizmie i systemie nerwowym stanowiących ogólną reakcję osobnika na działanie bodźców lub sytuacji niezwykłych, trudnych, zakłócających, zagrażających, przykrych lub szkodliwych zwanych stresorami. Stres to obszerny proces obejmujący złożone zjawiska biochemiczne, fizjologiczne, behawioralne i psychiczne, z których wiele ma bezpośredni lub pośredni związek ze zdrowiem.
Inaczej powiemy, że: stres to proces, za pomocą którego czynniki środowiskowe zagrażają równowadze organizmu lub ją naruszają i za pomocą którego organizm reaguje na zagrożenie.
Stres to pojęcie, którego istnienie zakłada się po to, aby wyjaśnić pewne formy zachowania. Zwykle uważa się go za czynnik pośredniczący, jako nieobserwowalne hipotetyczne pojęcie, o którym się wnioskuje, aby wyjaśnić pewne obserwowalne zachowania.
Wiele zewnętrznych wydarzeń lub sytuacji niesie rozmaite problemy, niektóre lub wszystkie mogą być w pewnych warunkach uznane za stresujące. Podejmując próby sklasyfikowania rodzajów stresorów według licznych wymiarów, łącznie z długością oddziaływania stresora, wielkością reakcji przez niego wywołanej i liczbą osób, na które wpłynął, Lazarus i Cohen ( 1977 ) opisali trzy główne kategorie stresów :
1) Kataklizmy - oznaczają wypadki zdarzające się kilku osobom lub całym społecznością jednocześnie. Zwykle są nieprzewidywalne np. klęski żywiołowe, wojny, skażenie na dużą skalę. Pewnym pozytywnym znakiem w przypadku tych stresorów jest fakt, że ludzie dzielą stres z innymi, którzy przechodzą te same trudności, oraz otrzymują pomoc i wsparcie społeczne na szeroką skalę. Powrót do dawnego stanu po zadziałaniu tego stresora jest zazwyczaj długotrwały.
2) Stresory osobiste - dotyczą poszczególnych osób, są to takie zdarzenia jak np. śmierć bliskiej osoby, rozwód, choroba nie zdanie egzaminu, utrata pracy. Mogą, lecz nie muszą być przewidywalne, wymagają ogromnych wysiłków dla poradzenia sobie ze stresem, tym bardziej, że nie występuje tutaj aspekt wsparcia lub jest ograniczony do kilku osób.
3) Stresory drugoplanowe (środowiskowe) - to codzienne kłopoty życiowe są to małe, lecz uporczywe problemy, należą do nich np. hałas w miejscu pracy, słabe oświetlenie, głośna muzyka, wysokie wymagania nauczyciela, są znacznie słabsze niż pozostałe dwie kategorie. Nagromadzone, po pewnym czasie mogą stanowić poważne zagrożenia, ale pojedynczo na ogół nie wyrządzają większej szkody po drugie są chroniczne. Ich wpływ utrzymuje się przez dłuższy okres, a skutki działania pojawiają się stopniowo.
Obecnie w psychologii stres występuje w dwóch znaczeniach:
a) biologicznym
b) psychologicznym
Te dwa rodzaje stresu odnoszą się do innych obszarów reagowania organizmu i są ściśle ze sobą związane. Procesy umysłowe, bowiem są w ścisłym związku z przebiegającymi w organizmie zmianami fizjologicznymi, a udowodnił to w swoich badaniach na początku XX w. fizjolog Walter Cannon ( który jako pierwszy użył terminu s t r e s ) zwrócił uwagę, że stresory emocjonalne takie jak: ból, strach i gniew powodują istotne zmiany w funkcjonowaniu fizjologicznym. Cannon zwracał uwagę na ważną „funkcję bezpieczeństwa” adrenaliny i noradrenaliny. Sugerował, że hormony te odgrywają szczególną rolę w adaptacji, pobudzając organizm - układ nerwowy (AUN ) oraz układ gruczołów dokrewnych (przysadki i nadnercza ) a tym samym umożliwiając mu szybszą reakcję na niebezpieczeństwo. Tak więc człowiek, odczuwając ogromny strach lub gniew, doznaje pobudzenia, które może być nieprzyjemne, ale przygotowuje go do działania przeciw bodźcowi, który ten stan wywołał. „ Walcz lub uciekaj” to zdolność organizmu do stawiania oporu lub możliwość ucieczki w obliczu zagrażającej sytuacji.
Tę wczesną koncepcje stresu emocjonalnego rozwinął i naukowo dopracował Hans Seyle.
Stres w ujęciu biologicznym to zespół zmian fizjologicznych organizmu pojawiających się w odpowiedzi na działanie bodźców szkodliwych.
Hans Selye prowadził badania nad tymi zmianami, które pozwoliły mu na stworzenie teorii ogólnego zespołu przystosowania GAS.:

Reakcja stresu rozwija się przez trzy stadia:

Stadium reakcji alarmowej
Stadium odporności
Stadium wyczerpania

W stadium reakcji alarmowej wyróżniamy dwie fazy:
1) Faza szoku - to początkowy bezpośredni wpływ czynnika szkodliwego na organizm, który reaguje takimi sygnałami fizjologicznymi jak: spadek ciśnienia krwi czy obniżenie ciepłoty ciała.
2) Faza przeciwdziałania szokowi - organizm podejmuje aktywny wysiłek obronny. Budzi się w człowieku pierwotny instynkt przeżycia wywołujący specyficzną reakcję fizyczną i chemiczną. Związana jest ona ze zwiększoną produkcją adrenaliny - hormonu wytwarzanego w gruczołach nadnerczy. Pełni on rolę tzn. mediatora układu nerwowego. Adrenalina wydzielana jest bezpośrednio do krwiobiegu, dzięki czemu skutki jej działania są natychmiastowe. Przygotowuje organizm do ucieczki bądź do walki - stawienia czoła wyzwaniu.
Zwiększony przypływ adrenaliny do krwi pojawia się w reakcji zarówno na stres biologiczny jak i psychologiczny (emocjonalny).Przygotowuje tkanki i narządy wewnętrzne do szybkiej reakcji na kryzys. Zwiększa tempo i siłę pracy serca oraz podnosi ciśnienie krwi. Przyśpiesza także przemianę glikogenu w glukozę, dostarczając w ten sposób dodatkową energię do mięśni. Oddech ulega przyśpieszeniu ponieważ płuca usiłują zaczerpnąć większą dawkę tlenu. Temperatura organizmu podnosi się, jednocześnie zostaje zatrzymany proces trawienia.
W stadium odporności organizm względnie dobrze znosi czynniki szkodliwe działające dłuższy czas, lecz słabiej toleruje czynniki uprzednio nieszkodliwe.
Stadium wyczerpania następuje wtedy, gdy organizm nie jest w stanie zwalczyć działających stresorów. A pojawiające się pobudzenie organizmu jest wskaźnikiem rozregulowania funkcji fizjologicznych i utraty zdolności obronnych organizmu.
Hans Selye rozróżnia dwa rodzaje stresu:

konstruktywny
destrukcyjny

Pierwszy nazywa eustresem - wzmożone wydzielanie adrenaliny może spowodować pożyteczną i pozytywną reakcję na sytuacje niebezpieczne. Jest siłą umożliwiającą człowiekowi skuteczne działanie w chwili kryzysu, mobilizowanie maksymalnych sił i potencjału w celu odwrócenia grożącej katastrofy. Człowiek sięga do swoich rezerw psychofizycznych, dzięki którym przekracza granice przeciętności.
Drugi to dystres - zbyt intensywny i długotrwały stan stresu może mieć poważne działanie destrukcyjne. Może uszkadzać układ immunologiczny, sprawiając, że osoba żyjąca w stresie będzie bardziej podatna na choroby. Utrata energii w wyniku nieustannego stresu sprawia, że organizm staje się niezdolny do codziennej regeneracji.
Pojęcie stresu psychologicznego postrzegane jest przez naukowców jako przebywanie człowieka w sytuacji trudnej, niepożądanej dla niego, przekraczającej jego możliwości adaptacyjne. Odnosi się to do stanu organizmu wywołanego przez czynniki zewnętrzne.
Rozpatrując stres psychologiczny trzeba zaznaczyć dwa jego aspekty:
- sytuację stresową - to znaczy bodźce, które wywołują zaburzenia; to taki układ warunków, w których jednostka została nadmiernie obciążona. Można to porównać do sytuacji trudnej, w której następuje przeciążenie organizmu. Rodzaj sytuacji stresowej wywołuje różne natężenia przeżyć emocjonalnych..
- reakcję stresową - są to wszelkie zmiany w zewnętrznym zachowaniu się, postawach wywoływanych przez te właśnie bodźce, może przybierać różne formy, takie jak: przezwyciężenie stresu, obrona przed stresem i załamanie psychiczne
Radzenie sobie stanowi ważną część reakcji stresowej. Istnieją setki różnych jego strategii, których można użyć w pokonywaniu stresującego wydarzenia. Cohen i Lazarus wyróżnili wśród strategii radzenia sobie pięć ogólnych kategorii:

Działanie bezpośrednie - człowiek próbuje bezpośrednio pokierować lub zmienić położenie, uciec lub w jakiś inny sposób usunąć fizyczną obecność stresora.
Szukanie informacji - osoba szuka informacji na temat danej sytuacji, aby móc zrozumieć i przewidzieć kolejne wydarzenia. Takie działanie bywa pomocne przy rozwiązywaniu problemu lub opanowaniu emocji.
Powstrzymywanie się od działania - czyli nie robienie niczego w danej sytuacji. W niektórych przypadkach może to być najlepsze wyjście, zwłaszcza, jeżeli wydarzenie uzna się za krótkotrwałe.
Wewnętrzne lub uśmierzające strategie radzenia sobie - dostosowanie się do sytuacji stresującej poprzez ponowną jej ocenę
Zwrócenie się do innych po pomoc i emocjonalne wsparcie.

Zmagając się ze stresorem, człowiek czerpie z całego bogactwa rozmaitych strategii radzenia sobie. Ta sama osoba może w różnych okresach wybrać strategie wewnętrzne, zwrócić się o pomoc do innych lub szukać informacji. Która strategia zostanie wykorzystana w danym momencie, zależy w dużej mierze od rodzaju stresora oraz problemów występujących w określonej sytuacji, w której doszło do stresującego wydarzenia.
W stresie psychologicznym wywołanym przez obiektywne niebezpieczeństwo, można wyróżnić trzy fazy:

zagrożenia
działania niebezpieczeństwa
fazę skutków

W pierwszej fazie, człowiek dostrzega oznaki niebezpieczeństwa, które wywołują u niego strach i lęk. W drugiej, widzi zagrożenie, a także sposób uniknięcia, poprzez działania obronne. W ostatniej fazie, człowiek spostrzega bardziej lub mniej długotrwałe skutki.
Ze stresem psychologicznym mamy do czynienia wtedy, gdy określony bodziec lub konfiguracja bodźców zostają ocenione jako sygnał szkody (krzywda, zagrożenie lub wyzwanie) Proces oceny zagrożenia według Lazarusa ma dwie podstawowe formy są to:
a) ocena pierwotna - odnosi się do zdarzenia, zadajemy sobie pytanie: Jaką cenę za to zapłacę? Zdarzenie, które wiąże się z krzywdą stratą zagrożeniem lub wyzwaniem, będzie oceniane jako stresujące. Zdarzenie, które nie będzie miało wpływu na nasz dobrostan ocenimy jako - bez znaczenia.
b) ocena wtórna - dochodzi do niej wówczas, gdy sytuację uznamy za stresową. Odnosi się ona do zdolności, wykorzystania zasobów własnych odporności na stres, dla opanowania krótkotrwałej reakcji na bezpośrednio obecny stresor. Podczas oceny wtórnej zadajemy sobie pytanie:

Jak mogę poradzić sobie z tym stresem?

Oceny pierwotnej i wtórnej dokonuje się niemal jednocześnie. Im jest mniej zagrożeń wtórnych, tym jest lepsza umiejętność radzenia sobie ze stresem.
Indywidualna tolerancja na stres, determinowana jest przez aktualny stan zdrowia (odporność fizyczna), osobowość, inteligencję, temperament, zdolności, charakter i własne doświadczenia.
Funkcjonowanie mechanizmu stresu można wyjaśnić, analizując funkcjonowanie człowieka w różnych sytuacjach, w układzie człowiek - otoczenie. Oznacza to, że człowiek i środowisko pozostają ze sobą w dynamicznym związku, wzajemnie na siebie oddziałując.
Człowiek jest zależny od otoczenia, jego działania, ponieważ to ono tworzy różne sytuacje: zagrożenia, trudne, normalne, czasem optymalne itp.
Zmiany zachowania jednostki w sytuacjach trudnych przedstawił J. Reykowski w następujący sposób:
Zmiany niespecyficzne - obejmują trzy fazy
1) Faza mobilizacji - mobilizacja organizmu i samokontrola emocjonalna są zwiększone. Pojawiają się reakcje obronne organizmu. Faza ta sprzyja realizacji celów.
2) Faza rozstrojenia - następuje naruszenie struktury czynności, a reakcje emocjonalne nie podlegają już pełnej kontroli. Obniża się sprawność w zakresie rozwiązywania problemów oraz pogarsza się zdolność spostrzegania rzeczywistości, myślenia twórczego, koncentracji i odtwarzania informacji.
3) Faza destrukcji - następuje dezorganizacja struktury czynności, zaburzenia funkcji percepcyjno - poznawczej i nieraz utrata zdolności obronnych przez organizm

Zmiany specyficzne - ściśle zależne od cech sytuacji trudnej

1) Reakcje zwalczania trudności - usuwanie przeszkody, pokonywanie bariery psychicznej, psychospołecznej. Człowiek mobilizuje wszystkie swoje siły umysłowe i fizyczne, tworzy racjonalne koncepcje rozwiązania danego problemu.
2) Mechanizmy obronne - specyfiką ich jest to, że działają mniej lub bardziej świadomie, to znaczy, że jednostka, która je uruchomiła nie zdaje sobie sprawy, nie potrafi o nich pomyśleć lub powiedzieć i jest przekonana, że jej zachowanie nie jest naganne.
Według Lazarusa na zachowanie człowieka w sytuacji stresu ogromny wpływ ma osobowość człowieka. Według tegoż autora czynnikami wpływającymi bezpośrednio na reakcje stresowe są:

motywacje
możliwości ego ( silne lub słabe ego );
dyspozycje obronne ( tendencje do lęku, defensywność, walka, unikanie jej );
ogólna ocena własnych możliwości.

Jeżeli człowiek posiada optymalną motywację, która zmusza go do podjęcia działań i silne ego jest on w stanie tą barierę pokonać. Siła ego jest związana z poczuciem własnej wartości i poprawnym kontakcie człowieka z rzeczywistością, zdolnością do prawidłowego odbierania docierających informacji i realistycznego ich interpretowania. Cechy te, odgrywają ogromną rolę w zachowaniach ludzi w odniesieniu do sytuacji trudnych. Człowiek o silnym ego, silnym poczuciu własnej wartości, łatwiej przejdzie przez trudne nieprzewidziane sytuacje. Koncentrując się na swoich wewnętrznych reakcjach na stres, szybciej przystosowuje swój organizm do przezwyciężenia go.

Mechanizmy obronne

Osoby, które spostrzegają świat jako źródło zagrożeń frustracji i niebezpieczeństw są skłonne do reagowania silnymi reakcjami emocjonalnymi, wywierającymi dezorganizujący wpływ na ich działanie. Celem podniesienia komfortu psychicznego, stosują mechanizmy obronne, np.: racjonalizacja, kompensacja, projekcja itp.
Projekcja - to nieświadomy mechanizm rzucania na ludzi swoich wad, czy niepożądanych cech. Przypisując otoczeniu negatywne motywy działania, człowiek chroni się przed przyznaniem, że sam nimi się kieruje.
Racjonalizacja - polega na nieadekwatnym wyjaśnianiu przyczyn zachowania. Szukania przyczyn swoich niepowodzeń w otoczeniu zewnętrznym, niepowodzenia tłumaczą, że sukces w gruncie rzeczy ich nie interesował lub, że mogą nadrobić straty jeszcze intensywniejszą pracą na innym polu. Tego rodzaju przeniesienie aktywności niejednokrotnie służy zamaskowaniu agresji i wrogości, które często towarzyszą stresom i lękom.
Kompensacja - w tym mechanizmie obronnym, człowiek kieruje swoją aktywność na cele podobne do tych, których nie udało mu się zrealizować. W wielu społeczeństwach, umiejętność kompensacji, jest wysoko ceniona. Dzięki temu mechanizmowi ludzie często osiągają fantastyczne wyniki np. w nauce.
U osób, u których występuje brak wiary w swoje uzdolnienia, którzy mają poczucie niższości, odporność na stres jest mniejsza. Ludzie o takich cechach mogą być lękliwi, impulsywni. Ciężko im opanować reakcję, a tym samym przezwyciężyć sytuację dla nich trudną. Tego typu zachowania uwarunkowane są również cechami temperamentu.
Stres towarzyszy nam przez całe życie, lecz żeby nim kierować należy wiedzieć, czym jest i co oznacza, umieć go zwalczać, gdy jest szkodliwy a wykorzystać, gdy jest dobroczynny a za to optymalne rozwiązanie odpowiedzialna jest cała struktura naszej osobowości.

www.poradnikpr.info

Ciekawostka: Zapomnij o strachu

2011-04-08T10:50:00.000-07:00

Naukowcy odkryli proces rządzący wymazywaniem z pamięci strachu i nieprzyjemnych wspomnień. Autorzy publikacji dowodzą, że stworzone na tej bazie terapie mogą pomóc w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych.
Międzynarodowy zespół badaczy prowadził eksperymenty na mózgach myszy. Naukowcom udało się zidentyfikować małą grupę specyficznych neuronów w części zwanej ciałem migdałowatym.
“To właśnie te komórki zapamiętują wrażenia związane ze strachem” - podkreśla współautorka badań Sheena Jocelyn ze Szpitala Dziecięcego w Toronto.
“Uśmierciliśmy te grupy komórek i okazało się, że strach zniknął. Udało nam się wymazać tylko ten jeden fragment pamięci, bez naruszania innych rejonów” - dodała Jocelyn. Zwierzęta stały się przez to odważniejsze, a jednocześnie nie straciły umiejętności zapamiętywania nowych rzeczy.
Zdaniem naukowców dzięki temu odkryciu prawdopodobnie będzie można pomóc ludziom cierpiącym na niektóre rodzaje lęków. Zamiast stawać ze swoimi obawami twarzą w twarz, pacjenci o swoim strachu zwyczajnie zapomną.

www.poradnikpr.info

Więcej o trachu TUTAJ

Ciekawostka: Wykształcenie nie ma wpływu na utratę pamięci

2011-04-08T10:45:00.000-07:00

Poziom wykształcenia nie ma wpływu na to, jak szybko tracimy pamięć. Z wcześniejszych badań wynikało, że osoby dobrze wykształcone - a więc zwykle pracujące umysłowo - są statystycznie mniej narażone na ryzyko choroby Alzheimera.
Jednak, jak pokazały najnowsze badania opublikowane w czasopiśmie “Neurology”, na utratę pamięci związaną z wiekiem wykształcenie nie ma już wpływu.
Stwierdzono to podczas badań przeprowadzonych w Chicago. Wzięło w nich udział ok. 6,5 tys. osób. Niektórzy mieli za sobą osiem klas szkoły, inni 16 lub więcej lat życia spędzili na nauce. Średnia ich wieku wynosiła 72 lata. Poddawano ich co trzy lata testom pamięci i funkcji poznawczych.
Okazało się, że na początku badania osoby dobrze wykształcone wypadały lepiej w owych testach. Jednak, z upływem lat przestawały się cieszyć dobrą pamięcią w takim samym tempie, jak ludzie z wykształceniem podstawowym.

www.poradnikpr.info

Ciekawostka: Internet stymuluje mózg bardziej niż książki

2011-04-08T10:41:00.000-07:00

Surfowanie po internecie pozwala ludziom starszym zachować szczególnie dobrą sprawność umysłową - twierdzą naukowcy amerykańscy, których ustalenia opublikował niemiecki magazyn “Senioren Ratgeber”.
Ekipa naukowców z Uniwersytetu Kalifornii, kierowana przez Gary’ego Smalla doszła do wniosku, że korzystanie z internetowych wyszukiwarek uaktywnia i trenuje ważne obszary mózgu, które podczas czytania książek pozostają bezczynne.
Kalifornijscy naukowcy ustalili, że podczas lektury aktywne są obszary mózgu odpowiadające za mowę, czytanie, pamięć i przetwarzanie bodźców optycznych.
Korzystanie z internetu uaktywnia dodatkowo te części mózgu, które uczestniczą w podejmowaniu skomplikowanych decyzji.

www.poradnikpr.info

…o manipulacji poczuciem winy

2011-04-08T10:33:00.000-07:00

Uwielbiam życie. Podróż, wchodzę na górę, przyspieszona akcja serca, pot na plecach i radośnie oddycham pełną piersią. Czuję wiatr i deszcz na twarzy – tylko po to, aby chwilę później zlizały to pomruki słońca. I tak dalej… Setki życiowych doświadczeń związanych z ciałem, tak dobrze każdemu znanych. Czasami jednak zamykam się w sobie – po to, aby się lepiej poznać. Świat zewnętrzny przestaje mieć znaczenie, schodzi na drugi plan, a cała moja istota skupia się na wnętrzu i jego, hmm, „skarbach”. Owe skarby to nie zawsze „złoto” niestety. Tym razem w swoim wnętrzu odkrywam podatność na manipulacje.

Temat manipulacji emocjonalnych, a zwłaszcza manipulacji poczuciem winy (zwanej przeze mnie dalej MPW), od dawna wywoływał we mnie irytację i agresję – do zupełnie niedawna byłem jego niewolnikiem. Czułem wewnętrznie, że coś jest nie tak, niemniej, nie potrafiłem tego dokładnie zdefiniować i poznać – dlatego też, pozwalałem, aby otoczenie miało na mnie wpływ, poprzez mechanizmy tak niezwykle perwersyjne, głęboko zakorzenione i powszechnie akceptowalne, że aż… uznawane przeze mnie za niemalże naturalne. Pozostawało jednak niezrozumiałe rozdrażnienie. W końcu się temu bliżej przyjrzałem – i oto co zauważam.

Podstawa: cały mechanizm MPW zasadza się na fundamencie ludzkiej tożsamości. Rodząc się na tym świecie, nie do końca wiemy i rozumiemy, kim jesteśmy – w naturalny zatem sposób dążymy zatem do samookreślenia się. Ramy dualnego świata dopuszczają dwa zasadnicze bieguny egzystencji – „dobry” i „zły”. Oczywiście, nikt z nas nie chce być „zły”, każdy pragnie być „dobry”, więc dążymy do realizacji i przejawiania tego, co dobre. I niekoniecznie tego, co dobre w naszych własnych oczach, początkowo – wykorzystując system wartości najbliższego otoczenia w którym dorastamy – czyli rodziny. Przykładów nie trzeba daleko szukać – wystarczy moment pobyć z matką zajmującą się kilkuletnim dzieckiem, aby doskonale zauważyć, jak jest ono przez nią kodowane w celu uzyskania „pożądanych” zachowań. Jesteś „dobry” kiedy wykonujesz rzeczy aprobowane i „zły” kiedy robisz coś, co nie podoba się Twoim opiekunom. Oczywiście, ten mechanizm nie dotyczy tylko dzieci – nagminnie stosowany jest także przez dorosłych ludzi.

Tutaj zauważam dwie klasyczne strategie, stosowane zwykle przez manipulantów. W pierwszej – manipulant odgyrwa rolę „pozytywnego”, „dobrego” bohatera, przypisując Ci wprost negatywne zachowania i postawy. Kilka typowych przykładów:
1) „Tak Cię mocno kocham a Ty nawet nie chcesz dla mnie (…)” i tu w miejsce kropek wstawiamy nazwę dowolnego zachowania, jakie oczekuje od nas manipulant. Oczywiście, aby nie być tym „złym”, wypełniamy wolę „dobrego”. Niezwykle często spotykane w stosunku do dzieci – oferowanie „miłości” w zamian za spełnienie określonych warunków. Nie ma to jak uderzać w najsłabszy punkt, nieprawdaż? Jak dla mnie to chyba najbardziej brutalna forma manipulacji jaką można stosować wobec dzieci.
2) Bardzo podobne do powyższego, i równie często spotykane, choć już mniej perfidne – „Tyle dla Ciebie zrobiłem, mogłabyś chociaż dla mnie (…)”. Z poczucia winy, wykonujemy co nam kazano.
3) „Mamusia cały dzień spędziła w kuchni przygotowując jedzenie, a Ty teraz nie chcesz jeść?” – ktoś się dla Ciebie napracował, a Ty to odrzucasz, podły niewdzięczniku? Przecież powinieneś być akurat głodny i mieć ochotę na to, co Ci właśnie przygotowano. Często ta manipulacja wiąże się z mniej więcej takim szantażem: „Jeśli nie zjesz, to…” i tu lista gróźb.
Jak widać na załączonym obrazku, strategia w swojej formie bardzo prosta, niemniej, często bardzo skuteczna, zwłaszcza w przypadku najmłodszych. Mam jednak silne wrażenie, że wraz z wiekiem ludzie jakby rzadziej się na nią nabierają.

Druga strategia jest bardziej wyrafinowana. Pozornie, nie jest ona kierowana w naszą stronę, gdyż obiekt manipulujący sprytnie się kamufluje… kierując ku sobie całą uwagę, zamiast na cel manipulacji, jak to było w powyższych przykładach. Ciekawe jest również to, że w tej strategii to obiekt manipulowany gra rolę tego „lepszego”!
1) „Jestem taka zmęczona, czy mógłbyś (…)” – ponieważ jesteśmy silniejsi, bardziej wypoczęci, itd. – manipulant zmusza nas do określonej aktywności
2) „Przecież masz tyle pieniędzy i dobrze zarabiasz, powinieneś Ty zapłacić/pomóc mi finansowo” – manipulant stawia się w roli biednej sierotki Marysi, jakby zapominając, że drugiemu człowiekowi pieniądze z nieba nie spadają. Będziemy „gorsi” jak nie zapłacimy, bo czyż nie należy się dzielić? Tylko, czy naprawdę będzie to słuszne i sprawiedliwe?
3) Bardziej wyrafinowana manipulacja z punktu 2 wygląda tak: „Ja gdybym miała tyle pieniędzy co Ty… (i tutaj lista jak można wg manipulanta lepiej wykorzystać pieniądze)”. Za tym kryje się ukryte przesłanie – „jesteś skąpym zgredem, powinieneś wykorzystać swoje pieniądze w sposób jaki mówię”. Pięknie zamaskowane i przebiegłe podejście do tematu.
4) Równie inteligentna manipulacja „Jesteś taki mądry, pomóż mi proszę z (…)” albo „Znasz tak dobrze język angielski, pomóż mi przetłumaczyć…”. Inteligentna dlatego, że przyjemnie łaskocze i rozpieszcza nasze ego, stawiając obiekt manipulowany w uprzywilejowanej pozycji… tylko po to, aby spełnił żądania manipulanta.
5) Manipulacje mogą dotyczyć nie tylko działań, ale także słów czy sposobu myślenia, jaki stosujemy. „Nie powinieneś tak o niej mówić” – niby dlaczego nie? Jeśli nie mam wyrażać w danej sprawie/sytuacji swojego zdania, to przepraszam, czyje zdanie mam wyrazić? Manipulanta oczywiście. Podobnie bywa z myśleniem – przykładowo, spotykałem nawiedzone duchowo indywidua, które przekonują, że wszystkie złoto się świeci – dlatego mamy obowiązek kochać i miłować wszystkich i wszędzie. Zdumiewające jednakże, że pewne niewątpliwe duchowe autorytety postępowały jednakże inaczej - Jezus bez oporów nazywał faryzeuszy „obłudnikami” czy rzucał określenia typu „plemię żmijowe”, zaś w przypisywanej Buddzie Dhammapadzie jest cały rozdział pt. „Głupiec”… Kto ma serce, niech kocha… ale kto ma rozum, niech myśli.

Manipulacje w tej kategorii często cechują się użyciem dwóch kluczowych słów – pierwsze to „powinieneś” drugie zaś… to „proszę”. O ile znowu w pierwszym przypadku manipulacja jest zauważalna, to druga zaś już znacznie mniej, sprytnie chowając się pod płaszczykiem miłej i uprzejmej prośby. Problem tylko, że prośba nie zakładająca możliwości odmowy niczym tak naprawdę nie różni się od rozkazu… Na szczęście, w miarę łatwo takie prośby rozpoznać – przede wszystkim, ich realizacja uzależnia od nas innych ludzi i zamiast pomagać dusi ich potencjał, utwierdzając w słabości, niemocy, bezsilności, itp; dwa – odmowa prośby spotyka się często z agresją pod naszym adresem – zostałem kiedyś nazwany „skurwielem” gdyż odmówiłem pomocy osobie, która w zupełnie nieodpowiedzialny sposób wpakowała się na własne życzenie w kłopoty i zupełnie nie chciała wziąć za to na siebie odpowiedzialności… Obiektywnie rzecz ujmując, nie ma co wpadać w skrajności – nie każda prośba jest manipulacją. Manipulacja występuje wówczas, kiedy działania jakie podejmujesz pod wpływem innej osoby są sprzeczne z Twoim interesem, Twoją nie zawsze jasno wyrażoną wolą, poglądami czy systemem wartości albo zwyczajnie są to dla Ciebie działania szkodliwe.

Oczywiście, wspomnieć należy o genialnym manipulancie, jakim jest Kościół Katolicki. Paradoksalnie instytucja ta ostrzega w rozmaitych publikacjach przed manipulacjami ze strony sekt, gdy tymczasem manipulacja poczuciem winy to piewsze i zasadnicze narzędzie, które stosuje do sprawowania kontroli nad swoimi wyznawcami! Jego dwa główne narzędzia to te oto dwa fundamentalne przekonania:
- wiara w Zbawienie, największa obietnica… i manipulacja Kościoła – dostąpisz Nieba tylko wówczas, jeśli przez całe życie będziesz postępował wg naszych oczekiwań i standardów; w przeciwnym wypadku czeka Cię wieczne potępienie;
- wiara w grzech pierworodny – od urodzenia jesteś „zły” i „skażony”, my zaś poprzez chrzest przynosimy Ci uwolnienie – oczywiście, nie za darmo, od dzisiaj masz obowiązek postępować wg naszych nakazów.
Rozmaitych mechanizmów MPW w kościele jest znacznie więcej, niemniej nie jest celem tego artykułu rozpisywać się na ten temat.

Na koniec, ważna informacja - jeśli znaleźliśmy się w pozycji osoby manipulowanej, warto zastanowić się nad wzorcami, które nas w takiej pozycji postawiły: poczuciem winy przede wszystkim, poczuciem wartości, samooceną i zachłannością na cudze opinie, poczuciem bycia pokrzywdzonym i wykorzystywanym przez innych (oraz prowokowaniem innych do takich działań), także przyjrzeć się wzorcom związanym z DDA.

Pozdrawiam,
Elijah

Korki ze slangu młodzieżowego ;P Dom w slangu

2011-04-08T02:09:00.000-07:00

W tym numerze poznawanie slangu rozpoczniemy od przytoczenia anegdoty. Otóż do Melchiora Wańkowicza, który przez jakiś czas zajmował się wymyślaniem haseł reklamowych i był m.in. autorem słynnego sloganu "cukier krzepi", zwróciła się dyrekcja Towarzystwa Budowy Domków Fińskich z propozycją ułożenia sloganu, propagującego ich drewniane budynki, a zarazem łatwo wpadającego w ucho.
- To nic trudnego! - odparł wtedy późniejszy pisarz.
- Na przykład: "Domki drewniane - pluskwy murowane”.

Gdyby Wańkowicz dzisiaj wymyślał hasła reklamujące domy, być może odwołałby się do slangu młodzieżowego. Jakie nazwy miałby do dyspozycji? Najbardziej popularne określenia domu, mieszkania to: baza, kwadrat, chawira, hacjenda. Powyższy slogan mógłby więc brzmieć: bazy drewniane, pluskwy murowane. Mam jeszcze inną propozycję hasła reklamowego: kwadrat drewniany jak namalowany.

Jeżeli chcecie być trendy językowo musicie nazw: baza, kwadrat, chawira, hacjenda używać w parze z odpowiednimi czasownikami. A zatem nie przychodzimy do kogoś na bazę, lecz wbijamy się na bazę, nie idziemy na kwadrat, lecz zawijamy na kwadrat, nie mówimy: wtargnąć na hacjendę, lecz zrobić wjazd na hacjendę.

Dom, mieszkanie są też często nazywane chatą. To określenie raczej należy do mowy potocznej niż do slangu. Gdy Wasze dzieci wyjadą na parę dni, możecie zakomunikować znajomym, że macie wolną chatę.

Poprawność językowa

Język jest nie tylko najsprawniejszym narzędziem porozumiewania się w różnych sytuacjach komunikacyjnych. Język, to także skomplikowany system znaków konwencjonalnych, rządzących się określonymi prawami.

Odmiana niektórych czasowników spędza nam sen z powiek, np. czasownik ssać. Jak należy mówić: ssam cukierka czy ssę cukierka, maleństwo ssa pierś matki czy maleństwo ssie pierś matki, często ssamy miętowe pastylki, często ssiemy miętowe pastylki, oni ssają tabletki, oni ssą tabletki.

Poprawnej odmiany tego czasownika trzeba się po prostu nauczyć. Warto zapamiętać, że ssać odmienia się tak samo jak wiązać. Skoro więc mówimy: wiążę, to poprawną formą będzie ssę cukierka, a nie ssam cukierka. Dalsza odmiana wygląda następująco: wiążemy, czyli ssiemy, a nie ssamy, wiążecie, czyli ssiecie a nie ssacie, wiążą, czyli ssą, a nie ssają. Pomocne przy poprawnej odmianie tego czasownika może też być znane przysłowie: „Pokorne ciele dwie matki ssie”. Ssie, a nie ssa.

Tak samo jak wiązać i ssać odmieniają się czasowniki łgać i orać. A zatem mówimy: oni łżą, a nie łgają, orzą, a nie orają.

Agnieszka Pietrzyk

www.razemztoba.pl

Zatkaj nos, a opanujesz głód. Głód i apetyt wyostrzają węch

2011-04-07T04:07:00.000-07:00

Jak działa mechanizm głodu? Jak opanować apetyt? Nad tymi pytaniami od dawna głowią się dietetycy. Tymczasem jak wynika z najnowszych badań, jest nadzieja na kontrolowanie głodu u osób odchudzających się. Trzeba otępić im... węch.

Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego przyjrzeli się muszkom owocówkom i temu, jak zachowują się ich organizmy, gdy owad zaczyna być głodny. Wbrew pozorom badania te można odnieść do ludzi, ponieważ ten mechanizm u nas, jak i u muszek, jest bardzo podobny.
Kiedy owady stawały się głodne, poziom insuliny w ich organizmach zaczynał gwałtownie rosnąć, co z kolei stawiało na baczność neurony odpowiadające za wrażliwość na zapachy. Dzięki temu muszka owocówka łatwiej znajdowała pożywienie.

Zmysł powonienia u muszek wyostrzał się średnio po czterech godzinach po jedzeniu. U ludzi można zaobserwować podobne zjawisko – w końcu odstępy między głównymi posiłkami wynoszą mniej więcej właśnie tyle.
Naukowcy próbują znaleźć odpowiedź na pytanie, jak te ustalenia można wykorzystać w dietetyce i terapii osób odżywiających się niewłaściwie. Najprostszym sposobem wydaje się zatkanie nosa, zanim dopadnie nas głód i zanim wrażliwy zmysł powonienia zaprowadzi nas do kuchni.

www.zdrowie.dziennik.pl

Korki ze slangu młodzieżowego ;P Kim jest ziomal?

2011-04-07T03:55:00.000-07:00

W tym artykule dowiemy się, jak w slangu nazywa się kolegę, znajomego, przyjaciela. Ale zanim zajrzymy do slangu najpierw anegdota..

Znany pisarz, Mark Twain otrzymał kiedyś od przyjaciela z ławy szkolnej kartę pocztową bez znaczka. Po opłaceniu przesyłki, przeczytał, co następuje: "Stary przyjacielu, przesyłam ci serdeczne pozdrowienia. Mieszkam w Chicago i powodzi mi się doskonale. Twój dawny kolega Jackson."
W jakiś czas potem listonosz przyniósł Jacksonowi nieofrankowaną paczkę o wadze co najmniej 2 kilogramów. Zaintrygowany ciężarem i objętością paczki adresat uiścił bez wahania koszty przesyłki. Gdy po wielu trudach rozwiązał wszystkie sznurki, odwinął kilka warstw papieru, znalazł wreszcie kamień sporej wielkości i liścik następującej treści:
"Stary druhu! Spieszę ci donieść, że załączony kamień spadł mi z serca, gdy dowiedziałem się z Twojego listu, że powodzi Ci się doskonale.
Twój stary przyjaciel Mark Twain".

Panowie zwracali się do siebie w słowach: stary przyjacielu, stary druhu. Jeden z nich podpisał się: Twój dawny kolega. Dzisiaj określenia: przyjaciel, druh, kolega, a także kumpel przeszły do lamusa. W ich miejsce pojawiły się nowe nazwy takie jak: kolo, koleś, fumfel, amigo. Ale największą popularnością cieszą się określenia: ziom, ziomek, ziomuś, ziomal. Ziomal czy ziomuś, to ktoś więcej niż zwyczajny kolega, to ktoś bardzo fajny, równy gość, ktoś z tej samej paczki, swój człowiek. Jeżeli kogoś nazwiemy ziomem, ziomkiem, to znaczy, że zaliczamy go do grona najbliższych znajomych i mamy do niego respekt. Określenia: mój ziomal, ale z niego ziomuś, brzmią niemal jak komplement.

Zaczęłem czy zacząłem, czyli poprawność językowa

Język jest nie tylko najsprawniejszym narzędziem porozumiewania się w różnych sytuacjach komunikacyjnych. Język, to także skomplikowany system znaków konwencjonalnych, rządzących się określonymi prawami.

Przyjrzyjcie się dwóm poniższym zdaniom. Które z nich jest poprawne?
Tu się uczyłem, tu zaczęłem stawiać pierwsze kroki teatralne. Tu się uczyłem, tu zacząłem stawiać pierwsze kroki teatralne.

Zaczęłem czy zacząłem, wzięłem czy wziąłem, przyjęłeś czy przyjąłeś?
Dość często słyszę niepoprawną odmianę tych czasowników, postanowiłam więc przypomnieć, że należy mówić: zacząłem, wziąłem, przyjąłeś.
Przed wielu laty podjąłem tę decyzję, a nie podjęłem. Trząsłem się ze strachu, a nie trzęsłem się ze strachu.
Niepoprawne formy rodzaju męskiego z „ę” w temacie pojawiają się pod wpływem form rodzaju żeńskiego: wzięłam, zaczęłam, przyjęłam. Formy męskie z „ą”: wziąłem, zacząłem, mają swoje historyczne uzasadnienie i należy ich przestrzegać.

Agnieszka

www.razemztoba.pl

Który organ odradza się? Czy wiesz, że...

2011-04-06T10:37:00.000-07:00

Jeśli chodzi o „klasyczne” narządy (a więc nie skórę ani komórki krwi) palma pierwszeństwa należy się wątrobie. Z danych zebranych przez lekarzy wynika, że narząd ten może „odrosnąć”, o ile tylko pozostanie mu co najmniej 25% sprawnie działającej tkanki.

Poprawność językowa - Porady Ekspertów

2011-04-06T10:31:00.000-07:00

Jak zwykł mawiać Paulo Coelho: Pisanie nie polega jedynie na wyrażaniu myśli, to także głęboka zaduma nad wymową każdego słowa. Posługiwanie się poprawną polszczyzną to niewątpliwie ważny element kultury językowej, który warto sobie dobrze przyswoić, aby mówić i pisać przejrzyście, zrozumiale, poprawnie i atrakcyjnie.

Poprawność językowa to własność każdego tekstu (mówionego lub pisanego) pozostającego w zgodności w przyjętymi normami językowymi. Natomiast postawą charakteryzującą się rygorystyczną dbałością o czystość języka jest puryzm. Ma on związek z przekonaniem, że język to wartość wymagającą troski. W wyniku tego poglądu puryści usuwają z języka wszelakie zapożyczenia, kalambury językowe, neologizmy lub akronimy (skrótowce).
Poprawność może dotyczyć obszaru:

wymowy;
fleksji;
składni;
leksyki;
semantyki;
frazeologii;
ortografii;
interpunkcji.

Sztuka wydaje się dość trudna, zwłaszcza gdy powinno opanować się wszystkie elementy poprawności językowej. Aspekty językowych zawiłości przysparzają niejednego językoznawcę o zawrót głowy. Któż z nas nie chciałby być wirtuozem słowa, który kunszt retoryki ma opanowany do perfekcji? Doskonale wiemy, że dziś by sprzedaż produkt, zaprojektować dobrą kampanię reklamową to słowo odgrywa naczelną rolę. To ono nadaje kształt pojęciom abstrakcyjnym i rzeczywistym, nierzadko perswazyjnym - także jako jedna z metod negocjacji.

Zdarza się i tak, że zjawisko niepoprawności językowej jest tak szerokie i przyjęte w danej społeczności, że początkowo uważane za niepoprawne, wchodzi do tzw. uzusu. W wyniku tego uzyskuje one status poprawności w ramach normy użytkowej; dalej do normy wzorcowej. Przykładem może stać się słowo chociażby włączać, które przybiera rozmaite kształty, jednak przez ilość użytkowników formy włanczać powoli staje się wchłaniane do uzusu - chociaż forma poprawna to włączać - pamiętajmy o tym!
Pozwolę sobie przedstawić lapidarny wykaz najczęściej popełnianych błędów językowych - pewnie nieświadomie - także przez osoby prowadzące wykłady, warsztaty, a więc posługujące się językiem oficjalnym.

Listę radośnie używanych powiedzeń otwiera W każdym bądź razie. Na marginesie dodam, że sama posiadam bardzo newralgiczny stosunek do tej struktury. Jest szczególnie niepoprawna, dla mnie osobiście stanowi intelektualizację języka i źle świadczy o jej autorze. Zawiera przemieszane składniki dwóch zwrotów:
W każdym razie (synonimicznie tak czy owak, tak czy inaczej, tak czy siak)
Bądź co bądź (chociaż, jakkolwiek by było, mimo że, mimo iż)
Zauważam jeszcze jedną cechę, mianowicie bądź może wyrażać alternatywę tak jak słowo lub, np. Pójdę do kina lub do teatru. Taka symulacja i próba zamiany słów pokazuje nam dodatkową przedziwność tego powiedzenia. Zamiast używać niepoprawnej wersji, wystarczy wybrać jedną z wyżej wymienionych - lepiej w każdym razie.

Kolejnym często stosowanym błędem jest na chwilę obecną, na dzień dzisiejszy. Polacy niemalże uwielbiają te zwroty, pojawiają się one szczególnie podczas oficjalnych konferencji - także w ustach polityków, który rozpowszechnili tez zwrot, nadając mu oficjalnego charakteru. Owszem, te zwroty mają swoje uzasadnienie, ale w języku urzędowym jako kancelaryzmy.
Urzędowy charakter ma także zwrot w chwili obecnej, ale w przeciwieństwie do dwóch wyżej wymienionych przynajmniej nie budzi wątpliwości gramatycznych. Najprościej jest zatem powiedzieć - obecnie, dzisiaj lub teraz.
Podobnie rzecz się ma w przypadku konstrukcji - w miesiącu styczniu. Jest to niepoprawna forma, jakże często stosowana - stanowi tzw. pleonazm (nadmiar), czyli wyrażenie, w którym jedna część wypowiedzi zawiera te same treści, które występują w drugiej części (czyt. masło maślane). Do innych przykładów zaliczmy:

fakty autentyczne
spadać w dół
okres czasu
skręcić w bok
cofać do tyłu
błędna pomyłka
dalej kontynuować
zabić się na śmierć
akwen wodny

Powstają one najczęściej wtedy, gdy ich twórca nie rozumie słów lub chce im nadać szczególny charakter (z punktu widzenia leksyki - bliżej nie określony). Warto także pamiętać o tym, że niektóre skrótowce z formalnego punktu też należą do pleonazmów, np.: numer NIP, artykuł AGD, jednak ze względu na powszechność uważane za poprawne.
W szeroko pojętej komunikacji ważne jest, by wysłać do kogoś SMS (wiadomość) pod numer, a nie na numer. Istotne także byśmy pamiętali o skrótach, m.in. ww. - wyżej wymieniony. Często spotykamy skrót w zapisie w/w, który jest szeroko rozpowszechniony, lecz uznawany za niepoprawny.
Inne ważne skrótowce to:

anno Domini - AD
bez daty - b.d.
bez podpisu - b.p./ niesygn.
do spraw - ds. (nigdy d/s)
dział - dz.
i współpracownicy - i wsp.
jak wyżej - jw.
quasi - q. lub qu.
ubiegły rok - ub.r.
vel - v.
verte - v.
vice versa - v.v.
zdjęcie - fot. (zd., zdj. nie powinno być używane).

Kolejny określenie rzucające cień na jej autora to mówienie o sobie w liczbie trzeciej- moja osoba, np. Moja osoba kandydowała do Parlamentu Europejskiego, zamiast Kandydowałem do Parlamentu Europejskiego.
Lepiej jest wyrażać się o sobie w sposób prosty, naturalny, czyli po prostu ja, nie stwarzając przy tym nienaturalnego patosu. Być w posiadaniu to zwrot dość rozpowszechniony jednak nazbyt urzędowy i oficjalny. Zdecydowanie lepiej jest używać prostszych konstrukcji, a wypowiedź podbudować wiedzą merytoryczną. Korzystniej jest zatem użyć czasownika mieć.
W pracy niemal zawsze musimy aktywnie współdziałać z naszym szeroko rozumianym otoczeniem wewnętrznym i zewnętrznym. Podejmujemy przy tym nierzadko rozmowy, czasem długie, dotyczące spraw bieżących. Warto wówczas wystrzegać się zjawisk językowych i błędów w myśleniu sklasyfikowanych jako:

antynomia - para zdań, z których każde w równym stopniu zasługuje na przyjęcie, lecz jednocześnie są one między sobą sprzeczne i dlatego nie można przyjąć obu.
sofizmant - na pozór logiczne, zachowujące znamiona prawdziwości sformułowanie, które zawiera jednak błąd – często trudny do wykrycia.
fałszywy dylemat - założenie, że istnieją tylko dwie odpowiedzi (coś jest złe lub dobre) danej sytuacji, podczas gdy może istnieć wiele różnych odpowiedzi. Jest to błąd nazywany też fałszywą dychotomią, tj. wyłączenie możliwości pośredniej lub dopuszczanie tylko dwóch skrajnych możliwości bez możliwości pośrednich.
ekwiwokacja - używanie tego samego słowa w coraz to innych znaczeniach, sprawiając jednocześnie wrażenie, że cały czas znaczy ono to samo (gdy poprawność wypowiedzi wymaga użycia go w tym samym znaczeniu, ilekroć występuje).
polisemia - wieloznaczność wyrażeń językowych, możliwość przypisania danemu wyrażeniu więcej niż jednej interpretacji semantycznej.
redukcjonizm - redukowanie skomplikowanej idei do prostej, branie pod uwagę tylko wybranych aspektów i utrzymywanie, że to już wszystkie.
fałszywe uogólnienia - wysuwanie wniosków na podstawie minimalnej wiedzy lub stosowanie reguły do konkretnej sytuacji.
podawanie półprawdy - bez komentarza
nieznajomość tezy - dowodzenie czegoś innego niż to, co ma być udowodnione.
snobizm chronologiczny - uznawanie twierdzenia za prawdziwe lub nieprawdziwe tylko na podstawie jego wieku.
argument atakujący - uderzanie w osobiste braki dyskutanta, zamiast w prawdziwość jego twierdzenia.
slangowe myślenie - powoływanie się na popularne twierdzenia, przysłowia, jako na sądy prawdziwe i bezsporne, co nie zawsze jest prawdą.
subiektywizm - w odniesieniu do myślenia, przyjmowanie swego poglądu za powszechnie uznawany a przez to za prawdziwy.
nieznane przez nieznane (ignotum per ignotus) - wyjaśnianie terminów przy użyciu innych, jeszcze bardziej niezrozumiałych zwrotów.
karykaturyzowanie postawy - zabieg w celu ułatwienia ataku danej osoby – przez ośmieszenie lub akcentowanie głoszenia przez nią niepopularnego poglądu np. społecznego.
błędne porównanie - sprawca, chcąc zaciemnić sprawę, wysuwa argument, będący porównaniem dwóch rzeczy, osób lub zjawisk, które nie dają się porównać.

Powyższe przykłady stanowią pulę najczęściej popełnianych. Stosowanie błędów w myśleniu i konstrukcji wypowiedzi może w znaczący sposób nadwyrężyć wizerunek autora. Pamiętajmy, że na to jak odbierają nas inni wpływa nie tylko nasz wygląd i sposób zachowania, ale także styl wypowiedzi i stosowanie słownictwo. To ono nadaje wyraz naszemu wizerunkowi, za jego pomocą budujemy rzeczywistość abstrakcyjną i określamy kompetencje językowe. Jesteśmy tylko ludźmi i w sytuacji, gdy nie wiemy jak wygląda poprawna pisownia wyrazu lub wyrażenia, warto byśmy odwołali się do słowników. Możemy także zastąpić słowo synonimem, być wiernym prostym sformułowaniom oraz skorzystać z porad Rady Języka Polskiego czy forum PR, które szczególnie upodobało sobie słownictwo biznesowe, zapożyczenia
i nowomowę. Podążając za słowami Czechowa pamiętajmy, że:
Pisanie polega nie na umiejętności pisania, lecz na umiejętności wykreślania tego, co jest źle napisane.

Anna Mazurkiewicz

Poprawność językowa - Pozwolą państwo czy pozwolicie państwo

2011-04-06T10:06:00.000-07:00

Gdy zwracamy się do grupy osób, możemy mieć problem z poprawnym sformułowaniem wypowiedzi. Jak należy mówić: mają państwo czy macie państwo? Czy możemy zapytać: Pozwolą państwo, że zapalę papierosa, a może lepiej powiedzieć: Pozwolicie państwo, że zapalę papierosa?

Wszystko zależy od tego, do kogo się zwracamy. Jeżeli adresatami naszych słów są osoby, których nie znamy, które są od nas starsze wiekiem lub stanowiskiem powinniśmy wypowiadać się z szacunkiem i grzecznym dystansem. Formy: pozwolą państwo, mają państwo, widzą państwo wyrażają szacunek do odbiorcy. A zatem wykładowca zwracający się do swoich słuchaczy powinien mówić: Dostrzegają państwo różnicę, rozumieją państwo tę zasadę. Przewodnik oprowadzający wycieczkę powinien mówić: Widzą państwo Katedrę św. Mikołaja, mają państwo przed sobą Galerię El. Oczywiście dziennikarze, prezenterzy zwracający się do szerokiego odbiorcy też zobowiązani są używać formę wyrażającej szacunek. Osoba prowadząca audycję radiową powinna więc mówić: Słuchają państwo folku, piszą państwo do mnie e-maile.

Formy: pozwolicie państwo, macie państwo, widzicie państwo pojawiły się w języku nie tak dawno i świadczą o zmniejszeniu dystansu między nadawcą a odbiorcą. Są to formy mało uprzejme, z tego względu możemy je stosować wyłącznie w odniesieniu do osób dobrze nam znanych i w dodatku młodszych. W gronie bliskich znajomych możemy powiedzieć: Pozwolicie państwo, że nie zabiorę głosu.

Agnieszka Pietrzyk

Grzeczność językowa: niestosowne Witam w e-mailu

2011-04-06T09:58:00.000-07:00

Tym razem zamiast poprawnością językową zajmiemy się grzecznością językową. Zastanowimy się, czy wypada rozpoczynać e-maile słowem Witam.

Forma grzecznościowa Witam zyskała wielką popularność w korespondencji elektronicznej. Nagminnie używamy formy Witam, nie zdając sobie sprawy, że zakłada ona wyższą hierarchię osoby, która jej używa.

Nie wypada więc rozpoczynać listu do profesora, przełożonego, dyrektora słowem Witam, bo w ten sposób okazujemy brak szacunku. W tego rodzaju kontaktach forma Witam jest nie tyle niepoprawna, co niestosowna.

Jeżeli chcemy zachować się elegancko, rozpoczynajmy e-maile kierowane do osób, których nie znamy osobiście, oraz do osób wyżej od nas usytuowanych, za pomocą formy: Szanowny Panie, Szanowna Pani, Szanowni Państwo. Możemy sobie pozwolić na zastosowanie formy grzecznościowej Witam jedynie wobec naszych bardzo dobrych znajomych.

Rozpoczynanie listu elektronicznego słowem Witam jest tak popularne, że może to mieć wpływ na reguły grzeczności językowej. Niewykluczone, że z czasem formę tę uznamy za stosowną.

Agnieszka Pietrzyk