Sabyedii สบายดี เรื่องดีๆ ที่น่ารู้

20 สิ่งภายในบ้านที่ไม่มีดีกว่า

2025-12-03T12:04:00.003+01:00

20 สิ่งภายในบ้าน

ที่ตอนแรกคิดว่ามีแล้วดี

แต่พออยู่ไปไม่มีดีกว่า

1. อ่างอาบน้ำ

ของในฝันที่ในชีวิตจริงกลับแทบไม่ได้ใช้

เปลืองพื้นที่ในห้องน้ำ

สุดท้ายกลายเป็นที่วางผ้า วางของ หรือเป็นบ่อขยะ

2. ระเบียงใหญ่ ๆ

ตอนเลือกบ้านชอบความรู้สึกโปร่ง

มีที่นั่งชิค ๆ รับลม

แต่ลืมไปว่าสภาพอากาศบ้านเรา

มันไม่ได้เหมาะจะทำอะไรแบบนั้น

อยู่ไปนานๆฝุ่นเยอะ เท้าเลอะ

เดินไม่กี่ครั้งก็เลิกใช้

กลายเป็นพื้นที่ที่ควรเอามาเป็นห้องใช้สอยจะดีกว่า

3. สนามหญ้าและพื้นที่นอกบ้าน

ในบ้านตัวอย่างดูสวยงาม

แต่เอาเข้าจริงคือที่เพาะแมลง

ต้องตัดหญ้าบ่อย ๆ

และแทบไม่เคยได้ใช้จริง

บ้านหลังใหม่เลือกต่อเติมเป็นห้องกินข้าวขยายเต็มพื้นที่แทน

4. กระเบื้องเงามัน

ดูหรู สะท้อนแสงสวย

แต่พอใช้งานจริงลื่นอันตราย

โดยเฉพาะเวลามีน้ำ

เด็กหรือคนแก่เสี่ยงล้มง่าย

บ้านต่อไปเลือกผิวด้านหรือ Anti-Slip ดีที่สุด

5. ห้องน้ำสีดำ

ตอนยังใหม่ๆดูหรูดูแพง

แต่พอใช้งานจริง

คราบหินปูน คราบสบู่ ขึ้นไวและเห็นชัด

ทำความสะอาดลำบาก

แถมสุขภัณฑ์ดีไซน์ซอกเยอะก็ยิ่งล้างยาก

6. ฝ้าหลุม + โคมไฟหงาย

ดูโอ่อ่าเวลาส่องไฟขึ้นเพดาน

แต่เป็นแอ่งฝุ่นเกาะเต็ม ๆ

ทำความสะอาดยากมาก

ไฟแบบคว่ำลงกลับใช้ง่ายกว่าและไม่เก็บฝุ่น

7. สกายไลท์ / ช่องแสงใหญ่ ๆ

ตอนแรกคิดว่าได้แสงธรรมชาติสวย ๆ

ดูโปร่ง ทำให้บ้านดูโล่ง

แต่พออยู่จริงร้อนอบอ้าว

เปิดแอร์เลี้ยงตลอดทั้งวันจนค่าไฟพุ่ง

และเป็นจุดเสี่ยงรั่วซึมเวลาฝนตกอันดับแรกๆ

จนหลายคนต้องเลือกติดตั้งกระจกเฉพาะจุด

หรือใช้กระจกเขียวตัดแสงแทน

8. สระว่ายน้ำในบ้าน

ตอนแรกเห่อ สุดท้ายแทบไม่ได้ใช้

แต่ค่าไฟ ค่าเคมี

ค่าดูแลบำรุงรักษามาเต็ม

หลายบ้านบอกตรงกันว่า

พาลูกยังไปว่ายที่โรงแรมสนุกกว่า

9. เหล็กดัดลวดลายสวยงาม

คิดว่าเพิ่มความปลอดภัยและความงาม

แต่พอใช้งานจริงคือกับดักฝุ่น

ทำความสะอาดลำบาก

เหล็กดัดที่ซี่ตรงเรียบ ๆ

หรือกระจก Temper

ติดระบบเซ็นเซอร์

กันขโมยง่ายกว่าเยอะ

10. มู่ลี่ไม้หรือผ้าม่านเกรดต่ำ

มู่ลี่ฝุ่นเกาะไวมาก

ส่วนผ้าม่านถ้าไม่กัน UV ดี ๆ

บ้านจะร้อนจนแอร์สู้ไม่ไหว

บ้านต่อไปเลือกผ้าม่านเกรดดีแบบตาไก่

ถอดซักเองได้ง่ายกว่า

11. ครัวเปิดติดห้องนั่งเล่น

ในบ้านตัวอย่างดูชิค

แต่พอทำกับข้าวจริง

กลิ่นฟุ้งทั้งบ้าน ผ้าม่าน โซฟา

กลายเป็นตัวดูดกลิ่น

ครัวปิดหรือกั้นกระจกบานเลื่อนคือทางรอด

12. บ่อปลา/สวนน้ำเล็ก ๆ

เสียงน้ำไหลดูดี

แต่พอใช้งานจริงคือแหล่งเพาะยุง

มีกลิ่นคาวปลา

ต้องล้างตลอด

ไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่คิด

13. พื้นไม้จริง

ตอนแรกคิดว่าสวยหรู อบอุ่น หรูหรา ดูแพง

แต่พออยู่จริงบวม หด แตกง่าย รอยเพียบ ดูแลยาก และซ่อมแพง

วัสดุทดแทนอย่าง SPC หรือกระเบื้องลายไม้คือคำตอบ

14. ประตูไม้แท้

ตอนแรกคิดว่าคลาสสิก ทนทาน

แต่พออยู่จริงหดบวม ปิดไม่สนิท

หลายบ้านหันไปใช้อลูมิเนียมหรือไม้เทียมที่ไม่หดตัวแทน

15. เฟอร์นิเจอร์ built-in ทั้งหลัง

ดูหรูตอนเสร็จใหม่ ๆ

แต่พอจะเปลี่ยนทีคือปวดหัว ทั้งเรื่องปลวก

ทั้งเรื่องสไตล์ที่เปลี่ยนตามเวลา

เฟอร์ลอยตัวคืออิสระที่แท้จริง

16. เตาแก๊สฝัง

สวยตอนใหม่ ๆ แต่เสียที งานเข้า

ต้องเรียกช่างยกทั้งชุด

เตาแบบตั้งโต๊ะลอยง่ายกว่า

เวลาพังเปลี่ยนหัวใหม่ก็จบ

17. ห้องเก็บของใต้บันได

คิดว่าจะช่วยใช้ทุกพื้นที่ให้มีค่าและจัดการให้เป็นระเบียบ

แต่สุดท้ายกลายเป็น “หลุมดำ” ของขยะและของไม่จำเป็น

ที่รกและหาของยาก

18. พื้นที่ซักล้างไม่คิดเผื่อ

บ้านจัดสรรมักทำเล็กนิดเดียว

ไม่มีอ่างกั้นเล็ก ๆ สำหรับซักผ้าเช็ดพื้น

หรือซักเล็ก ๆ น้อย ๆ

สุดท้ายต้องก้มล้างทั้งพื้นให้เหนื่อยแทน

19. หน้าต่างบานกระทุ้ง

ตอนแรกดูเก๋

สุดท้ายเปิดไม่กี่วันฝุ่นเกาะตลอด

แถมกันฝนไม่ค่อยได้

บานสไลด์คือ work สุด

20. ตู้โชว์ของเต็มบ้าน

ดูเหมือนจะภูมิใจ

แต่กลายเป็นที่เก็บฝุ่นและรกสายตา

บานปิดทึบคือคำตอบ

บ้านสอนบทเรียนที่ตำราไหนก็ให้ไม่ได้

หลายฟังก์ชันคือของสวย

พออยู่จริงกลับกลายเป็นภาระ

การสร้างบ้านหลังใหม่จึงไม่ใช่การใส่

“ทุกอย่างที่อยากได้”

แต่คือการเลือก

“เฉพาะสิ่งที่ใช้จริง”

และตัดสิ่งที่ไม่เวิร์กออกไปตั้งแต่ต้น

📌 ขอบคุณผู้เขียนที่ยังไม่ทราบนาม

สาธิตการถักเดรสโครเชต์

2024-03-29T15:20:00.035+01:00

1. สาธิตการถักดอกไม้โครเชต์

สาธิต ถักโครเชต์ ดอกไม้โครเชต์ ขนาด 15 x 15 cm ต่อดอก เพื่อนำไปถักต่อดอกเป็นเสื้อ เดรส ผ้าปูโต๊ะ และ อื่นๆ ตามอัธยาศัย

วีดีโอสาธิตวิธีการถัก

2. สาธิตการถักดอกไม้โครเชต์

สาธิต ถักโครเชต์ ดอกไม้ ขนาด 15 x 11 cm แบบเสี้ยว 3/4 ดอก ต่อดอก ถักเป็นเสื้อ เดรส และ อื่นๆ ตามอัธยาศัย

วีดีโอสาธิตวิธีการถัก

3. สาธิตการถักคอเสื้อ ปกเสื้อ

ถักโครเชต์ คอเสื้อ ปกเสื้อ ลายตาข่าย ช่องโซ่ คอปก เสื้อ เดรสโครเชต์

วีดีโอสาธิตวิธีการถัก

4. สาธิตการถักโครเชต์ปิดช่องว่างระหว่างดอกไม้โครเชต์ช่วงเอว

วีดีโอสาธิตวิธีการถัก

5. สาธิตการถักเข็มขัดโครเชต์

ถักเข็มขัดคาดเอว เสื้อโครเชต์ เดรสโครเชต์

วีดีโอสาธิตวิธีการถัก

6. สาธิตการถักกระโปรงโครเชต์

ถักเดรสโครเชต์ช่วงที่เป็นกระโปรง ช่วงที่ 1

วีดีโอสาธิตวิธีการถัก

7. สาธิตการถักกระโปรงโครเชต์

ถักเดรสโครเชต์ช่วงที่เป็นกระโปรง ช่วงที่ 2

วีดีโอสาธิตวิธีการถัก

8. สาธิตการถักกระโปรงโครเชต์

ถักชายกระโปรง

วีดีโอสาธิตวิธีการถัก

วิธีพิมพ์เครื่องหมาย ≠ โดยใช้เครื่อง Mac ของ apple

2023-11-02T18:42:00.001+01:00

วิธีพิมพ์เครื่องหมาย ≠ (ไม่เท่ากับ)โดยใช้เครื่อง Mac ของ apple คือ

กดแป้น option กับ แป้นเครื่องหมาย = (เท่ากับ) พร้อมกัน

ศัตรูพืชและกรรมวิธีในการควบคุมระบบผสมผสาน

2022-11-04T18:34:00.001+01:00

ศัตรูพืช	สารเคมีและกรรมวิธี ที่เกษตรกรใช้อยู่	สารธรรมชาติ และกรรมวิธีแทน ระบบผสมผสาน
หนอนกินใบ หนอนเจาะผล หนอนแทะเปลือก	คาร์บารลิ , เมทธิล , พาราไธออน ,เมทธามิโดฟอส , โมโนโครโตฟอส , คลอไพริฟอส ฯลฯ พ่นในระยะที่แมลงระบาด ป้องกันทุก 7 – 10 วัน	สารสกัดจากสะเดา ข่า ตะไคร้หอม(นีมบอนด์-เอ)(R) พ่นช่วงก่อนระบาด และสํารวจแมลง ถ้าจําเป็นอาจใช้สารไพรที อยด์สังเคราะห์ร่วมด้วยได้ เฉพาะในกรณีที่ไม่ได้ป้องกันมาก่อน และต้องการพ่นเพื่อกําจัดให้แมลงหมดไปในครั้งนั้น ๆ
เพลี้ยไก่แจ้, เพลี้ยไฟ , เพลี้ยจั๊กจั่นฝอยทําลายใบอ่อน	คาร์บารลิ ,ไดโครโตฟอส , เมทธามิโดฟอส , สารไพรีทอยด์ สารสัง เคราะห์ พ่นช่วงแตกใบอ่อน ระยะหางปลาใบคลี่	สารสกัดจากสะเดา ข่า ตะไคร้หอม(นีมบอนด์-เอ)(R) พ่นช่วงแตกใบอ่อน เมื่อเริ่มต้นในครั้งแรก ๆ อาจใช้สารไพรีทอยด์สังเคราะห์ ร่วมด้วย โดยลดอัตราของสารไพรีทอยด์สังเคราะห์ลงมาครึ่งหนึ่งและถ้าเป็นเพลี้ยไก่แจ้อย่างเดียวไม่ต้องใช้สารไพรีทอยด์ สังเคราะห์

ศัตรูพืช	สารเคมีและกรรมวิธีที่เกษตรกรใช้อยู่	สารธรรมชาติ และกรรมวิธีแทน ระบบผสมผสาน
ไรแดงทําลายใบแก่	โปรพาร์ไกท์ , โฟซาโลน , ไดโคโพล	สารสกัดจากสะเดา ข่า ตะไคร้หอม(นีมบอนด์-เอ)(R) พ่นเพื่อให้ผล ใบ ต้าน ป้องกันและกําจัด โดยพ่นเมื่อพบการระบาด ซึ่งอาจใช้ 1–3 ครั้ง /ฤดูกาลผลิต
มอดเจาะกิ่งลําต้น	คลอไพริฟอส ฉีดพ่นทางลําต้นช่วงการระบาดและ หลังแต่งกิ่ง(ต้องควบคุมโรครากเน่า โคนเน่าด้วย )	สารสกัดจากสะเดา ข่า ตะไคร้หอม(นีมบอนด์-เอ)(R) ที่ลําต้น กิ่ง หลังแตกกิ่ง ร่วมกับเขตกรรมป้องกันโรคโคนเน่าและเก็บส่วนของกิ่งที่ตัดแต่งแล้วไปทําลาย เพื่อทําลายตัวอ่อน– ตัวแก่ของตัวมอด
เพลี้ย แป้ง , เพลี้ย หอย , เพลี้ย สําลี	โมโนโครโตฟอส , เมทธามิโดฟอส ,คลอไพริฟอส, ซูปราไซด์ ร่วมกับ ไวท์ออยล์ หรือ ปิโตรเลี่ย มออยล์ พ่นที่ผลตั้งแต่เริ่ม่ระบาด • ใช้คาร์บาริลโรยที่ขั้วผล	• สารสะเดาอัดเม็ด หว่านบริเวณรอบโคนต้น เพื่อไล่มดไม่ให้พาเพลี้ยขึ้นต้นทุเรียน • สารสกัดจากสะเดา ตะไคร้หอม(นีมบอนด์-เอ)(R)พ่นที่ผลช่วงการระบาด อาจใช้ร่วมกับไพรีทอยด์ สังเคราะห์เมื่อพบว่ามีการระบาดรุนแรงและต้องการ กําจัดไปให้หมดในช่วงนั้น ๆ

ศัตรูพืช	สารเคมีและกรรมวิธี ที่เกษตรกรใช้อยู่	สารธรรมชาติ และกรรมวิธีแทน ระบบผสมผสาน
โรครากเน่า โคนเน่า จากเชื้อ ( Phytoptera )	•ใชฟอสฟอรัสแอซิท ฉีดอัดเข้าลำ ต้น • ทาแผลด้วยฟอสฟอรัสแอซิคชนิดครีมสําหรับทาแผล , เมตาแลกซลิ ฯลฯ • พ่นทางใบด้วย ฟอสเอทธิล อะลูมินั่ม • ราดดินในบริเวณทรงพุ่ม ด้วยเมตาแลกซิลเทอร์ราโซล ฯลฯ	• จัดการระบายนํ้า อย่าให้ท่วมขัง • ฉีดเข้าต้นฟอสฟอรัสแอซิค • ใช้ปุ๋ยชีวภาพและไตรโคเดอร์มากับปุ๋ยหมัก • ทาแผลด้วยฟอสฟอรัสแอซิคชนิดครีมหรือ เชื้อจุลินทรีย์ ( Beschoice – 4 ) ( R )
โรคใบติด , โรคใบลาย(Anthracnose) ราสีชมพู สาหร่ายสนิม	สารกลุ่ม คอปเปอร์ แมนโคเซป คาร์เบลดาซิม ฯลฯ พ่นทางใบช่วงระบาดร่วมกับการตัดแต่ง	• เชื้อจุลินทรีย์ ( Bestchoice – 4 ) ( R ) พ่นทางใบในระยะระบาด • ใช้บาซิลลัส ซับติลิสและไตรโคเดอร์มาเพื่อลดเชื้อศัตรูพืช • ถ้าจําเป็น อาจใช้สารเคมี ร่วมด้วยเช่น คาร์เบนดาซิม • สารสกดัจากสะเดาทุกชนิดให้ผลในการลดความรุนแรงของโรคจะ ค่อนข้างต่ำ • ใช้การตัดแต่งกิ่ง ช่วยลดโอกาสการเกิดโรคด้วย

ศัตรูพืช	สารเคมีและกรรมวิธี ที่เกษตรกรใช้อยู่	สารธรรมชาติ และกรรมวิธีแทน ระบบผสมผสาน
โรคผลเน่า , โรคใบลาย ( Anthracnose )	ใช้สารกลุ่มเดียวกับโรครากเน่า โคนเน่า พ่นที่ผลเป็นระยะ ๆ เช่น ทุก ๆ 7 – 10 วัน	• พ่นด้วยสารสกัดจาก สะเดา ข่า ตะไคร้หอมเป็นประจํา ถ้าจําเป็น จะใช้สารเคมีสลับกันบ้าง
วัชพืช	พาราควอท , ไกลโคโฟเสท , ซัลโฟเสท พ่นปีละ 2 – 3 ครั้ง	• ตัดหญ้าในระยะที่ เหมาะสม • ใช้สารกําจัดวัชพืช ปีละไม่เกิน 2 ครั้ง • มีการเว้น วัชพืชไว้บ้าง เพื่อเป็นที่อาศัยของ ตัวห้ำตัวเบียน

คัดลอกจาก เอกสารวิชาการ การปลูกผักบนพื้นที่สูง กลุ่มสื่อส่งเสริมการเกษตร สํานักพัฒนาการถ่ายทอดเทคโนโลยี กรมส่งเสริมการเกษตร ISBN 974-9562-22-4

การปลูกซูกินี

2022-11-03T00:44:00.000+01:00

ซูกินี ( Zucchini )

ภาพโดย マサコアーント จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Cucurbita pepo L.Var.

Cylindica Pans

ซูกินี เป็นกลุ่มพืชตระกูลแตง มีถิ่นกําเนิดอยู่แถบเม็กซิโก เป็นพืชฤดูเดียว เจริญเป็นพุ่มหรือกึ่งเลื้อย ลําต้นมีข้อสั้น มีมือเกาะ ใบมีลักษณะเป็นเหลี่ยม 4 – 5 เหลี่ยม ผิวหยาบและมีขนอ่อนบนใบ บางสายพันธุ์มีจุดสีขาวบนใบ ผลมีลักษณะกลมยาว เก็บเกี่ยวและรับประทาน ผลอ่อน

ซูกินีต้องการสภาพอากาศอบอุ่นในการเจริญเติบโต อุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ระหว่าง 18 – 30 °C ปลูกได้ตลอดทั้งปี ในพื้นที่ที่มีความสูงตั้งแต่ 600 เมตรขึ้นไป ต้องการดินร่วนซุย หน้าดินลึกระบายน้ําดีและมีความ อุดมสมบูรณ์สูง ค่าความเป็นกรดเป็นด่าง 6.0 – 6.5 พื้นที่ปลูกควรได้รับ แสงแดดอย่างเต็มที่

การเตรียมกล้า

เพาะกล้าในถาดหลุม อายุกล้า 6 – 8 วัน

การเตรียมดิน

ไถดินลึก 15 – 20 เซนติเมตร ตากดิน 7 – 10 วัน เก็บเศษวัชพืชออกจากแปลง ใส่ปุ๋ยคอกอัตรา 1 – 2 ตัน/ไร่ และปุ๋ยเคมีสูตร 15 – 15 – 15 อัตรา 50 กิโลกรัม/ไร่

การปลูก

ปลูกแถวเดี่ยว ระยะปลูกระหว่างต้น 70 – 100 เซนติเมตร ระยะห่างระหว่างแถว 1 เมตร

หลังย้ายปลูก ใส่ปุ๋ยสูตร 15 – 15 – 15 อัตรา 100 กิโลกรัม/ไร่ และแคลเซียมไนเตรท อัตรา 50 กิโลกรัม/ไร่ ดูแลให้น้ําอย่างสม่ำเสมอ

ภาพโดย Antonio Jose Cespedes จาก Pixabay

การเก็บเกี่ยว

เมื่ออายุประมาณ 40 – 45 วัน หลังปลูก ผลผลิตรุ่นแรกจะไม่ค่อยดี ควรตัดทิ้ง จะเก็บเกี่ยวได้ประมาณ 5 – 7 วัน หลังตัดดอกหรือเมื่อกลีบดอกหลุดจากผล เก็บเกี่ยวผลอ่อนขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 3 – 4 เซนติเมตร ยาว 12 – 20 เซนติเมตร ผิวเป็นมัน ห่อด้วยกระดาษแล้วบรรจุลง ตะกร้าพลาสติกหรือกล่อง

การใช้ประโยชน์

รับประทานเป็นผักสด ใช้แทนบวบหรือแตงกวาในการประกอบอาหารชนิดต่าง ๆ เช่น ทําเป็นสลัด หรือยํา ใช้ผัดกับเนื้อสัตว์หรืออาหารทะเล ชุบแป้งทอด นํามาดอง ยัดไส้แกงจืด

การปลูกพาร์สเลย์

2022-11-02T20:44:00.001+01:00

พาร์สเลย์ ( Parsley )

ภาพโดย tegrafik จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Petroselinum cripum

พาร์สเลย์ เป็นพืชอายุยาว ทรงต้นลักษณะเป็นกอ ใบจะเป็นหยัก ๆ มีก้านใบยาวประมาณ 10 – 15 เซนติเมตร

ในส่วนของก้านใบจะมีข้อ 2 – 3 ข้อ และมีก้านใบย่อยเกิดขึ้นตรงข้อและตรงก้าน ใบย่อยนี้จะมีใบย่อยแตกแขนง ออกไปอีกซึ่งถ้ามองดูเผิน ๆ จะเหมือนต้นผักชีไทย ให้ผลผลิตตลอดปีถ้ามีการจัดการดี

พาร์สเลย์เป็นพืชที่ต้องการน้ําตลอดฤดูปลูก แต่ไม่ควรมีน้ําขังหรือมีความชื้นสูง ชอบดินที่อุดมสมบูรณ์ แสงแดดในช่วงเช้า ชอบสภาพอากาศเย็น อุณหภูมิอยู่ระหว่าง 18 – 25 °C ความเป็นกรดเป็นด่างของดินที่เหมาะสม คือ 5.5 – 6.8

สามารถเริ่มเพาะในที่ร่มหรือกลางแจ้ง แต่มีข้อแนะนําว่าให้เพาะเมล็ด ในที่ร่มก่อนที่จะย้ายไปปลูกกลางแจ้ง โดยการเพาะเมล็ดควรให้ดินเพาะกล้ามี ความชื้นตลอดเวลา เพื่อช่วยให้เมล็ดงอก ถ้าปลูกพาร์สเลย์ใกล้กุหลาบ หน่อไม่ฝรั่ง และมะเขือเทศจะช่วยป้องกันแมลงเข้าทําลายได้

การเตรียมดิน

แบ่งออกได้เป็นสามส่วนคือ

1. การเตรียมแปลงเพาะปลูก

2. การเตรียมดินถุงเพื่อย้ายกล้าชํา

3. การเตรียมแปลงปลูก

การเตรียมแปลงเพาะกล้า

ให้ทําการขุดพลิกดินแล้วตากแดดไว้ 7 – 15 วัน จากนั้นหว่านปูนขาวและใส่ปุ๋ยคอก (มูลไก่) ในอัตราปุ๋ยคอก 300 กรัม ต่อพื้นที่ 1 ตารางเมตร แล้วคลุกเคล้าให้เข้ากัน เกลี่ยหน้าดินให้เรียบ จากนั้นจึงหว่านเมล็ดลงบนแปลง แล้วใช้ดินละเอียดกลบบาง ๆ หรือการเพาะกล้าสามารถทําได้ในกระบะเพาะ

การเตรียมดินลงถุงเพื่อย้ายกล้าชํา

ใช้ดินร่วนผสมกับมูลไก่อัตรา 2 ต่อ 1 คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วนํามา กรอกลงถุงพลาสติกขนาด 4 x 6

การเตรียมแปลงปลูก

หว่านปูนขาว แล้วขุดดินตากแดดทิ้งไว้ 7 – 15 วัน ใช้ปุ๋ยคอก อัตรา 300 กรัม/ตารางเมตร คลุกเคล้าให้ทั่วแปลง

วิธีการปลูก

การให้น้ํามีความสําคัญอย่างยิ่ง ควรให้น้ําในแปลงอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะในช่วงที่ปลูกแปลงในสัปดาห์แรก เพื่อช่วยให้ต้นกล้าตั้งตัวได้เร็วขึ้น

การใสปุ๋ย

ปุ๋ยที่แนะนําให้ใช้กับพาร์สเลย์ คือปุ๋ยสูตร 46–0–0 ผสม15–15–15 ในอัตราส่วน 1:2 ปริมาณ 50 – 100 กิโลกรัมต่อไร่

หลังจากย้ายปลูกประมาณ 7 – 14 วัน โรยปุ๋ยเป็นร่องลึก 2 – 3 เซนติเมตร กลบดินแล้วรดนํ้าอีกประมาณ 2 สัปดาห์ให้ปุ๋ยสูตร 15–15–15 สลับกับปุ๋ยสูตร 13–13–21 ทุก ๆ 2 สัปดาห์

ภาพโดย ArtActiveArt จาก Pixabay

การเก็บเกี่ยว

เริ่มเก็บเกี่ยวครั้งแรกหลังจากปลูกแล้ว 60 – 80 วัน การเก็บจะปลิดก้านใบ โดยปลิดก้านที่อยู่ด้านนอกก่อน ในการเก็บเกี่ยวแต่ละครั้งจะเหลือก้านใบไว้ 2 – 3 ใบต่อหนึ่งต้น

หลังจากเก็บครั้งแรกแล้วประมาณ 15 – 20 วัน ต้นพาร์สเลย์จะแตกใบขึ้นมาใหม่ ให้ทำการเก็บครั้ง ที่ 2,3,4 ไปเรื่อย ๆ โดยจะเก็บทุก 15–20 วันใน 1 รุ่น จะเก็บเกี่ยวได้ 1–2 ปี ขึ้นอยู่กับการดูแลรักษา

การใช้ประโยชน์

การตกแต่งจานอาหารและจานสลัด ใช้กับอาหารประเภทยํา ชุบแป้งทอดหรือรับประทานสด ๆ นอกจากนี้ยังใช้ใบพาร์สเลย์สดมาเคี้ยว ทําให้ลมหายใจสดชื่นและ ช่วยดับกลิ่นตกค้าง เช่น กระเทียม นอกจากนี้ใบพาร์สเลย์ยังมีวิตามิน และธาตุเหล็กในปริมาณพอสมควร

การปลูกพริกกะเหรี่ยง

2022-10-31T11:14:00.000+01:00

พริกกะเหรี่ยง ( Phrik Kariang )

ภาพโดย Hans Linde จาก Pixabay

ชื่อทางวิทยาศาสตร์ Capsicum spp.

พริกกะเหรี่ยง เป็นพืชที่อยู่ในวงศ์ Solanaceae เป็นพริกที่ชาวไทยภูเขานิยมปลูกกันมาก สามารถปลูกได้ทั่วไปบนพื้นที่สูง การผลิตไม่จําเป็นต้องใช้สารเคมีเนื่องจากศัตรูทางธรรมชาติมีน้อย นอกจากนี้ตลาดยังมีความต้องการสูง พริกกะเหรี่ยงมีลักษณะเด่น คือ มีความทนทานต่อสภาพแวดล้อม โรคและแมลง

มีปริมาณผลผลิตสูงและให้ผลผลิตติดต่อกันเป็นระยะเวลานาน 1 – 3 ปี มีความเผ็ดมากและมีกลิ่นหอม เป็นที่ต้องการของโรงงานแปรรูปต่าง ๆ

พันธุ์พริกกะเหรี่ยง

1. ชนิดผลเล็ก จะมีขนาดผลเรียวละยาวกว่าพริกขี้หนูเล็กน้อย เมื่อผลยังดิบอยู่จะมีสีเขียวเข้มและสุกแดงเมื่อแก่จัด

2. ชนิดผลใหญ่ ผลจะมีขนาดใหญ่กว่า เนื้อหนา ผิวหนา สีของผลเมื่อดิบมีทั้งเป็นสีเขียวอมเหลืองอ่อน เริ่มสุกจะเปลี่ยนเป็นสีส้ม แต่เมื่อสุกเต็มที่จะมีสีแดงเข้ม สีสดเป็นมัน

การเตรียมเมล็ดและต้นกล้าก่อนปลูก

นําเมล็ดแช่น้ําทิ้งไว้ 1 คืน หรือนํามาห่อในผ้าขาวบางหมาดๆ เก็บไว้ประมาณ 2 – 3 วัน จนมีตุ่มรากสีขาวเล็ก ๆ

นําไปเพาะในกระบะ โดยใช้วัสดุปลูก คือ ดินละเอียด : ทราย : ขี้เถ้าแกลบ อัตรา 1 : 1 : 1 คลุกเคล้าให้เข้ากัน แล้วนําเมล็ดพริกลงปลูกในกระบะเพาะละ 1 เมล็ด หรือทําการเพาะกล้าในแปลง โดยโรยเป็น แถวห่างกันประมาณ 3 นิ้ว กลบหน้าดินประมาณ 1 เซนติเมตร

หลังเพาะนาน 7 – 10 วัน จะเริ่มงอก หมั่นรดน้ําให้ชุ่มอยู่เสมอ อย่าปล่อยให้แห้ง จนกระทั่งต้นกล้าเจริญเติบโตมีใบประมาณ 3 – 4 คู่ หรือต้นกล้า มีอายุประมาณ 30 วัน สามารถนําไปปลูกในแปลงปลูก

การปลูก

การปลูกควรมีการรองก้นหลุมด้วยปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก อัตรา 800 – 1,000 กิโลกรัม/ไร่ ผสมกับเชื้อราไตรโคเดอร์มา อัตรา 80 – 160 กิโลกรัม/ไร่ โดยใน 1 ไร่ ใชต้นกล้าพันธุ์ จํานวน 2,500 – 3,000 ต้น /ไร่ใช้ระยะปลูก 80 x 80 เซนติเมตร

การให้น้ํา

ให้น้ำทุกวันอย่างสม่ำเสมอ แต่อย่าให้น้ำขังแปลงเพราะจะทําให้รากเน่า

การให้ปุ๋ย

ใช้ปุ๋ยหมักหืรอปุ๋ยคอก ไม่นิยมใส่ปุ๋ยวิทยาศาสตร์ เนื่องจากทําให้รสชาติของพริกกะเหรี่ยงเปลี่ยนไป

การเก็บเกี่ยวผลผลิต

หลังย้ายปลูกประมาณ 60 วัน พริกกะเหรี่ยงเริ่มทยอยออกลูก และสามารถเก็บผลผลิตได้ โดยเลือกเก็บเมล็ดที่มีสีเขียวเข้มถึงแดง เพื่อรับประทานสด เก็บเมล็ดที่มีสีแดงสดเพื่อใช้ในการแปรรูป

คุณค่าทางโภชนาการ

พริกประกอบด้วย วิตามินเอ กรดแอสคอร์บิค ฟอสฟอรัสโปแตสเซี่ยม และแคลเซี่ยมสูง สารที่ทำให้เกิดรสชาติและความเผ็ดของพริกคือ capsaicin ซึ่งมีปริมาณสูงในเมล็ด ช่วยเพื่มอัตราการเต้นของหัวใจ เพิ่มอัตราการหายใจ เพิ่มน้ําลาย แก้ปวดฟัน

การปล่อยให้ผลสุกบนต้น จะช่วยเพิ่มวิตามิน เอ และวิตามินซี พริก ป่นสีอดงปริมาณ 1ช้อนชาให้วิตามินเอ 26% พริกสีแดงมีวิตามินซีสูงกว่าสีเขียว 10 เท่า

การใช้ประโยชน์

1. รับประทานสด ใช้เป็นส่วนประกอบในการปรุงอาหารเพื่อเพิ่มรสชาติ

2. ตลาดแปรรูป ในอุตสาหกรรมอาหารไม่ว่าจะเป็นซอส พริกเผา น้ำจิ้มต่าง ๆ

3. การถนอมอาหาร เช่น การตากแห้ง หรือทําพริก

การปลูกพริกหวาน

2022-10-30T23:55:00.000+01:00

พริกหวาน ( Sweet peper )

ภาพโดย Thomas Breher จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Capsicum annum

การปลูกพริกหวานในโรงเรือนโดยระบบ Sub Strate Culture เป็นการปลูกที่ไม่ใช้ดินเป็นวัสดุปลูก การปลูกและการดูแลรักษาจะแตกต่างจากการปลูกในดินหรือในที่โล่งแจ้ง ทั้งนี้เพื่อหลีกเลี่ยงการระบาดของโรคและแมลง อีกทั้งยังสามารถควบคุมสภาพแวดล้อมต่างๆได้ ภายในโรงเรือน

พริกหวาน ต้องการสภาพอากาศอบอุ่น ความชื้นในอากาศต่ำ อุณหภูมิที่เหมาะสมคือ 21 – 26゚C ถ้าอุณหภูมิกลางวันสูงกว่า 32゚C จะทําให้ ดอกร่วง การปลูกในอุณหภูมิ 10 – 15゚C จะจํากัดการเจริญเติบโตและการเจริญของตาดอก ในสภาพที่มีอุณหภูมิสูงและความชื้นในอากาศต่ำ จะทําให้อัตราการคายน้ําของพืชสูง เป็นผลให้พืชขาดน้ํา พืชจะชะงักการเจริญหรือเป็นสาเหตุให้ ใบ ดอก และผลร่วง ในสภาพอุณหภูมิ 10 – 21゚C ผลจะนิ่มและเหี่ยวเร็ว

การเลือกสายพันธุ์

สายพันธุ์พริกหวานที่ปลูกได้ดีในโรงเรือนโดยระบบ Sub Strate เป็นสายพันธุ์ทอดยอดหรือขึ้นค้าง ( Indeterminate type ) ส่วนใหญ่เป็นพันธุ์ ลูกผสมจากประเทศเนเธอร์แลนด์

วัสดุอุปกรณ์ที่จําเป็นในการปลูกพืชโดยระบบ Sub Strate

1. โรงเรือน เป็นสิ่งจําเป็นในการผลิตพืชในระบบนี้ เพื่อที่สามารถ ควบคุมสภาพแวดล้อมที่เกิดตามธรรมชาติได้ โดยเฉพาะ ลม ฝน และการรบกวนจากโรคและแมลงศัตรูพืช

2. ระบบการให้น้ําและปุ๋ย

• ปั๊มน้ํา เป็นอุปกรณ์สําคัญในการให้น้ําโดยระบบน้ําหยด เพื่อเพิ่มแรงดันน้ําและทนการกัดกร่อนของเกลือหรือกรด

• หัวน้ําหยด แบบเสียบ

• ถังผสมปุ๋ย

• เครื่องกรองน้ํา

• เกจวัดแรงดันน้ํา

• เครื่องมือวัด EC meter และ pH meter เป็นอุปกรณ์สำคัญในการทําระบบน้ํา

3. วัสดุอุปกรณ์ในการปลูก

• วัสดุปลูก เช่น กาบมะพร้าว , มีเดีย , ขุยมะพร้าว หรือ ใยมะพร้าว

• เชือกฝ้ายพยุงลําต้น หรือ ลวด

• ถุงพลาสติกขนาด 12 นิ้ว และ 3 x 6 นิ้ว

4. ธาตุอาหารพืช นับเป็นหัวใจของการปลูกพืช ปัจจุบันมีการคิดค้น สูตรอาหารสําหรับปลูกพืชมากมาย แต่การเลือกใช้สูตรขึ้นอยู่กับชนิดพืช ฤดูปลูก สถานที่ปลูก

5. พันธุ์พืชที่ปลูก ควรเป็นพันธุ์ที่ตลาดต้องการและมีผลผลิตสูง

6. น้ํา ควรเป็นน้ําสะอาด ปริมาณและคุณภาพต้องดี

7. กรดไนตริก ใช้ปรับค่าความเป็นกรดเป็นด่างของนํ้า สําหรับน้ำที่มีค่าเป็นด่างสูง

การเพาะกล้าพริกหวาน

เพาะเมล็ดในถาดเพาะ ใช้วัสดุเพาะสําเร็จหรือมีเดีย เมื่อต้นกล้าพริกหวานงอกได้ 1 อาทิตย์ ทําการย้ายกล้าลงปลูกในถุงขนาด 3 x 6 นิ้ว โดยใช้วัสดุปลูก คือ ขุยมะพร้าว 2 ส่วน มีเดีย 1 ส่วนผสมรวมกัน แล้วย้ายกล้าลงปลูก 2 ต้น ต่อ 1 ถุง เมื่อปลูกเสร็จรดน้ําเปล่า 2 วัน วันที่ 3 รดนํ้าผสมปุ๋ย โดยค่าความเค็มของปุ๋ย คือ EC 1.5 pH 5.5 ถึง EC 1.8 หลังจากรดปุ๋ยได้ 1 อาทิตย์ ควรงด น้ํา2 วัน เพื่อให้ต้นกล้าแข็งแรงก่อนนําไปปลูกลงถุงใหญ่ต่อไป

การปลูก

ใช้ถุงขาวนมไม่มีรูขนาด 1 นิ้ว ใส่กาบมะพร้าวสับให้เต็ม ระหว่างใส่ กาบมะพร้าวสับอย่าให้ถุงมีรอยรั่ว เพราะจะทําให้น้ําซึมออก

จากนั้นนํามาเรียงให้เป็นแถวในโรงเรือน ระยะห่างระหว่างแถว 1 เมตร ระหว่างต้น 50 เซนติเมตร

นําหัวน้ําหยดเสียบลงถุงก่อนปลูก 2 วัน ปล่อยน้ําพร้อมปุ๋ย EC 1.9 มาตามสายน้ําหยด ลงในถุงที่เตรียมไว้ ให้น้ำแช่กาบมะพร้าวประมาณ 3⁄4 ของถุง ทิ้งไว้ 2 คืน

ก่อนปลูกพริกหวานใช้ไม้เจาะข้างถุงให้ห่างจากพื้นขึ้นมา 2 นิ้ว ไม่ควรให้สูงเกิน 2 นิ้ว และไม่ต่ำกว่า 2 นิ้ว เพราะถ้าเจาะถุงสูงเกินไปต้นพริกได้รับน้ําปุ๋ยมากเกินไป ทําให้ลําต้นอวบเปราะ ไม่แข็งแรง แต่ถ้าเจาะต่ำเกินไป ต้นพริกจะขาดปุ๋ยในช่วงติดดอกออกผลและจะทําให้สูญเสียปุ๋ย

สําหรับมะเขือเทศ ให้เจาะรูประมาณ 3 นิ้ว เนื่องจากมะเขือเทศต้องการน้ํามากกว่าพริกหวาน ถ้าขาดน้ําจะแสดงอาการเหี่ยวให้เห็นทันที

การเตรียมปุ๋ย

การเตรียมสารละลายธาตุอาหารแบบเข้มข้น ผู้เตรียมจะต้องจัดหาและเตรียมแม่ปุ๋ยเคมีพร้อมทั้งวัสดุอุปกรณ์เพื่อใช้ผสม ในการผสมจะแบ่ง ปุ๋ยที่จะผสมออกเป็น 2 ถัง คือ ถัง A และ ถัง B แต่ละถังจะประกอบด้วย

ถัง A ถัง B

แม่ปุ๋ยเคมีที่ผสมในถังนี้คือ

• แคลเซียมไนเตรท

( 15.5 – 0 – 0 )
• โพแทสเซียมไนเตรท

( 13 – 0 – 46 )

• เหล็กดีเล็ต

แม่ปุ๋ยเคมีที่ผสมในถังนี้คือ

• โพแทสเซียมไนเตรท

• แมกนีเซียมซัลเฟต

• โมโนโพแทสเซียมฟอสเฟต

• โบรอน
• ซิงค์ซัลเฟต
• คอปเปอร์ซัลเฟต

• โตเดียมโมลิปเดต

• แมงกานีสซัลเฟต

การให้ปุ๋ยแต่ละครั้งจะใช้แม่ปุ๋ยที่เตรียมไว้ใน ถัง A และ ถัง B อัตราส่วน 1 : 1 ใส่ลงในถังผสมขนาด 1,000 ลิตร

จากนั้น ใช้เครื่องวัด EC วัดค่าความเป็นกรด เป็นด่าง ให้ได้ค่าเท่ากับ 5.5 ถ้าค่าความเป็นกรด เป็นด่างสูงเกินไปให้ใช้กรดไนตริกปรับ

การให้ปุ๋ย ให้น้ํา แต่ละครั้งขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ แต่ต้องให้ไม่ต่ำกว่าวันละ 3 ครั้ง เช่น อากาศครึ้มฝน ให้ปุ๋ยเช้าและบ่าย แต่ถ้าแดดออก อากาศค่อนข้างร้อนให้ปุ๋ยวันละ 4 – 5 ครั้ง

การใช้เชือกพยุงลําต้น

เนื่องจากพริกหวานที่ปลูกเป็นพันธุ์ที่มีลําต้นเลื้อยสูง จึงมีการใช้เชือกพยุงลําต้นให้ตั้งตรง การผูกจะใช้วิธีผูกติดกับลวดที่ขึงบนหลังคา ดึงลําต้นให้ตั้งตรงแล้วคอยพันเชือกขึ้นตามความสูงของต้นเพื่อป้องกันต้นล้ม เชือกที่นิยมใช้ได้แก่เชือกฝ้ายสีขาว

การตัดแต่งกิ่งและการปลิดผล

การปลูกพริกในระบบนี้จะไว้จํานวนกิ่งต่อต้น 2 กิ่ง ในหนึ่งถุงจะมี 2 ต้น 4 กิ่ง การไว้ต้นละ 2 กิ่ง จะทําให้ได้ปริมาณผลผลิตมากข้ึน การปลิดผลจะปลิดผลที่มีรูปทรง บิดเบี้ยว มีแมลงกัดกินและมีปริมาณผลเบียดเสียดกันมากเกินไปออก การไว้จำนวนผลมาก จะทําให้ได้คุณภาพของผลผลิตต่ำ มีขนาดเล็ก และ แย่งอาหารกัน

ภาพโดย Stefan Schweihofer จาก Pixabay

การเก็บเกี่ยว

พริกหวานพันธุ์สีเขียวสามารถเก็บเกี่ยวได้เมื่ออายุ 65 – 70 วัน หลังจากย้ายกล้าปลูก ผลมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 4 – 5 เซนติเมตร และมีสีเข้ม สังเกตผลมีผิวเรียบและแข็ง

สําหรับพันธุ์สีแดงและสีเหลืองเก็บเกี่ยวเมื่อผลเริ่มมีสีได้มากกว่า 70 – 80 % โดยใช้กรรไกรตัดแล้วคัดเกรดห่อด้วยกระดาษบรรจุลงตะกร้าพลาสติก ไม่ควรบรรจุแน่นเกินไป ทําให่ผลช้ำเสียหายขณะขนส่งได้

คุณค่าทางโภชนาการ

พริกหวานมีคุณค่าทางวิตามินเอ บี 1 บี 2 และซี มีสารแคบไซซิน ช่วยยับยั้งอนุมูลอิสระ ลดความเสี่ยงของการเป็นโรคหลอดเลือด โรคต้อกระจก

การใช้ประโยชน์

พริกหวานมีรูปทรงเป็นสี่เหลี่ยมถึงหกเหลี่ยม เนื้อหนา มีหลายสีทั้ง เขียว แดง เหลือง สมและสีช็อกโกเลต มีรสชาติหวาน ไม่เผ็ด สามารถรับประทานสดในสลัด ชุบแป้งทอด สอดไส้กับเนื้อสัตว์บดแล้วอบ หรือนํามาผัดกับชนิดต่างๆ ให้สีสันน่ารับประทาน

การปลูกกระเทียมต้น

2022-10-28T21:15:00.000+02:00

กระเทียมต้น ( Leek )

ภาพโดย Elena Escagedo จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Allium ampeloprasum L . porrum

กระเทียมต้น เป็นผักเมืองหนาวชนิดหนึ่ง สามารถปลูกได้ตลอดปี ในพื้นที่ที่มีความสูงจากระดับน้ําทะเล 800 เมตร ขึ้นไป และมีอุณหภูมิที่เหมาะสม 12 – 21 ゚C กระเทียมต้นเป็นพืชที่มีระบบรากตื้น ดินที่ปลูกต้องร่วนซุยและ หน้าดินลึก มีอินทรียวัตถุสูง ระบายน้ําได้ดี ส่วนที่นำไปประกอบอาหาร คือลำต้นเทียม ( pseudostem ) หรือโคนก้านใบ ( Shaft ) เป็นส่วนที่ขยายตัวและสะสมอาหารสํารอง สีขาว ขนาดและความยาวของลําต้น เทียมขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ ความสูงของต้นโดยทั่วไป ประมาณ 40 – 75 เซนติเมตร

การเตรียมกล้า

1. แปลงเพาะกล้า ในฤดูฝนอยู่ภายใต้หลังคาพลาสติก ฤดูร้อน / หนาวใช้อุโมงค์ตาข่าย

2. บ่มเมล็ดโดยแช่เมล็ด ในน้ําผสมยากันรา นาน 15 นาที ผึ่งเมล็ดไว้นาน 30 นาที ห่อด้วยผ้าไว้ 1 คืน แล้วนําเมล็ดไปหยอดในแปลงเพาะกล้า

3. ขึ้นแปลงกว้าง 1 เมตร ใส่ปุ๋ยรองพื้นสูตร 12 – 24 – 12 และปูนขาว อัตรา 30 กรัม /ตารางเมตร และปุ๋ยคอกปริมาณ 1 กิโลกรัม/ตารางเมตร คลุกเคล้าให้ทั่วแปลงรดน้ําให้ชุ่ม

4. ขีดร่องขวางแปลงลึก 1 เซนตเมตร ห่าง 10 เซนติเมตร หยอดเมล็ดที่ บ่ม แล้วห่างกัน 1 เซนติเมตร กลบด้วยดินบางๆ แล้วคลุมด้วยฟาง

5. ต้นกล้าอายุได้ 25 วัน และ 50 วัน ใสปุ๋ยสูตร 15–15–15 และยูเรีย

6. รดน้ําวันละ 1 ครั้ง อายุได้ 2 เดือน ย้ายปลูก

7. ต้นกล้า ย้ายปลูก ตัดปลายให้สูง กว่ายอด 2 เซนติเมตร ตัดรากเหลือ

1 เซนติเมตร แช่รากในน้ําผสมไดแทนเอ็ม 45 นาน 10 นาที ก่อนปลูก

การเตรียมดิน

ไถหรือขุดดินให้ลึกประมาณ 15 – 20 เซนติเมตร ตากทิ้งไว้ประมาณ 1 สัปดาห์ ใส่ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักและรองพื้นด้วยปุ๋ยสูตร 15 – 15 – 15 อัตรา 20 กรัม /ตารางเมตร คลุกเคล้าให้เข้ากัน

การปลูก

ก่อนปลูก รดน้ำให้แปลงมีความชุ่มชื้น แล้วทําการปลูก โดยขุดร่องลึก 3 เซนติเมตร ห่างกัน 80 เซนติเมตร เลือกต้นกล้าที่มีขนาดเท่ากันปลูกในแปลงเดียวกัน กลบดิน รดน้ําให้ทั่วแปลง

การให้น้ํา / ปุ๋ย

ควรดูแลไม่ให้กระเทียมต้นขาดน้ำ หลังปลูก 20 วันโรยปุ๋ยสูตูร 21 – 0 – 0 และ 15 – 15 – 15 อัตรา 20 กรัม /ตารางเมตร ลงในช่องปลูก แล้วกลบดิน พูนโคนง อายุได้ 40 วันโรยปุ๋ยสูตร 15 – 15 – 15

การเก็บเกี่ยว

เก็บเกี่ยวได้เมื่อกระเทียมต้น อายุ 80 วันขี้นไป หลังจากย้ายปลูก หรือเมื่อใบล่างห่างจากพื้น 15 เซนติเมตร หรือโคนต้นเกิน 2.5 เซนติเมตร ล้างรากให้สะอาดตัดทิ้งเหลือ 0.5 เซนติเมตร เก็บใบเสียทิ้ง

การใช้ประโยชน์

ใช้ทำซุป สตู ผัดน้ํามันหอย ผัดกับอาหารทะเล เนื้อสัตว์ ปลา หรือ ตุ๋น แบบจับฉ่าย

การปลูกผักกาดหวาน

2022-10-27T23:08:00.000+02:00

ผักกาดหวาน ( Cos Lettuce , Romain Lettuce )

ภาพโดย วรพจน์ พนาปวุฒิกุล จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Lactuce sativa var. longifolla

ผักกาดหวาน เป็นพืชล้มลุกการปลูกดูแลรักษาคล้ายผักกาดหอมห่อ ต้องการสภาพอากาศเย็น อุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ระหว่าง 10 – 24゚C ในสภาพอุณหภูมิสูงการเจริญเติบโตทางใบจะลดลง และสร้างสารสีขาวคล้ายน้ํานมหรือ ยางมาก เส้นใยสูงเหนียวและมีรสขม

ดินที่เหมาะสมต่อการปลูกควรร่วนซุย มีความอุดมสมบูรณ์ และมีอินทรียวัตถุสูง หน้าดินลึก และอุ้มน้ําได้ดีปานกลาง สภาพความเป็นกรดเป็นด่าง ของดินอยู่ระหว่าง 6 – 6.5 พื้นท่ีปลูกควรโล่งและได้รับแสงแดด

อย่างเต็มที่ เนื่องจากใบผักกาดหวานมีลักษณะบางไม่ทนต่อฝน ดังนั้นในช่วงฤดูฝนควรปลูกใต้โรงเรือน

การเตรียมดิน

ขุดดินตากแดดและโรยปูนขาวหรือโดโลไมท์ อัตรา 100 กรัม / ตารางเมตร ทิ้งไว้ 14 วัน ให้วัชพืชแห้งตาย ขึ้นแปลงกว้าง 1 เมตร ใส่ปุ๋ยสูตร 12 – 24 – 12 และสูตร 15 – 0 – 0 รองพื้น ปุ๋ยคอกอัตรา 2 – 4 ตัน/ไร่

การเตรียมกล้า

เพาะกล้าในถาดหลุมแบบประณีต วัสดุเพาะควรมีระบบน้ําดี

การปลูก

นําต้นกล้าที่เพาะไว้ อายุประมาณ 3 – 4 สัปดาห์ มาปลูกโดยใช้ร ะยะ ปลูก 30 x 30 เซนติเมตร ในฤดูร้อน และ 40 x 40 เซนติเมตร ในฤดูฝนเพื่อ ป้องกันการระบาดของโรค

การให้น้ํา

ควรให้น้ําอย่างสม่ำเสมอและเพียงพอต่อการเจริญเติบโต การให้น้ำ ไม่ควรมากเกินไป อาจทําให้เกิดโรคโคนเน่า

การให้ปุ๋ย

หลังปลูก 7 วัน ใส่ปุ๋ยสูตร 46 – 0 – 0 ผสมสูตร 15 – 15 – 15 อัตราส่วน 1 : 1 ปริมาณ 50 กิโลกรัม /ไร่ พร้อมกําจัดวัชพืชหลังปลูก 20 – 25 วันใส่ปุ๋ยสูตร 13 – 13 – 21 โดยขุดร่องลึก 2 – 3 เซนติเมตร รอบโคนต้น รัศมีจาก ต้น 10 เซนติเมตร โรยปุ๋ย 1⁄2 ช้อนโต๊ะ กลบดินแล้วรดน้ําพร้อมกําจัดวัชพืช

ข้อควรระวัง

1. ควรฉีดพ่นแคลเซียม และโบรอน สัปดาห์ละ 1 ครั้ง เพื่อป้องกันอาการปลายใบไหม้ (Tipburn) ในบางพื้นที่ซึ่งมีปัญหาขาดธาตุรอง

2. การพรวนดิน ระวังอย่ากระทบกระเทือนรากหรือต้น เพราะจะมีผลต่อการเข้าปลีที่ไม่สมบูรณ์

3. ไม่ควรปลูกซ้ำที่เดิม

การเก็บเกี่ยว

เมื่อผักกาดหวานมีอายุได้ประมาณ 40 – 60 วัน หลังจากย้ายปลูก ใช้หลังมือกดดูถ้าแน่นก็เก็บได้ ( กดยุบแล้วกลับคืนเหมือนเดิม ) ใช้มีดตัด และเหลือใบนอก 3ใบ เพื่อป้องกันความเสียหายในการขนส่ง หลีกเลี่ยงการเก็บเกี่ยวตอนเปียก ควรเก็บเกี่ยวตอนบ่ายหรือค่ำแล้ว ผึ่งลมในที่ร่มและคัดเกรด ป้ายปูนแดงที่รอยตัด เพื่อป้องกันการแพร่เชื้อโรคเข้าสู่หัว แล้วบรรจุลงในพลาสติกเพื่อรอขนส่งต่อไป

ข้อควรระวัง

1. ในฤดูฝน เก็บเกี่ยวก่อนผักโตเต็มที่ 2 – 3 วัน เพราะถ้าปล่อยให้ผักโตเต็มที่ผักจะเน่าง่าย

2. เก็บซากต้นนําไปเผา หรือฝังลึกประมาณ 1 ฟุต ป้องกันการระบาด และสะสมโรคในแปลงปลูก

คุณค่าทางโภชนาการ

ผักกาดหวานมีน้ําเป็นองค์ประกอบ และมีวิตามินซีสูง นอกจากนี้ยังมีฮีโมโกลบิน ( hemoglobin ) ช่วยป้องกันโรคโลหิตจาง บรรเทาอาการท้องผูกเหมาะสําหรับผู้ที่ป่วยเป็นโรคเบาหวาน

การใช้ประโยชน์

ผักกาดหวานเป็นพืชที่นิยมบริโภคสด โดยเฉพาะในสลัดหรือกินกับยำ แต่สามารถประกอบอาหารได้ในบางชนิด เช่น นําไปผัดกับน้ํามันโดยใช้ไฟแรงอย่างรวดเร็ว

การปลูกกะหล่ำปม

2022-10-26T08:23:00.001+02:00

กะหล่ำปม ( Kohlrabi )

ภาพโดย Holger Langmaier จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Brassica caulorapa

กะหล่ำปม จัดอยู่ในวงศ์ Brassicaceae ( Cruciferae ) เป็นพืช ล้มลุก ที่ใช้บริโภคส่วนของลําต้นที่สะสมอาหาร ลักษณะทั่วไปของลําต้นส่วน เหนือดินจะเป็นปมพองออก ลักษณะกลมหรือกลมแป้น เส้นผ่าศูนย์กลาง 5 – 10 เซนติเมตร มี 2 สี คือ เขียวและม่วง ใบเป็นใบเดี่ยวรูปรีหรือรูปไข่แกมรี ปลายแหลมถึงป้าน ขอบใบหยัก โดยเฉพาะส่วนใกล้โคน และเว้าลึกถึงเส้นกลางใบ ก้านใบเล็ก ยาว แผ่นใบมีนวล สามารถเจริญเติบโตได้ดีในสภาพอากาศเย็น อุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ระหว่าง 15 – 22゚C และควรได้รับแสงอย่างพอเพียง ดินที่ใช้ปลูกควรร่วนซุย มีความอุดมสมบูรณ์สูง การระบายน้ําและอากาศดี ดินควรมีสภาพความเป็นกรดเป็นด่าง 6 – 6.5 และมีความชื้นสูง ควรให้น้ําอย่างสม่ำเสมอ หากขาดน้ําจะทําให้ชะงัก การเจริญเติบโต คุณภาพปมไม่ดี มีเส้นใยมากรูปร่างปมไม่สวย

ภาพโดย PublicDomainPictures จาก Pixabay

การเตรียมกล้า

เพาะกล้าแบบประณีต ในถาดหลุม อายุกล้า ประมาณ 20 วัน ไม่ควร เกิน 25 วัน แล้วย้ายปลูก หากต้นกล้าอายุมากจะทําให้ต้นชะงักการเจริญเติบโต

การเตรียมดิน

ไถดินลึกประมาณ 15 – 20 เซนติเมตร ขุดดินตากแดดอย่างน้อย 14 วัน เก็บหญ้าและวัชพืชออกจากแปลง ขึ้นแปลงกว้าง 1 เมตร ใส่ปุ๋ย 15–15–15 ปูนขาว ปุ๋ยคอก อัตรา 1 กิโลกรัม/ตารางเมตร และโบแรกซ์ อัตรา 1 กรัม /ตารางเมตร ผสมคลุกเคล้าในดินให้ทั่ว ปรับหน้าแปลงให้เรียบ

การปลูก

ทําหุลมลึก 6 – 8 เซนติเมตร ระยะห่างระหว่างต้น และแถว 20 x 25 เซนติเมตร

การให้น้ํา

ควรให้น้ำสม่ำเสมอ 1 – 2 วัน/คร้ัง

การให้ปุ๋ย

ประมาณ 7 – 10 วันหลังจากย้ายปลูกใส่ปุ๋ย 15–15–15 และ 46–0–0 อัตรา 1:2 ปริมาณ 20 – 30 กรัม/ตารางเมตร การใส่ปุ๋ยครั้งที่ 2 ห่างจาก ครั้งแรก 15 วัน ใสปุ๋ย 13 – 13 – 21 อัตรา 20 – 25 กรัม/ตารางเมตร การใส่ปุ๋ยใช้วิธีขีดร่องรอบต่นลึก 2 – 3 เซนติเมตร โรยปุ๋ยลงร่องกลบดินแล้วรดน้ํา ทําการกําจัดวัชพืช พร้อมกับการใส่ปุ๋ยทุกครั้ง หากพืช แสดงอาการอ่อนแอหรือขาดธาตุ ใหฉีดพ่นธาตุอาหารเสริม

ข้อควรระวัง

1. เวลาพูนดินโคนต้น ระวังอย่าให้ใบหัก และรากขาด

2. ควรย้ายกล้า ตามกําหนดเวลา หากล่าช้า หัวจะแคระแกรน

3. ควรให้น้ําอย่างสม่ำเสมอ ป้องกันการแตกของหัว

4. เมื่อพืชเริ่มสร้างหัวให้ฉีดพ่นโบรอน ทุก 7 วัน

การเก็บเกี่ยว

ควรเก็บเกี่ยวเมื่อผลสีเขียวอ่อน ผลไม่แก่จนเกินไป

คุณค่าทางโภชนาการ

ให้คุณค่าทางอาหารและวิตามินสูง โดยเฉพาะวิตามิน เอ และเกลือแร่ต่าง ๆ

ภาพโดย Urszula จาก Pixabay

การใช้ประโยชน์

ส่วนที่ใช้ประโยชน์ได้แก่ส่วนของลําต้นทีมีลักษณะเป็นปมสะสมอาหาร และใบอ่อน โดยส่วนของลําต้น สามารถรับประทานสดในสลัด หรือนําไปประกอบอาหารชนิดต่างๆ เช่น ผัดน้ํามันหอย ต้มจับฉ่าย ต้มซุป ผัดกับเนื้อสัตว์ อาหารทะเล หรือผัดใส่ไข่ หรือนํามาใช้แทนมะละกอในส้มตํา ใบอ่อนสามารถนํามาต้ม หรือผัดน้ํามันหอย

การปลูกปวยเหล็ง

2022-10-25T11:45:00.000+02:00

ปวยเหล็ง (Spinach)

ภาพโดย Miroslav Sárkozy จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Spinacia oleraceal

ปวยเหล็ง มีถิ่นกําเนิดอยู่แถบทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดียและแถบอัฟกานิสถาน เป็นพืชอายุสั้น ลําต้นเป็นกอจะมีกาบใบซ้อนกันเป็นกอ คล้ายผักกวางตุ้ง รากจะเป็นระบบรากแก้ว ก้านและใบจะมีความยาว 10 – 15 เซนติเมตร ขอบใบหยักเล็กน้อย ปลายใบค่อนข้างมน ก้านใบจะกลวง ใบค่อนข้างหนาเป็นมันสีเขียวค่อนข้างเข้ม ใต้ใบมีขนอ่อน ๆ ชอบอากาศหนาวเย็น ใช้พื้นที่ในการปลูกน้อย ราคาและผลตอบแทนค่อนข้างสูง หากปลูกในช่วงฤดูฝน

ดินที่เหมาะสม ควรเป็นดินร่วนปนทราย มีความเป็นกรดเป็นด่างของ ดิน 6.0 – 6.8 มีการระบายน้ําดี พื้นที่ปลูกจะอยู่ที่ระดับ 1,000 เมตร ขึ้นไปจากระดับน้ําทะเล สามารถปลูกได้ตลอดปี อุณหภูมิที่เหมาะสมสําหรับการเจริญเติบโต อยู่ระหว่าง 18 – 20゚C

การเตรียมดิน

เนื่องจากเป็นพืชที่หว่านเมล็ดในแปลงปลูกโดยตรง ควรเลือกดิน ที่ร่วนซุย มีความอุดมสมบูรณ์สูง มีหน้าดินลึก ระบายน้ําได้ดี ปวยเหล็งเป็นผักที่ชอบดินที่มีสภาพเป็นกรดเป็นด่างระหว่าง 6.0 – 6.8 ดังนั้นจึงควรมีการหว่านปูนขาวทุกครั้งที่เตรีมดินเพื่อปลูกปวยเหล็ง แล้วทําการขุดพลิกดินตากแดดไว้

7 – 15 วัน แล้วจึงย่อยดินและขึ้นแปลง รองพื้นด้วยปุ๋ยคอกประมาณ 1,500 – 2,000 กิโลกรัม/ไร่ และปุ๋ยเคมีสูตร 12 – 24 – 12 อัตรา 50 กิโลกรัม/ไร่ คลุกเคล้าผสมให้ท่ัวแปลง แล้วทําการขีดร่องตามขวางของแปลง แต่ละร่องห่างกัน 10 – 12 เซนติเมตร

การปลูก

เนื่องจากที่เปลือกหุ้มของเมล็ดมีสารจำกัดการงอกอยู่ ดังนั้นให้ใช้ผ้าเปียกหมาด ๆ หุ้มเก็บรักษาในอุณหภูมิ 5゚C ( ตู้เย็นชั้นรองช่องน้ําแข็ง ) 3 – 5 วันหรือแช่เมล็ดในจิบเบอเรลลิกแอซิก เข้มข้น 100 ppm เป็นเวลา 1 ชั่วโมง จะช่วยให้อัตราความงอกสูงขึ้น

ทําการปลูกโดยใช้ไม้ขีดบนแปลงให้เป็นร่องตามขวางแปลงลึก 1 – 2 เซนติเมตร แล้วหยอดเมล็ดลงในร่องให้แต่ละเมล็ดห่างกันประมาณ 5 เซนติเมตร แล้วกลบดิน หลังจากเมล็ดงอกแล้ว 7 – 10 วัน ถอนแยก เนื่องจากในการหยอดเมล็ด อาจจะหยอดถี่เกินไป

การให้น้ํา

การให้น้ําปวยเหล็งเป็นสิ่งสําคัญมาก ควรมีการให้น้ําวันละ 2 ครั้ง คือตอนเช้าและตอนเย็น ถ้าปวยเหล็งขาดน้ําจะทําให้ต้นแคระแกร็น และใบจะ เหลือง หากมีการปลูกในช่วงฤดูฝนควรทําโรงเรือนพลาสติก เพื่อป้องกันนํ้าฝนท่ีจะตกลงมาทําให้ปวยเหล็งเสียหายได้

การให้ปุ๋ย

เมื่อต้นกล้าอายุได้ 15 วันให้ใส่ปุ๋ยเคมีสูตร 46 – 0 – 0 และ 13 – 13 – 21 อัตรา 1 : 1 ปริมาณ 50 กิโลกรัม/ไร่ (โรยระหว่างแถวและพรวนดินกลบ )

ภาพโดย trang nguyen thi thu จาก Pixabay

การเก็บเกี่ยว

อายุการเก็บเกี่ยวหลังจากหยอดเมล็ด ประมาณ 30 – 45 วัน ให้ทําการถอนหรือตัดทั้งลําต้น ลอกใบที่เหลืองและเป็นโรคออก ทําความสะอาด และ ผึ่งก่อนทําการบรรจุ การเก็บเกี่ยวควรเก็บตอนเย็น หรือตอนเช้า รีบบรรจุภาชนะโดยเร็ว

คุณค่าทางโภชนาการ

ปวยเหล็ง ประกอบไปด้วยคุณค่าทางอาหารหลายชนิด เช่น คาร์โบไฮเดรต โปรตีน แคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก และมีสารเบต้าแคโรทีน และวิตามินซี เป็นจํานวนมาก ช่วยบํารุงสายตา ผิวพรรณ ทําให้กระดูกแข็งแรงและ ช่วยป้องกันโรคมะเร็ง

การใช้ประโยชน์

การบริโภคจะนํามาบริโภคทั้งลําต้น โดยจะตัดรากทิ้งไป และนําส่วนที่เหลือไปประกอบอาหาร ได้แก่ ผัดไฟแดง ต้มจืด สุกี้ หรือ ผัดใส่หมู ใส่ไก่

การปลูกหอมญี่ปุ่น

2022-10-24T09:11:00.000+02:00

หอมญี่ปุ่น (Bunching Onion)

Image by Freepik

ชื่อวิทยาศาสตร์ Allium fistulosum L .

หอมญี่ปุ่น เป็นพืชอายุยาว ต้องการดินร่วนซุยหน้าดินลึกระบายน้ําดี และมีอินทรีย์วัตถุสูง ค่าความเป็นกรดเป็นด่าง 6.0 – 6.8 ลักษณะทั่วไป ประกอบด้วยราก ซึ่งเป็นระบบรากฝอยลําต้นจริงจะมีลักษณะเป็นแผ่นอยู่ระหว่างรากและใบ ใบมีลักษณะเป็นหลอดยาว คล้ายใบหอมขนาดใหญ่ ส่วนที่นํามาบริโภค คือ ลําต้นเทียมซึ่งมีลักษณะกลมยาวสีขาวเป็นส่วนของกาบใบ ( scape ) ทําหน้าท่ีสะสมอาหาร ซึ่งจะขยายตัวตามยาว ทําให้มีลําต้นเทียมสูง 25 – 75 เซนติเมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 3 – 7 เซนติเมตร การขยายพันธุ์โดยใช้เมล็ดและแยกกอ

การเตรียมกล้า

1. แปลงเพาะกล้าในฤดูฝนอยู่ภายใต้หลังคาพลาสติก ฤดูร้อน/หนาว ใช้อุโมงค์ตาข่าย

2. บ่มเมล็ด โดยแช่เมล็ดในน้ําผสมยากันรานาน 15 นาที ผึ่งเมล็ด ไว้นาน 30 นาที ห่อด้วยผ้าไว้ 1 คืน แล้วนําเมล็ดไปหยอดในแปลงเพาะกล้า

3. ขึ้นแปลงกว้าง 1 เมตร ใส่ปุ๋ยรองพื้นสูตร 12 – 24 –12 และปูนขาว อัตรา 30 กรัม/ตารางเมตร และปุ๋ยคอกปริมาณ 1 กิโลกรัม/ตารางเมตร คลุกเคล้าให้ทั่วแปลงรดน้ําให้ชุ่ม

4. ขีดร่องขวางแปลงลึก 1 เซนติเมตร ห่าง 10 เซนติเมตร หยอดเมล็ดที่บ่มแล้วห่างกัน 1 เซนติเมตร กลบด้วยดินบาง ๆ แล้วคลุมด้วยฟาง

5. ต้นกล้าอายุได้ 25 วัน และ 50 วัน ใส่ปุ๋ยสูตร 15 – 15 – 15 และยูเรีย

6. รดน้ําวันละ 1 ครั้ง อายุได้ 2 เดือน ย้ายปลูก

7. ต้นกล้าย้ายปลูกตัดปลายให้สูงกว่ายอด 2 เซนติเมตร ตัดราก เหลือ 1 เซนติเมตร แช่รากในน้ําผสมไดแทนเอ็ม 45 นาน 10 นาที ก่อนปลูก

การเตรียมดิน

ไถหรือขุดดินให้ลึกประมาณ 15 – 20 เซนติเมตร ตากดินทิ้งไว้ 1 สัปดาห์ ใส่ปูนขาว ปรับค่าความเป็นกรดเป็นด่าง ทิ้งไว้ 10 วัน ใส่ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักและรองพื้นด้วยปุ๋ยสูตร 15–15–15 อัตรา 20 กรัม /ตารางเมตร คลุกเคล้าให้ เข้ากัน

การปลูก

ก่อนปลูกควรรดน้ําให้แปลงมีความชุ่มชื้น แล้วทําการปลูกโดยขุดร่องลึก 3 เซนติเมตร ห่างกัน 80 เซนติเมตร

หลังปลูก 20 วันโรยปุ๋ยสตูร 21–0–0 และ 15–15–15 อัตรา 20 กรัม /ตารางเมตร ลงในร่องปลูก แล้วกลบดินพูนโคน อายุได้ 40 วันโรยปุ๋ยสูตร 15 – 15 – 15 แล้วกลบดินพูน โคนต้นถึงในระดับใบล่าง

การเก็บเกี่ยว

เก็บเกี่ยวเมื่ออายุได้ 60 — 80 วัน หัวมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 7 – 8 เซนติเมตร เลือกหัวที่มีทรงกลมไม่มีรอยแตกหรือรอยแยก ตัดใบออกใหเหลือก้านใบ ไม่เกิน 3 เซนติเมตร ล้างให้สะอาด ผึ่งให้แห้ง

คุณค่าทางโภชนาการ

ประกอบด้วยโปรวิตามิน เอ และซี

การใช้ประโยชน์

ส่วนที่นำมาบริโภคคือลําต้นเทียมที่มีลักษณะกลมยาวสีขาว นํามา ประกอบอาหารต่าง ๆ เช่น ผัดน้ํามันหอย ผัดกับอาหารทะเลหรือตุ๋น

วิธีพิมพ์เครื่องหมาย ° (องศา) บนเครื่อง Mac

2022-10-23T14:44:00.006+02:00

วิธีพิมพ์เครื่องหมาย ° (องศา) บนเครื่อง Mac

เปลี่ยนแป้นพิมพ์เป็นอังกฤษ แล้วกด Shift + option + 8

-30° 0° 10° 90° 100° 180° 360°

การปลูกฟักแม้ว หรือ ชาโยเต้

2022-10-23T13:26:00.000+02:00

ชาโยเต้ ( Chayote )

ภาพโดย Edeni Mendes da Rocha Teka จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Sechium edule (Jacq.)

ชาโยเต้ หรือฟักแม้ว จัดอยู่ในวงศ์ Cucurbitaceae หรือ Gourd Family มีถิ่นกําเนิดทางตอนใต้ของประเทศเม็กซิโกและแถบอเมริกากลาง ลําต้นเป็นเถาเลื้อยไปตามค้าง ผลมีลักษณะยาวรี สีเขียวอ่อน ผิวขรุขระ เป็น พืชผักที่มีคุณค่าทางอาหารสูง สามารถบริโภคได้ทั้งยอดและผล การปลูกและดูแลรักษาง่าย โรคและแมลงน้อย

สามารถปลูกทั่วไปในพื้นที่ที่มีความสูงจากระดับน้ําทะเลตั้งแต่ 500 – 1,700 เมตร สภาพอากาศเย็นอุณหภูมิท่ีเหมาะสมอยู่ระหว่าง 13 – 21゚C หากอุณหภูมิต่ำกว่า 5゚C จะเป็นอันตรายต่อยอดอ่อน การปลกูในสภาพอุณหภูมิสูงกว่า 28゚C จะเร่งอัตราการเจริญทางลําต้นและใบให้สูงขึ้น แต่ดอกและผลจะร่วง

สําหรับสภาพดินที่ทําการปลูกเป็นดินร่วนซุย มีความอุดมสมบูรณ์ หน้าดินลึกและมีความเป็นกรดเป็นด่างประมาณ 6 – 6.8 ได้รับแสงแดดและน้ําอย่างพอเพียง

การเตรียมดิน

ขุดพลิกดินตากแดด อย่างน้อย 14 วัน รองก้นหลุมด้วยมูลไก่ 1 กิโลกรัม/หลุม และใส่ปุ๋ยเคมีสูตร 15 – 15 – 15 อัตรา 30 กรัมต่อหลุม ควรรองก้นหลุมด้วยเชื้อไตรโคเดอร์มา ป้องกันโรคเน่าที่มีสาเหตุจากเชื้อรา

การปลูก

การปลูก มี 2 แบบคือ

1. การปลูกเพื่อเก็บผล

ใช้ระยะห่างระหว่างแถว/หลุม ประมาณ 2 x 2 เมตร พื้นที่ 1 ไร่ ปลูกได้จํานวน 400 ต้น หรือหลุม ทําค้างสูงประมาณ 2 – 2.5 เมตร โดยใช้เสาไม้ไผ่หรือเสาปูนทําเสาหลักแล้ว ใช้ไม้ไผ่รวก ทําค้างวางระหว่างเสาปูนเป็นราวไม่และใช้เชือกหรือลวดขึงเป็นตารางให้ตึง หรืออาจทําลักษณะค้างคล้ายกับค้างองุ่น

ใช้ระยะห่างระหว่างแถว/หลมุ 0.5 – 0.75 เมตร x 1 – 1.5 เมตร ความยาวตามพื้นที่ปลูก ใช้ค้างไม้รวกหรือไม้เนื้อแข็งสูงประมาณ 2 – 2.50 เมตรไขว้กัน ใช้ไม้วางตรงกลางผูกเชือกให้แน่น

สําหรับในแปลงปลูกเพื่อเก็บผลอ่อนควรมีการตัดแต่ง ใบแก่ และ เถาแขนงที่ไม่สมบูรณ์ออกบ้าง เพื่อให้ชาโยเต้ออกผลได้ดี

2. การปลูกเพื่อเก็บยอด

การปลูกเพื่อเก็บยอด เกษตรกรที่ปลูกโดยทั่วไปจะไม่ทําค้างเพราะ ไม่สะดวก เกษตรกรจะใช้ระยะการปลูกแบบถี่ ระยะหลุม อยู่ระหว่าง 50 X 75 เซนติเมตร เพื่อให้ได้ปริมาณต้นมาก การเก็บยอดอ่อนโดยอาจต้องใช้หัวพันธุ์ 2 หัวต่อหลุม พื้นที่ 1 ไร่ ใช้หัวพันธุ์ประมาณ 3,200 – 6,400 หัว

การเก็บยอดขาย จะเก็บยอดอ่อนยาวประมาณ 45 – 50 เซนติเมตร หรือประมาณ 1 ศอก นำมาตัดแต่ง เอาใบแก่ออกมัดเป็นกำ

วิธีการปลูก

1. นําผลที่แก่เต็มที่ปลอดเชื้อไวรัส ไปชําในกระบะทรายไว้ในที่ร่ม ที่มีความชื้นพอสมควร รอให้แตกรากจึงย้ายปลูก

2. การปลูกลงแปลง นําหัวพันธุ์ที่แก่เต็มที่และงอกต้นอ่อนแล้ววาง กลางหลมุที่เตรียมไว้กลบดิน 3ใน 4 ของผลเหมือนการปลกูมะพร้าว เสร็จแล้วคลุมด้วยหญ้าแห้ง ฟางข้าว เศษพืชเล็กน้อยแล้วรดนํ้าให้ชุ่ม

การให้น้ํา

รดวันละ 1 – 2 ครั้ง

การให้ปุ๋ย

ใส่ปุ๋ยสูตร 12 – 24 – 12 หรือ 15 – 15 – 15 สลับกับปุ๋ยคอกเป็นระยะประมาณ 2 เดือน/ครั้ง การปลูกชาโยเต้ส่วนใหญ่ไม่จําเป็นต้องใช้สารเคมี กําจัดศัตรูพืช เนื่องจากไม่มีศัตรูรบกวนมากนัก การดูแลในระยะแรกอาจจะต้อง กําจัดวัชพืช เมื่อชาโยเต้ตั้งตัวได้ไม่จําเป็นต้องกําจัดวัชพืชเพียงแต่ดูแลการใส่ ปุ๋ยและให้น้ํา

การเก็บผลผลิต

การเก็บผลอ่อน

เริ่มเก็บผลได้เมื่ออายุ4–5เดือน ผลจะออกเป็นรุ่นๆ ละ 45 วัน ขนาดผลที่เก็บเพื่อบริโภคควรมีผิวสีเขียวอ่อนหรือสีเขียว หนักประมาณ 250 – 400 กรัม/ผล

การเก็บยอด

ตัดยอดอ่อนได้หลังการปลูกประมาณ 2 เดือน จะเก็บยอดอ่อนยาวประมาณ 40 – 50 เซนติเมตรทุก 2 – 3 วัน ผลผลติ เฉลีย 200 – 300 กิโลกรัม /ไร่ โดยเฉลี่ย สัปดาห์ละ 400 กิโลกรัม /ไร่

ข้อควรระวังในการปลูกชาโยเต้

ไม่ควรปลูกในพื้นที่ที่ ไม่สามารถระบายน้ําได้ดี เนื่องจากชาโยเต้ อ่อนแอต่อการถูกน้ําท่วมขัง

คุณค่าทางโภชนาการ

ชาโยเต้ประกอบไปด้วยคุณค่าอาหารหลายชนิด ได้แก่วิตามนซี แคลเซียม ฟอสฟอรัส บํารุงกระดูกและฟัน ป้องกันหวัด ผลและเมล็ด ประกอบด้วย กรดอะมิโนที่สำคัญ เช่น aspartic acid glutamic acid alanine orgin cistien phenylalanine glycine histidine isoleuucine leucine metionine proline serine tyrosine threoninee and valine น้ําต้มใบและผลช่วยขับปัสสาวะและสลายนิ่วในไต

การใช้ประโยชน์

ส่วนที่ใช้บริโภคคือส่วนของยอดอ่อนและผลอ่อน มีการบริโภคอย่าง แพร่หลาย และมีรสชาติอร่อย จัดเป็นผักปลอดสารพิษ ยอดชาโยเต้ก็ เช่นเดียวกับผักทั่วไป นํามาต้มจิ้มน้ําพริก ต้มจืด แกงเลียง ลาบ ผัดหมู ผัดน้ํามันหอย ก๋วยเตี๋ยวราดหน้า ส่วนผลของชาโยเต้ก็นำไปปรงุ เป็นผัก ต้มจืด แกงส้ม ลวก หรือต้ม จิ้มกับน้ําพริก

การปลูกเซเลอรี่

2022-10-22T18:37:00.000+02:00

เซเลอรี่ (Celery)

ภาพโดย Beverly Buckley จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Apium graveolens var.

เซเลอรี่ เป็นพืชตระกูลเดียวกันกับพาร์สเลย์ มีลําต้นเป็นกอ มีกาบใบ ซ้อนกัน ก้านใบอวบหนาและกรอบ ใบจะหยักคล้ายฟันเลื่อย ความสูงของลําต้น ( กอ ) ประมาณ 30 – 60 เซนติเมตร ถ้าต้นเล็กจะเหมือนต้นคื่นฉ่าย มีถิ่นกําเนิดแถบสวีเดนถึงอียิปต์และอบิสซิเนีย ในเอเชียพบแถบคอเคซัสถึงอินเดีย เป็นพืชท่ีต้องการดูแลเอาใจใส่ อย่างปราณีตจึงจะได้ผลผลิตสูง ดินปลูกต้องมีความอุดมสมบูรณ์ ต้องการความชุ่มชื้นอย่างสม่ำเสมอตลอดเวลา ชอบสภาพอากาศ เย็นอณุหภมู ที่ เหมาะสมอยู่ระหว่าง 15.5 – 18 ゚C และไม่ควรเกิน 24 ゚C สามารถปลูกได้ตลอดปีในพื้นที่สูงจากระดับน้ําทะเล 800 – 1,400 เมตร

การเตรียมกล้า

เพาะกล้าอย่างประณีตในถาดหลุม ซึ่งมีส่วนผสมของดินร่วนกับ ปุ๋ยหมักหรือปุ๋ยคอกเก่า อัตรา 1 : 1 เมื่อต้นกล้าอายุได้ 25 วัน ย้ายลงถุงเพาะ ขนาด 4 x 6 นิ้ว ที่มีส่วนผสมของดินร่วนกับมูลไก่ อัตรา 2 : 1 แล้วย้ายกล้า ลงถุง 20 – 25 วัน ย้ายลงปลูกในแปลง

การเตรียมแปลง

เลือกพื้นที่โล่งแจ้งเพื่อให้ได้รับแสงอย่างเต็มที่ ขุดดินตากแดด ทิ้งไว้อย่างน้อย 14 วัน ใส่ปุ๋ยสูตร 15 – 15 – 15 อัตรา 15 – 20 กรัม/ตารางเมตร ปุ๋ยคอกอัตรา 2 – 4 กิโลกรัม/ตารางเมตร ผสมคลุกเคล้ากับดินทั่วแปลง

การปลูก

ย้ายกล้าจากถุงเพาะลงแปลง โดยเลือกต้นกล้าที่มีขนาดเท่ากันปลูกในแปลงเดียวกัน การปลูกอาจจะปลูกเป็นแถวเดียว ใช้ระยะปลกู 40 x 30 เซนติเมตร ในฤดูหนาว ฤดูฝน ใช้ระยะปลูก 25 x 25 เซนติเมตร ดูแลรักษาต้นเซเลอรี่อย่าให้ขาดนํ้า ถ้าขาดจะชะงักการเจริญเติบโต ต้นฟ่ามเส้นใยมาก รสชาติไม่ดีและก้านใบจะเกิดอาการไส้กลวง เมื่อเซเลอรี่อายุได้ 25 – 30 วันหลังย้ายปลูกลงแปลง เก็บวัชพืชออกเด็ดหน่อที่เกิด ใหม่ทิ้ง พร้อมใส่ปุ๋ย 15–15–15 และสูตร 21–0–0 หรือสูตร 15–0–0 อัตราผสมจํานวน 50 กิโลกรัม /ไร่ โดยโรยปุ๋ยรอบโคนต้น หลังจากนั้น 2 สัปดาห์ ใส่ปุ๋ยครั้งที่ 2 โดยใช้ปุ๋ยสูตร 15–15–15 และ 15–0–0 ในอัตราผสมจำนวน 50 กิโลกรัม /ไร่ สัดส่วน 2 : 1 และ ปุ๋ยมูลไก่อัตรา 3 กำ มือ/ ต้น

การเก็บเกี่ยว

เก็บเกี่ยวเมื่อต้นมีความสูงประมาณ 45 เซนติเมตรขลบชึ้นไป ( อายุ 2.5 – 3.5 เดือน ) ใช้มีดตัดตรงโคนต้นที่ระดับดิน ล้างให้สะอาดผึ่งให้แห้งตัดแต่งก้านใบให้มีความยาวของก้านประมาณ 30 – 35 เซนติเมตร คัดเลือกส่วนที่มีตำหนิและก้านใบที่ตั้งไม่ตรงทิ้งไป บรรจุใส่ภาชนะเพื่อเตรียมขนส่งตลาดต่อไป

คุณค่าทางโภชนาการ

เซเลอรี่มีโซเดียมต่ำ จึงมีสรรพคุณในการช่วยลดความดันโลหิต เหมาะสําหรับผู้ที่เป็นโรคไต

ภาพโดย Ineta Lidace จาก Pixabay

การใช้ประโยชน์

เริ่มแรกใช้ประโยชน์จากเซเลอรี่เป็นยาสมุนไพร ใช้ขับปัสสาวะแก้อาการปวดข้อ หลังจากนั้นจึงนํามาบริโภคในส่วนของก้านใบที่ไม่แก่จนเกินไป โดยนํามาประกอบอาหารได้หลายอย่างใช้รับประทานดิบ ๆ คั้นน้ําดื่ม ตุ๋นรวมกับผักอื่นๆ ผัดใส่หมู ปลา ไก่ หรือเครื่องในสัตว์ต่าง ๆ

การปลูกผักกาดหอมห่อ

2022-10-21T20:24:00.000+02:00

ผักกาดหอมห่อ (Head Lettuce, Iceberg type, Crisp Lettuce)

ภาพโดย Esther Merbt จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Lactuca sativa var. capitata

ผักกาดหอมห่อ สลัดปลี ผักกาดแก้ว หรือสลัดแก้ว จัดอยู่ในวงศ์ Asteraceae ( Compositae ) ชื่อ Head Lettuce เป็นผักรับประทานใบ เนื้อใบหนา กรอบเป็นแผ่นคลื่น ห่อเป็นหัว เป็นพืชที่ปลูกง่าย ตลาดมีความต้องการสูง เป็น พืชอายุปีเดียว ดินที่เหมาะสม คือ ดินร่วนซุยมีหน้าดินลึก มีอินทรียวัตถุสูง ความเป็นกรดเป็นด่าง อยู่ระหว่าง 6.0 – 6.5 ความชื้นพอสมควร อุณหภูมิเหมาะสมอยู่ระหว่าง 15 – 20 ゚C สามารถปลูกได้ตลอดปี ควรปลูกในที่ๆมีการระบายน้ําดี เนื่องจากผักกาดหอมห่อจะมีระบบรากตื้นและอ่อนแอ ไม่สามารถเจริญได้ดีในสภาพที่มีน้ําขัง

การเตรียมต้นกล้า

เมล็ดพันธุ์ผักกาดหอมห่อจะพักตัวในอุณหภูมิสูง และจะงอกในอุณหภูมิต่ำ การทําลายการพักตัวสามารถทําได้โดยการใช้ผ้าเปียกหมาด ๆห่อหุ้ม และเก็บไว้ในอุณหภูมิ 4 – 6 ゚C เป็นเวลา 2 – 3 วัน หรือนําเมล็ดไปแช่ใน Thiourea เข้มข้น 0.5 % หรือโพแทสเซียมไนเตรทเข้มข้น 0.1 – 0.2 % เมื่อเมล็ดงอกเป็นตุ่มรากสีขาว นําไปเพาะในถาดหลุม ใช้วัสดุที่มีความร่วนซุย โดยทั่วไปจะใช้ดินร่วนผสมปุ๋ยคอกเก่า ผสมขี้เถ้าแกลบ อัตรา 1 : 1 : 1 ในระยะ ต้นกล้าผักกาดหอมห่อจะต้องการปริมาณธาตุอาหารปานกลาง เนื่องจากต้นกล้าไม่สามารถเจริญได้ดีในดินที่มีความเข้มข้นของธาตุอาหารสูง

การเตรียมดิน

ไถดินลึก 20 – 30 เซนติเมตร และโรยปูนขาว หรือโดโลไมท์ อัตรา 50 – 100 กรัม/ตารางเมตร ทิ้งไว้ 14 วัน ให้วัชพืชแห้งตาย ขึ้นแปลงกว้าง 1 เมตร ใส่ปุ๋ยคอกอัตรา 2 – 4 ตัน/ไร่ ผสมคลุกเคล้าให้ทั่วแปลง ใส่ปุ๋ย สูตร 12 – 24 – 12 และ 15 – 0 – 0 อัตรา 50 กิโลกรัม/ไร่ สัดส่วน 1 : 1 รองพื้น

การย้ายปลูก

ย้ายปลูกเมื่อมีใบจริง 3 – 4 ใบ ควรระวังอย่าให้ดินที่หุ้มรากแตก นําลงปลูกในแปลงลึก 10 – 15 เซนติเมตร โดยใช้ระยะปลูก 20 – 50 x 30 – 50 เซนติเมตร

การให้ปุ๋ย

ใส่ปุ๋ยสูตร 12 – 24 – 12 ใส่ก่อนปลูกอัตรา 40 กิโลกรัม/ไร่ และหลังปลูก 30 วัน ใส่อัตรา 12 กิโลกรัม/ไร่ และใส่แคลเซียม แอมโมเนียไนเตรท ( 15 – 0 – 0 ) หลังปลูกในระยะที่เริ่มเจริญและใส่ปุ๋ยสูตร 13 – 0 – 46 ในระยะที่ เริ่มเข้าปลี ผักกาดหอมห่อมีความต้องการธาตุอาหารสูงในระยะแรกของการ เจริญเติบโต เพื่อเป็นอาหารในการสร้างต้น ใบ และหัว

โดยทั่วไป ธาตุอาหารรองจะมีผลต่อการเจริญของผักกาดหอมห่อน้อยมาก แต่ในสภาพแวดล้อมที่มีอุณหภูมิสูง มีความชื้นสูงหรือต่ำเกินไปจะทําให้เกิดการขาดแคลเซียมและทําให้เกิดอาการปลายใบไหม้ ( tip bum ) ในดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ต่ำผักกาดหอมห่ออาจจะแสดงอาการ ขาดธาตุโบรอน ทองแดง และ/หรือ โมลิบดีนัม โดยเฉพาะการปลูกในโรงเรือนจะขาดธาตุอาหาร รองได้ง่าย ควรฉีดพ่นด้วยปุ๋ยที่มีธาตุรองทุกอาทิตย์

การให้น้ํา

เนื่องจากผักกาดหอมห่อมีระบบรากตื้น ดังนั้นจะต้องให้ความชื้น สม่ำเสมอ โดยเฉพาะในฤดูร้อนดินจะแห้งเร็ว ทําให้พืชแสดงอาการขาดน้ําได้ง่ายหรือในฤดูฝนในพื้นที่ ๆ มีน้ําขังจะทําให้รากชะงักการเจริญและเน่าตายได้

การให้น้ําแบบพ่นฝอย ควรให้ในระยะแรกของการเจริญเติบโต หรือในฤดูร้อนและหยุดเมื่อเริ่มเข้าปลีเพราะจะทําให้เกิดโรคทางใบ ควรเปลี่ยนมาใช้ระบบน้ําหยดแทน ทั้งนี้ อาจจะมีการให้ปุ๋ยไปพร้อมกับการให้น้ําแบบน้ําหยด จะทําให้ได้ผลผลิตและคุณภาพสูงขึ้น

การเก็บเกี่ยว

เมื่ออายุประมาณ 40 – 50 วัน หลังปลูกใช้มือกดดู หัวแน่นก็สามารถเก็บผลผลิตได้ ควรหลีกเลี่ยงการเก็บเกี่ยวตอนหัวผักสลัดเปียกควรเก็บตอนบ่าย อย่าล้างผัก ทําการคัดเกรดใช้มีดตัดบริเวณโคนต้น ตัดแต่งใบรอบนอก ให้เหลือ 3 – 4 ใบ แล้วป้ายปูนแดงที่รอยตัดเพื่อป้องกันเชื้อโรค เสร็จแล้วบรรจุในภาชนะ แต่ต้องผึ่งลมให้แห้งเสียก่อน

คุณค่าทางโภชนาการ

ผักกาดหอมห่อเป็นพืชที่มีวิตามินซีสูง โดยเฉพาะผักกาดหอมห่อที่มีใบสีแดง นอกจากนี้ยังมีฮีโมโกลบิน ( hemoglobin ) ช่วยป้องกันโรคโลหิตจาง บรรเทาอาการท้องผูกเหมาะสําหรับผู้ที่ป่วยเป็นโรคเบาหวาน

การใช้ประโยชน์

ผักสลัดหอมห่อใช้ประกอบอาหารประเภท ยํา ลาบ ทําแกงจืด เป็นเครื่องจิ้ม หรือตากแห้ง แล้วหมักเกลือเก็บเอาไว้ รับประทาน

การปลูกกะหล่ำปลีแดง

2022-10-20T22:37:00.001+02:00

กะหล่ำปลีแดง ( Red Cabbage )

ภาพโดย İbrahim Güvener จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Brassica oleracea var. rubra

กะหลํ่าปลีแดง จัดอยู่ในวงศ์ Brassicaceae ( Cruciferae ) เป็นพืชล้มลุกสองปี มีลักษณะคล้ายกะหล่ำปลีธรรมดาแต่มีสีแดง เนื่องจากใบมีสาร anthocyanin จํานวนมาก ลักษณะลําต้นสั้นมาก ใบเรียงตัวสลับซับซ้อนกันแน่น หลายชั้น หัวกลมหรือค่อนข้างกลม

กะหล่ำปลีแดง สามารถขึ้นได้ในดินแทบทุกชนิด โดยเฉพาะดินที่มี ลักษณะโปร่งและร่วนซุย มีความชื้นในดิน และมีค่าความเป็นกรดเป็นด่าง อยู่ในช่วง 6 – 6.5 สําหรับอุณหภูมิท่ีเหมาะสมสําหรับการเจริญเติบโตอยู่ระหว่าง 15 – 20゚C

การเตรียมดิน

กะหล่ำปลีแดง สามารถเจริญเติบโตได้ดี ในดินร่วน ปนทราย ไถดินให้ลึกประมาณ 20 เซนติเมตร ตากแดดทิ้งไว้ ประมาณ 1 – 2 สัปดาห์ ใส่ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักอัตรา 3 – 4 ตัน/ไร่ และปุ๋ยสูตร 15 – 15 – 15 อัตรา 50 ตารางเมตร/ไร่ คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วพรวนดินให้ละเอียด ยกทําแปลง กว้าง 1 เมตร ปลูก 2 แถว ความยาวแล้วแต่สะดวก

การปลูก

การปลูกกะหล่ำปลีแดงที่นิยมทําได้ 2 แบบ คือ

1. การหยอดเมล็ดในแปลงปลูก เหมาะสําหรับพื้นที่ที่เตรียมดินดีแล้ว จึงเหมาะต่อการงอกของเมล็ด การเจริญเติบโตระยะแรกควรให้น้ํา สม่ำเสมอ วิธีนี้ประหยัดแรงงานและเก็บเกี่ยวเร็วขึ้น แต่มีข้อเสียต้องใช้เมล็ด มากและจะต้องถอนให้เหลือ 1 ต้น เมื่อเริ่มมีใบจริง

2. การย้ายกล้าปลูก วิธีนี้จะต้องมีการเตรียมแปลงเพาะกล้าอย่างดี จะต้องยกแปลงสูง เพื่อสะดวกในการระบายน้ํา ควรใช้ทรายกลบบนแปลงให้หนา ประมาณ 1 – 2 นิ้ว แล้วจึงหว่านเมล็ดลงบนแปลงปลูก ความกว้างของแปลง 1 เมตร ความยาวข้ึนกับพื้นที่ เมื่อต้นกล้ามีใบจริง 2 – 3 ใบจึงย้ายปลูก โดยใช้ระยะปลูกระหว่างแถว 40 เซนติเมตร ระหว่างต้น 40 เซนติเมตร การปลูกจะปลูก เป็นแบบแถวเดียวหรือแถวคู่ก็ได้

การใส่ปุ๋ย

เนื่องจากกะหล่ำปลีแดงต้องการปุ๋ยไนโตรเจน และโปตัสเซียมใน ปริมาณสูง ควรใช้ปุ๋ยสูตร 13 – 13 – 21 หรือ 14 – 14 – 21 ในอัตรา

100 – 150 กิโลกรัม/ไร่ ควบคู่ไปกับการให้ปุ๋ยไนโตรเจน ( 15 – 0 – 0 ) ใน อัตรา 20 – 25 กิโลกรัม/ไร่ ควรแบ่งการให้ปุ๋ยเป็น 2 ครั้ง ครั้งแรกใส่เพียงครึ่งหนึ่ง โดยใส่รองพื้นขณะปลูก ครั้งที่สองใส่ปุ๋ยที่เหลืทั้งหมด เมื่อพืชอายุประมาณ 14 วัน หลังจากย้ายปลูก ใส่ปุ๋ยไนโตรเจน แบ่งใส่ 2 ครั้ง โดยใส่แบ่งโรยข้างต้นอายุ 20 วัน และ 40 วัน

การให้น้ํา

สําหรับการให้น้ํา ควรให้อย่างพอเพียง เนื่องจากกะหล่ำปลีแดงเป็นพืชที่ต้องการความชื้นในดินมาก ระยะที่กะหล่ำปลีแดงต้องการน้ํามากที่สุด ได้แก่ ระยะเริ่มห่อปลีและระยะการเจริญเติบโตเต็มที่ ( ประมาณ 4 สัปดาห์ก่อนเก็บเกี่ยว )

การเก็บเกี่ยว

อายุของกะหล่ำปลีแดงแต่ละพันธุ์ไม่เหมือนกัน สําหรับพันธุ์ท่ีนิยม ปลูกบ้านเรา เก็บเกี่ยวเมื่ออายุประมาณ 50 – 60 วัน ถ้าเป็นพันธุ์หนักอายุ ประมาณ 120 วัน โดยสังเกตได้จากหัวดอกกะหล่ำปลีแดงจะแน่น มีสีแดงชัดเจน การตัดกะหล่ำควรจะส่งถึงตลาดให้เร็วที่สุด

ภาพโดย congerdesign จาก Pixabay

คุณค่าทางโภชนาการ

กะหล่ำปลีแดงเป็นพืชที่มีเยื่อใยอาหารสูง และอุดมไปด้วยคุณค่า สารอาหารหลายชนิด เช่น โปรตีน ( สาร indoles ซึ่งเป็นผลึกที่แยกมาจาก trytophan กรดอะมิโนที่จําเป็นต่อร่างกาย ) คาร์โบไฮเดรต โซเดียม วิตามินซี ซึ่งพบค่อนข้างมากกว่ากะหล่ำปลีสีเขียวถึงสองเท่า ซึ่งจะช่วยป้องกันโรค เลือดออกตามไรฟัน มีสารซัลเฟอร์ ( sulfer ) ช่วยกระตุ้นการทํางานของลําไส้ใหญ่ และต้านสารก่อมะเร็งที่เข้าสู่ร่างกาย การกินกะหล่ำปลีแดงบ่อยๆจะช่วยลดโอกาสการเป็นมะเร็งลําไส้ใหญ่ โรคมะเร็งในช่องท้อง ลดระดับ คลอเรสเตอรอล และช่วยระงับประสาท ทําให้นอนหลับได้ดี นํ้ากะหล่ำปลีแดง คั้นสด ๆ ช่วยรักษาโรคกระเพาะ อย่างไรก็ตาม กะหล่ำปลีมีสารชนิดหนึ่ง ที่เรียกว่า goitrogen เล็กน้อย ถ้าสารนี้มีมากจะไปขัดขวางการทํางานของต่อมไทรอยด์ ทําให้นําไอโอดีนในเลือดไปใช้ได้น้อย ดังนั้นไม่ควรกินกะหลํ่าปลีแดงสดๆ วันละ 1 – 2 กิโลกรัม แต่ถ้าสุกแล้วสาร goitrogen จะหายไป

การใช้ประโยชน์

นํามาใช้ตกแต่งอาหารหรือแกะสลัก แต่งร่วมกับสลัดผัก รับประทานดิบกับเครื่องจิ้ม ดอง ตุ๋นกับเนื้อสัตว์แบบอาหารจีน

การปลูกสลัดน้ํา

2022-10-19T00:10:00.000+02:00

สลัดน้ํา ( Watercress )

ภาพโดย 아름 김 จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Nasturtium officinale R. Br.

สลัดน้ํา เป็นพืชวงศ์เดียวกับกะหล่ำปลี มีถิ่นกําเนิดอยู่แถบตอนเหนือของยุโรป และเอเชีย ต้องการความชื้นสูง และเจริญได้ดีในพื้นที่ๆมีระดับน้ําตื้น ( 5 – 10 เซนติเมตร ) มีน้ําสะอาดไหลผ่านช้าๆตลอดเวลา รากสามารถเจริญจากข้อ ต้นจะแตกกิ่งมาก อาจจะเลื้อยหรือลอยน้ํา ถ้าปลูกในท่ีๆไม่มีการหมุนเวียนของนํ้า จะทําให้นํ้าเน่าเสีย และสลัดน้ําจะตาย ในกรณีที่ไม่สามารถหาแหล่งปลูกในที่มีน้ำไหลผ่านได้ อาจจะปลูกตามขอบบ่อ โดยสูงกว่าระดับน้ํา 15 เซนติเมตร และบังร่มเงา หรืออาจจะปลูกในพื้นที่ๆร่มรําไร และให้น้ําพ่นฝอยวันละ 2 ครั้ง

การปลูกเพื่อบริโภคในครอบครัว และปลูกเป็นไม้ประดับ อาจจะปลูก ในกระถางหรือถาดปลูก โดยการผสมวัสดุปลูกลงไปในภาชนะสูง 5 – 7 เซนติเมตร ใช้ถาดรองภาชนะ และใส่น้ําให้สม่ำเสมอ วางไว้ใกล้หน้าต่างหรือท่ีๆ ได้รับแสงรําไร

พันธุ์

สายพันธุ์ดั้งเดิมพบในลําธารที่มีระดับน้ําตื้นไหลผ่านช้าๆตลอดเวลา มี 2 สายพันธุ์ คือ

1. พันธุ์สีเขียว เป็นสายพันธุ์ที่ต้องการสภาพอากาศอบอุ่น ติดดอกและเมล็ดง่าย

2. พันธุ์สีน้ําตาล เป็นสายพันธุ์ที่ค่อนข้างทนทานต่ออุณหภูมิต่ำ ติดดอกและเมล็ดยาก ขยายพันธุ์โดยการปักชําต้น

การเตรียมแปลงปลูก

การเตรียมแปลงปลูกในท่ีๆไม่สามารถรักษาระดับน้ําได้ ควรใช้ พลาสติกรองก้นบ่อ ผสมดินร่วน ปุ๋ยหมัก ปุ๋ยคอกเก่า และปุ๋ยเคมีสูตร 12 – 24 – 12 ใส่ลงในบ่อ ให้สูง 25 – 30 เซนติเมตร เกลี่ยหน้าดินให้เรียบ และทุบให้แน่น เพื่อป้องกันการชะล้างหน้าดิน ทําขอบบ่อสูง 20 – 30 เซนติเมตร วางก้อนหิน ในบ่อเพื่อความสะดวกในการเก็บเกี่ยว

การปลูกเพื่อการค้าสามารถทําแปลงปลูกคล้ายการทํานา โดยเตรียม ดินเช่นเดียวกับการปลูกในบ่อ

การเพาะปลูก

สลัดน้ําขยายพันธุ์ได้โดยการใช้เมล็ด หรือการปักชําต้น การขยายพันธุ์โดยเมล็ดจะรดน้ําแปลงปลูกให้มีความชุ่มชื้นพอสมควร เมล็ดมีขนาด เล็กมาก ควรผสมกับทรายละเอียดในปริมาตรที่เท่ากัน หว่านบางๆทั่วแปลงปลูก ไม่ต้องกลบเมล็ด และระวังอย่าให้มีน้ําขัง รักษาหน้าแปลงให้มีความชุ่มชื้นตลอดเวลา เมื่อเมล็ดเริ่มงอกจึงค่อยๆเพิ่มระดับน้ํา

การปลูกโดยใช้ต้นปักชํา ควรเด็ดใบที่อยู่ส่วนบนออก และปักชําโดยใช้ระยะปลูก 5 x 5 เซนติเมตร ภายใน 2 วัน ต้นจะงอกราก เมื่อต้นเจริญเติบโตสูง 10 – 15 เซนติเมตร ให้เด็ดยอด เพื่อให้แตกกิ่งข้าง การเพิ่มจํานวนกิ่งต่อต้น จะทําให้ผลผลิตสูง การปลูกในที่ๆ มีอุณหภูมิ

ต่ำกว่า 10゚C ควรคลุมบ่อพลาสติกเพื่ออเพิ่มอุณหภูมิ ทุก 2 – 3 เดือน ให้ระบายน้ําทิ้ง ใสปุ๋ยคอกและปุ๋ยเคมี เพื่อให้ต้นเจริญเติบโตรวดเร็วและสมบูรณ์ เมื่อมีปัญหาการเข้่าทําลายของหนอนใยและหมัดกระโดด ควรใช้มุ้งตาข่ายคลุมแปลงปลูก

การเก็บเกี่ยว

การปลูกในพื้นที่ๆมีน้ําไหลผ่านตลอดเวลาให้ปุ๋ยอย่างพอเพียง สม่ำเสมอ ไม่เก็บเกี่ยวมากครั้งจนเกินไป จะสามารถเก็บเกี่ยวได้หลายปี ในกรณี ที่ต้นโทรม ผลผลิตต่ำ ควรปลูกใหม่โดยการปักชํา และหลังการเก็บเกี่ยวแต่ละครั้ง ควรใส่ปุ๋ยไนโตรเจน

คุณค่าทางโภชนาการ

สลัดน้ํามีวิตามินเอ ไรโบฟลาวิน เหล็ก และโปรตีน มีสรรพคุณลดความดันโลหิต

การใช้ประโยชน์

ใบใช้ประกอบอาหาร เช่น สลัดผัก ผัดน้ํามัน ต้มจืด หรือใส่แซนวิช

การปลูกแรดิช

2022-10-18T00:13:00.003+02:00

แรดิช ( Radish )

ภาพโดย Steve Buissinne จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Raphanus sativus ,L.var.radicula.

แรดิช เป็นพืชตระกูลกะหล่ำ เจริญเติบโตเร็ว อายุการเก็บเกี่ยวสั้น ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมต่างๆ ได้ดี เป็นพืชสองฤดูแต่ปลูกเป็นพืชฤดูเดียว ส่วนที่นํามาบริโภคคือส่วนของรากสะสมอาหาร มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 – 5 เซนติเมตร

แรดิชอยู่ในกลุ่มพืชเขตหนาว อุณหภูมิที่เหมาะสมอยู่ระหว่าง 15 – 20゚C หากอุณหภูมิสูงเกินไปจะมีการเจริญเติบโตทางใบมาก หัวมีขนาดเล็ก รูปทรงผิดปกติ เนื้อฟ่าม แข็ง และมีกลิ่นฉุน ดินปลูกต้องร่วนซุย หน้าดินลึก ระบายน้ําดี และมีอินทรีย์วัตถุสูง

การเตรียมดิน

โรยปูนขาวละเอียด อัตรา 100 กรัม/ตารางเมตร ขุดตากดินไว้ประมาณ 14 วัน แล้วเก็บวัชพืชทิ้ง ขึ้นแปลงกว้าง 1 เมตร ย่อยดินให้ละเอียด ใส่ปุ๋ยสูตร 12 – 24 – 12 อัตรา 30 กรัม/ตารางเมตร ใส่ปุ๋ยคอกอัตรา 1 กิโลกรัม/ตารางเมตร และโบแรกซ์ อัตรา 1 กรัม/ตารางเมตร คลุกเคล้าให้เข้ากัน

การปลูก

แช่เมล็ดในน้ําอุ่นอุณหภูมิ 50゚C เป็นเวลา 25 – 30 นาที เพื่อกำจัดโรคที่ติดมากับเปลือกหุ้มเมล็ด นําออกมาผึ่งให้เปลือกแห้ง แล้วหยอดเมล็ด โดยทําร่องปลูกตามขวางของแปลงห่างกัน 5 – 10 เซนติเมตร หยอดเมล็ดลึก 1 – 2 เซนติเมตร ห่างกัน 2.5 – 5.0 เซนติเมตร ขึ้นอยู่กับฤดูปลูก สายพันธุ์ และขนาดทรงต้น การปลูกถี่เกินไปทําให้หัวมีรูปร่างและขนาดไม่สม่ำเสมอ

แรดิชเป็นพืชที่ระบบรากตื้น อายุการเก็บเกี่ยวเร็ว ต้องการความชื้นพอเพียงและสม่ำเสมอ เพื่อการเจริญเติบโต ให้ผลผลิตและมีคุณภาพสูง เมื่อแรดิชอายุได้ 10 – 15 วัน ถอนแยก กําจัดวัชพืชและละลายปุ๋ย

8–24–24 รด

การเก็บเกี่ยว

โดยทั่วไป จะเก็บเกี่ยวเมื่อแรดิชมีอายุ 21 – 40 วัน หลังหยอดเมล็ด ขึ้นอยู่กับฤดูกาลและสายพันธุ์ การเก็บเกี่ยวโดยการถอนด้วยมือ ตัดใบให้เหลือ ก้านใบยาว 5 เซนติเมตร อย่าให้สีผิวลอก ช้ำ คัดหัวที่มีตําหนิ รูปร่างผิดปกติทิ้ง

ภาพโดย Christine Sponchia จาก Pixabay

คุณค่าทางโภชนาการ

มีแคลเซียม ฟอสฟอรัส คาร์โบไฮเดรตสูง และวิตามินชนิดต่างๆ

การใช้ประโยชน์

แกะสลัก ตกแต่งอาหารเพื่อความสวยงาม รวมกับสลัด รับประทานดิบ เป็นเครื่องจิ้ม ดองรวมกับผักชนิดอื่น ๆ ประกอบอาหาร เช่น ต้มซุป ต้มจืด

การปลูกเทอร์นิพ

2022-10-17T15:10:00.007+02:00

เทอร์นิพ ( Turnip)

ภาพโดย Renee Olmsted จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Brassica Campestris var. rapa

เทอร์นิพ จัดเป็นพืชในเขตหนาว และอบอุ่น ปลูกง่าย อายุสั้น มีแหล่งกําเนิดในประเทศรัสเซีย และไซบีเรีย รับประทานส่วนของรากสะสม อาหารที่ขยายใหญ่และเรียกว่าหัว ( Swallen root ) ซึ่งมีรสหวาน กรอบ นิยมบริโภคกันมากในเขตรัฐทางภาคใต้ของสหรัฐอเมริกาและยุโรป สําหรับประเทศ ไทยยังไม่เป็นที่แพร่หลาย เนื่องจากคนไทยนิยมบริโภคหัวผักกาดจีนมากกว่า

การเตรียมกล้า

หยอดเมล็ด ในแปลงปลูก ตามแนวขวาง ระยะห่างระหว่างแถว 25 เซนติเมตร ระวังอย่าหยอดเมล็ดให้ลึกเกินไป

การเตรียมดิน

ขุดดินตากแดดไว้ 2 สัปดาห์ โรยปูนขาว อัตรา 100 กรัม/ตารางเมตร แล้วยกแปลง

ภาพโดย jacqueline macou จาก Pixabay

การปลูก

กําจัดวัชพืช ขึ้นแปลงกว้าง 1 เมตร ย่อยดินให้ละเอียด ใส่ปุ๋ยสูตร 12 – 24 – 12 อัตรา 30 กรัม/ตารางเมตร ปุ๋ยคอกอัตรา 1 กิโลกรัม/ตารางเมตร คลุกผสมให้ทั่ว ปรับหน้าดินให้เรียบขีดร่องลึก 0.5 เซนติเมตร ระยะปลูก 20 เซนติเมตร ระหว่างแถว 10 เซนติเมตร หยอดเมล็ดแล้วกลบดิน

เมื่ออายุได้ 10 – 15 วัน หลังจากหยอด เมล็ด ถอนแยกต้นอ่อนแอทิ้ง กำ จัดวัชพืช ทําร่องลึก 2 – 3 เซนติเมตร โรยปุ๋ยสูตร 8 – 24 – 24 ลงร่อง กลบดินและรดน้ํา คอยดูแลให้น้ําอย่างสม่ำเสมอ ระวังอย่าให้ขาดนํ้า และน้ําแฉะจนเกินไป

การเก็บเกี่ยว

เก็บเก่ียวเมื่ออายุได้ 40 – 50 วัน โดยถอนด้วยมือ ตัดใบ ให้เหลือก้านยาว 1 นิ้ว ระวังอย่าให้ผิวถลอก หรือช้ำ ล้างหัวให้สะอาด ผึ่งให้แห้ง

คุณค่าทางโภชนาการ

เทอร์นิพเป็นผักที่มีวิตามินเอ วิตามินซี และวิตามินบี ในปริมาณสูง โดยเฉพาะถ้าปลูกในบริเวณที่มีความเข้มของแสงสูง ปริมาณ วิตามินซีในหัวเทอร์นิพจะสูงขึ้นไปด้วย นอกจากนี้ ยังมีธาตุอาหาร เช่น แคลเซียม และคาร์โบไฮเดรต

การใช้ประโยชน์

สามารถนํามาประกอบอาหารได้เช่นเดียวกับหัวไชเท้า ประกอบ อาหารได้ทั้งหัวและใบ เช่น ต้มจืด ต้มซุป นํามาดอง แกะสลัก เพื่อนํามาประกอบอาหาร นึ่งกับเนื้อสัตว์ หรืออาหารทะเล หรือนํามารับประทานดิบ ๆ หรือทําสลัด

การปลูกแครอท

2022-10-16T21:25:00.016+02:00

แครอท (Carrot)

ภาพโดย katerinavulcova จาก Pixabay

ชื่อวิทยาศาสตร์ Daucus Carota Var.sativa

แครอท อยู่ในวงศ์ Apiaceae ( Umbelliferae ) มีถิ่นกําเนิด อยู่แถบเอเชียกลางจนถึงเอเชียตะวันออก แครอทเป็นพืชสองฤดู โดยฤดูแรก เจริญทางต้น ใบ และราก ฤดูที่สองจะเจริญทางดอก และเมล็ด

แครอทเป็นพืชกินหัวที่เจริญได้ดีในเขตหนาว อุณหภูมิที่เหมาะ

สําหรับการเจริญเติบโตของหัวอยู่ระหว่าง 18 – 21 ゚C หากมีความแตกต่าง

ของอุณหภูมิระหว่างผิวดินและระดับดินที่ลึกลงไป 10 – 15 เซนติเมตร ถ้ามากจะ ทําให้รูปทรงของหัวไม่สม่ำเสมอ แครอทเป็นพืชที่ต้องการแสงมาก โดยเฉลี่ย ประมาณ 9 – 14 ชั่วโมง/วัน

แครอทเจริญได้ดีในดินละเอียด มีอินทรีย์วัตถุสูงและรวนซุย หน้าดิน ลึกเพื่อให้หัวแครอทลงหัวได้ดี ดินระบายน้ําได้ดี ความเป็นกรด เป็นด่างของดิน 6.5 – 7.5

การปลูก

แครอทจะปลูกโดยวิธีหยอดเมล็ดในแปลงปลูกโดยตรง แต่ต้นอ่อน ไม่สามารถเจริญขึ้นได้ ในกรณีที่มีหนาดินแห้ง

ในสภาพแปลงปลูกที่มีอุณหภูมิสูง ควรให้น้ํา เพื่อรักษาหน้าดินให้มีความชุ่มชื้นสม่ำเสมอ จะช่วยลดอุณหภูมิของดินและต้นอ่อนจะสามารถ เจริญเติบโตได้ดี

การหยอดเมล็ด ควรหยอดตามแนวขวางของแปลง ระยะห่าง ระหว่างต้น 2 เซนติเมตร ระยะระหว่างแถว 10 – 15 เซนติเมตร หยอดลึก 2 – 3 เซนติเมตร

การถอนเพื่อจัดระยะ ควรเริ่มถอนเมื่อมีใบจริง 2 ใบ ถอนให้มี

ระยะห่างระหว่างต้น 5 เซนติเมตร และเมื่อมีใบจริง 3 - 6 ใบ ถอนให้ห่าง 10 เซนติเมตร

การพูนโคน เพื่อป้องกันอาการไหล่เขียวและตายนึ่ง เนื่องจากแสงแดด ซึ่งถือว่ามีคุณภาพต่ำ ควรกลบ

โคนต้น 3 ครั้งเมื่อมีใบจริง 5 ใบ 7 ใบ และ 10 ใบ พูนโคนให้สูง 5 เซนติเมตร ขนาด ของหัวจะขึ้นอยู่กับระยะห่างระหว่างต้นและ ระหว่างแถว

การให้น้ํา

ให้น้ําทุกวันอย่างสม่ำเสมอ แต่อย่าให้น้ําขังแปลง เพราะจะทําให้หัวเน่า และควรรักษาความชื้นให้เพียงพอ ในระยะแรกของการปลูก เพื่อที่จะกระตุ้นการงอกในระยะแรก ช่วงเก็บเกี่ยวควรให้น้ําน้อยลงเพื่อลดการเกิดแง่ง และการแตกของหัว

การให้ปุ๋ย

ชนิดและอัตราปุ๋ยที่ใช้จะแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับสภาพ และความอุดมสมบูรณ์ของดิน

โดยทั่วไปเนื่องจากเป็นพืชที่นํารากมาใช้ประโยชน์

สภาพดินที่ร่วนซุย มีหน้าดินลึกต้องการปุ๋ยหมักหรือปุ๋ยคอกจํานวนมาก เพื่อ เพิ่มความสามารถในการอุ้มน้ําของดิน เพิ่มความอุดมสมบูรณ์และเพิ่มช่องว่าง ในดิน ซึ่งจําเป็นสําหรับการเจริญของราก แต่ควรใช้ปุ๋ยคอกท่ีย่อยสลายแล้ว เนื่องจากมีไนโตรเจนต่ำ ปุ๋ยคอกใหม่จะมีไนโตรเจนสูงกระตุ้นให้รากเจริญ ผิดปกติและไม่สามารถขายได้

การใส่ปุ๋ยแบบหว่านทั่วแปลง และคลุกเข้ากับดินก่อนหยอดเมล็ด จะให้ผลดีกว่าการใส่รองก้นหลุมหรือใส่ด้านข้าง การให้ปุ๋ยไนโตรเจนในระยะที่มี ความชื้นสูงจะช่วยเพิ่มผลผลิตได้และปุ๋ยไนโตรเจนในรูปแอมโมเนีย จะให้ผล ดีที่สุด

การใช้ปุ๋ยสูตร 13 – 13 – 21 อัตรา 80 – 100 กิโลกรัม/ไร่ หว่าน ก่อนหยอดเมล็ดใช้สูตร 15 – 0 – 0 ใส่หลังปลูก 10 – 20 กิโลกรัม/ ไร่ การใส่ ปุ๋ยไนโตรเจนมากเกินไปจะทําให้พืชสร้างใบมาก จะทําให้รากแขนงและรากฝอย เจริญมากเกินไป

การเก็บเกี่ยว

ระยะเก็บเกี่ยวของแครอทจะเก็บเกี่ยวเมื่ออายุ ประมาณ 80 – 100 วันหลังหยอดเมล็ดหรือดูขนาดของหัวมีเส้นผ่าศูนย์กลางไม่น้อยกว่า 3 เซนติเมตร ต้องไม่ใหญ่เกินไป ตัดแต่งใบให้ เหลือความยาว 5 – 7 เซนติเมตร ทําความสะอาดหัว ผึ่งให้แห้งในที่ร่มก่อนบรรจุ ภาชนะ เข่งหรือลังควรรองด้วยกระดาษก่อนเพื่อป้องกันความเสียหายขณะที่ ขนส่ง

ภาพโดย jacqueline macou จาก Pixabay

คุณค่าทางโภชนาการ

แครอทเป็นพืชที่อุดมไปด้วยสาร Beta Carotene โดยเฉพาะบริเวณ ส่วนของเปลือกแก่ซึ่งสามารถเปลี่ยนเป็นวิตามินเอสูง ( 11,000 IU ) นอกจากน้ี ยังมีวิตามินบี 1 บี 2 และ วิตามินเอ ช่วยทําให้ร่างกายมีภูมิต่อต้านโรคหวัด ป้องกันโรคมะเร็ง ป้องกันอาการผิดปกติในกระดูก โรคผิวหนัง และรักษาสายตา

การใช้ประโยช์

แครอทสามารถนํามาประกอบอาหารมา หั่นบางๆ ทําสลัด ผัดผัก ต้มจืด ทําส้มตํา ตกแต่งอาหารในจานหรือทําเป็นขนม

หญิงไทยแดนไวกิ้ง รีวิว เครื่องตัดหญ้ารุ่น แรงดันคน ช่างดูแล้วทำเองได้เลย

2020-08-13T17:20:00.006+02:00

เครื่องตัดหญ้ารุ่นแรงดันคน ไม่มีมอเตอร์ เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ผู้ใช้ได้ออกกำลังกายไปในตัว

โครงสร้างไม่สลับซับซ้อนมาก ช่างหรือวิศวกรดูแล้วน่าจะทำได้

มีฟันเฟืองซ่อนอยู่ในล้อทั้งสองข้าง และมีใบมีดแบบเกลียวสี่ใบ

ใช้ตัดหญ้าที่สั้นหรือหญ้าที่ไม่สูงมาก ต้องทำด้ามให้ยาวเหมาะกับส่วนสูงของผู้ใช้งานจะได้ใช้งานง่ายไม่ปวดหลัง

หญิงไทยแดนไวกิ้งตัดกิ่งไม้ด้วยเลื่อยไฟฟ้า

2020-08-13T17:07:00.000+02:00

การตัดกิ่งไม้ด้วยเลื่อยไฟฟ้า ต้องระมัดระวัง ต้องเอาสายไฟคล้องคอและคล้องขาไว้ เพื่อไม่ให้สายไฟไปเกี่ยวกับใบมีด ต้องระวังกิ่งไม้กระเด็นมาโดนตาด้วย ต้องใส่แว่นป้องกันตา

หญิงไทยแดนไวกิ้งตัดหญ้าด้วยกรรไกรตัดหญ้า

2020-08-13T15:57:00.007+02:00

ตัดหญ้าด้วยกรรไกรตัดหญ้า ไม่มีเครื่องยนต์อย่างอื่นช่วย ถ้าใส่ถุงมือด้วยก็จะช่วยให้ไม่เจ็บมือได้ ต้องขยันขันแข็งตัดหญ้าก่อนที่ฝนจะเทลมา ตัดเฉพาะตรงพื้นหญ้า ไม่ตัดตรงที่มีดอกหญ้าสวยๆ เอาไว้ดูสวยๆ

กรรไกรตัดหญ้า ไม่มีเครื่องยนต์ เป็นการรักษาสิ่งแวดล้อมและออกกำลังกายไปในตัว