Ruchomy zamek

2011-03-29T17:37:00.000+02:00

Wiem, że nie wszystko idzie tak jak powinno iść.

Wiem też, że większość z rzeczy które mnie tak niepokoją dzieją się jedynie w tej ograniczonej przestrzeni pomiędzy moimi skroniami.

Jestem bliski upadku. Chce się poddać. Wciąż zwalczę z przemożnym pragnieniem zastygnięcia bez ruchu i pozostania w tym stanie na bardzo, bardzo długo.

Jeśli tego nie robię to tylko i wyłącznie dlatego, że absolutnie nikt nie byłby w stanie wytłumaczyć sobie, co się właściwie ze mną stało.

2011-03-22T16:11:00.001+01:00

A jeśli nigdy już nie odzyskam równowagi? A jeśli resztę życia spędzę na ucieczce?

Co wtedy będę wart?

Dokąd zaprowadzi mnie ten niepokój, który sam w sobie pielęgnuje?

2011-03-18T17:18:00.004+01:00

Dziecinnieje.

Proces jest powolny, lecz nieodwracalny.
Gdyby nie to, że od czasu do czasu patrzę w lustro, w ogóle bym o nim nie wiedział.

To wprawdzie dość okropne znaleźć się znów w punkcie wyjścia, na dodatek bez perspektywy zmian, które poprzednio były oczywiste, oczekiwane i budzące tyle nadziei.
Nie mniej nie czuje się z tego powodu specjalnie przygnębiony.
Żywot małych chłopców też ma swoje blaski.
Godzinami mogą budować roboty z klocków Lego, albo dowodzić nieulęknioną armią plastikowych żołnierzyków.

Ta dziecięca nieświadomość tych wszystkich zagrożeń, jakie niesie ze sobą dorosłość, strasznie mi odpowiada.

2011-03-11T16:58:00.004+01:00

Głowa opada mi na klawiaturę. Nie pamiętam kiedy ostatni raz czułem się taki zmęczony.

Każdy kolejny dzień jest jeszcze gorszy.

Już pewnie nigdy się nie wyśpię. Bo jak można się wyspać, skoro jeśli tylko zamknę oczy to natychmiast podrywa mnie na równe nogi.

Krążę potem po mieszkaniu mamrocząc po nosem.

Opowiadam sobie po raz tysięczny tą sama historię, jakby mogło to cokolwiek ją zmienić.

Niemoc

2010-10-12T16:46:00.000+02:00

1. Długonoga kobieto z przystanku tramwajowego pisząca esmsesy do kochanka, lub załamanej dwójką w szkole córki.
2. Parku pusty proszący o zajęcie jednej z wolnych ławek w słońcu nie wiedzący że i tak jest zbyt zimo by siedzieć.
3. Koleżanko z pracy uśmiechająca się uśmiechem który ja biorę za coś znacznie więcej niż jest w rzeczywistości.

Pomóżcie mi

(Lista jest krótka co również bardziej niż 1000 słów oddaje istotę problemu)

Poniedziałek

2010-09-20T13:14:00.000+02:00

Nie czuje się zbyt dobrze.

Pozostawiony sam sobie na dwa długie dni przedawkowałem nie tylko z alkoholem i samogwałtem.

Tęsknota

2010-09-16T14:47:00.000+02:00

Tęsknie za przeszłością, tak jak samotny tęskni za miękkością pocałunku, kiedy jadąc tramwajem z głową opartą o szybę, widzi nagle wyłaniającą się z mroku nocy parę całującą się w zaciszu wiaty przystanku oświetlonego jedyną działająca na tej ulicy latarnią.

Czyli można powiedzieć, że tęsknie, ale tej tęsknoty nie ma we mnie, chyba, że nagle stanie się coś, co sprawia, że się pojawia na bardzo krótką chwilę... i natychmiast znika, tak jak obraz widziany przez okno odjeżdżającego tramwaju.

Upał

2010-08-16T16:52:00.003+02:00

Jestem bardzo zmęczony.

Potrzebuje snu.

Ale sen nie nadejdzie. Będę leżał nagi na łóżku, patrzył w sufit i myślał o tych wszystkich rzeczach, które nie pozwalają zasnąć.

Poniedziałek

2010-08-09T16:42:00.001+02:00

W moich spodniach zrobiło się pusto, Nie jestem pewien kiedy to się stało, ale wydaje mi się, że już jakiś czas temu.

Tak czy inaczej zauważyłem to dzisiaj, patrząc na stopy licealistki w lekkich sandałkach z dużą ilością błyszczących rzemyków, która przykucnęła przy mnie na ławce przystanku tramwajowego.

Środa

2010-08-04T12:41:00.006+02:00

Czuję się dobrze.

Spędzam czas aktywnie.

Odżywiam się zdrowo.

Nie palę od bardzo wielu dni i wręcz myślę o tej czynności z odrazą.

Wiem też, że dłuższe okresy tak głębokiej abstynencji, kończą się zawsze w ten sam sposób.

Czwartek

2010-06-10T10:13:00.001+02:00

Coraz częściej zdarzają się dni, nie zapisujące się niczym w mojej pamięci.

Przechodzę nad tym do porządku dziennego, wychodząc z założenia, że tak właśnie powinno być, że taka jest naturalna kolej rzeczy.

(...)

Palę mniej. Pielęgnując monotonię.

Wąż Urubos

2010-05-27T13:28:00.009+02:00

Naciskam guzik od windy i przez pochlapaną srebrną farbą szybę, którą ktoś kiedyś pomalował jej drzwi, zaglądam w głąb szybu.

Dotykam czołem szkła i widzę migającą czerwoną diodę zbliżającą się do mnie powolnym ruchem.

Wsiadam do środka i naciskam przycisk oznaczony literą P. Opieram się plecami o ścianę, podnoszę wzrok i widzę moją twarz w lustrze z obtłuczonym rogiem przyklejonym do płyty oklejonej wykładziną drewnopodobną.

Nie wyglądam dobrze. Moja skóra jest szara, a spojrzenie puste. Odruchowo poprawiam krawat i spuszczam wzrok. Moje buty wyglądają tak jak zawsze.

Teraz przychodzi chwila, kiedy mogę zadać sobie pytanie, które niezmiennie zadaje sobie każdego dnia, właśnie w tym momencie.

- Ciekawe, co złego spotka mnie dzisiaj?

Nie muszę udzielać sobie na nie odpowiedzi, ani nawet zastanawiać się, jak mogła by ona brzmieć. Winda staje, mój moment zawieszenia między niebem a ziemią właśnie się skończył.

Wysiadam.
Ciemnym korytarzem kieruję się w kierunku plamy światła na jego końcu.

Środa

2010-05-19T13:05:00.002+02:00

Zadzwonił bym do kogoś, ale tak się składa że nie mam do kogo. No cóż, sam sobie jestem winien.

Z drugiej strony, wiem też, że nawet gdybym miał, to również bym tego nie zrobił.

Poniedziałek

2010-05-17T13:00:00.003+02:00

Jak już kiedyś wspominałem, to ja jestem mordercą mojej żony. Ale dopiero podczas tego weekendu, kiedy to deszcz uwięził nas w domu na dwa długie dni, zrozumiałem , że w tamtej pamiętnej chwili, umarłem razem z nią.

I może byłoby to całkiem romantyczne, gdy nie fakt, że jest to zwyczajnie żałosne.

Piątek

2010-05-14T13:03:00.002+02:00

Pada deszcz, ale ponieważ szczodry pracodawca zaplanował grilla, od dwóch godzin pod moim oknem piecze się karkówka.
Pan dozorca, właśnie siłuje się z beczką piwa, którą stara się wtoczyć pod zadaszenie.

Nie wiem czemu, ale zamiast cieszyć się perspektywą darmowej wyżerki, mam chęć jak najszybciej stąd zniknąć.

Tyłek Zuzi

2010-05-05T17:03:00.001+02:00

Trudno wyobrazić sobie bardziej zgrabny tyłek niż ten który wypięła do mnie Zuzia pochylając się rano nad swoim biurkiem.

Kiedy rozcapierzam palce nad klawiaturą czuje jego doskonałą krągłość.

Z jaką przyjemnością położyłbym na nim dłonie, rozciągnął pośladki i wessał się w skrytą między nimi gorącą tajemnicę, której nigdy mi nie będzie mi dane poznać.

Poniedziałek

2010-04-25T11:35:00.005+02:00

Jest ciepło. Świeci słońce.

Nie ma Zuzi, a czas niemiłosiernie się dłuży. Postanawiam się przejść. Szczęśliwie mogę to zrobić kiedy tylko chcę.

Idąc Bez celu, zataczam koło. Po czterdziestu minutach znów siadam za moim biurkiem.

Na zewnątrz nie działo się nic ciekawego. Choć bez wąptpienia w pamięci jeszcze na jakiś czas, pozostanie mi smukła właścicielka bardzo długich nóg, czekająca na autobus linii 116.

Paliła papierosa wystawiając twarz do słońca. W myślach zdarłem z niej obcisłe, króciutkie mini i jednym szarpnięciem rozerwałem rajstopy. Zgiąłem w pół i nie zważając na ból jaki sprawiam, wszedłem prosto w jej drugą dziurkę.

Piątek

2010-04-23T15:07:00.004+02:00

Jak chory pod namiotem tlenowym, obserwujący świat przez matową folię.

W doskonałej izolacji. Dotykany jedynie przez sterylnych lekarzy w maskach i gumowych rękawiczkach.

Moja separacja zapewnia mi bezpieczeństwo. Cenię ją sobie za to i nie chce niczego zmieniać.

Środa

2010-04-21T13:12:00.001+02:00

Rozmiar dekoltu Zuzi i ramiączko czarnego stanika wciąż niesfornie wysuwające się spod bluzki manifestują wiadomy dzień jej cyklu menstruacyjnego.

Jak zwykle przy takich okazjach jest bardzo serdeczna.

Ja karmię się tą serdecznością.

Zagaduje przy każdej okazji. Naciągam na dłuższe wyznania.

Nie jest ważne co mówi. Liczy się to, że poświęca mi swoją uwagę, a ja mam pretekst by odchylony w fotelu patrzeć na nią i wyobrażać sobie kształt jej piersi pod wydekoltowaną bluzeczką

Pasożytuje nie dając w zamian nic.

Poniedziałek

2010-04-21T11:02:00.002+02:00

Tęsknie za eN. Choć jednocześnie wiem, że to tęsknota za czymś, co najprawdopodobniej sam wymyśliłem.
Za czymś, czego nigdy nie było.

Wtorek

2010-04-20T10:42:00.002+02:00

Myjąc dziś rano zęby, nieopatrznie spojrzałem na zapuchniętą ochwaconą mordę w lustrze Wyprostowałem się, machnąłem ręką, jak dziecko próbujące rozgonić mgłę. I stało się oczywiste:

- Umrę tak jak stoję. Bez różnicy, czy za godzinę, za rok, czy za lat dwadzieścia. Termin nie ma znaczenia, moment i stan umysłu będzie ten sam. To dlatego, że nic się nie zmienia, że po tym co było, zostały tylko wspomnienia, a po tym co będzie, nie zostanie nic. Bo nic się nie zdarzy, bo wszystko już było. Bo życie to pustka. Bo jestem kukłą wypchaną sianem, z głową pełna sieczki i czerwonymi oczami z plastrów buraka.

Sen w kurtkach napompowanych powietrzem

2010-04-16T12:22:00.001+02:00

Śniła mi się Zuzia. Siedziała bardzo blisko.

Nad rogiem stołu ubrani w ogromne nadmuchane kurtki, dotykaliśmy się pochylonymi głowami.

Nawet gdybym chciał, nie mógłbym jej objąć.

Zbliżyła usta, jakby czekała na pocałunek.

Nie pocałowałem jej i obudziłem się z uczuciem żalu.

Pięć dni po katastrofie

2010-04-15T13:05:00.002+02:00

Boli mnie głowa
Coraz częściej
***
Oderwany od reszty
Nie rozumiem

Czwartek

2010-04-13T11:05:00.000+02:00

Idę do nikąd. Nie czuły, lub ślepy.

Wtorek

2009-10-27T10:02:00.001+01:00

Spędzam dzień na rysowaniu strzał i kul armatnich lecących z wielką prędkością.

Zajęcie jak każde inne.