RØYNDA

Korleis gjekk det med nyttårsforsetta? Sånn eigentleg?

2011-08-29T00:03:00.001+02:00

På tide med ein statusoppdatering med omsyn til nyttårsforsetta, tenkjer eg.

For eigen del skal eg vere den fyrste til å vedgå at forsetta eg så optimistisk flagga i slutten av fjoråret ikkje heilt er i tråd med røyndomen, førebels.

Eg skulle jo skaffe meg småbruk, hadde eg tenkt. I samband med behovet for arbeidskraft til småbruket skulle eg skaffe meg fleire born.
No har eg skaffa meg fleire born, men kor er småbruket? Nei, det....

Eg skulle byrje å snakke finare om heimesjukepleien og dei, og det meiner eg eg har greidd. Eg har lært dei fleste av tekstane til Trine Rein utanat, og her snakkar vi verkeleg samfunnsengasjerte og og djupt analyserande saker, altså.

Eit anna forsett var å bli snillare. Det er ting som tyder på det motsette.
Planen var òg å bli vakrare. Igjen, ting som tyder på det motsette.
Har eg lært noko som helst om miniplantekunstarten bonsai? Eg har ikkje lært ein einaste ting om bonsai.

Har eg lukkast i å bli teken opp i Mensa? Trur ikkje det, nei.

Luftslottbygging? Joda. Det er eg god på....

Hundremeterskogen har òg ei skuggeside.....

2011-08-17T01:30:00.001+02:00

.
Huset til Tussi er ikkje noko hus, for det har ikkje Tussi. Han bur på ei lita slette over elva i Hundremeterskogen.
På den sletta veks det tistlar, som er Tussi sin favorittmat.

Tussi er eit grått esel, med ein hale som sit litt laust. Heldigvis fann Brumm halen til Tussi då han fall av.
Tussi er bestandig bedrøveleg om alt. Skin sola, trur han at det snart byrjar å regne.

Likevel, er Tussi ein god ven for alle dyra i Hundremeterskogen. Sjølv om Tussi nesten aldri blir synleg glad, er livet til Tussi så trist som det høyrest ut som, og det høyrest det vel ut som.

Korleis kan vi vite at det faktisk er sommar?

2011-08-15T20:55:00.003+02:00

Om sommaren vert dei vesle øykommunane våre oversvømt av turistar, ofte tyske (det er dei som står i båten, veit de), som innlosjerar seg i alle rorbuene som finst langsetter det som eingong var strandlinjer til bruk for ålmenta og andre, som var så heldige å ha ein og annan Silver Viking med 4.5 hk påhengs.

Das ist Guten sein, eine sehr grosse Fisch,
zu bringen zurück zu Hause in Berlin, ja!
(In das Kühlenbox, natürlich!)

Frå område der bestefar og eg brukte å leggje til med feringen
når vi skulle greie garna.

Folk frå byen har fått bygd seg hytter her, på landet hjå oss, som dei ofte nyttar ved såkalla ovale weekendar, slik at dei kan få koble av her, på landet, medan dei kikkar på oss, urbefolkninga, med stor undring og fascinasjon.

Mange har undra seg på korleis vi, som faktisk bur på landet heile året, kan kome i feriemodus, vi er jo her
heile tida, og kan vel dermed merke så godt når ferietida faktisk set inn, og det dermed er meininga at vi skal slappe av og innta Baden-Baden stolane våre, innstilt i den mest horisontale posisjonen som går an på dei Baden-Baden stolane som er i handelen no.

Eg har likevel funne ut av dette. Eg har funne ut når det er på tide å dra fram hagemøblementet og fyre opp kulegrillen, for no er det sommar!
Det er når Svein Inge og Leif Torleif og dei (alle i dei små øykommunane langs kysten heiter det) ligg midtfjords med Marnadieslane sine over lengre tid og dørjar etter makrell.

På grunn av dette er eg sjølv faktisk begynt å fatta ei viss interesse for båtlivet, og har faktisk kome så langt at eg vurderer å skaffe meg ei aldri så lita snekke sjølv.

Eg har stor tru på Marna Diesel. Dei seier "tokk-tokk". Det er eit must, etter mi meining.

Eg har dessutan vurdert å få sett i stand ein litt eldre MB 10A motor, for oppbygging.

Sidan eg ikkje kan så mykje om motorar sjølv, tenkjer eg det er best å få han fabrikkoverhala.

Tenk dykk det, ein fabrikkoverhala Marna-S (MB10A), 2 syl bensin for vridbar propell og greier.

Motoren vert plukka heilt ned og bygd saman att, med nye komponentar. Nye delar vert nytta, til dømes rammelager, veivlager, stempelfjører, topplokk, eksosstykke, forgassar, dynastartar og tenningsdelar! Nemnde eg rammelager? Ja, eg gjorde visst det.

Neste sommar vert det konkurranse på Leif Inge og dei, det kan eg love dykk! Eg skal få så mykje makrell at eg må gå på dørane og selja, tenkjer eg!

Medan eg ventar på at Marna diesel`n skal verte ferdig overhala, vert eg sitjande i Baden-Baden-posisjon.
Greitt det og.

Nett no sit eg og kikrar med kikerten utover fjorden, på tyskarane som står i båten. Der datt det visst ein uti. Hjelpe meg... Der gjekk han visst under, og! Har du sett på maken. Han kjem no visst ikkje opp att heller, den karen. Ja, ja.

KOR VART DET AV SOLNEDGONGEN?

2011-08-13T20:51:00.003+02:00

Udødeleg visdom frå Brumm og Nazi-Nøff:

Ole Brumm og Nasse Nøff sitter på et berg og ser utover havet. Plutselig snur Nasse seg rundt og ser inn i øynene til Brumm, og begynner å gråte. Brumm gir ham en varm klem og holder poten sin i poten hans. Da spør Nasse; “Vil du alltid være glad i meg, Brumm?” Brumm feller en liten tåre ned i havet, og sier: “Nasse, den dagen du finner den tåren igjen, skal jeg slutte å være glad i deg”

.....og sidan tusla dei inn i solnedgongen......

OVERVELDANDE FESTIVALENGASJEMENT !

2011-01-28T14:34:00.001+01:00

Det må ein seie, altså.
Festivalsommar. Kontoret vert nedrent av engasjerte festivalfolk med stort engasjement.
Lat oss likevel ta tyren ved horna, som det heiter: Vassendgutane er sure for at turneplanen deira for sommaren ikkje vart tatt med i innlegget i går, når Ole Ivarsfestivalen trass alt vart nemnt.
Vi seier oss leie for dette. Vassendgutane sin turneplan og plan for framtida forøvrig finn du difor her.

Vi har fått inn ein del supplerande biletmateriale frå festivalentusiastar, men det seier seg jo sjølv at ein ikkje kan publisere alle. Her er likevel nokre få festivalbilete frå fjorårssesongen:

Teltsamarbeid på Seljordfestivalen.

Glimrande parkering på ukjent festival midt i landet ein stad.

Stor stemning blant køntri-entusiastar!

Sabotasjeepisode på trebåtfestivalen i Lyngdal.

Utslegne festivaldeltakarar frå Huglo, etter endt
bluesfestival i Skånevik.

Usemje om dama til Svein Olav, førte til full krig på køntrifestivalen.

Trekkplaster frå utlandet på Reggaefestivalen i Kvinnherad.

God fredag!

Festivalruta endeleg blinka ut !

2011-01-27T21:08:00.000+01:00

Røyndomskontoret sin stab har i lengre tid kjent på ei snikande kjensle av stusslegdom og einsemd i sommarperioden. Ei litt muggen kjensle av å vere "utanfor", på ein måte. Ein kan faktisk seie at somrane enkelte år har vore direkte tunge, altså. Det er ikkje kjekt å kjenne seg utanfor. Særleg ikkje dersom ein kjenner seg utanfor på den mugne måten.

Etter å ha nytta store delar av vinteren til å forske på denne årvisse stusslegdomen, har vi kome fram til ei sannsynleg årsak : Vi har jo, for svarte, ikkje vore på festival. Enno.
Alle dreg jo på ein eller anna festival om sommaren. Og etterpå er dei glade. Og har teke mange bilete. Som dei legg ut på Facebook, slik at verda forøvrig kan ta del i dei, utvilsamt, rike kulturopplevingane.

Røyndomskontoret har difor vedteke (einstemmig) at komande sommar skal i hovudsak nyttast til å reise frå festival til festival, og er så smått byrja å planlegge ei festivalrute. Det fyrste ein bør gjere for at festivalopplevinga skal bli mest mogleg vellukka, er ein grei bubil. Det er i boks.

Den fyrste festivalen i Røynda sin festivalsommar vert ein stad i Uskedalen, på "Holy Smoke-and-Banana"-festivalen. Det er ein festival som kombinerer fred og Clint Eastwood-tribute. Nett denne festivalen gler vi oss ekstra mykje til.

Festival nr.2 vert utan tvil ungkarsfestivalen i Suldal.

Vi har fått høyre frå rutinerte festivaldeltakarar at denne er eit must, i festivalsamanheng. Vi gler oss til denne og.

No skal det jo innrømmast at vi har brukt ein del tid på å legge opp ei svært omfattande festivalrute for sommaren som kjem. Ein heil del tid, faktisk.
Her er eit utval vi har blinka oss ut:

Ole Ivars-festivalen

Indianarfestivalen

Hare Krishnafestivalen

Fagottfestivalen

Looserfestivalen (det blir berre oss og ein kamerat, altså).

Seljordfestivalen

Woodstockfestivalen

Lars Monsenfestivalen

Vert det tid til overs etter dette, tek vi sikte på å få med oss ein siste festival. Det er denne:

Jimi Hendrix-

NEI-TIL-ATOMVÅPEN-

love-revolution-festival.

I DAG: Merksemd og spalteplass til Vegstripemålarforbundet! (Sanneleg på tide!)

2011-01-15T20:54:00.000+01:00

I dag ser vi oss nøydde til å rette fokus mot ei sjeldan og lita minoritetsgruppe i befolkninga. Vi snakkar sjølvsagt om ei svært viktig folkegruppe, som stort sett unnlet å krevje sin rett i det tabloide samfunnet.
Dei har dermed utvikla seg til å verte ei nærast usynleg gruppe i yrkessamanheng.
Røyndomskontoret meiner dette er reint for gale.

Ein siktar altså til vegstripemålarpersonalet.

Ein veit, av naturlege årsaker, svært lite om vegstripemålingsbransjen, difor er det vanskeleg å lyfte fram denne gruppa på rettferdig vis. Det ein veit, er at dei er uteksaminerte frå Noregs Vegstripemålarfagskule, men ein veit til dømes ikkje kvar denne utdanningsinstitusjonen er lokalisert.

Det ein derimot har klår visshet om, er at dette er ei yrkesgruppe med stor yrkesstolthet.

Vegstripemålar inspiserer kvaliteten på si ferskaste stripe.

Utan vegstripemålarfagpersonane, hadde det herska fullstendig anarki på vegane, det er alle samde om.

Ingen hadde visst korleis dei skulle bere seg åt på vegbanen.

Klassisk døme på hending i område med dårleg vegstripemerking.

Klassisk døme på framifrå vegstripemålararbeid.

I mindre område held det ofte med ein manuell vegstripemålar. Dette er krevjande arbeid, som krev godt augnemål og god balanse.

Manuell vegstripemåling, svært krevjande presisjonsarbeid.

Vegstripemålarbransjen er såpass travel at det er vanskeleg å få avvikle feriane på vanleg måte. Det endar svært ofte med at vegstripemålarane lyt ta ferie ein og ein, på ukurante tider og ofte utan familien, sidan øvrig familie stort sett avvikla ferien i normal ferietid.

Vegstripemålar frå Noreg observert på ferie i Bulgaria.

Vegstripemålarbransjen er ei eksklusiv faggruppe, som fortener respekt. Ein vonar på meir rekruttering og tydeleggjering. (Røynda opplyser om at det er nytta termoplast på alle bileta.)

RØYNDA lyfter fram yrkesgrupper - i ei veke !

2011-01-13T00:17:00.001+01:00

Innlegget om den blåkledde kommunale heimetenesta slo alle rekordar på visningsstatistikken til Røynda. Røyndomskontoret reknar dette som relativt klåre bevis på at det er for lite skryt i samfunnet. Alt for lite.

Røynda har difor teke ei viktig avgjerd i dag (einstemmig), om å prioritere spalteplass til å løfte fram yrkesgrupper som ikkje vert løfta fram til dagleg.

Vi ynskjer å bidra til eit meir positivt samfunn, med auka respekt, toleranse og kjærleik til alle.
Valspråket denne veka vert difor, " - auka respekt, toleranse og kjærleik - til alle -".
Yrkesgruppa vi ser behov for å kaste glans over i dag, er altså:
Ho i bomstasjonen.

Ho i bomstasjonen arbeider i eit svært einsamt miljø. Kvar dag sit ho der, i total isolasjon på stasjonen sin. Knapt noko anna yrkesgruppe kan vise til ein meir uthaldande arbeidsmoral enn nett bompengedamene.
Dei som er i kontakt med ho i bomstasjonen på sporadisk basis, har heilt sikkert lagt merke til både humøret og servicen ho praktiserar. Det er framifrå. Ein lyt her ha i tankane at dei einaste stemmene ho høyrer i løpet av arbeidsdagen er stemmene til rollefigurane i "Home and Away", som så vidt kan skimtast på den diskrèt plasserte vesle fjernsynskjermen, og det er berre på formiddagen.

Bomstasjonsyrket er heldigvis under oppsigling. Det er venta ei rekrutteringsbølge i løpet komande år.

Dette er svært gledeleg for dei som allereie har sitt daglege virke i bomstasjonar kring etter.

For å få jobb i ein bomstasjon, lyt ein vise til offentleg godkjent vitnemål frå Norsk Bomstasjonshøgskule, eller tilsvarande relevant praksis.

I historisk perspektiv har ikkje bomstasjonsyrket hatt tradisjon for noko særleg med gjennomtrekk, personalmessig. Det har difor til tider vore bortimot umogleg å få jobb i ein bomstasjon.

Bompengedama trivst svært godt med både arbeid og arbeidsmiljø, og i lange tider har det kun vore behov for å knytte til seg ein enkelt vikar pr. bomstasjon, eit par gongar i året.

Dette er som regel like oppunder jul, då ho i bomstasjonen avviklar sitt årlege julebord.

Ingenting overlatt til tilfeldighetane på ho i bomstasjonen sitt årlege julebord!

Dessutan har ho tradison for å foreta ein blåtur på vårparten.

Frå ho i bomstasjonen sin topphemmelege blåtur til Huglo i fjor vår.

Sjølv om bomstasjonsyrket utan tvil er fullt av sol og glede, skal ein ikkje sjå vekk frå at det til tider kan vere eit tilvære som er prega av einsemd. Det er mellom anna rapportert om lite innspel på personalmøta, og at i staden for å få tatt opp viktige personalsaker, og få avklarande synspunkt, sit ho på bomstasjonen ofte att med ei kjensle av å møte seg sjølv i døra. Dette er ei problemstilling som vert teke på alvor, og ein har byrja å halde personalmøta utandørs i frisk luft no, for å freiste å betre utfallet av møtene.

Bilete frå det siste personalmøtet til ho i bomstasjonen. Etter at ein la møtene utandørs,
har det blitt større semje i saksgongen.

Bomstasjonsyrket er eit yrke som fortener respekt, toleranse og kjærleik, frå alle.

Mange har skjønt det.

Ikkje alle.

Hyllest til dei blå englane !

2011-01-10T23:32:00.000+01:00

Det går kan hende ikkje så bra med nyttårsforsetta, det gjer kan hende ikkje det. Likevel, eg skal med glans og glitter greie eitt av dei. Eitt av forsetta var jo å skryte meir av heimetenesta. Den kommunale. Dei blå englane.

Dei blå kommunale englane er antageleg noko av det seigaste og mest uthaldande ein kan råke borti. Trass i stadige innsparingar, manglande bemanning, snø, holke, mangelfull brøyting i grisgrendte strok samt aukande inkontinensrelaterte problemstillingar på marknaden - dei blåkledde sviktar aldri.
Dei køyrer på, til dei kommunale leasingbilane står på tvers, både i buskar og anna, og eigen lårhals er farleg nær eit brot. Eg har aldri høyrt om ein kommunal omsorgsarbeidar i teneste som har gitt opp på grunnlag av indisiar.

Dei blå englane kjem fullstendig ubeskytta inn i heimen din, og har ikkje noko forsvarsverk rundt seg mot eventuelle beskuldningar som måtte kome. Vert det lansert ein påstand om eit stole gebiss, kan heimehjelpa lite gjere for å bevise si uskuld. Manglande forståing for at det finst mange mennesker i området med hjelpebehov, på ein og same morgon, og at ting kan skje, situasjonar kan oppstå, som gjer at minuttane går, vert heller ikkje forsøkt forklart av dei kommunale blå Dei tek i mot det som til ei kvar tid vert skylt over dei. Dei blå englane vender alltid det andre kinnet til. Dei har utvikla elefanthud på innsida av sjela. Dei sviktar aldri, og dei elskar deg framleis, kva du enn måtte finne på å lire av deg på ein dårleg dag.

I natt og tåke, hadde ein så nær sagt, kjem dei, trufaste i blått, og finn fram kaffi og julebrød til dei som ikkje greier det så godt sjølv lenger.

I storm og stille, regn og solskin, kjem dei - og vaskar golvet til dei som sjølv har gitt seg på denslags.

På kalde kveldar, eller varme, kjem dei og varmar rømmegraut frå Fjordland til deg, dersom du er ein av dei som har slutta å varma ting sjølv.

På julafta, i helgane, og andre heilagdagar kjem dei, for å hjelpe dei som treng det. Då heng det kanskje ein liten brosje på den blå uniforma, for å skape høgtidsstemning hjå dei som kanskje ikkje ser så mange andre den dagen.

Den blåkledde kommunale heimetenesta er ei av mine absolutte favorittfolkegrupper.

Dei er i beredskap heile døgeret.

På grunn av dette er fleire menneske i stand til å bli buande i heimen sin.

Velkommen til TT:11 - Gjøvik 28/6 - 3/7 2011

2011-01-06T19:45:00.000+01:00

Har du konfirmant i 2012? Røynda tilrår TT-festival på Gjøvik!

2011-01-06T19:44:00.003+01:00

Norges KFUK-KFUM arrangerer kvart år TT-festival på Gjøvik, med fantastiske tilbod for komande konfirmantar og tenåringar. Representantar frå Røynda deltok på festivalen i fjor, så ein veit dermed kva ein snakkar om når ein anbefalar TT-2011 på det sterkaste.
For dei som er konfirmantar til neste år, er det svært gunstig å dra på denne festivalen, det ligg nemleg svært mange timar med konfirmantundervisning innbakt i festivalen. Ein er dermed ferdig med mykje av den obligatoriske undervisninga allereie før sommaren er over.
KLIKK HER for meir informasjon om TT-11

KFUK-KFUM har, etter underteikna sitt stadig subjektive syn, knekt ein svært viktig pedagogisk kode for formidling og forkynning av den kristne bodskapen. Måten dei brukar og utviklar ressursar blant "sine eigne" er imponerande. For ungdomar som er involverte i KFUK-KFUM sitt arbeid finst det svært mange moglegheitar, til læring, utvikling og leiaransvar. Dette resulterer mellom anna altså i det spektakulære opplegget kring TT-festivalen på Gjøvik.

Toneangjevande stemningsreklame for TT-2011 i posten over....

Anna Anka - smartare enn gjennomsnittet?

2011-01-05T23:33:00.000+01:00

I lang lang tid no har eg vakna kvar morgon og stilt meg sjølv det viktige spørsmålet: kva syns eg egentleg om Anna Anka? Ein frustrerande og trøyttande prosess, kan ein seie.
No kan eg imidlertid med stolthet melde at eg har bestemt meg! Eg har knekt Anna Anka-koden. Etter lengre tid med Anka-forsking (eg er litt medteken, det skal eg innrømme), har eg no altså kome fram til at Anna Anka frå Skåne faktisk er så i overkant smart og bereknande at ho fortener rimeleg solide dosar merksemd her på Røynda. (Vi veit jo alle saman at dette er eit forum som strekkjer seg utover uante breiddegrader med fangarmane sine...)

Anna Anka gifta seg som kjent med Paul Anka, som i utgongspunktet var ganske liten av vekst.

Etter nokre års ekteskap, kan ein tydeleg sjå at mannen faktisk vert mindre og mindre. Han krympar.

Anna Anka, på si side, krympar ikkje. Ho veks. Etter sine unevnelege uttalelsar på fjernsyn, oppnår ho det som verken eg eller du nokongong kjem til å oppleve (men som vi berre må innrømme at vi drøymer om, inst inne);

å vere gjest på Skavlan !!

I min omfattande Anna Anka-research, har eg funne mykje visdom. Mange burde trykke denne dama til brystet, men truleg har dei ikkje oppdaga dette sjølve, enno. Røynda ser det nærast som ei plikt å opplyse ålmenta om Anna Anka sin eigentlege bodskap, the hidden agenda, kan ein seie.

Her ligg det ein skjult Anna Anka-bodskap. Her også.

....så trött jag blir....

2011-01-05T22:53:00.000+01:00

Viktig fokus frå BA !

2011-01-03T23:58:00.000+01:00

Trass i at det skjer mykje viktig i verda, vel Bergensavisen å setje fokus på fylgjande problemstilling: Liknar folk på hundane sine? Dersom du òg i lengre tid har lurt på dette, KLIKK HER.

Sjølv er eg ikkje i tvil om at dersom eg hadde hatt hund, hadde han sett slik ut:

Enda han, utvilsomt, med tanke på stil og eleganse, burde sett slik ut:

Dette må då vere ein ypperleg idè for andre publikasjonar òg? Kva med fylgjande spalte, i Bondebladet:

"LIKNAR DU PÅ KYRNE DINE?"

Bondebladet ynskjer å snakke med deg dersom det er slik at du liknar på kyrne dine.

Dersom det syner seg at du, eller kona di, faktisk liknar grisen, kan Bondebladet antageleg love både forside og gratis abonnement.

Sidan eg no er (skikkeleg) på gli, ser eg ingen grunn til å slutte medan leiken er god.

Kva med denne, t.d i FISKAREN:

KVA SLAGS FISK LIKNAR DU PÅ?

(Mellom oss sagt, det er mange som går rundt og liknar på ting dei ikkje er klar over, så her er det ikkje sikkert ein får truverdige svar. Underteikna har t.d vorte beskuldt for å likne ei forskremt brosme, og var ikkje klar over dette på førehand.(...ok, eg hadde kanskje ein liten mistanke, då.))

Dette med fokus på rett stad er svært viktig, det veit jo alle. Difor er det fint at BA tek opp dette viktige emnet, og altså forskar nærare på om folk faktisk liknar på hunden sin.

No er Halvor`n òg begynt å blogge.....

2010-12-30T18:41:00.001+01:00

Biskopen i Bjørgvin (Halvor`n) har no kasta seg inn i bloggverda, og har allereie blogga freidig om ei nokså omtala fjernsynssatsing på NRK. Røynda er allereie registrert som fylgjar av bispebloggen, og ser fram til å fylgje Halvor`n vidare.

Biskopen i Bjørgvin - no også aktiv bloggar!

http://www.halvorspraten.blogspot.com/

Overveldande hjelpebehov innan nyttårsforsettbransjen !

2010-12-29T01:15:00.003+01:00

Det syner seg at utforminga av eit skjematisk/tematisk oppsett av nyttårsforsett slett ikkje har gått upåakta hen. Røynda har i dag blitt kontakta av svært mange instansar og privatpersonar som treng hjelp til å sette opp formålstenlege nyttårsforsett. Ein rask analyse av situasjonen syner at det er svært mange som lever med ei skjult kjensle av å vere mislukka. Mørketala er truleg uendeleg store.

Det er ynskjeleg å hjelpe så mange som mogleg, men førebels lyt ein, av innlysande årsakar, konsentrere seg om fylgjande foretak:

Nyttårsforsett: 1.Stoppe på busshaldeplassane! Dei som står der ventar som oftast på bussen.

2.Ha nummeret til Igor og Vladimir lett tilgjengeleg. Dei kan forklare korleis ein fyller opp Skyss-kortet til folk. (Dei har vore her lenger.)

Nyttårsforsett: Vil setje opp revy.
NAV-revyen. Både ansette og tilsette
skal delta.

Nyttårsforsett: Auke medlemsmassen.

Nyttårsforsett: Ha ei meir positiv holdning
til tilværet. Dersom tid: lese meir/lære hardangersaum.

Nyttårsforsett: Gjere noko.

Nyttårsforsett: Skaffe ein jobb.

Nyttårsforsett: Auke motivasjonen
i brannvernet. Det brenn svært lite for tida.
Evt. dødtid skal nyttast til å lage kalender for 2012.

Nyttårsforsett: Gå litt meir på elgjakt.

Nyttårsforsetta er klare !

2010-12-28T00:11:00.001+01:00

Enda fleire dagar til nyttår, og fylgjande melding kan allereie publiserast frå røyndomskontoret; eg har opptil fleire av nyttårsforsetta klare. Til bruk. Nedteikna og vedtekne. Du verda.

Eg har skissert opp ein slags tematisk gjennomgongstone for heile neste år. Tema for 2011 vert å realisere draumar som det ikkje heilt har vore høve til å realisere tidlegare, og som dermed har blitt forvandla til ein mellomstor småby av luftslott. Denne luftslottbyen har til dags dato gagna verken meg eller andre, tvertom, eg byrjar faktisk å bli litt skjemd over heile luftslottproblematikken, så ein kan seie at nyttårsforsetta for komande år har tvinga seg fram på særskilt presserande og naudsynt grunnlag. Det går på stoltheten laus, veit du.

Nyttårsforsett for neste år vert altså fylgjande:

1: Iverksetje fyrste trinn i planen om å skaffe meg eit småbruk. Altså, kjøpe inn litt husdyr. Starte sånn i det små.

2: Lære alt eg kan om bonsai.

3: Skryte meir av heimetenesta og dei.

4: Bruke meir tid i naturen

5:Skaffe meg boka til Lars Monsen (jfr.pkt.4)

6: Kjøpe alle platene til Trine Rein, og lytte litt meir til bodskapen i tekstane.

7: Få fleire barn, slik at eg har hjelp på småbruket.

8: Bli snillare

9: Bli vakrare

10: Prøve å bli tatt opp her, for ørtende gong.

Neste år kjem til å bli sjølve året når det kjem til luftslottsprenging. Eg kjenner at eg gler meg.

MÅTE PÅ, ALTSÅ !

2010-12-23T15:52:00.000+01:00

Eg er jo kjent for å vere eit svært positivt menneske, men sjølv folk som meg har ei grense, altså.
Greitt nok med kvit jul, og sånn, men slik det ser ut no så vert denne jula litt i overkant kvit.

Biletet under kan ein berre sjå vekk frå. Det er kun meint som informasjon til han som brøyter der eg bur:

Dette er ikkje ei snøfonn!
Dette er faktisk ein FIAT 500.

GOD JUL.

På veg til Betlehem - på eit esel - (i solnedgong)....

2010-12-22T22:27:00.000+01:00

I morgon er lillejulafta. I mangel på ord, vil eg difor publisere eit bilete her, som eg trur er sjølvaste dei du veit, på veg til Betlehem, for ein god del år tilbake.

Biletet heiter "Esel i solnedgong".

"ESEL I SOLNEDGONG"

One piece - One burka (one nation and justice for all...)

2010-12-21T23:11:00.000+01:00

Få dagar til jul. Ynskte meg one piece i fjor. Fekk det ikkje. Ynskjer meg burka i år. Får eg ikkje det, kan det faktisk vere det same med heile greiene, syns eg. Eg kjem til å gå heim på julafta viss eg ikkje får burka.
One piece og burka er to sider av same sak. Begge er varierande, fargerike og inkluderande. Begge flyttar fokuset vekk frå det skadelege kroppsidealet og over på det som verkeleg betyr noko, nemleg personlegdomen.
Inni burkaen er vi kanskje ikkje akkurat like - men kva gjer vel det, ingen veit kva som foregår inni burkaen, det er jo berre personlegdomen som er synleg.

One piece kom som ein farsott for ei tid tilbake og vart ein slags moderne versjon av burkaen. Sjølv hadlar eg etterkvart meir til burka enn one piece, men for dei som har behov for å gå rundt og vise trynet sitt heile tida, er sjølvsagt one piece meir anvendleg. Sjølv tenkjer eg at det bør jo vere det same for folk kven det er dei treff på gata, anten det er meg eller nokon andre, eg har ikkje behov for å hovere rundt med ansiktet mitt offentleg, difor er burka å foretrekke for min del.
Eg meiner jo dessutan at dette med kroppsfasong og matinntak er ein absolutt privatsak, og berre av den grunn er disse framifrå antrekka å foretrekke, særleg no i jula.

Fritidsburka:

                                                                         Mariusburka:


                                                                           Påskeburka:

Fangeburka:

Amerikakjoleburka:

Kvardagsburka:

Eg kjenner at eg verkeleg brenn for burkasaka. Verkeleg, altså. Dette er jo eit frihetsantrekk utan sidestykke og eg kjem til å bli skikkeleg sur dersom eg ikkje får det til jul.

BONSAI....

2010-12-20T23:17:00.001+01:00

Eg likar alle slags folk, eg gjer verkeleg det. Likevel lyt eg innrømme at eg har nokre favorittar. Ein av mine absolutte favorittar blant menneskeslekta er utan tvil dei som har det med å skifte meining.

Dei er festlege!! Har du møtt dei? Eg snakkar ikkje om dei som har det med å skifte meining om kva dei skal ha til middag på torsdag, eller kva dei skal ha på seg på julebordet, altså. Eg snakkar om dei som går frå det eine ytterpunktet til det andre, på under året. Dei er festlege!

Av og til kan det gå litt i overkant langt tid mellom kvar gong eg råkar på disse som snur både kappa og alt dei elles måtte finne, etter vinden. Då kjenner eg eit sakn. Det er mest som eg lyt oppsøkje dei. Sist gong eg gjorde det, var eg svært heldig. Då dreidde det seg om folk som i lang tid, og ganske høglytt, hadde proklamert både avsky og hat til hagearbeid og husdyrhald. All slags husdyrhald. I årevis har ein levd med argumenta deira mot organisert plenplanting og rosedyrking. Om å binde seg opp med unaudsynt ansvar, om å måtte bruke fritida si på kronisk arbeid på solskinsdagar. Alt eg har meint, har dei vore samde i. Det har vore ei god kjensle i alle år.

Så plutseleg ein dag treff ein dei på gata og dei kan fortelje at dei har vore i utlandet på, øh, bonsai-konferanse!!

Dei har gått over frå hageavsky til å vie livet sitt til bonsaiverksemd. Ein kan jo berre google "bonsai", så ser ein galskapen.

Langt framskriden bonsaiverksemd her, altså. Oppgradert kaninbur til høgre i biletet.

Her snakkar vi skifte meining! Big time! Sånne historiar reddar tilværet mitt i opptil fleire dagar.

JA TIL RE-LANSERING AV TIDSEPOKEN "FØR I TIDA" !

2009-08-20T14:15:00.001+02:00

For tida les eg ei bok der handlinga foregår i Iran for om lag førti år sidan. Dei muslimske tradisjonene er mange og lange, og sjølv om eg ikkje er muslim sjølv, er det element i denne boka som tiltalar meg, sett i eit skilsmissestatistisk perspektiv:
delvis arrangerte ekteskap.

Ikkje sånn å forstå, altså, at eg er tilhengar av å gifte vekk små menneske mot deira vilje, nei, nei, nei, for all del. Men no er det jo slik at vi gifter oss i hytt og vær, på nytt og på nytt, og det er liksom…greitt? Er det ikkje på tide å revurdere saker og ting litt? Når eg møter folk på tjue som skal gifte seg, må eg nesten bite meg i leppa for å ikkje spørje “og kva veit du om livet din snått?”

Eg går inn for ein re-lansering av den gamle skikken med friarar i mørkret. Slik som før i tida. Det var tider det. Etter nokre veker med stille kommunikasjon langs vegane i skumringa kunne friaren banke på heime hjå jenta og be om å få snakke med far hennar. Eg er rimeleg viss på at både mitt og ditt liv kunne sett annleis ut i dag dersom vi hadde hatt slike tradisjoner. Dei gamle er og blir eldst, veit du.

I mitt eige liv, ser eg no i ettertid, hadde dette blitt ein killer. Dersom det i heile tatt hadde vore friarar, då, som hadde våga seg til husars. (Dette er noko usikkert, men vi kan jo late som om det var slik…) Far min hadde stirra vedkommande iskaldt inn i kvitaugo, og stilt fylgjande spørsmål:

1 Kven er du, kva driv du med og kva driv far din med?
2 Har du kystskipperskulen?
3 Kor mange bokstavar har du i bilsertifikatet?
4 Kor langt til høgre for midten ligg du, politisk?
5 Er du fagorganisert?
6 Har du hengarfeste på bilen din?
7 Kva er årsløna pr. i dag, og er det utsikt til betring?
8 Trur du på Jesus?
9 Har du gjeld, og viss ja, kor mykje, og kva har du brukt pengane til?
10 Avgjerande spørsmål: Balar du med aksjer?

Mor mi skulle, som seg hør og bør, ha heldt seg i bakgrunnen og overvaka det heile. Eg skulle ikkje ha vore der i heile tatt, trur eg. Kva visste vel eg om livet? Det er slett ikkje sikkert det hadde vore godt nok, i denne situasjonen, at vedkommande friar svara rett på spørsmåla. Det kan faktisk godt hende at far min avslo frieriet på mine vegne fordi han, etter nærare research, hadde funne ut at bestefaren og eine onkelen til fyren var idiotar. Dersom derimot alt hadde stemt, og far min var i ferd med å fatte eit positivt vedtak, er det framleis ikkje sikkert at ekteskapet hadde blitt godkjent. Det er der eg ser for meg at mor mi, med vetorett og dobbeltstemme, hadde kome inn i biletet. Ho kunne til dømes seie “han er for mørk i håret, så eg stemmer nei”.
Mor mi likar ikkje menn med altfor mørkt hår. Dei minnar ho om degosar. Frå utlandet og sånn.

I vår røyndom må vi stille disse spørsmåla sjølv, som far vår eingong stilte. Det seier seg sjølv at noko av pondusen forsvinn….

HÆ?

2009-07-26T23:54:00.004+02:00

Favorittsyster mi er noko yngre enn meg. Ho er faktisk så mykje yngre at dersom vi hadde budd i India så hadde eg vore mor hennar.

No er favorittsyster mi og eg nesten naboar. Eg innbiller meg at det er svært kjekt for både ho og familien hennar at vi bur såpass nære at eg kan besøkje dei kvar dag, for å sjå korleis det står til med den kognitive utviklinga til borna (eg tenkjer meg at eg er favoritt-tanta deira).

Sjølv om eg er noko eldre enn denne systera har eg liksom følt at vi er rimeleg på nett (eg har, sjølvsagt, tileigna meg litt meir visdom grunna alder, som eg raust deler ut i hytt og vær, særleg til syster mi), og i løpet av dei siste dagane har syster mi vore på besøk heile to gongar. På eige initiativ. I gårkveld sende ho meg ein sms der ho inviterte seg sjølv på te! Jippi, tenkte eg. Eg er så ung og kul til sinns at syster mi vil vere saman med meg på sjølvaste laurdagskvelden! Kanskje ho vert inspirert av tankane mine (dei unge, men samstundes kloke og gjennomtenkte), har eg tenkt. Kanskje ho kjenner at ho ynskjer å gå meir tur saman med meg, i kupert terreng, for å kome opp på mitt spreke og ungdomslege nivå?

I dag har eg diverre vakna. Noko seier meg at det er grunn for å mistenkje favorittsyster mi for å drive ein form for fordekt eldreomsorg. Ein slags besøksventeneste innad i familien.
Då eg delte mine bekymringar for at eg sveitta så mykje om natta for tida (type må vri nattkjolen og sånn), såg syster mi på meg og sa (ho er sjukepleiar, av typen "brukar sjeldan ikkje-faglege uttrykk") "det er ikkje meno-pausen som nærmar seg, då?"
What? Kva slags spørsmål er det å slengje i fjeset til den unge (relativt, iallefall) syster si, som alle kan sjå er midt i blomstringsesongen? (kan ikkje alle sjå det?). Eg som trudde vi var på nett og alt.

Litt seinare, etter å ha diskutert ting som er viktige for yrkesaktive kvinner, slike som forventar effektivitet (eg hadde nesten gløymt meno-pause-utsagnet), tenkte eg at eg ville ta meg ein sigarett, enda eg sjølvsagt veit at det hadde vore best å slutte.
Syster mi, som forøvrig jobbar på kolsavdelinga på sjukehuset, avslutta kvelden med fylgjande utsagn, som har gått på repeat i hovudet mitt resten av helga, både i og utanfor søvn, heime og på arbeid:
"Altså, ikkje for å ta motet frå deg, men lungene dine har antageleg no tatt såpass skade at det nok ikkje...jaja, du reduserer jo noko risiko dersom du sluttar no...men altså..."

Gamal, segneferdig og nikotinavhengig... Eg har jo innsett at syster mi drikk te hjå meg av veldedige grunnar, ho tykkjer synd på meg for at eg, i hennar augo, er einsam og aldrande, men var ho i tillegg eit slags Guds talerøyr denne helga? I tilfelle ho var det, så sluttar eg med nikotinen. I dag. No. Det får vere grenser for toskeskap.

PS: Angåande den sveittinga om natta... når eg tenkjer meg om er det ikkje så gale heller då...

Spinalonga

2009-07-14T22:21:00.002+02:00

For om lag ein månad sidan las eg Victoria Hislop si bestseljande bok “Øya”, som handlar om den lille øya Spinalonga utanfor Elounda på Kreta. Spinalonga var leprakoloni frå 1903 til 1957, og hundrevis av spedalske frå heile Kreta og Hellas vart forviste hit for å leve i isolasjon frå resten av samfunnet. Historia er gripande og interessant, og i dag tok vi båt frå Elounda og ut til denne vesle øya.

Spinalonga har nok ei mykje eldre og breiare historie enn nett dette med at ho var leprakoloni, men for meg var det nettopp denne lepraepoken som var interessant då eg gjekk i land på øya. Vi kom same vegen som dei spedalske i si tid kom, og gjekk gjennom den same velkjente tunnelen, der ingen, utenom dei som allerede befann seg på innsida, visste kva som venta. Dei fleste spedalske gjekk gjennom denne tunellen ein gong, og kom aldri ut att.
Inne på øya hadde dei gater med butikkar og bakeri og alt som var vanlig. Dei hadde sjukehus og kyrkje, og fekk til og med kino. I 1957 var lepraforskinga kome så langt at dei kunne friskmelde dei siste som var på Spinalonga, og kolonien vart fråflytta. Eg legg til for ordens skuld at det faktisk var ein nordmann (Hansen) som identifiserte leprabasillen, og spelte ei viktig rolle i arbeidet med å finne ein kur.

Spinalonga er i dag delvis rekonstruert, men mest står ho i ruinar.

Kong Minos og dei...

2009-07-14T21:46:00.000+02:00

Dei siste dagane har min ven Tone (som faktisk melde seg friviljug til å dra på ferie med meg), og meg sjølv, freista å lese oss kraftig opp på historia om Kong Minos og dei. I dag tidlig drog vi avgarde i leigt bil, forresten ein Hyundai Atos, med svimlande få motorkrefter, og trudde vi hadde ein laaaang køyretur framfor oss. Ein time (!) seinare var vi den tredje bilen som parkerte på sjølvaste Knossos, palasset til Kong Minos, eit gigantisk byggverk som vart groven fram or oska, så og seie, tidlig på 1900-talet.

Historia om palasset på Knossos er så omfattende at du lyt beint setje deg inn i ho på eigahand.

(Fotodokumentasjon på at underteikna faktisk har vore på Knossos.)

(Mitt utmerka reisefylgje og hyggelege ven, Tone, og Hyundai Atos.)