! ! Ruşyena ! !

yılbaşından bu yana...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Fri, 09 Jun 2023 15:25:00 +0000

Sürekliliğini zaman zaman akamete uğratıp sonra hiç bir şey olmamış gibi yazmaya devam etsem de nurtopu gibi iki blogum var ve söz konusu blog sahipliği olunca sanki iki çocuğum varmış gibi hissediyorum. Birine yazıp diğerine yazmadığımda da için için suçluluk hissediyorum. İçimde bu his kabarıp köpürürken mantıklı yanım -ki kapladığı alan duygusal yanımdan daha fazladır- devreye girip pek mantıklı gerekçelerle içimi rahatlatma yoluna gitse de, kabartı ve köpürtü epeyce bir sönmesine rağmen yine de geriye kalan eser miktardaki halinden tamamen kurtulamıyorum. İç dünyam böyle bir ahval ve şerait içindeyken gelip bu bloguma da bir şeyler yazmak istedim. Spontan bir dökülüşle bu yazı nerelere dek gidecek bakalım görelim...

Son postumu 23 Aralık 2022 de yazmışım. Handiyse 2023 ten 6 ayı bulacak kadar bir zaman geçmiş. Yeni evimizi alıncaya dek geçici olarak taşındığımız evimizde yaşamaya devam ediyoruz. Çünkü evimiz henüz satılmadı. Zira bu işi profesyonelce yaptıklarını düşünüp satış eylemini kendilerine devrettiğimiz iki emlakçı da evi satmayı başaramadı(!) Meğer emlakçıların çoğunun bu hali onlar için büyük başarı imiş aslında. İçine girmesek bilmeyecekmişiz. Meğer uyanık emlakçılar "müşteri yok, kimse satın almıyor" diyerek evini satmak isteyenleri aylarca oyalayıp sonunda da "evinizi kimse almıyor, fiyatını kırın" diyerek ev sahiplerini kandırıp düşük fiyata ya doğrudan kendileri alıyormuş ya da bir tanıdıkları aracılığyla dolaylı yoldan yine kendileri alıyormuş. Sonra da bir kaç ay bekletip üzerine epeyce bir miktar ekleyip kendileri için satıyorlarmış. İki emlakçı ile çalıştık. İkisi de aynı karakterde çıktı. Dörder ay oyaladılar, sonunda ağızlarındaki baklayı çıkardılar. Birinin yüzüne, diğerine de telefonda ne nane olduklarını söyledik. Evimizi satamadan kendilerini başımızdan defettik. Birinci emlakçı satılamayan(!) evimize doğrudan kendi talip oldu. Hem de fiyatını epeyce bir kırarak. İkinci emlakçı ise deprem sonrası ev fiyatları aniden fırlayıncaya dek bir türlü müşteri bulamadı ama ne hikmetse fiyatlar artınca hemencecik birini buldu. O da artan rayiç bedeli üzerinden değil, depremden bir kaç ay önce belirlediğimiz fiyat üzerinden. Depremle birlikte dairenin fiyatı neredeyse bir milyon tl daha arttı. Ama emlakçı uyanıklık yapıp deprem öncesi fiyatla müşterisine(!) satış yapacak, belli ki sonrasında o bir trilyonu üzerine ekleyerek aradaki farkı kendine cukkalayacaktı.

Şöyle ki; Adam çarçabuk müşteriyi(!) bulmuş, ama biz müşteri ile hiç tanışmadık, hiç konuşmadık, bununla kalmamış sözleşmeyi kendi kendine hazırlamış -ki ona böyle bir yetki vermemiştik- aylardır daireye doğru düzgün müşteri bulamayan adam günde kaç kez telefonla arayıp ısrarla gidip imzalamamızı istedi durdu. Meğer derdi bir an önce evi kapmak imiş. Allahtan piyasada neler olup bitiyor takipte olduğumuz için geç kalmadan uyandık.

Dolayısıyla emlakçılara güvenimiz bir de değil tam iki kez sarsıldı. Üçüncü bir emlakçıya vermekten kaçındık. Bir süre mümkünse uzak duralım. Bir buçuk ay kadar önce internet ilanlarını kendimiz verdik. Tanıdıklara haber saldık. Bir de böyle deneyeceğiz. Ya da böyle de olmayacak da belki yine emlakçılara mahkum olacağız. İçlerinde işini Allah korkusuyla yapan birileri vardır da onlara denk geliriz inşallah. Var mıdır? Belki de emlakçılığın raconu bu. Hem alıcı hem satıcı müşterileri kazıklamak onların asıl işi. Kısa zamanda büyük kâr getirebilecek evleri biliyorlar ve satışına engel olup ucuza kapatarak büyük vurgunlar vuruyorlar. Belki de emlakçılık, satışlarda aracı olup üç beş komisyon almaktansa gerçekte bu. Bu denli çirkin bir iş! Bilemiyorum.

Zaten hukukun yargıçlık, hakimlik, savcılık, noterlik gibi mesleklerini sevmeme rağmen avukatlık mesleğini de tanıdıkça hiç sevmedim, bir de ona şimdi emlakçılık eklendi. Her eğitim-öğretim dönemi başlangıcında öğrencilerle tanışırken ne olmak istediklerini sorardım, ben de her öğretmen gibi. Doktor, mühendis, öğretmen ve avukat meslekleri en önde gelir. Avukat olmak isteyenlere " kolayca ve vicdanın rahatsız olmadan yalan söyleyebiliyor musun" diye sorarım. Çocuklar tabii ki, "hayır öğretmenim yalan söylemek çok kötü bir şey" türü şeyler söylerler. Peki senden bir katilin ya da hırsızın avukatlığını yapmanı isteyecekler. Sonuçta avukatlık kişinin işlediği suçtan ya da üzerinde oluşturulan şaibeden kurtulmak istediği için destek almak amacıyla başvurduğu bir meslek. "Sana suçsuzlar kadar gerçekten suç işlemiş kişiler de gelecek. Bir adam karısnı, çocuklarını katletmiş ama sana para verip senin kendisini mahkumiyetten az cezayla kurtarmanı isteyecek. Bu durumda sen de o katili savunmak zorunda, mahkemeye suçunu hafifletecek şeyler söylemek zorunda kalacaksın. Belki de çok fazla yalan söyleyeceksin. Belki de katilin öldürdüğü kişi tamamen suçsuz olsa da suçun bir bölümünü de ona isnat ederek katilin suçunun hafiflenmesine çabalayacaksın. Yani aslında sen belki de bazen kötülük yaparak para kazanmış olacaksın. Buna hazır mısın?" diye sorarım. Cevabını önemsemem ama çocuğun bu mesleği isteyip istememesini sorgulamasını sağlarım. Şimdi artık emlakçılık mesleğine dair de belli bir fikrim oluştu. Tüm emlakçılar değil elbette ama bazı emlakçılar paralarını yalanla-aldatmayla kazanma yoluna gidiyorlar demek ki. Her iki deneyimde yaşadığımız şey tam da buydu.

Hayat her şeyi öyle altın tepside sunmuyor. Bir şeyleri elde etmek her zaman kolay ve çabuk olmuyor. Ama sonunda her şey olacağına varıyor. Biz de bu süreci sorun haline getirmeden akışına bıraktık. Sahip olduklarımızın değerini bilerek yaşamaya çalışıyoruz. Bazılarına uzanamıyoruz bile. Misal annemle babamdan ayrı ayrı zeytinlikler kaldı, ceviz ağaçları da... Ama bin kilometreden fazla uzaklıkta oldukları için ne gidebiliyoruz, ne görebiliyoruz. Oysa görmek, dokunmak, hasbihal etmek, ihtiyaçları karşılanırken-ürünleri hasat edilirken yanlarında olmak, bazı günlerimi benim diyebildiğim bir zeytin ağacının gölgesinde kitap okuyarak geçirmek isterdim. İnsan sahip olsa da bunların hiç birini yapamayabiliyor. O yüzden başımızı sokacak evimiz var mı var, tenceremizde çorbamız kaynıyor mu kaynıyor, kendimizi oyalayacak kadar yakınlarımızda da bir toprak parçamız var mı var, gerisi hiç önemli değil. Sağlık ve huzurdan gayrı şu dünyada ne önemli ki!

İnsanların katliamla, açlıkla, susuzlukla, vatansız kalıp sığınmacı olmakla veya kendi vatanında homeless olup evsizler-kimsesizler kervanına katılarak sınandığı şu dünyada başımızı sokacak bir evimiz ve ocakta kaynayan bir tenceremiz olduğu sürece dünyanın en şanslılarından olmasak da "şanslı azınlıklar"ının içindeyiz. Elhamdülillah!

Buraya yazmayalı bir yılbaşı, bir ramazan ve bir bayram geçirdik. Yılbaşı kutlamalarını kendi öz kimliğimizin üzerine geçirilmiş ve bizi kendi kimliğimizden koparmak için kasıtlı olarak hayatımıza monte edilmiş bir araç olarak keşfettiğimden beri artık yılbaşı geceleri benim için bir anlam ifade etmiyor. Yeni bir yıla giriyor olmayı önemsiyorum ama. Geçip giden yılın muhasebesini yapıyor, gelecek günler için yeni kararlar alıyorum. Bu yıl için de vardı güzel hayallerim, bir kaçını hayata geçirdim, bazıları için ümitvarım ve beklemedeyim. İnsan ümit ettiği sürece yaşam daha anlamlı hale geliyor. Belki ben maneviyatı güçlü biri olduğum için böyle hissediyorum. Ümitlerimin tazelenmesini, onları gerçekleştirmemi sağlayan yaradanla daha da bir gönül bağı kurmayı seviyorum. Bu ramazan hayatımda bir ilki gerçekleştirdim. Tüm ay boyunca evimin yanındaki camiye teravih namazına gittim. Daha önce başka camilere bir ay içinde iki üç kez gitmişliğim olmuştu ama ilk kez bu yıl (iftara misafir kabul ettiğim ve iftara davet edildiğimiz dört akşam hariç) teravih namazlarımı camide kıldım. Öyle lezizdi, öyle güzel tat aldım ki bittiğinde hem üzüldüm, hem boşluğa düştüm. Gelecek ramazanı şimdiden dört gözle bekliyorum. İlk gittiğim akşam seccade ve tesbih götürmemiştim. Bir yanımdaki tanımadığım kadın seccadesini yan çevirdi, yarısını benimle paylaştı, diğer yanımdaki kadın tesbihini çektikten sonra (baktı ben parmaklarımla çekiyorum) tesbihini kullanmamı teklif etti. Reddetmedim, aldım bir kez de onun ikramı tesbihle yaptım tesbihatımı. Ne ki iyiliği yerine ulaşsın. Kimseleri tanımasam bile bir kaç akşam sonrasında selamlaşıp hal hatır sorduğum cami arkadaşlarım oldu. Tanışıklığımızı sonrasında da devam ettirdiğim yeni yeni arkadaşlarım oldu. Kadınlar kızkardeşti, candandı, yakındı. Ramazanın ortalarına doğru artık birbirimizi öyle benimsedik ki önce gelen diğerlerine yer ayırıyordu. Bir akşam ben yine boş yer bulmak ümidiyle oraya buraya bakınırken ve aslında her akşam yürüdüğüm hatlarda yürürken (seccade dışında kalan yerler) bir yer seçtim ve hem kendime hem arkadaşıma seccademi sererek yer tuttum. Alt katta kur'an okuyan cami hocasının sesini herkes huşu içinde dinlerken arkamdan bir el sırtıma dokundu ve azarlar gibi "geçerken neden bakmadın, seccademe bastın" dedi. Meğer duvar dibinde taburenin üzerinde ve tam da köşenin dönemeç yerinde oturuyormuş bu kadın. Namazını da taburede kılacağı için seccadesini ötelere, insanların yürüyeceği yere açmış. Benden önce başkaları da görmeden basmış. Ben daha bunları öğrenmeden kadının seccadesini açtığı yeri görünce , "yahu kim bile bile seccadeye basıp geçer, sen öyle bir yere açmışsın ki insanlar özellikle gelsin de bassınlar gibi" dedim. Kadın duraksadı. Sonra ileri gidip "gözünün önüne baksaydın" dedi. "Sen gözünün önüne baksaydın da herkesin gelip geçeceği köşe başına seccade açmasaydın" diyerek yüzündeki bet ve şeytani bakışın üstüne üstüne gittim. Sonra benden önce aynı duruma maruz kalan kadınlar dile geldiler. "Seccadeyi açtığın yer yol üzeri, hem seccadeni oraya açıyorsun hem de insanlara suç atıyorsun" diyerek destekleyici sözleriyle yanımda yer aldılar. Meğer kadın da sevilmezin, nursuzun teki imiş. Hani kadın kadının düşmanıdır sözüyle yatıp kalkan kadınlar var ya, bu kadın o sözün hayatındaki gücünü cami gibi mukaddes bir yerde dahi kıramamış. Acıdım sonra, belki de bizler camide tanışıp bu kadar yakın arkadaşlıklar kuruyor iken o uzaktan bizlere bakıp kurtlanıyordu. Aramıza katılmaktansa tek tek canımızı yakmayı seçmişti. O kadın da yeryüzündeki benzerlerinden biri idi. Camideki güzel anılarımın arasına o da ilişti. Hayat zıtlarla kaim değil mi? Blogumda da yer bulsun. Öyle "ben Allahın pek bir iyi kuluyum, karşıma hep iyi insanlar çıkıyor" diye kendine evliya-enbiya rolü biçenlere de örnek olsun. Burası dünya, iyisi de var, kötüsü de!

Bu bölümü okuyanlar, o kadını da yanınıza alıp iyilik gösterseydiniz gibi bir iyilik havariliğine soyunabilir. Ben o yaşları çoktan geçtim. Artık insanları olduğu gibi kabul ediyor, söyleyeceğim bir şey varsa söylüyor, daha da yanımda yöremde tutmayıp ruhumu yormalarına izin vermiyorum.

Ayrıca buraya neden mi yazdım? "Ben çok iyiyim, o yüzden Allah bana torpil geçiyor, heeeeep iyilerle karşılaşıyorum" zırvalarından kimse kendini kötü hissetmesin diye. Böyle diyen insanların hayatlarına ya yeni insanlar girmiyor, her zaman bir arada oldukları insanlar dışında başka insanlara temas etmiyorlardır ya da kendilerini avutuyorlardır. Hayatlarımıza çok fazla iyi niyetli insan girer ama tek tük de olsa kötü insana da rast geliriz. Bazı illerde-ilçelerde, bazı iş kollarında-sektörlerde, bazı sosyal sınıflarda-statülerde, bazı toplumlarda-ailelerde kötü insan sayısı iyilerden çok daha fazladır. Oralarda kötülüğe maruz kalma ihtimalimiz çok daha yüksektir. Sizin kötü niyetlilere rast geliyor olmanız, kötü biri olduğunuz için başınıza geldiğine kanıt sunmaz. İyilik yapan her zaman iyilik bulmayacağı gibi, kötülük yapan da her zaman kötülük bulmaz. Psikoloji bilimi de bunu vurgular zaten zaten. Doğrudan etkimiz dışındaki olaylar bizden kaynaklanmaz.

Günümüz iletişim araçları insanın kendisini her daim eksik, her daim yetersiz hissetmesini dikte etmekte. Sosyal medyada herkes her an mutlu, hep iyi, hep dürüst, hep duyarlı, hep güzel, hep mükemmel, hep kusursuz. Sanki insanüstü varlıklar ve dünya dışı bir alemde yaşıyorlar. Sözü hâlâ bitirememiş olmamın sebebi de bu, etrafımıza örülmek istenip içinden çıkmamamız için çaba sarfedilen illüzyonun aksine gerçekleri olabildiğince dile getirmek gerek. Hiç kimse mükemmel değil, hepimiz bazı şeylerde az ya da çok eksiğiz ve yetersiziz.

İyi ki ramazanda böylesi güzel cami atmosferi solumuş, ramazanın güzelliğini ruhumda hissetmişim. Yoksa gerçekten ramazanın geldiğini anlayamayacaktım bu yıl. Ramazan davulcusu yoktu mesela. Gelibolu belediye başkanı ödeme yapamayacağını söyleyerek davulcuların ramazanda davul çalmasını iptal etti. Sahurda uykularımızdan uyandıran davul sesini yaşamadık bu yıl. Ayrıca evimiz ilçe mezkezine uzak olduğu için top sesinden de mahrum kaldık. Yıllardır gümbür gümbür duyduğumuz iftar toplarını bu yıl hiç duymadık. Eve geçici olarak taşındığımız için duvarlarına zarar vermemek adına ramazan süslememi sehpa ve masa üzeri dekore etmekle sınırlandırdım. Taşınırken simli kartondan yaptığım fenerler bozulmuş çöpe atmıştım, yine bir taşınma daha sözkonusu olacağı için yeni hiç bir şey yapmadım. Olanları dahi kutularından çıkarıp kullanmadım. Dolayısıyla salondaki bir kaç detayın dışında ramazanı çağrıştıran cafcaflı şeyler de yoktu evde. Bol bol kuran okudum. Yine diyanetin sitesindeki mukabele videolarıyla hatim indirdim. Daha önce okumadığım isimlerden tefsirler ve mealler okudum, dinledim. You-tube da ramazan sohbetleri ve yurt içinden ve yurt dışından başka başka hafızlardan, hocalardan kuran dinledim. Defalarca yazmışımdır, şu hayatta en çok kuran ve ezan sesini, kuş sesini, bir de çocuk sesini seviyorum. Kuran dinlemekle irtibatım sadece ramazanda değil, her fırsatta mutlaka youtube dan açıp açıp dinlerim. Ama ramazanda bu halime pik yaptırıyorum.

Ramazan bitmeye yakın bayrama bir kaç gün vardı ki salonun fransız balkonunun demirlerine takılı çiçekliğimize bir kumrucuk gelip yuva yapmış. Yuva yaptığını görünce hiç dokunmadık, bayram yakın olmasına rağmen camları dahi silmedik. Bazen yuvada hareket edip şöyle bir havalanıp yer değiştiriyordu, ilkin tek yumurta vardı. İki gün sonra ikinci yumurta göründü. Sonra üstüne kuluçkaya yattı. Ben böyle gidip gelip pencereden dikizlesem de ilk zamanlar farketmedim, meğer iki kumru varmış, biri anne diğeri baba, yumurtaların üzerine vardiyayla yatıyorlarmış. Süreyi tam bilmiyorum ama 20 gün, belki de daha uzun bir zaman sonra ebeveyn kumru yuvadan kalkıp balkon demirine tünemişti ki yuvada iki tane çirkin mi çirkin, tüylü tüylü, topalak yavru gördüm. Defalarca anne ile babanın bu yavruları besleyişlerine tanık oldum. Her fırsatta da instagram hikayelerimde paylaştım. Yavrular ilk sarı tüylerini döküp kanatlanmaya ve büyümeye başladılar. Ebeveynleri de onları yuvada daha uzun süre yalnız bırakmaya başladı.Bir sabah kalktım baktım ki yavrular yuvada yok. Biri daha hareketliydi acaba yuvadan düştüler mi dedim. Balkon fransız balkon olduğu için küçük. Çiçek saksılarım var. Saksıların sağına soluna baktım. Biri orada. Eşim geldi iyi ki, aldı hemen yuvaya koydu. Ben yapamam. Evet... o kadar kırlara çıkıyorum, doğadaki güzel şeylerin yanı sıra pis şeylere de rast geliyorum. Kazara köpek kakasına mı bastım o ayakkabıyı çöpe atarım, eldivenle de olsa asla temizleyemem, yıkayamam. Eşim atacağımı bildiği için alır kendi yıkar. Bu yavruyu da alıp koyamazdım sanırım. Neyse ki geldi aldı ve yuvasına koydu. Ama içim rahat etmedi, elime eldiven geçirip poşetleri alıp doğru aşağı indim. Apartmanın etrafını dört döndüm. Diğer yavrudan iz yoktu. Merdivenden inerken "almalısın Ruşi" diyerek adımlıyordum merdivenleri. Yok... Bulamadım. Ne olduğunu anlayamadık. Yavrulara ya da yuvaya insan eli değince ebeveyn kumrular yavrularını açlığa terkedebiliyormuş. Allahtan kısa bir süre sonra ebeveynlerden biri geldi. Yavrunun üstüne yattı. Akşam bir ara anne-baba yoktu, yavru yuvada tekti. Anne-baba gelinceye dek pencere kenarından ayrılmadım, bekledim. Artık hangisi bilmiyorum, hanfendi mi beyfendi mi, biri geldi de kendi hayatıma dönebildim. Ertesi gün ebeveynler yavruyu uzun süreli yalnız bırakmadılar. Ama akşam olunca bir baktım yavru yuvada yine yalnız. İşimi gücümü halledip pencere nöbetime yine başladım. Hava karardı, saat sekiz oldu, dokuz oldu, on oldu... O gece saat 1e dek gözümden uyku akarak bekledim. Gelmediler. Gittim yattım. Ertesi sabah uyandım ki yuva bomboş. O da yok olmuş. Eşim gece baykuşların ava çıktığını, bir baykuşa yem olmuş olma ihtimalinin yüksek olduğunu söyledi. Kargalar da belki olabilirmiş. Veya martılar... Hangisi yaptı ise, gözümüzün önündeki yavrular yok oldu, gitti. Üzüldüm. Alışmıştım. Yuva boştu. Çiçekliği çıkarıp içindeki saksıyı atmak gerekiyordu. Kuş kakalı olduğu için yapamazdım. Bu pis işi de eşim halledecekti. O akşam için geçsin yarın yaparım dedi. Ertesi sabah perdeyi açtım ki, başka bir kumru gelmiş yuvada yatıyor. Meğer kumrular diğer kuşların yuvalarına rahatlıkla yumurta bırakır, başkalarının yuvasını kendilerine yuva yaparlarmış. Canlı canlı örneğini gördük. Bu kez de yine aynı "yuva yıkanın yuvası olmaz" sözü dilimizde yankılanıp alıkoydu bizi. Yine camları silemeden, o pencereyi kullanamadan bir on beş - yirmi gün daha bekledik. Yine önce tek yumurta göründü. İki gün sonra bir yumurta daha geldi. Kuluçka süresi bittikten sonra da 2 gün arayla mini minnacık iki yavrucuk doğdu. İlk iki yavruyu ilk görüşümüzde bunlardan daha büyüklerdi. Demek ki onlar yumurtadan çıktıktan sonra annelerinin altında büyümüş biz günler sonra görmüşüz. Bunları doğdukları gün, hatta ikinci yavruyu başını yumurta kabuğundan çıkarırken gördüm. Annesi yardım etti ve kırık yurmurtayı gagasıyla alıp yzak bir yerlere taşıdı, muhtemelen attı. Bu mini minnacık yavrular dünyaya geleli henüz üç gün olmuştu ki bir sabah erkenden salonda pc de öykü yazıyordum. Öykünün de içine öyle düşmüştüm ki zihnim yazdıklarımla meşguldü. Pat pat bir kanat sesi duydum. Baktım anne (belki de baba) balkon demirinde duruyor. Önceki ebeveynler sabah balkon demirine geçip yuvadaki yavruları yalnız bırakıyor, güneşle ısınmalarını sağlıyorlardı sanırım. Belki de d vitamini almalarını... Çünkü bu duruma çok şahit olmuştum. Bu ebeveyn de şimdi aynı şeyi yapıyordur diye, kalkıp da bakmadım, öykümü yazmaya devam ettim. Bir kaç dakika sonra yine bir pat pat kanat çırpma sesi oldu. Kalktım bu kez, yuvaya baktım, yuva bomboş. Ah yine çiçek saksılarının aralarına bakınmalar, yine eldiven poşet alıp apartman etrafını kolaçan etmeler. Yok, gözümüzün önünden tek tek yok oldu yavrucaklar. Annesi sanırım, ebeveyn kumru da gelip bir dönüp yuvaya bakıyor bir dönüp bana bakıyor. Ah yine üzüntü. Eşim uyandı, hemen daha o an çiçekliği çıkardı, saksıları çöp torbasına attı. Oraları temizledi. İkisi de hüzünle sonuçlanan kumru yavrulama macerası da böylece sona erdi. En çok da bu hayvancıkların koskoca ilçede ya da bizim oturduğumuz semtte yavrulayacak bir yuva bulamayıp bizim balkon demirindeki çiçekliğe muhtaç kalmış olmaları beni hüzne garketti. Sonra yavruların yok oluşunu hatırlayıp daha da üzüldüm. Hasılı, giden yavrulara mı üzüleyim, ebeveynlerin daha korunaklı bir yer bulup oraya yumurta bırakamayışlarına mı, bilemedim.

Buraya post yazmama sebeplerimden biri de fotoğraf makinemi artık yanımda taşımıyor oluşum. Telefonla çekilenlerin kalitesi çok düşük. Ama koca makineyi çantada taşımak, her an çıkarıp yeniden yerine koymak büyük külfet. Yaşlanıyorum artık. İlçe merkezine gidiş gelişlerimi yürüyerek yapmaya çalışıyorum. Ki spor olsun bana. O yüzden en küçük ebattaki çantalarımı alıyorum yanıma. Kırlara çıktığımızda da bazen yanımızda götürdüğümüz makineye sıra gelmiyor. İnstagramın hikayelerine de eklediğim için çoğu zaman fotoğraf dahi çekmeyip yalnızca video çekiyorum. Bazen de habersiz çekiliyorum böyle. Saçım bu halinden biraz daha uzadı. Ve ben böyle pamuk teyze oldum.

Yaz gelmeden ördüğüm ama ördükten sonra havaların epeyce bir ısınmasıyla da hiç giyemediğim hırkamı da paylaşıp bu postu bitireyim şimdilik. Gerçi onun da net ve tam bir fotoğrafı yok ama olsun, bu blogum el işlerimi de arşivlediğm bir yer sonuçta. Gelecekten bugünlere dönüp baktığımda hatırlayacağım hoş bir anı olsun.

Örmeyi de gerçekten özlemişim. Başlayıp bitirmem on gün dahi sürmedi.

Kağıtlarla, kartonlarla bir şeyler kesip yapıştırmayı seviyorum ya, şimdilerde hobilerimin arasına junk journal da eklendi. Henüz bir kaç sayfa yaptım. Biraz daha mazleme tedarik edip tarzımı oturtayım ondan fotolar da paylaşacağım burada. Buraya dek okuyan herkese zaman ayırdıkları için teşekkür ediyor, güzel günler diliyorum. Buluştuğumuz nokta ne şuculuk ne buculuk, yalnızca vatan olsun!

2022 biterken...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Fri, 23 Dec 2022 19:29:00 +0000

Yaz bitti, sonbahar bitti, kış ortasına geldik, 2022 yi de bitiriyoruz ve "artık yazmalıyım" düşüncemin ağır basmışlığıyla blog yazmaya duyduğum özlemli duygunun depreşmesi sonucu ve aslında nasıl bir post olacağını da bilemeden oturmuş bulundum pc başına. Çünkü ne paylaşacağıma dair bir ön hazırlığım yok. "Bloga" isimli klasörümde 'post yazdığım zaman kullanırım' amaçlı ayırmış olduğum fotoğraflar klavuz olur belki. Böylelikle konu bir yerlerden başlar ve ben de dökülürüm.

İlk gözüme çarpanlar yeni evimden fotoğraflar oldu. Diğer blogumda geçen ayın dökümünde söz etmiştim. Yeni bir eve taşındık. Burada uzun süreli kalıcı değiliz, evimiz satılınca yeni bir ev alıp taşınmak niyetimiz. Yine de ne kadar zaman alır bilemediğimizden kesin bir süre biçemiyoruz. Eski evimizden neden taşındık? O kadar çok neden var ki, apartman aile apartmanlığından çıktı, eşyalı kiralık dairelerin bazılarına abuk sabuk insanlar taşındı, bazı daireler girip çıkanın belli olmadığı, gece-gündüz sürekli işleyen yol geçen hanına döndü.(Anlamışsınızdır.) Sık sık "komşu ağaç" diye paylaştığım, pencereden terastan bakışıp için için konuştuğum sevgili arkadaşım kiraz ağacının bulunduğu bahçenin sahibi bahçeyle birlikte önündeki üç katlı binanın arazisini müteahhite verdi. O yetmedi "komşu küçük ev" dediğim ev de önündeki iki katlı ev ve bahçesi ile birlikte satılığa çıkarıldı. Geçen ay eski caddemizden geçerken gördüm, "komşu ağaç"ın önündeki binayı yıkmışlar, ağacın da dallarını keserek hacminin üçte ikisini yok etmişler. Muhtemelen inşaat başladığında kalanı da yok olacaktır. Çünkü hep böyle alıştıra alıştıra, yavaş yavaş oluyor bu işler. Dolayısıyla yakın gelecekte "komşu ağaç" diye, belki "komşu küçük ev" diye de bir güzellik kalmayacak. (İçim acıyor.) Binamızın arka ve yan cephesi yeni binalarla kapanmış olacak. O vakit gökyüzünden başka bir yeri de göremeyecektik. Oysa biz o evi, mutfağı küpküçük ve penceresiz dahi olmasına rağmen, fransız balkondan başka hiç bir balkonu olmamasına rağmen salt terası ve teras manzarası için sevmiştik. Diğer yan tarafta şimdilik oto yıkama ve oto park var, orası da yarın bir gün müteahhite verilirse dört tarafı kapanıp kutu gibi ortasında kalacak...

Ayrıca geçen yıl kurban bayramında kızımız ve damadımız gelince mutfağın küçüklüğünden aşırı derecede şikayetlenmiştik. Zaten normalde kocacıkla ikimiz birlikteyken zor hareket edebiliyorken, gençler de girip bir şeyler yapmak, bizlere katılmak istediklerinde onları saf dışı bırakmak zorunda kaldık. Oysa tüm aile mutfakta bir şeyler yapmak müthiş keyifli. Hem evlatlar kendilerini o evin bir parçası olarak görüyorlar, hem de aile bireyleri arasında paylaşım, birliktelik, bağlılık gibi hissi yakınlıklar artıyor. Sonuçta damadımız da artık bizim oğlumuz, kendini bizim yanımızda yabancı ya da misafir gibi hissetmesini istemeyiz. Dört kişinin rahatça sığacağı bir mutfak bize yeter de artar(dı).

Bir ayrıca daha... yazın terasta olmak çok keyifli de kışın balkonsuz olmak çok sıkıcı. İnsan en azından arada adımını atıp küçücük de olsa bir balkondan dışarıya bakmak, aşırı soğuk değilse azcık oturmak, soluklanmak istiyor. Son 7 yıl bundan eksik kalmıştık. Yeni taşındığımız bu evde iki büyük balkon var. İkisi de boydan boya katlamalı cam kaplı. Her iki balkonun şu anki yaşamımızdaki işlevini görünce balkonsuzluğun önemli bir mahrumiyet olduğunu daha da bir derinden hissettik. Genişçe bir balkonunuz var ise balkonlu ev teraslı evden çok daha kullanışlı.

Önceki evin dubleks olması sebebiyle zırt pırt merdiven inip çıkmak da bazı zamanlar problem oluyordu. Malum artık yaşlılığa doğru yol alıyoruz. Elinde bir dolu şey çıkarıp indirirken bastığın yeri görememek, uykulu uykulu yatak odasına çıkmak, hastayken iniş çıkışlarda dengeni kaybetmek... anlık kazalara bakan riskli durumlar... Yine de dubleks evi sevdim ben. Bu konuda tam karar verebilmiş değilim. Belki ileride hem geniş balkonlu hem de teraslı dubleks bir ev bulursam yine taşınmak isterim. Ama 10 yıl sonra (Allah o günleri gösterirse) daha da yaşlanmış olacağız. Her gün onlarca kez merdiven inip çıkmak da kolay değil. Teraslı evden vazgeçersem en çok da bu sebeple vazgeçeceğim.

Öte yandan artık bizi meşgul edecek bir toprak parçamız var. Oraya sık sık gitmekle ve bahçesinde vakit geçirmekle teras özlemimizi de fazlasıyla gidermiş olacağımız için sonrasında teraslı ev hâlâ bize cazip gelir mi, bilemiyorum. Şimdilik öngörmek zor. Geleceğin neler getirip neler götüreceğini bilmek zaten mümkün değil. Bu ev meselesi de her şeyde olduğu gibi olacağına varacaktır.

Ne yazacağımı bilemezken döküldüm gidiyorum. Yukarıdaki fotoğrafa rastgelmişken kendi diktiğim koltuk kılıflarımı da paylaşayım

Dikişin "d"sinden anlamazken boyumdan büyük işlere kalkıştım. Sonuç fena olmadı. Sol koltuğun ön pilelerinin sağ tarafında hafif bir yamukluk var, makinem kendine gelince söküp yeniden düzelteceğim.

Bu yeşil pötikareli kılıflar dışında bir de büyük kanepe için sarı renkte pötikareli bir kılıf diktim.

Ama dikiş makinem öyle kaprisler yaptı, iğneler kırdı, kumaşların altına yumak yumak iplik topladı, masuranın takıldığı mekiği zırt pırt yukarılara hoplatarak sanki giyotinle kesilmiş gibi masuranın üzerinde demet demet iplik keserek şaşkınlığa düşürüp aynı zamanda sinir kat sayımı yükseltti. An geldi pes edecek oldum, kocacığın manevi ve teknik desteği ile yola yeniden devam ettim ve ortaya bunları çıkarınca yine de her şeye rağmen yaptığım işin sevincini yaşıyordum ki, dikmeyi planladığım yeni şeylere giriştiğimde makine öncekinden daha da beter oldu. Tüm arızaları aralıksız çıkarmaya başladı. Çok güzel kırlentler biçtim. Kendime etekler biçtim. Hepsi dikilmek üzere bekliyor. Kasabamızda ehil birini bulabilirsem... Terziler sanayi tipi makinelere alışkın olduklarını, ev tipi makinelerden anlamadıklarını söylediler. Tanıdıklarım ve arkadaşlarım kocacıkla benim bildiğimiz-öğrendiğimiz çözümlerden daha öte bir öneri getiremediler. Zaten you-tube ve google hem kendi dilimizde hem yabancı dillerde bir dolu kaynak içeriyor. Ne öğrendi isek denedik ama tedaviye cevap veremedi hastamız. Belki o da zamanını bekliyordur. Bir gün biri hayatımıza temas edecek ve şıp diye iyileştirecek(tir). Sabr-ı cemil ile bekliyorum.

Söz yeni evden açılmışken kırmızı mutfağımı da not düşeyim kişisel tarihime. Hayatımda evlilik sonrası 14 farklı evde oturdum. Ama ilk kez mutfak dolapları ve tezgah duvarındaki fayansları kırmızı olan bir evde yaşıyorum. Benim zaten ekmeklik başta olmak üzere bazı mutfak eşyalarım da kırmızı olunca konsepte uyum sağladım hemen. Kendi evimde bu kadar kırmızılı bir mutfağı tercih etmem ama kırmızılı bir mutfakta iş yapıyor, yiyor, içiyor olmak da enerjiyi yükselten bir şeymiş. Bendeki etki bu. Belki de etrafımda renkli şeyleri görmeyi sevdiğim için... Kırmızılı mutfak bana iyi geldi.

Dolaplarının fazlalığı, tüm mutfak eşyalarımın rahat rahat yer buluşu ferahlık verdi. Ve tabii balkona açılan bir kapısı ve penceresi olması... Öyle çok geniş mutfaklarda gözüm yok ama kullanışlı ve ferah bir mutfağım olsun istiyorum artık. Teraslı evimizde bu hissi de deneyimledim.

Bu evde en çok balkonlar ve mutfak bana iyi geldi. İkisinden sonra da banyo... Mutfak kadar geniş bir banyom var. Ev yine 3+1... Ama bu evde üçüncü odayı hobi odası yapmadım. Yatak odası küçük olunca üçüncü oda giyinme odası olsun istedik. Bu hali çok hoşumuza gitti. Yeni evde de aynı düzeni sürdürmeyi düşünüyoruz. Zaten pc masamla oda oda geziyorum. Uğraşılarım için çalışma masama sığamıyor salon masasına taşınıyorum. Hobi malzemelerim zaten dolaplarda. Dolaplar da giyinme odasına alınınca ev daha bir derli toplu, düzenli ve ferah oldu. Biz eski usul oturma odasında oturangillerdeniz. Salonu günlük kullanmayı sevmiyoruz. Her zaman derli toplu ve ani gelebilecek misafirler için hazır ve nazırdır salonumuz. Böyle içi rahat edenlerdeniz. Oturma odamız ise gönlümüzce rahat rahat oturup kalktığımız yer. Aynı odada olsak da birbirimizin alanına saygı gösteriyoruz. İkimizin de ayrı pc masaları ve pc leri var. Tv rahatsız etmiyorsa okuma-yazma gibi çoğu uğraşımı orada gerçekleştirebiliyorum. Tv programları ile ilgili önceliklerimiz çakışırsa birimizden biri salona gidiyor, birbirimizin tv izleme zevkine müdahale etmeyerek dengeyi sağlayabiliyoruz. O yüzden nasıl bir evde oturursam oturayım salondan hariç bir de oturma odamızın olmasını önemsiyorum.

"Bloga" klasörüme baktım oturma odamın fotoğrafı hiç yokmuş, o zaman kırmızı demişken kırmızıyla devam edelim. Kırmızı puantiyeli önlüğümle çekilmiş olduğum iki fotoğrafımı buldum. Yazın focaccia yaptığım zamanlardan.

Tarifini saklamamışım. İnternetten bulmuştum zaten. Ölçüler denk gelmiş, tadı çok güzel olmuştu. O zamandan beri bir daha hiç yapmadım. Yine yapsam ya.

Bu postu yazmaya öğleden sonra başlamıştım. Bir ara banka için evden çıktım. Merkeze kadar yürüdüm. Sonra çarşıda kocacıkla buluştuk. Sonra eve geldim. Az biraz daha yazdım. Sonra akşam yemeği için kalktım... Mutfağı toparlama, bulaşıkları yıkama-akıtma... Sonra biraz daha yazdım. Daha sonra öğrenci geldi, ders çalışmaca... Derken tekrar başına oturmam saat 21.30 u buldu. Bol kopmalı bir post yazısı olarak buraya kadar gelmiş bulunmaktayım. Daha da ne yazsam ne paylaşsam bilemiyorum. Burada bitirip kalanları da bir başka posta bırakayım en iyisi... Zihnimi dinlendirip sonrasında ya bir film izler ya da bir süre kitap okurum. Aralık'ın 23 ü de böylece bitmiş olur. Günün lafı mı olur? Koskoca bir yıl bitmek üzere... 2023 sağlık, huzur ve barış getirsin dünyamıza. Amin. Amin. Amin!

deneme

noreply@blogger.com (ruşyena) — Wed, 09 Nov 2022 15:59:00 +0000

Bu gönderiyi Instagram'da gör

@rushy_ena'in paylaştığı bir gönderi

yazın biten ilk yarısı - örgü çantam, örgü minik elbise

noreply@blogger.com (ruşyena) — Sat, 23 Jul 2022 06:36:00 +0000

Pc masaüstümde "bloga" adında bir klasörüm var. Blog postlarıma eklemek istediğim fotoğrafları orada biriktiriyorum ve yeni bir post yazmak istediğimde fotoğrafları tek tek editleyerek kullanıma hazır hale getiriyorum. Tabii bu kez arayı epeyce bir açınca epeyce bir de fotoğraf birikmiş oldu. Bir çoğu da -farkettim ki- homini gırtlak temalı fotoğraflar. :) Tatil için gittiğimiz Erdek ve geçirdiğimiz kurban bayramı olmak üzere bol tatlılı, bol piknikli, bol yemeli içmeli kareler... Kendi ellerimle yaptığım tatlıların dışındakileri eledim hemen. Yine de hatrı sayılır bir miktar kalmadı değil. O yüzden bu post biraz da tatlılı, pastalı bir post olacak. Kişisel tarihimden eksik kalmasınlar. :)

Geçen ay, daha önce şurada paylaşmış olduğum kolay brownie tarifimle o kadar zaman sonra bir kez daha brownie yaptım. Bu kez malzemeyi iki ayrı kaba bölerek pişirdim ve bu sayede sağlık adına rizikolu bu tatlıyı daha uzun sürede ve daha az miktarlarda yemiş olduk. Fotoğrafı çekmek için kocacık öyle acele etti ki -yetiştirmesi gereken bir işi vardı, dışarı çıkması gerekiyordu- üzerini süslemeyi dahi düşünemeden çektirmişim. Süsleme dediğim şey de daha önce yıkayıp kurulayıp hazırlamış olduğum çilekleri üzerine dizmek idi ama iki ayağım bir pabuçta olunca onu bile unutmuşum. :)

Mutfakta pratik biriyim ama bu halime rağmen ilave bir telaş içinde olmayı hiç sevmiyorum. Geriliyorum ve yapmakta olduğum şeyden hiç zevk almıyorum. En kötüsü de yaptığım şeyi hissetmekten uzaklaşıp sanki robotmuş gibi otomatiğe bağlıyorum kendimi.

Sonrasında yerken o zevk katbekat döndü neyse ki. :)

Önlüğüm de 2 nolu ablamın çeyizinden. Evliliğinden önce dikilmiş olduğunu da hesaba katarsak en az elli yıllık bir önlük. Ama hiç kullanılmamış! Evin tek ve müstesna anı toplayıcısı olarak bu güzelim önlüğü ablamın ellere vermesine gönlüm razı olamadı bittabi. :) Aldım, mutfak temalı broşlarımla süsledim ve canım evcilik oynamak istediğinde üzerime geçiriyor, mutfağımda seve seve kullanıyorum.

Brownie yi iki ayrı kaba bölerek pişirdiğimi yazmıştım. İkinci kaptakini soğuyunca saklama kabına alarak donducuda sakladım. Sonra ne zaman canımız istediyse o zaman çıkardım ve üzerini pasta kremasına gömülmüş kiraz taneleri ile süsleyerek öyle servis yaptım. Brownie ye kiraz da çilek de çok yakışıyor vesselam.

Tatlı konusu buraya kadar değil tabii. Daha bayram tatlılarım var. Ama araya içinde bulunduğumuz günlerin şanına yakışır bir kaç fotoğraf ekleyip sonra yeniden döneyim onlara. Malumunuz zaman kırların ayçiçekleri ile süslenip yolu oradan geçenleri yolundan alıkoyan zaman. Biz de kocacıkla her nereye gidiyor isek durup ayçiçeklerle hasbihal etmeden, onların güzellikleriyle ruhumuzu beslemeden geçip gitmiyoruz.

Bazen dibine kıvrılıp ya da karşısına kaykılıp kitap okuduğum, podcast dinlediğim zamanlar da oluyor. Bunu en çok su doldurmaya gittiğimiz çeşmenin yakınlarında yapıyorum. Çok kalabalık olduğunda bazen bir saati bile bulabilen süreler bekliyoruz. Evden bir kap meyve, abur cubur ya da tatlı-pasta-kurabiye gibi şeyler alarak hazırlıklı gidiyorum. Kocacıkla plansız, uyduruk ama pek keyifli piknikler yapıyoruz.

Bir kaç yıldan beri içine küçücük bir evcik kondurup ekip biçebileceğimiz bir toprak arayışındaydık. Geçtiğimiz kış aradığımız kriterlerde verimli ve tam hayallerimizdeki gibi bir toprak bulduk. Dört dönümden fazla ve şimdilik tarla statüsünde (hayalimiz bahçeye dönüştürmek). Sahibi İstanbul'da yaşadığı ve yalnızca yatırım amaçlı aldığı için arazi ile hiç ilgilenmemiş, köylülere ekip biçsinler aynı zamanda da baksınlar diye emanet etmiş. Dolayısıyla geçtiğimiz ocak ayında aldığımızda içinde ekilmiş olan buğday vardı. Biz de çiftçinin ürünü zayi olmasın diye ürün tarladan kalkıncaya dek hayallerimizi ötelemek durumunda kaldık. Şu günlerde başakların biçilip toprağımızın da tamamen bize kalmasını bekliyoruz. Sonrasında kenarını çitlerle çevirmek, su kuyusu açtırmak, içine küçücük bir evcik kondurmak ve istediğimiz şeyleri yetiştirmek, toprakla daha yakın olmak dileğimiz. Rabbim de kısmet eder inşallah.

Bu yol da bizim yol... Meğer kadastroda olmayan bu yolu köylüler kendi tarlalarına gitmek için açmışlar. Şimdi kalkıp yolu tekrar toprağımıza katmak ve bir yerde kullanıma kapatmak çok büyük ayıp ve bencillik olacağı için biz yine çitimizi daha içeriden yaptırıp o yol bizim değilmiş gibi yaşayamaya devam edeceğiz. Yine de bir kır yoluna "bizim yol" demek ne hoş bir duygu!

Tatlı mevzuuna döneyim yeniden... Bayramda kızım ve damadım yani iki tatlı çocuğum gelecek olunca ben de iki çeşit tatlı yaptım. Tatlı yedik, tatlı konuştuk, tatlı gezdik, tatlı eğlendik. Bol tatlış günlerdi anlayacağınız...

Tatlılarımdan biri saray sarma ya da saray lokumu adlarıyla anılan, kakaolu muhallebinin bolca hindistan cevizi serpilmiş tepsiye döküldükten sonra soğuyunca üzerine bir kat da krem şanti sürülüp kesilip her parçanın rulo gibi sarıldığı, hemen hemen herkesin bildiği sütlü bir tatlı idi. Bu tatlıyı ilk kez denedim ve ailece öyle çok sevdik ki bayramlaşmaya gelen konuklarla birlikte bizler de her defasında birer dilim daha yiyerek kocaman dikdörtgen borcamdaki tatlıları iki günde bitirdik. Kocacık ilk yediğinde "Ruşi bana bugüne dek neden bundan yapmadın?" bile dedi, apalak bir çocuk gücenikliğinde.... :)

İkinci tatlım da cheesecake idi. Geniş bir kelepçeli kalıpta yaptım ve yarısını ikişerli dilimler halinde dondurucuda sakladım. Bayramdan sonra da ara ara çıkarıp yedik.

Bayramda eti ve tatlıyı fazla kaçırdık ama kahvaltılarımız hep hafifti. Yürüyüşümü de sık yaptığım için aşırı kaloriler kilo olarak dönmedi neyse ki. Ekmeği kahvaltıda börek türü şeyler varsa hiç yemiyorum. Normalde de yalnızca bir dilim yiyorum. Diğer öğünlerde hiç ekmek tüketmiyorum.

Canım da tatlı çektiğinde kocacığın kendi elleriyle mayaladığı ev yapımı yoğurtla hemen bir yoğurtlu meyve kasesi hazırlıyor, nefsimi köreltmek için de bazen bir iki çikolata parçası ve bisküvi ile süslüyor bu sağlıklı şeyi tüketiyorum. Evde dondurma yapmayı öğrenmek gibi bir de planım var. En kısa zamanda tarif taraması yapıp aklıma en uyanlarla ilk denememi yapmak istiyorum. Pakete girmiş dondurmaları asla tüketmiyorum.

Kış için dondurucuya yalnızca yedi kilo bezelye ayıklayıp attım. Zaten bir de küp küp doğranmış domates ve közlenmiş biber-patlıcan atıyor, başka da bir şey atmıyorum. Mevsim ne ise ona ait sebze-meyveleri tüketmeye özen gösteriyorum. Şimdiki bezelyeler bile yazın ilk başındaki bezelyeler gibi değil. Her şey zamanında güzel.

Bolca yemeli içmeli bu anlatımdan sonra bir post geleneğim olan elişi paylaşma mevzuuna geçeyim şimdi de... En son yaptığım kartonlu-yapışkanlı elişlerinden sonra her hangi bir şey yapmadım. Okuyup yazıyor, dinleyip izliyorum daha çok. Elimde şimdiye ait bir elişi yok ama blogumda daha önce paylaşmamış olduğum ve de çok keyif alarak ördüğüm örgü çantamla, minik örgü elbiseyi paylaşayım bu kez. Örgü çanta için önce yaprakları kat kat pembe güller ördüm. Sonra o güllerin etrafına minik yaprak formları verdikten sonra bir kaç sıra da ikili trabzan geçip beş adet kare şeklinde granny square elde ettim.

Sonra da biri tabana, dördü de kenarlara gelecek şekilde tığla birleştirdikten sonra sapını da örüp çiçek motifiyle süsleyerek bu güzel çantayı elde ettim. Kareler büyük olunca içi de hayli geniş oldu. Örgü ipler ya da ıvır zıvır adına sepet nevinde ideal bir saklama ve taşıma çantam var artık.

Bu da kalan iplerden ördüğüm minik elbise... Çocukken bu elbisenin biraz daha büyüğünden mutfağımız için bir çift tutaç örmüştüm. İki elbiseyi birbirine bağlayan yine örgüden uzun bir bağ vardı aralarında. Yanıp da elbiseler elden çıkıncaya dek kullanmıştı annem.

Ve geldik yine bir postun daha sonuna... Fotoğraflar epey fazla ama bunlardı blogumda olsun istediklerim... Yeni bir postta görüşünceye dek herkese neşeli yaz günleri dilerim.

Kalın sağlıcakla!

baykuşlu kırlentlerim - ilkbaharın son günleri

noreply@blogger.com (ruşyena) — Fri, 20 May 2022 19:45:00 +0000

Sorunlu bloguma bir sorun daha eklendi diyerek postuma negatif bir girişle başlarsam ayıp etmiş olmam umarım. Ama ben yılmak istemesem de bu blogger ın beni yıldırmaya kastı var sanki. :) Şimdi de blogları reCAPTCHA ile korumaya geçti ve benim bloglara yorum bırakma problemim yeniden nüksetti. Artık google hesabımla ve blogger hesabımla hiç bir bloga yorum bırakamıyorum. Ancak ad/url ve anonim özellikleri açık olan bloglara yorum bırakabiliyorum. Anonim olarak bırakmak istemediğim için de ad/url seçeneğini kullanıyorum. Onda da ad ve url bölümlerini tek tek kendi bilgilerimle doldurunca yorumumu ancak öyle gönderebiliyorum. Ama her blogda da ikisi aktif olmuyor maalesef. Örneğin Deep in blogunda yorum kutucuğuna tıkladığımda aşağıdaki resimde gördüğünüz gibi tek seçenek çıkıyor. Ve "google ile oturum aç"a tıkladığımda sayfa refresh oluyor, kendimi yine aynı sayfada buluyorum. Üstelik browser ımda google oturumum açık olmasına rağmen...

Postlarıma yazılan yorumlara cevap verirken de yine ancak tek tek ad ve url yazdıktan sonra yorum bırakabiliyorum. Yetmiyor, bir de gidip kumanda panelinin yorum bölümünden aktive ediyorum. :( Anlayan, çözen varsa aydınlatırsa çok sevinirim. Browser ayarlarımı ve blogger ayarlarımı defalarca gözden geçirip bir takım değişiklikler yapmayı denesem de maalesef bu problemi çözümleyemedim. Girizgahı burada noktalayıp içaçıcı bir fotoğraf koyayım da şu bunaltılı havayı hemen bertaraf edeyim. :)

Mayısla birlikte her yer rengarenk. Yeşilin, kırmızının en doygun, en canlı tonları... Aralardan göz kırpan pembeler, eflatunlar, sarılar, maviler... Böyle zamanlarda yeryüzü panoramik bir tabloya dönüşüyor ve güzel olan da şu ki; ben de o tablonun içinde, o tablonun bir parçası oluveriyorum. Üstelik bu tablonun bir de ayrıcalığı var... fonda cıvıl cıvıl kuş sesleri...

Kuş demişken, örgü kategorimi şöyle bir geçmişe dönük taradım ve gördüm ki baykuşlu kırlentlerimi hiç paylaşmamışım ben. Ne çok severek örmüştüm ve ne çok severek kullanıyorum oysa. 18.Temmuz.2016 da başlamışım ilk baykuşu yapmaya.

Mavi ile başladığımın bitişi böyle olmuş.

Sonra aynısının bu kez pembelisini yapmışım.

Kırlentlerimi koltuk kumaşlarımla aynı diktirmiştim. Koltukları da sık siliyorum ama özellikle pembe kırlentlerin rengi yıkandıkça daha da açıldı. Daha da yıpranmasınlar diye iki yıldan beri yalnızca yazın kullanıyorum, geçenlerde içlerini de yıkadım, iç yastığın kumaşı çekince kılıflar üstünde bol kaldı. Şimdilik çok yakınlarımızın dışında misafir olarak pek gelen giden yok ama ilk fırsatta içlerine daha dolgun içlikler hazırlamalıyım.

Ramazanda her yerinden altınrengi fışkıran salonum özüne döndü ve yine pembelerine, mavilerine kavuştu. Yetinmedim... madem bahar, tırnak sticker larımla mumlarımı da çiçekledim. Çiçekli hallerini çok sevdim.

Renkli ve çiçekli şeylerin mutluluk verici bir rolleri var. Etrafımda ne çok renkli, çiçekli şey var ise içim de o denli neşeli ve cıvıl cıvıl vesselam.

Kek fotoğrafım bayramdan kalma... Misafirlere çikolata ve kahve hazırlığı dışında bayram tatlısı yapmadım, yerine küçük ebatta çikolatalı bu keki yaptım (ramazanda da yapmayınca hayli ağır bastı), yanına da ıspanaklı börek. Zaten pek fazla kişi gelmedi, gelenler de o saate dek yedikleri tatlılardan baygınlık geçirmek üzere oldukları için böylesi bir alternatiften mutlu kaldılar. Artık yaşlanıyoruz. Gönül neler istiyor da bedenin ve metabolizmanın da kapasitesi belli azizim! :)

Bir kaç yıllık uzunca bir aradan sonra Bigalı Kalemizin restorasyonu bitti ve ziyarete açıldı. Hem yeni halini görmek hem de müze kartlarımızı yenilemek amacıyla bir öğleden sonramızı oraya ayırdık. Eski hali yıkıntı ve otların, ağaçların istilasına terkedilmiş iken, olmayan şeylerin bile aslına uygun şekilde yeniden yapıldığı güzel bir mekanla karşılaştık. Mevsim itibariyle bahar çiçekleri de ayrı bir hava katmış, tarihi açıdan hüzünlü bir mekan olsa da insanın içini mutlandıran ve hatta gururlandıran da bir atmosferi vardı. Dedelerimizin kullandığı eşyaları, silahları ve onları onarmak için ellerindeki basit aletleri görmek beni fazlasıyla duygulandırdı. Boylu boyunca bir duvara dedelerimizin iş yaparken, nöbet tutarken hallerini siluet olarak hareketli biçimde yansıtmışlar, fonda da konuşmaları ve yaptıkları işlerden çıkan sesler var... En çok etkilendiğim şeylerden biri de bu görüntü oldu. Dönemin ruhunu olduğu gibi aksettirmişler... Sanki o dedeler hiç ölmemiş de hala oradalarmış gibi... (Dede diyorum ama çoğu o zamanlar gencecikti.) Ah! Bir de o dönemde kullanılan çeşit çeşit, model model gaz lambaları vardı. Çok bayıldığım şeylerden biri de onlar oldu. Fener, lamba ne çok seviyorum. Hadi bu postun son fotoğrafları da Bigalı Kalesi'nden olsun... Bu güzel vatanı savunmak için gözlerini kırpmadan toprağa düşen tüm şehitlerimizin ruhları şad olsun.

Bu fotoğraf da aynı zamanda kişisel tarihime not olsun. Martın ilk haftası kestirdiğim saçlarım bu kadar uzamışken üç gün önce gittim yeniden kestirdim, uçlarındaki açık kahve renkler de gitti. Şimdi yalnızca önde bir tutam açık kahve var, geri kalan her yer artık gri... İsmimi değiştirip Gümüş Teyze mi yapsam, ben bu gümüş halimi pek sevdim. :)

Yeni bir postta görüşünceye dek herkese sağlıklı, huzurlu günler... Kulağınıza bişey fısıldamak ve unuttuysanız hatırlatmak istiyorum... Hayat geçiyor, kuşlar uçuyor...

Bazıları da bir duvara konup hayatı dışarıdan seyrediyor. Siz öyle olmayın, olabildiğince içine dalın. (Fotoğrafları Bigalı ile bitirecektim. Dayanamadım bu kargacık burgacıkı da paylaştım. İsmi de çok yakışmadı mı? :) )

the days in ramadan-3 / ramazanlı günler-3

noreply@blogger.com (ruşyena) — Sat, 30 Apr 2022 18:58:00 +0000

Yarın Arefe... Ve her güzel şey gibi Ramazan da bitiyor.

Hani dillere pelesenk olmuş "nerede o eski ramazanlar" sözüyle eski ramazanların heyecanına ve sevincine duyulan özlemler havada uçuşur, günümüz ramazanlarının artık heyecansız ve sevinçsiz olduğu vurgulanır ya, benim bu yılki ramazanım tıpkı çocukluğumda olduğu gibi heyecan ve sevinç yüklü bir ramazan oldu. Bunu taaa içimde hissettim. :)

Tamam.. o ramazanlardan bu ramazana ne zaman, ne mekan, ne de karakterler aynı değil... Tamam.. yitip giden çok şey, çok kişi var... Tamam.. bazen özlem depreşip burukluğa kapı açıyor ve o kapıdan palas pandıras giren burukluk her güzel şeyin önüne geçmek için can atıyor... Tamam.. hüzünlü anılar oradan buradan çıkıp zihnine doluşuyor... Tamam.. bir yanın yaprak dökmeye başlıyor... Tamam.. evdeki sesler uzun zamandır kocacıkla ben yani en iyi arkadaşı birbiri olmuş edi ile büdüden ibaret... Tamam.. maskeler kalksa da izole günler sona ermedi henüz... Tamam.. çok şey eksik, çok şey kayıp... Yine de bir şey gelip hepsinin önüne geçti, beni de kendine çekti ve içimdeki heyecanı da sevinci de hep diri tuttu. Dolayısıyla gidiyor olması karşısında, sohbetine-muhabbetine doyamadığım bir arkadaşımla yeterince zaman geçirememiş de erkenden ayrılıyormuş gibi hissediyorum. Keşke en az iki-üç ay filan olsaydı Ramazan...

Bu post da güle güle postu olsun o zaman... :)

Öncelikle belirtmeliyim ki, ramazan süresince hissettiğim tüm olumlu duygular üzerinde evimi cıvıldatmış olmamın da etkisi var kuşkusuz... Hele de 2,5 yıldır pandemi sebebiyle kimseleri konuk edememiş, evdeki her şey sanki unutulmuş gibi yerli yerinde kalmış iken, gelecek olan bu yeni misafir için günler öncesinden beni alan heyecan çok etkin, çok teşvik edici idi. İstedim ki evin her tarafını süsleyip püsleyeyim, ışıl ışıl ışıldatayım, pırıl pırıl pırıldatayım. :) Bu minvalde üretimler yapıp dekore ederken ben de ışıldadım, ben de pırıldadım. :) Paylaşmadığım bir kaç şeyi daha paylaşarak bu postla da ramazanlı günler serimi tamamlayayım. Bu heyecana bu sevince bir nebze de olsa sizleri de ortak edebilmişimdir umarım.

Orta sehpamın ramazan dekorunu paylaşmamıştım bu ana dek. Altın renkten, simlerden orta sehpam da nasibini aldı.

Ayaklı cam mumlukların içini ve dışını süslemenin dışında sehpa için fazla da bir şey yapmadım. Diğer şeyler kışın kapısından pandemi korkusuyla girip raflarını alelacele taradığım ıvırzıvırcıda bulduğum hoş şeyler. Özellikle led mumlara bayıldım. Ellerinde olan tüm mumları (6 adet) hemen satın aldım. Hem de çok çok ucuz bir fiyata... Meğer deve formundaki mumluklar da, altın ayaklı uzun beyaz led mumlar da yıllardır ellerinde duran şeylermiş. Alıcısı çıkınca sevindiler resmen. Ama ben onlardan daha çok sevindim. Bu arada, ayaklı cam mumlukların üzerindeki fiyonklar da kızımın küçüklük tokalarından... Üstlerindeki süsleri çıkardım, altın renkli sutaşından yaptığım fiyonk üzerine oje ile boyadığım yıldız çıkartmaları yapıştırdım. Uyumu yakaladım. :)

Altın renge boyadığım kuru dalları geçen yıldan bilenler vardır. Geçen yıl üzerlerinde yalnızca minik minik kuşlar vardı. Bu yıl hem büyük kuşları da ekledim, hem de renkli kağıtlardan yaptığım yıldızları da astım..

Yıldızların sapları altın renkli su taşından... Fiyonk için denediğim kurdelaların hiç biri hoş durmayınca, en sevdiğim makarna olan fiyonk makarnadan birini alıp altın renge boyadım ve üstüne tuttum, "ah, meğer aradığım şey buymuş" diyerek, fiyonklarını makarnadan yaptım. :)

Yapmak isteyenler için yıldızların yapılış videosunu aşağıya ekliyorum. (1.30 dakika sonrasında...)

Ramazanla ilgili çok fazla çıktı aldım. Bir çoğu zaman bulamamamdan ya da kullanmak için henüz uygun yer bulamamamdan dosyada kaldı. Saklıyorum, nasipse seneye kullanmak istiyorum. Bu çıktıyı da bu çerçeve içine yerleştirerek dekora hemen şipşak dahil ettim. Çerçeve ile içindeki renklerin uyumunu çok sevdim. (Normalde koyu renk olan yerler siyah renkte, fotoğrafı editlerken gölgeleri açtığım için oralar da açıldı.)

Şimdi farkettim kapı süslerimi fotoğraflamayı unutmuşum... Merak edenler instagram hesabımda geçen yıl paylaştığım reels videomda görebilirler. Bu yıl gümüş renkliyi dış kapıda, altın renkliyi de oturma odamızın kapısında kullandım. Geçen yıl da ramazan için hazırlamış olduğum "advent calendar"ımı fotoğraflamayı unutmuştum. Bu yıl neyse ki unutmadım. :)

Türkçede bir adı var mı bilmiyorum, ben "gerisayım takvimi" dedim, google "varış takvimi" diye çevirdi ama her ikisi de kulağıma yerinde bir tanım gibi gelmedi.

Simli kartonlardan minik uzun zarflar yaptım, kapak kenarlarını simli dantelle süsledim, her birine 1 den 30 a dek rakamlar yapıştırdım. Kapaklarını ince kurdelaları deliklerden geçirip fiyonklayarak tutturdum. O kurdelalar da yıllardır giysilerden kesip sakladığım askı kurdelaları... (Ivırzıvırseverlik bunu gerektirir. :) )

İçlerinde arapça okunuşu ile birer sure ve birer de Türkçe dua var. Geçen yıl "advent calendar"ımı hazırlarken arapça okumayı yeni öğrenmiştim ve bu sayede her gün pratik yapma şansı bulmuştum. Bu yıl da Kur'an ı hatim amacıyla arapça okumama rağmen her gün yine bu zarflardan arapça sureleri ve beraberinde Türkçe duaları okudum. Hem bu vesileyle ramazan ibadetlerime ayrı bir etkinlik eklemiş oldum. Hem de her gün geriye kaç gün kaldığını hiç unutmadım. :) Her gün birini açıp karşıma hangi surenin, hangi duanın çıkacağını beklemek heyecan verici ve sevinçliydi. Önümüzdeki yıl belki daha farklı bir advent calendar hazırlarım.

Bu yıl ramazanı doya doya yaşadım. Benim için hoş geldi, güle güle gitsin. Gelecek ramazanlarda dilerim bu hoşluk daha da katlanarak artar ve blog aleminde bu hoşluğu yakalayan daha nicelerinin sevinçleriyle birlik olur hep birlikte seviniriz. Meğer böylesi kitlesel bir sevinçten ümmet olarak uzak kalmış, mahrum bırakılmışız. Bu yaşımda bunu da keşfettim ve farkettim. Ama buldum. Hayatıma hiç kopmamak üzere ramazan sevincini eklemledim, sahiplendim. Şükür, sonsuz şükür!

Herkese şimdiden şeker tadında güzel bir bayram ve sevgiler...

the days in ramadan-2 / ramazanlı günler-2

noreply@blogger.com (ruşyena) — Fri, 22 Apr 2022 19:53:00 +0000

Bukowski'nin de dediği gibi "bazı anlar hakkında yazmaya bile değer". Benim için ramazanlı günler de öyle... Ama istediğim sıklıkta yazamadım maalesef. Dün ne yapıp edip fotoğraf makinemi aldım ve günlük işlerimin arasına bir kaç "click" sıkıştırdım, gece sahura dek bir kaç fotoğrafı seçip editledim. Bu akşam da fırsat bulmuşken bir postla bloguma sabitleyeyim ve bu postumu da hazırlayınca pek bir mutlu olayım. :) Yalnız editlerken fark ettim ki fotoğrafını çekmeyi unuttuğum bir kaç şey daha olmuş. Belki bayramdan önce onlarla da bir post hazırlarım. Yani umarım...

Salonun hemen hemen her tarafı cıvıldayınca oturma odamızdaki cıvıltıyı tv ünitesi ile sınırlandırdım. Simli pembe kartondan flamamın ana parçalarını kestim. Üzerlerine çıktı aldığım çiçekli ve altın renkli harfleri yapıştırdım, altın renkli ince kurdelaya dizdim, hayalimdeki ramazan flamasını (bunting) yaptım.

Televizyonun önünde boydan boya minik biblolarım, çerçevelerim vesaire vardı, hepsini kaldırdım ve yapay pembe çiçeklerle o boşluğu tamamen doldurdum, pembe kuşumu da ortasına koydum. İki kenarına yine simli kartondan yaptığım iki ayrı feneri konuşlandırdım. (Önceki postlarda paylaştığım karton fenerlerin içinde cam kavanoz ve cam bardak vardı. Bu fenerlerin içine altın renkli simli kartondan rulolar yaptım, onların üzerini eşit aralıklarla kestiğim simli pembe kartonla kapladım. Yapılışıyla ilgili videoyu şurada paylaşmıştım.) Aralardaki açık bölümlerde (raf mı demeliyim bilemedim) bulunan diğer biblo ve çerçeveleri de kaldırarak görüntüyü sadeleştirdim. Geniş olan boşluğa geçen yılın ramazanında salonumun orta sehpası için hazırlamış olduğum meyveliği koydum. Bu meyvelik çocukluğumun meyveliği, annemden ve çocukluğumdan hatıra... gümüştü ama ben onu bir kaç yıl önce beyaza boyamıştım, geçen ramazanda da kenarlarına altın renkle rötüş yapmış üzerine de ara ara altın sim serpiştirmiştim. Anılarımdaki nesneleri hayatımın içine katmayı seviyorum.

Fenerin desensiz camına da tıpkı pencere camlarında yaptığım gibi çıktı alıp silikonla yapıştırdım. Bu şekilde yapıştırmak cam yüzeylere hiç zarar vermiyor ve yapıştırılan şeyi yüzeyden ayırmak çok kolay oluyor.

Ramazan süslemelerimden üst katın minik antresi ve merdiven trabzanı da nasibini aldı.

Aslında trabzanı süslemek gibi bir niyetim yoktu. Ama evde eskilerden kalma kullanılabilirliği yüksek olup da atıl vaziyette duran süsleri görünce "bunları da trabzanda kullanayım bari" dedim. :) Ortaya böyle bir görüntü çıktı. Her akşam uyumak için yatak odamıza çıkarken bu cıvıltıyla karşılaşmak da sonra çok hoşumuza gitti. Önümüzdeki yıl sanırım cafcaflı bir şeyler düşüneceğim burası için. Sabah uyanıp merdivenlerden inerken toplara pıt pıt dokunup öyle iniyorum. O pıtlarla birlikte içime de neşe doluyor pıt pıt... :)

Beni yıllardır blog aleminden tanıyanlar biliyor, kartondan kuş evleri yapmaya bayılıyorum. Bu kez de ramazan sembollerinin başlıcalarından biri olan fener yapayım ve hatta biri de kuş evi gibi çatılı matılı bişey olsun istedim. Yerde duran büyük fenerin iskeletini, kantinden aldığım bisküvi kutusunun dış hatlarından kestim... İçinden çıkan parçalardan da soldaki yol yönergesi üzerindeki çatılı feneri (lambayı mı demeliydim?) yaptım. Dışlarını gümüş renkli simli kartonla kapladım. Gümüş dantel ve taşlı süs ile kenarlarını süsledim. Simli kartondan eşit uzun parçalar keserek boşluklara çapraz şekilde yapıştırdım. Led mum ve led ışıkla aydınlattım. Yol yönergesinin ana gövdesi ise streç filmlerden arta kalan iki boş rulo... İkisini birbirine koli bantı ile yapıştırdım, üzerini simli kartonla kapladım. Yön işaretleri yine koli kartonları üzerine yeşil sim karton kaplama... Ahşap harfleri ucuzlukçudan almıştım, bronz renge boyadım... Ayak görevi gören bölüm ise kırılmış olan mumluğumun alt parçası... onu da gümüş renge boyadım, hayatın içine kattım. Her anlamda geri dönüşüm adına bence hoş bir üretim oldu. Çünkü çok sevdim.

Hayatımı ve yaşadığım alanları neşelendirmeyi seviyorum. Onlar neşelendikçe ben de neşeleniyorum. Kudüs halkı da İsrail'in onca zulmüne rağmen her ramazan yaşadıkları Eski Kudüs bölgesinin daracık sokaklarını ışıklandırıyor, süslüyor, bir nevi neşelendiriyor, kendileri de neşeleniyor. Bu onlar için hem hayata karşı yılmaz-küsmez bir duruş, hem de yaşadıkları onca zulme ve İsrail postalları altında geçen ömürlerine rağmen dünyaya karşı devrimci bir duruş. Sineye çekip kahroluncaya dek her şeye rağmen hayata da dünyaya da nanik yapabilen insanları seviyorum. Bu sebepledir ki, birileri "savaştan kaçan Suriyeliler Türkiye'de sefa sürüyor" dediğinde, aslında onların sefa sürmediğini, onları yıldırmaya çalışan dünyaya karşı meydan okuduklarını görüyorum ben. Sızlanıp ah vah edenleri zavallı bulurum, aslolan ne kadar göğüs gerebildiğindir hayata karşı ve onun seni değil, senin onu nasıl alt edebildiğin!... Hele de düşmanın insansa!..

Hadi bu postta da Filistinli müslümanların ışıldattığı Kudüs sokaklarına gidelim... (Fotoğraflar instagramdaki @aya.amiin hesabından... Daha fazlasını anasayfasında ve hikayelerinde bulabilirsiniz.)

İki post önce Singapur sokaklarındaki süslü ramazan taklarını paylaşmıştım. O günlerde bu ramazanın tak süslemesi henüz paylaşılmamıştı. Sonunda paylaşıldı ve en net ve çekim açısı en güzel olan fotoğrafları blogum için seçtim. Üç fotoğraf da instagramdan... İlki stanley_chee hesabından, ikinci ve üçüncü ise yine diğerlerini aldığım drjj55 hesabından... Singapur'da Geylang Serai adında yiyecek üzerine büyük bir çarşı-pazar var. Bu civarda müslüman Malaylar çok yaşıyor ve yetkililer her ramazan bu çarşıyı da, yakınındaki caddeleri de ışıklandırıp süslüyorlar.

Bu tak da çarşının yanındaki ana caddeye kurulan en özel ramazan süsünü taşıyan tak. Bu gündüz görünüşü...

Bu da gece görünüşü... (İç taraftan çekilmiş.)

Bu ise bir üst geçit... Arkası yukarıdaki takın arkasında olduğu gibi süslemeli-ışıklı taklarla devam ediyor...

Gitmediğimiz, görmediğimiz yerleri evimize getiren internete teşekkür ederek bu postu bitireyim artık. :) Hayat öyle ya da böyle geçip gidiyor, önemli olan onu nasıl yaşadığımız... Sağlık, huzur bizimle olsun yeter ki... Gerisi elde olanın değerini bilmek...

Yeni bir postta görüşünceye dek herkese güzel günler, sevgiler...

the days in ramadan-1 / ramazanlı günler-1

noreply@blogger.com (ruşyena) — Thu, 07 Apr 2022 22:08:00 +0000

Ramazanın ilk haftası bitmek üzere. Günler benim için yine jet hızıyla geçmeye başladı. Anlayamadığım bir şekilde bir koşturmaca içindeyim. Gün boyu yapılacak şeyler sıraya dizilmiş vaziyette ve birinin zamanlamasını aksatacak olsam diğerleri de aksayacak, hatta bazılarına hiç zaman bulamayacak gibiyim. Bu postu hazırlamak için de ancak gecenin yarısı bir zamanı bulabildim. Şu an yaptım yaptım, yoksa hangi vakti bulur yapabilirim kestiremiyorum. Çünkü diğer blogumdaki aylık dökümümü dahi henüz zaman bulup yapamadım. Buradaki postlarım ramazanla ilgili olduğu için kapsamındaki ay içinde paylaşılsın diye de diğer blogumun sırasını ve zamanını çaldım.

Ramazan süslemelerimle devam edeyim o halde. Hatırlarsanız iki post önce, geçen yıl yaptığım ramazan karşılama kekimin şaşaalı süsünün evveliyatından ve bu yıl için planımdan söz etmiştim. İşte çubuklara takılı o "hoşgeldin ramazan" yazısını bu yıl yeniden flama olarak kullandım ve penceremin yarım tül perdesine iliştirdim. Perdeyi ve camın açıkta kalan bölümünü de cıvıldatmayı ihmal etmedim.

Bu arada kek demişken bu ramazanın yapılmayan kekine de açıklama getireyim. Her ramazan farklı farklı yaptığım ramazan karşılama keki için bu yıl Sevgi'nin limonlu kekinden yapmak istiyordum. Misket limon bulamamış olmam önemli bir handikap olmakla birlikte, evde de tatlı-kurabiye türünde o günlerde epeyce yiyecek olunca kek yapmaktan vazgeçtim. Bir yıldır hiç kek yapmamıştım, hevesle-sevinçle yapacaktım. Belki o sevinci bir sonraki ramazanı beklemeden iştahla istediğimiz bir zamanda yaparım. Bu yıl kekimiz olmadı yani. Kekimiz olmasa da sevincimiz, neşemiz baki. :)

Ben mesela ramazan için günler öncesinden yapmaya başladığım süsleri yaparken de dekore ederken de çocuklar gibi hep şenim. Üşenmedim pencere camını dahi süsledim.

Siz de yapmak isterseniz nasıl yaptığıma dair biraz bilgi vereyim: Resimleri belirledim, çıktılarını normal A4 kağıtlara aldım. Tek kat ince olacağı için pritt yardımı ile ikinci bir boş kağıda resimleri yapıştırdım. Sonra etraflarını makasla oydum. Cama sıcak silikonla (hemencecik minik bir - iki damla damlatarak) tepelerinden yapıştırdım. Sıcak silikon camdan çok kolay çıkabilen bir madde. Çift taraflı bantlar ise camdan çok zor temizleniyor. Pratik yolu seçtim. Dilerseniz reklam-tabela-afiş vb. işleri yapan dijital grafik tasarımcılara arkası yapışkanlı sticker tarzında bastırabilirsiniz. Ama muhtemelen onları temizlemek de zor olacaktır. Hem çıkarırken yırtılma ihtimalleri var, bir sonraki yıl için kullanmak istediğinizde hırpalanmış olabilirler, ayrıca çıkarınca yapışkanlı olarak saklamak zor olur. Silikonlu bu yöntemi çok daha kolay buldum. Ay ve yıldızlar ise geçen yıl parlak kartondan makasla kesip hazırladığım süsler. Onları da aynı yöntemle tutturdum.

Diğer süsleri de perdeye minik çengelli iğne ile tutturduğum için tüm bu süslerimi gelecek yıllarda da kullanabilirim.

Gerçi süslerimin hepsini tek kullanımlık yapmamaya özen gösteriyorum. Her yıl ve yılın farklı zamanlarında da bazılarını kullanmak istiyorum.

Aşağıdaki tepsi için altın simli kartonla bir ramazan davulcusu figürü yapmak ve evlerin yanına kondurmak istiyordum hâlâ zaman bulabilmiş değilim.

Farkettim ki, aklıma üşüşen ramazan süsü projelerimin tamamını gerçekleştirebilmek için taaa aylar öncesinden başlamalıymışım. Çünkü yapmak isteyip de yapmaya zaman bulamadığım şeyler oldu. Yine de bazılarını bu yıl için gerçekleştirebildiğime seviniyorum.

Nereye baksam altın renkler, ışıltılar, pırıltılar... İçim de öyle ışıl ışıl, pırıl pırıl vesselam. :)

Bazılarınız geçen yıl kur'an ı arapça okumayı öğrendiğimi biliyorlar. Diyanet'in pandemi süresinde açtığı online kurs sayesinde öğrenmiştim. Mukabeleyi de hocamızla zoom üzerinden yapıp hatimlerimizi online indirmiştik. Bu yıl yüzyüze topluca okumaya geçiş yapıldı ama ben risk almak istemedim. Diyanet'in internet sitesinden mukabele bölümündeki cüzlere tıklayarak, hatmimi kendi kendime indiriyorum. Belki son secdeler ve hatim duası için bir kez olmak üzere evimin yanındaki camiye gidip kalabalıkla birlikte yaparım, belki de yine risk almaz onu da kendi kendime yapmayı öğrenirim. Şimdilik bilmiyorum.

Mukabeleyi evde kendi kendime yapmam da şu açıdan iyi oldu. Bazı sabahlar iki cüz birden okuyorum. Salı günleri ise pazar alışverişi, yıkama-ayıklama-saklama gibi detaylı işlerden dolayı bir cüz okumaya dahi zaman bulamıyorum. Çift cüz okuduğum günlerle neyse ki ileride aksamalarım olursa telafi etme şansım var, fazla okumalarla da zamandan tasarruf edebileceğim. Hatmi çok daha önce indirme gibi bir avantajım var dolayısıyla. Hoca eşliğinde olsa idi böyle bir düzenim olmayacaktı. Böylelikle başka ibadetlere ve okumalara da şimdikinden daha fazla zamanım olacak.

Tabii bir de mutfak kuşuna dönüşüyorum bu ay... Bir bakıyorum, onu yap bunu et, onu pişir bunu taşır derken saatlerim mutfakta geçmiş. :)

Mutfak derken.. eve gelen pidenin kese kağıdına vurulur mu insan? Hayatımda gördüğüm en tatlı pide kağıdı. :)

Bir buçuk saat sonra ramazan davulcumuz geçecek ve ben hâlâ bu postu bitirebilmiş değilim. :)

Son iki postta ABD Michigan ve Singapur'dan ramazan süslemeleri ve ışıltıları paylaşmıştım bu postta da ülkemizden paylaşıp öyle bitireyim artık... Şekerci Cafer Erol'un pek cici şeker-çikolata dükkanlarını görmüş ya da duymuş olanlarınız vardır. İstanbul'un pek çok semtinde şubeleri var, bazı büyük illerde de... Kadıköy şubesindeki binasını yeni yıl, sevgililer günü gibi özel günlerin dışında ramazanda da kocaman kocaman süslüyor ve ışıklandırıyor. Henüz kendi gözlerimle görme fırsatı bulamadım ama internet sağolsun görmediğimiz yerleri gördürüp gitmediğimiz yerlere götürdüğünden, kanlı canlı görmüş gibiyim. :)

Bu 2019 yılındaki ramazan temalı süslemeleri... (İlk fotoğraf instagramdaki didoshada isimli hesaptan, ikincisi ise tisette'den...)

2020 de pandemi sebebiyle zorunlu olarak evlerde kaldığımız için o yıl süslememişlerdi. 2021 de ise böyle oldu. (Fotoğraflar yine instagramdan nurkocakofficial hesabından...)

Bu yılın süslemesi ise böyle... (Fotoğraflar yine instagramdan su_solak ve timucinstravelalbum hesaplarından)

Her üçünü de sevdim. Ama en çok 2019 yılının süslemesini sevdim. Başka başka dükkanlar, mağazalar da örnek alır, bu cıvıltı yayılır, çoğalır belki. Hem o zaman başkalarının ışıklarıyla değil, kendi ışığımızla aydınlanırız, ne dersiniz?! Işığın kimden ve nereden geldiğini keşfetmek mühim mesele. Hayattan aldığım onca yaştan sonra bunu da öğrendim! (Öğrenmenin yaşı var mıydı? :) )

Yeni bir ramazan postunda görüşmek üzere ramazanı yaşayanlara hayırlı ramazanlar ve herkese hayırlı, huzurlu günler... sevgiler.

ramadan is here / ramazan geldi, hoş geldi

noreply@blogger.com (ruşyena) — Fri, 01 Apr 2022 19:55:00 +0000

Bu yıl da ramazana kavuştuk, çok şükür.

Tüm islam alemine hayırlı, huzurlu, bereketli bir ay olsun.

İbadetlerimiz makbul, dualarımız kabul olsun!

Dünyamıza da, insanlığa da iyilikle ve güzellikle temasımız bol

ve de kısmetli olsun!

Bittiğinde bir sonrakini daha büyük sevinçle bekleyelim inşallah!

Mahyaları sever misiniz? Bir ışıksever olarak ben çok severim. Gelibolu'da hiç bir camide mahya asılmıyor. Ama bir çok ilde, ilçede minarelerin arasına yazılar yazıldı, ışıkları yakıldı, o ışıl ışıl haller ne hoş olmuştur şimdi.

Dün sokak davulcumuz ilk bahşiş gezisine çıktı. (Başında, ortasında, sonunda olmak üzere üç kez çıkıyor.) Davulunu vurdukça ramazan havasına dünden girmiş olduk. :)

Az önce de belediyemiz top atışı ile ramazanı karşıladı. Henüz pide almadık ama ramazan pideleri de ekmek satış noktalarında satışa sunulmaya başlanmıştır. Keşke trafiğe kapalı çarşı caddemiz ramazan için dekore edilip ışıklandırılsa, küçük yiyecek-içecek stantları iki kenara dizilse ve kasabamıza bir renk bir coşku gelse... Elimizdekilerle idare edeceğiz yine her zamanki gibi. Belki bir gün, Aralık boyunca tüm çarşıda, işlek caddelerde ağaçlara vesaire sarılarak yapılan ışıltılı görüntü ramazan için de yapılır ve hissettirilmek istenen coşku ve sevinçten ramazanımız da nasibini alır. O zamana dek o coşkuyu evlerimizde yaşamaya devam.

Geçen yıl yaptığım ramazan dekorasyonumu şurada paylaşmıştım. Bu yıl da aynı duvar süslerimle yine aynı duvarı süsledim. Kapı süsü formundaki ay-yıldızlı süsümü bu kez duvarda değil, kapıda kullandım. Duvarımın görüntüsü de böyle oldu.

Şöminemin üzeri böyle...

Geçen yıla göre daha sade...

Camiyi evony marka maske kutusunu geridönüşüme kazandırarak yaptım. Kapısını, pencerelerini, kubbesini, kubbenin ucundaki hilali yapmak kolaydı da, minareler ve şerefeler çok uğraştırdı beni. Dördünün de aynı boyda ve aynı kalınlıkta olması gerek. Ancak ya üçü aynı oluyor ya da ikisi oluyordu, dördüncü ise nedense ya hepten dar ya da hepten geniş oluyordu, böyle böyle en az beş minare feda ettim. Tam minareleri tam iyi-kötü eşleştirdim, bu sıkıntıdan kurtuldum derken bu kez de şerefeler olmadı bir türlü. Kartonla yaptıklarım yamuldu, ebatları farklı farklı oldu. Plastik halka denedim, hiç güzel durmadı. Çareyi altına simli dantel sarıp, üstüne sıralı boncuklardan yapıştırmakta buldum. Evde altın renklisi olmadığı için de olanla idare ettim. İstediğim gibi olmadı ama en azından şerefeyi çağrıştırdığı kesin. :)

Böyle kesip yapıştırma işlerini seviyorum ama yaparken bir an önce sonuca ulaşayım istiyorum. O yüzden sabırla ince ince uğraşamıyorum. Benden usta bir maketçi olmaz ama iyi bir hevesli çırak olur. Yaparken çünkü çok zevk alıyorum. Bunları yaptıktan sonra boşluğa düşünce eşime beni marangoz yanına çırak vermesini söyledim. :)

Şu fenerleri yapmak o kadar kolay ve zevkli ki elimdeki simli kartonların her renginden yapasım vardı. Şimdilik yalnızca altın, gümüş ve pembe renklerle yaptım. Belki ramazan boyunca başka renklerle de yaparım. Deve de çocuklar için pakette satılan plastik oyuncaklardan... Altın renge boyadım. Belki ileride üzerine örtü ekler, boynuna da yular olarak zincir takar daha bir süslerim. Deve ayakta duramıyordu, ayakları aynı hizaya gelsin ve kalın bir taban oluşsun diye bastığı yeri silikonla doldurup bronz renge boyadım, son olarak da sim tozlarla ışıldattım.

Ben fenerlerin içinde cam kavanoz ve uzun cam bardak kullandım. Yapılış tekniğini merak edenler şu videodan yararlanabilirler.

Ramazan dekorasyonu adına yapmış olduğum şeyler bunlardan ibaret değil. Tek postta paylaşmak yerine ramazan süresince peyderpey burada paylaşmayı planlıyorum. Hem bu bahaneyle blogumu daha sık güncellemiş olurum.

Bizim evden görüntüler şimdilik bu kadar... Ama paylaşacaklarım bitmedi. Geçen postumda Amerika Michigan'a gitmiş, ışıl ışıl evleri görmüştük. Bu postta da Singapur'a gidelim mi? Her ramazan Singapur'da caddeler renk renk, ışıl ışıl taklarla süsleniyor. Yalnızca ramazanda değil diğer dini bayramlarda ve islam dışındaki başka dinlerin bayramlarında da... Bizde de caddeler böyle renk renk, ışıl ışıl olsa ne hoş olurdu. (Photo credit: instagram @drjj55)

Bu da bir başka süslemenin gece görüntüsü... (Photo credit: Photograph-Tobias Krohn)

Bu ikisi ise aynı süslemenin hem gündüz hem gece görüntüsü...

Caddelerdeki bu süslemeler yalnızca tek taktan ibaret değil, yol boyu ara ara bu renklilik bu ışıltı hep devam ediyor.

Her ramazanda da bambaşka temalarda süslüyorlar. Benim en sevdiğim tema bu oldu. Minaresi kalbimi çalmaya yetti de arttı bile.

Bunlar da farklı temalar...

Yukarıda credit belirtmediğim fotoğraflar instagram @drjj55 hesabına ait. Aşağıdaki fotoğraf Goh Kheng Seng'e ait.

Bu yılın süslemesini henüz paylaşan olmadı. Ben de çok merak ediyorum. Elime nitelikli bir fotoğraf geçtiğinde gelecek postlarımda paylaşırım.

Yukarıdaki Singapur caddelerinin 2021 yılına ait şöyle bir de videosu var. (Daha başkaları da var, ben en çok bunu sevdim.) Yalnızca taklar değil, kaldırımlar, bina cepheleri de renk renk, ışıl ışıl... Bayıldım...

Bir sonraki postta görüşmek üzere sağlıcakla kalın. Sizi huzura götürecek, Allah'a yakınlaştıracak yolları ıskalamayın! Cevaplar orada...

ramadan loading... / ramazana az kala...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Mon, 21 Mar 2022 14:55:00 +0000

Yine uzun bir aranın ardından herkese merhaba... Siz de Mart ayını benim gibi ev kuşu olarak mı geçiriyorsunuz? Aralıkta, Ocakta, Şubatta üşümemiştim hiç bu kadar. Dışarıya çıkıp rutin yürüyüşlerimi yapacak oluyorum, rüzgar bir taraftan pat pat dövüyor, ayaz öbür taraftan donduruyor, soğuk öte taraftan tenimi ısırıp acıtıyor. Hasılı çıktığıma çıkacağıma pişman oluyorum. Ben de kendimi hobilerime verdim . Öyle bir de dağıldım ki.... (en son hatırlarsanız hobi odamın masasına sığamamış elişi malzemelerimi toplayıp salon masasına taşınmıştım) masa da yetmedi koskoca salonu atölye misali gaspettim. Boyama yerim ayrı, kesme yapıştırma yerim ayrı, kurutma, saklama yerlerim ayrı. Üstüne üstlük ramazan geliyor diye süsleme malzemelerimi de çıkardım. Salon hepten aldı başını gitti. Neyse ki en fazla bir on gün daha böyle sürdükten sonra her şeyi toplayıp salonumu da dekore ederek ramazanın sakin, huzurlu ve huşu içinde günlerine geçiş yapacağım.

O zaman sizlerle bu süreçte yaptığım/ürettiğim/geridönüşüme kazandırdığım şeyleri de paylaşırım.

Ama önce geçen yıl hazırladığım ramazan süslerimden ve dekorumdan kareler paylaşayım. Geriye dönüp baktığımda blogumda paylaşmamış olduğumu gördüm. Gerçi her şeyin fotoğrafını da çekmemişim. Elimde aşağıdakiler varmış. Bu karelerde olmayanları da bu yılın süslemesinde çeker, paylaşırım.

Yukarıdaki fotoğrafta bulunan Hoşgeldin Ramazan yazısı, şöminedeki bunting (flama) ve sol taraftaki kıvrımlı parlak karton ile ucundaki fener baskısı hariç geri kalan süslemelerin hepsini ben yaptım. Ortadaki ay-yıldızlı süsün aynısından bir de gümüş renkte yapıp salon kapıma asmıştım, onu fotoğraflamamışım.

Şöminemin üzerini de böyle dekore etmiştim. Çam dallarının üzerindeki altın ve bronz simler fark ediliyordur sanırım. Ramazan dekorasyonuna bu iki tonu çok yakıştırıyorum.

Bronz renkli kocaman ağaç dalımı ve salon perdemi de ay ve yıldızlarla süslemiştim. Daha net ve farklı açılardan fotoğraflarını çekmemişim, yalnızca bunu bulabildim.

Ağacımın üzerinde ay-yıldız dışında başka bir kaç süsüm daha vardı ama bu evden başkasını fotoğraflamamışım. Ayrı bir köşede vazoda altın rengine boyadığım ve minik kuşlarla süslediğim ağaç dallarım vardı onları hiç fotoğraflamamışım.

Orta sehpa dekorum böyleydi.

Evde bulunan materyallerle temaya uygun bir şeyler hazırlamak hem ruhuma iyi geldi, hem de ramazanımızı daha da şenlendirdi.

Bizim evde kek yılda bir, en fazla iki kez yapılıyor. Birini de ramazandan bir gün önce, ramazanı karşılama amaçlı yapıyorum. 2021'in ramazan keki de üzeri çikolata soslu bu baton kek idi. Bu arada, kekimin üzerindeki devasa Hoşgeldin Ramazan süsüne de açıklık getireyim. :) Normalde bu süsü dresuar üzerindeki aynada kullanmak için bunting (flama) amaçlı yapmıştım. Haliyle üçgenlerin ve harflerin büyüklüğünü oraya göre ayarlamıştım. Ancak ne ile yapıştırdı isem bir süre sonra düşmüş olarak hep yerde buldum. Kaldırıp bir kenara koymuştum ki, kekim sade bir kek olunca atıl vaziyette duruncaya dek bir işe yarasın bari diyerek çöp şişlere monte edip kekime şaşaa kattım. :) Bu yıl daha başka bir yerde kullanmak niyetim. Bir sonraki postun sürprizi olsun. :)

Etrafımı cıvıldatmayı, süsü püsü, üretmeyi, dekore etmeyi seviyorum vesselam. Bana yeter ki içimi coşturacak bahane olsun. :) Ramazan da bizim en coşkulu zamanlarımızdan biri. Artık her ne kadar çocukluğumun ramazanlarını, kalabalık iftarlarını yaşayamıyor özlemle yad ediyor olsam da, ramazanı sevinçle karşılamayı ve geçirmeyi seviyorum.

Doğduğum toprakların hissettirdiği ramazan atmosferi ile yaşamakta olduğum topraklarınki çok farklı. Haliyle ben de oralara gidemesem de doğduğum toprakların izlerini internette arıyorum, bulunca da çok mutlu oluyorum. Geçen yıl İrem Özel'in Gaziantep'te (memleketimde) çekmiş olduğu ramazan videosunu bulup izleyerek memleket özlemi gidermiştim. İrem Özel Pakistanlı bir gezgin. Vlogunu İngilizce ve Urduca çekmiş. Dil seçeneği olmadığı için Türkçeleştirilemiyor. Ramazanı hissetmek adına sıcacık görüntüler var. Hem memleketimde çekilmiş olması da memleket özlemimi gidermesi açısından ayrı bir anlamlı. Kaç kez izledim hatırlamıyorum. :)

Bir de pandemi sırasında evlere kapandığımız günlerde ABD nin Michigan eyaletine bağlı Detroit-Dearborn'daki müslümanlar evlerinin dışını süslemeye başladılar. Yarışmasını da yaptılar. Işıl ışıl bu karelere bakmaya bayılıyorum. Bizler bilinç olarak yeni yıl adı altında noel süslemelerine kanalize edilip kendi ritüellerimize uzak bırakılmışken dünyanın öte tarafında bir yerlerde birileri kabuğunu kırıp kendi içine ve özüne dönebilmekte, güzel dinimiz adına bunu çok önemsiyorum. Bakın, evlerinin dış cephelerini, pencerelerini ve verandalarını ne de güzel süslemişler.

Işığın, renklerin iyi gelmediği kalp var mıdır? Gothe son nefesinde bile boşuna "ışık, daha çok ışık" dememiş.

Bu post ramazana giriş postu gibi oldu ama aynı zamanda kişisel tarihimin not defteri de olduğu için dün yaşadığım güzel anlardan bir kaç kare de eklemek istiyorum. 15 yıldır Gelibolu'da yaşıyorum, daha önce 4 yıl Tekirdağ'da ve 5 yıl da Keşan'da yaşadım. Avrupa yakasından Anadolu yakasına geçişler zulümdür çoğu zaman. Bir keresinde bayram tatilinde Bozcaada'ya gitmiştik ama herkes de bizim gibi tatil amaçlı geldiği için feribot kuyruğu sahilden ilçenin en tepelerine kadar uzamıştı. Otomobilimizi sıraya sokmazsak feribotta asla yer bulamayacaktık, oteller-moteller de full olduğu için o gece orada mahsur kalacaktık. Adayı saatlerce gezmek yaşamak yerine kısa bir tur atıp otomobilimizi kuyruğa sokmuştuk. Bu kez kuyruğun en önündeki araçlar feribota binince tüm kuyruktakilerin adım adım sürekli öne ilerlemesi gerekiyordu ve bu yüzden hiç kimse otomobilini bırakıp gidemiyordu. Bir süre eşim otomobilde kalıyor, ön boşaldıkça o gıdım gıdım otomobili öne alıyordu ve ben gidip bir yerleri dolaşıyordum, bir süre de tam tersi ben otomobilde kalıyor, eşim gidip bir yerleri dolaşıyordu. Öğleden sonra girdiğimiz kuyruktan akşam hava kararınca ancak feribot iskelesine ulaşmış ve dönüş yoluna çıkabilmiştik. Ondan sonra da hiç bir resmi tatilde gitmedik. Adalara gidilmese bile yazın Lapseki'de feribot kuyrukları tıpkı Bozcaada'daki gibi upuzun olur. Tırlar, kamyonlar da bu yolu kullanıyorlar. Çanakkale'den Lapseki'ye gelip tırlarla birlikte saatler sürecek o kuyrukları beklememek için gerisin geriye Çanakkale'ye dönüp Kilitbahir ya da Eceabat üzerinden gelmişliğimiz çok olmuştur. Bu şekilde de hemen dönemeyiz, saatlerce beklememiz gerekir ama diğeri akşamdan sabahı bile bulabiliyor. Ayrıca Gelibolu Devlet Hastanemiz küçük olduğu ve kapasite olarak yetersiz olduğu için sağlık söz konusu olduğunda çoğu zaman Çanakkale'ye gidiyoruz. Ve bazen de feribot kuyruğu sebebiyle randevu saatini kaçırabiliyoruz. Ambulanslardaki acil hastalar için de ciddi handikap yaratıyor. İşte tüm bu sebeplerle köprümüzün açılışına çok ama çok sevindik. Dün de koştuk ilk geçişimizi gerçekleştirdik. 4 dakikada Lapseki'deydik. Allah yapanlardan da yaptıranlardan da razı olsun. Hem ülkemize, hem de insan yaşamına katkısı büyük, muhteşem bir yapı oldu. Nasıl İstanbul'un iki yakası bir araya gelip en çok da zaman açısından insanlığa faydalı bir ulaşım yöntemi bulundu ise, Çanakkale Boğazı'nın da aynı amaçlarla iki yakası bir araya getirilmeliydi. Sonunda oldu. İşin siyasi söylemlerini bir kenara bırakıp da köprünün kendisine ve işlevine odaklanınca bu köprü insanlık için önemli bir kazanç. Vatanımıza, milletimize hayırlı olsun.

Köprüye kendi kasabamız tarafından (Gelibolu) giriş yaptık. Lapseki'ye girinceye dek yalnızca video çektim. Fotoğraflamayı ise dönüşe bıraktım. Aşağıya eklediğim fotoğrafların hepsi bu sebeple Lapseki tarafından çekildi.

Ve kişisel tarihime bir not daha... 4 Martta saçlarımı kısacık kestirdim.

Bir sonraki postta görüşünceye dek herkese güzel günler, sevgiler...

bahar gelirken... kırlar - hobisel işler - çilekli magnolia - örgü battaniye

noreply@blogger.com (ruşyena) — Mon, 21 Feb 2022 17:41:00 +0000

Ağaçlar çiçeklenmiş madem o halde bahar kapıdan girmiş demektir. Geçip baş köşeye oturmamış olsa bile adımını eşikten içeri attı. İsterse eşikte dikilip kalsın ve hatta gün gelip "mart kapıdan baktırır, kazma kürek yaktırır" sözünü doğrulatsın, daha da ileri gidip kapıdan gerisin geriye sıvışıp kaçsın... dönüp dolaşıp eninde sonunda geleceği yer yine burası, yine burası... Endişeye de, telaşa da mahal yok o sebeple... Baharla birlikte biz de çiçeklenebiliriz öyleyse.

Fotoğrafta görüldüğü üzere saçımın gümüşlü bölümü hayli uzadı... Ve ben bere-şapka takmayı bıraktım, henüz kestirmedim de, böyle çift renkli kullanıyorum artık. Bir an önce gümüş bölümü uzasın hep öyle kullanayım istiyorum. Saçımın doğal halini tahminimden daha çok sevdim.

Bahar derken, çiçek derken...saç baş... :)

Asıl mevzuya dönelim o halde...

En sevdiğim mevsim ilkbahar olunca kışın son günleri bir taraftan hem geçmek bilmiyor, hem de baharın eli kulağında olduğu düşüncesi içimi kıpır kıpır ediyor. Dün kırlara çıkıp badem ağaçlarını böyle çiçeklerle bezeli görünce bahar salt doğada değil içimdeydi de...

Öncü papatyalar da açmış...

(Güneş henüz çok etkili olmadığı için sıcak günlerin papatyaları gibi değiller. Taç yapraklarının uçları kesik kesik, enleri dar, kırpık kırpık görünüyorlar, ortalarındaki sarı renk henüz doygun bir sarı değil... cılız cılızlar...sapları da kısacık...)

Amerika'ya ilk giden Avrupalılara öncüler denir. Bu papatyalar da benim zihnimde baharda yeryüzüne ilk gelen öncüler... :)

Bazı kitapların ilk okumalarını doğada yapmayı seviyorum. Bu kez Ethem Baran'ın "Evlerimiz Poyraza bakar" isimli öykü kitabını seçtim. Bu kitabı okumakta geç kaldım aslında, yıllar yıllar öncesinin öykü dergilerinde öykülerini çok severek okuduğum bir kalem... ama kitabını ancak şimdi okuma fırsatı bulabildim.

Baharla birlikte çiçeklenmek demiştim...

Dresuarın üstündeki aynanın etrafını bahar temalı, renk ve kompozisyon olarak birbiriyle uyumlu illustrasyonlarla doldurmak istiyorum. İlk grubun çıktılarını aldım, çerçevelemekle meşgulüm. Çıktılarını alıp çerçeveleyeceğim ikinci bir grup daha var. Boyayacağım çerçeveler var... Ayrıca yapmakta olduğum başka elişlerim var. Çalışma odamdaki masaya sığamadım, pılımı pırtımı toplayıp salondaki büyük masaya taşındım. Nasılsa misafir de gelmiyor. :)

Dolayısıyla yazma işim sekteye uğradı bugünlerde... Bir süre daha bu craft (elişi) işleriyle meşgul olmak istiyorum. Zira yaparken müthiş keyif alıyorum.

Keyif aldığım şeylerden biri de canımız tatlı istediğinde hemen o anlık yenilip tüketilebilecek miktarlarda hafif tatlılar yapmak... Bu kez evde çilek vardı, hemencecik magnolia yaptım.

Normalde kışın kış sebze-meyveleri dışında mevsim harici sebze-meyve almamaya özen gösteriyoruz. Kocacık maydanoz için manava gittiğinde arkadaşıyla karşılaşmış. Arkadaşı çileğin tadını öve öve bitirememiş. Bir önceki gün alıp bitirmişler, şimdi yine almak için gelmiş... Çilek de övgü ve merak sonucu bizim eve gelmiş bulundu. Ama gerçekten kokusu, tadı tıpkı yaz çileği gibiydi. Bayılarak yedik.

6 adeti de bu nefis ve hafif tatlıya kısmet oldu. Bisküvili bölümü ise evde bulunan ve bitmemekte ısrar eden çokoprenslerle yapıldı. Rondoda çektim, arasındaki çikolatalı bölüm bisküvi zerrelerine karışınca verdiği tat daha hoş oldu.

Bugünlerde instagram hesabı çalınan çok kişi duyuyorum. Tuzakları verdikleri linklere tıklatmak üzerine... Linkleri farklı amaçlarla yollayabiliyorlar... Dikkatli olmakta yarar var...

Bana da sürekli (aylardır) i-phone 13 kazandığıma dair farklı farklı dillerde mesajlar geliyor. Linke tıkladığımda başıma gelecekleri az buçuk tahmin edebiliyorum. İnstagramdan soğuma sebeplerim saymakla bitmez zaten... Bir sebep de bu... Olur da size de denk gelirse sakın ola hiç bir linke tıklayayım demeyin... İkisini sizlerle de paylaşayım... (Tıklanmasını istedikleri link ve ben de dahil etiketledikleri isimler altta... ekran görüntülerini ancak bu kadar alabildim)

Bloglarımı hiç bir zaman kapatmayı düşünmedim ama bir gün belki instagram hesaplarımı tamamen kapatabilirim. Örgü hesabımdaki el emeklerimden birini daha taşıyayım o halde buraya... Blog ne zamana dek durursa onlar da o zamana dek arşivlensinler bari... Malum internette hiç bir yerin garantisi yok. (Bloglar daha uzun vadeli gibi...)

Bu battaniyemin kenarlarındaki çizgileri söküp piknik örtüsü yaptım sonra. Bagajda pek fazla yer kaplamıyor ve nereye açarsan yumuşacık oturuyorsun. Bir de böyle poz verdirmişim ama fotoğraf da epey kalite kaybetmiş. Olsun... Anısı güzel...

Bir anı da salonun halılı halinden olsun... Fenerlerimin de henüz güneşten solmamış, gıpgıcır halleri... Sprey boya ile boyamak istiyorum ama camlarını çıkarmak ve yeniden takıp tak(a)mamak konusunda tereddütlerim var. Dolayısıyla hazır elişlerine el atmışken fenerlerim için de kötü kötü (belki de iyi) planlarım var. Gerçekleştirirsem paylaşırım.

Bu post da bu kadarcık olsun... Herkese bahar tadında güpgüzel, musmutlu günler olsun.

flamingolar... örgü iğnelik ve makas kılıfı... "kış"lı zamanlar -3

noreply@blogger.com (ruşyena) — Tue, 08 Feb 2022 11:00:00 +0000

Dün gece şakır şakır yağmur yağdı. Henüz kış ayında olmamıza rağmen bu ses baharı müjdeler gibiydi. Baharın elinin kulağında olması bile başlı başına yaşama sevinci. Kışlı zamanlar benim için bu yıl daha çok evde geçti/geçmekte çünkü.

Allahtan evde olmayı seviyorum. Yapacak bir dolu şey bulabiliyorum. Kışın kasvetli soğuk günlerine nispet etrafımı içimi ısıtacak şeylerle doldurabiliyorum.

Günler genellikle evde geçince dışarı çıkmak da daha anlamlı, daha sevinçli oluyor bu durumda. Hele de kırlarda geçirdiğim anların değerini çok daha iyi biliyorum. Her andan, gördüğüm - dokunduğum -hissettiğim her şeyden daha çok keyif alıyorum. Çeşmeden şırıl şırıl akan suyun tadı bile bir başka geliyor.

Ormanın kokusunu içime çeke çeke okuduğum öyküler zihnimde anlamlanırken parçalar daha kolay, daha çabuk bütünleniyor. Bu zindeliği seviyorum.

Bazen de sürprizlerin en büyüğüne denk gelince sevinçten çıldırıyorum. Beni uzun zamandır takip edenler her kış flamingolarımın yolunu gözlediğimi biliyorlardır. :) Ancak son yıllarda flamingoların sayısı git gide azalmaya başlamıştı. Ne yalan söyleyeyim artık belki de hiç gelmeyecekler diye düşünüyordum. Çünkü geçen yıl gelmediler. Bir kaç gün önce kalbim ümitvar, beynim ise yaşayabileceğim hüsrana karşı katı bir korumacı iken bir de ne göreyim, daha önceleri en fazla on - on beş sayıda geliyorlar iken bu yıl cümbür cemaat toplanmış gelmişler. Kadraja hepsini sığdıramadım ama yüzden fazla flamingo gelmiş bu yıl. Kendilerine mesken edindikleri su birikintisinin alanı yağışların bol olmasından sebep önceki yıllara göre çok daha geniş, çokluklarının sebebi de bu olsa gerek.

Şurada paylaştığım kakaolu muhallebiden bir kez daha yaparken dolapta bir haftadır bekleyen iki ayva gözüme çarptı. Bir bardak suyu küçük bir tencereye koydum. Ayvaları soyup iri iri doğradım. Beş çorba kaşığı toz şeker ve beş parça karanfil ile birlikte tencereye aldım, kısık ateşte yirmi dakika pişirdim. Sonrasında pişmiş ayva dilimlerini blendırdan geçirip püre haline getirdim. Tepsiye dökeceğim muhallebinin bir kısmını cam kadehlere alıp üzerine ayvalı püreden döktüm. Yerken kaşığa biraz alttakinden biraz üsttekinden alarak yeyince nefis bir tat oldu. Ayvadaki şekerin çoğu zaten suyunda kalmış. hafif şekerli, hafif de mayhoş bir tat var. Bu çok hoşuma gitti.

Bir kaç yıl öncesine dek bizim evde ıspanaklı börek kocaman bir tepsi yapılır ve o tepsinin dörtte üçünü tek öğünde yerdik. Artık iki yufka alıp dört parça gül böreği şeklinde yapıyorum ve bir öğünde yalnızca bir tanesini yiyoruz. Diğerini ertesi sabah kahvaltıda... Hayattan yaş almak demek yediklerine daha çok dikkat etmek demek de bir bakıma...

Bu postun örgüsü de bir zamanlar çok severek ördüğüm iğnelik ve makas kılıfı olsun. Her ikisini de hâlâ çok severek kullanıyorum.

İğnelik için kare şeklinde minik bir yastık yapıyoruz, sonra onun üzerine denk gelecek biçimde istediğimiz modelde örgü bir kare örüp kenarlarından dikiyoruz.

Işık farklılığı sebebiyle fotoğraflarda renkler bambaşka çıkmış, örgü ipin de iğnelik için diktiğim minik yastığın da orijinal rengi bu.

Yeni bir postta buluşmak üzere herkese sağlıklı, huzurlu günler...

Hayırlı kandiller...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Thu, 03 Feb 2022 15:49:00 +0000

Regaip kandilimiz mübarek olsun.

Kandil günlerinde evdeki helva kokusunu çok seviyorum. Bu kez siyez unuyla yaptım. Tıpkı çikolatalı gibi damak çatlatan nefis bir tadı oldu. Tabaktakinin dördünü yedim, hâlâ gözüm tabakta... :) Un helvası yaparsanız siyez unuyla mutlaka deneyin, şiddetle tavsiye ederim.

Ocak 2022 kolajı...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Sat, 29 Jan 2022 13:52:00 +0000

Hani bu blogumun güncellenme problemi var da ben gidip feedburner da uğraşmasam sizler yeni gönderilerimden haberdar olamıyorsunuz ya... Bu bir blogger için can sıkıcı bir problem. Zira her zaman feedburner da aynı şeyleri yapsam da her zaman aynı sürede sonuçlanmıyor. Bazen on-on beş dakikada hallolduğu gibi bazen saatlerce sürebiliyor. Sürekli optimize ediyorum, gidip gelip ping atıyorum, bazen blogumu feedburnerdan tamamen silip yeniden tanıtıyor ve aktif olması gereken tüm özellikleri yeniden tek tek aktif hale getiriyorum. Sonra yine optimize etmeler, ping atmalar... Artık ne zaman keyfi yetip güncellenirse ben de bu sıkıntıdan kurtulmuş oluyorum. Bazen de daha gönderimi yayınlar yayınlamaz bir kaç dakika içinde kendiliğinden güncellenmiş oluyor. Ama çok çok nadir... Çoğunluk uğraştırıyor beni. Bir önceki gönderimde de en az iki saatimi pc başında geçirdim (fotoğraf editleme, post hazırlama sürecimi saymıyorum). Hal böyle iken fotoğraf editleyip yeni bir post hazırlamayı erteleyip duruyordum bir kaç gündür. Az önce Pieni Lintu'da ocak ayı kolaj etkinliğini görünce "hadi" dedim, "kalk Ruşi en azından blogunda ve instagramda paylaşmadığın ocak fotoğraflarından bir kolaj hazırla, hem blogun canlansın hem de bu güzel aktiviteye katıl". Böylece 12 fotoğraflık bir kolajla geldim, umarım bu kez çok fazla uğraştırmaz ve blogum da çabuk güncellenir, motivasyonum artar.

Öte yandan söylemek istediğim bir şey daha var; blogundaki yorumları anonimlere açmayan bloglara yorum bırakamıyorum. Bu şekilde yorum bırakamadığım çok blog var. Anonimlere açmak tehlikeli ama açtıktan sonra yine onaylı olarak yayınlanmalarına izin verebilirsiniz. Bu durumda anonim yorumlar kendiliğinden yayınlanmamış oluyor, spam vesaire tehlikesi ortadan kalkıyor.

Yeni yıl geliyor derken Ocak ayını da bitirdik. Hayattan bir yaş daha aldım. Çok okudum, çok yazdım, son aylara göre daha çok izledim. Her kış olduğu gibi bu kış da evimin pencerelerinden nefis günbatımları, az da olsa harikulade kar manzaraları seyrettim. Dışarılarda iken gözlerim çoğunluk göklerdeydi. Her tür kuşun tekil ve toplu haldeki uçuş serenatına denk gelmek her defasında ayrı ayrı mutluluk verdi. Güzeldi Ocak... güle güle gitsin, Şubat da hoş gelsin. :)

panço - kakaolu muhallebi - "kış"lı zamanlar-2

noreply@blogger.com (ruşyena) — Sat, 22 Jan 2022 15:49:00 +0000

Geçen gün, bir zamanlar örgülerimi paylaştığım ama çoktandır açıp da bakmadığım instagram hesabıma bir bakayım dedim. Dedim ama bir türlü giremedim. Oysa her iki hesabım da telefonumda kayıtlı, bir tıkla ondan ona geçebiliyordum. Bu kez olmadı. Bir dolu şey istedi, yaptım yaptım yetmedi sanırım, artık en son yüz tanıma için oradan buradan çekip çekip beğenmeyerek yüzümün farklı açılardan en az on pozunu aldı da sonra telefonuma yolladığı kodla lütfedip açtı kapıyı. Ama kendisine hissettiğim soğukluğu daha da artırdı bu hali. Demek ki gün gelip kapıyı hiç açmama ihtimali de var. Demek ki oraya eklediğimiz fotoğrafların bize ait kalmalarının garantisi yok. Demek ki instagram bize ait şeyleri bir anda iç edip yutabilecek kadar dipsiz bir kuyu. İrkildim. Ki zaten ikinci hesabımın şifresi çok fazla zorlandığı ve ben çok fazla şifre değiştirmek zorunda bırakıldığım için çoktandır aman aman öyle kişisel şeyler de paylaşmıyorum, yine de bana ait fotoğraf ve videolarımın isteğim dışında benden alınma ihtimalinin yüksek oluşu bu kez içimi fena bulandırdı.

Hesabıma girince de pek bir sevindirik oldum. Meğer ben vaktiyle neler neler örmüşüm de oralara kaydetmişim. Bazılarını görmesem belki de hiç hatırlamayacaktım. Hayatımdan çıkıp gidenler var. Telefon ve pc ler de değişince fotoğraflarını da çoktan kaybetmiştim. Derken aklıma güzel bir fikir geldi. Madem instagramın garantisi yok, ördüğüm şeyleri bari bir de buraya kaydedeyim.

İlki bir kaç yıl önce ördüğüm panço olsun. Pançoyu kendime diye örmüştüm, hatta kızım beğenmez zannediyordum, o sebeple kendime örmüştüm. Ama kızım görüp bayılınca seve seve kızıma hediye ettim.

Yakasını şiş örgü yapmıştım. Geri kalan yerleri tığ işi.

Dün gece yatmadan önce kar atıştırıyordu. Sabah gözümü bembeyaz Gelibolu'ya açma hayaliyle uyudum. Ama sevgili kar bize öylesine uğramış, soğuğunu bırakıp sessizce çekmiş gitmiş. Güneşi de kandırsın diye bir güzel tepemize dikmiş. :) Güneşli ama çok soğuk bir kış günü var dışarıda. Oysa daha geçenlerde kırlarda anemon gördüm. Ocak ayında... kışın ortasında... Bir başına... Diğer arkadaşları ortalarda hiç görünmediğine göre bu numune demek ki pek budala. :) Kendini kardelen sandı belki de... Ya da onu bulacağımı bildiği için, "aykırı olmaktan korkma" mı demek istedi? :) Madem beni beklemiş... oralarda bir başına üüşüsün, yalnız kalsın istemedim, aldım eve getirdim. Ömrünün yettiği bir kaç günde ona seve seve arkadaşlık ettim. O da bana tabii. :)

Yaz-kış aracımızın bagajında kedi-köpek maması eksik olmaz ama kışın miktarı daha fazla tutuyoruz. Kırlarda, ücra yerlerde yiyecek bulamayan köpekler çok fazla. Avcı ruhları körelmiş, kediler gibi hiç değiller. En azından görebildiklerimizin o günlük de olsa karnı iyi doysun istiyoruz. Bu tatlış da henüz yavru... ve muhtemelen "insan"la henüz tanışmamış.. çok ürkek ve yabani idi.. onca dil döktükten, türlü türlü taktikler uyguladıktan sonra mamayı ancak farkedebildi ve ancak yaklaşabildi. Keşfedince de soluksuz gömüldü. :)

Kışın sakinliği, sessizliği her yerde... Ama doğanın kendine has bir devinimi, sesi/sesleri var. Durup seyretmeyi ve dinlemeyi seviyorum.

Doğaya kaçamadığım zamanlar bazen sahilde yürüyüş yapıyorum, semt pazarına gidiyorum, çoğunlukla da evde okuma-yazmalarıma gömülüyorum.

Geçen gün şunu düşündüm... Blog takipçilerimize blog okuru diyoruz ama instagram takipçilerimiz instagram okuru değil. Onlar bakıp geçmek için oradalar. Oysa okur olmak başka bir şey... Okur, yazan kişiyle irtibat halindedir. Salt gözü ile görmez, okuduğu şeyi duyar, hisseder de... seyirci değildir. Yazanla işbirliği halindedir. Ben blogumu yazarken nasıl bu işi bir başıma yapıyorsam, okur da kendi bir başınalığı ile gelir ve benimle bir ortaklık içine girer. Karşılıklı konuşma şansımız olmasa bile aslında bu bir muhabbete, bir sohbete vesiledir. Ki okur zaten okumayı istemiştir ki, bloguma tıklayıp gelmiştir. İşte bu yüzden blog takipçiliği (okurluğu) ile instagram takipçiliğini aynı kefeye koyamıyorum. Bu yüzden blog dünyasını instagram dünyasından çok daha samimi buluyorum.

Sanırım bu sebeplerle de bloglarımdan kopamıyorum. İsabelle Allande "Unutulmaması gerekeni yaz" der. Ben en çok da bloglarıma unutmak istemediğim güzel şeyleri yazmayı seviyorum. Çünkü geriye dönüp okuduğumda hatırladıkça o mutluluğu bir kez daha yaşıyorum. Aralara hayatın acıları da giriyor ama zaten o acıları unutmak da mümkün olmuyor. Onlar da hayati gerçekliğin parçaları olarak burada bulunmayı hakediyor. Sonuçta bloglar bir yerde günlüklerimiz... Ve ben günlük yazmayı çocukluğumdan beri hep sevdim.

Sevdiğim şeylerden biri de -her ne kadar mutfak defterim adı altında bir tarif defterim olsa da- severek yaptığım şeyleri blogumda da paylaşmak... Çünkü defterimi yalnızca ben okuyorum ama blogumu başkaları.. Belki içlerinde yapmak isteyenler olabilir... O halde deneyip memnun kaldığım ve severek yediğim şeylerin tariflerini neden paylaşmayayım?

Muhallebi, puding, supangle gibi tatlıları sever misiniz? Ben çok severim. Sağlıklı olsun diye de mecbur kalmadıkça almam, evde kendim yaparım. Paylaşacağım tarif de elimden geldiğince sağlıklı tuttuğum bir tarif. Ununu beyaz un kullanmıyorum... 2 çorba kaşığı organik tam buğday unu, 2 çorba kaşığı da siyez unu ile yapıyorum. Siz de benim gibi beyaz undan uzak durmaya çalışıyorsanız tarifteki unu sağlıklı alternatifleri ile değiştirebilirsiniz. Tarifi çok basit zaten. Canınız tatlı istediğinde şipşak yapılacak pratik bir tatlı. İster kaselere dökün, isterseniz aşağıdaki gibi düz bir kaba... Üzerini de canınız ne istiyorsa onunla süsleyin. Anlık tatlı ihtiyacınızda evdeki malzemelerle yapılabilecek kolay ama çok leziz bir tatlı.

Eşim probisli seviyor, ben çokoprensli daha çok seviyorum. Bazen onun isteği gerçekleşiyor, bazen benim. :) Çokoprens yerine probis de kullanabilirsiniz. 4 taneyi tabana bütün kokuyorum, iki tanesini de parçalara bölerek dar boşlukları o parçalarla dolduruyorum.

Yerken azar azar yiyoruz ama... En önemli püf noktası bu... :) Sonuçta sütlü bir tatlı olsa da aynı zamanda karbonhidrat ve şeker de içeren bir tatlı...

Bu arada, pandemi hayatımıza girdiğinden beri yaz-kış evde halı kullanmıyorum artık. Yerler bomboş duruyor ama süpürge de çok rahat ediyor, biz de rahat ediyoruz. :)

Pendemiden beri ev misafirlikleri bitti artık. :( En son kızımın nişanını yaptığımda damatla birlikte ailesi gelmişti. O günlerde halıları açtım, sonra yeniden kaldırdım. Temmuzda da ablam gelmişti, yaz olduğu için ihtiyaç duymamıştık. Tuhaf ama halısız bir hayata da alıştık.

İnsan nelere alışmıyor ki!

örgü hırkam... "kış"lı geçmiş zamanlar...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Thu, 13 Jan 2022 19:33:00 +0000

Neredeyse bir yıl olacak bu bloguma yazmayalı... Hele de o kadar çok severken blog için fotoğraf editleyip içerik hazırlamayı, bu kadar uzun süreli kopmuş olmak içimde sızıya dönüşmüş durumda. Bunda etken son zamanlarda "blog yazılarınızı özledim" diyen arkadaş sesleri de olunca, "Ruşi" dedim, "hadi kalk, ne yap et, mevcut fotoğraflarından bir derleme yap, bloguna can ver, kan ver". :) Dolayısıyla an itibariyle blog yazmaya oturmuş olsam da henüz ne yazacağımı bilmiyorum. Ama bugün öğleden sonramı yakın zamanda çekmiş-çekilmiş olduğum fotoğrafları editleyerek geçirdim, sanırım eskisini aratmayan bir yazı ile dönüşümü mutluluğa çevirebilirim.

Bu blogum daha çok hobilerim ve günlük yaşamım üzerine kurulu... Formatı değişsin istemiyorum. Ancak hobilerime pek fazla zaman ayıramadığım için de o boşluğu bir kaç yıl önce örmüş olduğum granny square li hırkamla doldurayım istiedim. Blog geçmişime baktığımda onu burada paylaşmamış olduğumu görünce de sevindim. Hem yeni yazım için elverişli bir malzeme oldu, hem de burada arşivlediğim örgüler için eksikliği tamamlamak adına iyi bir veri oldu. Şu ana dek ördüğüm şeyler içinde zamanımı en çok alan örgüyü burada kayıt altına almamış olmam örgü serüvenimde önemli bir kayıp olacaktı.

Şimdilerde o hevesle, o iştahla böyle bir şey örebileceğimi hiç sanmıyorum. İyi ki örmüşüm.

Bu kış çok severek giydim.

Başımdaki şapkayı da ben ördüm. Burada paylaşmış mıydım, bilmiyorum.

Şapka demişken, bu kış dışarıya şapkasız çıkmıyorum. Çünkü Kasım'ın 1 inden beri saçlarımı boyamıyorum. Dip rengimin boyu 4 santime yaklaştı. Şubat sonu ya da sabredebilirsem mart gibi kısa kestirip artık saçlarımı gümüş renkte kullanmak istiyorum. Doğum günlerimde yaşlandığımı ima ettiğim zaman "dur, daha biz yaşlanmadık" diyen ablalarım bu kararımı duyunca "daha biz saçlarımızı öyle kullanmıyoruz, neden bu kadar erken karar verdin" gibi dönüşlerle gelmiş olsalar da kişinin yaşlanıyor oluşunu kabul etmesi gerektiğini düşünüyorum. Arkadaşlarımın çoğu dolgu, botoks vesaire ile zamana karşı koymaya çalışıyor olsa da kendi adıma yaşlanıyor olmaktan sıkıntı duymuyorum. Gerçi bazen aynaya baktığımda o çıtı pıtı Ruşi'yi gözlerim arıyor, özellikle göz kapaklarımın ve yanaklarımın artık düşmekte oluşunu şaşkınlıkla izliyorum ama yaşlanmanın da güzel bir şey olduğunu hissediyorum. Allah yeter ki sağlık ve huzur dolu bir yaşlılık nasip etsin.

Tipim pek değişmiyor ama... bedenen yine aynı Ruşi'yim...

Yaşı kaç olursa olsun, insanın gönlü de aynı kalıyor. Yani aslında ben yine on yıl, yirmi yıl önceki Ruşi gibi hissediyorum. Yine renkleri seviyorum, yine ışıkları seviyorum, yine yaşam alanımı cıvıldatmayı seviyorum.

Puantiyelerden, pötikarelerden hâlâ bıkmış değilim. İnstagram kadınların önüne sürekli yeni yeni trendler koyup zevkleri ve beğenileri jet hızı ile değiştirse de o akıma kapılıp gidişata uyum sağlayamıyorum. Çünkü ben sevdiğim şeyleri moda oldukları için sevmedim. Ama hani olur da gelecekte moda olacak olan bir şeyi tutar seversem de onları moda oldukları için değil, hoşuma gittikleri, zevk aldığım için seveceğim. Dolayısıyla yıllardır paylaşageldiğim şeyleri yine aynı sevgiyle paylaşıyor, kullanıyorum. :)

Hobilerime pek zaman ayıramıyorum diyorum ama bazen de ufak tefek işlere hemen meylediyorum. Bu sonbahar minik kabaklara kavuşunca bir de temaya uygun olsun diye şömineme keçeden flama gibi bir şey yaptım. Birbirlerine bağlı değiller aslında, arkalarından tek tek çift taraflı bantla şöminenin yüzeyine yapıştırdım. Belki ileriki yıllarda üzerlerine işleme de yaparım. Bu yıl bu kadarcık bile içimi şenlemeye yetti, fazlasını aramadım.

Devamı gelir mi bilmiyorum ama bu yılın ilk karı 11 Ocak'ta yağdı. Çatılar tutsa da o güzelim beyazlık akşama kadar zor kaldı.

Eski karlar yağmıyor artık. Ama kış kışlığını eskiden olduğu gibi yine aynı şekilde hissettiriyor. Öğrenmeyenimiz kaldı mı? Gün gelecek o da gidecek bir kez daha... Sonra yine baharlar gelecek... sonra yine... yine... yine......

Geçen kış hem cevizli, hem tarçınlı, hem de portakallı bir kek yapmıştım. Çok sevmiştik. Tarifini arşivde bulunca bugün paylaşayım istedim. Keki ilk kez denediğim için tarifi internetten (şimdi hatırlayamadığım birilerinden) bulup öyle yapmıştım. Tarif doğrudan aldığım tarif mi, o zamanlar blogda paylaşırım düşüncesiyle ben kendi tarifimi mi yazmıştım, hatırlayamadım. Yine de yapmak isteyenler için aşağıda paylaşıyorum.

Bu yıl kek-pasta türü şeyleri çok daha sınırlı tükettiğimiz için ikinci kez yapma fırsatı bulamadım. Portakallı kek sevenler için tadının çok güzel olduğunu söyleyebilirim.

Görüntüsü de fena olmadı bence. Ne dersiniz?

Yaparsanız sevdiklerinizle, keyifle yediğiniz bir kek olsun. Aşağıdaki güzel alıntıda "dilim"i de düzgün yazabilseymişim keşke... :) Eski Ruşi üşenmez gider onu yeniden editler, yazardı... Bu da belki geldiğim yaşın belirtisi... :)

Blogumu hâlâ takip eden, okuyan, okurken içinden hoş düşünceler geçiren herkese sağlıklı huzurlu bir kış... ve sevgiler... Umarım artık daha sık yazabilirim. :)

. .

kar... bahar... ve bizde bugünler...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Sat, 06 Feb 2021 19:04:00 +0000

En çok blog yazmayı seviyorum ama buraya uğramayalı da 11 gün olmuş. Yokken buralarda diğer sosyal medya uygulamalarını da kullanmadım. Ancak arada twitter a girip şöyle bir kolaçan etmeden de duramadım. Zira bendeki izlenimleri teyit ediyor mu hâlâ, en çok da bunu merak ettim.😀 Tespitim şu; Twitter tam bir manipulasyon aracı. Covid le yüzleşip dünyanın yeniden dizayn edildiği gerçeğini farketti isek, twitter ın işlevi ile ilgili gerçeği de gözardı edemeyiz. Zira dünya dizayn edilirken önce insanların zihinlerinin dizayn edilmesi gerek. Bu pek çok sosyal medya aracı ile yapılıyor ama bu konudaki en aktif ve en etkin araç twitter. Neyi bilmemizi, neyi öğrenmemizi istiyorlarsa algıyı o yöne doğrultarak o şeyin cici taraftarları ve kötü karşıtları ile götürüyorlar süreci. Biz de saf saf “aman ne güzel çoğulcu bir ortam herkes fikrini iletebiliyor” diyor, okuduğumuz her şeyi "gerçek" kabul ediyorsak yörüngelerine çoktan girmişiz demektir.

Dünyayı dizayn ederken insan zihnini de dizayn eden güç, son derece zeki ve planlı-programlı-sistematik bir şekilde ilerleyen bir güç. Neyi nasıl düşündüreceğini, neye nasıl inandıracağını ince ince hesaplayıp öyle alıyor yolunu. Bunu da tabii ki tek başına yapmıyor. Bazı yazılı basın ve görsel medya organları ile işbirliği içinde. Bazı siyasetçilerle (yerli-yabancı), bazı oluşumlarla aynı şekilde işbirliği içinde. Birbirlerini tamamlayan, birbirlerini referans gösteren bir birliktelikleri, yanyanalıkları var. Twitter’ın oluşturmak istediği algıyı yaymak ve ateşli savunucusu olmak için can atan Twitter fenomenleri var. Her gün haksızca birilerini aforoz ediyor, öte yandan hiç de haketmeyen birilerini de “ilah” ilan ediyorlar. Adı bir şekilde “trend topic” olan günahıyla-sevabıyla ya da iyisiyle-kötüsüyle, DEMOKRAT BİR ŞEKİLDE trend topic olmuyor. Ya itibar suikastına uğratılıp yerden yere vuruluyor ya da balon gibi şişirilip gökyüzüne salınıyor. Balonun balon olduğunu göremeyenler dünya gerçeklerini twitter da okuduklarından-gördüklerinden ibaret sanıyor. Twitter ı masum, işine gücüne bakan, tarafsız, çıkarsız, amaçsız bir mecra olarak görenler ya gerçekten saftoriktir ya da twitter ın ideolojik amaçlarıyla aynı paralelde hisseden ve düşünen kimselerdir. Celladını sevenler gibi manipülatörünü sevenlerin olmasına da şaşırmalı mıyız? Artık dünyada çok az şeye şaşırıyorum!

Geçen gün şöminemize çok eski fotoğraflarımızdan bir photo-bunting yaptım. Yılbaşı öncesi bulup aldığım mandallı led ışık ve o mandallara iliştirdiğim fotoğraflardan ibaret... Kocacıkla arkadaşlık zamanlarımızdan, evliliğimizin ilk yıllarından ve kızımızın küçüklüğünden bir kaç foto...

Hani evinin duvarlarını eski fotoğraflarla dolduran insanlar vardır ya, bu ara kendimi onlara çok yakın hissediyorum. Maziye terkedilmiş, kutulara istiflenmiş bir dolu güzel anıyı çıkarıp çıkarıp gözönüme almak istiyorum.

Doğumgünümden bir gün sonra kar yağdı. Öğleye kadar çatılar biraz tutsa da öğleden sonra çıkan lodosla çok kısa zamanda tüm kar eridi gitti.

Ertesi gün, yüksek yerlerde kalmıştır belki, düşüncesiyle kır yollarına düştük. Kış güneşinin pırıl pırıl parlattığı altın parıltılı, karlı bir orman bulduk. Fotoğraflar aslını asla yansıtamayacağından bir dolu video çektim. Erimekte olan dallardan yana-döne yerlere düşen su damlacıkları öyle nefisti ki, dönüp dönüp bakıyorum. Damlalar dönerek düşmüyordu aslında.. güneş ışığından yanar-döner bir hale geldikleri için dönüyormuş gibi ışıldayarak düşüyorlardı. Hayatımda böyle bir görüntüye ilk kez şahit oldum. Kardan sonra her yer yine bahara döndü. Ilıcık, güneşli günler... ve her yerde beyaz beyaz, pembe pembe bahar çiçekleri... Doğa yarımadamızın her yerinde kış uykusundan uyanmış halde... ve öyle güzel ki.

Tutunamayanlar gibi ağır bir kitabı bitirince pdf kitaplarımı tarayıp kolay okunur bir kitap aradım. Frances Hodgsot Burnett'in "Gizli Bahçesi"ni buldum. Çocuk kitabı... ama bana göre asla çocuk kitabı değil... Büyükler de okumalı. Kitap biter bitmez peşine 2020 yapımı filmini izledim. Ama kitap filmden kat kat güzel, çok çok daha güzel. Zihnimi biraz rahatlattıktan sonra yine pdf kütüphanemden etkinlik yazarımız İrvin Yalom'ın "Divan" isimli romanına başladım. Sıkılırım zannederken su gibi akan bir konu ve merak uyandıran-sürükleyen bir anlatımla karşılaştım. Bugün de daha fazla dayanamayıp Yeşilin Kızı Anne serisinin "Avonlea" sine başladım. Her iki kitabı aynı anda okuyup peşine bu ay bir de Virginia Woolf''un "Dalgalar"ını okumayı planlıyorum.

Bu ara okuma arzumun önüne asla barikat koyamıyorum. 😊

Kur'an kursumda "elif ba"yı bitirdim, "kur'an okuma"ya geçtim. Hem de gayet tıkır tıkır okuyorum. Meğer benim kur'an-ı kerimimdeki arapça bölüm küçücük olduğundan, yazılar da dar alana sıkıştığı için harfler ve harekeler içiçe geçmiş olduğundan karıştırıp duruyormuşum ben. Görümcem arapça bölümü çok geniş olan yedek kur'an-ı kerimini verdi. Yazılar büyüdü, harfler aralandı, harekeler ilgili alanlarında kaldı, okumam da pek bir rahatladı. 😊 Bu kur'an-ı kerimin şöyle bir kolaylığı da var; yanlış okursam altında doğru okunuşu mevcut.

Ben önce okunuşları ayraçla kapatıyorum, arapçasını kendi kendime okuyorum. Sonra ayracı kaldırıp doğru okuyup okumadığımı kontrol ediyorum. Bir bakıma da teyit ediyorum. En son da gelip bir kez de kendi kitabımdan okuyorum. İçiçeliği de zihnimde kavramam-anlamam gerek.

İzole günlerin en büyük kazancı şüphesiz kur'an okumayı öğrenmem oldu. Çok ama çok mesudum.

Evde hayat bir şekilde geçiyor zaten...

Korona sebebiyle çalışma hayatından kopmuş biri olarak, ev kavramının asıl anlamının yuva olduğunu bu süreçte daha bir kuvvetli hissediyorum.

Kocacıkla iş paylaşımlarımız var. Kahvaltılar artık hep ondan...

Ben de masanın her türlü haline razı oluyorum. 😊

Bazen de düşünüyorum... ne çok şeyi mesele etmişim. Varsın bazı şeyler uyumsuz, hatta dağınık olsun! Ne olacak ki! Di mi ama?! 😊

Bizim evden başka bir günbatışı ile... Herkese huzurlu, mutlu, sağlık dolu izole günler!

hoş geldin yeni yaşım

noreply@blogger.com (ruşyena) — Tue, 26 Jan 2021 14:49:00 +0000

Dün (25 Ocak) doğumgünümdü. Hayattan bir yaş daha aldım.

Belki de kabul etmeliyim; hem yaş alıyorum, hem yaşlanıyorum.

Yalnız ben bu "yaşlanmak" fiilini ne zaman gündeme getirsem ablalarımdan da, benden büyük tanıdıklarımdan-arkadaşlarımdan da "dur bakalım, daha biz yaşlanmadık, ne yaşlanmasıymış öyle" zılgıtını yer, tosladığım duvardan gencecik, ter ü taze bir Ruşi olarak geri dönerim. 😊 Doğum günlerim kendimi yenilemem, tazecik hissetmem adına olumlu bir motivasyon aracı da aynı zamanda. 😊

Dün güne başladığımda bardaktan boşanırcasına sicim gibi bir yağmur yağıyordu. Şimşek olmayan yağmurlu havalarda pencereden dışarıyı seyretmeyi çok seviyorum. Bir o pencere bir bu pencere gezindim durdum. Gözler seyre dalınca beyin kenara çekilip suspus olmaz bende. 😊 Gördükleri ile bir dolu görüntüyü, düşünceyi çağrıştırır durur.😊 Günün de anlam ve önemi söz konusu olunca çok şeyleri, çok çok güzel şeyleri hatırladım, düşündüm, planladım-programladım, değiştirdim-dönüştürdüm... Yağmur dökülüp yeryüzünü bereketlendirirken, yeni yaşımın su yüzüne çıkmış (bilinç akışı da diyebiliriz bu ana) bu yeni düşün anı ile de ben kendi yaşamımın bereketli bir dökümünü yaptım.

Sonra hiç sanki bu yağmurlar yağmamış, dünya böyle sırılsıklam olmamış gibi pırıl pırıl bir güneş açtı. Saatler öğleyi geçtikten sonra gün kupkuru, ılıcık bir bahar gününe döndü. Aracımıza atlayıp kocacıkla düştük yollara.

Veee kırlar doğum günüme yakışacak en güzel sürprizleriyle karşıladı beni.😀

Biz her bahar, baharı karşılamak üzere yarımadamızın aşağılarına giderdik. Bahar sabredememiş, biz evlerde pandemik kısıtlamalar içinde kış günlerinin getirdiği rutin hayatı yaşarken, usul usul gelmiş, badem ağaçlarının dallarına kurulmuş. 😀

İlkini gördüğümde belki yalnızca budur dedim. Ancak köy köy gezerken gördük ki çok, daha pek çok devamı varmış. Bir kış günü, ocak ayında, havalar bahar gibi ılıcık giderken kırlarda badem ağaçları bu havalara kanmış.

Kanmışlar da.. kandırılmamışlardır dilerim...😟

Yine de tüm bu güzellikleri Allah'ın bir lütfu (ve hatta daha da ileriye gidip) doğumgünü sürprizi, en sevineceğim hediyesi olarak kabul edip... sevdim... çok çok sevindim... Bir sevinç de gün boyu aldığım kutlama telefonları/mesajları oldu.

Her şeyin sonu olduğu bu dünyada, bir yaşı daha sağlıkla yaşayıp tamamlamış olduğu için mutlu olamayacaksa bir insan, doğum gününü de neden kutluyor ki o zaman! Yeni yaşın, önümüzdeki günlerin-ayların-yılların neler getireceğini bilemiyoruz ama en azından arkada bıraktığımız zamanların somut verileri var elimizde. Bunun için bile sevinmek, şükretmek gerek her doğum gününde.😇

Hediyeler de işin cilası tabii. 😊

Geçenlerde bir akşam baktım kocacık online alışveriş sitelerinden giysi ve aksesuar türünden bişeyler gösterip "şu nasıl, beğendin mi?" babında bişeyler söylüyor. Anladım hemen mevzuyu.. ve en realistik halimle "sen bana doğum günü hediyesi mi almak istiyorsun" dedim. 😀 Bir iki kemkümden sonra durum netleşince, "dur ben sana en sevineceğim şeyi göstereyim, onu al" dedim... (Bende L.M. Montgomery'nin Yeşilin Kızı Anne serisinin ilk kitabı vardı), ikinci kitabı "Avonlea" yi gösterdim. O da yetinmemiş yanına bir de serinin dördüncü kitabı "Rüzgarlı Söğütler"i katmış, doğumgünümde kütüphanemde ve zihnimde bulunsun istediğim iki kitaba daha kavuştum, çok çok mutlu oldum. (Gerçi kargocu hediyemi doğum günümden önce getirdi ve ben kapıyı açtığımda kocacık hala uyuyor olduğundan dayanamayıp hediyemi erkenden açmıştım ya... olsun!..😊 )

Serinin olmayanlarını da zaman içinde tamamlamak gerek bu durumda.

Henüz yeni kitaplarımı okumaya başlamak için zamanım olmadı ama ilk fırsatta ikisini de huşu içinde okumak istiyorum. Ama önce online kur'an kursumun hakkını vermeliyim. Bir dilci olmama, dil öğrenmeye çok yatkın biri olmama rağmen itiraf ediyorum; arapça gramer ve harf sistemi çok zor. Tam her şeyi öğrendim, sistematiği çözdüm derken bazı harflerin harekesiz kullanımı ile okunuştaki değişiklikler çıktı karşıma. Tamam bunu da çözdüm ama bu kez harfler bitişik yazıldığı için yazı sanki birbirine sıvanmış gibi oluyor ve hangi hareke hangi harfe ait anlamak zorlaşıyor. Bazı harfler de birbirine çok benzediğinden, hece bölünmesi gibi bir durum da söz konusu olmadığından, ayrıca bir harfi çözümlerken önündeki harflere de dikkat kesilmek gerektiğinden tabir-i caizse okumayı yeni söken çocuklar gibi kekeleyerek, bazen harfleri seslice birbirleriyle çarparak bazen de karıştırarak okumaya çalışıyorum. Üstelik ikinci haftanın sonunda hocamız değişti. İlk hocamız dersleri hoşsohbet biçimde, sorularımıza detaylı açıklamalarla cevap vererek götürürken yeni hocamız oldukça ciddi ve tam bir hoca edasında götürüyor dersleri. Mesela ben ilk hocamıza "hocam şu neden böyle" diye sorduğumda "çok güzel bir konuya değindiniz, o şundan şundan dolayı şöyle, bundan bundan dolayı da böyle" diye doyurucu açıklamalar getirirdi. Bu hocamız ise "Arapça'da böyle" diyerek kestirip atıyor. Açıklamalı, interaktif öğretimden çok, ezberci, öğretmen merkezli öğretimi önceliyor. Kurs arkadaşlarım kursu bıraktı... Eski sınıfımdan yalnızca ben kaldım. Ben kolay kolay bırakmam ama daha verimli bir öğrenim sürecinde öğrenmeyi de çok isterdim. Yine de her şeyi hocaya bırakmıyorum. You-tube da ilgili videoları izliyor, henüz gelmediğimiz derslere dahi önden kendi kendime çalışıp yolumu kolaylaştırmaya gayret ediyorum. Bazen oturup tek tek harf çözümlemeleri yapıyor, zorlandığım kelimelerin üstlerinde yazıp-çizip pratik ediyorum. En önemlisi de öğrendiğim her şeyi deftere aktarıyor, yeniden dönüp tekrar edebilmek üzere bilgiyi kalıcı kılıyorum. Söz uçar, yazı kalır!

Söz uçuyor, yazı kalıyor... ama bir de fotoğraflar kalıyor.

O halde bizim evden güzel bir günbatımı fotoğrafı daha kalsın bloguma...

Sevenine iyi gelsin.

bluzumun robası - deniz - kırlar - çiçekler - evim evim güzel evim

noreply@blogger.com (ruşyena) — Sat, 16 Jan 2021 12:00:00 +0000

Fransızlardan bluz (blouse) kelimesini almasaymışız adına ne diyecekmişiz acaba? Çünkü kazak denince akla kalın iplerle örülmüş, kışlık, kalın olduğu için de haliyle kaba saba, hantal örgü üstler geliyor. Benim ördüğüm şey ise hiç kalın değil, hiç hantal değil, kışlık değil, kazak desem kazak değil. Olsa olsa ancak bluz olur. (Vurgulamak istediğim şey bu değildi ama madem konu açıldı, harf inkılabı ile eski-demode denilerek dilimizde var olan pek çok Öztürkçe sözcük temizlenip bazıları yöresel sözcük adı altında TDK sözlüklerine alınmamış, yüzyıllardan beri gelen zengin dil literatürümüzden çıkarılıp dışlanmışken; arkeoloji, direksiyon, kompozisyon, gazoz, afiş, aksesuar, alyans, şoför, kuaför, asansör, abajur, kombinezon, abiye, bikini, bluz gibi dilimize pelesenk olmuş 6500 den fazla daha pek çok fransızca sözcük için aynı tasa neden duyulmamış hep merak etmişimdir!😕) Neyse işte, baharda giymeyi planladığım bluzumun robasını bitirmiş bulunmaktayım. İncecik şişlerle kağnı hızında ilerleyen küçücük ama epey zaman alan bu bölümü bitirdiğim için de çok ama çok mutluyum. Örerken, bahar aylarında renk renk çiçekler içinde giyeceğimin, kırlarda o çiçekten o çiçeğe pır pır uçup duracağımın hayali ile ördüğüm için de bu mutlulukta o hayallerimin payı olduğunu buraya not düşmeliyim. Mücadeleyi hayaller de besliyor, yalnız azim ya da kararlılık değil, bu projemde bunu çok net deneyimledim. Gerisini tığla örmek istediğim için (tabii Allahtan bir mani çıkmazsa) bahara dek bluzumu bitirmiş olurum... (dilerim.😇)

Havalar iyice soğudu. Kışı yarıladık artık. Diğer blogumda şurada ve şurada yazdığım kış ahbaplarım bu kış da geldi aklıma. Yine geldiler mi acaba diyerek kocacıkla düştük yola geçen gün. Cıkkk gelmemişler!😔 Avrupa'daki flamingoların çoğunun her zamanki göç yolları ile daimi yerlerine gitmeyip bu yıl daha çok Selanik ve Tekirdağ'da konakladıklarını duymuştum. Bizimkiler de belki oralarda takılıyorlardır. Aman sağ ve sağlıklı olsunlar, hiç gelmeseler de eski fotoğrafları ile avunurum ben. 💗 Belki de yine geç gelirler. Bekleyelim, görelim.

Evden çıkış amacımız flamingocuklarım olsa da yaz-kış görmeyi çok sevdiğim, görünce çok mutlu olduğum yerlere gitme hayalimi de cebime doldurmuştum çıkmadan. Bolayır Altı sahilinde bulduk kendimizi. 😀

Yazın buralar kalabalık olur. Deniz sezonu bitince bir yalnızlık çökse de her yer sanki seninmiş gibi de olur. Severim bu duyguyu. O yüzden buralarda doya doya yürümeyi, seyretmeyi kışın daha bir seviyorum. Hem rüzgar ve dalgalar da başka başka sesler verir, başka başka şeyler söyler kışın. Güzeldir hepsini tek tek dinlemek.... Müzik ve insan sesi karışmadan yalın ve sade olarak kulak kesilmek...

Küçük kır evlerini sevdiğimi biliyorsunuzdur artık. Bu evi de yıllardır bloglarımda paylaşıyorum ve çok seviyorum. Geçen yıl öğrencilerime yılbaşı hediyesi olarak İngilizce masal kitapları ve romanlar alırken kendime de almış olduğum Jane Eyre ile birlikte gittim bu güzel eve bu kış. Görüş alanımda sevdiğim ev, kulaklarımda dalgaların sesi, tenimde rüzgar... ve rüzgardan çıkan uğultular, ıslıklar...

Bir sayfasını sesli sesli okudum orada. Sesim rüzgar ve dalgaların seslerine karışıp gökkubbede dolaşıyordur belki şu an. Olur da birilerinin kulaklarına, oradan da içine doğru yol alırsa, o anki mutluluğumu da götürsün vardığı yere.😇

Madem soğuğu göze alıp düşmüştük yollara... Güneyli sahili de eksik kalmamalıydı. Gittik... Sahilde iki lüks jipten başka araç yoktu. Onlar da İstanbul'dan gelmişler. Tentelerini açıp ateşlerini yakmış, anın tadını çıkarıyorlar. Bir kadın kıyı boyu yürüyüşe çıkmış. Tempolu yürüyor. Aracımızı park ettik hemen... Başladık, bir uçtan bir uca, yine ve yine, kilometrelerce yürüdük yürüdük yürüdük.

Evde tıkılı kalmışlığın acısı da varken o açık hava, o tempolu yürüyüş nasıl iyi geliyor insana. Evde de yürüyorum ama ayak tabanı yere daima düz bir şekilde basıyor. Zemin sert olduğu için toprağın yumuşaklığını karşılamıyor. Engebeler, çukurlar olmadığı için de ev yürüyüşlerinde sürekli aynı kaslar çalışıyor, bazı kaslar tembelleşiyor. Yine de merdiven inip çıkmanın ciddi bir artısı var ama ev içi yürüyüşler, ev dışı yürüyüşlerin yerini tutmuyor. Fırsat bulmuşken yürüdük epey... Sonra kış rutinlerimizden biri olan sümbül toplamak için kırlara, kırlardaki saklı köşemize gittik.

Uzun süre evde kalınca sabun, deterjan, yemek, kolonya gibi şeylerin kokularıyla sınırlı kalıyor koku duyumuz. Nergisler ve kasımpatları burnuma öyle güzel öyle keskin koktu ki, bu duyguyla hem insanın kokuları da özlediğini deneyimledim hem de evde tıkılı kaldığımız şu günlerde, gerçek çiçek kokuları ile evlerimizi mutlaka buluşturmamız gerektiğini farkettim. Neye maruz kalıyorsak dünyayı ondan ibaret sanıyoruz. Kokularda da öyle!

Kırlardan dönüşte çiçekçiye uğradım. Lale, nergis filan hiç olmaz bizim çiçekçilerde de, hiç olmazsa bir kaç sümbül almak istedim. Sümbüller daha satılmadan açmış ve çiçekleri de bozulmaya başlamış. Yani satıcının elinde uzun süre kalmışlar, alıcıların evlerinde geçirecekleri süreci satıcıda geçirmişler. Dolayısıyla sezonları bitmiş. Artık belki bir kez daha açarlar ama onda da öyle dolu dolu açmazlar. Açmaları da küçük bir ihtimal zaten. Üzüldüm.

Sonra eve gelince geçen kış, çiçeklerini açtıktan sonra uykuya dalan muskarilerimin saksılarında yeniden canlanmaya başladıklarını gördüm. Susuz kaldıkları için yapraklarının uçları kurumuş olsa da iki tanecik çiçek dünyaya gözlerini açmıştı. Hemen daha büyük bir saksıya aldım, kurumuş uçları kestim, saksıyı salon penceremin önüne koydum. Gidip gelip bakıyorum. Arada da pencereyi açıp mis mis kokluyorum.😀

Kapalı havalarda ruha iyi gelen, evleri ferahlatan şeylerin biri çiçeklerse, diğeri de ışıklar. İkisinden de mahrum kalmamaya çalışıyorum.

Ah bir de günbatımlarım var tabii... Her gün birbirinden değişik, her gün bambaşka... Geçenlerde bir gün mavi, gri, sarı, pembe, turuncu gibi bir dolu rengi tek batım anına aldı da geldi. Koca gökyüzü nasıl güzeldi. Fotoğraf makinem crop'lu olduğu için buraya dar kesitler ekliyorum. (Açıyı sonuna dek zorlayınca da objelerde böyle eğilmeler oluyor.) Siz bu fotoğrafın sağ, sol, ve yukarı taraflarının da böyle olduğunu hayal edin. Hatta yapabiliyorsanız bu renklerle ve bu görünümle panoramik bir gökyüzü hayal edin.

Ne güzel demiş Farid Farjad!

"Çok şükür ki gökyüzü henüz hiç bir cüzdana sığmıyor"

Not: Bu posttaki örgüm Annemaries Haakblog da paylaşılmıştır.

2021 in ilk postu... oradan... buradan...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Sat, 09 Jan 2021 16:43:00 +0000

Masaya yatıracağım bir konu var: "Hiç televizyon izlemiyorum" ya da "evimizde hiç televizyon yok" cümlelerine rast gelmişsinizdir. Ki bu cümleleri kuranlar alt söylemde televizyonun aptal kutusu olduğuna dair saklı bir imada bulunur, televizyon izlemenin zamanı boşa geçirmekle eşdeğer olduğunu, yerine koydukları daha değerli-önemli şeyler olduğunu vurgularlar. Eyvallah! Kişi yerine çok daha değerli şeyler, başka kazanım-donanım araçları koyabiliyorsa ne mutlu ona! Ama ve lakin instagram televizyondan çok daha mı yararlı? Sözüm instagram kullanıcılarına değil. Ama televizyon izlemediğini bir prestij payesi olarak vurgularken ve kendini entelektüellik adına sıradan kişiden daha üst düzey bir yere konumlarken, gece-gündüz her an instagramda aktif halde olanlar da hayli garibime gidiyor. Hiç televizyon izlemeyen X kişi, gününün, gecesinin pek çok anını hikayelerinde paylaşmaktan geri duramıyor. Televizyon izlemiyor ama kendini instagrama mecbur hissediyor. Televizyonu beğenmiyor ama instagramı çok beğeniyor. İlginç!

Haftalardır instagrama post girmiyorum, hikaye paylaşmıyorum. Benden bir şey eksilmedi. Yani bir kaybım olmadı. Oradan alımlayacağım şeylerde de bir kaybım olduğunu sanmıyorum. Yani aslında insan instagramsız yaşayabilir. Yaşayamasa bile arada uzun esler verebilir. Yerine başka şeyler koyabilir. Daha önce de denedim, şimdi de deniyorum. Zor değil. Çünkü hiç zorlanmıyorum. Aramıyorum.

Günler kısa... Yapmak istediğim bazı şeyleri yetiştiremiyorum bile. Yine de yapmak istediklerime yenilerini ekliyorum. Yeni bir yıla girmek de bu konuda iyi bir teşvikçi aynı zamanda. Biten yılla birlikte o yıl isteyip de neler yapabildin, neler yapamadın, bir iç muhasebesi içine giriyorsun. Yapamadıkların 2021 de şans bulsun istiyorsun. İlki hemen karşıma çıktı.

Çocukken, 11-12 yaşlarımda, iki yaz tatilimde kur'an öğrenmek için hocaya gitmiştim. Hocamız yaşlı bir nineydi. Öğreticiliği iyiydi... Ancak tatil boyunca ailece başka şehirlere, gezmelere gittiğimiz için istikrarlı bir eğitim alamamış, bir sonraki yıl diğer öğrencilerle birlikte yine en baştan başlamak zorunda kaldığımdan dolayı da "üstün, esre, ötre"den öteye geçememiştim. Dualar yanıma kar kaldı neyse ki. Bugün ezbere bildiğim bütün duaları hoca ninemden öğrendim. İşte ta o zamanlarda bitiremediğim bu kursun bazen eksikliğini hissediyordum. Son yıllarda da 'emekli olunca yaparım'ın hayalini kuruyordum. Şükür o zamana kalmadan fırsat karşıma çıktı. Diyanet İşleri'nin açmış olduğu online kur'an kursuna başvurdum ve başvurumun ikinci günü hemen derse başladım. Kurs sekiz haftalık. Şu an ikinci haftamızı bitirmiş durumdayız. İyi bildiğim esre, üstün, ötreleri geçtik. Cezm ve medleri öğrendik. Şeddelere geldik. Ve ben heceleyerek de olsa arapça bazı yazıları okuyabiliyorum artık.😇 Arap grameri ile ilgili öğreneceğim daha çok şey var ama sistematiğini çözdüm. Önümdeki karanlık yolda elimde fenerle ilerleyebiliyorum. Bazı soundlar zorladı ama. Dad, Ayn ve Zı seslerini çıkarmam epey bir çabalama gerektirdi. Şimdi orijinalleri gibi çıkarabiliyorum.😊 Ayrıca ezbere bildiğim sureleri tecvidli bir şekilde okumayı öğreniyorum. Her dersin ertesi sabah oturup konu tekrarını yapıyor, çalışkan bir öğrenci olarak öğrendiklerimi pekiştiriyorum. Yıllar sonra bir kez daha öğrenci oldum. Ve bu süreçten çok keyif alıyorum.

Bu süreçte yazma eylemim epey bir sekteye uğramış olsa da uzun geceleri okumakla ve örmekle doldurmaya çalışıyorum. Neredeyse bir yıl olacak... baharda giyerim diye pembiş bir bluz başlamıştım kendime. İpi çok ince, örgüsü de pirinç örgü olduğu ve bu yüzden de geç ilerlediği için bunalmış bir kenara kaldırmıştım. Bu kışın kazancı da onu bitirmek olsun bari, dedim ve elime aldım. Yine iğneyle kuyu kazar gibi ilerliyorum. Ön roba bitmişti, arka robayı da bitirmek üzereyim. Belki bundan sonra kolları ve bedeni şişle örmez, tığla daha çabucak örer bitiririm. Kollar ve beden için model arayışındayım.

Kırlara çok fazla çıkmıyorum. Hava sonbahar gibi olsa da açık alanlar esintili. Üşütmek, grip olmak ürkütüyor artık beni. Rutin sağlık kontrollerimi bile ileri zamanlara ertelemişken zorunlu sebepler olsun istemiyorum. Doğrusunu söylemek gerekirse, şu içinde olduğumuz şartlarda kırlardan da pek fazla zevk almıyorum. Komşunda biri yaşamını kaybedince televizyon dahi açıp izlemek içinden gelmez, hatta suçluluk yaratır ya... Dünyada insanlar hastalıklarla cebelleşir, yakınlarını pat pat kaybederken çıkıp kırlara eski laylaylomlarımı yapmak içimden gelmiyor. Son iki çıkışımda da eski keyifli hissiyatları duyamadım hiç. Mevsim de bunda etken. Hayır, yaşama sevincimde bir şey yok. Her sabah zıpkın gibi fişek gibi güne başlıyorum, güleceksem gülüyorum, neşeleneceksem neşeleniyorum... ama... zevk-ü sefa söz konusu olunca bu kapsamdaki şeyler içimden gelmiyor. Yine de geçenlerde bir gün sırf mantar görmek için gittim ormana... İnsan toprakta bitmiş mantarları özler mi? Özledim.😊

Bir akşam da, geçen yıl ilk rast geldiğim denizin yüzeyinin altın simlerle kaplı olduğu görüntüyü yine görme arzusu ile yanıp tutuşarak gittim. Bu kez o görüntü yoktu ama mavimsi gri denizde tuzluktan dökülmüş gibi altın simli bir yol olmuştu, ta karşıdaki güneşten bulunduğum yere kadar... Bayıldım... çok bayıldım. (Fotoğraf aslını yansıtmıyor ne yazık ki, denizin üzerinde yol olan o pırıltı, altın renkli yanıp yanıp sönen bir pırıltı idi. Nasıl güzeldi!)

Teras güllerimden sarı olan kış boyu açmaya devam ediyor. Minik karanfillerim de açtı bu ay. Biraz onlardan biraz da ev içi çiçeklerimden vazoma küçük bir buket derledim, mutfağımı şenledim.

Güneş batmak üzereyken bir kaç mum ve bir kaç led ile bulunduğum yeri aydınlatıyor, geçişi kolaylaştırıyorum. Işık ve ısı içeren her şey kış günlerini sıcacık yapıyor. Kişinin "hygge" yi derinden hissetmesine olanak sağlıyor. Bu arada, turuncu ve koyu pembe kalancholarım da pıt pıt açtı, evime neşe kattı.

Hamur işinden, pasta-börek-kek-çörek gibi karbonhidrat-şeker yüklemelerinden kaçmaya devam ediyoruz. Nefis bazen nasıl da baskın geliyor. O zamanlarda bir parça çikolata ile kendimi kandırmaya çalışıyorum. Kanmadığı bir anımda az şekerli kabak tatlısı yaptım. Üstündeki kaymak yoğurt için kaynattığım inek sütünün kaymağı. Kaymakları parça parça dondurucuda saklıyor, bazen kahvaltı da ekmeğe sürüp balla yiyorum, bazen üzerine bal yerine meyve dilimleri koyuyor, öyle yiyorum. Seyrek de olsa tüketmeye gayret ediyorum. Bu arada, kabak tatlısına bir tutam da tarçın serpin (tabii tarçın seviyorsanız). Çok nefis oluyor.

Bu postu da daimi manzaramın eşsiz versiyonlarından biriyle bitireyim. Bizim evden bir günbatımı daha... Günbatımı sevenlere iyi gelsin!🙋

sıradan günler... - karnabahar tabanlı pizza

noreply@blogger.com (ruşyena) — Thu, 24 Dec 2020 16:05:00 +0000

Yorum bırakamadığım blog sayısına yenileri katılıyor. "Türkiye'de genç bir yazar olmak... ya da olamamak." başlıklı bir yazısı vardı Mert'in... Upuzun, destekleyici bir yorum yazmıştım. Gayet de düzgün bir şekilde gitmişti. Ama yorumumu o sayfada hiç göremedim. Deep'ten sonra Mert'e de yorum bırakamıyordum. Geçen gün Ecehan'a yazdım, o günden beri dönüp dönüp bakıyorum o yorum da gitmemiş. Anlayamadığım bir sebeple artık ben çoğu bloga yorum bırakamıyorum. Bir de güncellenememe problemim vardı, -ki bu blogumdan kopma sebebim olmuştu. Nasıl oldu ise son postumu yolladıktan sonra, -nasılsa güncellenemeyeceğinden kimseler görüp şimdi okumayacaktır, ben de yazım hatalarımı rahat rahat düzeltirim dediğim bir anda,- daha yollayalı on dakika bile olmamışken blogum sağ tarafta güncellenen bloglar arasında göründü. Yani ben feedburner la, pinglerle vesaire uğraşmadan blogum güncellendi bir anda. Yorumlara üzülürken böyle bir şey yaşamak!... sevinsem eksik, üzülsem o da eksik... İşte böyle karmaşık duygular içindeyim bu blogum yüzünden... Yine de yazmak istiyorum. Blog yazmak beni iyileştiren, bana iyi gelen bir şey. Ne instagram, ne facebook, ne diğerleri... Hiç biri bu tadı vermiyor. Üstelik zamanımızı acımasızca gaspediyorlar.

Twitter zaten 13. yüzyıldaki engizisyon mahkemelerinin 21. yüzyıl versiyonu. Birileri ya itibar suikasti ile ya da aforoz usulü sürekli ama sürekli darağaçlarında sallandırılıyor. Oralara girip bir şeyleri öğrendiğini sananlar, o seslere kulak vermeye devam ettiği sürece şizofreni denen illet saltanatını kuracak yeryüzüne. Maalesef tedavisi de yok! Saplantılı, sapkın, düşünmez, irdelemez, sorgulamaz, ak'a ak diyemez, karanın neden kara olduğunu bilemez kitlelerle aynı toplum içinde yaşamaya çalışmaktan başka çare yok bundan sonra! İnsanlığın gittiği şu felaket yolunda korona belki de en masum bela. Zira insanlık kendi aklı(!) ile asıl kuyusunu kendine gün be gün, canhıraş biçimde kazdıkça kazmakta.

Ruh ve beden sağlığını korumaya dikkat etmek elzem bu durumda. Okul ve özel derslerim de olmayınca her an'ı kendime ve evime ait günlerle başbaşayım çoğunlukla. Mutluyum da...

Geçen günler, anlar bir daha geri gelmiyor. "Aman şu günler bir bitse" demenin aksine, bugünleri -imkanlar ölçüsünce- dolu dolu geçirmeye gayret ediyorum.

Her sabah telaşsız kahvaltılar yapmayı seviyorum. Evde olmanın en güzel anlarından biri de kesinlikle bu.

Her şeyi aynı zamanlarda yapamasam da ara ara bazı şeylere mola verip başka şeylere yöneliyorum. Böylece istediğim çok dalda gezinebiliyorum.

"An'lar" değerli. Nerede olursan ol, her an'ın içinde dikkat kesilebiliyorsan ayrıntılara, yaşadığını da hissediyorsun. O zaman açık açık kendime soruyorum; ömrünü "yaşadığını hissetmeden mi geçirmek isterdin, yoksa her an'ın nelerle geldiğini farkederek mi?"... İkincisi açık ara önde geliyor her zamanki gibi. Tıkılı kaldığım evde ne anlamlar buluyor o zaman, cama düşen her bir damla.

Fotoğraf çekmeyi, düzenlemeyi oldum olası sevdim. Bu ara hep evde olduğumdan, her akşam illa ki güneşin batışını doya doya izliyor, en güzel hallerini ölümsüzleştirmek için adeta can atıyorum. Günbatımı fotoğraflarına ayrı bir ilgim vardı, bu sayede depreşmiş durumda... Son yıllarda çektiğim günbatımlarını tek klasörde topladım. Ara ara açıp bakıyor, baktıkça mutlu oluyorum.

Hızımı alamayıp hepsini ekleyebilirim neredeyse... :) Kendimi durdurup son derece sağlıklı bir tarif vereyim o halde.

Bir tane çocuğum var. Ve ben ondan neler neler öğrendim, neler neler öğreniyorum. Düşünüyorum bazen, bir kaç çocuğum daha olsaydı, daha başka neler neler öğrenecektim kim bilir! :) Karnabahar köfte ve karnabahar kısırından sonra, geçenlerde karnabahar tabanlı pizzayı da öğrendim kızımdan...

Google'a yazdım, meğer herkesler biliyormuş da bilmeyen bir ben kalmışım sanki. :) Okuduğum tariflerden ilham alsam da sonuçta kendi pişirme tekniklerimle, kendi damak tadıma uygun tarifimi hazırladım.

Ben ve kocacık uzun zamandır sosis, sucuk gibi şeyler yemediğimiz için mantarlı yapmayı tercih ettim. Mantarları üzerine dizmeden önce, hafif yağlanmış kızgın bir tavada alt üst ettim ve öyle dizdim. Çünkü mantar, sosis-sucuk gibi çabuk pişen bir ürün olmadığı için fırın süresini uzatmak gerek.. ama bu kez de kaşar iyice eriyip yanma safhasına geçecek ve tadını kaybedecek... O yüzden böyle bir ön işlem çok daha sağlıklı olacak diye düşündüm. İyi ki de yapmışım, malzemelerin tatları ayrı ayrı belirgindi ve bütün içinde hissedilebiliyorlardı, bu da çok hoştu.

Yaz domateslerinden olsaydı, salça yerine domates rendeleyip pişirerek hazırlamak isterdim sosunu... Mevsim gereği salça kullandım. Süslemek için de mantarlardan başka siyah zeytin ve yeşil sivri biber kullandım. Biz çok sevdik. Canımız pizza istedikçe bundan böyle mutlaka yaparım.

"Kış gibi" olmasa da kış geldi artık...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Fri, 11 Dec 2020 17:05:00 +0000

Bir yaz günü kızımın nişanını paylaşıp sonrasında uzak kalmıştım buradan... Çok da bir şey anlamadan baktım yaz geldiği gibi gitti... Daha da bir şey anlamadan sonbahar da öyle geldi gitti. Kıştan da bir şey anlayacağımı sanmıyorum ya, henüz "kış gibi olmasa da o da geldi, dokuzda biri geçti bile. Bu arada en kayda değer, en güzel şey, biricik kızımın mürüvvetini görmek oldu. Koronanın pik yaptığı günlerde önce Eskişehir'e, sonra Ankara'ya gittik. Maskeli, insanlardan kaçmalı bir süreçti. Bazen yapamadık. Bir yerleri gezemedik, göremedik... Şükür ki sağlıkla döndük. En güzeli de çocuklarımızın mutluluğuna şahitlik ettik. Bir kızımız vardı, bir de oğlumuz var şimdi.

Mutlulukları daim olsun, sevgileri-bağlılıkları bir ömür sürsün inşallah.

Korona süresince tuttuğum günlüğüme bakmasam 10 gündür evden çıkmadığımı farketmeyecektim bugün. Bu yıl çalışmadığım ve ev derslerimi de iptal ettiğim için saatten de takvimden de haberim olmuyor çoğu zaman. Böyle olunca pek de aşinası olmadığım, benim için fazlaca yeni olan bambaşka bir duygunun içindeyim. Her gün farklı bir şeyler yapmaya çalışsam da her gün sanki birbirinin aynısı gibi... Hani "Grandhoug Day" filminde, havadurumunu sunan adam gittiği kasabada her sabah aynı güne, 2 Şubat'a uyanıyor, başına aynı şeyler geliyor ya... Yaşadığım hissiyat buna benziyor, her sabah uyanıyorum ve korona hala bitmemiş, risk almamak için evden çıkmamalıyım. Çıkmıyorum ben de.😞 Kocacıkla tam bir ev kedisi olduk. Alışverişlerimizi toptan yapıyor, 10 - 12 gün evden hiç çıkmıyoruz. 1 Aralıktaki toptan alışverişimizden sonra sebzelerimiz-meyvelerimiz bitince bugün yine mecburiyetten çıktık.

Çoğunluk yazıyorum zaten... Yazmak istediğim daha çok şey varken, bazen oturup kuyumcu titizliğiyle her bir sözün üstünde düşünüyor, daha nesnel daha imgeli-metaforlu anlatımını arıyor, tasarlıyorum. Yazı yazmak el le yapılan bir şey ama müthiş bir beyin işçiliği... Yaptığım işin hakkını vermeye çabalıyorum.

Ne kadar çok yazdığımı masamın pc tarafının çökmekte olduğundan anlayabilirsiniz. 😄 Bir de, havalar soğuduğundan beri bu köşeyi mesken tuttum. Başka yerlerde yazamıyorum.😊

Yine de çok şanslıyım. "Word"ün sağladığı teknolojik imkanlarla her hatayı düzetlmek, silip silip yeniden yazmak, bozup yeniden kurmak çok kolay. Eskiden insanlar sayfalarca kalemle taslak yazar, bir de o sayfaları tek tek daktilo ederlerdi. Her yanlışta hatalı dosya kağıdını çıkarıp yeni bir dosya kağıdı takarak silbaştan yeniden başlarlardı. Önlerinde saygıyla eğiliyorum.

Yazıyor olmanın dışında da bol bol okuyorum.

Yazın bu kadar değildi. Arada kaçıp kaçıp "Candy Crush Soda Saga" oynuyordum. Baktım oyun beni artık elegeçirmeye başladı. 600e kadar geldim. Pcmden sildim. 😀

Dolayısıyla yazdan beri örgü örmüyorum. Duvarın şu bölümünü kuşevleri ile doldurmak, geçen yıl yaptığım bu kuş evine yeni arkadaşlar yapmak istiyorum. İş icraate geçirmeye gelince sürekli erteliyorum. 😎

Yazdan beri (içli köfteyi saymazsak) hiç hamur işi de yapmadım. Yapınca sık sık yemek zorunda kaldığımız için bir süredir, yapmamamı telkin eden irademi dinliyor, yapmıyorum. İki kez Meydani Pastanesi'nden sevdiğim kurabiyelerden aldım. Birinde sonbahar renkleri içinde rüya gibi bir piknik yaptık. Mekan bana gizemli bir şatonun uçsuz bucaksız bahçesi, kurduğum piknik masası da ziyafet sofrası gibi geldi o gün. 😊 Ödül gibi kurabiyelerimle hayatımın en güzel pikniklerinden birini yaşadım. 😊

Güllerimin yanındaki makaronlarımsa fotoğraflarımın konu mankeni... Fotoğraflarını çekip çekip kutusuna koyuyor, çekmeceye kaldırıyorum. :) Şeker hamurlu kurabiyeleri ve renkli makaronları almayı çok seviyorum ama hayatımda henüz hiç makaron ve şeker hamurlu kurabiye yemedim. 😊 Oysa tatlı çok severim. Klasik kurabiyelere, mereng türü, içiboş türü şeylere bayılırım... Ama renksiz, doğal şeylere...😊 Makaronlar gibi 4 ya da 5 yıllık şeker hamurlu kurabiyelerim de var. Onlar da her yılbaşı kutularından çıkıp bir kaç fotoğrafa modellik yapıyor, sonra yine saklanıyorlar. Hayret! Bu makaronlar da, o kurabiyeler de hiç bozulmuyor, küflenmiyorlar!

Terasımdaki gül ağaçlarım yaz-kış güllerini eksik etmiyor, bu kış da gözümü, gönlümü şenliyorlar.

Havaların soğuması ile birlikte güneşin açısı iyice eğildi. Böyle olunca oturma odamın ve bir üstündeki yatak odamın pencerelerinden görünen günbatımları yazın gördüklerimden bambaşka. Terasa çıkamasam da pencereden gün batımlarını seyretmeden bitirmiyorum günü... Her defasında renkler, görüntü başka başka ve çok güzel.

Gündüzleri de yaz gibi durağan ve yalın değil gökyüzü... Başımı çevirip pencereden her bakışımda başka başka gökyüzleri görüyorum. Bu da eve tıkılı tekdüze günlerde çok hoşuma giden bişey.

Uzaktaki rüzgar türbinleri şimdi daha bir aceleci. Yapraklar döküldü, doğa uykuya çekildi, dinlenme zamanı ama işi olanlar harıl harıl çalışıyor.

Artık erken kararıyor hava. Bazen ağacımın ışıklarını yakıp slow müzikler açıyorum. Renkleri, ışıkları, cıvıltıyı çok sevsem de bu kadarcık bile bana yetiyor.

Sonra zaten mutlaka bir meşguliyetin içinde oluyorum bir şekilde. Gün bitiyor, sonra yeni bir gün başlıyor...

Not: Yorumlar klasörümde birbirinden değerli yorumlarınız bekliyormuş, tıklayıp kontrol etmek hiç aklıma gelmemişti. Şimdi gördüm. Çok teşekkür ederim hepsi için ayrı ayrı.

tatlı telaşlı yoğun günler...

noreply@blogger.com (ruşyena) — Mon, 13 Jul 2020 19:55:00 +0000

Şubat ayında, henüz korona korkunçluğunu hissettirmemişken netleştirmiştik. Kızımın nişanını Nisan ayında yapacaktık. Hem damadın akrabaları hem bizim akrabalarımız gelecek, cümbür cemaat bir kalabalıkla hep birlikte olacaktık. Martla birlikte izole ve önü belirsiz günlerin içine düşünce ertelemek durumunda kaldık. Yeni normal biraz rahatlatmış olsa da kalabalıklar içinde olmak hala çok korkunç ve tehlikeli... Düşündük taşındık, daha da ötelemeden töreni kendi aramızda yapmaya karar verdik. Kız evi olunca da yoğunluk bizde oldu. Üstelik ablalarım gelemedi. Kızım da nişandan bir gün önce gelince tüm hazırlıklar bana kaldı. Kocacık bir şeylerin ucundan tuttu ama detaylarda frekanslarımız çoğunluk uyuşmadığı için kontrolörlük yapmamın yanı sıra onun yaptığı şeylerin de üstünden geçmek durumunda kaldım. Çünkü aklımda bir plan-program yapmıştım ve her şey ona uygun olsun istiyordum. İşleyiş sürecinde de plan-program dışına çıkmaktan, bir şeyleri yetiştirememekten endişe duyuyordum. Şükür, çok şükür.. her şey yolunda gitti... Özellikle nişan günü ve akşamı (dün) başımı kaşıyacak zaman bulamasam da aklımdaki kahvaltıyı da yemekleri de zamanında yetiştirdim. Biriken tepeleme bulaşıkları makinenin yanı sıra bertaraf edebildim. Akşamın hazırlıklarına zaman bulup kız isteme ve peşine nişan töreni olan süreci, gerektirdiklerini yerine getirerek halletmeyi başardım. Çay saatlerini de öğünler gibi dolu dolu tutmaya gayret ettim. Elim de hep bolkepçe olduğu için herşeyden bol bol yapınca an geldi zamanla yarıştım. Benim gibi detaycı ve kuralcı biri için gerçekten zorlayıcı bir süreçti. Tek başıma üstesinden geldim. Mutluyum... Kızımın bu güzel an'ı için de çok mutluyum. Allah tamamına erdirsin. Bu kez dilerim çok mutlu olur ve mutluluğu bir ömür sürer. Evlatlar mutluysa anneler, babalar daha da mutlu!..

O telaşla çoğu şeyin fotoğrafını çekmek aklıma gelmedi ama ilk gün misafirleri beklerken bir fırsat bulup bu fotoğrafı çektim. (Kek ve kısır haricinde diğer şeylerin tarifleri blogumda mevcut.)

Dün sabah da kapı çalmadan az önce kahvaltı sofrasını çekecek kadar bir boşluk buldum.

Nişan dün akşam oldu. Çikolata ve çiçek buketinin ilk halleri olmasa da bu sabah bir boşlukta onları da ölümsüz kılayım istedim. Kızım halime gülerken, ben işine sadık bir fotoğrafçı misali tüm ciddiyetimle modellerimi kadrajıma almakla meşguldüm. :)

Nişan tepsisini ve makasını da tabii ki ben süsledim. Çanakkale'ye gidip mazleme almam mümkün olmadığı için evde ne bulduysam o malzemelerle bu işi kotarmaya çalıştım. Kızımın "ne gerek var anne", kocacığın "süssüz püssüz olsa kusur mu olacak" nidalarını duymazdan gelip anne yüreğimle elimden gelenin en iyisini yapmayı görev edindim. Sonra karşısına geçip şöyle bir seyrettim... Ev halkından duyamadığım övgü dolu sözcükleri kendi kulağıma kendim fısıldadım. :)

Bu sabahın kahvaltısından sonra misafirlerimizi ve kızımızı da yolcu edince bu yorgunluğu kırlar paklardı. Kocacığı da yanıma katıp kendimi en sevdiğim, en huzur bulduğum yere attım.

Yeşillerini, sarılarını giymiş bu kez kırlar... Hele de Trakya ayçiçeği deposu olunca, adım başı ayçiçeği tarlası... Hangi birinde duracağımızı, hangi birinin tadını çıkaracağımızı şaşırdık. Bir vakit ondan ona koştuk da koştuk... Hem koştuk, hem coştuk...

Yapraklar bişeyler fısıldadı, çiçekler başka şey fısıldadı. Toprak derin derin anlattı. Arılar, kelebekler yorumunu kattı, varlıklarını sorgulattı. Rüzgar uzaklardan ne çok şey hatırlattı!

Düşün dünyama gözlerim ve ellerim de eşlik etti. Ne yana dönsem gördüğüm yeryüzü sanatı hem gözümü hem gönlümü mestetti.

Şu izole günler bana gittiğim yerlerin, gördüğüm güzelliklerin değerini kat be kat hissetttirdi. Bu iki saatlik kır gezisi belki sıradan gibi görünse de benim için çok özel ve çok güzel idi. Şükürler olsun, yorgunluğumu bu güzellikle taçlandırana... bu yaz da buluşturana... tüm hücrelerimi mutlulukla doldurana...

İzole yaşamlarımız hafifler de daha uzun soluklu gezilere çıkmak da nasip olur dilerim. Yeter ki sağlık olsun... huzur olsun.. tüm sevdiklerimiz hayatlarında mutlu olsun...

pillows / yeni kırlentlerim - peynirli poğaça

noreply@blogger.com (ruşyena) — Wed, 01 Jul 2020 21:04:00 +0000

Eski takipçilerim biliyor; bu blogum güncellenmeyince ve ben bu probleme ne yapsam da çare bulamayınca çaresiz blogspot a küsüp wordpress e gitmiştim. Burada hobilerimle, günlük yaşamımla var olurken orada daha çok düşün dünyamla var oluyordum. Geçenlerde uzak kaldığım örgüyle yeniden kavuşunca hem örgülerimi paylaşayım hem de eski günlerdeki gibi günlük babında şeyleri buraya yine yazayım istedim. Yapmaya başladım da nitekim. Ve fakat güncellenme problemim hala devam ediyor. Burada yakınıyor olmamak için bu safhayı hiç yazmıyorum ama her post yayınımdan sonra feedburner a gidip optimizasyon yapıyorum... defalarca... çare olmazsa bloguma ping atıyorum. yine defalarca.... onlar da çare olmazsa blogumu feedburner dan tamamen silip yeniden tanıtıyorum... çoğu zaman bu tek başına çözüm olmuyor, optimizasyonu ve pingi defalarca yapmak zorunda kalıyorum. Nasıl oluyorsa gönlü oluyor ve bir bakıyorum ki blogumun sağ tarafında güncellenen bloglar arasında yer alabilmişim. Yayın süresi çok daha önce olduğu için çoğunluk üstlerde görünmüyor ama olsun, yine de güncellendiği için açıkçası seviniyorum. Bu mücadelelerde çözüme yarım saatte ulaştığım da oldu, dört saat cebelleştiğim de... Emek sarfedip yazdığım postum öyle uykuya terkedilmişken onu o halde bırakmıyor, üstüne üstüne gidiyorum.

Tam bu problemi uğraşıp-didinsem de çözebiliyor oluşuma alışmıştım ki, bazı blogspot uzantılı bloglara yorum bırakamama problemim çıktı bu kez. Tam onu da kabullenmiştim ki bu kez de yorum bırakabildiğim bloglarda yorumumun görünmediğini fark ettim. Yani aslında ben yorumumu yazıp gönder tuşuna bastıktan sonra yorum bıraktığımı zannediyorum ama yorumum bazı bloglara gitmiyor(muş). Bu durum en son sevgili Sibel'in "bir yıldızın hikayesi" bloguna bırakmış olduğum dört yorum da gitmeyince fazlasıyla canımı sıkmaya başladı. O kadar uzun ve detaylı şeyler yazmıştım ki... hepsi uçmuş gitmiş... peşine tekrar yazdım... hatta blogundaki iletişim formunu da kullanarak durumu iletme gereği duydum. sanırım o da gitmedi ki e-mailime dönüş olmadı. Blogspot'tan çektiğim kadar hiç bir sosyal medya platformundan çekmedim. Bu da benim şanssızlığım sanırım. Yine de çok istediğim halde bazı arkadaşlarıma yorum bırakamasam da kişisel tarihimin notlarını derlemek adına -blogspot başıma çözemeyeceğim problemler açmadığı sürece-, bir başıma kalsam da yazmaya devam etmek düşüncesindeyim. Bu akşam bu postu da bu isteğin alevlenmesi ile yazmaya başladım. Umarım güncellenme safhası yine çok meşakkatli olmaz da bir an önce bu post da görevini tamamlar.

Geçen postumda popcorn motiflerle kırlent yapmakta olduğumdan söz etmiştim. Kırlentlerim çoktan bitti ancak içlerinin dikilmesi ve doldurulması için bir kenarda çok beklediler. Tembellikten değil, yapacak çok şey bulmamdan ve hep bir şeylerle meşgul oluşumdan bir türlü onlara sıra gelmedi. Sonunda bitirip de kullanıma aldım neyse ki.

Uzun olan yastığı dört yıl önce örmüştüm. Çok severek kullanıyorum. Bu ikisi de ona kardeş oldu... (ya da yavruları mı demeliyim.) :)

Yaz geldi ve teras hayatımız başladı. Demirbaş eşyalarımız sabit olsa da her yaz duvarlarını başka başka dekore ediyorum. Bu bahar duvarları badana yapmakla kalmadık, 4 yıllık masa-sandalyelerimizi de boyadık. İlk hali daha koyu pembeydi, bu renkten vazgeçmeyerek daha açık tonda karar kıldık. Pembeyi seviyorum. Varsın birileri içlerindeki kini nefreti çok şeye bulaştırdıkları gibi bu masum renge de kusarak itibarsızlaştırma yoluna gitsin. Zevk benim zevkim... Sevdiğim rengi mahalle baskıcısı çirkin kalplilere yem ettirecek kadar zayıf karakterli değilim. Pembenin değerini de veririm, saltanatını da korurum. Dünyayı güzelleştiren renkler iken, birilerinin çirkin emellerine pembeyi alet etmesi nasıl da büyük çirkinlik aslında. Sevmezsen sevmezsin ama sevene de dil uzatıyorsan demek ki sen zavallının, eziğin tekisin!

Neyse işte, herkesler sürü psikolojisi halinde pembeye burun kıvırmaya devam ederken ben pembeyle birlikteliğimi sıkılıncaya dek devam ettireceğim. Güdülmeden... gaza gelmeden...

Terasım izole günlerimde bir nevi sığınağım... Saklı bahçem... Dışarılar yaz havasında olsa bile bu küçük teras-bahçemde her şey bahar gibi olsun istiyorum. Bu yüzden en çok çiçeklere ve renklere yer açıyorum.

Turkuaz sulama kabım eskiden kırmızıydı, epeyce bir paslanmıştı. Boyama hevesimden o da nasibini aldı.

Uzun saksım da yer yer soyulmuş, yıpranmış bir sarı idi. O da bir kaç boyayı karıştırmamla yeşilin bu tonunu aldı.

Bir de şu iki mavi saksının arka ortasında, geride duran saksıyı aynı renge boyadım. Şimdi bu rengin tıpatıp aynısını bulmak istesem eminim bulmakta çok zorlanırım.

Succulentlerim coştu. Kopan yaprakları, içinde yalnızca toprak olan saksılara yatay biçimde bırakıyorum, bir süre sonra yeni yeni succulentlerim oluyor. İki yıl önce iki yaprakcık Bozcaada'dan getirmiştim. Bu kadar çoğalacakları hiç mi hiç aklıma gelmemişti. Bir maşallahınızı alırım.

Duvardaki minik pembe çantalardaki succulentlerden başka bir kaç saksıda daha succulentim var. Hepsi bu kadar değil.

Her yaz ön duvarın iki köşesine kuşlar için su koyar, her sabah-akşam tazeleriz. Kumrular, kargalar, çok ender güvercinler ve serçeler gelir sularını içerler. Bu yaz onlara ilave martılar da alıştı. İlk başlarda ürkeklerdi. Baktılar biz onlarla ilgilenmiyoruz pek. Yavaş yavaş alıştılar. Bugünlerde içmekle kalmıyor, kapların içine girip duş bile alıyorlar. Evimde kedi-köpek-kuş vb. besleyemiyorum ama terasta çeşit çeşit kuşla bu denli yakın olmak çok hoşuma gidiyor.

Sularını içip duşlarını alıp doğru denize uçuyorlar. Denizin kendisi ve denizdeki pek çok şey gibi, martıların dalış çıkışlarını seyretmeyi de çok seviyorum.

Doğaya kaçamadığım günlerde doğaya dair çok şeyle bu küçük sığınağımda birarada olabilmeyi büyük bir lütuf olarak görüyor, uçanın kaçanın, renk renk çeşit çeşit açanın meraklısı olup bu küçük dünyanın zihnimdeki çözülümlerine kulak vermeyi ve dahi bu sayede yeni düşün yollarında yürümeyi - yeni anlamlar keşfetmeyi seviyorum.

Bazen hiç bir şey yapmasam da durup seyretmek dahi yetiyor.

Çoğunlukla yazıyor... yazıyor... yazıyorum... Yazdıkça bitecek zannederken yazacak ne çok şeyim olduğunu farkediyor... ve yine yazıyor... yazıyor... yazıyorum. :)

Bir gün bana "artık bittim" diyeceği günü dörtgözle bekliyorum. :)

Yazdığım şeyin sınırlarını ben değil, bizatihi kendisi belirlesin istiyorum.

Hamur işlerine biraz ara verdim. Bu hafta hiç yapmadım. Geçen hafta da tatlı yerine tuzlu yapmayı tercih ettim. Kolay ve pratik bir tuzlu poğaça tarifim var. Yumuşacık poğaçalar yapmak istiyorsanız mutlaka öneririm.

Poğaça yaptığım gün hava bir kapanıp bir açıyordu. Tam teras masamızı hazırlayıp kocacıkla çay saati yapmayı planlıyordum ki yine kararmaya başladı. Bir bölümü fırında pişerken pişmiş olanları servis kabıma alıp doğru terasa çıktım ve bu kareleri alelacele çektim.

Yani aslında tarifteki malzemelerden bunun iki katı kadar poğaça çıkıyor. Üstelik ben porsiyonları epeyce bir büyük tuttum. O gün yalnızca bir kaç tanesini yiyebildik. Kalanları derin dondurucuya attım. Dün iki tane yedim. İlk günkü gibi teptazeciklerdi. Ya aslında ben yıllardır bir kaç şey dışında dondurucuya bir şeyler atmam, her sebzeyi-meyveyi mevsiminde yemeye dikkat ederim. Ama bu izole günler beni de dondurucu stokçusu yapmak üzere. Durun bakalım daha neler atacağım! :)

Pişen poğaçaların üzerini bezle kapatıp bir süre öyle bekletiyorum ben. Bu sayede yumuşacıklardı, aynı zamanda kıyır kıyır da... Bu tarifi rizikosuz olduğu için tercih ediyorum.

Bir sonraki postta görüşmek üzere... herkese güzel yaz günleri!...

Not: Örgü kırlentlerim Annemaries Haak blogunda paylaşıldı.

popcorn garnnysquares / popcorn karelerim - bisküvili truff

noreply@blogger.com (ruşyena) — Tue, 16 Jun 2020 18:09:00 +0000

İki yıl önce iki kırlentlik popcorn karelerimi örmüş, yoğunluktan birleştiremeden uyumaya terketmiştim. Uykuya terkedilen yalnızca onlar olmadığı için pek de aklıma gelmiyordu. Zaten bu sürede örgüyle de uzak düşmüştüm. Bir süredir -yavaş da olsa- yine örmeye başlayınca, hayat izole günlerle de buluşturunca evdeki ipler azalsın, yarımlar da bitsin istiyorum. Hem salıncağımın iki köşesi için planlamıştım bu projeyi, şu günler kullanım için tam da uygun günler. İki akşamda oturup karelerimi birleştirdim hemen. Üstüne monte edeceğim kumaşları dikip içlerini de doldurursam muhtemelen bir sonraki postumda bitmiş hallerini de paylaşırım.

Bu ara yalnızca örmüyorum, bir sürü şey de boyuyorum. Bir sonraki postta onlardan da olsun.

Yaz kendini iyiden iyiye hissettiriyor artık. Sabah erken saatlerde ve ikindiden sonra genellikle terastayım. Çiçeklerim ve minik tarlam hem gözümü hem gönlümü şenlendiriyor. Biberlerim kocaman oldu. İlk hasat yakındır... :)

Arada da aracımıza atlayıp kocacıkla doğaya, tenha koylara kaçıyoruz. Geçen gün yeni bir koy keşfettik. Kömür Limanı'ndan biraz daha küçük ama benzerliği çok fazla. Üstelik müdavimi, bileni çok daha az. Böyle olunca bu yaz için harika bir keşif oldu.

Kırlar yaz kostümlerini giydiler. Ekinler sapsarı... Başaklar koskocaman... Bazı çiftçiler biçmeye başlamışlar bile.

Biçilmeyen tarlalar fotoğrafseverler için harika fon... Yılanlardan korksam bile içine girip poz vermekten geri duramadım. (Bu yaz -çok seyrek gitmemize rağmen- şimdiden yollarda 4 adet yılan gördük. Her yaz boyu bir - iki tane ancak görürdük. İnsanlar dışarıdan çekilince doğanın diğer sahipleri kendilerini güvende hissediyor. )

Hamur işi ve tatlı konusunda uzunca bir ara verdikten sonra bugün bisküvili truff yaptım. Oldukça kolay ve pratik. Malzemesi de çok az.

Bisküvi yerine rondoda çekilmiş kek ile de yapılabilir. Ben evde kocacığın izole günlerde sahip olduğu stokçuluk alışkanlığından arta kalan malzemeleri değerlendirmek istediğim ve evde de paket paket bisküvi olduğu için bisküvi ile yaptım. Yulaflı bisküvi ve kedi dili bisküviyi bu tarife daha çok yakıştırdım, onları kullandım.

Normalde ceviz büyüklüğünde yapıp sayıyı çoğaltmak mümkün. Ama zaten biz bize olduğumuz için porsiyonu büyük olsun istedim. Dolayısıyla bu tariften büyük boylarda 11 adet truff çıktı. (Birini çekim öncesi mideme çoktan indirmiştim. :) )

Bisküviyi rondoda çekip incecik yapmama rağmen ceviz içi o kadar ince olsun istemedim. İri iri ufaladım. Çünkü yerken ağıza ceviz tadının belirgin biçimde gelmesini seviyorum.

Truff'ları benmari usulü eritilmiş çikolataya batırmak da nefis oluyor ama zaten bu haliyle epey tatlı olduğu ve kakaodan ve toz şekerden dolayı çikolata tadında olduğu için ayrıyeten çikolata sosuna bulamak istemedim.

Aslında yenilen şeyin malzeme ölçüsünden çok, yenilmekte olduğu miktar önemli her zaman. Siz bu tarifin malzemelerini ve ölçülerini dilediğiniz gibi değiştirebilirsiniz. Ama.... Aman yerken ölçüyü kaybetmeyin!

Bu posttaki örgü motiflerim Frontier Dreams ve Purple Poncho bloglarında paylaşıldı.