ΕΝΑΣ...ΝΑΝΟΣ ΣΤΟ S/S CYRENIA

Η ιέρεια από το Καχουάτσι του Περού

noreply@blogger.com (Veron) — Mon, 09 Nov 2009 10:50:00 +0000

Απ' το Περού καταφτάνει ένα νέο αρχαιολογικό εύρημα: η ανακάλυψη της μούμιας νεαρής ιέρειας, θαμμένης με πολύτιμα κοσμήματα στο Καχουάτσι του Περού την περίοδο 300-450 μ.Χ.

Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το σώμα κάτω από ένα στρώμα καλαμιών και σχοινιών. Το ίδιο το σώμα της ιέρειας φαίνεται ότι ήταν βαμμένο και με έναν επιπλέον σπόνδυλο, ενώ είχε ελαφρώς παραμορφωμένους τους βραχίονες των χεριών της. Ήταν τυλιγμένη με φίνο ύφασμα διακοσμημένο με σχέδια φαλαινών του νότιου Ειρηνικού και αιχμές από βέλη από οψιδιανό.

Το εντυπωσιακότερο ωστόσο εύρημα αποτελούν τα κοσμήματα που βρέθηκαν στο χώρο της ταφής: η ίδια η ιέρεια βρέθηκε με ένα εξαίσιο ασημένιο σκουλαρίκι στη μύτη της, ενώ ανάμεσα στα ταφικά ευρήματα βρέθηκαν περιδέραια και βραχιόλια.

Η ανακάλυψη αυτή έρχεται να προστεθεί στις ανακαλύψεις και ό,τι μας έχει διασωθεί από τον περίφημο πολιτισμό της Νάζκα στο σημερινό Περού.

via

16χρονος ανακάλυψε ερείπια από αρχαία βυθισμένη πόλη

noreply@blogger.com (Veron) — Fri, 06 Nov 2009 13:25:00 +0000

Απίστευτη έκπληξη περίμενε τον 16χρονο Μάικλ Λε Κεν, όταν κολυμπώντας με αναπνευστήρα στην παραλία Μάλιεβικ του Μαυροβουνίου, όπου είχε πάει διακοπές με τους γονείς και την αδερφή του, βρήκε σε βάθος δυο μέτρων "έναν περίεργο βράχο". Ο...βράχος αυτός αποδεικνύεται τελικά ότι είναι τμήμα από ένα μεγάλο κτίριο ενός σημαντικού ελληνικού ή ρωμαϊκού εμπορικού σταθμού, που θάφτηκε κάτω από τα κύματα της θάλασσας μετά από σεισμό.

Όταν ο γιος τού είπε για την...ανακάλυψή του, ο Τσαρλς Λε Κεν, επαγγελματίας αρχαιολόγος, βούτηξε κι εκείνος στα νερά κι ανακάλυψε κολόνες πάνω σε πλίνθους διαμέτρου 90 εκ., μάλλον τμήμα αρχαιοελληνικού ή ρωμαϊκού ναού, βασιλικής ή άλλου σημαντικού δημόσιου κτιρίου. Σε μια ηλιόλουστη μέρα, οι κολόνες φαίνονται καθαρά από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά τα ερείπια (π.χ. αγγεία) έχουν μείνει άθικτα για εκατοντάδες χρόνια.

Βρετανική ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τη Δρ. Λούσι Μπλου πρόκειται να αναλάβει την εξερεύνηση του σημαντικού αυτού ευρήματος: "Αν επιβεβαιώσουμε ότι πρόκειται για υποβρύχιο ναό, το Μαυροβούνιο θα μπει στο χάρτη των αρχαιολογικών ανακαλύψεων", ανέφερε η ίδια.

Η περιοχή του Μαυροβουνίου γενικότερα βρίθει αρχαιολογικών θησαυρών που περιμένουν να έρθουν στο φως. Λίγο νωρίτερα το 2009, μια ομάδα ανακάλυψε τα ερείπια δυο ρωμαϊκών εμπορικών πλοίων στο βυθό του Κόλπου Κότορ, έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας.

Ο 16χρονος Μάικλ δήλωσε ότι από μακριά τα ερείπια του φάνηκαν σαν απλά βράχια που βρίσκει κανείς μες στη θάλασσα. Όταν όμως παρατήρησε καλύτερα το σχήμα τους, που ήταν κυλινδρικό, κατάλαβε πως επρόκειτο για κολόνες. "Αν δε βρισκόμουν συχνά κοντά σε αρχαία ερείπια και ανασκαφές, δε θα ήξερα κι έτσι απλά θα το αγνοούσα, χωρίς να το δω πιο προσεκτικά". Σε καλό του βγήκε, λοιπόν, να έχει πατέρα αρχαιολόγο!

via

Επιγραφές μυστήριο σε ναό Ναϊτών στη Σκωτία

noreply@blogger.com (Veron) — Sun, 01 Nov 2009 22:52:00 +0000

Αρχαιολόγοι έφεραν στο φως μια σκαλισμένη πέτρα γεμάτη...μυστήριο κοντά σε μια εκκλησία του 12ου αιώνα στο Μιντλόθιαν της Σκωτίας. Εκ πρώτης όψεως, φαινόταν να είναι το πάνω μέρος μιας σαρκοφάγου, σκαλισμένου με σχήματα.

Φωτογραφία: Kate Chandler
Ωστόσο, οι επιγραφές αποτελούν ένα πραγματικό παζλ για τους ερευνητές, που δηλώνουν ότι δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο! Πρόκειται για μια μείξη συμβόλων παρόμοιων με κάποια που έχουν βρεθεί σε μνημεία Βίκινγκς, μεσαιωνικούς τάφους και κέλτικα ανάγλυφα.

Ο αρχαιολόγος Κρίσπιν Φίλιπς, που ανακάλυψε τις δυο πέτρες, τη μια με έναν χαραγμένο σταυρό και την άλλη με τα περίεργα σύμβολα, ανέφερε ότι αρχικά η ομάδα ξεκίνησε μια...μακρά φιλοσοφική συζήτηση ως το τι έπρεπε να κάνουν με τα ευρήματα, αφού αρχική αποστολή ήταν η αναστήλωση του τείχους στο προαύλιο της εκκλησίας.

Ο ιστορικός Τζον Ρίτσι δήλωσε ότι έβλεπε κάτι το μοναδικό, καθώς τα σύμβολα είναι αινιγματικά από μόνα τους. "Αυτά που είναι στη βάση μοιάζουν με ηλιακές πυξίδες των Βίκινγκς, ενώ οι δίσκοι στην κορυφή μοιάζουν να σχηματίζουν ένα κέλτικο σταυρό, αλλά με εγκοπές".

Οι ερευνητές χρονολογούν τα ευρήματα είτε στο 12ο είτε στο 13ο-14ο αιώνα. Ο ειδικός Ντέιβιντ Κόνολι πιστεύει ότι έχει άμεση σχέση με τη δίπλα εκκλησία, που ήταν το Κοινόβιο του Τάγματος των Ναϊτών στη Σκωτία. "Θα μπορούσε να είναι η ταφική επιγραφή κάποιου Ναΐτη, κάποιου Οσπιταλιέρου, ή τέλος πάντων κάποιου απλού ιππότη που ήθελε να ταφεί εδώ. Σε κάθε περίπτωση, τα σύμβολα που φαίνεται να χρησιμοποιούσε για...οικόσημο σίγουρα ήταν μοναδικά στο είδος τους!

Αμφιβολίες ωστόσο εγείρει ο ιστορικός Μάικλ Τέρνμπουλ, που δεν αμφιβάλλει για την ιστορικότητα του μέρους και την παρουσία Ναϊτών, αλλά αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό τα ευρήματα και την αυθεντικότητά τους.

via

Ανακαλύφθηκε πετράδι με χαραγμένη τη μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου

noreply@blogger.com (Veron) — Tue, 15 Sep 2009 19:37:00 +0000

Από τους καθηγητές Ayelet Gilboa του Πανεπιστημίου της Χάιφα και του Ilan Sharon του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ ανακοινώθηκε ένα σπάνιο εύρημα: ένας πολύτιμος λίθος που φέρει χαραγμένο το πορτραίτο του μεγάλου Μακεδόνα στρατηλάτη, ο οποίος βρέθηκε κατά τη διάρκεια πρόσφατων ανασκαφών στο Τελ Ντορ, οι οποίες συνεχίζονται εδώ και 30 χρόνια.

Παρά τις μικροσκοπικές του διαστάσεις, καθώς έχει λιγότερο από ένα εκατοστό ύφος και μισό εκατοστό πλάτος, ο χαράκτης κατάφερε να αποδώσει όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του Αλέξανδρου, ο οποίος απεικονίζεται νεαρός, με "θεληματικό πηγούνι, ίσια μύτη και μακριά σγουρά μαλλιά που στέφονται με ένα διάδημα". Ο πολύτιμος λίθος θα βρίσκεται στην έκθεση του Μουσείου της πόλης.

Το αξιοσημείωτο της υπόθεσης, ωστόσο, είναι ότι ανακαλύφθηκε στο Ισραήλ, στα σύνορα του Ελληνιστικού κόσμου, κάτι που αποδεικνύει ότι όχι μόνο πλούσιοι ευγενείς στις μεγάλες πόλεις, αλλά και τοπικοί άρχοντες σε δευτερευούσης σημασίας διοικητικά κέντρα, όπως το Τελ Ντορ, εκτιμούσαν και μπορούσαν να αντέξουν το κόστος τέτοιων αντικειμένων.

Το πετράδι ανακαλύφθηκε από έναν εθελοντή κατά την ανασκαφή ενός δημόσιου οικοδομήματος της ελληνιστικής περιόδου νότια του Τελ Ντορ, μεγάλου λιμανιού της Μεσογείου από τα μέσα της Εποχής του Χαλκού μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια και την άνοδο της Καισάρειας. Ο Μέγας Αλέξανδρος πέρασε από εκεί το 332 π.Χ. μετά την κατάληψη της Τύρου, στο δρόμο του για την Αίγυπτο. Η πόλη παραδόθηκε χωρίς αντίσταση και παρέμεινε ελληνικό κέντρο στην περιοχή του Ισραήλ μέχρι περίπου το 100 π.Χ.

photo by No'a Raban-Gerstel, University of Haifa
via Amir Gilat, University of Haifa

Ένας νάνος στο...TSS Maunganui

noreply@blogger.com (Veron) — Wed, 02 Sep 2009 21:33:00 +0000

Μα τι ήταν επιτέλους αυτό το S/S Cyrenia;

Μαουνγκάνουι είναι μια πόλη κι ένα ποτάμι στη Νέα Ζηλανδία.
Κι οι ιστορίες του "Κόλλια" ακόμα μας ταξιδεύουν...

Στη μονή Αγίας Αικατερίνης στην Αίγυπτο χειρόγραφο από την αρχαιότερη Βίβλο του κόσμου

noreply@blogger.com (Veron) — Wed, 02 Sep 2009 12:08:00 +0000

Στη βιβλιοθήκη της μονής της Αγίας Αικατερίνης στην Αίγυπτο ανακαλύφθηκε από τον ακαδημαϊκό Νικόλα Σαρρή ένα χειρόγραφο από την αρχαιότερη Βίβλο του κόσμου, όσο έψαχνε για φωτογραφίες και βιβλία του 18ου αιώνα.

Η έκδοση αυτή της Βίβλου είναι γνωστή ως Σιναϊτικός Κώδικας: πρόκειται για χειρόγραφο στα ελληνικά πάνω σε δέρμα ζώου. Η συλλογή είναι χωρισμένη και φυλάσσεται σε 4 διαφορετικά μέρη του κόσμου, όπως η Βρετανική Βιβλιοθήκη και η Μονή της Αγάς Αικατερίνης. Νωρίτερα φέτος ολόκληρος ο Σιναϊτικός Κώδικας "ανέβηκε" online και έγινε ψηφιακή συλλογή.

Ο Νικόλας Σαρρής, που ήταν μέλος της ομάδας της Βρετανικής Βιβλιοθήκης που ψηφιοποίησε τον Σιναϊτικό Κώδικα, αναγνώρισε τη χαρακτηριστική ελληνική γραφή του χειρόγραφου κι έτσι κατάλαβε ότι είχε βρει εκείνη τη στιγμή ένα άγνωστο κομμάτι του Κώδικα.

Πιστεύεται ότι το απόσπασμα είναι από την αρχή του πρώτου κεφαλαίου του Ιησού του Ναυή της Παλαιάς Διαθήκης. Κατά το 18ο αιώνα, μοναχοί χρησιμοποιούσαν τα χειρόγραφα αυτά από δέρμα για τη βιβλιοδεσία άλλων τόμων, επειδή δεν μπορούσαν να βρουν τότε τόσο ανθεκτικό υλικό γραφής.

via Independent

Η αποκάλυψη ενός...αγγέλου στην Αγιά Σοφιά

noreply@blogger.com (Veron) — Wed, 19 Aug 2009 21:02:00 +0000

Ειδικοί ανακάλυψαν στην Αγιά Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη ένα μωσαϊκό που απεικονίζει έναν άγγελο, κρυμμένο για 160 χρόνια πίσω από γύψο και ένα μεταλλικό εκμαγείο. Η εξαπτέρυγη φιγούρα απεικονίζει ένα σεραφείμ.

Το μωσαϊκό, διαστάσεων 1,5x1 μ., το είδε για τελευταία φορά ο Σουλτάνος Αβδούλ Μετζίτ και ο Ελβετός αρχιτέκτονας Γκασπάρε Φοσάτι, που έκανε εργασίες αναστήλωσης κατά τα έτη 1847-49, όταν πήρε διαταγή από το σουλτάνο να αφαιρέσει τον παλιό γύψο που είχε αρχίσει ήδη να φθείρεται, να συντηρήσει τα μωσαϊκά και να τα ξανακαλύψει. Βρίσκεται σε ένα απ' τα τεταρτοθόλια, τις τριγωνικές περιοχές δηλαδή που στηρίζουν το θόλο της Αγιάς Σοφιάς.

Το μωσαϊκό σώζεται σχεδόν σε άριστη κατάσταση και χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, ωστόσο η ακριβής του ηλικία θα γίνει γνωστή μετά από ανάλυση και σύγκριση με παρόμοια μωσαϊκά.

via Hurriyet

Αγαλματίδιο της Μεγάλης Μητέρας 16.000 ετών

noreply@blogger.com (Veron) — Wed, 19 Aug 2009 20:40:00 +0000

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα αγαλματίδιο της Μεγάλης Μητέρας ηλικίας 16.000 ετών κατά τις ανασκαφές στο Σπήλαιο Ντιρεκλί στην Τουρκία.

Ο Cevdet Merih Erek, επιμελητής του Πανεπιστημίου Γκαζί της Άγκυρας, επισήμανε ότι τα παλαιότερα πήλινα αγαλματίδια θεοτήτων χρονολογούνται από το 5.000 π.Χ. και έχουν ανακαλυφθεί στη Μεσοποταμία, την Ανατολία και την Εγγύς Ανατολή.

Παρόμοια αγαλματίδια της Μητέρας Γης, γνωστά και ως "Αφροδίτες", έχουν ανακαλυφθεί σε πολλές περιοχές της Ευρασίας, από τα Πυρηναία μέχρι τη λίμνη Βαϊκάλη, και αποτελούν δείγματα λατρείας της Μητέρας Γης, κοινωνικής θέσης της γυναίκας, σύμβολα γονιμότητας ή ακόμα και...προϊστορικής πορνογραφίας! Το σίγουρο είναι ότι η εύρεση αγαλματιδίων σε διαφορετικές περιοχές, με παρόμοια χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να αποδοθεί στην τύχη.

Via
Περισσότερα για τις "Αφροδίτες"

Στο χιόνι

noreply@blogger.com (Veron) — Thu, 06 Aug 2009 17:45:00 +0000

H Έρεντις κοίταξε έξω από το παράθυρο. Τα πάντα ήταν καλυμμένα με χιόνι, σαν ένα τεράστιο βελούδινο πέπλο να είχε καλύψει την πόλη και τα δέντρα μπροστά της και να την καλούσε να το βαδίσει.

"Περπατώντας στο χιόνι αφήνεις ίχνη, έστω και αχνά", της είχε πει ο Ντάριεν. "Έτσι επιτρέπεις στους άλλους να δουν και να ερευνήσουν προς τα πού πηγαίνεις. Πάντοτε να καλύπτεις τα χνάρια σου πάνω στη γη, Έρεντις", της είχε πει.

"Μα αν προχωράω μέσα σε ένα δάσος άγνωστο και ανεξερεύνητο, κι αν εγώ για πρώτη φορά πατάω τα κλαδιά και το χώμα του και χάνομαι μες στις συστάδες του, τα χνάρια μου θα είναι σαν δρόμος γι' αυτούς που θα 'ρθουν μετά από μένα, για να μη χαθούν. Κι αν πάλι περπατάμε πάντα στο κεντρικό μονοπάτι, όπως μου 'χες πει, επειδή όλοι πήγαν από αυτό το δρόμο, γιατί εγώ να το ακολουθήσω;", γύρισε και τον ρώτησε εκείνη. "Κι αν όλοι πήγαν από το λάθος δρόμο, γιατί εγώ να μην ακολουθήσω το δρόμο που εγώ πιστεύω πως είναι σωστός κι έτσι να χαράξω ένα καινούριο μονοπάτι; Αφού το ένστικτο πάντα μας οδηγεί σωστά, μου είχες πει, Ντάριεν..."

Οι κλιματικές αλλαγές και οι Ίνκας

noreply@blogger.com (Veron) — Sat, 01 Aug 2009 00:17:00 +0000

Σύμφωνα με επιστήμονες στο Περού, οι Ίνκας θα ήταν ένα τίποτα χωρίς το ευνοϊκό κλίμα και τις αλλαγές σε αυτό στην περιοχή όπου ζούσαν και αναπτύχθηκαν.

Σύμφωνα με μια νέα έρευνα, σε μια μεγάλη περίοδο θερμού κλίματος μεταξύ 1100 και 1533, τεράστιες ορεινές εκτάσεις χρησιμοποιήθηκαν για τη γεωργία των Ίνκας, οι οποίοι έτσι επεκτάθηκαν από την Κολομβία στις πεδιάδες της Χιλής. Οι Ίνκας ανέπτυξαν τις καλλιέργειες πατάτας και καλαμποκιού, καθώς και ένα σύστημα καναλιών. Το λιώσιμο των πάγων οδηγούσε σε μια σταθερή παροχή νερού, το οποίο έδινε ζωή στις καλλιέργειες και ήταν υπεραρκετό για τον πληθυσμό.

Έτσι, έχοντας απόθεμα γεωργικών προϊόντων, οι Ίνκας μπορούσαν να ασχοληθούν με άλλους τομείς, όπως την κατασκευή δρόμων και οικοδομημάτων, όπως την περίφημη πόλη του Μάτσου Πίτσου και την Βασιλική Οδό στα υψίπεδα του Περού.

via

Βωμός μυστήριας θεότητας ανακαλύφθηκε σε ρωμαϊκό οχυρό

noreply@blogger.com (Veron) — Wed, 29 Jul 2009 22:30:00 +0000

Σε ανασκαφές ενός ρωμαϊκού οχυρού στη βόρεια Αγγλία ανακαλύφθηκε ένας τεράστιος βωμός αφιερωμένος σε μια θεότητα ανατολίτικης λατρείας.

Πρόκειται για το ρωμαϊκό οχυρό Βιντολάντα, που χτίστηκε κατ' εντολήν του Αυτοκράτορα Αδριανού μεταξύ του 122 και 130 μ.Χ.

Ο βωμός ζυγίζει ενάμισι τόνο και έχει ύψος 1,2 μέτρα. Στη μια πλευρά του απεικονίζεται ένα βάζο και ένα ρηχό πινάκιο, ενώ στην άλλη πλευρά διακρίνεται μια φιγούρα που μοιάζει με θεό να στέκεται πάνω σε ένα ταύρο, κρατώντας στο ένα χέρι έναν κεραυνό και στο άλλο ένα πολεμικό τσεκούρι.

Οι Ρωμαίοι τον αποκαλούσαν Jupiter Dolichenus, από τις ρίζες ίσως της λατρείας του στη Δολίχη της Μικράς Ασίας, ωστόσο πρόκειται για παλαιότερο θεό της Μέσης Ανατολής, γνωστό στους σημιτικούς λαούς ως Χαντάντ και στους Χετταίους ως Τεσάμπ, θεό της βροχής και γενικότερα των καιρικών φαινομένων.

Έτσι, εύκολα αντιστοιχούνταν με τον Δία της ελληνικής μυθολογίας. Ωστόσο, η λατρεία του ως Γιούπιτερ Δολιχηνού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εξαπλώθηκε ανάμεσα στους Ρωμαίου στρατιώτες, που λάτρευαν την πολεμική του πλευρά.

Πράγματι, σύμφωνα με μια επιγραφή, ο βωμός ήταν αφιέρωμα του Έπαρχου της Τέταρτης Κοόρτης των Γαλατών.

via

Μουσείο Ακρόπολης: Μέρος πρώτο

noreply@blogger.com (Veron) — Wed, 01 Jul 2009 23:59:00 +0000

Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να πάω στο Μουσείο της Ακρόπολης, έχοντας βέβαια συναίσθηση ότι δεν είχα πολύ χρόνο και ότι πάω μόνο για μια...αναγνωριστική βόλτα, έχοντας σκοπό να ξαναπάω δεύτερη φορά και να δω τα πάντα ένα ένα με τη σειρά.

Η πεποίθησή μου αυτή έγινε...ακόμα εντονότερη όταν άρχισα να περπατάω τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και την είσοδο του μουσείου, καθώς γύρω μου συνάντησα μια...λαοθάλασσα! Μιλάμε για πολύ κόσμο. Κόσμο, όπως τουρίστες, φοιτητές, αντρόγυνα, γκρουπ οργανωμένα από επαρχία ή μη, ακόμα και σύσσωμες οικογένειες να έρχονται στο Μουσείο...

Εκεί ήρθε το πρώτο bubble με το ερωτηματικό: αυτό δε θα μπορούσε να γίνεται και σε άλλα μουσεία της Αθήνας και, κατ' επέκτασιν, Ελλάδας; Πουθενά αλλού δεν είχα δει τόσο κοσμοσυρροή. Φταίει η φήμη του; Φταίει η αυτοδιαφήμισή του; Η εξωφρενικά χαμηλή τιμή; Τι; Γιατί για ορισμένους συν-επισκέπτες γύρω μου, από αυτά που άκουγαν τα έρημα τα αυτάκια μου ήταν ξεκάθαρο ότι είχαν έρθει λόγω...μόδας! Ναι, είναι in αυτές τις μέρες να πας στο Μουσείο. Κι όχι μόνο να πας, αλλά και να έχεις συνείδηση ότι είσαι αμόρφωτος και να πετάς κοτσάνες και να κοροϊδεύεις όσα βρίσκονται γύρω σου. Μακάρι με τέτοιες κινήσεις κι αυτή την αναβάθμιση να έρθουν πιο πολλοί άνθρωποι στα μουσεία και να μάθουν έστω και λίγη ιστορία ή κατιτίς παραπάνω.

Το τι δεν άκουσα! Για Τούρκους στα χρόνια του Αλέξανδρου: αυτό ήταν επειδή μια προτομή του Αλέξανδρου ήταν φθαρμένη και "σαφέστατα" υπονοήθηκε ότι ήταν προϊόν βανδαλισμού! Για τα "κατσαρολικά" και το "σαν τα σύγχρονα τάπερ και μπρίκια" για τα σκεύη μαγειρικής και τις εστίες που βρέθηκαν σε αρχαίες αθηναϊκές κατοικίες. Σχόλια για τα ομοιώματα φαλλών που βρέθηκαν ως μικρά ειδώλια σε κατοικίες, καθώς το κάθε σπίτι λάτρευε τους θεούς του... Παιδιά Γυμνασίου να μη γνωρίζουν ποιος ήταν ο Ασκληπιός και πάει λέγοντας...

Ας γυρίσω όμως στη δική μου εμπειρία. Αφού σιγουρεύτηκα ότι οι φωτογραφίες επιτρέπονται στο μουσείο, αρκεί να είναι χωρίς φλας, την επόμενη φορά θα πάω οργανωμένη με...τούρμπο φωτογραφική! Καθώς τώρα έπαιρνα ό,τι προλάβαινα με το κινητό. Και σίγουρα να πάω κάποια στιγμή που θα έχει κοπάσει ο όλος θόρυβος και αραιώσει και από κόσμο. Σίγουρα δεν είναι ότι δεν μπορείς να κινηθείς, αλλά μια παραπάνω άνεση θα την έχει στάνταρ.

Δεύτερο bubble με ερωτηματικό: γιατί τα μέτρα ασφαλείας δεν ήταν και τόσο...αυστηρά όπως περιγράφονταν; Στην είσοδο βέβαια περνάς από τον έλεγχο ασφαλείας των αεροδρομίων, τη γνωστή...πόρτα και έλεγχο αποσκευών, αλλά εγώ αυτό που είδα περνώντας από μέσα από την άλλη πλευρά ήταν ουσιαστικά να υπάρχει μόνο ένα τσεκ στο μηχάνημα των αποσκευών κι από εκεί και πέρα σε όσους περνούσαν από την πύλη και χτυπούσε με το γνωστό ήχο, δε γινόταν περαιτέρω έρευνα ή κάτι παραπάνω.
Συν τοις άλλοις, αν και πολλοί χώροι ήταν φραγμένοι, θα μπορούσε άνετα κάποιος να πάει σε αυτούς. Για παράδειγμα, στην είσοδο του μουσείου και αριστερά, όπου φαίνονται τα ερείπια κάτω από τα στηρίγματα του μουσείου, υπάρχει εμφανέστατα μια καγκελωτή σκάλα που οδηγεί προς αυτά, που έχει απλά μια αλυσίδα. Μόνο αυτό. Και κανέναν τριγύρω να εποπτεύει το χώρο. Μια έτσι να έκανα, είχα περάσει από την άλλη πλευρά. Συν τοις άλλοις, τελικά σε ποιους είναι προσβάσιμα τα υπόγεια 1, 2, και 3;;;

Το εκπληκτικό είναι ότι το Μουσείο είναι ουσιαστικά φτιαγμένο ΠΑΝΩ στα ερείπια που είχαν βρεθεί στην περιοχή του Μακρυγιάννη, ερείπια γειτονιάς της αρχαίας Αθήνας, με τμήματα διάσπαρτα μεταξύ τους ή και με κτίσματα το ένα πάνω στα ερείπια του άλλου από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 5ο αιώνα μ.Χ. Περπατάς στην είσοδο και στο ισόγειο του μουσείου και έχεις τα ερείπια κάτω από τα πόδια σου! Κυριολεκτικά. Τα βλέπεις από το διάφανο πάτωμα. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους ορόφους του μουσείου, 3 στο σύνολο, καθώς από το γυάλινο πάτωμα βλέπεις τον κόσμο κάτω σου. Ναι, είναι γεγονός: το Μουσείο δεν συνίσταται για άτομα με υψοφοβία...

Προσωπικά ενθουσιάστηκα με την είσοδο, το άνοιγμα με θέα τα αρχαία στα θεμέλια του μουσείου και το γυάλινο πάτωμα στο ισόγειο, καθώς είναι η μοναδική φορά, με εξαίρεση τον Κεραμεικό που είχα πάει πριν 3-4 χρόνια, που βρίσκεσαι ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ στην ίδια την αρχική θέση της ανασκαφής, τόσο κοντά με τις πέτρες, τα ερείπια, τα ψηφιδωτά από τις κατοικίες και τα λουτρά ή τους πυργίσκους, που σχεδόν τα...αγγίζεις.

Το εστιατόριο σήμερα δεν το πρόλαβα, καθώς έκλεισε νωρίτερα ειδικά σήμερα (δεν ξέρω αν έχει κάποια σχέση με το γεγονός ότι όταν ήμουν στο δεύτερο όροφο είδα ένα γκρουπ από επισήμους, ανάμεσα στους οποίους μάλλον και τον Τομ Χανκς, να ξεναγείται στο Μουσείο από τον Υπουργό Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά). Ανέβηκα μέχρι τον τρίτο όροφο, που βρίσκεται και η αίθουσα του Παρθενώνα, με οργάνωση και κατασκευή του χώρου σαν την Ακρόπολη (υπάρχουν δυο σειρές αετωμάτων, εσωτερική και εξωτερική και οι κίονες που στηρίζουν στη μέση την αίθουσα είναι ίδιοι σε αριθμό με του Παρθενώνα), που είναι ορατή από τα παράθυρα ακριβώς απέναντι. Πέρα από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα εμφανέστατο... "ξεμπρόστιασμα" του Βρετανικού Μουσείου, καθώς προθήκες είναι κενές με όσα λείπουν, ενώ σε κάποιες υπάρχουν αντίγραφα και εκμαγεία από θραύσματα που έχουν σωθεί, σαν επισκέπτης έχεις και μια απίστευτη θέα στην γύρω περιοχή, βλέποντας "αφ' υψηλού" Μακρυγιάννη, Πλάκα, Κουκάκι, Φιλοπάππου και πάει λέγοντας.

Η διαδρομή μέσα στο Μουσείο είναι ξεκούραστη κι ούτε ιδιαίτερα πολύπλοκη. Ουσιαστικά, μπορείς ανεβαίνοντας τους ορόφους να πάρεις "μονότερμα" τη δεξιά πλευρά και κατεβαίνοντας από τις ίδιες κυλιόμενες ή σκαλιά να δεις τις αριστερές πλευρές των ίδιων αιθουσών. Παντού υπάρχουν υπάλληλοι-ξεναγοί που μοιράζονται πληροφορίες για τα διάφορα εκθέματα, ο καθένας με το δικό του μοναδικό...εκφραστικό τρόπο!

Θα επακολουθήσουν σίγουρα και επόμενα "μέρη" με εκ νέου επισκέψεις και σίγουρα κάποιες φωτογραφίες.

Διαδρομές στο σούρουπο...

noreply@blogger.com (Veron) — Sat, 14 Mar 2009 02:19:00 +0000

Είχα πολύ καιρό να το κάνω αυτό: να πάρω ένα λεωφορείο από την αρχή του και να μείνω σε όλη του τη διαδρομή...Να χαζέψω τις στάσεις του μέσα από γειτονιές, πλατείες, να νιώσω πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ο δρόμος μια εδώ και μια λίγα μέτρα πιο 'κει...

Από το σχολείο και τη σχολή, μετά, μου έμεινε...Περιήγηση πίσω από ένα τζάμι, σαν ένας απαθής επισκέπτης σε κάτι ξένο, και μετά τα πόδια μου κι οι εικόνες μπροστά μου με οδηγούσαν σε μια συγκεκριμένη στάση...γειτονιά...δρόμο...στενό...

Κατηφορίζοντας έναν από τους πιο πολύβουους και γεμάτους κίνηση κεντρικούς δρόμους, άφησα την τύχη να καθορίσει τον τελικό προορισμό μου ένα απόγευμα, για άλλη μια φορά...Το μικρό λεωφορείο που εμφανίστηκε με άφησε στις παρυφές μιας γειτονιάς που έχει χαθεί μέσα στο "κακόφημο" όνομά της και κάπου-κάπου δείχνει να νοσταλγεί ακόμα την παλιά της αύρα...

Περπατούσα και σκεφτόμουνα ότι δε θα 'πρεπε να είχα αφήσει την ψηφιακή σπίτι...Μου αρέσει να βγάζω φωτογραφίες από μικρές χαραμάδες μη-κακογουστιάς μέσα σε αυτή την πόλη. Περπατούσα ακανόνιστα. Τυχαία ανάμεσα στα θεόστενα σκοτεινά δρομάκια...

Στάθηκα στη μέση ενός δρόμου κοντά σε μια πλατεία και για μια στιγμή δεν έκανα τίποτε άλλο. Απλά στεκόμουν εκεί με κλειστά τα μάτια κι ένιωθα να περνούν μέσα μου όλες οι εικόνες που μπορεί να είχα δει όλα αυτά τα χρόνια, όσες φορές είχα περάσει από εκείνη τη γειτονιά.

Συνέχισα να περπατάω. Άρχισα να κλαίω. Κάποιες φορές αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω, μου βγαίνει. Έκλαιγα για την κρυμμένη ομορφιά αυτής της γωνιάς στην πόλη που σχεδόν κανείς πλέον δε νοιαζόταν να ανακαλύψει...Για τους ανθρώπους εκεί που νιώθανε σαν "χαμένα κορμιά"...Για τα γενέθλια της καλύτερής μου φίλης που είχα ξεχάσει μόλις εκείνο το απόγευμα (Γι' αυτό να είχα πάρει, άραγε τους δρόμους, ξαφνικά μετά από τόσο καιρό;)...Για τη δική μου αδυναμία να σταθώ μπροστά σε έναν καθρέφτη και "ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου να υψωθεί και λόγο να ζητήσει"...

Όταν γύρισα κάποια στιγμή το κεφάλι μου σε ένα στενό δρομάκι δίπλα μου, είδα να ξεπροβάλλει δειλά..."Ε, εσύ εκεί, φαίνομαι καθόλου πίσω από τις πολυκατοικίες;"...από πάνω μου το φεγγάρι...Λαμπερό και γεμάτο...Και τότε όλα μέσα μου άλλαξαν. Η νύχτα δίνει άλλη όψη στις σκέψεις μας. Κι άλλη γοητεία στα μικρά και τιποτένια προβλήματά μας. Σαν όλα να λύνονταν κάτω από μια λάμπα σαν από αυτές τις παλιές που βρίσκονταν στις προκυμαίες των λιμανιών, δίπλα στα καράβια που φεύγανε...Εκεί που άλλοτε άραζε ένας ναυτικός να αγναντεύει τη θάλασσα και τώρα δυο ψυχές βρίσκανε μαζί καταφύγιο...

From BigPicture

noreply@blogger.com (Veron) — Mon, 15 Dec 2008 22:49:00 +0000

Είναι ίσως ένα από τα καλύτερα blog που υπάρχουν αυτή τη στιγμή...Φωτογραφίες, μονάχα συλλογές από φωτογραφίες ειδησεογραφικών πρακτορείων με 2-3 γραμμές δημοσιογραφικού σχολιασμού...

http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_greek_riots.html

Και η Αθήνα αυτές τις μέρες διεκδίκησε και κατέλαβε μερίδιο στις συλλογές αυτές...

Γιατί;

noreply@blogger.com (Veron) — Sun, 07 Dec 2008 15:49:00 +0000

Πολλά γιατί...

Μια αγανάκτηση...

Μια παλιότερη συζήτηση

noreply@blogger.com (Veron) — Mon, 13 Oct 2008 02:08:00 +0000

Αν ήταν να υπάρξει η καλοσύνη στον κόσμο, το παράδειγμα θα ήσουν εσύ, όχι εγώ...

Μαχαίρι στην καρδιά

noreply@blogger.com (Veron) — Wed, 10 Sep 2008 16:19:00 +0000

Είμασταν μες στο δάσος, πυκνό με πανύψηλα δέντρα, βράχια πολλά και ένα ρυάκι να το διασχίζει...
Χωριστήκαμε σε δυο ομάδες και ξεκίνησε το κυνήγι μεταξύ μας...Η μια ομάδα έπρεπε να σκοτώσει την άλλη: όταν κάποιος σε έβρισκε μπροστά του ήταν όλα ή τίποτα, με το που τον έβλεπες αυτόματα ήσουν νεκρός. Εκτός κι αν προλάβαινες...

Ξαφνικά πετάγεται κάποιος μπροστά μου...Πρώτη φορά πάω να χτυπήσω, αλλά τον χτυπάω άτσαλα και ξέρω ότι κάπου εδώ τελειώνουν όλα. Εκείνος με χτυπάει στο στήθος, τον έχω απέναντί μου, ενώ ένας άλλος με κρατάει από το σώμα και τα χέρια για να μην μπορώ να ξεφύγω. Προσπαθώ να παλέψω, γιατί ο απέναντί μου μου κρατάει το χέρι που έχω το μαχαίρι και το στρέφει σιγά σιγά σε εμένα...

Πηδάω κάτω από ένα βράχο για να με χάσουν, έτσι καταφέρνω να ξεφύγω από αυτόν που με κρατάει και, προς μεγάλη μου έκπληξη, να τον πετάξω κάτω μαζί μου. Ακόμα στέκομαι στα πόδια μου, προς μεγάλη μου έκπληξη...

Ξανανεβαίνω, το τραύμα νιώθω να με πονάει και του επιτίθεμαι με το μαχαίρι, όταν έρχεται πάνω μου για να με σκοτώσει. Το μαχαίρι μου τον πετυχαίνει κοντά στην καρδιά και πέφτει κάτω, όσο στρέφομαι στους υπόλοιπους δικούς μου για να δω και να τους φωνάξω αν είναι καλά.

Είμαι όρθια πάνω από τον "εχθρό" μου και νιώθω να αναπνέω, αλλά σαν από μια...εξωπραγματική τρύπα στα πνευμόνια μου. Πονάω και η μπλούζα μου αρχίζει να γίνεται κόκκινη από την πληγή.
...
...
...
...
ΞΥΠΝΑΩ...και έχω την αίσθηση ότι πονάω σε εκείνο το μέρος ακόμα...

Μπλογκοπαίγνιο με βιβλία

noreply@blogger.com (Veron) — Mon, 25 Feb 2008 00:47:00 +0000

Απαντώντας στην πρόσκληση του Estarian, λαμβάνω μέρος στο ακόλουθο παιχνίδι :
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το πιο κοντινό που μπορούσα να αρπάξω ήταν η ΒΑΡΔΙΑ του Νίκου Καββαδία.
Λοιπόν...

Οι γυναίκες...Δεκατεσσάρω χρονώ. Και αυτές που θα γίνουν κατόπι οι χειρότερες πόρνες, κι αυτές που θα κυλιστούνε σε βρώμικα σεντόνια, στους δρόμους, στα πάρκα, κάτου από γέφυρες, στα όρθια πορνεία, με το λουρί δεμένο στο γόνατο και τη θηλειά του στον ώμο, στις εκκλησιές, στα Calvaires.

Πετάω το γάντι στoυς: Μαρία, RaZzMaTaZz, Shattered Heavens, punchingbag, Dakkon...

Περί δαιμονίων, μέρος δεύτερο

noreply@blogger.com (Veron) — Mon, 21 Jan 2008 16:39:00 +0000

Δεν υπήρχε περίπτωση να ξεπεράσει η ταινία το βιβλίο! Απλά δεν υπήρχε περίπτωση...

Όχι ότι δε μου άρεσε η ταινία. Η ταινία μου άρεσε, αρκετά μάλιστα! Η Σκόνη είναι μαγευτική...
Απλά...απογοητεύτηκα πολύ όταν ΔΕΝ είδα κάποιες σκηνές που απλά ονειρευόμουν να δω πώς θα τις μεταφέρουν στον κινηματογράφο!
Στο άλλο σημείο που επιφυλάσσομαι ακόμα στο να απογοητευτώ εντελώς είναι το ότι επειδή στην Αμερική δεν έκανε το άνοιγμα και τα έσοδα που περιμένανε κι ουσιαστικά περιμένουν να "ξελασπώσει" ο υπόλοιπος κόσμος :Ρ, συζητιέται ακόμα για το αν θα μπουν στην παραγωγή και οι επόμενες δυο ταινίες της τριλογίας...
Δηλαδή? Τι? Και πες ότι δε γίνονται άλλες ταινίες...Είναι αυτό τέλος να μείνεις μονάχα με μια ταινία;;;

Αν πραγματικά βγουν και φτάσουμε να μιλάμε για το "Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο" σε ταινία, θέλω πραγματικά να δω τι αφορισμοί θα πέσουν και τι απαγορεύσεις προβολών...:Ρ

@fading shadows
Ίσα ίσα τώρα να δεις κουράγιο που θα βρεις να διαβάσεις τα βιβλία! Κι αν το πρώτο μπορεί να φαίνεται σαν μια ωραία μικρή κοινή παραμυθένια ιστορία, επιφυλάξου για τα επόμενα...Σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατόν να φανεί σαν μια μικρή παιδική ιστορία!

Δαίμονα κικλήσκω...

noreply@blogger.com (Veron) — Fri, 28 Sep 2007 23:15:00 +0000

Δεν υπάρχει περίπτωση οι ταινίες να ξεπεράσουν τα βιβλία...Απλά δεν υπάρχει περίπτωση...
Η αίσθηση που μου άφησε η τριλογία όταν τη διάβασα πριν 3-4 μήνες περίπου ήταν απλά...ονειρική, μαγευτική, εντελώς μεταφυσική!

Η συμφωνία των αστεριών

noreply@blogger.com (Veron) — Tue, 11 Sep 2007 21:08:00 +0000

Τα αστέρια περνάνε μια ζωή στο ταξιδιάρικο μπλε του ουρανού, χαζεύοντας ανέμελα και "αφ' υψηλού" τον υπόλοιπο κόσμο. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να σβήσουνε, να πάνε να πλαγιάσουνε με την καλή τους στα βάθη του ωκεανού...

Τη γνώρισαν μια νύχτα με ξαστεριά, όταν μαζί με τις φίλες της του βυθού λούζονταν στο φως του φεγγαριού. Και το ίδιο το φεγγάρι θαμπώθηκε από την ομορφιά της, που από τότε τους έκανε τη χάρη και κάθε νύχτα φέγγει πάνω στη θάλασσα τα νερά που τις οδηγούνε σπίτι, για να μη χαθούν...

Εκείνη δεν το πήρε στην αρχή χαμπάρι, πώς να το πάρει δηλαδή στα βάθη που κατοικούσε, ανάμεσα σε κοράλλια, σαλάχια και κουφάρια πλοίων...Της το σφύριξαν τα κύματα που πάφλαζαν στα βράχια. Κι οι γλάροι, που ξέκλεψαν το μυστικό απ' τους ναυτικούς, που μελετούσαν τ' άστρα κάθε βράδυ, προσπαθώντας να ορμηνέψουν την τρέλα τους. Κι η βροχή, που έφερνε το νοτισμένο άρωμα των συννέφων, που συνωμοτούσαν κι αυτά...Και το φεγγάρι, που αθετούσε πού και πού την υπόσχεσή του. Έκανε τη χάρη, βλέπεις, στους γειτόνους του και δεν εμφανιζόταν κάθε μέρα, μήπως η καλή τους ξεστράτιζε, έχαναν οι φίλες της τα ίχνη της και τύχαινε να 'ρθει κατά τα λημέρια τους. Μάταια, όμως...

Όταν με τη σειρά της "μπήκε στο παιχνίδι", δεν ήξερε ποιο να πρωτοδιαλέξει, έτσι όπως σουλατσάριζαν άτακτα μες στη νύχτα. Πού και πού, κάποια τολμηρά αστέρια της έκλειναν πονηρά το μάτι πίσω από το τελευταίο τολμηρό σύννεφο που τους κρατούσε τσίλιες, μην και τα πάρει χαμπάρι ο υπόλοιπος γαλαξίας...

Σύντομα, η όλη υπόθεση βγήκε στην επιφάνεια και προκάλεσε συγκρούσεις. Γιατί τα αστέρια ήταν χιλιάδες, αλλά η καλή τους στα βάθη της θάλασσας μόνο μία...Κι αφού τσακώθηκαν μέχρι εκεί που δεν πήγαινε άλλο κι ήταν έτοιμα να εκραγούν από το θυμό και να γίνουν χίλια κομμάτια, πήραν την απόφαση, εφόσον δεν μπορούσε να την έχει κανείς χώρια, να μη τη στενοχωρούν κι εκείνη και να περιδιαβαίνουν τον ουρανό για χάρη της.

Αυτή ήταν λοιπόν η συμφωνία των αστεριών...Στήνανε χορό κάθε βράδυ για να χαίρεται η καλή τους, πότε σε κύκλους, πότε σε άλλα περίεργα σχήματα, που Εκείνη με τις φίλες της έβγαινε μέχρι τα ακρογιάλια των νησιών και τα μάθαινε σιγά-σιγά: το Αλέτρι, ο Κυνηγός, ο Σταυρός, τα Εφτά Αδέρφια...
Μια νυχτιά όμως, ένα αστέρι αποφάσισε να θυσιάσει τη μοναξιά του αιθεροβάμονα: αποστάτησε από το χορό και τρελό από πόθο διέσχισε κάθε γωνιά του ουρανού πριν πέσει τρεμοσβήνοντας στη θάλασσα, όπου το περίμενε η καλή του, για να σμίξουνε μαζί...

Από τότε, τα αστέρια αποφάσισαν ότι με τίποτα δεν θα μπορούσαν να συμφωνήσουν μεταξύ τους ποιο θα κέρδιζε την καρδιά της εκλεκτής του. Έτσι, κάποια στιγμή, σιωπηρά κάνουν το τελευταίο βήμα στο χορό και βάζουν πλώρη για το μεγάλο, λαμπερό και τελευταίο τους ταξίδι στον ουράνιο θόλο. Θέλουν για τελευταία φορά να ζήσουν και να γίνουν ένα με τον κόσμο, γι' αυτό θέλουν να αφουγκραστούν τα πάντα...Μερικά φεύγουν πολλά και άτακτα μαζί...Καθένα όμως ακούει ξεχωριστά και κάνει και κάτι διαφορετικό, σαν έναν τελευταίο "τσακωμό", μια ασυμφωνία μεταξύ τους...

Μέτρα καλά, ψυχή μου, τι ευχή αναφωνείς κάθε που ένα αστέρι πέφτει...

Φόβοι σε φόντο γκρίζο

noreply@blogger.com (Veron) — Tue, 21 Aug 2007 00:42:00 +0000

Τους άλλους δεν μπορώ να τους καταλάβω. Ούτε κι εκείνοι μπορούν. Και με τρομάζει η ιδέα ότι υπάρχει πιθανότητα να πειστώ να γίνω σαν κι αυτούς. Δε θέλω!
Γιατί πρέπει να δίνω εξηγήσεις για ό,τι κάνω; Γιατί όταν οι άλλοι ρωτούν κι εσύ δεν απαντάς, είσαι αχάριστη, γιατί έχεις ανθρώπους που σε νοιάζονται, που ενδιαφέρονται...
Γιατί, για να σε δέχονται οι υπόλοιποι, πρέπει να γίνεις σαν κι αυτούς; Η πλέον απίθανη περίπτωση, βέβαια, θα ήταν να γίνουν σαν εσένα. Όχι, κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει κάτι τέτοιο σε κάποιον. Ούτε αυτό, ούτε την ανάγκη σου να σε αισθάνονται, να σε χρειάζονται...
Νιώθω ότι δεν είμαι απαραίτητη για κανέναν, ότι απλώς περιφέρομαι εδώ κι εκεί.
Ο κόσμος με φοβίζει, είναι άγνωστος για μένα. Νιώθω ότι αν βγω λίγο παραέξω, θα χαθώ και δεν θα μπορώ να γυρίσω πίσω, σε αυτό που είμαι πραγματικά και που δε θέλω να αλλάξω. Φοβάμαι, αυτό είναι...Ίσως όλα αυτά να μην είναι τίποτα παραπάνω από μια δειλία...Όλοι δειλιάζουμε κάποτε...Δεν έχεις αισθανθεί ποτέ αυτό το ρεύμα να περνάει πάνω από το δέρμα σου και να σε ανατριχιάζει από άκρη σε άκρη;

Το νιώθω συχνά. Κι όσο πιο πολύ με ταλαιπωρεί, τόσο περισσότερο θέλω να ξεφύγω. Να δραπετεύσω. Να φύγω μακριά, σε ένα μέρος απόμερο που δεν θα 'χω τίποτε απ' αυτά να μου τριβελίζει το μυαλό, να με κάνει να πνίγομαι, να με περιορίζει, να με κάνει κομμάτια...
Το έχω βρει αυτό το μέρος. Πετάω για το δικό μου κόσμο. Αυτόν τον κόσμο τον λατρεύω! είμαι ελεύθερη να κάνω ό,τι θελήσω και οι ήρωές μου ζουν μπροστά μου, ερωτεύονται, κλαίνε, γελάνε, αγκαλιάζονται, τσακώνονται, μισούνται...
Κάθε φορά που δεν αντέχω άλλο σε αυτό τον κόσμο, ταξιδεύω στον άλλο. Γιατί ξέρω ότι εκεί πάντα νιώθω καλύτερα.
Γιατί αφήνω το μυαλό μου να πετάξει και να φτιάξει τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες....

Μέσα από ένα Graffiti ταξιδεύεις...

noreply@blogger.com (Veron) — Thu, 03 May 2007 22:21:00 +0000

Ήταν μια ηλιόλουστη ημέρα...Τα ακουστικά με τη μουσική της Loreena McKennitt με απομόνωναν από τους σκληρούς ήχους της βιαστικής, πολυάσχολης και πηγμένης στην κίνηση Αθήνας. Οι ήχοι έφεραν τα βήματά μου κοντά σε ένα ξέφωτο και βρέθηκα να περπατώ ανάμεσα στα δέντρα. Οι ακτίνες του ήλιου σε κάποια στιγμή με τύφλωναν. Ναι, φυσικό ήταν. Οι πολυκατοικίες ανέκαθεν αναλάμβαναν πρόθυμα το ρόλο προστατευτικού τείχους για τα μάτια και τις αισθήσεις.

Ένα δασάκι...Θα ήθελα να φτάσω κάποια στιγμή να πω: "I went into the woods because I wished to live deliberately"...Κάπου στο βάθος διέκρινα ένα παλιό σχολείο. Σιωπή. Το μάθημα θα είχε τελειώσει προ πολλού. Πολλά graffiti στους τοίχους, πολλά συνθήματα, πολλές αφιερώσεις. Κοινοτυπίες. Τι με οδήγησε σε αυτό το μέρος, εκείνη τη στιγμή, που η μελωδία του "Mystic's Dream" αποκάλυπτε στον τοίχο μπροστά μου ένα διάλογο;

Merlin: Ξέρεις, είναι μοναχικός ο δρόμος του σοφού, να ξέρεις πάρα πολλά πράγματα, τα δάκρυα του κόσμου.
Morgana: Αλλά η δύναμη, η χαρά, η απόλαυση;
Merlin: Στιγμές, φευγαλέες στιγμές...
Morgana: Άσε με να σου απαλύνω τη μοναξιά σου. Δίδαξέ με.
Merlin: Μετρημένες είναι οι μέρες του είδους μας. Τα πνεύματα των Ρυακιών και των Βουνών σιωπήσαν. Είναι η εποχή των Ανθρώπων και των τρόπων τους. Δε θα ξαναανακατευτώ στις υποθέσεις τους.