ruhhali

kıskançlık bu zayıflık anımda

2013-12-20T10:41:00.000-08:00

düşünüyorum da ilişkiler boyutuna genel bir mantık oturtmaya çalışmak gerçekten hatalı bir davranış. son 4-5 ayımı verdiğim şahısa duygusal yönden sadık bir odak verip üstüne uzaksın ilişkide şu an olamayız şeklinde yaptığım dürüstlüğün bir tarafımda patlamış olması öncesindeki mantık çerçevemi tekrar sarsmış bulunmakta.

Evet, uzak ilişkiye alerjim olup çok sevsem bile yavaştan gelişen ilişkilere sıcak bakan bir insan olmamdan dolayı 4-5 aylık gel-gitli takılmaca duygusal karışık ilişkimin olduğu ekselanslarını elimden kaçırmış bulunmaktayım. kendisiyle son tartışmamız sonucu beni facebook arkadaşlarından kaldırması ve benim ardından kendilerinin numarasını silmemle noktalanan olayın ardından bi kaç hafta geçti geçmedi kendisini "in a relationship"e almış ekselanları. ben de zaten dağlar tepeler, öksürük krizi, otel odası sendromu, -10 derece derken bu zayıflık anında girdim bir de kıskançlık krizine. şimdi kendimi eleştirince bi yanda hazretlerine hak veriyorum ben dedim ilişki olmaz diye ama bekle de dedim, yavaş yavaş dedim hiç bir paylaşımı da kesmedim. kendi hemen istediler aşk ilişkisi şöyle romantiğim böyle sadığım ama aşk ilişkisini istemeden önce kendileri gayet hızlı bir delikanlıydı bi anda bana özel olduğunu iddia ettiği bu geçişten birkaç hafta sonra yaşadığı ve facebook camiasına ilan ettiği yeni ilişkisi gerçekten sorgulattı beni. kendisini sevmemin, değer vermemin en önemli sebebi samimi olduğunu düşünmemdi ama şu an gerçekten bir samimiyet sorgulaması yapıyorum. bi anda ben ilişki moduna geçemem uzun zaman sonra bi ilksin sen diye yanıp tutuşurken noldu hemen yeni bir ilişki. Hayır ihtiyaç olunan şey ilişkim var demek miydi? yoksa gerçekten bir şey hissetmek miydi? şu an gerçekten anlayabilmiş değilim.

tamam, kırılmaktan korkmak yaklaşamamak benim hatam. ama ben de dağları taşları keyfimden aşıp yanına gelmedim ki hazretleri... bu kadar anlayamıyorsan bu kadar hissedemiyorsan nedir yani olay. yakarış falan mıydı istediğin? dize getirmek mi? ben gidebilirim yurtdışına seni son bi defa göreyim derken gerçekten bu sebeple mi iletişime geçtin benle yoksa drama yaşamak istediğin için mi yada acaba boş kaldığın için mi? demek ki herkesin bahsettiği geniş gönüllülük farklıymış, benim bahsettiğim duygusal sadakat ve açık sözlülük karşı taraf için sadece önceki dediğiyle sonraki dediğinin lafta birbirini tutmasıymış belki. bilmiyorum neden böyle oldu. ama şunu tekrar kendim için kabul edebilirim, karşı taraftaki çelişkiyi tanımlayamasam da hissedebiliyorum prense karşı tüm duvarları kaldıramamın en önemli sebebi buydu sanırım. ve son olarak diyorum ki sevmek ayrı ilişki yaşamak ayrı. ilişkideyim diye facebook camiasına aktarmak ayrı kendi iç camiana ilan edip yaşamak ayrı.

Duvara Karşı - Fatih Akın adamı hasta eder

2013-12-08T11:27:00.000-08:00

Evet yine gerilerden geldiğimi ispatlayan bir filmi daha bugün izlemiş bulunmaktayım. Başlıktan da anladığınız üzere "Duvara Karşı"

Ne diyebilirim ki fasıl ve İstanbul boğazıyla olan girişi yine geride bıraktığım bir şeyleri kafada canlandırdı.

Üstüne yine şu son zamanlarda kafayı taktığım değişik ilişki boyutu söz konusu olunca ben de hepten devreler koptu. Aklı bir karış havada hayatı uçlarda yaşayım diyen Sibel, artık ben öldüm diye ortada dolaşan Cahit. Bayılıyorum insanın kafasında ürettiği çılgın çıkış yolunu yaşamasına ama mutlu sonla bitmek kaydıyla :) Muhtemelen de o sebeple bu filmin sonunda kendi içimde sıkıntı üstüne sıkıntı yaşadım.

Bir diğer nokta ise ikisinin de kendi kafalarındaki hayatı yaşarken aralarında farkında olmadan çok hoş bir etkileşim içine girmeleriydi. İşte can alıcı yer burası arayıp da bulamadığın bir etkileşim salakça bir sebepten yani Cahit'in Niko'yu öldürmesiyle başlayamadan başka bahara ötelenirken yaşanan pişmanlık ve devamında yapılan hata üstüne hatalar.

Ah Fatih Akın aklıma yine getirdin İstanbul'u, Beyoğlu sokaklarını, barlarını, boğazı, fasılı ve yaşanmamış daha doğrusu yaşanamamış ilişkileri, duyguları.

Simyacı , Bir Kendini Bulma Serüveni

2013-11-30T10:39:00.000-08:00

24 yaşıma yaklaşmışım, gümüşhaneye gelmişim, hayatımda ilk defa daha bu hafta başı uçağa binmişim ve bu hafta sonu simyacı kitabını bitirmişim.

Şu filmi izledin mi şunu biliyor musun diye sorduklarında hep derdim geriden takip ediyorum diye ama bu yaşa gelip simyacıyı okumamak geriden takip etmekten öte başka bir şey. paulo'nun az kitabını okumadım. Allah var, çoğunu da saçma buldum. bi de psişik fantastik şeyleri okuyan ve inanan da bi insanım ama onunkiler bi değişik gelmişti. belki algım kapalıydı bilemedim. ve en sonunda kısmet oldu simyacı'yı okumak bitirmek.

Öyle bir şey ki kitap zaten güzel ama üstüne o süreçleri düşününce benim gerçekten şimdi okumam gerekiyormuş. her şeyin yeri zamanı var derler ya benim o kitabı okuma zamanım gerçekten bu zamanmış önceki bi zamanda okusam gerçekten bu kadar ağzı açık okuyamazmışım.

öncelikle şu yaşıma kadar o yapılmaz, bu zor, şu tehlikeli, şu sakıncalı denen çoğu şeyi bir bir yaparak ilerlediğim yolda kafamdaki takıntıları, korkuları attıkça değişen kişiliğimle bu kitabı okumuş olmak bana ayrı bir haz verdı. karakter ve oğlak burcu olma itibariyla kafası kalın ve ikna edilmesi zor bir insanım kafamda zor veya tehlikeli bulduğum her durum o işi yaparken kullandığım aklın çalışmasını o kadar engelliyor algımı o kadar kısıtlıyor. özellikle bu sene bunu defalarca gördükten sonra bu kitabı okudum ya hala ağzım açık. çünkü bundan önce okusam korkular, sıkışınca gaza gelip işi kotarmalar falan böyle şeylere öldürsen inanmazdım. mantıklı gelse de iyiymiş der geçerdim. ben de santiago'nun geçtiği sürecin içerisinde kendimi bulduğum için ayrı bir hoş oldu bu kitap.

Sonra, rutin olaylar hayatta devam ettikçe algımın kapandığını farketmemin ardından kitapta okuduğum şu cümle " kız için bütün günler birbirinin aynıydı ve bütün günler birbirine benzediği zaman da insanlar , güneş gökyüzünde hareket ettikçe, hayatlarında karşılarına çıkan iyi şeylerin farkına varamaz olurlar"

Daha sonra kafamda rutin hayat mı maceradan macerayı koşmak mı derken kendi kendime geliştirdiğim hayatta bir odak olmaz mantığım üzerine gelen "mutluluğun gizi dünyanın tüm harikalarını görmektir, ama kaşıktaki iki damla yağı unutmadan" cümlesi olayın tam da üstüne gelmiş bulundu. İş hayatı mı, sosyal hayat mı, kültürel hayat mı bunlar da iyi olmak için tek odak mı vermek gerekir sorusu beynimi yerken hepsinin aynı anda yaşanması gerçeği hayat akışı içerisinde olmanın huzurlu olmanın esası olduğunu gerekliliğini bir daha hatırlattı bana.

Ve en önemlisi eylem yöntemi. Kafada istediğim kadar büyütüp sıkıntı yapayım bir olayı eyleme dökünce istediği kadar sorunlu gerçekleşsin o kadar sıkıntı vermiyor. Bu da şimdi ve burada olmanın bir diğer anlamı sanırım. Kafada bir miktar düşünmek tabi ki yanlış bir hareket değil ama ölümüne plan yapmak kendi hayatımda çoğu zaman işe yaramadı. Yaptığım çoğu hızlı girişim yanlış dahi olsa farkındalık seviyemi oldukça arttırdı ve beni bu noktaya getirdi.

Diğer önemli aydınlanmam ise sonucu istemek mi o sonucun olduğu yolda yaşamak mı sorgulamasıydı? Üniversite zamanımda herkesin ya bu da yapılır mı diye girdiğim bir işin sonucunda neredeyse hiçbir maddi kazanç sağlayamazken o yolda geçen senelerimin bana kazandırdığı kafa yapısının beni hala daha devam ettirdiğini tekrar farkına vardım. 2 sene uğraştım, zamanımı, her şeyimi verdim ve sonuç elde edemedim, çok şey öğrendim ama en önemlisi artık başarısızlıktan sen de yapamadın denmesinden korkmuyorum. İnsanların artık ne dediği umurumda değil diyemem ama bir şeylerle doğru veya yanlış uğraşıyor olmak bir yola girmek boş durup beklemekten her zaman daha fazla fayda sağlamıştır bana. Özellikle yaptığım o iş sonrasında gördüm ki çevremdeki insanların hep sorduğu şuydu ee kaç para kazandın, sonuç ne , şu kadar geçti sonuç yok yapamadın, oo o iş olmaz. gerçekten sonuç için yaşıyoruz. o sonuç 15 sene sora da gelecek olsa onun için yatıp kalkıp 15. senenin sonunda mutlu oluyoruz. 15 sene boyunca kahır üstüne kahır çekip yeri geldiğinde mutluluğu yaşamaya bile halimiz olmuyor. Yine kitaptaki şu cümle bu durum için gayet sarsıcı " İnsanlar menkıbenin (isteğin, amacın) kendini yaşamak istemeksizin, menkıbelerinin hazinesini arıyorlar"

Son olarak korkusuzluk belki de korkuları aşmak bu hayatı dolu dolu yaşamaktaki en büyük sır. Ne istediğini bilmek de diğer önemli olan olsa da insanın kalbi kapalı olduğu sürece istediği yoldan değil de tehlikeli olmadığını düşündüğü yoldan gidiyor. Bu genelleme aslında biraz da benim de yetiştiğim, büyüdüğüm şu yüzyılın Türk aile yapısından anlayışından geliyor. Çocukluktan beri dersten kaç aldın, ee şimdi okuyorsun sonra ne olacak, ondan sonra ne olacak, oraya gitme başına iş gelir, Taksim'de adamı gece keserler, kız başına o iş yapılmaz vs.. liste uzar gider.
Son olarak Taksim'de adamı gece tabi kesebilirler ama yine kitapta delikanlı ve simyacının savaş esnasında çölden piramitlere varmak için geçmesine benzer bir durum bu. Bana bi şey olmaz deyip cengaverlik yapmaya tabi ki gerek yok ama kendini bilmek zihin olarak kısıtlı olmamak şu hayatta mucizeleri çekmek için gereken en önemli esas benim için.

Film izleme sezonunu açmak

2013-11-18T13:13:00.000-08:00

Bu blogu yazmaya başlamamdaki en büyük amacım okuduğum kitap, izlediğim filmleri konuları üzerinden giderek yazmaktı. Sonra tabi ki istikrarımı kaybederek film izlememeye başladım. oldum olası film izleme düşüncesi bana sıkıntı verir ya kötü çıkarsa ya oturur başına yapacağım işi unutursam falan derken.. Artık sezonu açmaya karar verdim. Aslında sezonu bugün değil daha öncesinde açtım ama bugün bi yazasım geldi. çünkü bu akşam ki film çok derin bir film Forrest Gump..

Filmin kendi bi derinliği olsa da benim için de varlığı önemli bir film. Yeni evime misafir gelmiş olan ve hayatımdaki değerini yeni anladığım (ve ardından uzaklaştırdığım) kişiyle izlemeye başlamıştık bu filmi iki ay olacak ki son yarısını bugün izledim ve bitirdim. Tamam biliyorum buraya kadar ne blog ne film yazısı oldu biraz günlüğü andırdı ama o günü hatırlayınca biraz duygusala bağladım.

Film çok manidar oldu ama gerçekten hem onla olan ilişkim hem hayatımın akışı...
Bi yandan hayatta savruluyor muyuz yoksa kader mi derken? bir yandan korkusuzluk engelleri kırmak derken bu akşam bu filmin karşısında oturuyor buldum kendimi.

Şahsiyetime en acıklı gelen şey ise Jenny'nin kendini bulacak diye acı çekerek dönüp dolandıktan sonra ölümüne az kala saadetine erişmesiydi. Benim de son zaman ki modum olan sırt çantamı alıp gideceğim "find myself" kafası olmasından dolayı içim bi tuhaf oldu.

Ve diğer etkileyici sahne ve karakter ise lutenıt dan, karides teknesinde kasırga koparken teknenin tepesinde sözüm ona Allah'la kapıştığı gün. Küfretmesi sözleri bi kenara o andaki ana tema, o andaki hissiyat pek bir etkiledi beni. O cesaret, normal insanların yaşadığı korku dolu o anda yaşanan adrenalin yükselmesi ve coşma belki de kafamın içinde en az onun kadar coşmuşumdur.

Bu etkileyici sahne ve kişiliklerin çoğu tabi ki de kendim de bulduğum parçalardandı.

Diğer son olay ise akıllı olmayan (not smart) Forrest Gump, salt düşüncenin, düz mantığın, çocuksu duygunun sevginin simgesi. akıllı değilim ama sevmeyi biliyorum deyip atar yapabilmesi. o da içimde bıraktı bir şeyler bu akşama ve malum o akşama dair.

ego tatmini çağın hastalığı

2013-11-14T11:54:00.002-08:00

Bu repliği bir arkadaşım sürekli söyler dururdu. hatta diğer hastalığın da obezite olduğunu derdi. bunu diyen arkadaşın da muhabbetini pek sevmezdim hayat görüşlerimiz de tezat oluştururdu ama sanki bunu bana özel bir mesaj getiriyormuş söyler dururdu. doğru da derdi bence.

bugün kendi mezun olduğum bölümün sektör gününe ithafen yazdığım paylaşımcı mektubumdan sonra farkettim ki ben insanlara anlatmayı onları yönlendirmeyi paylaşmayı seviyorum. aslında insanları seviyorum ve bi an aslında manyak gibi uğraştığım tez dönemi sırasında ve öncesinde öğretim görevlisi olma isteğimin varlığı aklıma geldi ve keşke olabilseydim dedim. o zaman olamamamın ve şu an istesem de hala adım atmamın sebebini düşündüm bi an ve hatırladım ki öğretimin bilimin kucağında insanların hoca dediği profesör dediği kişilerin yapılacak işlerden de önce ön koşul yaptıkları egolarıydı. insanın eğitim hayatı içinde hayata atılmadan önce yaşadığı ne acı bi durumdur bu. ya tiksinir bir şeylerden ya oluşturduğu kalkan olan şaşırmama durumu ile girer bazı pis durumların içerisine.

ben yaptım demek, ben dedim o kişi yaptı ama benim dememle yaptı demek, bir şeyi denemek için deney yaptım değil de sonuçlar başarılı olduğu surette deney yaptım, araştırma yaptım diyebilmek hepsi bir şeyleri gösterme çabası, pohpohlanma istediği değil de nedir. işte bu yüzden, farkediyorum ki, insanların bana yardım etmesinden hoşlanmıyorum çünkü ego kokuyor. artık çoğu kişi egosu için yardım ediyor. iş düzgün olsun diye egosu için işi bir şekilde bitiriyor.

bu yazım son yazdıklarım içinde en dağınığı belki de ilk okunuşta en karışığı olsa da bence konusuyla kendi içinde en tutarlısı. çünkü bu akşam şu saatte bu yazıyı kimse için yazmıyorum kendi yaşadığım aydınlanma için kendi yaptığım davranışlardan bir tanesine daha bir anlam katabildiğim için yazıyorum. sevgiler. insanları hala seviyorum, evet.

paradoksun verdiği çarpıntıdan geriye kalanlar

2013-10-31T12:17:00.000-07:00

Bugün tek tek aklımda parıldadı soruların cevapları. Neden dünyalar tatlısı, aşık olunası insanı kaçırdım kendimden. Neden bilemedim ne yapacağımı. Ne istiyordum.

Aslında ondan çok şey istiyordum, isteyebilirdim ama korkuyordum. İsterim yapmaz, yapmak istemez. Zaten yapmasa da olur.

Bana yaklaşımı yeterdi.

Hayır, ben seni istiyorum demesi yeterdi.

Sevişirken kollarını boynuma dolayıp ruhumu okşaması kulağıma fısıldaması yeterdi

Seviştikten sonra gelip içine sokarcasına tekrar sarılması, uyuması yeterdi.

Taa gözümün içine en derine bakması yeterdi.

Beni bilmek istemesi yeterdi

Bana kahve yapması, sen rahatsız olma deyip kalkıp bir şeyi kendisi alması artardı bile.

Ama işte uzaklık fobim bastırdı bütün duygularımı, bütün tepkilerimi. Belki korka korka kaçırdım, belki de sonrasında olabilecek daha büyük hüzünleri bastırdım.

İşte gidiyorum şimdi, kapıya ayağını uzatıp kapattırmadın kapıyı. ardımdan bakarken bakmadım ardıma yine bakamadım. Bu sefer de gözlerimin dolmasından korktum. Korka korka bastırdım kendimi üzgünüm ama öyle oldu. Şu an yokluğunun acı acı vurması bile korkumu yenip sana ulaşmamı sağlamıyor. Nedensiz devam edemiyorum işte.

Tatlı gülümsemeni seviyorum.

Laan gerizekalı totoş diye seslenmeni seviyorum

Kurban olurum ben sana, öl de öleyim demeni seviyorum.

Yanıma usulca kafanı uzatıp beni boynumdan koklayarak öpmeni seviyorum.

Her hareketin ruhumu okşuyor.

Aslında en büyük isteğim perdeleri kaldırıp birine yaklaşmak ama uzaksın işte bana. istediğimde kucağında, kollarında olamadıktan sonra diyorum işte. Ben de böyle gerçekçi bir insanım. Bazı şeyler mantığın üzerine çıkamadı ben de üzgünüm. Gerçekten üzgünüm kendimi de üzdüğüm için seni de üzdüğüm için, lan gidiyorsun gitme deyip yanımda sıkıntıdan çekirdek çıtlarken abuk sabuk konuşup adam gibi bir cevap veremediğim için.

Neyse paradoksla yaşanmıyor dedin ya gerçekten yaşanmıyor,haklısın şu anda da yaşatmıyor.

huzurluyum fakat ne mutluyum ne mutsuz

2013-10-24T12:48:00.001-07:00

iki saattir aradığım yayın girişi butonundan sonra başlayalım bakalım yazmaya.

öncelikli olarak dün akşam saatlerinde gerçekleşen kuantum sıçraması sonucu uzun zamandır görüşmediğim bi arkadaşıma erişmem ve ardından geçen olaylar silsilesi sonucunda istanbul yolculuğum için hazırladığım çantadan hala emin olamamak suretiyle oturdum bikaç bir şey yazmaya.

aslında maceralı bayramım, ondan önceki sorgulamalarım, ondan önceki merakla bekleyişim arazi görevim falan bir sürü şey oldu ama onlardan önce bütün bu olayların sonucunda vardığım bi sonuç olarak sık sık kurduğum bir cümleyle oturumu açmak istedim. evet o şu cümledir ki;
huzurluyum fakat ne mutluyum ne mutsuz, ne keyifliyim ve keyifsiz. hissiyatım yok. bomboş bir sayfa düşün, uçsuz bucaksız bir çöl aynen öyle. şu an bikaç aydır yaşadığım macera ve üstüne olan sorgulamalar (daha doğrusu kendimin yanında sürekli beni sorgulayan çok değerli bir şahsiyet de var) o hissiyatı canlandırmak içindi belki de. hani olur ya bi tavuk söylersin bistro gibimsi bir restoranda yada bildiğin bi dönercide gelir saman gibi. nedir yahu bu dersin bunun bi tadı olması lazım. aha işte aynen öyle.
bu dünyanın en önemli sorunu mu? hayat çok mu dramatik? tabi ki değil.
ama şunu biliyorum insanın kendini bilmesi hoş bir şey sağlam bir şey.

seneler önce en ufak bir şey de sinir krizi geçiren, kapılara camlara kendini vuran bir insandan bu aşamaya gelmek benim için gerçekten güzel bir şey ama. arada eski halime gitmek suretiyle kafamın gidip gelmesi üstüne oluşan hissiyatsızlık falan bana sıkıntı verebiliyor.

bunun sebebini düşününce o kadar şey buldum ki ben de çıkamadım işin içinden. en önemlisi şu ki bir diğer sık kullandığım cümle "her an her şey olabilir, bu birinden de olabilir sebepsiz de gelişebilir" kimseyi suçlamaya gerek yok. bir kişinin bana yaptığı bir hata da bile bunu söylemeye başladığımda böyle iç gıcıklatıcı durumları doğal karşılayıp ne üzülüyorum, ne de tam tersi durumlarda sevinebiliyorum. bu durum da muhtemelen ben de aşırı üzüntü ve asabiyete karşı geliştirilmiş bir kalkan ama bu biraz beni cins bir insan yapıyor.
bunun devamında aşırı sevinç gösterisi için ortaya dış etkenlerden arındırılmış bir hobi bulma uğraşı çıkıyor. aslında bulmuştum kendi içime dönmüş yogaya da başlamıştım. hırs yok gelişme var. düşünebiliyor musunuz? ilerleme var ama hırs olmadan bunun üzerine bi şeyleri yapılandırayım derken yoga düzenim kesildi başladı göçebe hayatım. aha işte göçebe belirsiz hayattan sonra yamuldum. kaydı odağım kaydı düzenim. hissiyatı uyandıracak başka şeyler aradım oldu olmadı herneyse (onu hiç karıştırmayalım)

ilerleme açılma oldu tabi ki bazı durumlarda ama hala daha insanlık adına bazı paylaşımları bazı etkileşimleri yaşamam gerekiyor, gerekiyor ki çiçeğin kokusunu alabileyim, rüzgarın savurmasını hissedebileyim. bazı seviyeler hep en üstte kalsın.

dön dolaş aynı yer

2013-07-07T11:02:00.001-07:00

Yer değişikliği takıntımın ve "gitçem ben" manyaklığımın geldiği sırada hemen buldum yeni bir ev gidiyorum a dostlar... Bu sırada açılan kıyafet dolabından çıkan kıyafetlerin açığa çıkardığı anılara boğulduğum şu anda aklıma geldi benim bir blogum vardı.

Benim bi blogum vardı demeden önce ayrılamam dediğim, kendisiyle ciddi planlar kurduğum erkek arkadaşımdan ayrılmamın üzerine bir de dolaptan kendisinin hediye aldığı eşyaların bir bir çıkması gözlerimi doldurduktan sonra "o kadar karışık ki... kafam" deyip. öylece duraksadım. hatıralar mı acı veren, olmayan planlar mı, neyin uğruna olduğu belli olmayan bitişler mi gerçekten anlayamıyorum. aslında kendimi, ne istediğimi, ne hissettiğimi biliyorum. bence farkındalık düzeyim gayet yüksek ama bazı şeyler neden oluyor anlayabilmiş değilim.

Bunun dışında, bu hafta ve hafta sonu girişi olan cuma akşamı "teyze" denilebilecek yaştaki düşünür ablalarla konuştuktan sonra tekrar teyit ettim ki mal düşkünlüğü iyi bir şey değil. Sonra dolaptan çıkan kırmızı polo yaka orjinal tişortuma baktım ve onu alış zamanımı hatırladım. Okul zamanı ekstra garsonluk işlerinde çalışarak biriktirdiğim parayla almıştım. Hatta forum istanbula gitmiştik kardeşimle de benim yanımda "her zaman ki gibi" o kadar nakit yoktu da o vermişti de alabilmiştim. Sonra da şey kadar küçük tişortu içine koydukları eşek kadar polo club karton poşeti ağzı yüzü dağılana kadar çalıştığım yere kıyafetlerimi taşımak için götürmüştüm. Aynı şekilde biriktirdiğim paralarla aldığım, adidas pembe çizgili eşofmanım ve aynı gün kendime doğum günü hediyesi aldığım burberry klasik parfümüm. bunların hepsini kendi paramla alarak sahip olmak benim için gururdu. 3'ünü de annemlerden aldığım parayla alsaydım bana o kadar mutluluk vermeyecekti.

Bunları sabredip biriktirdiğim paralarla yapmam çok güzel ama işte malesef bir yandan kalbimin genişliğini kısıtlıyor. Biri benle onları paylaşmak istediğinde veya aynısından kendisinin de olmasını istediğini düşünüp imrendiğinde diyorum ki içimden ben kendi uğraşlarımla aldım sen de yap, al üzülmek neden... ama işte bazen sebep bu kadar basit olamıyor. Ondan sonra da aman bu fırsatları, durumları oluşturmak için ben de çabaladım hazıra konmadım dediğim insanlar kalkıyor benim nankörlük sınavım oluveriyormuş. Sınavı geçiyor muyum geçemiyor muyum ben de bilemiyorum ama benden daha büyük olanın varlığının farkındayım. Ben yaptım, tek başıma demek çok yanlış ama ukalalık bir kenara, tek başıma oluyor işte bir şeyler arkadaş, Allah nasip ediyor. Bunlar bir bir geldikçe bazı şeylere eskisi gibi, yada yanımdakiler gibi isyan edemiyorum işte. Yanımdaki bi şeyleri değiştirmek adına adım atmadığı halde ağladıkça ona da üzülmek yardım etmek gelmiyor işte içimden arkadaş. ama malesef şunu da biliyorum ki Allah'ın insanları düşürme sebebini de durumunu da sorgulamak bana düşmüyor. işte böyle içim de dön dolaş aynı karışıklık

Geliverdi Blogum Aklıma

2013-02-19T12:53:00.000-08:00

Bugün şöyle bir anılar hatıralar demişken blogum geliverdi aklıma. Bi bakayım dedim yazı yazdığım vakitlerde ne kafasıymışım. Biraz baktım da gerçekten sıkıntılıymışım, yani derdim neymiş anlamak mümkün değil.

Ofiste işe başladım başlayalı yine başladım insan sosyal bir hayvan mıdır değil midir diye düşünmeye... düşün düşün bulamadım tabi bir şey. İnsan kendinden bir şey anlatabilmek olsun, kültür,felsefe, spor gibi aktiviteli konulara değinmek olsun yapamadığı zaman sağındakinin solundakinin olayını önüne gelene anlatmaya başlıyor. Öyle bir hal almış ki durum kim kimle ne konuşması, ne konuşmaması gerektiğinin sınırını koyamamış. Koymuş olsa bile bir neşe anında yada bir sinir anında o sınır yok olup gidiveriyor ve seninle alakalı bir konu bir anda manasız bir adamın dilinden başkasına aktarılıyor oluyor.

Sonra da ben ne oluyorum? asosyal... kendimi çekiyorum... susuyorum. Aynı şekilde pek çok kişi susuyor ve tedirgin oluyor. ondan sonra da başlıyoruz birbirimize uzaktan pis pis bakmaya...

Nereye Aitim ki Ben

2012-12-21T12:46:00.000-08:00

Bilemem nerelere aitim bıraktım İstanbulu sonunda geldim buralara. bir sevdim ki anlatamam. gitme ihtimalimden midir, mizacımdan mıdır yine de gitmek istiyorum başka yerlere. sığmıyorum hiçbi yere kendimi özgür hissediyorum. hiçbi yere kişiye olaya takılmadan hürüm ben

plan yapmak yasak oldu

2012-10-15T12:43:00.001-07:00

Kafamda ne kurduysam ne planladıysam sonra bi baktım sadece kendi kafamda yaşadığımı farkettim. İnsan her anlamda harekete geçmediği sürece kafasında oluşturduğu varsayımlarla hayatını sürmeye mahkum malesef. Geçen gün birkaç adım attım çok da güzel oldu valla. en azından kimin neyden ne kadar haberi olduğunu biliyorum şimdi.salak gibi takılmıyorum.

bir de diğer kuralım vardı hiçbir şeyi veya kimseyi başka bir şey için bekletme diye. beklete beklete bir hal oldum valla aylardan oldu ekim kaldım yaya. herkes bir şekilde yok yok yapamam edemem dedi işe girdi ben kaldım elim cebimde istanbullarda. e ben de haliyle artık armutları toplamamaya karar verdim. indirdim de beklentiyi sıfıra oh mis. sonuçta ben üniversite hayatım olmadan öncede aynı seviyede yaşıyordum şimdi de yaşıyorum başkasına bağlı şimdi veya önceden yaşadıysam o olmadan yaşadığım günler de olmuştu. demek hayata her türlü devam edebiliyorum ne bir kişiye, ne bir olaya, ne bir şehre bağlı bu insan ne de bir hayat düzenine. ben de hiçbir şeye bağlı değilim arkadaş bugün var yarın yokum... ve bence bu çok mutluluk verici. o yüzden bir gerçeğe bir saptamaya bağlı değilim. sonuçlar çıkarmamaya insanlar hakkında belli bir kanıya varmaya çalışmadan öylesine yaşıyorum.

zaman akıp geçiyor bense bir bulanık bir berrak zihnimle izliyorum o geçişi. gitsem il dışına mühendis olsam ne olur. burda birinin asistanı olsam ne olur. benim bir etiketim yok artık ben sadece şu anda varım yarın ne olacağım belli değil ben neden bir etiket koyayım ki kendime? ne gerek var yani?

teslimiyet

2012-08-29T15:10:00.002-07:00

Belki de hiç hayatımda cevher hazırlamada çalışamayacağım cümlesi dökülürken ağzımdan, zihnimden nasıl bir ruh halindeydim acaba. Öyle bir ruh halindeyim ki tarifi yok. Kendi çapımda teslimiyetin doruğundayım şu an. En sevdiğim insanın bana aksini söylediği, yapmam dediği şeyi yaptığını yani gidecek olduğunu anladığımdan bu yana ilk kez böyle bir teslimiyet duygusu içerisindeyim. İstediğimin olamamasından dolayı bir mutsuzluk yok içimde ya da sevgilimden ayrılacağımı fark ettiğimde gözlerim de dolmuyor. Zaman her şeyin ilacımı bilmem ama bazı şeyleri sindirme de ve ya anlamada çok etkili bir ilaç.

Şu an bana öyle geliyor ki nerede işe başlarsam başlayayım doğruların peşinden gidersem gene çıkmak istediğim noktaya çıkabilirim. En önemlisi kendi içimdeki noktaya çıkabilirim. Çünkü dış etkenlerin nezdinde bir noktaya çıkmak düşünüldüğü gibi olamayabiliyor maalesef. Çünkü herkesin bir noktaya çıkartmadaki kriterleri farklı. Mesela bir kişinin seni işe alamamasının nedeni sadece kadın olman olabiliyorken, belki de başka bir yerde göğüslerin büyük olmadığı için işe alınmadın, belki de onların memleketinden olmadığın için ya da yeterlilik belgelerin az olduğu için işe alınmadın. beklenilen somut şeyler ortada olmayınca reddedilebiliyor insanlar maalesef ki daha neler yapabileceğini göstermeden.

Ne fark eder ki gün gelir o istediğin şey de mutlu etmez seni. Önemli olan kafa düzeyindir. Önemli olan kafanın içinde tuhaf veya değil çeşitli düşünceler dolaşmadan sakin bir şekilde gün sonunda evde oturabilmendir ve bu olayın her gün ve gece devam etmesidir esas olan. İşte o zaman yararlı ne varsa hem başına hem kafana gelecektir. Unutma her geçen gün ve gece yeni olasılıklara kucak açıyoruz.

Gel Gelelim

2012-08-24T06:57:00.000-07:00

Yaz bitiyor, bazı durumlar ciddileşmeye başlıyor. Özellikle iş durumu tabi... Gitcem gitcem dedim her an gidebilirim dedim kaldım buralarda iyi mi? İyi oldu diyemem ama sabır denemeleri konusunda iyi yol katettiğimi söyleyebilirim. Her zaman ki gibi gelişen olaylar üzerine yaptığım, eleştiriler, incelemeler için de yeterli zamanımın var olduğunu söylemeliyim. Bi de ya zamanım olup da düşünemeseydim dimi? aman diyeyim.

Zamanı olsun olmasın plan yapmayan düşünmeyen insanlar da var şu hayatta neyse ki benim kadar hatta benden iyi yaşıyorlar şu hayatı. Başkasına layık olduğu düşünülen işlerde çalışıyorlar falan. O kadar kayıtsızlar ki yardım almaktan hiç çekinmiyorlar sonra da yardım aldıkları kişinin hayat planının da üzerine konuveriyorlar. Soran olursa da der ki ben hayatı öyle akışına bırakmıştım... Kendini akışa bırakmış bir şekilde yaşıyorlar.

Peki ya akışa bırakmadan kontrollü yaşayan plan yapanlar onlar da yaşıyor bir şekilde. Benim gibileri soracak olursanız sağa sola kaptırıyorlar hayallerini, planlarını sonra da salak gibi başkalarına üzülüyorlar. Akıl fazlası olduğunu düşünüp başkasına akıl verirken kendisini yolda yaya bırakıyorlar. İşte burdan bu model insanlara demem o ki "az laf çok iş" beyler. Siz siz olun böyle tuzaklara düşmeyin. Bu bence kaderin tuzağıdır. Başkasıyla meşgul olup onu düze çıkarmaya, ona yormaya adarken kendinizi bir bakmışsınız siz hiç olup gitmişsiniz. Diğer düşünce de şudur ki acaba sabrınız mı deneniyordur? Ha ben onu bilemem. Onu benim gibi Allah'tan sabır, güç, kudret dilemeden önce düşünseydiniz. İstersen senin sabrını, gücünü geliştirmen için başına verir işte böyle şeyler! sonra da dersin ki "ben nerde yanlış yaptım ?"

Bu hayatta hemen başarılı olmak istiyorsan kendini birilerine teslim edeceksin sesini de çıkarmıcaksın. Sonrasında ama önüne başka bir engel çıkınca aşamazsan da işte o zaman karışmam. Çünkü o zaman ben oralarda bi yerlerde durup sen düşerken seni tutmayı beklemeyeceğim. Kesin planlar yapmaya çalışarak Allah'ın çizdiği yola karşı gelmiş gibi durabilirim ama biliyorum iyi niyetim beni doğru yola sokacaktır.

2012-08-16T09:06:00.000-07:00

Döndüm dolandım yine geldim bu ekranın başına ! Geçen sene bu zamanlar bildirdiğim yer farklıydı şimdi ise o yerde olmanın hayaliyle burada yani istanbulda yazıyorum işte bir şeyler.

Boşluğumun 3. ayı bitmek üzere iken bu süreç içerisinde çıktığım yürüyüşlerin bir tanesinde yanımdan hızla geçen bir zamanlar sıkı fıkı şimdi ise konuşmak istemediğim bir kişi geçti bir hışımla. Bu olaya şahit olunca beni görmezden gelmesine belki de görmemesine ufaktan sevinip bir yandan şöyle bir yüzüne baktığımda bir anda ilkokul defterleri açılıverdi içimde. Ya zaten sıkıntılıyım boşum kafam boş günüm boş. Karıştırcak kurcalıcak olay arıyorum. Tam da üstüne bu geldi yani. Konuştuğum görüştüğüm insan sayısı üçü geçmezken ve bunu ben böyle belirlemişken şimdi neden bir anda görüşme konuşma istediği geldi içime.

Aslında bir yandan konuşmak görüşmek istiyorum işte ama adam beğenmiyorum, bana yapılanları hep kendime hakaret gibi sayıp olayları büyütüp duruyorum. Beğenmediğim bir hareket görünce hemen ortamdan uzaklaşmak ve konuşmak istemiyorum. Daha doğrusu eğer yanlış gördüğüm şeyi söyleyemiyorsam hemen kaçıyorum. Şimdi buraya yazarken aklıma geldi de belki de bu sebeplerden dolayı yani tekrardan konuşmak için görüşmek istiyorum. Hatalarını söylemek mazeretlerini dinlemek ve affetmek. Sadece bu ne gereği var ki büyütmenin insanın insana ihtiyacı vardır diğer maddi şeylere de ihtiyacı vardır ama öncelikli ihtiyacı insandır. İster zıddı olsun ister aynısı ister değişik bir tipi. Önemli olan bir şeyler almak vermek değil midir. Zihnindeki bilincindeki yeni kapıları açmaktır. Şu an içimde öyle bir heyecan oluştu ki onu görünce keşke yanına gitseydim de konuşsaydım sen öylesin ama ben yine de konuşalım görüşelim istiyorum deseydim. Yaradan'dan ötürü tekrar birbirimizi tanıyalım deseydim. Yalanı, gösterişi, abartıyı bırakalım ama çünkü o vakit ben gene kendi kabuğuma çekilmeye başlayacağım.

Öngörülemeyen trafik durumu

2012-02-16T13:10:00.000-08:00

Ben bu İstanbul trafiğini anlayabilmiş değilim. Şu beş senelik okula gidiş gelişimde yaşadığım yol maceraları ve buna bağlı olarak oluşturduğum yol ve trafik görüşlerim hala daha beni yaya bırakabiliyor. Dün altı buçuk sıralarında E5'te uçarak giden mecidiyeköy otobüsü bugün nasıl olur da okmeydanından sonra trafiğe girebilir. İş çıkışı trafiği diye düşünebilirsiniz evet de dün açık olan yol neydi o zaman?

Şöyle ki mecidiyeköy edirnekapı arası yol düşünüldüğünde yol açık olsa bile haliç köprüsünde yol daraldığından köprü girişinde yolun yoğunlaşması mantıklı. Köprü bir anda hızlanarak gitmemiz de tamam. E ondan sonra ayvansaraya gelince bi anda daha da hızlanarak açık yolda gitmemize ne demeli ne oldu onca bekleyen araba?

Zaten kıç kadar sapaktaki trafiğe diyecek laf yok. Ama sapak trafiğinin (evet yol ayrımındaki araç yoğunluğu) bir diğer önemli faktörüyse sürücü kararsızlığı ve yol bilmezliğidir. Soldaki yoldan gidecek belli son dakika olmuş hala sağdan devam ediyor adamlar, cık cık çok ayıp. Sonra bi anda aklına gelip diğer tarafa geçmeye çalışırken bu şekilde 10 araç o an aynı olayı yapınca yol ağzı oluyor trafik. Yapmayın etmeyin böyle şeyler hızlı hızlı gidelim evimize...

Kafalar Rahat Değil (durup dururken kaşınmak da denebilir)

2011-12-04T09:56:00.000-08:00

İş hayatına atılmak için şunun şurasında bir sene bile kalmamışken işsizlikten kaynaklı yaşadığım şu iç sıkıntısı kendi kendine kaşınmak değil de nedir. Diğer sıkıntı ise çalışmak isteyip iş kovalamamam.

Sürekli insanlarla diyalog halinde olmak o kadar çok darlamış ki beni üçüncü tekil şahıslar sürekli diyalog halinde olacak olma düşüncesi beni tüm yeni iş girişimlerinden uzaklaştırıyor. Sonra da böyle burda kös kös oturup blog yazıyorum. Gerçekten her şeyden soyutlanmak istiyorum evet ama sonra da o her şeyin içine dahil olmak istiyorum. İç karışıklığım ilerledikçe davranışlarım da çelişkili olmaya başlıyor böylece. Bir şey yapmak ile yapmamak kafasında gidip geliyorum uçurumun kıyısında.

Dünya Malı Uçan Halı

2011-11-22T12:26:00.000-08:00

bin ve de düş bitecek emin ol kurduğun her düş....
Belki de hevessizliğimin açıklaması şu sözler belki de umutsuzluğumun.Umutsuz olduğumu kabul etmesem de alttan alta olur tabi arada öyle karamsarlıklar, insanlık hali sonuçta.
İstediğim bir şey ya da yapmaya çalıştığım şey kabak tadı vermeye başladığında bu sözler tekrar ve tekrar çınlıyor kulaklarımda. Bazen kabak tadı vermeyi bırak ortada hiç bir şey yokken bile geliyor. Aslında beklenti içine girmemek güzel bir şey az çabalatıyor insanı, hayal kırıklığı ihtimali düşük falan ama yine de yaşama sevincini sömürebiliyor bazen. Aslında bu da değil sorun insan mutlu olup, olmayacağı şeyi bilemediği zamanlarda stabil halini bozmak istemiyor. Değişlik olmayınca aman sıkıldım diyor, yine aynı nankör insan ama değişik bir şeye olan tepki de yaşanacak olan belirsizlikten ileri gelebiliyor. Bence stabil halde dururken de insan huzuru mutluluğu yakalayabilir. Hatta o şekilde yakalarsa ala olur. Çünkü mutluluk denen şey içten gelir, dıştan içeri bir şey gelmez e haliyle olacak olan bir organizasyonun/aktivitenin ya da alınacak olan bir eşyanın kendi başına mutluluğu etkilemesinin söz konusu olmaması gerekir ama oluyor işte. Sonra da bağımlılık oluyor o mutlu edici şey. Bağımlılık olunca da onu sürdürmek için gösterilen çaba da acı oluyor. Böylece de diyorsun bitecek emin ol kurduğun her düş.

E sonra insan (evet,aynı insan) derse ki olsa da olur olmasa da olur. Mantıksız bir cümle kurmuş olur mu? Bence olmaz.

sagopa kajmer al bide burdan yak

2011-11-22T12:25:00.000-08:00

Karmaşıklık-(bu aralar bende bir şeylik var)

2011-11-17T11:41:00.001-08:00

Şimdi blogumu kontrol ettim de uzun zamandır yazmamışım vallahi. Düşündüm neden yazmadım diye sonra yazmamamı doğru buldum. Çünkü şöyle dönüp baktığım da geriye yazdıklarımın çok karışık olduğunu farkettim. Kafam o kadar dolu ve karışık ki bir cümle içerisinde olan olamayan herşeye değinmeye çalışmışım haliyle yazıları çorba yapmışım, aybolmuş.

Üstüne biraz düşününce anladım ki yazı türkçem hiç de gelişmiş değil sahi niye öyle olmuş? Anlam veremediğim bir şey...
Bir diğer anlam veremediğim şey ise bugün altı sularında mecidiyeköy dönüşünün açık olması ve benim buna rağmen metrobüste olmam. Oysa bi kaç hafta önce aynı zamanda 15 dakikalık yolu bir saatte gitmiştim çok garip.
Başka anlam veremediğim şeyler de var tabi. mesela geçen sene derslerimin üzerine titrerken bu dönem titrememem ve üstüne daha iyi notlar almam bu da çok garip. Sınırda kalan notumun yanlışlıkla CB gelmesi üzerine bu dönem bunu düşünerek çoğu derste ne olsa alacağım harf notu belli şeklinde sınırları zorlamam gerçekten kendi sınırlarımı açıyor.
Kafayı takmadığım çoğu şey yoluna giriyor.
Ne olursa olsun kafası ile üzerine gittiğim her duvarı yıkıyorum bu sıralar.
Olumsuz olsam da olumsuz bir şeyler yazmak gelmiyor içime mesela. Her şeye gülüp geçmek istiyorum.
İstanbul, sen karışıksın ve dolusun ben de doluyum ve karışığım ortak özelliğimizin olması ama anlaşamamız da garip bir şey mesela. Son olarak sana da laf atar giderim artık ben.

değişkenlik!! (değişmeyen tek şey değişimmiş tamam da abartmamak lazım)

2011-10-17T11:47:00.000-07:00

Şöyle ki şu dünyada insanın kendi aklına kendi kendine zarar vereceği bir şey varsa o da değişken ruh halidir. Mutluyken bi anda hüzün çökmesi, hüzünlüyken bir anda enerji patlaması yaşamak falan gibi yani. Çevredeki insanlar için de zarar aynı zamanda. Yanındaki seni mutlu sanırken bi an ağlamaklı oluvermek pek hoş bişey değil.

Bir de bunlar nedensiz (daha doğrusu anlayamadığım nedenlerden ötürü ) geldi mi o daha bir zor. Aslında ruh hali değişimi ya da diğer bakış açısıyla duygu değişimini mantıka dayalı olarak açıklamak mümkün değil. İnsanın içinden bir yerden, nereden olduğu belli olmayan yerlerden gelip kendini dışarı salıveren bir şey. Kafayı fazla çalıştırmayıp iç güdülerine insan bıraktı mı kendini bu bahsedilen olaylar gerçekleşiyor malesef.

Bi anda bana yardım eden bir insanın varlığında, gözlere yaşların dolması, utanma, sıkılma derken peşinden hemen mantık koşuyor ve diyor ki "saçmalama neden sana yardım ediyor ki aciz misin sen?" hemen bu duyguların peşinden bir sinirlenme geliyor. O sırada zaten içimdeki bu kesişme bu zıtlık hemen baş ağrısına yol açıyor. Eğer mantığın (belki de egonun) ağına düşüp de yardım eden insana kızmışsan işte o çok fena üstündeki sinir bulutu gittiği anda bir de suçluluk duygusu kaplıyor içini.

Tüm bunlara ne gerek var diyip her şeye sakin tavırlar sergilemeye karar verdiğin an ise yeniden duygularını mantık kontrolü altına aldığın an oluyor. Bu sefer ne hissedersen hisset üstünü sakinlik örtüsüyle örtmeye çalıştıysan içinde gene bir çakışma, çelişme gene bir fırtınalar meydana geliyor. Bunun da peşinden bir baş ağrısı, kusma, baş dönmesi, göz kararması geliveriyor kendini tutmaktan. İşte sosyal anlamda kabul edilebilir olmak için bu seçeneği kullanmak gerek ama bu sefer de kendinden vazgeçmiş oluyorsun, diğer türlü yapsan iş hayatında seni kim çekecek diye de sorarlar adama kaldı ki haklılar.

Belki de ilk seçeneği uygulamaya çalışıp, bunun yanında insanın kendi çevresine kalın duvarlar çevirmemesi lazım. Çevirmesin ki iyi olaylar da o duvardan sekmesin. Aynı zamanda tüm olaylara tepkisiz kalınmasın.

Renkli Rüyalar Oteli!!

2011-09-26T12:01:00.000-07:00

sen de dedin ki "dikkat et sadığımdır sadece kendime" kulağıma çalındı Teoman "Renkli Rüyalar Otelinde"yi dinlerken. Ne güzel demiş değil mi bence hiç kişisel alınmaması gereken bir laf. Bir insan önceden bir kişiyle mutlu olduğunu düşünürken şimdi düşünmüyorsa ya da düşünemeyeceğinin garantisini veremiyorsa ve bunu da dile getirebiliyorsa bence bu gayet dürüst bir davranıştır. Neden yemin ederler, hiç bırakmayacağının sözünü verirler ki insanlar dünyaya kazık çakmayacağımız da belliyken. Neden oldu, olmadı peşinden gidilir bi ilişki için. İlişki meselesi iş, değil güç değil insana bağlı bir durum neden bu kadar takıntı yapılır sürdürülür. Mutluluğu sürdürme telaşı, o an mutlu eden durumu devam ettirmeye çalışmak olmaması gerekiyor ki takıntı kalksın ortadan.

Ama işte böyle düşünmeyen kız yollu oluyor malesef ya da kazandığını anlayınca gitmek zamanı geldi diye düşündüğü ve maymun iştahlı olduğu söyleniyor. kişi, karşı tarafa açık olduğu sürece hiç de öyle değil. Delinin biri bi taş atmış demiş ki biz de erkek adam sözü ölene kadar. insanlar da kendini yaşarken her gün öldüre öldüre bu sözün peşinden gidiyor. Kabul etmek lazım insanın düşünceleri, istekleri gün geçtikçe değişebilir bu değişim doğal bir şey olduğu için de bundan korkmamak çok da üzülmemek he bir de farklı anlamlar yüklememek lazım.

İşte Teoman da o anı ne güzel yaşamış ki hisli hisli de söylemiş şarkıyı. Şimdi ise geçmişi değil de mutlu olduğun kişileri olayları aramak zamanı

Dengede Olmak!! ya da masanın diğer tarafından düşmek

2011-09-21T09:29:00.000-07:00

Okulun başlaması ile beraber alışkın olmadığımdan fazla insanın içine karışınca hemen yeni olaylar, yeni kişiler üzerinden muhabbetler dönmeye başlıyor. Bunların en önemlisi kim kime ne demiş ne yapmış ne etmiş. Belki konuştuğumun ya da dinlediğimin büyük bir kısmı anlatanın kafasında yaşadığı dünyaya göre algıladığı ve çıkarım yaptığı durumlar olsa bile karşılıklı kös kös oturmak yerine insan konuşuyor da konuşuyor işte. Ama insan şunu da anlıyor ki, olan bir durum neredeyse yarı yarıya hem iyi hem kötü sonuç getiriyor bir insan için. Şimdi benim sevgilim var hayatımdan memnunum falan karşımdakinin sevgilisi yok ve memnun olmadığını anlatıyor. Sonra biraz zaman geçiyor diyor ki ay iyi ki yok ben şimdi görüşmeye üşenirim, tanımaya çalışıcan değişik muhabbetler falan... E o da doğru bir bakıma, daha doğrusu karşıda ki kişi kafana göre değilse bu durum söz konusu olabilir.

Neyse konuyu bulandırmadan devam edersem sonra bir baktım ki uyumu, huzuru bulduğum insanla o kadar çok birlikte olmuşum ki bu sefer de diğer uyumlu arkadaşlarımdan uzaklaşmışım. Şuanlık şikayet ettiğim bir durum yok benim klasik korkum masanın diğer tarafından düşme korkusunu da yaşıyorum sanırım. Aynı zamanda bu arkadaş ve sevgili durumunu da dengelemekle beraber para ve zaman durumunu da dengelemek gerekiyor ki o da büyük bir sıkıntı. Derken sonuç olarak insan içine karışmak benim için çok zor bir iş be bilog. İnsanın tanıdığı bildiği, tepkilerine alıştığı insanın yanında artık senden daha sıkı fıkı olmuş insanların yanında vaktini geçirmesi biraz boğucu ve üzücü oluyor. Şöyle ki güven duyduğun yere geri dönmek de bir bakıma bir kişiye bağlanmak ve diğer duygularının körelmesi ile de sonuçlanabileceğinden eskiye dönmek dengeyi kurmak zaman tanımak gerekiyor sanırım bazı şeylere.

Kadın Olmak (çalayım bari)

2011-09-15T12:42:00.000-07:00

Aslında zihnimden çıkacak pek çok şey var ama bugün facebookta okuduğum bir şeyi paylaşmak istiyorum. Son bir kaç haftadır çalışma ortamımda olsun, başka ortamlarda olsun yaptıklarımın sonucu olarak sırf kadın olduğum için bana dönen tüm tepkilere gelsin bu yazı...
Kadın Olmak....
Adam gibi adam derler de, kadın gibi kadın demezler mesela. Taş gibi derler. Soğuk olmak zorundadır, hissetmemesi gerekir, iyi gözükmelidir ama öyle çok iddialı da olmaması gerekir. Erkeğin yanında yerini bilmelidir.
Kadın olmak suçtur bu hayatta. Seversin deli derler, sevmezsin kötü derler. Elde ederler basit olursun, elde edemediklerinde konuşmalarına meze olursun. Susarsın bir şey bilmiyor derler, susmazsın dili uzun derler...

Ne Yapacağını Bilememek İşte Tüm Sorun Bu!!

2011-09-12T05:24:00.000-07:00

Gerçekten çok istediğiniz işin başındaki adam şizofrense ne yapılır acaba? Kafanızdan bi anda işi sildiğinizde sizi araması, sonra triplenmesi sonra sonra başka şeyler.

Tamamen başka sebeplere dayanan davranışları, sürekli kişisel algılayan bir insan hangi ruh halinin ürünü olabilir acaba? Burada da aslında anlaşılamayan bir durum var. Ya bu insan ilgi görmek için sürekli alınganlık yapıyor ya da gerçekten her şeyden alınıyor. İşte düşününce iki ihtimal de çok fena. Çünkü ben ne ilgi göstermek istiyorum ne de kendimi anlatmak için tekrar ve tekrar konuşmak. Bu durum da ne diyebilir ne yapabilirim ki gerçekten bilmiyorum. Kendime kendime oluşturduğum kurallardan bir tanesine göre zaten bu davranışlara anlam vermemeye çalışmam lazım çünkü insanların çoğu kendim de dahil düşünmeden spontane davranıyor. E kafa yorup zaman kaybetmenin hiç bir manası yok ama işte malesef ki bu işin sonucunu almam için de bu durumu çözmem gerekiyor. Ve komik olan şu ki her şey sadece eğlenmek için yapılmış bir şaka olabilir. Belki de yapmam gereken tepkisiz kalmak belki de başka bir işte bilemiyorum, bilemiyorum, bilemiyorum...

Fatih abi haklı " what can ı do sometimes??"

Büyük Kaçış!

2011-09-09T13:57:00.000-07:00

İnsanın insanlardan kaçması ne garip bir şey değil mi? Böyle oraya ait olmadığını hissetmek bir an çekinmek, bütün bakışların üzerinde olacağı düşüncesi falan. Son zamanlarda basılmak kelimesi çok kullanır oldum ama buradaki kaçışın sebebi basılmaktan kaçmak heralde ya. Sürekli içinde bulunduğu çevreden kopup başka bir yere gitmek zor bir insan için eğer sosyal bir insan değilse o kişi. Farklı çevre dediğim mekanla pek alakalı olmamakla beraber farklı yaş grubu kafa grubunda olan, farklı alışkanlıklarda yetişen insan gruplarından bahsediyorum.

Bu basılma nedenidir ki bazı benim gibi derin düşünür arkadaşları düğün dernek, bayram, doğum günü vs. gibi toplaşmalardan kaçıran. Uyum sağlamak uzun süre havadan sudan konuşmaya çalışmak zor işler bunlar, insanın rahatlık bölgesinden çıkmasını gerektirir. Sonra da samimi olmadığı işleri yaptırmasını gerektirir. Bunlar yapılmıyor mu bir şekilde yapılıyor ama artık bu olaylar artık o kadar sorgulanmadan benimsenmiş ki insanı robotlaştırıyor da robotlaştırıyor. Mesela uzaktan geldi akraban, arkadaşın her neyse çıktınız bir yere şimdi ev sahibi (il sahibi de denilebilir, istanbul üstüme tapulu ya) olarak başlayacaksın hesap gözlemeye zorla iki saat karşılıklı ısrar edeceksin valla olmaz ben ödeyeceğim. Ne için iki saat yalvar yakar para ödemek için neden? biz buna nezaket diyoruz. Herkesin birine bir şey ısmarlamak içinden gelebilir mutlu olabilir tabi ama sürekli bu şekilde sözde nezaketten sonra da hesap ödeme de gerginlik gitmek de gerginlik dönmek de gerginlik işin içinden çıkılmaz hale geliyor. Bir yere gidilir e dönüşte farklı yerlere gidilecekken kimse tek bırakılmak istenmez bir diğer soğuk ter de orada dökülür.Ama şunu itiraf etmem gerekiyor ki eğer saat de geç bir saatse ve uzak bir yerse karşılıklı kimse birbirinin nasıl gideceğini merak etmiyorsa o da iyi bir şey değil. Fakat bir sebebi var karşılık birbirini umursadığının göstergesi. Diğerleri çoğu zaman ya gövde gösterisi ya da öyle olması gerektiği düşüncesinden ötürü meydana gelen şeyler.

Buna karşılık iyi o zaman ben kaçayım demek de bana düşen görev olur o zaman!!