Safestato

Δώδεκα κορμιά… για να επιλέξεις!

2013-01-11T12:28:00.001+02:00

Δώδεκα γυναίκες, δώδεκα θεές, δώδεκα κορμιά γυμνά για τα μάτια σας μόνο. Κοινώς… όλα δώδεκα!

Ποια να επιλέξεις; Τα δώδεκα μοντέλα από τη Βουλγαρία που πήραν μέρος στο διαγωνισμό Playmate της χώρας είναι υπέροχα και αξίζουν το ενδιαφέρον

ΔΕΣ ΤΕΣ ΕΔΩ!!!

«Χόμπιτ» μαγικό περισσότερο για τους μυημένους…

2013-01-11T12:10:00.003+02:00

Κριτική της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Νάνοι, λύκοι, ξωτικά, μάγοι και αιθέριες μορφές έρχονται για να μεταφέρουν τους λάτρεις των ταινιών φαντασίας σε ένα «Αναπάντεχο ταξίδι».

Το πολυαναμενόμενο «Χόμπιτ» παίρνει σάρκα και οστά στη μεγάλη οθόνη με τη βοήθεια του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη, Πήτερ Τζάκσον.

Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα φαντασίας του Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν, ο οποίος πλάθει αρχικά τα δημιουργήματά του για τα παιδιά του. Ο εξέχων Άγγλος φιλόλογος και συγγραφέας θεωρείται πρωτοπόρος, αφού με τα έργα του ουσιαστικά εγκαινιάζει ένα νέο είδος λογοτεχνίας, της επονομαζόμενης φαντασιακής, παρουσιάζοντας μεσαιωνικές δοξασίες σε μια εξελιγμένη μορφή, τοποθετώντας μάγους, λύκους και μυθολογικά τέρατα, όπως είναι οι δράκοι.

Ο Τόλκιν δεν εμφυσάει απλώς πνοή σε ξεχασμένες δοξασίες, αλλά καταφέρνει να αναδείξει και να συγκεράσει το φαντασιακό με το αληθινό με έναν μοναδικό τρόπο. Το πραγματικά ευρηματικό μυαλό του αναγνωρίζεται το 1954, όταν εκδίδεται το βιβλίο «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών», ενώ 47 χρόνια αργότερα αποκτάει εκατομμύρια θαυμαστές σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από τη μεταφορά του πρώτου βιβλίου του με την ονομασία «Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η συντροφιά του Δαχτυλιδιού» το 2001 στη μεγάλη οθόνη.

Το «Χόμπιτ» είναι η ιστορία του Μπίλμπο Μπάγκινς

Το βιβλίο «Χόμπιτ» είναι ουσιαστικά η ιστορία που προηγείται της περιπέτειας του Χόμπιτ Φρόντο και των έξι συντρόφων-συμπορευτών του στην ταινία «η συντροφιά του δαχτυλιδιού». Το «Χόμπιτ: Ένα αναπάντεχο ταξίδι» μας μεταφέρει 60 χρόνια πριν και παρουσιάζει τον Μπίλμπο Μπάγκινς (που ερμηνεύει αριστοτεχνικά ο Μάρτιν Φρίμαν) νεότερο, εξηγώντας στους θεατές πώς βρήκε το δαχτυλίδι, το precious, όπως το αποκαλεί το Γκόλουμ, ένα πλάσμα πλήρως εξαρτημένο από την ύπαρξη του Δαχτυλιδιού, γνωστό από την πρώτη κιόλας ταινία στο κινηματογραφικό κοινό.

Ο Μπίλμπο Μπάγκινς είναι συνηθισμένος σε μια ήρεμη ζωή, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ανιαρή. Ο μικρός νάνος ζει μόνος του στο ξύλινο σπίτι του απολαμβάνοντας τις χαρές της φύσης. Η απρόσμενη επίσκεψη του Γκάνταλφ, (του μάγου που ενσαρκώνει με απόλυτη καθαρότητα και ευστροφία ο Ίαν Μακ Κέλεν), θα του αλλάξει τη ζωή.

Ο πανύψηλος και επιβλητικός μάγος τον καλεί να γίνει μέλος της ομάδας των νάνων και να ταξιδέψει μαζί τους με μοναδικό σκοπό να πάρουν πίσω το Βασίλειο των Νάνων Έρεμπορ και τον θησαυρό τους που φυλάει καλά ένας τρομερός Δράκος, ο Σμάουγκ. Ο μικρός νάνος μπορεί να αρνείται στην αρχή, φοβούμενος τον κίνδυνο, ωστόσο στη συνέχεια αποφασίζει να βγει από το «καβούκι» του και να διεκδικήσει μερίδιο στην περιπέτεια. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινάει «το αναπάντεχο ταξίδι» που υπόσχεται στους θεατές και λάτρεις του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» μπόλικη φαντασία, ανατροπές, μάχες και μια μικρή δόση αλήθειας, από την άποψη ότι τα νοήματα που τελικά περνάει αφορούν σταθερές αξίες στη ζωή κάθε ανθρώπου, κάθε όντος, κάθε πλάσματος.

Οι θεατές που δεν είναι τόσο μυημένοι στο φαντασιακό περιβάλλον του Τόλκιν σε κάποια σημεία θα κουραστούν από την επανάληψη των συγκρούσεων και την πολύωρη αναμέτρηση του καλού και του κακού, μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια ταινία τριών ωρών. Ωστόσο, η σκηνή του παιχνιδιού και της σύγκρουσης ανάμεσα στο Χόμπιτ και το Γκόλουμ θα τους ανταμείψει σίγουρα, όπως και η τελική σκηνή της μάχης. Εκείνοι που αγάπησαν τις ιστορίες του συγγραφέα μέσα από τα βιβλία του θα ικανοποιηθούν απόλυτα από την κινηματογραφική μεταφορά του «Χόμπιτ».

Η ταινία από την αρχή δίνει το στίγμα της παρουσιάζοντας απέραντες κοιλάδες και μαγευτικά τοπία της φύσης. Ο νάνος Μπίλμπο Μπάγκινς αναλαμβάνει τα ηνία της αφήγησης, εμβάλλοντας στην πορεία του έργου περίεργα και μαγικά πλάσματα. Οι σκηνές της περιπέτειας, της μάχης και της αγωνίας εναλλάσσονται με ταχύτατους ρυθμούς διατηρώντας το ενδιαφέρον του θεατή σε εγρήγορση.

Η Φύση και η ελληνική μυθολογία στα έργα του Τόλκιν

«Αν το πρώτο σου Χριστουγεννιάτικο Δέντρο ήταν ένας μαραμένος ευκάλυπτος, και είχες συνηθίσει να ενοχλείσαι από την ζέστη και την άμμο – τότε, το να βρεθείς, πάνω στην ηλικία που η φαντασία αναπτύσσεται, σε ένα ήσυχο χωριό του Γουόργικσερ, νομίζω γεννά μια ιδιαίτερη αγάπη για αυτό που μπορεί να ονομαστεί Κεντρική Αγγλική εξοχή, βασισμένη σε καλό νερό, πέτρες, φτελιές και μικρά, ήσυχα ρυάκια και τα λοιπά, και φυσικά τον αγροτικό κόσμο γύρω σου…», είχε δηλώσει ο ίδιος ο Τόλκιν σε συνέντευξή του το 1971.

Αυτή τη μαγεία της φύσης, προσπαθεί να προβάλει μέσα από τα έργα του ο Άγγλος συγγραφέας και ο Πήτερ Τζάκσον δείχνει να σέβεται αυτή την ιδέα προσαρμόζοντάς την στο πλαίσιο ενός φαντασιακού περιβάλλοντος, στο οποίο εξέχουσα θέση έχουν θεϊκές οντότητες, μαγικά πλάσματα και άπληστα όντα. Μάλιστα, ευθυγραμμιζόμενος προς την «μυθολογία» του Τόλκιν, δημιουργεί τα Χόμπιτ ως ανθρώπινα μικροσκοπικά όντα, που διασκεδάζουν, τρώνε και χορεύουν μέχρι τελικής πτώσεως.

Στην ταινία «Χόμπιτ» που σκηνοθέτησε ο Πήτερ Τζάκσον, χρησιμοποιώντας κυρίως δοκιμασμένα τεχνολογικά εφέ, φαίνεται έντονο το στοιχείο της ελληνικής μυθολογίας στο ανάστημα και την ενδυμασία των χαρακτήρων. Έτσι, ο χαρακτήρας Γκάνταλφ προκαλεί δέος με τη θεϊκή μορφή του, το ίδιο και η Γκαλάντριελ, που ερμηνεύει εύστοχα η Κέιτ Μπλάνσετ, με το εμβληματικό ύψος και το λευκό φόρεμά της. Άλλωστε, ερευνητές μελετώντας τους ήρωες του έργου, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν επιρροές βορειοευρωπαϊκής κουλτούρας και εν συνεχεία ελληνο-λατινικής παράδοσης.

Ο Πήτερ Τζάκσον κρατάει ανέπαφο το στοιχείο του συμβολισμού, ενδύοντας τους ήρωες με αθωότητα, γενναιότητα, ανδρεία και ηρωισμό αναδεικνύοντας το έργο «Χόμπιτ» σε ένα μεγάλο δίδαγμα για μεγάλους και παιδιά που αφορά στη σπουδαιότητα ανθρώπινων αξιών όπως είναι η φιλία, η αγάπη, η αλληλεγγύη, η αποδοχή του διαφορετικού, η φιλευσπλαχνία και η ομαδικότητα.

Σκηνοθεσία:	ΠΙΤΕΡ ΤΖΑΚΣΟΝ
Σενάριο:	ΦΡΑΝ ΓΟΥΟΛΣ, ΦΙΛΙΠΠΑ ΜΠΟΓΙΕΝΣ
Ηθοποιοί:	ΚΕΙΤ ΜΠΛΑΝΣΕΤ , ΕΛΑΙΤΖΑ ΓΟΥΝΤ, ΙΑΝ ΜΑΚ ΚΕΛΕΝ , ΜΑΡΤΙΝ ΦΡΙΜΑΝ , ΑΝΤΙ ΣΕΡΚΙΣ , ΤΖΕΦΡΙ ΤΟΜΑΣ , ΜΑΙΚ ΜΙΖΡΑΧΙ

Αχ αυτός ο σκηνοθέτης!

2013-01-01T15:04:00.002+02:00

Κριτική της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Το μεγαλόπνοο έργο του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, «Aχ αυτά τα φαντάσματα», που αποτελεί αντανάκλαση των δικών του σκληρών βιωμάτων, αντίδραση ουσιαστικά σε έναν κόσμο φαιδρό και σκληρό, παρουσιάζεται στο θέατρο Μεγάλη Βρετάνια.

Αν δεχτούμε το έργο αυτούσιο χωρίς τις σκηνοθετικές «φανφάρες» θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι πρόκειται για ένα κομψοτέχνημα από έναν αρκετά ιδιαίτερο συγγραφέα. Ο Εντουάρντο Ντε Φιλίππο είχε πολύ δύσκολη παιδική ηλικία. Όταν ανακάλυψε σε ηλικία έντεκα χρόνων ότι στα χαρτιά εμφανιζόταν ως παιδί αγνώστου πατρός ολόκληρη η ζωή του άλλαξε. Ο Ντε Φιλίππο σε «ένα ταξίδι προς την αυτογνωσία» συνειδητοποίησε νωρίς το ταλέντο του και την εκ γενετής ροπή του προς το θέατρο.

Ο ίδιος βίωσε την κοινωνική απόρριψη και τον αποκλεισμό και μεγαλούργησε δίνοντας σάρκα και οστά στον πόνο του μέσα από τα θεατρικά του έργα. Έχοντας έρθει σε επαφή με ανθρώπους αφορισμένους από το ευρύτερο κοινωνικό σύστημα ο Ντε Φιλίππο έπλασε τα δημιουργήματά του με περισσή φροντίδα, τοποθετώντας τα απέναντι στις αδυναμίες και τις αμαρτίες τους, προικίζοντάς τα ταυτόχρονα με ελπίδα. Ελπίδα για λύτρωση, για έναν κόσμο καλύτερο.

Η γυναίκα κατέχει περίοπτη θέση στην καρδιά και το μυαλό του συγγραφέα. Ο δραματουργός θεωρεί τη γυναίκα αίνιγμα ευθυγραμμιζόμενος προς τον χαρακτηρισμό του Φρόυντ, ενώ ακολουθώντας τον Έγελο την βλέπει ως ειρωνεία. Για τον Ντε Φιλίππο η γυναίκα κυριαρχεί παντού και ξέρει να χειρίζεται με αριστοτεχνικό τρόπο τους άντρες και να τους μετατρέπει σε ανδρείκελα.

Όλα αυτά τα βαθειά νοήματα «πνίγονται» μέσα στις υψηλές προσδοκίες του Γιάννη Κακλέα, ο οποίος παρά το γεγονός ότι χειρίζεται σπουδαίους ηθοποιούς, όπως είναι ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Άρης Σερβετάλης, δεν τους αφήνει να βγάλουν προς το κοινό την σημαντική εκφραστικότητά τους.

Παρόλο που οι ηθοποιοί κινούνται ελεύθερα στο χώρο και εκφράζονται πολύ έντονα, οι κινήσεις τους φαίνονται να είναι πομπώδεις, σαν να αγωνίζονται να αναμετρηθούν με τα εξίσου πομπώδη σκηνικά που έχουν στηθεί επί σκηνής.

Τα μεγαλειώδη σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη μας μεταφέρουν στη Νάπολη, σε μια αριστοκρατική οικία, που έχει κάτι το μυστηριακό, από το οποίο γεννιούνται, θα έλεγε κανείς, τα πρόσωπα του έργου. Τα μπαλκόνια που στήθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο, μεταδίδουν ακριβώς τον αέρα μιας μικροαστικής γειτονιάς, οπού οι άνθρωποι αρέσκονται στο να παρατηρούν τις κινήσεις και τη ζωή των άλλων.

Τα κοστούμια, που επιμελήθηκε η Ειρήνη Τσακίρη, αποδίδουν με ακρίβεια το ναπολιτάνικο στυλ και την κομψότητα των Ιταλών, ενώ η ενδυματολογική εμφάνιση των φαντασμάτων είναι λειτουργική και ευφάνταστη.

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος που ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο , τον Πασκουάλε, επιστρατεύει μία δοκιμασμένη για αυτόν και επιτυχημένη τεχνική, η οποία περιλαμβάνει συγκεκριμένους μορφασμούς και κινήσεις, γνωστές στο κοινό από τηλεοπτικές και άλλες θεατρικές του εμφανίσεις. Ίσως αυτή τη φορά το κοινό να ήθελε να τον απολαύσει σε κάτι εντελώς διαφορετικό, σε έναν ρόλο στον οποίο θα σπάει τα στερεότυπά του. Στο ρόλο του Αλφρέντο, ο Άρης Σερβετάλης δοκιμάζει έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα από αυτούς που είχε ερμηνεύσει μέχρι στιγμής, αν και σε κάποια σημεία δεν καταφέρνει να ενσωματώσει το χιουμοριστικό του παρουσιαστικό στο αυστηρό ύφος που χρειάζεται ο ήρωας, τον οποίο υποδύεται. Η Φαίη Ξυλά παίζει άνευρα το ρόλο της Μαρίας, της συζύγου του Πασκουάλε, που γοητεύεται από το φάντασμα, Αλφρέντο. Έτσι, η γυναίκα την οποία παρουσιάζει ως αρχετυπική μορφή ο Ντε Φιλίππο χάνεται μέσα στο σώμα της Φαίης Ξυλά.

Στον αντίποδα των προαναφερθέντων κινούνται οι εξής ηθοποιοί: Η Μαρία Κωνσταντάκη, η οποία υποδύεται την Καρμέλα και αποτυπώνει με αριστοτεχνικό τρόπο την τρέλα ενός αδύναμου ανθρώπου που έχει μετατραπεί σε φάντασμα, μέσα στον δικό του χώρο αναφοράς. Ο Κίμων Φιορέτος, καταφέρνει να μπει στην ψυχοσύνθεση ενός φαντάσματος και αναδεικνύει με ευστροφία τον ήρωα του Ντε Φιλίππο, τον Γκαστόνε. Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, ενσαρκώνει αριστοτεχνικά τον Ραφαέλε, τον δολοπλόκο αστυνομικό, ενώ η Αγορίτσα Οικονόμου στο ρόλο της Αρμίντα εντυπωσιάζει με τον αέρα της στη σκηνή. Απορία στους θεατές προκαλεί η παρουσία τριών προσώπων που εμφανίζονται απλώς για να γεμίσουν τη σκηνή και να συνοδεύσουν την Αγορίτσα Οικονόμου. Οι εν λόγω παρουσίες δεν διαδραματίζουν κανέναν απολύτως ρόλο, αλλά αποτελούν μια προσπάθεια εντυπωσιασμού από τον σκηνοθέτη, πράγμα που θεωρούμε ανώφελο, αφού στο έργο δεν μιλούν καθόλου και δεν έχουν ουσιαστική ύπαρξη.

Οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη ενώ κατορθώνουν να δημιουργήσουν μια τρομακτική ατμόσφαιρα και να προσδώσουν στους ηθοποιούς μια εφιαλτική μορφή, σε κάποια σημεία ,όπου είναι απαραίτητο το σασπένς, χάνονται.

Όλα τα μηνύματα του Ντε Φιλιππο για την αξία του ανθρώπου, το ρόλο της γυναίκας, τη συναισθηματική ωρίμανση των πασχόντων ατόμων κατακερματίζονται και διασκορπίζονται στο έργο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο δεν καταφέρνουν να περάσουν ως ιδεολογήματα στη συνείδηση του θεατή. Το κοινό αποχωρεί με έναν προβληματισμό… τελικά τι ήθελε να πει το έργο;

Συνοψίζοντας τα παραπάνω θα λέγαμε ότι ένα θεατρικό έργο, που ξεπερνά τα μικρά σύνορα της Νάπολης, ένα έργο που γράφτηκε με σοφία και ξεχωριστή ευαισθησία από τον Εντουάρντο ντε Φιλίππο επισκιάστηκε από τη σκηνοθετική έπαρση του Γιάννη Κακλέα και τον καλλιτεχνικό ευφησυχασμό των ηθοποιών που αναφέραμε. Εξάλλου, κοστούμια και σκηνικά ενώ διεκδικούν μεγάλες προσδοκίες δεν υπηρετούν τα βασικά σημεία του θεατρικού έργου, που είναι οι χειρονομίες, η εκφραστικότητα των ηθοποιών, οι κινήσεις στο χώρο.

Αν πρέπει να κρατήσουμε ένα μήνυμα από την παράσταση ίσως αυτό να στηρίζεται στο ότι τα φαντάσματα του Ντε Φιλίππο είναι οι δικές μας προβολές. Είναι δικά μας δημιουργήματα, που τρέφονται από τις αδυναμίες μας και μόνο αν καταφέρουμε να τις καταπολεμήσουμε θα εξαφανιστούν από τη ζωή μας…

Μετάφραση: Θοδωρής Πετρόπουλος

Σκηνοθεσία : Γιάννης Κακλέας

Σκηνικά : Μανώλης Παντελιδάκης

Κοστούμια : Ειρήνη Τσακίρη

Σχεδιασμός φωτισμών : Σάκης Μπιρμπίλης

Μουσική διδασκαλία & επιμέλεια: Αλέξιος Πρίφτης

Διανομή: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Άρης Σερβετάλης, Φαίη Ξυλά, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Μαρία Κωνσταντάκη, Αγορίτσα Οικονόμου, Κίμωνας Φιορέτος, Μένη Κωνσταντινίδου, Βαγγέλης Ρωμνιός.

Γιατροί του Κόσμου: Ένα μικρό δέντρο από γάλα, μια μεγάλη χειρονομία για τα άπορα παιδιά

2012-12-21T23:30:00.001+02:00

Ρεπορτάζ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Φωτογραφίες ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΝΙΔΗΣ

Ένα παιδί τοποθετεί ένα κουτάκι γάλα στη βάση του δέντρου που δημιούργησαν οι «Γιατροί του Κόσμου», ένα φτωχό παιδί θα πιει αυτό το γάλα που τόσο έχει ανάγκη και λαχταράει… μια οικογένεια θα χαμογελάσει, οι γονείς του θα νιώσουν χαρά τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων…

Οι «Γιατροί του Κόσμου» προχωρούν με θάρρος κόντρα στην οικονομική κρίση, κόντρα στις δυσκολίες των καιρών μας και χαρίζουν απλόχερα την αγάπη τους σε χιλιάδες παιδιά, σε χιλιάδες οικογένειες που το έχουν ανάγκη. Φέτος τα Χριστούγεννα, ακολουθώντας την παράδοση που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει εδώ και τρία χρόνια, στήνουν στην Αγία Σοφίας ένα πρωτότυπο δέντρο, το δικό τους δέντρο, που για στολίδια του έχει τα κουτάκια γάλα που τοποθετεί ο κόσμος και κλαδιά του… την ελπίδα και την αγάπη της οργάνωσης.

Οι εθελοντές και μέλη της μη κυβερνητικής οργάνωσης, Χριστίνα Σαμαρτή και Γιάννης Γιαννακόπουλος, μίλησαν στο «Π» για το πρωτότυπο και συγκινητικό εγχείρημά τους, την «ανθρωπιστική», όπως μας είπαν και όχι οικονομική κρίση και φυσικά για τα παιδιά όλου του κόσμου που έχουν το φόβο στο βλέμμα τους…

Κ. Σαμαρτζή Χριστίνα, είστε μέλος της μη κυβερνητικής οργάνωσης, Γιατροί του Κόσμου, πείτε μας λίγα πράγματα για αυτή την πρωτότυπη ιδέα της δημιουργίας ενός δέντρου από γάλα

Είναι η Τρίτη χρονιά που διοργανώνεται το δέντρο από γάλα ξεκίνησε πριν τρία χρόνια όταν στο πολυιατρείο μας έρχονταν κάποια μικρά παιδάκια για ιατρική περίθαλψη και μας έλεγαν ότι δεν είχαν ούτε ένα ποτήρι γάλα και ότι οι οικογένειές τους δεν έχουν τη δυνατότητα να τους το προσφέρουν. Σκεφτήκαμε λοιπόν να κάνουμε μια πολύ απλή κίνηση και αποτελεσματική, να στήσουμε ένα δέντρο από γάλατα για όλα τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα αυτή και ειδικά αυτές τις ημέρες που κάνει τόσο κρύο και έρχονται και γιορτές.

Πώς ανταποκρίνεται ο κόσμος;

Η ανταπόκριση είναι πολύ μεγάλη και πολύ συγκινητική. Μπορεί ο καθένας να βάζει γάλατα και να το τοποθετεί ώστε σιγά σιγά να δημιουργηθεί το δέντρο.

Και στη συνέχεια θα διανεμηθούν σε άπορες οικογένειες;

Ακριβώς. Όλα τα προϊόντα θα διανεμηθούν σε οικογένειες μέσω των πολυιατρείων μας. Ουσιαστικά εμείς φτιάχνουμε οικογενειακά πακέτα τροφίμων με τα βασικά τρόφιμα και τα διανέμουμε σε οικογένειες που έρχονται στην κοινωνική πρεσβεία.

Για τι ποσότητες τροφίμων μιλάμε;

Πέρυσι μαζεύτηκαν περίπου 3 τόνοι τρόφιμα και 25.000 κουτάκια γάλα, φέτος θα το δούμε.

Ένα δέντρο λοιπόν με γάλατα για τα παιδιά. Πόσο σημαντική είναι αυτή η δράση κ. Γιαννακόπουλε ;

Εγώ είμαι 12 χρόνια μέλος των «Γιατρών του Κόσμου». Ωστόσο, αυτή η ιδέα δημιουργήθηκε πριν τρία χρόνια, όταν μαζί με τον επικεφαλής των «Γιατρών του κόσμου» Νικήτα Κανάκη, θέλαμε κάτι να κάνουμε για την κρίση που ερχόταν. Θέλαμε να περάσουμε το μήνυμα στον κόσμο ότι τα παιδιά είναι αυτά που δέχονται τη μεγαλύτερη πίεση. Το περιστατικό με τα παιδάκια στο πολύιατρείο μας μας έκανε να καταλάβουμε πως δεν πρέπει να υπάρχουν παιδιά χωρίς ένα ποτήρι ζεστό γάλα και ότι αξίζει να κάνουμε μια προσπάθεια συντονισμένη και να φτιάξουμε ένα συμβολικό δέντρο από γάλα.

Αυτή η σκέψη ουσιαστικά ήταν στις αρχές της οικονομικής κρίσης…

Τον Οκτώβριο πριν από 3 χρόνια είχαμε δώσει συνέντευξη τύπου και τότε πάρα πολλοί γέλασαν μαζί μας μας κορόιδεψαν, γιατί θεωρούσαν ότι δεν υπάρχει ανθρωπιστική κρίση για εμάς η ιδέα της ανθρωπιστικής κρίσης έχει να κάνει με αυτό που βλέπουμε στα πολυιατρεία μας και όχι αυτό που φανταζόμαστε. Σίγουρα δεν είμαστε Σομαλία.

Άρα δεν μιλάτε για οικονομική κρίση, αλλά για μια ανθρωπιστική κρίση…

Ναι δηλαδή νομίζω ότι όλοι γύρω μας στις οικογένειές μας έχουμε έναν άνθρωπο άνεργο ή έχουμε κάποιους φίλους που μπορεί σαν ζευγάρι να έχουν χάσει και οι δυο τη δουλειά τους, τρέχουν τα νοίκια ή τα δάνεια. Αυτό επηρεάζει τη ζωή των παιδιών. Εμείς δεν υπερβάλλουμε στην έννοια του υποσιτισμού. Δεν είναι όπως ο τυμπανισμός που βλέπουμε στην Αφρική, αλλά όταν ένα παιδί δεν έχει τη βασική πρόσβαση στο νοσοκομείο, στα εμβόλια∙ μάλιστα κάνουμε και μια σχετική καμπάνια για τα εμβόλια και εκεί αντέδρασαν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με τα εμβόλια. Ακόμα και σήμερα μας το λένε και όμως έρχονται στους εμβολιασμούς παιδιά από Έλληνες γονείς που δεν έχουν κάνει όλα τα εμβόλια τα τελευταία τρία χρόνια, είτε γιατί ο μπαμπάς έχασε τη δουλειά και δεν είχε ένσημα, είτε για κάποιον άλλο λόγο. Και οι παλιές δομές του ΠΥΚΠΑ δεν υφίστανται πλέον. Εμείς δεν θα θέλαμε να υποκαταστήσουμε κανέναν, θα θέλαμε να συνεχίσουμε το έργο μας στο εξωτερικό, αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα λόγω των προβλημάτων αυτών.

Εσείς που έχετε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο ποιες διαφορές και ποιες ομοιότητες διακρίνετε ανάμεσα σε ξένες χώρες και σε εμάς;

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η διαφορά από Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν και Βαγδάτη με εμάς είναι ότι εμείς δεν έχουμε πόλεμο, αλλιώς τα φοβισμένα μάτια των παιδιών είναι ίδια.

Λόγω της περιρρέουσας κατάστασης λέτε. Αλήθεια, γιατί επιλέξατε να τοποθετήσετε συγκεκριμένα το γάλα στο «δέντρο» σας;

Γιατί πιστεύουμε ότι το γάλα για τα παιδιά είναι η πρώτη βασική ανάγκη και μετά μπορούμε να μιλήσουμε για το επόμενο στάδιο. Ας σκεφτούμε πώς θα νιώθαμε όταν ξυπνούσαμε ένα πρωί σαν παιδιά και δεν είχαμε ένα ποτήρι ζεστό γάλα, πώς θα ήταν ή πώς θα αισθανθεί ένας γονιός που δεν μπορεί να προσφέρει αυτό το βασικό, δηλαδή πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει όλα τα υπόλοιπα; Όλο αυτό το κλίμα δημιουργεί μια μοναξιά, είναι αυτό που λέμε η κρυμμένη φτώχεια, δεν τη συναντάς στο δρόμο, αλλά στα σπίτια που δεν ανάβονται καλοριφέρ ή που μπορεί να μην έχουν τις βασικές δομές.

Πώς αισθάνεστε που προσφέρετε όσο μπορείτε;

Σίγουρα είμαστε χαρούμενοι, αλλά ο πόνος είναι ίδιος. Δηλαδή δεν μπορείς να τον αλλάξεις γιατί το βλέπεις στο βλέμμα των παιδιών. Είναι μια κατάσταση που αντικρίζουν και οι παιδίατροί μας. Μας περιγράφουν συνθήκες διαφορετικές.Δηλαδή τι σας λένε;Πράγματα που δεν περίμεναν ότι θα συμβούν.

Εννοείτε ότι είχαν προβλέψει πως η κατάσταση θα χειροτερέψει;Απλώς κανείς μας δεν περίμενε ότι θα φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση, φυσικά όταν είδαμε τα σημάδια εμείς μιλήσαμε γιατί αυτό κάναμε πάντα. Καμιά φορά μπορεί και εμείς να υπερβάλλουμε, αλλά μην ξεχνάτε πως ο χειμώνας είναι ακόμα στην αρχή και για αυτό όλοι μαζί προσπαθούμε για το καλύτερο. Πέρυσι καταφέραμε τριακόσιες οικογένειες για επτά μήνες να μπορέσουν από αυτά τα τρόφιμα και γάλατα να επιβιώσουν. Κάθε δεκαπέντε ημέρες οι οικογένειες αυτές έπαιρναν μια μικρή συσκευασία με τα είδη πρώτης ανάγκης, λίγα μακαρόνια, λίγο ρύζι, ζάχαρη, λίγο λάδι…

Δηλαδή προσφέρετε και άλλα προϊόντα όχι μόνο γάλα…

Έχουμε συσκευάσει σε ολόκληρες κούτες πολλά άλλα προϊόντα, ο κόσμος φέρνει και άλλα πράγματα. Απλώς η κίνηση με το γάλα είναι συμβολική.

Είναι συμβολική η κίνηση γιατί βλέπουμε και πολλά παιδάκια να βάζουν ένα γαλατάκι στο πρωτότυπο αυτό δέντρο που φτιάξατε, βάζει δηλαδή ένα λιθαράκι στη συνολική προσπάθεια…

Θα σας πω ένα πολύ συγκινητικό περιστατικό: Χθες μας ήρθε μια φωτογραφία από ένα σχολείο, η οποία έδειχνε μαθητές να έχουν φτιάξει ένα μικρό δεντράκι στο θρανίο τους, μαζεύοντας γάλα, το οποίο έφεραν σήμερα εδώ. Αυτή η αλληλεγγύη είναι το πιο σημαντικό πράγμα.

Μέχρι στιγμής έχετε μετρήσει τον αριθμό των προϊόντων που έχετε συγκεντρώσει;

Υπολογίζουμε ότι έχουμε μαζέψει σίγουρα πάνω από 20.000 περίπου κουτιά γάλα και πάνω από 400 κούτες με τρόφιμα. Έχουμε πολλούς εθελοντές, ανθρώπους που βοηθούν να συσκευαστούν και να μαζευτούν όλα αυτά τα τρόφιμα και το Σάββατο το πρωί (15-12) καθώς και την επόμενη εβδομάδα θα ανοίγουν τις κούτες για να τσεκάρουν ημερομηνίες, για να μπορούν να ξανασυσκευαστούν ανά περιόδους ώστε να μην πηγαίνει τίποτα χαμένο. Εμείς ακόμα και να καταφέρουμε να μαζέψουμε τις ίδιες ποσότητες ακόμα και τις λιγότερες σε μια πιο δύσκολη εποχή θα είμαστε εδώ για να προσπαθούμε για το καλύτερο.

Μέχρι πότε θα είναι στημένο για τον κόσμο το δεντράκι αυτό;

Μέχρι το βράδυ της Παρασκευής 15-12, αλλά η δράση μας συνεχίζεται

Η επόμενη δράση σας;

Δουλεύουμε πάντα από τα πολυιατρεία που έχουν σταθερή βάση στη Σαπφούς και στο Πέραμα, τις κινητές μονάδες, τη μονάδα που βγαίνει στην Ομόνοια για τους ανθρώπους που είναι χρήστες, τη δική μας μονάδα που ταξιδεύει. Όλοι σχεδόν είμαστε εθελοντές και ο πρόεδρος και αφιερώνουμε χρόνο από τις δουλειές μας για να βοηθήσουμε ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Ένα μήνυμα για τα Χριστούγεννα και τα παιδάκια;

Να είναι όλα τα παιδάκια του κόσμου καλά και κανένα παιδί να μην μείνει χωρίς ένα ποτήρι ζεστό γάλα αυτές τις ημέρες

«Αν σηκώσεις το βλέμμα σου προς τους ανθρώπους θα ανακουφιστείς…»

2012-12-21T23:25:00.002+02:00

Κάποιες φορές μπορεί να επηρεαστείς από τις «σειρήνες» της πόλης. Κάποιες φορές περπατάς και δεν διακρίνεις τις ρωγμές του δρόμου, τις ρωγμές στην ίδια σου την ψυχή. «Ίσως αν σηκώσεις το κεφάλι σου και αντικρίσεις για λίγο τους ανθρώπους να ανακουφιστείς», λέει χαρακτηριστικά ο Ηλίας Παναγιωτακόπουλος, ο σκηνοθέτης της παράστασης Wordwhore.

Με αφορμή το κλείσιμο μιας σειράς επιτυχημένων παραστάσεων στον πολιτιστικό χώρο About, ο ταλαντούχος Έλληνας σκηνοθέτης μίλησε για τη σκηνοθετική ματιά του έργου, την «καθαρότητα» στα νοήματα που προβάλλει, τον άνθρωπο, την κοινωνία και την Τέχνη που έρχεται όπως είπε «να λειτουργήσει συνοδευτικά στον πληγωμένο Έλληνα».

Πώς γεννήθηκε μέσα σας η ιδέα μιας λιτής, «καθαρής» όπως λέτε ο ίδιος σκηνοθετικής άποψης για το έργο Wordwhore;

Το έργο αυτό ήρθε στα χέρια μου 1μισι χρόνο πριν, ήταν στην πρώτη του εκδοχή. Ήταν αρκετά μικρότερο και είχα μια συγκεκριμένη εικόνα για το πρότζεκτ που με ενδιέφερε μέσα σε αυτό το πλαίσιο να παρουσιαστεί και στη βάση μιας πρόκλησης να μεταφερθεί στο ελληνικό κοινό προέκυψε το κείμενο, το οποίο είναι πολύ σύγχρονο και πολύ ανθρώπινο. Για μένα δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με την Κορνήλια ως κορίτσι, αλλά έχω την αίσθηση ότι μιλάει για έναν νέο άνθρωπο. Ήταν πολύ δύσκολο να βρω τον κατάλληλο χώρο για το πρότζεκτ αυτό. Ψάξαμε πάρα πολύ και αυτή η αίσθηση ενός καθαρού τοπίου κατάλευκου σε ένα πλαίσιο πολιτισμού εξυπηρετούσε την ιδέα να αναδίδεται η προσωπικότητα του ενός γιατί στην ουσία η πόλη είναι οι άνθρωποι. Οπότε ήταν εξαιρετική συγκυρία αυτό που υπήρχε κατά νου να μπορέσω να το πραγματοποιήσω.

Γιατί επιλέξατε ένα αφαιρετικό σκηνικό για την παράσταση ;

Εκτίμησα ότι θα πρέπει να παρουσιαστεί όσον αφορά το κείμενο με μια καθαρότητα και ήταν και επιλογή η κοπέλα να είναι νεαρής ηλικίας, αναλαμβάνοντας βέβαια το ρίσκο να δουλέψουμε σκληρά. Το Urban Theatr είναι οργανισμός με την έννοια του έμβιου όντος και σε αυτό το πράγμα συμμετέχουν πολλοί άνθρωποι, ο καθένας αναλαμβάνοντας την ευθύνη του, αλλά ήταν μια επιλογή σε αυτό το σύγχρονο κείμενο με αυτή την κατεύθυνση με την οποία το διαβάσαμε με ένα νέο κορίτσι, να δουλέψουμε και να το παρουσιάσουμε

Οι ήχοι του βιολοντσέλο, που παίζει στην αρχή και στο τέλος του έργου ο Γιάννης Πλαγιανάκος, πώς επηρεάζουν τη ψυχοσύνθεση της ηρωίδας;

Η μουσική είναι το πλαίσιο. Η ζωή συνεχίζεται… το πλαίσιο είναι γύρω μας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να βρούμε τη μοναδικότητα του ανθρώπου και επίσης μπορούμε να βρούμε τον προβληματισμό του. Η παράσταση τελειώνει με έναν συγκεκριμένο τρόπο και αν δεν επιτευχθεί αυτό συνεχίζει η μουσική. Δεν είναι μια διαμαρτυρία δογματική. Πιστεύω ότι η επιλογή για μια άμεση επικοινωνία είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος για να έρθεις σε επαφή με τα πράγματα, χωρίς να θέλεις δογματικά να σταματήσεις τον κόσμο

Η «κάθαρση», είναι βασικό μέρος του θεάτρου γενικότερα. Άλλοτε επιτυγχάνεται και άλλοτε όχι. Στο έργο επιτυγχάνεται τελικά κάθαρση της ηρωίδας;

Η κάθαρση είναι μια έννοια που έχει να κάνει με δυο περιοχές, με αυτό που γίνεται εντός «σκηνής» και με τους ανθρώπους που είναι από κάτω. Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή αν μπορούμε να μιλάμε για κάθαρση. Σίγουρα, η κινητικότητα που προκαλεί αυτή η παράσταση για μένα έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον. Ήταν επιλογή επίσης να μην παρουσιάσουμε σε μια διάσταση μια προφανή πολιτική διαμαρτυρία και χωρίς να βρισκόμαστε κάτω από το βάρος αυτού του πράγματος και καταπιεσμένοι με μιζέρια και ηττοπάθεια. Πολλές φορές μπορεί να νιώθουμε ότι κουνιόμαστε, μπορούμε να πιαστούμε από κάπου και να νιώσουμε μια σταθερότητα. Αν αυτό μας συμβεί σε ένα καράβι θα πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι μπορεί να κουνιέται όλο το καράβι. Το πρώτο βήμα είναι να έρθουμε σε επαφή με όλα αυτά που μας προβληματίζουν και όχι να τυποποιήσουμε λύσεις γενικής αποδοχής. Αυτό προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον όσον αφορά το κείμενο και πάνω σε αυτή τη λογική εργαστήκαμε στην εξέλιξη και στην παρουσίασή του

Πώς συνδέεται το πλαίσιο πολιτισμού για το οποίο μιλήσατε πριν με τον άνθρωπο της πόλης;

Και στην Αθήνα υπάρχει ένα πλαίσιο πολιτισμού, εκεί όμως υπάρχει και ο άνθρωπος. Για αυτό και ανάμεσα στα έργα τέχνης του πολιτιστικού χώρου About υπάρχει μια κοπέλα, όπως και εμείς υπάρχουμε μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο και έχουμε την ανάγκη μερικές φορές να δηλώσουμε την ύπαρξή μας και όχι τα προφανή προβλήματά μας ή τις προφανείς δεξιότητές μας. Είναι νομίζω ένα σημαντικό βήμα αυτό.

Το έργο μπορεί να χαρακτηριστεί «επαναστατικό». Μήπως το επαναστατικό στοιχείο είναι και στις βωμολοχίες που ακούγονται, δηλαδή έχουν σκοπό να αφυπνίσουν τον θεατή;

Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι ενώ υπάρχουν κάποιες δεν είναι αυτό που σου μένει, γιατί ουσιαστικά και ο τίτλος Wordwhore είναι λίγο εμπρηστικός. Στην ουσία λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους για αυτό το λόγο, με τον ίδιο τρόπο που μιλάμε ποιητικά για κάποια πράγματα, με τον ίδιο μπορούμε να μιλάμε «πεζά» και πολλές φορές η ποιητικότητα και η πεζότητα του λόγου αντιστρέφονται. Δεν υπάρχει καλλιέργεια, ούτε προς τη μία οδό ούτε προς την άλλη.

Και δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι προσπαθούμε να ωραιοποιούμε πολλές φορές τα πράγματα. Μήπως αυτό μας είναι ένας αόρατος νόμος που μας επιβάλλει η κοινωνία που ζούμε;

Είναι ένας τρόπος να ζεις αυτός. Έχει πολύ ενδιαφέρον ότι η επιλογή που κάναμε είναι ένα νέο κορίτσι, η Λίνα Φούντογλου, που μπορεί με απόλυτη καθαρότητα να μιλήσει για τα πράγματα και για αυτό το λόγο επιλέξαμε όχι όσον αφορά το πλαίσιο, αλλά όσον αφορά την ίδια την παρουσίαση του κειμένου να έχει μια «καθαρότητα» και αυτό από μόνο του αποτελεί ένα μικρό βήμα προς οπουδήποτε μπορεί να οδηγηθούμε, χωρίς στερεότυπες λύσεις.

Είναι όμως τόσο «καθαρά» τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία;

Κάποιες φορές είναι εύκολο να επηρεαστείς από τις «σειρήνες» της πόλης. Αυτή την περίοδο θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι τόσο υποκριτικά τα πράγματα γύρω μας. Σίγουρα η μετάβαση προς μια μεγαλύτερη συναίσθηση του τι μπορεί ο καθένας να είναι συλλογικά κοινωνία γίνεται με τριγμούς. Εγώ όμως νιώθω ότι μπορούμε να είμαστε πιο «καθαροί» σε σχέση με την ύπαρξή μας.

Τι μήνυμα επιδιώκετε να περάσετε στον θεατή μέσα από την παράσταση αυτή;

Δεν υπάρχει μια διδακτική διάθεση, δεν είναι αυτοσκοπός και δεν υπάρχει και μια πρόταση, μόνο μια θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόταση και αφορά την τοποθέτηση του ατόμου σε σχέση με τον άνθρωπο. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον αυτή την παρούσα περίοδο στην Ελλάδα. Δυστυχώς δεν επιβεβαιώνεται η πεποίθηση που υπήρχε ότι αυτή η μεγάλη κρίση θα φέρει δια μαγείας τους ανθρώπους κοντά. Πολλές φορές μας απομακρύνει, άλλες φορές υπάρχει μια ζύμωση.

Προσωπικά έχετε επηρεαστεί από την οικονομική κρίση;

Σαφώς, αλλά αυτό δεν θα πρέπει να λειτουργήσει καθηλωτικά. Πρέπει να υπάρξει ο προβληματισμός. Ως κοινωνία πρέπει να επανεξετάσουμε τις δομές μας, τον τρόπο λειτουργίας μας. Όσον αφορά το θέατρο η πολυτέλεια των χρημάτων επενέβη. Το Urbn theatr δεν είναι ένας επιχορηγούμενος οργανισμός, όχι γιατί τώρα ενδεχομένως δεν πρέπει, απλώς έχει να κάνει με τον διάλογο τον οποίο επιχειρούμε να ανοίξουμε από το προηγούμενο πρότζεκτ ήδη με τον άνθρωπο. Προσπαθούμε να υπάρξουμε με αυτούς τους όρους, με σεβασμό απέναντι σε όποιους διαθέτουν τα ελάχιστα χρήματα για να δουν την παράσταση και μας κάνει να σκεφτούμε πιο ουσιαστικά.

Λίγα λόγια για τον οργανισμό Urbn theatr;

Το Urbn theatr είναι ένας οργανισμός με την έννοια του έμβιου όντος. Έχει συγκροτηθεί εδώ και δυο χρόνια ουσιαστικά. Το Wordwhore είναι το δεύτερο έργο που παρουσιάζουμε. Είναι ευτυχής συγκυρία για το urbn-theatr να συνεργάζεται με έναν τόσο ενδιαφέροντα, σύγχρονο και δημιουργικό νέο συγγραφέα όπως ο Tam Cy Albert. Όπως επίσης και με τους εικαστικούς καλλιτέχνες Γ.Κονταράτο, Χ.Μιχαηλίδη, Ν.Παππά που συμμετέχουν με τα έργα τους καθώς αυτά αποτελούν έναν ιδιαίτερο καμβά τέχνης που αντιπροσωπεύει τη βαθύτερη αναζήτηση του ατόμου στο σήμερα και τον επαναπροσδιορισμό του στο ευρύτερο πλαίσιο της πόλης. Άλλωστε, η σύνδεση των τεχνών αποτελεί πεδίο αναζήτησης του urbn-theatr με την σημαντική ως προς αυτό συμβολή του εικαστικού μας Λαμπαδάριου Παππά.

Συνεχίζοντας τη συζήτηση για την οικονομική κρίση. Πώς, κατά τη γνώμη σας, έχει επιδράσει στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων;

Σίγουρα έχει επηρεάσει. Είναι λίγο πολυτέλεια όταν οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε να μιλάς για τα πιθανά καλά που μπορεί να προκύψουν μέσα από αυτήν την ταραχή. Δεν μπορούμε να τα παραβλέψουμε, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχουν σοβαρά προβλήματα για τα οποία πρέπει και για αυτά να φροντίσουμε.

Τι ρόλο καλείται να παίξει η Τέχνη σε αυτήν ακριβώς τη δύσκολη εποχή;

Μπορεί να λειτουργήσει συνοδευτικά στον πληγωμένο Έλληνα. Δεν πιστεύω και δεν θεωρώ ότι μια παράσταση μπορεί να οδηγήσει ως καταλύτης στο να αλλάξει δομικά μια κοινωνία. Σίγουρα όμως απάνω σε ένα έργο με μια παράσταση μπορείς να κάνεις ένα μικρό βήμα προς κάποια κατεύθυνση και αυτός είναι ένας στόχος και είμαστε ανοιχτοί ως προς αυτό. Επιχειρούμε να αποβάλουμε δογματισμούς όσον αφορά τη θέση μας, αλλά και όσον αφορά τη λειτουργία του θεάτρου.

Όπως είπαμε το Wordwhore μιλάει για τον άνθρωπο της πόλης. Πώς μπορεί η Αθήνα με τη σημερινή μορφή της να επιδράσει πάνω στον άνθρωπο;

Σαφώς καταλυτικά. Εγώ δεν είμαι γεννημένος εδώ στην Αθήνα, βρέθηκα εδώ, αλλά σαφώς σε επηρεάζει σε διάφορα επίπεδα, όχι απαραίτητα με μια αρνητική ή θετική χροιά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιλέξαμε το χώρο του About που βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, Μιαούλη 18, Ψυρρή, για ένα κείμενο που μιλάει για τον άνθρωπο και την πόλη, που μπορείς να ακούσεις τους ήχους της πόλης, να δεις την πόλη και νομίζω ότι αυτό δημιουργεί μια ιδιαίτερη ένταση.

Και το εκπληκτικό είναι πως όταν η Κορνήλια καλεί τους θεατές να ακούσουν τους θορύβους της πόλης, πράγματι ακούγονται οι φωνές του κόσμου, λες και συνωμοτούν οι άνθρωποι με την Κορνήλια…

Στην αρχή κάναμε χιούμορ για το τι μπορεί να ακούγεται από την πόλη. Είναι φοβερό ότι η πόλη έχει ήχο και μου αρέσει πολύ ο τρόπος με τον οποίο αυτός ο ήχος επεμβαίνει και χωρίς τη δική μας προσπάθεια

Θεωρείτε ότι πολλές φορές δεν ακούμε τον ήχο της πόλης, αλλά επειδή έχουμε διάφορες σκοτούρες που καταδυναστεύουν το μυαλό μας δεν παρατηρούμε τις λεπτομέρειες και τις ρωγμές του δρόμου που διαβαίνουμε;

Πολλές φορές δεν παρατηρούμε τις ρωγμές και τις λεπτομέρειες όχι από την καρδιά της πόλης, αλλά από την καρδιά μας. Η πόλη είναι ένα σώμα και έχει τις ουλές της ζωής, όπως ακριβώς και το σώμα. Σίγουρα έχουμε μάθει να περπατάμε από το ένα σημείο στο άλλο και είναι πολύ λογικό μέσα σε όλα αυτά τα προβλήματα που ο καθένας έχει και σχεδόν μοιάζει πολυτέλεια να μπορείς να σηκώσεις το κεφάλι σου και να δεις όχι την πόλη, αλλά τον άνθρωπο και κατ΄ επέκταση και την πόλη. Κάποια στιγμή αν το κάνεις ίσως να ανακουφιστείς…

Πολλοί λένε ότι και το ίδιο το θέατρο πλέον είναι πολυτέλεια. Το πιστεύετε αυτό;

Όχι σε καμία περίπτωση. Ούτε πολυτέλεια είναι το θέατρο, ούτε πρέπει να γίνει ένα μη σημαίνων πράγμα. Δεν είναι πολυτέλεια γιατί καταρχάς άμα το δούμε οικονομικά πλέον τα εισιτήρια είναι πολύ χαμηλά, αλλά αυτό είναι δευτερεύων. Το ουσιαστικό είναι ότι είναι αναγκαιότητα το θέατρο, όχι μόνο για αυτούς που εκφράζονται μέσα από αυτό, αλλά και για όσους έρχονται να δουν μια παράσταση. Ούτε και πρέπει να οδηγηθούμε στο να παρουσιάσουμε το θέατρο έξω από αυτή τη σύμβαση που το ίδιο φέρει, γιατί το θέατρο από μόνο του είναι ένα κοινωνικό γεγονός πριν την παράσταση. Κάθε βράδυ συγκινούνται άνθρωποι από πολλά μέρη της Αθήνας για να βρεθούν εδώ και ενδεχομένως να συγκινηθούν με την παράσταση.

Εξακολουθεί να είναι χώρος παιδείας το θέατρο, αυτό δηλαδή που έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες;

Σήμερα θα έλεγα ότι είναι χώρος συνύπαρξης, ένας χώρος έκφρασης. Είναι χρήσιμα αυτά για τους ανθρώπους. Δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να πατήσουμε pause στη ζωή μας και να ξυπνήσουμε 13 χρόνια μετά όταν τα πράγματα θα είναι ενδεχομένως καλύτερα ή χειρότερα. Είμαστε εδώ, προσπαθούμε με κάθε τρόπο προς κάθε κατεύθυνση και το θέατρο συνεχώς εξελίσσεται και να εκφράζει ότι εκφράζει η κάθε σκηνή, ο κάθε άνθρωπος.

Είμαστε πολιτισμένος λαός πιστεύετε; Ο πολιτισμός γεννήθηκε σε εμάς, κατοικεί όμως ακόμα;

Καταρχήν οι Έλληνες είναι σαφώς πολιτικός λαός και σαφώς και πολιτισμένος λαός. Είναι λάθος να αντιλαμβανόμαστε το λαό στερεοτυπικά και κάποιες φορές μετακινηθήκαμε ως προς αυτό βγάζοντας φωτογραφία καταστάσεις από άλλους λαούς για να κάνουμε συγκρίσεις. Η Ελλάδα έχει έναν δικό της πολιτισμό, όπως αυτό εξελίχτηκε και διαμορφώνεται και μια δική της κουλτούρα. Έχει δικές της ανάγκες και παράγει έναν δικό της πολιτισμό. Όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε σχέση με τις δομές της κοινωνίας και πράγματα που πρέπει από κοινού να διορθώσουμε, αλλά δεν θεωρώ ότι πρέπει να απωλέσουμε την ταυτότητά μας, η οποία έχει να κάνει με τον εσωτερικό μας εαυτό και όχι με τα χαρακτηριστικά που είναι σαν τα ρούχα που φοράμε και όταν περάσει η μόδα τα αλλάζουμε…

Λίγο χρώμα μέσα σε μαύρο, λίγη ελπίδα μέσα στην καταχνιά

2012-12-21T23:19:00.003+02:00

Συνέντευξη στη ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Φωτογραφίες ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΝΙΔΗΣ

«Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν. Έλα λοιπόν από την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα», λέει ο Οδυσσέας Ελύτης στην ποιητική του συλλογή «Προσανατολισμοί».

Δεν έχουν στόματα, αλλά μιλούν, δεν έχουν μιλιά και όμως σου φωνάζουν. Οι 30 φωτογραφίες της Αγγελικής Δεκουλάκου που εκτίθενται στην αίθουσα Τέχνης «Έκφραση Γιάννα Γραμματοπούλου», δημιουργήθηκαν για να βάψουν τη ζωή μας με χρώμα… ανεξίτηλο! Την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου εγκαινιάστηκε η ατομική έκθεση της εικαστικού με τίτλο «Χρωμογραφία II».

Στις φωτογραφίες παρουσιάζονται συνθέσεις λουλουδιών, που όμως μοιάζουν να είναι απόκοσμες μορφές χωρίς συγκεκριμένο σχήμα.

Το εκπληκτικό είναι ότι η εικαστικός αν και καταφέρνει να μπερδέψει τα ζωντανά με τα σκούρα χρώματα, ωστόσο διατηρεί την «ταυτότητα» και των δυο χρωμάτων.

«Το μαύρο τριαντάφυλλο περπατάει τώρα στους δρόμους. Ορθό στο μαύρο μίσχο του, λυγερό, σφιχτό, περήφανο, κόκκινο, μαύρο. Αποφεύγει ακατάδεχτα ένα πλήθος διαβάτες. Έρχεται να σε βρει. Κι εσύ κοιμάσαι ; Γιατί κοιμάσαι;», (Τάκης Σινόπουλος, Συλλογή ΙΙ)

Μέσα από τις νεκρές φύσεις, πλημμυρισμένες από χρώμα η εικαστικός φανερώνει την πρόθεσή της για αφύπνιση, ενεργητικότητα και εκκίνηση στις ζωές μας.

Όπως μας είπε και η ίδια: «Προσπάθειά μου είναι να βοηθήσω να αντιμετωπίσουμε το «σκοτεινό» κλίμα που κυριαρχεί μέσα από το χρώμα, τη ζωντάνια και την αισιοδοξία»

Βλέπουμε φωτογραφίες γεμάτες χρώματα πόσο σημαντικό είναι το χρώμα στη ζωή σας;

Στη ζωή μου είναι πάρα πολύ σημαντικό. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι μου, αφού είμαι ζωγράφος.

Η ζωγραφική υπήρχε πάντα μέσα σας, σαν μια αέναη δύναμη ή γεννήθηκε απρόσμενα;

Εγώ ζωγράφιζα από παιδί. Υπήρχε πάντα μέσα μου και ήταν κάτι που από μικρή το αγαπούσα και εντέλει κατάφερα να το κάνω πραγματικότητα.

Έχετε πει πως θέλατε να βρείτε έναν εναλλακτικό τρόπο ζωγραφικής και αυτός ο τρόπος ήταν μέσα από τη φωτογραφία

Αυτό είχε συμβεί από το 2003 και μετά που έκανα σπουδές στο εξωτερικό και δεν είχα χρόνο να ζωγραφίσω. Έκανα βιομηχανικό σχέδιο στη Νέα Υόρκη, οπότε ήταν τελείως εφαρμοσμένη η κατεύθυνση που είχα πάρει και ένιωθα την ανάγκη να ζωγραφίζω και επειδή δεν υπήρχε ο χώρος βρήκα έναν τρόπο να εκφραστώ δημιουργικά από αυτό. Κάποια στιγμή κουνώντας τη μηχανή ανακάλυψα πως το αποτέλεσμα ήταν ζωγραφικό και με εξέφραζε. Θα υπάρξει ζωγραφική στο μέλλον, απλώς η προσπάθεια ήταν προς αυτή την κατεύθυνση

Επομένως επιφυλάσσεστε! Συμπτωματικά λοιπόν ανακαλύψατε αυτό το νέο τρόπο έκφρασης;

Πιστεύω από ανάγκη γιατί αντί για το πινέλο βρέθηκε η φωτογραφική μηχανή. Το ζωγραφικό αποτέλεσμα σκόπιμα το έφτιαξα. Το κυνήγησα και στην πρώτη μου έκθεση, ουσιαστικά η έκθεση αυτή είναι συνέχεια εκείνης που είχε γίνει το 2008.

Έχετε παρουσιάσει και άλλες εκθέσεις;

Από το 2005 συμμετείχα σε ομαδικές καλλιτεχνικές και ντιζάιν εκθέσεις στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ. Η Χρωμογραφία είναι ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο, μέσα από το οποίο προσπαθώ να παρουσιάσω τον δικό μου κόσμο, να καλλιεργήσω την οπτική συγκίνηση της στιγμής.

Στις φωτογραφίες σας δεν βλέπουμε ανθρώπινες φιγούρες, αλλά νεκρές φύσεις και κυρίως παρουσιάζεται η μορφή κάποιων λουλουδιών χωρίς συγκεκριμένο σχήμα ή χρώμα…

Είναι όλα βάζα λουλουδιών, τα οποία δεν είναι πορτρέτα των βάζων. Πρόκειται ουσιαστικά για δικά μου πορτρέτα. Είναι αυτό που εγώ εισπράττω από τα χρώματα και από τα σχήματα, τα οποία και έχω παραμορφώσει. Ο σκοπός μου είναι με την κίνηση της μηχανής να αλλοιώσω τα περιγράμματα, να μην είναι πορτρέτα λουλουδιών, αλλά κάτι άλλο. Να μοιάζουν με φαντάσματα ή τέρατα. Δεν είναι τα λουλούδια που γνωρίζουμε όλοι, είναι τα δικά μου λουλούδια.

Κοιτάζοντας τους πίνακές σας θαρρείς πως πρόκειται για παράνοια, ένα συνονθύλευμα χρωμάτων και το εντυπωσιακό είναι ότι έχετε δημιουργήσει και φωτογραφίες, στις οποίες κυριαρχεί ένα χρώμα

Πράγματι. Αυτό ήταν μια πολύ μεγάλη προσπάθεια, να μην είναι όλα τα ίδια και ήταν κάτι που προέκυψε από την έρευνα που έκανα. Δηλαδή, υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες που είναι πιο σκοτεινές, με βαθειά χρώματα, υπάρχουν άλλες πιο φωτεινές με ζωντανά χρώματα και υπάρχουν και κάποιες σαν μονοχρωματικές-διχρωμία, μαύρο με άσπρο-παραπέμπουν πιο πολύ σε σχέδια

Τι επιθυμεί να περάσει στον θεατή αυτή η έκθεση φωτογραφίας, που ουσιαστικά είναι έργα στα οποία τα διάφορα χρώματα παντρεύονται ;

Ίσως μια νότα αισιοδοξίας στις δύσκολες εποχές που διανύουμε. Για μένα ήταν δύσκολο να κάνω αυτή την έκθεση και εμπορικά και οικονομικά. Η αλήθεια είναι πως τα πράγματα είναι πολύ περίεργα

Απέναντί μου ακριβώς βλέπω κάτι πολύ ενδιαφέρον. Έναν πίνακα, στον οποίο παρουσιάζεται ένα μαύρο πλαίσιο και μέσα σε αυτό ζωντανό χρώμα. Μήπως το μήνυμα είναι πως μέσα σε έναν σκοτεινό κόσμο μπορεί να υπάρξει λίγο χρώμα, λίγη ελπίδα;

Η τέχνη πάντα ενέπνεε και βοηθούσε τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δύσκολες εποχές. Διανύουμε μια πολύ άσχημη περίοδο και εγώ ως καλλιτέχνης θα μπορούσα να δείξω την κατάσταση μέσω της δουλειάς μου. Η προσπάθειά μου είναι να βοηθήσω να αντιμετωπίσουμε το «σκοτεινό» κλίμα που κυριαρχεί μέσα από το χρώμα, τη ζωντάνια και την αισιοδοξία όσο είναι δυνατό»

«Λες ένα κίτρινο χρυσό λαμπερό να βάψη αυτό το μαύρο αισχρό και θλιβερό τοπίο που το τρυπούν σκληρά τα νυσταγμένα φώτα των ηλεκτρικών λαμπτήρων;»

(Νίκος Εγγονόπουλος, Καφενεία και κομήτες ύστερα από τα μεσάνυχτα)

Χριστουγεννιάτικη πόλη: Το φωτεινό στολίδι της σκοτεινής Αθήνας

2012-12-21T23:10:00.000+02:00

Ρεπορτάζ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Φωτογραφίες ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΝΙΔΗΣ

«Στο Ζάππειο μια μέρα περιπατούσα και είδα μια πόλη άλλη και απορούσα… γιατί είχα ακούσει για χαρά και ευτυχία και γύρω μου βλέπω δυστυχώς θλίψη και ανεργία. Στο Ζάππειο κάποια μέρα περιπατούσαν οι άνθρωποι χαρούμενοι και τραγουδούσαν»*

Μέσα στην ομίχλη της οικονομικής δυσπραγίας, μέσα στα θαμπά φώτα των αυτοκινήτων και τις λυπημένες μορφές των ανθρώπων, ένας μαγικός τόπος απλώνει τα φώτα του για να θυμίσει στους Έλληνες της πόλης και του ΔΝΤ ότι τα Χριστούγεννα ήρθαν για να γεμίσουν την καρδιά μας με χαρά και ελπίδα.

Φέτος, πιστή στο ραντεβού της, η Χριστουγεννιάτικη πόλη ζωντανεύει ξανά στο Ζάππειο και σας περιμένει να την επισκεφτείτε για να περιηγηθείτε με την οικογένειά σας στον ιστορικό χώρο, να αγοράσετε σε προσιτές τιμές δώρα για όλους και να διασκεδάσετε με τα παιδιά σας και τους φίλους σας.

Η πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων του Ζαππείου, Φαίνη Χατζηαθανασιάδου, μας μίλησε για τη Χριστουγεννιάτικη πόλη που δημιουργήθηκε για να χαρίσει πολλά χαμόγελα και να μάθει στα παιδιά την ιστορία του Ζαππείου μέσα από διάφορες δραστηριότητες, ώστε να γίνει κομμάτι της καρδιάς τους.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη Χριστουγεννιάτικη πόλη του 2012

Είναι η πρώτη φορά φέτος που η Χριστουγεννιάτικη πόλη διοργανώνεται από το Σύλλογο φίλων του Ζαππείου. Πήραμε την πρωτοβουλία να οργανώσουμε εμείς σαν Σύλλογος το Χριστουγεννιάτικο χωριό. Πρόκειται για ένα δύσκολο εγχείρημα, καθώς είμαστε σε δύσκολους καιρούς και το Ζάππειο θα έμενε άδειο, δεν υπήρχε η δυνατότητα να το αναλάβει ο δήμος που διοργάνωνε άλλες χρονιές και έτσι με τις μικρές δυνάμεις μας κάναμε αυτό το μικρό χωριό για να προσφέρουμε χαρά στα παιδάκια της Αθήνας και στους μεγαλύτερους δημιουργώντας την υπαίθρια αγορά των ελληνικών προϊόντων.

Να αναφέρουμε μάλιστα ότι στον πάγκο του Συλλόγου υπάρχει ένα βιβλίο, ένα ξεχωριστό σημειωματάριο για το Ζάππειο και την ιστορία του, μιλήστε μας για αυτό…

Δημιουργήσαμε ένα σημειωματάριο, στο οποίο υπάρχουν ιστορικές στιγμές του Ζαππείου, καθώς και αυθεντικοί πίνακες της ζωγράφου Ζάννας. Τα πουλάμε εμείς στον πάγκο μας και σε λίγο θα είναι και σε βιβλιοπωλεία. Πρόκειται για μια μικρή ιστορία του Ζαππείου, ενσωματωμένη σε ένα κομψό σημειωματάριο, το οποίο μπορεί κανείς να έχει μαζί του και κουβαλάει παράλληλα την εικόνα του Ζαππείου πάντα στην καρδιά του

Πώς μπορεί να περάσει το χρόνο της δημιουργικά και ευχάριστα μια οικογένεια στη Χριστουγεννιάτικη πόλη του Ζαππείου;

Καταρχήν θα απολαύσει τον Αττικό ουρανό που απλώνεται πάνω από την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό και όπου η παράδοση των Χριστουγέννων συναντάει την ιστορία του Ζαππείου. Μια οικογένεια μπορεί να περάσει από το περίπτερο του Συλλόγου Φίλων του Ζαππείου, όπου τα παιδιά μέσα σε ένα εργαστήριο ιστορίας, όπως το ονομάσαμε, θα μπορέσουν να συμπληρώσουν το παζλ της ιστορίας του Ζαππείου, να μάθουν τι είναι αυτό το κτίριο, ποιοι το δώρισαν στην Ελλάδα, οι εθνικοί ευεργέτες Ευάγγελος και Κωνσταντίνος Ζάππας και να καταλάβουν τι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Μετά μπορούν να ψυχαγωγηθούν στο Καρουζέλ, στο τραμπολίνο, στα κερματοφόρα, στον παιδότοπο. Παράλληλα, έχουμε face painting δωρεάν για τα παιδιά. Να πούμε μάλιστα ότι το ΙΕΚ Όμηρος μας βοηθάει σε κάποια πράγματα, μας παρέχει το κουκλοθέατρο, κάποιο τμήμα ψυχαγωγίας και παιδαγωγίας του Συλλόγου και να ενημερώσουμε ότι θα υπάρχουν διάφοροι ζογκλέρ και μάγοι.

Το δέντρο φωταγωγήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου, όταν έγινε και η επίσημη παρουσίαση της Χριστουγεννιάτικης πόλης. Ωστόσο, η χριστουγεννιάτικη πόλη έχει ανοίξει τις πύλες της από πιο νωρίς…

Εμείς προσπαθούμε να συντονιστούμε από τις 7 Δεκεμβρίου, γιατί δεν έχουμε και την εμπειρία των επιχειρηματιών. Είμαστε όλοι εθελοντές, δεν υπάρχουν εργαζόμενοι. Το βράδυ της 14ης Δεκεμβρίου τραγούδησε αφιλοκερδώς ο τραγουδιστής Γιώργος Σαμπάνης, που αρέσει πολύ στα νέα παιδιά και έτσι σηματοδοτήθηκε η επίσημη έναρξη των δραστηριοτήτων της Χριστουγεννιάτικης πόλης. Πολλές εκπλήξεις περιμένουν τον κόσμο: Ήδη στις 20 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε κουκλοθέατρο για τα παιδάκια, ενώ οι σεφ από το ΙΕΚ Όμηρος έδωσαν στους επισκέπτες να δοκιμάσουν δωρεάν τις γαστρονομικές τους δημιουργίες

Να πούμε βέβαια ότι η Χριστουγεννιάτικη πόλη θα παραμείνει ανοιχτή για τον κόσμο μέχρι τις 7 Ιανουαρίου.

Μέχρι τις 7 Ιανουαρίου θα είμαστε εδώ και μπορεί ο κόσμος όλες τις ημέρες να μας επισκεφτεί και τις αργίες από τις 10 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ.

Βλέπουμε κάποια ξύλινα σπιτάκια. Πώς σκέφτεστε να τα αξιοποιήσετε;

Σκεφτόμαστε μήπως προβάλουν το έργο κάποιων μη κερδοσκοπικών οργανώσεων και μήπως τους βοηθήσουμε μέσα από το χώρο που θα τους προσφέρουμε. Είμαστε σε συνεννόηση και με το Χαμόγελο του παιδιού, με το οποίο συνεργαζόμαστε, όπως και με το Συνδικάτο Υπαίθριων Πωλητών, που μας συμπαρίσταται πάρα πολύ και μας έχει προσφέρει πολλά πράγματα.

Η αλήθεια είναι πως πέρυσι η Χριστουγεννιάτικη πόλη ήταν πιο πλούσια, είχε περισσότερες δραστηριότητες για παιδιά και μεγάλους, υπήρχε και το παγοδρόμιο.

Δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα για περισσότερα φέτος. Άλλωστε, εμείς είμαστε Σύλλογος, σκοπός μας δεν είναι να κερδίσουμε από αυτή την εκδήλωση, απλώς να προσφέρουμε και στον Αθηναίο πολίτη χαρά και ωραίες στιγμές και συγχρόνως να τον κάνουμε να αγαπήσει το Ζάππειο. Δεν πρόκειται μόνο για χώρο περιπάτου, αλλά έχει και μια πολύ σημαντική ιστορία: Εκτίνεται σε μια τεράστια έκταση 80 στρεμμάτων. Το Ζάππειο δεν είναι μόνο αυτό το κτίριο που βλέπουμε, το οποίο είναι βέβαια ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στολίδι.

Φέτος λοιπόν είναι πιο λιτή η Χριστουγεννιάτικη πόλη, αλλά πιο προσιτές οι τιμές των διάφορων προϊόντων που υπάρχουν στη χριστουγεννιάτικη αγορά

Ακριβώς γιατί ακόμα κι αν δεν έχουμε μπάτζετ, έχουμε πολλή αγάπη για το χώρο και τον κόσμο

Οι πάγκοι που μπορεί να αντικρίσει και να επισκεφτεί ο κόσμος τι περιλαμβάνουν;

Έχουν βιβλία, πολύ ωραία δώρα Χριστουγέννων, όπως ρόδια ή χειροποίητα κομπολόγια, χειροποίητα κοσμήματα και όλα ελληνικά προϊόντα. Υπάρχουν εκπληκτικά παραδοσιακά προϊόντα, όπως κρητικά παξιμάδια, ρακόμελα, τσικουδιές και εκπληκτικά τυριά. Έχουν διαφόρων γεύσεων λαζάνια: Με σπανάκι, με παντζάρι και πολλά άλλα ωραία πράγματα. Ωραίους ξηρούς καρπούς και με γεύσεις, αλλά και τους απλούς, τα λεγόμενα φυστίκια Αιγίνης και παιχνίδια. Το βασικό είναι ότι όλα αυτά παρέχονται σε πολύ καλές τιμές

Πρακτικά μια οικογένεια για να κάνει λίγο από όλα, να πάρει δηλαδή ένα δωράκι, ένα προϊόν για το σπίτι και να ψυχαγωγηθεί με το παιδάκι της πόσα πρέπει να έχει στην τσέπη της;

Εξαρτάται τι θέλει να πάρει. Δηλαδή μπορείς να πάρεις ωραιότατα δώρα με τρία και με πέντε ευρώ. Όσο για τα καρουζέλ και τα παιχνίδια κάνουν 2,5€. Νομίζω είναι πάρα πολύ χαμηλή η τιμής τους. Μπορώ να σας πω ότι και με 10€ θα περάσει μια καταπληκτική ημέρα.

*Παράφραση του τραγουδιού «Στο Ζάππειο μια μέρα»

«La Nonna»: Η αχόρταγη γιαγιά, η αδηφάγα εξουσία, η σαθρή κοινωνία μας

2012-12-21T22:46:00.003+02:00

Κριτική της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Η ξεκαρδιστική αλλά υποχθόνια, τρυφερή αλλά φθονερή «La Nonna» επιστρέφει 14 χρόνια μετά την επιτυχία που γνώρισε τον Ιανουάριο του 1998, μέσα από τη σκηνή του θεάτρου «Ακάδημος».

Ο θεατρικός συγγραφέας, Ρομπέρτο Κόσσα, Αργεντίνος στην καταγωγή, έγινε διάσημος μέσα από το «La Nonna», έργο που μεταφέρθηκε σε πολλές σκηνές ανά τον κόσμο. Η επιτυχία του οφείλεται στο εφεύρημα του συγγραφέα να δημιουργήσει ένα έργο μυστικά επαναστατικό, αφού υπόγεια καταδικάζει την ακόρεστη πείνα και το αδηφάγο βλέμμα της κυβέρνησης. Η εξουσία βρίσκει στέγη, αποκτάει πρόσωπο και ύπαρξη στο έργο μέσα από την αιωνόβια, ύπουλη, δαιμόνια γιαγιά, τη «Nonna».

Ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του έργου, Δημήτρης Πιατάς, επέλεξε να παρουσιάσει στο κοινό μια μαύρη κωμωδία που μιλάει για μια αργεντίνικη οικογένεια, η οποία υπομένει και τρέφει μια λαίμαργη γιαγιά που άλλοτε συμπεριφέρεται σαν ένα κακομαθημένο παιδί, άλλοτε σαν ένα πεισματάρικο γεροντάκι και άλλοτε σαν ένας σκληρός δυνάστης που σαρώνει τα πάντα. Όλα τα μέλη της οικογένειας έθρεψαν με τον έναν ή άλλον τρόπο το τέρας Nonna, θέλοντας να υποθάλψουν τις δικές τους αδυναμίες, τους δαίμονες που κατοικούν στην ψυχή τους.

Ο Πάνος Σκουρολιάκος, ενσαρκώνει με ζωντάνια το ρόλο του Καρμέλο, του πατέρα της οικογένειας, που όμως αφήνεται έρμαιο της μοίρας, η Λουκία Πιστιόλα παρουσιάζει με άρτιο τρόπο την ψυχοσύνθεση μιας νοικοκυράς που δίνει γενναιόδωρα την αγάπη και φροντίδα της, ωστόσο αρνείται να δει καθαρά ότι έρχεται η καταστροφή. Η Μαρία Κυριάκη ανταποκρίνεται με ακρίβεια στο ρόλο της υποτακτικής γεροντοκόρης Αννιούλας. Από τους πιο χιουμοριστικούς και απολαυστικούς χαρακτήρες είναι αυτός του Τσίτσο, του παθητικού τεμπέλη γιου, τον οποίο υποδύεται έξυπνα ο Κλέων Γρηγοριάδης. Η ηθοποιός Χρύσα Βεντούρη παίζει με απλότητα την κόρη Μάρτα, η οποία αν και νεαρής ηλικίας δείχνει ιδιαίτερα φιλήδονη, ενώ απολαυστικός στο ρόλο του άπληστου Δον Φραντσίσκο και επίδοξου συζύγου της Νόννας, είναι ο Κώστας Φλωκατούλας.

Υπό τους ήχους του τάνγκο, «της λυπημένης σκέψης που χορεύεται» όπως έχει χαρακτηριστεί από ειδήμονες, οι ήρωες εξομολογούνται τα πάθη τους, δοκιμάζονται, υποφέρουν και στο τέλος όταν δεν καταφέρνουν να βρουν λύτρωση, οδηγούνται στην ολοκληρωτική εξόντωση. Το τάνγκο που χορεύουν οι ηθοποιοί με την καθοδήγηση του Φωκά Ευαγγελινού και του Βάιου Αρσενόπουλου συνοδεύεται από τους ήχους του μπαντονεόν, που παίζει ο Ηρακλής Βαβάτσικας.

Ο Δημήτρης Πιατάς μεταμορφώνεται στη γλυκούλα, πεισματάρα, αχόρταγη γιαγιά «Nonna», η οποία μπορεί στο έργο να λέει μόνο 45 λέξεις κι αυτές στα ιταλικά, αλλά παίζει τον πλέον καθοριστικό ρόλο καθώς δοκιμάζει την αντοχή των ηρώων. Ο μοναδικός ηθοποιός όποτε εμφανίζεται στη σκηνή, χωρίς να πει κάτι προκαλεί αστείρευτο γέλιο με το λικνιστό περπάτημά του και τη βραχνή φωνή του, που άλλοτε χαϊδεύει τον θεατή και άλλοτε τον αφυπνίζει.

Ο Δ. Πιατάς παίρνει έντεχνα τη φράση που ακούγεται συχνά γύρω μας ότι «η Ελλάδα θα γίνει Αργεντινή» και την προβάλλει με αριστοτεχνικό τρόπο δείχνοντας στο κοινό ότι η οικογένεια του Μπουένος Άιρες δεν διαφέρει σε τίποτα ουσιαστικά από μια ελληνική οικογένεια, αφού η δομή της είναι ίδια, τα οικονομικά μεγέθη είναι όμοια και η κοινωνική διαστρωμάτωση παρουσιάζει πολλές ομοιότητες.

Ο Ρομπέρτο Κόσσα καταφέρνει με εύσχημο τρόπο να μετατρέψει τις πρώτες σκηνές του έργου, στιγμές χαράς και οικογενειακής ευδαιμονίας, σε σκηνές απόλυτου χάους και ισοπέδωσης. Έτσι λοιπόν, η πρώτη σκηνή της οικογενειακής γαλήνης δίνει τη θέση της στην εφιαλτική σκηνή του δείπνου, τη χαρούμενη λογομαχία ανάμεσα σε μάνα και κόρη έρχεται να διαδεχτεί η σκηνή που η μάνα δίνει χάπια στην άρρωστη κόρη, που εκπορνεύτηκε για να εξομαλύνει την οικονομική κατάπτωση της οικογένειας. Η στιγμή που ο πατέρας καμαρώνει για την κορούλα του «παγώνει» από τη βίαιη σκηνή που η κόρη εξομολογείται την απόφασή της να εκπορνευτεί, χωρίς όμως να το αποκαλύπτει ανοιχτά, αλλά μιλώντας υπαινικτικά. Αντίστοιχα, η γλυκιά Νόννα σταδιακά με κορύφωση την τελευταία σκηνή μεταμορφώνεται σε ένα βαμπιρικό πλάσμα που κατατρώει τη σάρκα και την ψυχή των ηρώων και στο τέλος όταν θα έχει φάει τα πάντα, θα φάει τον ίδιο του τον εαυτό.

Να σημειωθεί πως τα κοστούμια και σκηνικά του Γιώργου Γαβαλά υπηρετούν την εξέλιξη της σατιρικής κωμωδίας. Ομοίως, οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη μετατρέπουν τα πρόσωπα από θείες υπάρξεις σε καθημερινούς ανθρώπους και από αγνές φύσεις σε δαιμονικά πλάσματα. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή που δείχνει τα πεθαμένα πλέον πρόσωπα του έργου να ανοίγουν μια πόρτα από την οποία βγαίνει εκτυφλωτικό άσπρο φως δίνοντας την αίσθηση του παραδείσου, ενώ αντίθετα στο τέλος του έργου η αγνή και χαριτωμένη Νόννα μεταμορφώνεται σε δαιμονικό ον, όταν το πάτωμα φωτίζεται με κατακόκκινο φως και δείχνει τη γιαγιά να ουρλιάζει απεγνωσμένα όταν καταλαβαίνει πως έχει μείνει μόνη της…

Ο συγγραφέας δημιουργεί τα πρόσωπα του έργου ώστε κανένα από αυτά να μην γίνεται αντιπαθητικό στο κοινό. Απεναντίας, ο θεατής συμπάσχει και πονά τους ήρωες γιατί κατανοεί πως κουβαλάνε τον δικό τους σταυρό. Ακόμα και η Νόννα, όπως παρουσιάζεται στην παράσταση, δεν ευθύνεται για τη συναισθηματική αποσάρθρωση των υπόλοιπων ατόμων. Στην ουσία είναι δικό τους δημιούργημα, που τράφηκε και αναπτύχθηκε χάρη στην ανοχή, αντοχή και περίθαλψη της οικογένειας. Η Νόννα είναι αντανάκλαση της σαθρής ψυχής τους, αντανάκλαση μιας κοινωνίας που σιωπά και τρέφει ένα σάπιο πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό σύστημα.

Ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο αποκομίζει ένα μήνυμα: Αν δεν καταφέρει ο άνθρωπος να καταπολεμήσει τους φόβους και τις αδυναμίες του, πάντα θα αργοπεθαίνει, πάντα θα πληγώνεται, πάντα θα εξοντώνεται μέχρι να διδαχθεί από τα λάθη του…

Παντελής Θαλασσινός: Οι πολίτες είμαστε πρόβατα που πάμε προς τη σφαγή

2012-12-13T15:43:00.004+02:00

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΝΙΔΗΣ

«Δεν είναι για μένα η θάλασσα», λέει, παρόλα αυτά την κουβαλάει στο όνομά του. Με βάρκα την ελπίδα επιλέγει να ατενίζει το μέλλον, αλλά φοβάται πως η κοινωνία μας οδεύει προς τη σφαγή.

Ο Παντελής Θαλασσινός σε μια εκ βαθέων συνέντευξη, μιλάει για τη νέα του δισκογραφική δουλειά που βρίσκεται στα «σκαριά», για όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία, για το πολίτευμά μας που όπως είπε είναι τυραννία, τους «εξυπνάκηδες» πολιτικούς μας, τη Χρυσή Αυγή και για τον ίδιο τον άνθρωπο, τον οποίο χαρακτήρισε «διεφθαρμένο ον».

Τον περασμένο χρόνο έδωσε μια συναυλία στην Αυστραλία φορώντας ένα μπλουζάκι που έγραφε: Μη εκλεγμένη κυβέρνηση αποφασίζει για εμάς. Τι μήνυμα όμως θα έφερε το νέο του μπλουζάκι; Μα φυσικά, «πόθεν έσχες ρε»;

Αυτή την περίοδο υπογράφετε τη μουσική στην παράσταση «μια ανθισμένη αμυγδαλιά ανθίζει στη νεκρή γη». Μιλήστε μου για τη δουλειά σας αυτή. Ουσιαστικά τους στίχους από το τραγούδι που συνοδεύει την παράσταση τους εμπνευστήκατε από τον ποιητή Γεώργιο Δροσίνη

Το έργο αυτό αναφέρεται στη ζωή του Γεωργίου Δροσίνη προς το τέλος της ζωής του που έχει να κάνει με τα ποιήματα που έγραψε από μεσήλικας και μετά. Εγώ κλήθηκα να κάνω μια πρωτότυπη μουσική, για αυτή την παράσταση, που είναι του θιάσου του Μανώλη Δεστούνη. Έκανα δυο μουσικά χαλιά και δυο τραγούδια, το ένα από αυτά είναι στην ποίηση του Δροσίνη και το άλλο σε στίχους της Αυγής Αυλωνίτη. Το έργο παίζεται στο θέατρο Παραμυθίας Παρασκευή και Σάββατο και θα μπορούσε κάποιος να το δει γιατί θα διδαχθεί πολλά πράγματα από αυτό.

Μιλήστε μου για τη νέα δισκογραφική δουλειά που ετοιμάζετε αυτή την περίοδο.

Η νέα δισκογραφική δουλειά λέγεται τα 10 τραγούδια της ελπίδας. Ένα είναι αυτό και άλλο ένα είναι ένα διπλό σιντί που ηχογραφήθηκε στο στούντιο ζωντανά με κόσμο και λέγεται σε ανοιχτή ακρόαση. Πρόκειται όντως για 10 τραγούδια της ελπίδας και εμπνεύστηκα και τον τίτλο από ένα τραγούδι που έχω γράψει για την βάρκα μου. «Η βάρκα μου η ελπίδα». Πιστεύω ότι θα κυκλοφορήσει μετά στις γιορτές με κάποια ευρείας κατανάλωσης εφημερίδα. Προσπαθώ να κάνω τη συμφωνία αν και είναι πολύ δύσκολο γιατί οι περισσότερες εφημερίδες απλά συνάπτουν συμβάσεις με κάποιες δισκογραφικές εταιρίες. Ποτέ τους να μην τις κυκλοφορήσουν! Αν δεν το κυκλοφορήσω έτσι θα το χαρίζω στα live μου σε συνειδητοποιημένο κοινό.

Αναφερθήκατε εκτός από τον Τύπο και στις δισκογραφικές εταιρίες και τα διάφορα συμφέροντα που υπάρχουν. Πιστεύετε λοιπόν ότι έχει φθαρεί ο κόσμος της μουσικής εξαιτίας τέτοιων συμφερόντων και ότι θα έπρεπε να βαδίζει πιο ανεξάρτητα;

Ανεξάρτητα πάντα βάδιζαν οι δημιουργοί, απλώς είχαν ανάγκη τις εταιρίες, γιατί εκείνες κρατούσαν τα μέσα και μπορούσαν να επιβάλουν ή να απορρίψουν. Νομίζω όμως ότι πλέον οι εταιρίες είναι ανήμπορες. Πλούτισαν από εμάς τους καλλιτέχνες και εμείς βέβαια εισπράξαμε την επιτυχία, αλλά δεν πήραμε χρήματα, τα έπαιρναν όλα οι εταιρίες. Θεωρώ ότι πληρώσαμε τη ματαιοδοξία μας, δηλαδή βγήκαν τα τραγούδια μας στο ραδιόφωνο και τα ακούγαμε. Οι δισκογραφικές εταιρίες πλέον δεν θα υπάρχουν. Νομίζω ότι ο καθένας μόνος του μπορεί να κάνει το δικό του σιντί και να το δίνει στους φίλους του διότι πλέον δεν θα πωλιούνται. Η ψηφιοποίηση των ηχογραφημάτων τα έκανε να είναι φθηνά και να έχουν μηδενική αξία.

Είστε ερμηνευτής και στιχουργός. Πώς αντιλαμβάνεστε τη μουσική ως μέρος του πολιτισμού και της κοινωνίας ευρύτερας;

Η μουσική όπως είπατε είναι μέρος του πολιτισμού και είναι η ίδια πολιτισμός, εκτός από επικοινωνία που είναι το κυριότερο γιατί είναι η αρχαιότερη γλώσσα που μιλάει με νότες. Η μουσική δίνει μια παιδεία, κατευνάζει πιστεύω τα άγρια ένστικτα.

Μιλήσατε για παιδεία. Μουσική παιδεία πιστεύετε υπάρχει στην Ελλάδα;

Θεωρώ ότι υπάρχει και ειδικά στην Ελλάδα νομίζω ότι υπάρχει περισσότερο από ότι σε άλλα κράτη, τα οποία πιστεύουν ότι έχουν μουσική παιδεία. Το ελληνικό τραγούδι έχει να επιδείξει καταρχήν μεγάλους ποιητές, φοβερό λόγο, λόγο ποιητικό, δημοτικό, παροιμίες, παραδόσεις…

Πώς μπορεί κατά τη γνώμη σας η μουσική να βοηθήσει την κοινωνία σε αυτή τη δύσκολη οικονομική-πολιτική και πολιτιστική συγκυρία στην οποία βρίσκεται;

Μόνη της δεν μπορεί να βοηθήσει. Ίσως μόνο με την αρωγή κάποιων ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι πλάι στη μουσική και πλάι στον ελληνικό πολιτισμό-ελληνική μουσική. Θα μπορούσαν να προτείνουν καλή μουσική αντί για σκουπίδια. Νομίζω ότι αυτή η κατάσταση δεν έχει να κάνει με τη μουσική. Ίσα ίσα αυτές οι καταστάσεις έδειξαν ότι η δημιουργία ήκμαζε σε περιόδους κρίσης.

Μιλάτε για σκουπίδια είτε κοινωνικά, είτε πολιτικά, είτε πολιτιστικά;

Ασφαλώς, τα σκουπίδια είναι παντού. Αυτός ο κόσμος έγινε και μιλάω και για τους πολιτικούς μας και γενικώς τους κρατούντες σε όλα τα πράγματα, από μέτριους για να μπορούν να κυβερνούν. Έχουν φτιάξει έναν μέτριο κόσμο για να μπορούν να κυβερνούν μέτρια. Έναν κόσμο τυραννικό και απόλυτο.

Είστε ένας άνθρωπος που αποφεύγει την επαφή με τα μέσα και κρατάει ένα χαμηλό προφίλ. Προτιμάτε να βαδίζετε έτσι «σιωπηλά» και στη ζωή σας γενικά;

Δεν είμαι σιωπηλός. Αντιδρώ και φωνάζω όταν υπάρχει λόγος. Δεν υπάρχει λόγος για παράδειγμα να βγαίνεις συνέχεια στην τηλεόραση και να μιλάς. Δεν είσαι ο άριστος, ο μπροστάρης. Δηλαδή αυτοί , που ο κόσμος χαρακτηρίζει μαϊντανούς, είναι ακριβώς αυτοί που σχολιάζουν τα πάντα, δηλαδή εγώ δεν τραγουδάω όταν δεν έχω καινούρια πράγματα να πω στον κόσμο και αν δεν έχω να κάνω καινούργιες προτάσεις

«Ανάθεμά σε δεν με λυπάσαι που καίγομαι και λιώνω, που μ΄ έκανες να σ΄ αγαπώ και τώρα μαραζώνω». Θα μπορούσαν αυτοί να είναι στίχοι αφιερωμένοι στην Ελλάδα;

Για όλες τις αγάπες θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το τετράστιχο. Και η Ελλάδα ειναι μια αγάπη μας. Είναι οτιδήποτε μας κάνει να κολλάμε, μετά το χάνουμε και το έχουμε ανάγκη. Ακόμα και κάποιο αγαπημένο πρόσωπο που κάποια στιγμή το χάνουμε. Η ζωή παίρνει τα παλιά για να έρθουν τα καινούρια. Καμιά φορά πρέπει να κάνεις και στην μπάντα να έρθουν οι καινούργιοι. Γιατί είναι μερικοί που νομίζουν ότι είναι χωράφι τους, αυτό το καθεστώς είτε της μουσικής είτε οποδήποτε.

Από όλες τις επιτυχίες σας ποια ξεχωρίζετε, ποιο άλμπουμ έχει μιλήσει στην καρδιά σας;

Νομίζω το «Καλαντάρι» του Ηλία Κατσούλη που ήταν μια εξαιρετική δουλειά και μόνο όταν διαβάζεις τους στίχους περνάει ένας ολόκληρος χρόνος με εικόνες, ένας ολόκληρος κόσμος μπροστά από τα μάτια σου. Θέλω να σας πω ότι ένιωσα ένα δέος, μια ανάγκη να σταθώ στο ύψος του νοήματος που έβγαινε από τους στίχους και για αυτό το άλμπουμ αυτό το τελείωσα σε τριάμισι χρόνια.

Έχετε πει χαρακτηριστικά ότι επιλέγετε να απέχετε από τη μουσική. Πότε λαμβάνετε την απόφαση αυτή, σε δύσκολες περιόδους της ζωής σας ίσως;

Όχι όταν καταλαβαίνω ότι και εγώ ο ίδιος κουράζομαι σαν τρίτο αυτί να ακούω εμένα τον ίδιο, καταλαβαίνω ότι εις το πολλαπλάσιο πρέπει να κουράζω και τον κόσμο.

Είχατε εκδηλώσει την επιθυμία σας για το δίπλωμα του ανθυποπλοίαρχου. Έχετε σκεφτεί να ασχοληθείτε με αυτό;

Δεν έχω πάρει το δίπλωμα. Δεν είναι για μένα η θάλασσα…

Παρόλο που το επώνυμό σας είναι Θαλασσινός. Λίγο αντιφατικό έτσι;

Η ποντοπλοΐα δεν είναι για μένα, άντε το πολύ πολύ ακτοπλοΐα με κανένα βαρκάκι.

Έχετε δηλώσει χαρακτηριστικά ότι δεν σας πιάνει πανικός, αφού έχετε περάσει με λίγα ή και καθόλου χρήματα. Σε τι βαθμό σας έχει αγγίξει η οικονομική κρίση εσάς προσωπικά;

Εμένα ευτυχώς ή δυστυχώς η κρίση δεν με έχει αγγίξει ζωτικά, δηλαδή στο όριο της φτωχιας, διότι είμαι από τους τυχερούς ζωής. Έγινα γνωστός, από τα live έβγαλα κάποια χρήματα. Ξέρετε δεν θέλω να κλαίγομαι, όπως κάνουν άλλοι…

Σε συναυλία σας στην Αυστραλία ανεβήκατε στον συναυλιακό χώρο φορώντας ένα μπλουζάκι, το οποίο έγραφε «μη εκλεγμένη κυβέρνηση αποφασίζει για μας». Ήταν ασφαλώς πριν την εκλογή της τωρινής κυβέρνησης…

Ναι ήταν πριν την εκλογή, όχι ότι η τωρινή ακολουθεί αυτά που λέει το Σύνταγμα και θεωρώ ότι δεν είναι αποτέλεσμα της λαϊκής βούλησης. Η Βουλή εκείνης της εποχής με τον Παπαδήμο ήταν σε πλήρη αναντιστοιχία με το λαϊκό αίσθημα και ήταν κάτι που ήθελα να το κάνω γνωστό και εκτός Ελλάδας αυτό γιατί νομίζουν ότι στην Ελλάδα έχουμε Δημοκρατία.

Δεν έχουμε Δημοκρατία λέτε;

Όχι στην Ελλάδα έχουμε τυρανία. Σήμερα βλέπουμε έναν νόμο ο οποίος περιφρουρεί τα δικαιώματα των βουλευτών, που είναι στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Ο νόμος που τον έχουν τοποθετήσει, λιγο πιο κατω απ αυτούς, πιέζει όλον τον κόσμο που είναι από κάτω, ενώ οι από πάνω απολαμβάνουν παρανομίας, δηλαδή μπορούν να κάνουν οποιαδήποτε παρανομία και να μην ασκηθεί εναντίον τους δίωξη ποτέ. Θεωρώ λοιπόν ότι έχουμε μια κυβέρνηση, η οποία στην ουσία δεν είναι εκλεγμένη. Εκλεγμένη θα ήταν αν υπήρχε ένα ψηφοδέλτιο στο οποίο θα ήταν όλοι μέσα και όχι να ψηφίζουμε ένα κόμμα και να παίρνουν όποιους θέλουν ή αυτούς που έχουν λεφτά να κάνουν προεκλογικό αγώνα με αφίσες και αυτούς που δεν έχουν χρήματα να μην τους ξέρεις ποτέ.

Εάν επιλέγατε να φορέσετε τώρα ένα παρόμοιο μπλουζάκι, ποιο θα ήταν το μήνυμα που θα έφερε;

Αν ήταν να γράψω ένα σύνθημα αυτό θα ήταν… πόθεν έσχες ρε;

Τι συναισθήματα σας έχει προκαλέσει η τακτική της κυβέρνησης να πετσοκόψει συντάξεις, μισθούς και εργατικά δικαιώματα;

Δυστυχώς δεν αναλογίζονται τον φτωχό ή ακόμα αυτόν που πεθαίνει. Δεν αναλογίζονται το πώς μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος που δεν έχει πόρους, που δεν έχει πουθενά να γαντζωθεί. Ο πολίτης δεν αισθάνεται ασφαλής για τίποτα. Αρχίζουμε και μιλάμε πάρα πολύ και από πράξεις τίποτα…

Είναι διεφθαρμένη πιστεύετε η χώρα μας, όπως έλεγε ο Γ. Παπανδρέου;

Ο άνθρωπος είναι διεφθαρμένος, δεν είναι μόνο η χώρα μας. Ο άνθρωπος κάνει τα πάντα σε αυτό τον κόσμο για να κυριαρχήσει. Μόλις κυριαρχήσει σε όλα τα ζώα αρχίζει και εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο και αυτή είναι η αρχή του κακού.

Όσον αφορά το άλλο πολιτικό σλόγκαν, αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι ότι «μαζί τα φάγαμε», τι πιστεύετε;

Εγώ πιστεύω ότι μαζί θα τους φάμε! Το μαζί τα φάγαμε επειδή το είπε ο Πάγκαλος και ήταν κάπως ευτραφής, φάνηκε σαν ειρωνία. Επειδή αυτός έκανε κοιλιά μεγάλη και οι άλλοι είναι αδύνατοι! Εννοούσε προφανώς ότι όλοι μαζί τα φάγανε ότι δηλαδή όλοι πέρνανε τα δάνεια. Αλλά ήταν προς τιμήν του που χρησιμοποίησε πρώτο πληθυντικό.

Δεν έβαλε όμως και ανθρώπους που ίσως να μην τα έχουν φάει ;

Ναι φυσικά. Όχι ότι δικαιολογώ τον Πάγκαλο. Είναι μέσα στην ασυμπάθηστη κομπανία που φάγανε. Είναι εξυπνάκηδες ξέρετε, δεν είναι έξυπνοι. Θεωρούν ότι με το χρήμα μπορείς να κάνεις τα πάντα.

Πώς κρίνετε την άνοδο ακραίων κομμάτων όπως είναι η Χρυσή Αυγή; Θεωρείτε ότι είναι αποτέλεσμα της οργής του λαού και πρόκειται για μια παροδική αντίδραση ή ότι ήρθε για να μείνει;

Κοιτάξτε, η Χρυσή Αυγή υπήρχε και πριν μπει στη Βουλή. Όλο αυτό το προσποιητό ότι η Χρυσή Αυγή μεγαλώνει επικίνδυνα δεν το καταλαβαίνω. Η ακροδεξιά υπάρχει και στην Αγγλία και στην Ιταλία και εμείς θα έλεγα ότι έχουμε και μικρό ποσοστό ακροδεξιών. Θεωρώ ότι τους ευνοεί το σύστημα γιατί στην Ελλάδα διοικούν οι μπράβοι. Δηλαδή ποιος θα τους πάει κόντρα; Ο Γιωργάκης; Εκείνων που μέσα από την ιδεολογία τους πηγάζει η βία και ο ρατσισμός δεν έχουν να κρύψουν κάτι. Σου λένε «εμείς αυτοί είμαστε, δεν γουστάρουμε τους ξένους». Πόσοι από εμάς είμαστε κρυφορατσιστές; Βέβαια όπου ασκείται βία είναι το τελευταίο στάδιο διότι είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο.

Δεν έχουν φτάσει όμως και οι πολίτες στα όριά τους;

Κοιτάξτε και οι πολίτες είναι πρόβατα μέσα στο κοπάδι. Είναι ένα κοπάδι σήμερα, το οποίο πηγαίνει για τη σφαγή σήμερα. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι εδώ στην Ελλάδα προσπαθούν να μοιάσουν στους Ευρωπαίους που είναι πάρα πολύ πρόβατα. Τους νόμους τους κάνουν το λαϊκό αίσθημα και η γνώμη των πολλών. Δεν ερωτούνται καν. Καλούν ένα Δημοτικό, ενα περιφερειακό ή κυβερνητικό συμβούλιο και αποφασίζουν για το Δημο, την περιφέρεια η το λαό αντιστοιχα.

Η σφαγή για την οποία μιλήσατε θα είναι η χρεοκοπία ή η χρεοκοπία έχει ήδη έρθει και δεν το έχουμε καταλάβει;

Δεν ξέρω αν θα είναι η χρεοκοπία, αλλά θεωρώ ότι θα τρώμε ο ένας τον άλλον. Πολύ σύντομα θα τρώμε ο ένας το φαγητό του άλλου, θα του το αρπάζουμε από τα χέρια και άμα δεν το αφήνει θα του δίνουμε και μια στο κεφάλι. Βλέπω το τελευταίο στάδιο και λέω πώς να το σταματήσουμε όταν σε πιέζουν να πας προς τα εκεί;

Έχετε μια κόρη 27 χρόνων, την οποία έχετε πει ότι έδιωξαν από την ΕΡΤ, όπου δούλευε ως ηχολήπτρια, επειδή την θεώρησαν «πλεονάζουσα». Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε τη δεινή θέση στην οποία βρίσκονται πολλά νέα παιδιά, που χάνουν τη δουλειά τους…

Φυσικά. Σιγά μην την κραταγαν! Ούτε κι εγω θα το θελα, ουτε εκβίασα καταστάσεις. Καλύτερα άνεργη παρα να ξέρεις οτι έκανες αδικία εναντι καποιου άλλου. Κατά τη γνώμη μου όμως η άνθιση της ανεργίας έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν υποστηρίζουμε καθόλου τα ελληνικά προϊόντα. Με διαταγές της ΕΟΚ και της Ευρώπης, στις οποίες εγώ είμαι κατά. Δεν ψηφίζω κόμμα που να λέει ΝΑΙ στην Ευρώπη και στην ΕΟΚ. Ας βγει ένα κόμμα που θα μου λέει ότι θα βγούμε αύριο από την ΕΟΚ και την Ευρώπη και θα το ψηφίσω .

Το ΚΚΕ λέει όχι στην Ευρώπη και στην ΕΟΚ…

Ναι. Οπότε καταλαβαίνετε τι ψηφίζω… Θεωρώ λοιπόν ότι στην Ευρώπη φτιάχνουν τους νόμους για να είμαστε καταναλωτές τους. Δεν είναι τυχαίο ότι πήραν φωτιά ο Κατράτσος, το Μινιόν, ο Λαμπρόπουλος και όλα τα μεγάλα καταστήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι έκλεισαν οι ελληνικές εταιρίες που κατασκεύαζαν ηλεκτρικές συσκευές. Κλωστοϋφαντουργίες δεν υπάρχουν. Το Αιγαίον, η Πειραϊκή Πατραϊκή, οι Χαλυβουργίες σιγά σιγά κλείνουν.

Σε κάποιους στίχους σας λέτε «κράτα καρδούλα μου γερά, να ανοίξω δρόμο στη χαρά κι αν ήρθαν πίκρες στη ζωή να ΄ρθει άλλη τόση». Με την ίδια αισιοδοξία ατενίζετε το μέλλον;

Ναι. Αυτό το τραγούδι είναι από ένα δίσκο του Γεράσιμου Ανδρεάτου. Το κράτα καρδούλα μου γερά είναι ένας στίχος πάνω σε ένα συναίσθημα ότι μπορεί να σε πιέζουν αλλά κράτα γιατί θα ξημερώσει. Θα βγει ο ήλιος και αύριο είναι μια άλλη μέρα.

Για το τέλος θα ήθελα να μου πείτε κάποιους στίχους από ένα τραγούδι σας που εσείς θα επιλέξετε και ταιριάζει στην παρούσα φάση…

Θα σας πω ένα τετράστιχο του Άλκη Αλκαίου, που έφυγε από τη ζωή, μου είχε εμπιστευτεί κάποιους στίχους του:

“Πλοίο δίχως τιμονιέρη, τούτος ο ντουνιάς και η ζωή μας το πανέρι της κοψοχρονιάς… “

Μόλλυ Σουήνι: Εκείνη βλέπει, εμείς όχι!

2012-12-03T12:25:00.001+02:00

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Βλέπουμε, κοιτάζουμε, αγγίζουμε, γευόμαστε, μυρίζουμε. Ναι, όλοι έχουμε αυτές τις πέντε αισθήσεις. Πόσοι όμως βλέπουν πραγματικά; Κοιτάζουν βαθειά κάνοντας μια κάθετη τομή στα πράγματα γύρω τους; Παρατηρούν τις μικρές κινήσεις του ανθρώπινου χεριού και τις «πληγές» του δρόμου που διαβαίνουν; Πόσοι από εσάς αγγίζουν με τρυφερότητα το κάθε τι, γεύονται με πληρότητα και μυρίζουν με τα πνευμόνια τους σαν ανοιχτά παράθυρα, έτοιμα να «αγκαλιάσουν» τις οσμές του κόσμου;

Η Μόλλυ Σουήνυ τα κατάφερε! Έζησε στο «σκοτάδι» αλλά παράλληλα στο φως των πραγμάτων. Γεύτηκε τη ζωή, είδε την ομορφιά της, άγγιξε τα υπέροχα λουλούδια που της προσέφερε ο πατέρας της, μύρισε το μεγαλείο τους!

Το έργο του Μπράιαν Φρίελ «Μόλλυ Σουήνυ», το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αριστουργηματικό, μας παρουσιάζει για τον φετινό χειμώνα η ΄Β Σκηνή του Θεάτρου Άνεσις σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη.

Οι ήρωες απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον διηγούνται τα πάθη τους, τις ανησυχίες τους, τη δική τους ιστορία. Ο Κοραής Δαμάτης καταφέρνει με αριστοτεχνικό τρόπο να «εγκλωβίσει» τα πρόσωπα του έργου στο δικό τους κόσμο και παράλληλα να δημιουργήσει ισχυρούς συνδέσμους μεταξύ τους, δίνοντας την εντύπωση στον θεατή ότι οι ήρωες επικοινωνούν με έναν «μυστικό» τρόπο παρόλο που δεν κοιτάζουν και δεν αγγίζουν ο ένας τον άλλον.

Η ερμηνεία των ηθοποιών και ο «σύγχρονος Τσέχωφ»

Η Ευδοκία Ρουμελιώτη με την ευγενική φυσιογνωμία της εισχωρεί στις αρτηρίες της Μόλλυ Σουήνυ και την πλημμυρίζει με αγνότητα, ένταση και πάθος. Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος που υποδύεται τον σύντροφο της Μόλλυ Φρανκ, ερμηνεύει με άρτιο τρόπο έναν ρόλο τραγικό και κωμικό παράλληλα, ενώ ο Δημήτρης Καραμπέτσης, ο γιατρός της Μόλλυ, δίνει πνοή σε ένα πρόσωπο που έχει τον πλέον καταλυτικό ρόλο στη ζωή της ηρωίδας.

Ορμώμενος από μια πειραματική μελέτη του νευρολόγου Όλιβερ Σακς, ο Μπράιαν Φρίελ, που χαρακτηρίστηκε από τον Τζέημς Φάλτον ως «ένας σύγχρονος Τσέχωφ», «έχτισε» μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή, με γνήσιο χιούμορ και καθαρό δραματικό περιεχόμενο.Οι συνήθεις μελοδραματισμοί εξοστρακίζονται καθώς η ιστορία της Μόλλυ Σουήνυ έρχεται να «χτυπήσει» με σφοδρότητα τον φτιαχτό κόσμο των αισθήσεων και να ανοίξει τα μάτια σε όλους εμάς που βλέπουμε και δεν βλέπουμε.

Η υπόθεση του έργου

Η τυφλή Μόλλυ με παρόρμηση του συντρόφου της, Φρανκ και τη βοήθεια του φιλόδοξου γιατρού Ράις έρχεται από το σκοτάδι στο φως ή μήπως το αντίστροφο; Από το φως στο σκοτάδι; Μετά την επέμβαση στα μάτια της τρομάζει, καθώς αντικρίζει βίαια το αποκρουστικό πρόσωπο του κόσμου μας. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινάει το ταξίδι προς την επιστροφή, επιλέγει δηλαδή να κλειστεί και πάλι στο σκοτάδι, μέσα στο οποίο επί 35 χρόνια είχε ζήσει. Ο κόσμος του Φρανκ και του Ράις κινούνται παράλληλα με τον κόσμο της Μόλλυ. Οι δυο άντρες περιγράφουν τη διαδρομή προς τη συνειδητοποίηση ότι αυτό που πίστευαν ως καλό θα αποδειχτεί καταστροφικό για τη Μόλλυ.

Εξαιρετική είναι η σκηνή στην οποία ο Φρανκ εξομολογείται την προσπάθειά του να σώσει κάποιους ασβούς απομακρύνοντάς τους από τη φωλιά τους, αλλά μένει άναυδος όταν βλέπει ότι εκείνοι δεν θέλουν να σωθούν και επιστρέφουν πάλι στο γνώριμο έδαφός τους, μια σκηνή που παραλληλίζεται με την τυφλή Μόλλυ, την οποία προσπαθούν απεγνωσμένα να «σώσουν» από το σκοτάδι ο Φρανκ και ο γιατρός Ράις. Ωστόσο, παρόλο που θα τα καταφέρουν, εκείνη θα επιλέξει να γυρίσει στη «φωλιά» της, στον σκοτεινό και ταυτόχρονα… φωτεινό κόσμο της.

Οι λοιποί συντελεστές

Τα σκηνικά και κοστούμια του Απόστολου Βέττα έρχονται να «αγκαλιάσουν» το σώμα του έργου. Στη σκηνή υπάρχει ένα μεγάλο διάφανο παραβάν, από το οποίο διακρίνει ο θεατής κάποια έπιπλα καλυμμένα με λευκά σεντόνια. Μπροστά από το παραβάν βρίσκονται τρία δάπεδα σε σχήμα ορθογωνίου παραλληλογράμμου στα οποία στέκονται οι τρεις ηθοποιοί. Αυτός είναι ο χώρος στον οποίο δρουν, πάσχουν, κινούνται. Οι φωτισμοί του Νίκου Καβουκίδη εστιάζουν το βλέμμα του θεατή στο κάθε πρόσωπο ξεχωριστά την ώρα που αφηγείται την ιστορία του παράλληλα με την ιστορία του άλλου. Η δε μουσική επένδυση «χαϊδεύει» την ευαίσθητη Μόλλυ και παίζει με τις χορδές της ψυχής του θεατή.

Η Μόλλυ τελικά καταφέρνει αυτό που πάντα ήθελε «να πάρει μια ανάσα από τον κόσμο μας» και να γυρίσει πάλι στον σκοτεινό, παράλληλο, «μεγαλειώδη» κόσμο της ψυχής της, γυρνώντας την πλάτη της στον δικό μας βίαιο, άψυχο, «τυφλό» κόσμο.

ΣΤΡΟΦΗ στην Ανθρωπιά…

2012-11-29T12:35:00.001+02:00

Ο Γιώργος Καρβουντζής, σκηνοθέτης της Συκιώνιας Σκηνής μιλάει για την Παγκόσμια Ημέρα Πράξης Σεβασμού στη Ζωή και Προσφοράς στο Συνάνθρωπο

Στη Φωτεινή Παπαδάκη

«Εμείς δεν μείναμε στη θεωρία, περάσαμε στην πράξη», είπε χαρακτηριστικά στην Φωτεινή Παπαδάκη ο Γιώργος Καρβουντζής, ο άνθρωπος που σκηνοθέτησε την εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Πράξης Σεβασμού στη Ζωή και Προσφοράς στο Συνάνθρωπο που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 17 Νοεμβρίου στο Δημοτικό θέατρο Κιάτου.

Ο κ. Καρβουντζής εξήγησε πως «η εκδήλωση συνοδεύεται από μια πράξη στην πραγματικότητα που έχει να κάνει με βοήθεια στους συνανθρώπους μας ή σε σύνολα ανθρώπων που πάσχουν από ένα πρόβλημα. Φέτος επελέγη η πρόταση να βοηθηθεί οικονομικά το ΚΕΘΕΑ και κυρίως η ομάδα ΣΤΡΟΦΗπου ασχολείται με τα παιδιά που έχουν πρόβλημα με τα ναρκωτικά. Πρόκειται για τη συνέχεια μιας προσπάθειας που έχει ξεκινήσει από το 2004 από το θέατρο Τζένη Καρέζη, όπου έγινε η αρχή της υλοποίησης της πρότασης με την πρέσβειρα καλής θελήσεως των Ηνωμένων Εθνών για την καταπολέμηση του Aids (UNAIDS) κ. Μέρως Κεσεσίογλου».

Την εκδήλωση άνοιξε το συγκρότημα πνευστών ΧΑΛΚΙΝΑ του σωματείου «Λιακώνης», ενώ αμέσως μετά αναγνώστηκε από μικρούς μαθητές το μήνυμα που απέστειλε στο Δήμο Σικυωνίων η κ. Κεσεσίογλου, για να διαβαστεί στα σχολεία της Κορινθίας. Στη συνέχεια, το κοινό παρακολούθησε σε βίντεο τη γέννηση της Ιδέας.

Ο Γιώργος Καρβουντζής μίλησε για το πώς δημιουργήθηκε η ιδέα της Παγκόσμιας Ημέρας Πράξης Σεβασμού στη Ζωή και Προσφοράς στο Συνάνθρωπο καθώς και για τους ανθρώπους που έδωσαν σάρκα και οστά στην πρόταση αυτή. «Το 2004 η εκπρόσωπος θεατρικής ομάδας ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ, Κατερίνα Γιαμπουράνη, είχε δημιουργήσει την παιδική θεατρική σκηνή Μουλκίου, ενός μικρού χωριού δίπλα στο Κιάτο με 700 κατοίκους. Εκεί ανέβασε το έργο του Δημήτρη Ποταμίτη «Το λουρί του Σωκράτη» και στην προσπάθεια που έκανε να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά και να τα ωθήσει να δημιουργήσουν μια θεατρική παράσταση προέκυψαν ορισμένες σκέψεις και ιδέες. Αυτές οι ιδέες ήταν που την οδήγησαν στο να κάνει μια ολοκληρωμένη πρόταση στην κ. Κεσεσίογλου, η οποία με τη σειρά της μετέφερε αυτή την ιδέα για να γίνει η καθιέρωση μιας πράξης σεβασμού στον άνθρωπο», είπε χαρακτηριστικά.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε σε μορφή θεατρικού Αναλογίου, από τη Σικυώνια σκηνή και σε σκηνοθεσία Γιώργου Καρβουντζή ένα απόσπασμα από το θεατρικό έργο της Κατερίνας Γιαμπουράνη, «Η Δημοκρατία με το Μάτι του Λυγκέα», που είχε παιχτεί πριν από 4 χρόνια στην Αθήνα στο θέατρο Μεταξουργείο από έναν επαγγελματικό θίασο. Όπως ανέφερε ο κ. Καρβουντζής «το κείμενο αυτό έχει σαφής θέσεις και επεξεργάζεται το ζήτημα των ανθρώπων που έχουν πέσει στην παγίδα των ναρκωτικών. Μέσα από αυτό γίνεται μια ανάλυση ολόκληρου του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος και πώς αυτά πολλές φορές μας οδηγούν σε αδιέξοδο και πολλούς ανθρώπους στα ναρκωτικά».

Να σημειωθεί εδώ ότι εκτός από τον απλό κόσμο που έδωσε το δυναμικό παρών, στην εκδήλωση παρέστησαν και εκπρόσωποι του πολιτικού χώρου, όπως είναι ο δήμαρχος Κορινθίων κ. Αλέξανδρος Πνευματικός, ο οποίος υπέγραψε το Πρωτόκολλο για «να συνεχιστεί αυτή η ιδέα και να μεταλαμπαδευτεί η πρόταση αυτή σε μια μεγαλύτερη πόλη όπως είναι η Κόρινθος και με τη σειρά της να το πάρουν άλλες πόλεις στην Πελοπόννησο», όπως τόνισε ο κ. Καρβουντζής, αλλά και εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα λόγια του κ. Καρβουντζή, ότι «παρόλο που το κείμενο αυτό είναι αιχμηρό, δηλαδή θίγει το πολιτικό σύστημα και τα προβλήματα που συσσωρεύτηκαν και μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση που όλοι γνωρίζουμε, οι πολιτικές δυνάμεις αντιμετώπισαν την παρουσίαση με κατανόηση και σεβασμό, χωρίς να δημιουργηθούν εντάσεις».

Στη συνέχεια της εκδήλωσης, το λόγο πήρε η Ιωάννα Μαρή, Πρόεδρος της Προγεννητικής Αγωγής στην Ελλάδα και σε 21 άλλους φορείς που έχουν παγκόσμια σύνδεση μεταξύ τους. Η κ. Μαρή μίλησε για την προγεννητική αγωγή και το πώς ένα παιδί μπορεί να έλθει στη ζωή με πολύ καλή προετοιμασία από πλευράς των γονιών ώστε να είναι υγιές και να έχει έναν χαρακτήρα πολύ πιο καλά οπλισμένο για να αντιμετωπίσει ζητήματα που ενδεχομένως θα παρουσιαστούν στην πορεία της ζωής του.

Αμέσως μετά τη σκυτάλη πήραν ο Κώστας Αρβανίτης, δημοσιογράφος και μέλος του Δ.Σ. και η Κυρατσώ Σκοδρογιάννη, υπεύθυνη του κέντρου ΣΤΡΟΦΗ, οι οποίοι μίλησαν για τον μεγάλο αγώνα που γίνεται για να βοηθηθούν οι άνθρωποι που καταφεύγουν στα ναρκωτικά.

«Πρέπει να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι γιατί σε μια συμβολικά σημαντική μέρα για την Ελλάδα που είναι η 17η Νοεμβρίου συνέπεσαν δυο πολύ μεγάλα γεγονότα», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Καρβουντζής και εξήγησε λέγοντας πως «το ένα είναι η επέτειος του Πολυτεχνείου και το άλλο η υπογραφή του Πρωτοκόλλου για τη συνέχιση και διάδοση της Παγκόσμιας Ημέρας Πράξης Σεβασμού στη Ζωή και Προσφοράς στο Συνάνθρωπο μεταξύ του Δήμου Κορινθίων, της θεατρικής ομάδας ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ, της Πρέσβειρας Καλής Θελήσεως των Ηνωμένων Εθνών για την καταπολέμηση του Aids (UNAIDS) κ. Μέρως Κεσεσίογλου, του Προξενείου της Ακτής Ελεφαντοστού στην Ελλάδα και της ΣΙΚΥΩΝΙΑΣ ΣΚΗΝΗΣ του Ν.Π.Δ.Δ. “Η Μηκώνη”».

Τελικός στόχος είναι «να καταφέρουμε να καθιερώσουμε αυτή την ημέρα στον ΟΗΕ, κάτι που θα έχει πολλή μεγάλη σημασία γιατί συνοδεύεται από μια ενέργεια πράξης. Δηλαδή έχει ένα αποτέλεσμα δεν είναι απλώς ότι μιλάμε έτσι αφηρημένα. Μιλάμε πλέον για μια προσπάθεια ενέργειας που πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι ώστε να υπάρχει ένα αποτέλεσμα πρακτικό. Πρέπει να αποδεικνύουμε στην πράξη ότι αυτό που κάνουμε το κάνουμε για να βοηθήσουμε, να επικοινωνήσουμε και να συμπαρασταθούμε σε κάποιες περιπτώσεις συνανθρώπων μας που έχουν προβλήματα και έχουν ανάγκη τη βοήθειά μας», σημείωσε ο σκηνοθέτης της βραδιάς.

Και πράγματι πρόκειται για μια έμπρακτη στήριξη στις κοινωνικές ομάδες και τα άτομα που πάσχουν, καθώς όπως μας ανέφερε ο κ. Καρβουντζής «στην εκδήλωση αυτή καθώς και σε δυο άλλες θεατρικές παραστάσεις που δόθηκαν από τη Σικυώνια σκηνή για τα σχολεία της περιοχής του Κιάτου, υπήρχε ένα εισιτήριο 3 € και τα έσοδα από αυτές τις εκδηλώσεις δόθηκαν στα χέρια εκπροσώπου του ΚΕΘΕΑ το ίδιο βράδυ της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στις 17 Νοεμβρίου στο Κιάτο».

«Αυτό που εμείς θέλουμε να περάσουμε μέσα από αυτές τις διαδικασίες είναι ότι οι απλοί άνθρωποι που πολλές φορές νομίζουμε ότι δεν κατανοούν τα μεγάλα προβλήματα ή δεν μπορούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους καταφέρνουν μέσα από ενέργειες τέτοιου είδους και να συμμετάσχουν και να συνεισφέρουν και κυρίως να ενεργοποιηθούν προς αυτή την κατεύθυνση», επισημαίνει ο Γιώργος Καρβουντζής.

Μέσα σε μια κοινωνία που παραπαίει, όπου οι ανθρώπινες αξίες ποδοπατούνται, υπάρχει ακόμα μια λέξη που ηχεί σαν βουητό στα αυτιά μας… ΑΝΘΡΩΠΙΑ.

Μετά από αυτό... δεν θα ξαναμπείτε σε ασανσέρ!!! (ΒΙΝΤΕΟ)

2012-11-27T18:12:00.001+02:00

Υπάρχει ένα φάντασμα στο ασανσέρ του κτιρίου και περιμένει να σας φοβήσει!! Θα το αντέξετε? ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΚΟΥΣ!!!
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ!!

Υποκριτικό το κλάμα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για τ‏ους νέους

2012-11-27T17:00:00.000+02:00

Συνέντευξη στη Φωτεινή Παπαδάκη

Φωτογραφίες: Ευαγγελία Σπηλιωτοπούλου

«Είμαστε εις το εμείς και όχι εις το εγώ», αναφέρει ο περίφημος στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματά» του. Αυτό το «ΕΜΕΙΣ» προέβαλε και η Ελένη Γερασιμίδου τονίζοντας πως «ένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά, όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε».

Η αγαπημένη ηθοποιός και πλέον βουλευτής του ΚΚΕ μίλησε για τα δεινά των πολιτών από τα μέτρα της κυβέρνησης, για τη φυγή των νέων στο εξωτερικό, για τον πολιτισμό που έχει «μαραθεί» και φυσικά δεν παρέλειψε να μιλήσει για το θέμα της λογομαχίας του κ. Γεωργιάδη και του κ. Κασιδιάρη για ένα… ρολόι ρόλεξ, γεγονός που η ίδια σατίρισε στη Βουλή λέγοντας «το δικό μου ρολόι κάνει 15€»!

Φέτος ενώνετε τις δυνάμεις σας με την Άννα Βαγενά και μας παρουσιάζετε το έργο «Άλωση της Κωνσταντίας». Τι έχετε ξεχωρίσει εσείς σε αυτό το έργο;

Πρόκειται για ένα υπέροχο διήγημα του Γιάννη Μακριδάκη. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης έκανε μια διασκευή θεατρική που νομίζω ότι έχει και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για εμάς ερμηνευτικά αλλά και για τον κόσμο. Είναι ένα έργο κατά της μισαλλοδοξίας μεταξύ των λαών και μιλάω για τον τούρκικο και τον ελληνικό και με κάποιον τρόπο στο τέλος επιτυγχάνεται η «Άλωση της Κωνσταντίας». Το άλλο ενδιαφέρον είναι ότι συνεργάζομαι ξανά με την Άννα Βαγενά, με την οποία είχα συνεργαστεί το 1979 στο Θεσσαλικό θέατρο.

«Άλωση» λοιπόν, γίνεται ένα παιχνίδι στο έργο με αυτή την Άλωση. Αλήθεια πιστεύετε ότι σήμερα έχει «αλωθεί» η χώρα μας από ξένες δυνάμεις;

Επειδή η χώρα δεν είναι μόνο τα γεωγραφικά σύνορα, αλλά και οι άνθρωποι θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον οι άνθρωποι δεν έχουν αλωθεί και θα έρθει η ώρα που θα το αποδείξουν…

Ποιοι πιστεύετε ότι ευθύνονται για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βιώνουμε; Ευθύνονται οι πολιτικοί και οι πολίτες ως ένα βαθμό;

Όχι δεν είμαι καθόλου αυτής της άποψης. Ευθύνεται ο καπιταλισμός τίποτα άλλο. Όσοι πολιτικοί είναι πιόνια του καπιταλισμού βεβαίως και ευθύνονται, αλλά και ο λαός που δεν ευθύνεται καλά θα κάνει να τον χτυπήσει αυτό τον καπιταλισμό. Έτσι κι αλλιώς στα τελευταία του είναι για αυτό κοπανιέται σαν το δράκο.

Θεωρείτε πως είναι εφικτό να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας σε αυτό το σημείο που έχουμε φτάσει;

Είναι η μόνη λύση. Θα σας πω το εξής: Σήμερα έβλεπα ειδήσεις και έλεγα στον άντρα μου ότι έχω την εντύπωση πως γύρω στα τρία χρόνια κάθε μέρα ακούω τις ίδιες ειδήσεις. Αν θα πάρουμε τη δόση, πώς θα την πάρουμε… πιστεύω ότι θα μας τη δώσουν στο τέλος, αλλά μέχρι πότε θα μας την δώσουν;

Μιας και μιλήσατε για τη δόση, στο Eurogroup είδαμε ότι δεν επιτεύχθηκε τελικά ο στόχος να την πάρουμε…

Όχι δεν επιτεύχθηκε και αυτό δείχνει τις μεταξύ τους διαφορές που έχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάποια στιγμή μπορεί να τα βρούνε, άρα έχουμε δίκιο εμείς που λέμε ότι πρέπει να απαλλαγούμε από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις

Μα το θέμα είναι τι κάνουμε για να πάψουμε να στηριζόμαστε στις πλάτες ξένων…

Μια χαρά μπορούμε να τα καταφέρουμε και στο κάτω κάτω αν υποφέρουμε και λίγο θα ξέρουμε ότι υποφέρουμε για τον εαυτό μας…

Αξίζει όμως τόσα δεινά τούτος ο ταλαίπωρος τόπος;

Φυσικά και δεν αξίζει, αλλά πρέπει να καταλάβει ότι δεν υπάρχουν σωτήρες.

Πώς κρίνετε το γεγονός ότι κυρίως οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες και οι φτωχοί καλούνται να πληρώσουν το «μάρμαρο»;

Είναι πάρα πολύ άδικη η πολιτική αυτή. Κι εγώ είμαι κατά κάποιον τρόπο θύμα αυτής της πολιτικής. Θα σας πω μόνο πόσο χάρηκα όταν πήρα τη σύνταξή μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δουλεύω , αλλά πήρα τέτοια χαρά που μετά από 38 χρόνια σκληρής δουλειάς και πολύ μεγάλης ανέχειας πολλές φορές τα κατάφερα. Από τον επόμενο μήνα άρχισαν οι περικοπές και δεν πήρα κάποια μεγάλη σύνταξη.

Ως ΚΚΕ πώς θα καταφέρετε να πείσετε τους δύσπιστους πολίτες ότι μπορείτε να κάνετε κάτι καλό για αυτό τον τόπο;

Μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κανένας δεν μπορεί μόνος του και ί χωρίς από πίσω του να υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη ιδεολογία. Εμείς ως ΚΚΕ δεν λέμε ότι θα κάνουμε κάτι μόνοι μας. Μόνο με το λαό θα τα καταφέρουμε. Εμείς, μαζί! Τώρα, αν αυτά που λέω μέσα στη Βουλή περνάνε στον κόσμο, έχει να κάνει με το γεγονός ότι τα πιστεύω πραγματικά. Όταν πιστεύεις κάτι μπορείς να το μεταδώσεις και στον άλλον, το ίδιο συμβαίνει και με το θέατρο άλλωστε.

Οι πολίτες που σας συναντούν στο δρόμο τι σας λένε για τις δυσκολίες που περνάνε, για το τι περιμένουν από εσάς τώρα που γίνατε βουλευτής;

Είχα την τύχη να έχω κερδίσει την αγάπη του κόσμου, προφανώς γιατί και εγώ την ανταποδίδω. Συνέχεια μου λένε κάντε κάτι, σώστε μας και εκεί βέβαια τους απαντώ πως μόνη μου δεν μπορώ να κάνω κάτι, χωρίς τη δύναμη του λαού. Αλλά θέλω να είναι σίγουροι εκείνοι που με τίμησαν με την ψήφο τους ότι εγώ δεν αλλάζω κόμματα, όπως κάνουν άλλοι.

Γιατί αν μη τι άλλο δημιουργείται μια πολύ άσχημη εικόνα στον πολίτη και ψηφοφόρο, όταν βλέπει πως δεν είναι πιστός ένας πολιτικός στην ιδεολογία του…

Ακριβώς. Εξάλλου εμείς δεν το έχουμε ως επάγγελμα αυτό. Η αμοιβή μας πάει στο κόμμα μας. Εμείς παίρνουμε μια συμβολική αμοιβή για κάποια έξοδα που κάνουμε.

Στη Βουλή πρόσφατα γίνατε και εσείς και εμείς ως πολίτες μάρτυρες της λογομαχίας του κ. Άδωνη Γεωργιάδη με τον Ηλία Κασιδιάρη για ένα ρολόι… ρόλεξ. Πώς κρίνετε το γεγονός ότι την ώρα που ο κόσμος πεινάει κάποια πολιτικά πρόσωπα καυγαδίζουν για τέτοια επουσιώδη θέματα;

Έγινε χαμός στη Βουλή με αυτό. Εγώ τους τη φύλαγα. Έκανα την ομιλία μου, μίλησα για τον καπιταλισμό, τον βερμπαλισμό, για το λαϊκισμό, την είχα μετρήσει∙ ήξερα δηλαδή ότι δεν θα ξεπεράσω τα επτά λεπτά και είπα στο τέλος ότι «να δεν ξεπέρασα τον χρόνο μου, παρεμπιπτόντως το ρολόι μου κάνει 15€»!

Στην ομιλία σας λοιπόν αναφέρατε αυτές τις λέξεις: Βερμπαλισμό και λαϊκισμό που αφανίζουν τον πολιτισμό και λειτουργούν υπέρ του καπιταλισμού που όπως είπατε ευθύνεται για όλα τα δεινά. Τι προβλήματα εντοπίζετε στον κόσμο του πολιτισμού;

Ναι έθιξα το θέμα του πολιτισμού. Να σας πω μόνο πως υπάρχει ένα κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδος που φυτοζωεί, δεν μπορεί να πληρώσει μισθούς παρά τις προσπάθειες του διευθυντή και των ανθρώπων που είναι εκεί. Δεν μπορεί να κάνει παραγωγές. Βρήκα τους ηθοποιούς που παίζουν στο «Μεγάλο μας Τσίρκο» να ζουν σε ένα ξενοδοχείο στο λόφο του Στρέφη, όπου έχουν κοινόβιο και λένε εμείς είμαστε προνομιούχοι. Τα ΔΗΠΕΘΕ έχουν πεθάνει, επιχορηγήσεις δεν υπάρχουν, αυτοί πάλι που είχαν ευνοηθεί από τις επιχορηγήσεις βρίσκουν πάλι τρόπους να πάρουν χρήματα. Πλέον όλοι βρισκόμαστε σε πλήρη ένδεια. Ο προηγούμενος υπουργός Παιδείας ,ο κ. Παύλος Γερουλάνος, δεν δέχτηκε ποτέ κανέναν από το Σωματείο μας. Ο πολιτισμός έχει δεχτεί πολύ μεγάλο χτύπημα.

Πώς μπορεί ο πολιτισμός που έχει «μαραθεί» να διαγράψει τη δική του πορεία κόντρα στα εμπόδια που εμφανίζονται μπροστά του;

Όποιες και να είναι οι προθέσεις, από όπου και αν προέρχονται ο πολιτισμός προχωράει και μάλιστα σε τέτοιους καιρούς η λύση είναι οι πολιτιστικές δυνάμεις να ενωθούν και να δουλεύουν διαφορετικά πια, όπως έκαναν και παλιά και γυρνούσαν τα χωριά και τον κόσμο και πλέον και οι νέοι θα πρέπει να φτιάξουν μεταξύ τους συνεταιριστικές δουλειές. Ο πολιτισμός πάντως δεν θα πεθάνει, να είστε σίγουροι γι΄ αυτό!

Ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, που αποτελεί κοινωνική μάστιγα ουσιαστικά, είναι αυτό της ανεργίας, η οποία έχει φτάσει στο «κόκκινο» πλέον λόγω οικονομικής κρίσης. Τι έχετε να πείτε στους νέους που βλέπουν τα όνειρά τους να καταβαραθρώνονται;

Πάντοτε υπήρξαν τέτοιες εποχές, πάντα οι νέοι είχαν όνειρα και το κουράγιο να παλέψουν για αυτά και πρέπει να το βρίσκουν αυτό το κουράγιο. Όσο για τους πολιτικούς που κλαίνε, θεωρώ πολύ υποκριτικό το κλάμα τους. Δηλαδή να βγαίνουν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και να κλαίνε για τους νέους που φεύγουν και για όσους αυτοκτονούν. Οι αντιστάσεις μας δεν πρέπει να μειωθούν. Επιβάλλεται να κερδίσουμε αυτά που μας ανήκουν και ειδικότερα οι νέοι άνθρωποι.

Πολλοί νέοι όμως εγκαταλείπουν την Ελλάδα και φεύγουν στο εξωτερικό…

Ασφαλώς και δεν είναι μόνο νέοι άνθρωποι είναι και μεγαλύτεροι. Είναι μεγάλη πληγή αυτό. Όμως και εκεί γίνονται τα ίδια και σιγά σιγά θα πάψει η μετανάστευση να αποτελεί σωτηρία.

Μιλήσατε για τις αυτοκτονίες που είναι ένα άλλο εξίσου σοβαρό θέμα. Δεν φαίνεται όμως να «ιδρώνει» το αυτί τους…

Η αλήθεια είναι ότι το συζητάνε πάρα πολύ μέσα στη Βουλή, αλλά ποιος έχει την ευθύνη δεν ξέρω. Φαρισαίοι είναι όλοι; Τι να πω. Το λένε έτσι για να βγάλουν λόγο…

Έχετε πει χαρακτηριστικά πως κάποια πολιτικά πρόσωπα επιδίδονται σε ρεσιτάλ υποκριτικής. Σε ποιους αναφερόσασταν;

Σε όσους το κάνουν. Όποιος έχει τη μύγα ας μυγιαστεί, εγώ δεν μπορώ να πω ονόματα, όχι ότι φοβάμαι απλώς μπορεί να αδικήσω μερικούς πρωταγωνιστές!

(γέλια)

Προηγουμένως στείλατε ένα αισιόδοξο μήνυμα ότι ο πολιτισμός δεν θα πεθάνει. Είστε το ίδιο αισιόδοξη για το μέλλον της Ελλάδας και των πολιτών της;

Το μέλλον εξαρτάται από τις αποφάσεις του λαού μας, όταν ο λαός μας πάρει την εξουσία στα χέρια του, τότε το μέλλον θα προχωρήσει…

Πασχάλης Τσαρούχας: Οι περισσότεροι βουλευτές είναι ξεφτιλισμένοι

2012-11-24T18:55:00.000+02:00

της Φωτεινής Παπαδάκη

«Θρασείς, ξεφτιλισμένοι, χυδαίοι, ένα κατώτερο είδος ανθρώπου». Αυτούς τους όρους χρησιμοποίησε ο Πασχάλης Τσαρούχας για να περιγράψει την πλειονότητα των βουλευτών μας.

Ο δημοφιλής ηθοποιός και συγγραφέας παιδικών βιβλίων μίλησε στην στην συντάκτρια Φωτεινή Παπαδάκη με γλώσσα που «σπάει κόκκαλα» για τον Γιώργο Παπανδρέου, τα οικονομικά συμφέροντα που κυριαρχούν, για την «ανοησία» της αυτοκτονίας, την ελληνική κοινωνία, τις γυναίκες και τα παιδιά, που όπως είπε «ήρθαν για να αλλάξουν τον κόσμο».

Είστε ηθοποιός, συνάνθρωπος και το επιβεβαιώνετε και στην πράξη καθώς έχετε βοηθήσει πολύ τον Πανελλήνιο Σύλλογο Εθελοντικής Αιμοδοσίας, αλλά και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Πώς γεννήθηκε μέσα σας η ανάγκη να γράψετε ιστορίες για τα παιδιά;

Όταν ένας άνθρωπος είναι πλούσιος είναι όπως τα ηφαίστεια. Όπως μέσα από τις θερμές πηγές βγαίνει ζεστό νερό, έτσι ένας άνθρωπος που έχει ενέργεια και ανάγκη να επικοινωνήσει βρίσκει τρόπους να διοχετεύσει αυτή την ενέργεια. Ένας τρόπος για μένα ήταν το θέατρο και ο κινηματογράφος. Δεν μου αρκούσε αυτό και θέλησα να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους και με έναν διαφορετικό τρόπο, αυτός είναι η συγγραφή.

Μιλήσατε για πλούτο. Εσείς δηλαδή είστε οικονομικά εύρωστος;

Όχι ιδιαίτερα. Ο υλικός πλούτος δεν υπάρχει γιατί όπως θα έχετε διαπιστώσει κι εσείς τα τελευταία χρόνια άνθρωποι οι οποίοι ήταν πλούσιοι είναι φτωχοί πλέον. Αντιστρόφως, άνθρωποι οι οποίοι θεωρούνταν φτωχοί και είχαν έναν γεμάτο εσωτερικό κόσμο βλέπετε ότι είναι οι σημερινοί πλούσιοι. Αυτός είναι ο πλούτος για εμένα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι αντέχουν την αναμέτρηση με την σκληρή πραγματικότητα.

Πώς κρίνετε το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι αυτοκτονούν στις μέρες μας; Είναι σημείο των καιρών μας αυτό

Χωρίς να θέλω να γίνω θρασύς ή βλάσφημος θα πω ότι αυτοί είναι οι άνθρωποι που κατέπεσαν από τα αξιώματα που είχαν ή την «ποιότητα» ζωής που είχαν λόγω των χρημάτων.

Αυτοκτονούν και απλοί άνθρωποι όμως, όχι μόνο εκείνοι που είχαν κάποιο αξίωμα…

Δεν ξέρουμε γιατί αυτοκτονούν αυτοί οι άνθρωποι. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι οι οποίοι ήταν επιχειρηματίες, είχαν μια οικονομική επιφάνεια και είδαν να καταστρέφεται αυτό που είχαν δημιουργήσει, που επί της ουσίας ήταν ψεύτικο, αυτό μας δείχνει η κατάσταση σήμερα. Δηλαδή, κανείς δεν έχει τόση ύλη όση νομίζει ότι έχει ούτε ελέγχει τόσην ύλην όση νομίζει. Είναι άνθρωποι λοιπόν που μάλλον είχαν ένα τεράστιο συναισθηματικό κενό και οδηγήθηκαν στην απόλυτη απόγνωση, στην ανοησία κατά τη γνώμη μου της αυτοκτονίας.

Πώς αντιλαμβάνεστε το ρόλο των παιδιών στην κοινωνία; Σε έναν κόσμο που καταρρέει πώς μπορούν να φέρουν την αλλαγή;

Τα παιδιά πάντα φέρνουν την αλλαγή για αυτό γεννιούνται, για να ανατρέψουν τα δεδομένα. Το χάσμα των γενεών είναι η αδυναμία των μεγαλύτερων να παραδεχτούν ότι τα παιδιά είναι πιο κοντά στο μέλλον, άρα βλέπουν πιο καθαρά αυτό που έρχεται και υπάρχει μια αγκύλωση σε αυτά που υποτίθεται ότι γνωρίζουμε. Αν αφήσουμε τα παιδιά να δράσουν ίσως μπορέσουμε κι εμείς να δούμε λίγα περισσότερα πράγματα.

Ως πατέρας ενός αγοριού ανησυχείτε για το μέλλον του;

Ανησυχώ όσο ανησυχούσε ο δικός μου πατέρας για το μέλλον μου. Απλώς εάν δω τα πράγματα από τη δική μου ματιά θα δω ότι είχαμε κάποια κεκτημένα σαν γενιά, κατακτήσαμε κάποια πράγματα και βελτιώσαμε το επίπεδο της ζωής μας. Όλο αυτό ανατρέπεται πλέον. Τα σημερινά παιδιά παραλαμβάνουν τη σκυτάλη από την εποχή της δυσκολίας και θεωρώ ότι έχουν την πρόκληση να «χτίσουν» πραγματικά μια καλύτερη κοινωνία.

Έχετε συμμετάσχει και σε αρκετά σίριαλ. Έχετε παρακολουθήσει την τηλεόραση του χθες και του σήμερα. Τι πιστεύετε ότι εκλείπει από την τηλεόραση του 2012;

Η τηλεόραση σήμερα έχει εξελιχτεί σε ένα μέσο χειραγώγησης του κόσμου και των συνειδήσεων. Δεν με απασχολεί αν παίζονται ελληνικά, βραζιλιάνικα ή τούρκικα σίριαλ και η εξήγηση στο γιατί είναι πολύ απλή: Είναι πολύ φθηνότερα, όπως πολύ φθηνότερα ήταν και τα δικά μας όταν πωλούνταν στο εξωτερικό.

Επομένως λέτε ότι δεν έχετε πρόβλημα με τον «κατακλυσμό» της ελληνικής τηλεόρασης από τούρκικα σίριαλ, γιατί πολλοί συνάδελφοί σας έχουν εξοργιστεί με αυτή την εξέλιξη…

Κοιτάξτε να δείτε: Γρανάζια αυτού του συστήματος είμαστε όλοι. Αντί να εξοργίζεται κανείς με την εξέλιξη αυτή καλό θα είναι να αναλογιστεί πού έχει φταίξει ο ίδιος στην πορεία αυτής της εξέλιξης. Δεν λέω ότι όλοι μαζί τα φάγαμε, αλλά λίγο έως πολύ όλοι έχουμε βάλει από μια πέτρα σε αυτό που έχει γίνει. Ας συνεργαστούμε να δούμε πώς μπορούμε να φέρουμε τα πράγματα όχι εκεί που ήταν, γιατί εκεί που ήταν δεν ήταν καλά.

Η τηλεόραση σας έχει λείψει;

Το λογιστήριο μου έχει λείψει! Είμαστε πολλοί άνθρωποι που με βάση τα έσοδά μας από τη δουλειά μας είχαμε προγραμματίσει τις ανάγκες μας με έναν συγκεκριμένο τρόπο και ξαφνικά έφυγαν τα έσοδα και έμειναν μόνο τα έξοδα. Τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα βγάλουμε πέρα και δεν τα βγάζουμε.

Πόσο έχει δυσκολέψει η καθημερινότητά σας λόγω της οικονομικής κρίσης;

Δυσκολευόμαστε να πληρώσουμε τις δόσεις του δανείου. Εντάξει υπάρχει πρόβλημα. Από τη στιγμή που η δουλειά μειώνεται και οι υποχρεώσεις παραμένουν ίδιες άρα έχουμε πρόβλημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι λένε κρίση. Ποια κρίση; Όταν βλέπουμε κόσμο μαζεμένο στις καφετέριες να πίνει καφέ στις 11 η ώρα το πρωί επί παραδείγματι σημαίνει ότι αφενός αυτοί οι άνθρωποι δεν δουλεύουν και αφετέρου πίνουν καφέ με τα λεφτά κάποιου άλλου. Αυτοί οι φραπέδες οι καθημερινοί δεν θα συσσωρευτούν στο τέλος και θα γίνουν ένα χρέος το οποίο δεν θα ξεχρεώνεται; Κάποιου το αίμα πίνουν όλοι αυτοί!

Λεφτά υπάρχουν τελικά;

Λεφτά υπάρχουν, είναι το μόνο στο οποίο είχε δίκιο ο ΓΑΠ, το ζήτημα είναι πού υπάρχουν λεφτά και με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης πόσοι επωφελούνται από αυτή την ιστορία.

Είπατε πως είναι το μόνο στο οποίο είχε δίκιο ο κ. Παπανδρέου. Σε αυτό που είπε στους ξένους ότι διοικεί μια διεφθαρμένη χώρα, είχε δίκιο πιστεύετε;

Το ήξερε ότι ήθελε να διοικήσει μια διεφθαρμένη χώρα δεν είπε όμως ότι θέλω να διοικήσω μια διεφθαρμένη χώρα. Φρόντισε να γίνει πρώτα διοικητής της και μετά να την δώσει τη χώρα αυτή. Το έντιμο θα ήταν να βγει και να πει ότι «δεν θέλω να διοικήσω αυτή τη χώρα γιατί είστε όλοι καραγκιόζηδες, σάπιοι και δεν δουλεύει τίποτα». Αυτό το ξέραμε όλοι και λέγαμε ανεκδοτολογώντας ότι κινούμαστε από κεκτημένη ταχύτητα. Κάποια στιγμή θα βρεθεί μια πέτρα, θα κολλήσουμε πάνω και θα σταματήσει το τρένο. Δεν νομιμοποιείται λοιπόν ο Γιωργάκης να λέει ότι διοικεί μια διεφθαρμένη χώρα, γιατί ακριβώς επειδή είναι διεφθαρμένη και ο ίδιος είναι αυτός που είναι και έρχεται από εκεί που έρχεται φρόντισε να μπει σε αυτή τη θέση και μετά να την παραδώσει στους ξένους.

Έχετε πει πως οι ηθοποιοί ωχριούν μπροστά στους πολιτικούς, και πως οι βουλευτές είναι θρασύτατοι…

Ένα θα σας πω: Τη δόξα πολλοί αγάπησαν τον προδότη κανένας. Όλοι θα πληρώσουν και δεν είναι εκδικητικό αλλά νομοτελειακό. Προφανώς έχουν θράσος πολλοί από τους βουλευτές. Δεν είναι δυνατόν για να πας εκεί που υποτίθεται ότι θέλεις να πας να κλείνει όλη η πόλη. Άρα λοιπόν τι είσαι; Εκτός από θρασύς, είσαι χυδαίος, είσαι ξεφτιλισμένος, είσαι ένα κατώτερο είδος ανθρώπου.

Είπατε πως και εμείς ως ένα σημείο ευθυνόμαστε ως πολίτες για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί…

Άλλοι ανεχτήκαμε αυτή την κατάσταση, άλλοι την εκμεταλλευτήκαμε κάποιοι συμμετείχαν κιόλας λίγο ως πολύ. Βέβαια κάποιος μας έχει εκπαιδεύσει στο να συμπεριφερόμαστε έτσι. Φταίει το σχολείο μας. Σε ποιο βαθμό μας έμαθαν στο σχολείο ότι εμείς είμαστε η καλύτερη φυλή που έχουμε πάντα δίκιο και όλοι μας έχουν αδικήσει, σε ποιο βαθμό μας έκαναν «ένεση» ότι εμείς είμαστε οι φορείς του αρχαιότερου και σπουδαιότερου πολιτισμού. Αν όμως γυρίσει κανείς πίσω θα δει πως δεν ήταν τόσο «καθαρά» τα πράγματα όσο μας τα παρουσιάζουν.

Μια δήλωσή σας που έχει προκαλέσει αίσθηση αφορά το ρόλο της γυναίκας. Έχετε πει χαρακτηριστικά ότι «οι γυναίκες είναι θύματα ενός ψευδεπίγραφου φεμινισμού». Τι σας κάνει να το πιστεύετε αυτό;

Οι γυναίκες την έχουν πατήσει. Θεωρώ πως η γυναίκα από τη φύση της κάνει τη σπουδαιότερη δουλειά, που μπορεί να υπάρξει σε αυτή τη γη. Δηλαδή, να γεννάει παιδιά, να δημιουργεί συνειδήσεις και να δημιουργεί ορθές κοινωνίες, αυτό δεν σημαίνει ότι πάμε σε ένα μοντέλο μιας γυναίκας που περιμένει το χαρτζιλίκι από τον άντρα της για να πάει για ψώνια. Θεωρώ ότι θα έπρεπε μια γυναίκα που μεγαλώνει ένα παιδί να έχει έναν πολύ καλό μισθό για να μπορεί να έχει την ασφάλεια ότι κάποια στιγμή μπορεί να μείνει μόνη της. Αυτό τον ρόλο λοιπόν η γυναίκα έχει πετάξει για να βγει έξω στην κοινωνία.

Πιστεύετε λοιπόν ότι η γυναίκα θα πρέπει να μείνει σπίτι της για να μεγαλώσει τα παιδιά της;

Δεν είμαι της άποψης «η γυναίκα στο σπίτι», αλλά ναι πρέπει να μεγαλώνει τα παιδιά, γιατί η γυναίκα είναι ο στυλοβάτης της κοινωνίας.

Με αφορμή την παράσταση, στην οποία υποδυόσασταν έναν πατέρα που κακοποιεί σεξουαλικά την κόρη του, αποκαλύψατε ότι έχετε πέσει και εσείς ο ίδιος θύμα κακοποίησης ως παιδί

Ήταν ένας τύπος όταν ήμουν αθλητής στην ΑΕΚ και ερχόταν εκεί μας φύλαγε, μας χάιδευε. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αυτό ήταν. Ευτυχώς είχα καλή σχέση με τους γονείς μου και τους το είπα αμέσως. Ένα άλλο παιδί που δεν είχε καλή σχέση με τους γονείς του θα τρόμαζε ακόμα και να το πει. Κι εγώ μέσα από τα βιβλία μου θέλω να καταδείξω ποια είναι η υγιής σχέση του παιδιού με τον γονιό του.

Ως γονιός πώς προετοιμάζετε το παιδί σας για να βγει σε αυτή την «βάρβαρη» κοινωνία;

Προσπαθώ να είμαι σωστό παράδειγμα. Είμαι αντίθετος με την έννοια του πατέρα-δασκάλου που κουνάει το δάχτυλο και λέει αυτό πρέπει, αυτό δεν πρέπει. Αυτό που ξεχνάμε εμείς σε αυτή τη δουλειά είναι ότι αυτό που κάνουμε είναι παράδειγμα για πολλούς ανθρώπους, είτε μας αρέσει είτε όχι. Η προβολή δεν έχει μόνο συν έχει και υποχρεώσεις. Αν εγώ είμαι αρνητικό παράδειγμα διασκορπίζω γύρω μου ότι αυτό το αρνητικό είναι και το σωστό. Άρα λοιπόν αυτό που οφείλω εγώ ως γονιός πρώτα από όλα είναι να προσπαθώ να είμαι σωστός.

Τι μήνυμα θα στέλνατε στους γονείς που αγωνιούν για τα παιδιά τους;

Να αγωνιούν περισσότερο για τους ίδιους. Τα παιδιά γεννιούνται γνωρίζοντας το δρόμο και αν θα πρέπει κάποιος να έχει μια αγωνία αυτή θα είναι να έχει τα αυτιά και τα μάτια του ανοιχτά να μπορεί να ακούει και να βλέπει αυτά που του δείχνει το παιδί του.

«Γυναίκα από Σύμπτωση: Ελισάβετ» του Ντάριο Φο

2012-11-22T10:58:00.002+02:00

της Φωτεινής Παπαδάκη

Θέατρο Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, τηλ.210 5242211-13)

Η Ελισάβετ Ά της Αγγλίας, αυτή η αμφιλεγόμενη και πολυσυζητημένη από τους ανθρώπους της τέχνης, προσωπικότητα επανέρχεται δυναμικά μέσα από τη σκηνή του «Αγγέλων Βήμα» έχοντας πρώτα περάσει από το προσωπικό «φίλτρο» του Ντάριο Φο και τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Καραμίχου.

Ο Ντάριο Φο χρησιμοποιεί το ταλέντο του για να παίξει με την ιστορική αυτή προσωπικότητα, θέλοντας να παρουσιάσει μια υπερώριμη γυναίκα που παρόλα αυτά συμπεριφέρεται παιδαριωδώς τρέχοντας πίσω από τα φουστάνια της πιστής υπηρέτριάς της, Μάρθας. Από την πλευρά του, ο Γιώργος Καραμίχος αφήνει έδαφος στη Μάρω Κοντού να προσεγγίσει κατά βούληση αυτό το περίεργο πλάσμα, που λέγεται Ελισάβετ.
Η «Παρθένος Βασίλισσα», όπως ονομαζόταν, που κατόρθωσε να επεκτείνει τη δύναμη της αυτοκρατορίας στα 45 χρόνια βασιλείας της, συναντάται με το πεπρωμένο και την ιστορία της.
Η Μάρω Κοντού, ως άλλη βασίλισσα Ελισάβετ δίνει τη διάσταση μιας δογματικής, βωμολόχας και υπεροπτικής βασίλισσας, της οποίας η νιότη έχει παρέλθει και προσπαθεί απεγνωσμένα να ξανακερδίσει τον έρωτα της ζωής της∙ τον Κόμμη του Έσεξ.
Συμπαραστάτης στην αγωνία και τα πάθη της είναι η Μάρθα, η φωνή της αλήθειας, της λογικής.
Η Μάρθα, που ζωντανεύει στη σκηνή μέσα από τη δυνατή παρουσία της ηθοποιού Μαρίας Αντουλινάκη, θα συμπεριφερθεί με τρυφερότητα στην πληγωμένη βασίλισσα και θα την αγκαλιάσει όπως η μάνα το παιδί της.
Η Ελισάβετ μέσα από ένα «συνονθύλευμα» παθημάτων και ανατροπών «ξεγυμνώνει» ουσιαστικά το «σώμα» της εξουσίας και αποκαλύπτει το αυταρχικό πρόσωπο κάθε ηγέτη-μονάρχη, μια αλήθεια διαχρονική.
Εδώ έρχεται να προστεθεί η Μάμα Ζάζα, που υποδύεται με χιουμοριστικό τρόπο ο Δημήτρης Λιόλιος. Αυτή η τρελομάγισσα φαίνεται πως είναι η λύση στον πόνο της βασίλισσας, όμως όπως θα αποδειχτεί τα μαγικά γιατροσόφια της δεν θα βοηθήσουν. Απεναντίας, θα οδηγήσουν την Ελισάβετ στη βαθειά συνειδητοποίηση του ΕΙΝΑΙ, ότι δηλαδή η χαμένη νιότη δεν μπορεί να επιστρέψει και ότι η ίδια έχει γεράσει.
Ίσως πάλι, η ίδια η Ελισάβετ να έχει ανάγκη να ξεγελάσει τον εαυτό της σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από τη φθορά του χρόνου, που σαν Δαίμονας την κυνηγά.
Ο αρχηγός της αστυνομίας Έγκερτον, ρόλο που ενσαρκώνει με ακρίβεια ο Βασίλης Ξενικάκης, φαίνεται να είναι το πρόσωπο που εξυπηρετεί με αριστοτεχνικό τρόπο την πλοκή του έργου, καθώς πρόκειται για έναν χαρακτήρα που στηλιτεύει την υποταγή στην εξουσία και την αβίαστη αποδοχή της.
Μέσα σε όλο αυτό το παράδοξο μπουκέτο έρχεται να προστεθεί ένα μυστικό, που κρύβουν έντεχνα ο νεαρός Τόμας, τον οποίο υποδύεται ο Γιώργος Παράσχος και ο γκαφατζής παπάς, τον οποίο αποδίδει δυναμικά ο Δημήτρης Καμπόλης. Οι δυο τους σχεδιάζουν υπόγεια, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της εξουσίας να δολοφονήσουν τη βασίλισσα.
Ο Τόμας, δεν είναι απλώς το one night stand της βασίλισσας, είναι ο άνθρωπος που μπήκε στην κρεβατοκάμαρά της για να την σκοτώσει. Ο ίδιος θα χρειαστεί να πει ψέματα και να παραστήσει το φίλο για να εισχωρήσει στην αριστοκρατική κλίνη. Ακόμα και όταν ο πατέρας του θα τον μπερδέψει για τη βασίλισσα και θα τον σκοτώσει, εκείνος πιστός στο καθήκον του θα υποδύεται τον αδικοχαμένο φίλο της Ελισάβετ.
Να σημειώσουμε εδώ πως το σκηνικό της Σπυριδούλας Παπαγεωργίου εξυπηρετεί άριστα την εξέλιξη αλλά και τον ψυχισμό της βασίλισσας. Μάλιστα, τα κοστούμια του Θανάση Γκασιώνη, φοιτητή του κολεγίου ΒΑΚΑΛΟ που κέρδισε στο Διαγωνισμό του θεάτρου, ακολουθούν «κατά πόδας» τη συμπεριφορά της Ελισάβετ, ενώ οι φωτισμοί του Γιάννη Κατσαρή οδηγούν το βλέμμα του θεατή στην ψυχή της ιστορίας που δεν είναι άλλη από το κακομαθημένο, πεισματάρικο, ερωτιάρικο και δυστυχισμένο παιδί που κατοικεί στο σκληρό περίβλημα της Ελισάβετ.
Ο μονόλογος της βασίλισσας στο τέλος του έργου είναι η πιο συγκινητική και πιο αληθινή στιγμή του έργου. Η σκηνή αυτή έρχεται να δώσει μια δραματική πινελιά στη σατιρική-κωμική παρουσίαση της ιστορικής γυναίκας, δείχνοντας πως ακόμα και μια υπεροπτική, εξουσιαστική, αυταρχική βασίλισσα υποκύπτει μπροστά στο αδυσώπητο «θέλω» του πεπρωμένου της.
Και έτσι θα γίνει… η υπερώριμη-παιδαριώδης βασίλισσα στο τέλος ωριμάζει, από τη στιγμή που στρέφει το βλέμμα της στην ψυχή της και βλέπει τον πραγματικό εαυτό της «γυμνό» από τα… στολίδια της εξουσίας.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Καραμίχος
Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου
Σκηνικά: Σπυριδούλα Παπαγεωργίου
Κοστούμια: Θανάσης Γκασιώνης
Φωτισμοί: Γιάννης Κατσαρής

Διανομή: Μάρω Κοντού, Μαρία Αντουλινάκη, Δημήτρης Λιόλιος, Βασίλης Ξενικάκης, Γιώργος Παράσχος, Δημήτρης Καμπόλης

Σάββατο - Κυριακή: ώρα 20.00

Δευτέρα: ώρα 19.00

Τρίτη: ώρα 19.00

Γενική είσοδος 10 Ευρώ

Τέτοιο ξενοδοχείο... δεν έχετε ξαναδεί!!!!

2012-11-21T12:16:00.003+02:00

Καλωσήρθατε στο ξενοδοχείο Hans Brinker. Εδώ και 40 χρόνια, είμαστε περήφανοι να.. απογοητεύουμε τους τουρίστες. Η άνεση που προσφέρουμε είναι εφάμιλλη μίας κοινής φυλακής».

Κι όμως! Με αυτές οι φράσεις υποδέχεται τους τουρίστες το ξενοδοχείο Hans Brinker στο Άμστερνταμ. Ο ξενώνας έχει πάρει επανειλημμένα τον τίτλο του «χειρότερου ξενοδοχείου στον κόσμο» και αντί να βελτιώσει τις υπηρεσίες του, πουλάει την κακή του φήμη.

Οι ιδιοκτήτες του Hans Brinker διαφημίζουν όλα τα... κομφόρ του ξενοδοχείου όπως «το σκοτεινό και χωρίς εξαερισμό μπαρ», «την αυλή όπου το φως του ήλιου δεν φθάνει ποτέ», «το λαχταριστό πρωινό σε σερβίτσια που μυρίζουν αυγό» και «τους φιλικούς μόνιμους κατοίκους των δωματίων (βλ. ποντίκια)».

Στο ίδιο στυλ έχει δημιουργηθεί και η επίσημη διαφημιστική καμπάνια τους ξενοδοχείου, με το σλόγκαν «κατά λάθος οικολογικοί». Σύμφωνα με τις αφίσες, το ξενοδοχείο είναι «οικολογικό» για τρεις λόγους: δεν γίνεται σπατάλη νερού (επειδή δεν έχει ντους στα δωμάτια), έχει οικολογικό ασανσέρ (κοινώς... σκάλες) και δεν σπαταλά ενέργεια (επειδή δεν έχει θέρμανση).

Η αυτο-σαρκαστική αρνητική διαφήμιση του ξενοδοχείου εξάπτει τη φαντασία πολλών νεαρών τουριστών που βλέπουν τη διαμονή στα δωμάτιά του ως... ταξιδιωτική περιπέτεια και πρόκληση. Γι' αυτό, άλλωστε το ξενοδοχείο εξακολουθεί να υπάρχει και να διαιωνίζει την φρικτή φήμη του!

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΤΟΥ!!

Επίγεια... αγγελική χορωδία! Ακούστε την!! (ΒΙΝΤΕΟ)

2012-11-18T18:29:00.003+02:00

Μια ξεχωριστή ιδέα είχε γνωστή μάρκα γυναικείων εσωρούχων προκειμένου να λανσάρει τα προϊόντα της.. Το βίντεο που θα δείτε έχει
μεγάλη απήχηση στο διαδίκτυο..
Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο κλικ.. Η εταιρεία δήλωσε πως ο στόχος της καμπάνιας είναι οι άνδρες να κατανοήσουν τα διαφορετικά μεγέθη, για να μην κάνουν λανθασμένες επιλογές, όταν πάνε να ψωνίσουν δώρα για τα Χριστούγεννα.

Απολαύστε!!

Κωνσταντίνος Φερεντούρος: Θα πρέπει να περιμένουμε επιστροφή στη δραχμή

2012-11-17T18:43:00.003+02:00

Συνέντευξη στη Φωτεινή Παπαδάκη

«Η πολιτική σκοτώνει. Η πολιτική χρειάζεται αίμα. Η πολιτική θέλει υπάκουους ανθρώπους, η πολιτική κάνει κουμάντο». Αυτούς τους στίχους, από το τραγούδι του Ισπανού τραγουδιστή Μάνου Τσάο «Politik kills» χρησιμοποίησε ο Κωνσταντίνος Φερεντούρος για να περιγράψει την πολιτική κατάσταση των ημερών μας.

Ο ανερχόμενος ηθοποιός που άφησε άφωνους κοινό και κριτικούς με την «εσωτερική» ερμηνεία του ως Ορέστης, προβληματίστηκε για την ανεργία που υπάρχει στο χώρο των ηθοποιών, εξοργίστηκε με τους πολιτικούς, μίλησε ανοιχτά για την τηλεόραση, την οικονομική κρίση και τους Έλληνες πολίτες, τους οποίους χαρακτήρισε «λαό φιλοσόφων».

Έχεις πει πως τα παιδιά είναι οι θεατές του αύριο, αλλά και του σήμερα κατά μία έννοια. Μάλιστα ετοιμάζεις μια δουλειά στο παιδικό θέατρο αυτή την περίοδο. Τι έχεις αποκομίσει από τη συμμετοχή σου σε παιδικές παραστάσεις;

Όταν δουλεύεις με παιδιά, που για εμένα είναι το πιο δύσκολο κοινό πρέπει από το πρώτο λεπτό να στρέψεις τα μάτια των παιδιών απέναντί σου και να τα κρατήσεις για μιάμισι ώρα μέσα στην ιστορία και να ταξιδέψουν στο παραμύθι που θα τους διηγηθείς. Αν δεν το καταφέρεις έχεις χάσει όλα τα παιδιά στην ουσία. Αυτό που έχω κερδίσει εκτός ότι είναι η σύνδεσή μου με τα παιδιά, που τα λατρεύω και μου αρέσει που φεύγοντας περιμένουν να δουν τους ηθοποιούς και να τους χαιρετίσουν. Είναι πολύ τρυφερό. Τώρα από την πλευρά του ηθοποιού έχω μάθει να είμαι σε εγρήγορση, να μην χάνω το ρυθμό μου, πράγμα που το θέατρο μπορεί να σου δώσει περισσότερο από κάθε παράσταση.

Μίλησέ μου για τη δουλειά που ετοιμάζεις τώρα

Η δουλειά που ετοιμάζω τώρα λέγεται «Βέιν ο Τρομερός». Είναι ένα παραμύθι της Μάρας Χωματίδη, το οποίο θα παρουσιάζεται στο θέατρο Παραμυθίας από τις 18 Νοεμβρίου Κυριακή. Σκηνοθετεί η Έλντα Πανοπούλου. Πρόκειται για ένα μαγικό μουσικό παραμύθι, το οποίο ακροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Η φαντασία και το παραμύθι γίνονται ένα. Αυτός είναι ο Βέιν ο Τρομερός. Άραγε θα νικήσει το καλό ή το κακό;

Μέχρι και τις 28 Οκτωβρίου παρουσιαζόταν η παράσταση Ορέστης σε σκηνοθεσία Τηλέμαχου Μουδατσάκι. Πώς κατάφερες να αναμετρηθείς με έναν τόσο βαρύ ρόλο όπως είναι αυτός του Ορέστη;

Είναι απλό. Δεν κοιμόμουν για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ή και να κοιμόμουν πάλι θα είχα τον Ορέστη στο μυαλό μου. Προσπάθησα να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος θα είναι να σκοτώσει τη μητέρα του. Ο Ορέστης μάχεται με την εξουσία, τη θέλει την εξουσία. Είναι ένα πριγκιπόπουλο που έχει διαπράξει ένα από τα πιο σοβαρά εγκλήματα της τότε και της σημερινής εποχής, είναι ο μητροκτόνος της ιστορίας μας. Πρώτα έψαξα να βρω τον Ορέστη, μετά πέρασα τον εαυτό μου μέσα στον Ορέστη και μετά του κόλλησα και το πρόσωπο το δικό μου και βγήκε αυτό που βγήκε.

Πώς αντιλαμβάνεσαι τη σκηνοθετική αντίληψη του κυρίου Μουδατσάκι να «ξεγυμνώσει» τους ηθοποιούς και να τους αφήσει να μιλήσουν με το σώμα τους;

Είναι μια τεχνική που ο κ. Μουδατσάκις χρησιμοποιεί σε πολλά έργα του τώρα τελευταία στις αρχαίες τραγωδίες, δηλαδή το είχε κάνει και στους Πέρσες με πολλή μεγάλη επιτυχία. Είναι μια τεχνική η οποία τον ενδιαφέρει. Θέλει η τραγικότητα να βγαίνει από το σώμα, πόσο μάλλον όταν σε αυτό το έργο όλοι οι ήρωες ζουν κατά τη διάρκεια του έργου μέσα στην τραγικότητα. Δηλαδή, ο Ορέστης δεν φεύγει ποτέ από την τραγικότητα του ρόλου του. Από την αρχή μέχρι το τέλος πέφτει στα πατώματα, παρακαλάει να σωθεί, ετοιμάζει έναν φόνο, σπαράζει και μονομαχεί. Η προσέγγισή του ήταν πολύ ιδιαίτερη, δεν έχω δουλέψει ξανά με τέτοιον τρόπο και έμαθα πολλά από αυτό.

Αν δεν κάνω λάθος παρουσίαζες μια εκπομπή στο ραδιόφωνο με την Κωνσταντίνα Μερκούρη, την εκπομπή «Φουαγιέ» που ήταν αμιγώς καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος. Μίλησέ μου για την επαφή σου με το ραδιόφωνο ως μέσο επικοινωνίας.

Η μουσική καταρχάς είναι κομμάτι πολύ σημαντικό στην επικοινωνία για εμένα. Θα ακούσω μουσική και ραδιόφωνο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Δεν βλέπω τηλεόραση. Άμα θέλω να ακούσω νέα θα ακούσω νέα ή θα αγοράσω κάποια εφημερίδα. Τηλεόραση ποτέ. Επίσης, επειδή είμαι πολλές ώρες στο δρόμο λόγω προβών ακούω ραδιόφωνο. Είχα την ευτυχία πέρυσι να κάνω την εκπομπή Φουαγιέ που μιλούσε για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Ένα αντικείμενο στο οποίο προσπάθησα να γίνω γνώστης γιατί δεν τα γνωρίζω όλα, αλλά προσπάθησα και εγώ και η Κωνσταντίνα, που είναι δημοσιογράφος. Πήγαμε καλά, είχε απήχηση δηλαδή. Θέλω να ξανακάνω ραδιόφωνο και θα κοιτάξω στο μέλλον να κάνω. Δεν είναι εύκολο είδος, αλλά είναι πανέμορφο.

Στο έργο «Δουλειά δεν είχε ο Διάβολος» ήσουν και χορογράφος. Τελικά σου αρέσει να δοκιμάζεις τον εαυτό σου σε διαφορετικά πράγματα, έτσι;

Δεν ξέρω αν μου αρέσει ή αν με βάζουν οι άλλοι να σου πω την αλήθεια. Δεν είμαι χορογράφος, ούτε χορευτής, δεν έχω τελειώσει δηλαδή κάποια σχολή. Είμαι ηθοποιός με καλή κίνηση νομίζω. Σε αυτό έχει βοηθήσει πολύ το γεγονός ότι έχω δουλέψει με κάποιους χορογράφους και φυσικά έχει δουλέψει πάνω μου η Κατερίνα Ανδριοπούλου, που μου έδωσε και την πρώτη μου δουλειά στο θέατρο. Με βοήθησε πάρα πολύ. Μου είπε ότι «το έχεις έμφυτο, δηλαδή θα μπορούσες να είσαι και χορευτής». Δεν μπορώ να το ξέρω, απλώς τα πιάνω πιο εύκολα στο χορό. Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στο να μπορώ εύκολα και γρήγορα να φτιάχνω κάποιες σκηνές.

Ως νέος ηθοποιός πώς βλέπεις τα πράγματα στο θέατρο εν μέσω οικονομικής κρίσης;

Κρίση θα σου πω, πολύ μεγάλη κρίση. Οι περισσότερες παραγωγές που γίνονται φέτος είναι με ποσοστά. Αυτό σημαίνει ότι επειδή είναι και πάρα πολλές φέτος για ακόμα μια χρονιά και περισσότερες ίσως από πέρυσι ότι κάποιες δεν θα πάνε. Κι αυτό είναι λογικό, αφού ο κόσμος δεν έχει να ξοδέψει. Ελπίζουμε να ξεπεραστεί η κρίση και να έρθει και πάλι το κοινό μας στο θέατρο γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει ούτε στις τιμές ούτε στην καθημερινότητα πλέον. Έτσι όπως έχουμε καταντήσει.

Πόσο έχει επηρεάσει εσένα προσωπικά η οικονομική κρίση;

Επειδή μετά την παράσταση του Ορέστη και πριν ξεκινήσει το παιδικό πρέπει με κάποιον τρόπο να έχω κι εγώ την οικονομική άνεση να κυκλοφορώ έχω αναλάβει ένα καφέ στον Πειραιά και εργάζομαι εκεί. Το αστείο είναι ότι δουλεύοντας 15 μέρες συνεχόμενες έβγαλα τα λεφτά που έβγαζα σε δυο ημέρες πριν από τέσσερα χρόνια, που έκανα μια παραγωγή που κάναμε στο Ρεσιτάλ. Νομίζω ότι θα μπορέσουμε να ζήσουμε και με λιγότερα χρήματα από ότι ζούσαμε, αρκεί να μπορέσουν να πέσουν λίγο οι τιμές και οι εφορίες, που μας κυνηγάνε.

Και πλέον έχει επηρεαστεί και η τηλεόραση, η οποία δεν χρηματοδοτεί ελληνικά σίριαλ…

Όταν ένα ελληνικό σίριαλ θέλει ένα ποσό επί παραδείγματι 15.000 € για να γυριστεί ένα επεισόδιο και όταν ένα τούρκικο θέλει 5.000€ για να αγοραστεί ένα επεισόδιο πάει να πει ότι φυσικά τον καναλάρχη τον ενδιαφέρει το τούρκικο για να βγάλει τα άλλα 15.000 από διαφημίσεις. Είναι πολύ λογικό λοιπόν να υπάρχουν στην ελληνική αγορά ξένα προϊόντα όπως είναι τα τούρκικα σίριαλ και βραζιλιάνικα, γιατί πιστεύω ότι θα δούμε πολλά ακόμα. Είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν έχει τελειώσει. Τα ελληνικά σίριαλ πάντα είχαν επιτυχία και πάντα θα έχουν. Δυστυχώς φέτος θα έχουμε δυο ή τρία. Θα συνεχιστούν οι Βασιλιάδες και άλλο ένα σίριαλ που θα γίνει στο Μέγκα από την ΆΝΩΣΗ σε σκηνοθεσία Θωμόπουλου.

Επομένως δεν σε «ενοχλεί» αυτή η… επιδρομή των τούρκικων σίριαλ;

Με ενοχλεί που δεν έχουν οι Έλληνες ηθοποιοί δουλειά, κι αυτό επειδή έχουμε 95% ανεργία στο χώρο. Εμένα επίσης με ενοχλεί όταν οι ίδιοι και οι ίδιοι παίζουν στην τηλεόραση, όταν είμαστε τόσα χιλιάδες ταλαντούχα παιδιά. Υπάρχουν βέβαια άνθρωποι που έχουν δώσει πολύ μεγάλο χώρο σε νέα παιδιά στην τηλεόραση όπως ο Γιάννης Μπέζος και ο Πέτρος Φιλλιππίδης. Με ενοχλεί που υπάρχει τόση ανεργία στο χώρο μου σε τόσο μεγάλο βαθμό. Μακάρι να υπήρχαν πέντε σίριαλ, να πάρουν από 10 καινούριους ηθοποιούς να δούμε κάτι καινούριο. Ας είναι και με πιο χαμηλά budget. Νομίζω πως υπάρχει λύση απλώς φοβούνται τα κανάλια με όλη αυτή την κατάσταση.

Έχεις πει χαρακτηριστικά πως είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν ενεργοί πολίτες και όχι θεατές της καθημερινότητας. Εσύ είσαι ενεργός πολίτης, με την έννοια ότι είσαι ενημερωμένος και γνωρίζεις τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά σου…

Φυσικά, από πολύς νωρίς μάλιστα. Νομίζω πως είμαι

Πήγες να ψηφίσεις στις εκλογές της 6^ης Μαΐου;

Ασφαλώς και πήγα να ψηφίσω. Η αλήθεια είναι ότι έχω ένα θέμα με τη διαδικασία των εκλογών έτσι όπως γίνεται πλέον, αλλά το να έχεις φωνή και να μπορείς να εκφραστείς με την ψήφο σου έστω είναι καλό. Δηλαδή η αποχή δεν με χαρακτηρίζει.

Βλέποντας τα όσα συμβαίνουν κατά καιρούς στην πολιτική σκηνή τι συναισθήματα σου δημιουργούνται από τον τρόπο που ενεργούν οι πολιτικοί που ψηφίσαμε εμείς;

Οι πολιτικοί και η πολιτική είναι δυο διαφορετικά πράγματα και δυο πράγματα τα οποία μισούμε όλοι μας δυστυχώς. Δεν υπάρχουν πολιτικοί, οι οποίοι θα βγουν μπροστά, θα πάρουν τον κόσμο μαζί τους. Δεν υπάρχουν ηγέτες. Γίνονται πολλά παιχνίδια εξουσιών, έτσι όπως έχουν γίνει με την παγκοσμιοποίηση, με τα κεφάλαια, με τις ξένες αγορές. Δεν υπάρχει ένας ο οποίος θα βγει μπροστά και θα κοιτάξει το καλό, χωρίς να τον ενδιαφέρουν ξένα συμφέροντα. Τώρα με τα συμφέροντα και από τότε που υπογράψαμε δυο μνημόνια βλέπουμε ότι το ποσοστό της ανεργίας έχει ανέβει κατά πολύ. Δηλαδή εκεί που είχαμε 800 ανέργους πριν, τώρα έχουμε κάτι εκατομμύρια. Άρα δεν πάμε για καλό, πάμε για φούντο! Δυστυχώς έχουμε ξεφύγει πολύ από τη Δημοκρατία που είχαμε στην αρχαία Ελλάδα και αυτό που λέει και ένας μεγάλος μουσικός στα τραγούδια του ο Μάνου Τσάο «η πολιτική σκοτώνει. Η πολιτική θέλει αίμα. Η πολιτική θέλει υπάκουους ανθρώπους, η πολιτική κάνει κουμάντο».

Όσον αφορά τα σενάρια επιστροφής στη δραχμή, ποια είναι η άποψή σου; Εσύ που είσαι και απόφοιτος Οικονομικής σχολής θα έχεις μια πιο τεκμηριωμένη άποψη…

Η επιστροφή στη δραχμή είναι κάτι που θα πρέπει να το περιμένουμε. Δηλαδή πιστεύω πως δεν θα μας τη χαρίσουν. Φταίμε κι εμείς, φταίνε και εκείνοι. Δεν νομίζω ότι θα μας καταστρέψουν, αλλά θεωρώ πως θα μας κάνουν σαν τα μούτρα τους. Στη Γαλλία που πήγα είδα έναν πολύ καταπιεσμένο λαό. Είναι όπως οι Άγγλοι που είναι καταπιεσμένοι και όταν βγαίνουν μεθάνε και γίνονται λιώμα. Επειδή δεν ξέρουν τι είναι η διασκέδαση και δεν απολαμβάνουν την ελευθερία, όταν βγαίνουν να διασκεδάσουν το κάνουν με λάθος τρόπο. Εμείς είμαστε ένας λαός φιλοσόφων, αυτό είμαστε. Βλέπουμε θάλασσα και φιλοσοφούμε τη ζωή. Αυτοί θέλουν να μας κάνουν να μην σηκώνουμε κεφάλι, να μην μπορούμε να γευτούμε αυτά που ήδη έχουμε και απλά να δουλεύουμε για κάποιους άλλους που έχουν χρήματα για να ευχαριστιούνται αυτά που εμείς έχουμε. Αυτό είναι το παιχνίδι που πάει να γίνει, για αυτό θα ξεπουληθούν σε λίγο καιρό τα πάντα.

Τι μήνυμα στέλνεις στους Έλληνες συμπολίτες μας;

Το μόνο που θα ήθελα να πω στους ανθρώπους γύρω μου είναι να φτιάξουμε πρώτα εμάς και αν το κάνουμε τότε θα φτιαχτεί αυτός ο τόπος…

Μυστήριο με τον άστεγο που έπεσε στις γραμμές του ΗΣΑΠ

2012-11-17T03:57:00.002+02:00

Μάρτυρες ενός τραγικού συμβάντος έγιναν όσοι βρέθηκαν στις 5 το απόγευμα στο συρμό του ΗΣΑΠ που εκινείτο από Καλλιθέα προς Ταύρο με κατεύθυνση την Κηφισιά.

Σύμφωνα με πληροφορίες ένας άστεγος 60 χρόνων περίπου, έπεσε στις γραμμές και καταπλακώθηκε από το τρένο. Στο σημείο έφτασαν συνεργεία του Πυροσβεστικού Σώματος, που κατάφεραν να τον απεγκλωβίσουν και ως εκ θαύματος ο άντρας δεν σκοτώθηκε, ενώ στο σημείο έσπευσε και το ΕΚΑΒ, το οποίο τον μετέφερε στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός.

Μυστήριο παραμένει αν ο 60χρονος έπεσε κατά λάθος στις γραμμές ή αν πρόκειται για αυτοκτονία. Το τελευταίο σενάριο υποστηρίζουν μάρτυρες, που μίλησαν με το «Π», οι οποίοι αναφέρουν πως «είδαμε έναν άστεγο άντρα, που κοιμόταν σε κουτιά, να πέφτει στις γραμμές του τρένου, προσπάθησε να αυτοκτονήσει και το τραγικό είναι ότι ήταν μπροστά και τα παιδιά μας».

Βαγενά: Στο θέατρο Μεταξουργείο με 4 παραστάσεις «έκπληξη»!

2012-11-16T13:31:00.002+02:00

Φωτεινή Παπαδάκη

«Ξαναγυρίζω στο Μεταξουργείο, εδώ είναι η γειτονιά μου, το σπίτι μου, εδώ θα παλέψω για την ύπαρξή μας». Με αυτό τον πρόλογο η θρυλική «Βαγγελίτσα» προανήγγειλε την επιστροφή της στο θέατρο Μεταξουργείο, με ένα δυναμικό ρεπερτόριο, έχοντας στο πλάι της ταλαντούχους ηθοποιούς.

Η Άννα Βαγενά που αγαπήθηκε από τον κόσμο μέσα από τη σατιρική εκπομπή «το κανάλι της Βαγγελίτσας» σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε μίλησε για τις τέσσερις παραστάσεις που ετοιμάζει αυτή τη σεζόν, η μια μάλιστα έκανε πρεμιέρα την Κυριακή 11 Νοεμβρίου, ενώ η άλλη ήδη παίζεται από τις 22 Σεπτεμβρίου, τους λόγους που την έκαναν να φύγει από το θέατρο, για την υποβάθμιση της περιοχής, που όπως είπε πλέον έχει βελτιωθεί και για τις επιχορηγήσεις, στις οποίες ποτέ δεν βασίστηκε όπως είπε.

«Δυο λόγοι με έκαναν να φύγω από το θέατρο, ένας ευχάριστος και ένας δυσάρεστος. Ο ευχάριστος είναι η μεγάλη επιτυχία της παράστασης “Γάλα” που μας ανάγκασε να αναζητήσουμε μεγαλύτερα θέατρα και ο δυσάρεστος είναι η φοβερή υποβάθμιση της περιοχής καθώς και όλου του κέντρου που έδιωξε τους θεατές από εμάς και τα θέατρά μας», είπε χαρακτηριστικά η ταλαντούχα ηθοποιός και εξήγησε πως η υποβάθμιση του κέντρου οφείλεται «στην πολιτική αυτών που μας κυβέρνησαν αυτά τα χρόνια».

Ωστόσο, όπως είπε «η εικόνα του κέντρου και κατ΄ επέκταση και του Μεταξουργείου ευτυχώς έχει βελτιωθεί».

Η κ. Βαγενά παρουσίασε τα τρία θεατρικά έργα που θα παιχτούν στο θέατρο Μεταξουργείο, που όπως είπε έχουν «καθαρά ελληνική προέλευση». Το κωμειδύλλιο του Δημήτρη Κορομηλά «η τύχη της Μαρούλας», την επιθεώρηση «Όσα παίρνει ο άνεργος» και την «Άλωση της Κωνσταντίας», βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη, σε διασκευή και σκηνοθεσία Χρήστου Βαλαβανίδη, ο οποίος επιμελήθηκε και τη μουσική του έργου, ενώ δεν παρέλειψε να μιλήσει με καυστικό τρόπο για όλους εκείνους που έσπευσαν να καταδικάσουν την «Βαγγελίτσα». (Υπενθυμίζουμε ότι το 1988 λόγω θύελλας διαμαρτυριών η τηλεοπτική σατιρική εκπομπή κόπηκε από την τότε ΕΡΤ2).

«Το έργο “η τύχη της Μαρούλας” το είχα διδαχθεί στο Θεσσαλικό θέατρο. Τώρα το μαθαίνω εγώ σε νέους ηθοποιούς, γιατί θεωρώ πως είναι από αυτά τα έργα που αποτελούν το αλφάβητο του θεάτρου μας», είπε η κ. Βαγενά για το πρώτο έργο. Σχετικά με το «Όσα παίρνει ο άνεμος» δήλωσε πως «πρόκειται για επιθεώρηση, την οποία λατρεύω. Τη γνωρίζω καλά, γιατί δέκα χρόνια από το 1983-1993 έπαιζα συνεχώς επιθεώρηση».

Αναφερόμενη στην ηρωίδα που την έκανε γνωστή, την τηλεοπτική «Βαγγελίτσα» είπε πως «ο τύπος της ήταν το Alter Ego μου όλα αυτά τα χρόνια. Όλη η Ελλάδα με γνώρισε και με αγάπησε σαν Βαγγελίτσα» και συνέχισε στέλνοντας το δικό της μήνυμα έστω και μετά από 23 χρόνια σε εκείνους που την «σνόμπαραν». «Ξέρω ότι πολλοί σνόμπαραν και υποτίμησαν τη Βαγγελίτσα και την επιθεώρηση. Είναι αυτοί που δεν μπορούν να φανταστούν πόσο πιο δύσκολο και ωραίο είναι να είσαι Βαγγελίτσα παρά μια «σοβαρή» ηρωίδα ενός ανούσιου έργου. Και εν πάση περιπτώσει εγώ πιστεύω πως ο μεγαλύτερος εχθρός της σοβαρότητας είναι η σοβαροφάνεια».

Ερωτηθείσα γιατί επέλεξε να ανεβάσει ξανά επιθεώρηση μετά από τόσα χρόνια απάντησε: «Κυρίως γιατί θεωρώ πως η επιθεώρηση είναι ένα καθαρά πολιτικό θέατρο. Πιστεύω πως μόνο μέσα από καλά κείμενα μπορεί κανείς να μιλήσει άμεσα για τον κυβερνητικό και οικονομικό ξεπεσμό της πατρίδας μας, να στηλιτεύσει αυτό τον ξεπεσμό, αλλά και να δώσει λίγη χαρά στους πικραμένους συνανθρώπους μας».

Το τρίτο έργο που θα παρουσιάζεται από τις 22 Νοεμβρίου είναι «Η Άλωση της Κωνσταντίας».

«Μόλις διάβασα το βιβλίο είπα αμέσως αυτό πρέπει να γίνει παράσταση και αμέσως σκέφτηκα την Ελένη Γερασιμίδου», είπε η κ. Βαγενά, η οποία μίλησε με τα καλύτερα λόγια για το «Λενάκι» όπως της αρέσει να την αποκαλεί καθώς και για τον Χρήστο Βαλαβανίδη. «Το Λενάκι, όπως τη λέω εγώ από το 1979 που δουλέψαμε μαζί στο Θεσσαλικό, είναι η ιδανική ηθοποιός για αυτό το έργο. Όσο για τον Χρήστο Βαλαβανίδη τον έχω ξεχωρίσει για την ποιότητα, το χιούμορ, την εξυπνάδα και το ταλέντο του. Αυτός ανέλαβε συνολικά την ευθύνη για τη μεταφορά του μυθιστορήματος στο θέατρο. Ανυπομονώ να έρθει η στιγμή που θα βρεθώ με το Λενάκι μου πάνω στη σκηνή για να γλυκάνει η ψυχή μου και βεβαίως με τον Βασίλη Παλαιολόγο, τόσα χρόνια γιο μου στο Γάλα», δήλωσε συγκεκριμένα.

Από την πλευρά της η Ελένη Γερασιμίδου εξέφρασε τη χαρά της που συνεργάζεται με την Άννα Βαγενά και τον Χρήστο Βαλαβανίδη. Παράλληλα, η ηθοποιός και βουλευτής του ΚΚΕ άφησε αιχμές για τους. ξιπασμένους, εκείνους δηλαδή που όπως είπε «μας σνομπάρουν όταν λέμε ότι είμαστε επαγγελματίες», δηλώνοντας πως «όποιος ζει από αυτή τη δουλειά την κάνει και καλύτερα».

Ο δε Χρήστος Βαλαβανίδης, μίλησε για τη συνεργασία του με την κ. Βαγενά. Όπως είπε «το τηλεφώνημα από την κ. Βαγενά έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία γιατί είχα κατεβάσει τα ρολά, ήμουν λίγο πριν βάλω το λουκέτο. Σκεφτόμουν ότι έκανα τόσα, έπαιξα, φτάνει». Σχετικά με τη θεατρική μεταφορά του βιβλίου του Γιάννη Μακριδάκη είπε πως έπρεπε να τον γνωρίσει από κοντά για να προχωρήσει στη διασκευή του έργου. «Η γνωριμία μου με τον Γιάννη Μακριδάκη με βοήθησε πολύ», δήλωσε.

Το τέταρτο έργο που μπορούν να απολαύσουν από τις 21 Σεπτεμβρίου οι θεατές είναι το «Θα σου πω μια ιστορία». «Πρόκειται για μια δουλειά που προέκυψε από ένα σεμινάριο αφηγηματικού θεάτρου που πραγματοποιήσαμε την Άνοιξη. Οι ιστορίες που παρουσιάζονται είναι του συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου. Για μένα ο Σωτήρης Δημητρίου είναι εξίσου σημαντικός με τον Δημήτρη Χατζή, που τον βάζω κοντά στον Βιζυηνό και τον Παπαδιαμάντη», είπε η Άννα Βαγενά και πρόσθεσε πως «υπάρχει ακόμα ένα διήγημα του Γιώργη Παπάζογλου. Τέσσερις νέες παραγωγές λοιπόν σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο και αργότερα θα προστεθεί και το «Γάλα» που ο κόσμος αγαπάει πάντα».

Η ταλαντούχα ηθοποιός μίλησε εκτός των άλλων και για το θέμα των επιχορηγήσεων ξεκαθαρίζοντας πως ποτέ δεν στηριζόταν σε επιχορηγήσεις «τα λεφτά που έβγαλα τα ξαναβάζω στη δουλειά, κάτι που δεν το κάνουν όλοι», είπε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, έστειλε ηχηρό μήνυμα προς τους Έλληνες πολίτες τονίζοντας πως «η μόνη δύναμη που έχει η ανθρωπότητα απέναντι στο Μεσαίωνα, το σκοταδισμό και την βαρβαρότητα που πάνε να μας επιβάλουν οι οικονομικά ισχυροί, αυτά τα τέρατα της παγκόσμιας οικονομίας είναι η πνευματική αντίσταση. Το πνεύμα μας και την ψυχή μας δεν μπορούν να μας τα υποδουλώσουν. Ας τους αντισταθούμε λοιπόν» και εξέφρασε την αισιοδοξία της πως ο κόσμος θα τους τιμήσει και θα πάει στις παραστάσεις, αφού όπως είπε το εισιτήριο έχει πέσει πάρα πολύ.

Καταλήγοντας, μίλησε για τη νέα γενιά και αναρωτήθηκε πώς γίνεται να είναι τόσο πληγωμένη. Η ίδια έσπευσε να δώσει την απάντηση στην απορία της: «Πληγώθηκε επειδή πληγώθηκαν τα όνειρά της».

Άννα Βαγενά: Οι πολιτικοί έστησαν ένα κόλπο για να υποδουλώσουν το λαό

2012-11-14T16:05:00.000+02:00

Συνέντευξη στη Φωτεινή Παπαδάκη

Φωτογραφίες Ευαγγελία Σπηλιωτοπούλου

«Η Βαγγελίτσα δεν πεθαίνει!», είχε πει χαρακτηριστικά η Άννα Βαγενά στο βίαιο κλείσιμο της σατιρικής εκπομπής της «το κανάλι της Βαγγελίτσας» που προβαλλόταν από την ΕΡΤ2 την περίοδο 1987-1988.

Αυτή την υπόσχεση έρχεται 24 χρόνια μετά να υλοποιήσει η σπουδαία αυτή ηθοποιός για να ταράξει τα νερά της σύγχρονης καθημερινότητας.

Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε μίλησε έξω από τα δόντια, όπως άλλωστε πάντα κάνει, για τα προβλήματα στο θέατρο και στο κέντρο της Αθήνας. Μάλιστα, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στα πάθη των Ελλήνων που βιώνουν στο πετσί τους την οικονομική κρίση και έστησε στον τοίχο τους πολιτικούς που όπως είπε «έφτιαξαν ένα κόλπο για να οδηγήσουν τον κόσμο σε αυτό το αδιέξοδο και να τον υποδουλώσουν».

Φέτος κόντρα στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο χώρος του θεάτρου λόγω της οικονομικής κρίσης ανεβάζετε μια σειρά παραστάσεων, ανάμεσά τους και την «Άλωση της Κωσταντίας» σε συνεργασία με την κ. Ελένη Γερασιμίδου. Μιλήστε μου λίγο για αυτό το νέο εγχείρημα

Καταρχήν, είναι πολλές παραστάσεις, εναλλασσόμενο ρεπερτόριο. Αρχίζουμε με την Τύχη της Μαρούλας, το κωμειδύλλιο, μετά είναι η επιθεώρηση «Όσα παίρνει ο Άνεργος», η Άλωση της Κωσταντίας και το «Θα σου πω μια ιστορία». Η «Άλωση της Κωσταντίας» είναι μια ανατρεπτική κωμωδία με πολύ όμορφα μηνύματα. Το ενδιαφέρον είναι ότι πρόκειται για δυο Ελληνίδες της πόλης, αλλά σύγχρονες. Δυο Ελληνίδες που περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τη σχέση με τους Έλληνες, τους Τούρκους και με τα παιδιά τους.

Τι επιδιώκετε να προσφέρετε σε αυτή την πληγωμένη κοινωνία μέσα από το νέο κύκλο παραστάσεων;

Να δώσω στον κόσμο μια ανθρώπινη επαφή και την αίσθηση ότι υπάρχουμε, ότι είμαστε ο ένας για τον άλλον. Και βεβαίως θα γελάσουν γιατί φέτος έχουμε κωμωδίες. Και οι τρεις παραστάσεις που θα παρουσιάσουμε είναι εξαιρετικά διασκεδαστικές και είναι κάτι που χρειάζεται ο κόσμος σήμερα, δηλαδή να ξεφύγει από τα προβλήματα και να αισθανθεί μια εφορία ψυχική, γιατί φτάνει η άλλη εφορία!

Ως γυναίκα, ως ηθοποιός και πάνω από όλα ως μάνα δυο κοριτσιών πώς αντιλαμβάνεστε τη ζωή των νέων στην Ελλάδα του μνημονίου;

Πολύ δύσκολη και κυρίως γιατί δεν είναι μόνο η έλλειψη δουλειάς, είναι η έλλειψη προοτπικής, που είναι μεγαλύτερο πρόβλημα και έχω στο νου μου όλους τους νέους και πραγματικά πονάει η ψυχή μου για αυτούς.

Έχετε πει πως μόνο η σάτιρα θα μας σώσει. Ένα είδος σάτιρας είναι και η επιθεώρηση, που ουσιαστικά καυτηριάζει το πολιτικό γίγνεσθαι. Πόσο λειτουργική ή λυτρωτική είναι η επιθεώρηση αυτή τη δύσκολη εποχή;Πάρα πολύ γιατί ο κόσμος ακούει πράγματα που θέλει να πει ο ίδιος και συγχρόνως διασκεδάζει και γελάει.Έγινε μια νύξη στο πολιτικό γίγνεσθαι μέσα από την επιθεώρηση. Εσείς ως πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και στην πορεία Ανεξάρτητη πώς κρίνετε τις κινήσεις των πολιτικών για «τσεκούρι» σε μισθούς, συντάξεις, εργασιακά δικαιώματα και στα όνειρα των νέων ανθρώπων τελικά;
Νομίζω ότι αυτά που γίνονται είναι δολοφονικά. Είναι μια λαίλαπα που επιτίθεται στους φτωχούς ανθρώπους και τα χαμηλά εισοδήματα είναι που πλήττονται συνεχώς δυστυχώς.

Στη βραχύβια θητεία σας ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν ενστερνιστήκατε την πολιτική που επιβάλλει το κόμμα. Πόσο δύσκολο ήταν να αντιταχθείτε σε αυτούς τους νόμους και να πείτε την αλήθεια έστω και αν αυτή σηκώσει θύελλα αντιδράσεων;

Ήταν και δύσκολο και εύκολο συγχρόνως, γιατί δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου. Το δύσκολο θα ήταν να έκανα άλλα πράγματα από αυτά που πίστευα. Απλώς βρέθηκα απομονωμένη ως Ανεξάρτητη βουλευτής στη συνέχεια και έπρεπε να αντιμετωπίσω πράγματα που δεν ήξερα, αλλά αυτά τα βρήκα σιγά σιγά, τα κατάφερα. Ήταν τόση η αποδοχή από τον κόσμο στην Ελλάδα και το εξωτερικό ώστε μάλλον μια ευτυχισμένη στιγμή ήταν αυτή για εμένα.

Μάλιστα, έχετε πει πως έτυχε να γίνετε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Όταν λέτε έτυχε;

Ε εντάξει δεν έτυχε. Απλώς δεν ήμουν ποτέ ούτε μέλος, ούτε κομματικό στέλεχος στο ΠΑΣΟΚ. Πίστεψα ότι μέσα από αυτή τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, γιατί έτσι εμφανιζόταν και έτσι ήταν το ΠΑΣΟΚ στο ξεκίνημά του και μέχρι πριν κάποια χρόνια, ότι θα μπορούσε κάτι να γίνει. Ε δεν έγινε.

Και δηλαδή τώρα θεωρείτε πως έπαψε να είναι δημοκρατική παράταξη;

Ναι. Τώρα ακολουθεί και αυτό τη σκληρή μοίρα του.

Πώς κρίνετε το πολιτικό περιβάλλον σήμερα;

Βλέπουμε καινούρια κόμματα να ανεβαίνουν. Ανεβαίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, που πάει να καταλάβει το χώρο που είχε το ΠΑΣΟΚ όλα αυτά τα χρόνια, τον κεντροαριστερό. Ελπίζω να μην κάνει τα ίδια λάθη που έκανε όλα αυτά τα λάθη το ΠΑΣΟΚ.

Μιλήσατε για πολιτικά λάθη, που οδήγησαν σε αυτή την τραγική κατάσταση. Είναι εφικτό να διορθωθούν τα λάθη του παρελθόντος, εφόσον το αποφασίσουμε βέβαια; Και αν ναι με ποιόν τρόπο;

Καταρχήν είναι μια ολόκληρη νοοτροπία που δημιουργήθηκε στον κόσμο, πολλών χρόνων που δεν είναι εύκολο να αλλάξει. Δεν είναι μόνο αυτοί που μας κυβερνούν, είναι και το κακό που έχει γίνει στον κόσμο. Πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα, να καταλάβουμε ότι αυτό που μας παρουσίασαν ήταν ένα σαθρό όνειρο ότι όλοι είμαστε πλούσιοι, ότι μπορούμε να ζήσουμε με χρήματα δανεικά, από τράπεζες, επιδοτήσεις κλπ είναι ένα κόλπο. Έστησαν ένα κόλπο για να φέρουν τον κόσμο σε αυτό το αδιέξοδο και να τον υποδουλώσουν. Αυτό άμα το συνειδητοποιήσουμε θα κινηθούμε αλλιώς από εδώ και πέρα.

Σε ομιλία σας στη Βουλή είχατε παροτρύνει τους πολιτικούς να κατέβουν στο κέντρο για να δουν ιδίοις όμμασι τα προβλήματα

Βεβαίως. Να αφήσουν τα αυτοκίνητα και να κατέβουν και κάτω από την Ομόνοια, να χωθούν στα στενά που εμείς κάθε μέρα περπατάμε, κάτι το οποίο δεν το κάνουν. Εγώ ήμουν η μόνη που έφευγα με τα πόδια από τη Βουλή αυτό το λίγο διάστημα που έμεινα.

Πιστεύετε ότι πίσω από την υποβάθμιση του κέντρου κρύβονται διαφόρων ειδών συμφέροντα;

Ότι και να είναι, είτε αδιαφορία είναι, είτε ανικανότητα, είτε σκοπιμότητα, από όπου και να προέρχεται η υποβάθμιση του κέντρου, είναι εγκληματική.

Στη μικρή εφημερίδα τη «Ραχούλα Voice» λέτε στο σημείωμά σας ότι στις δύσκολες προσωπικές στιγμές καταφύγιό σας είναι το θέατρο και καταφύγιό σας είναι και τώρα. Εννοείτε λοιπόν ότι και τώρα αντιμετωπίζετε δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις;

Ναι, αλλά δεν θα ήθελα να πω περισσότερα…

Μάλιστα, θα ήθελα να κλείσουμε με έναν πρωτότυπο τρόπο. Θα ήθελα να αφιερώσετε στους αναγνώστες μας, στους ανθρώπους που πάσχουν και συμπάσχουν κάποιους στίχους που έχετε ξεχωρίσει εσείς από τα τραγούδια του συζύγου σας του κ. Κηλαηδόνη.

Είναι πολλά επίκαιρα του Λουκιανού. Το «δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα». Υπάρχει όμως ένα πάρα πολύ ωραίο. Δεν είναι γνωστό αλλά είναι του Ελύτη οι στίχοι και λέει: «Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος να είναι ήμερος να είναι άκακος. Λίγο φαί, λίγο ψωμί, Χριστούγεννα και Ανάσταση και όπου αράξει και σταθεί κανείς να μην τον φτάνει εκεί». Λοιπόν είναι απλά τα πράγματα. Αυτά τα απλά πράγματα ας τα αφήσουν στους ανθρώπους, ας μην τα πάρουν όλα πια από τον κόσμο.

Θεοδωράκης: Αδιάσειστα στοιχεία για τον κρυμμένο πλούτο της χώρας

2012-11-08T01:42:00.001+02:00

Φωτεινή Παπαδάκη
Με σύνθημα «γιατί η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα» πραγματοποιήθηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 6 το απόγευμα της Τετάρτης, η εκδήλωση-ομιλία που διοργάνωσε η ανεξάρτητη κίνηση πολιτών «Σπίθα» με κεντρικό ομιλητή τον Μίκη Θεοδωράκη.

«Το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών (ΣΠΙΘΑ) θεωρεί ιστορικό ΧΡΕΟΣ να ενημερώσει τους Έλληνες, σε ότι αφορά την Αποκλειστική Οικονομική ζώνη καθώς και τον Εθνικό ορυκτό μας πλούτο, τον οποίο προσπαθούν να υφαρπάξουν οι ξένες δυνάμεις που καταδυναστεύουν τον τόπο, οδηγώντας τη χώρα και τους πολίτες στην οικονομική εξαθλίωση», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση της εκδήλωσης, με τίτλο «Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΣ και η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ».

Παράλληλα, σημειώνεται πως «η χώρα μας είναι το πιο «ακριβό οικόπεδο» σε γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο αλλά κάποιοι κρατούν στην αφάνεια, τον φυσικό και ορυκτό μας πλούτο. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα κυριαρχικά δικαιώματα μας, την αποκλειστική οικονομική μας ζώνη, που θα μας δώσει τη δυνατότητα να παίξουμε σημαντικό ρόλο στα χρόνια που θα ακολουθήσουν μιας και η πατρίδα μας βρίσκεται στο ενεργειακό σταυροδρόμι τριών ηπείρων».

Στο βήμα ομιλίας ανέβηκαν επιφανείς καθηγητές, ανάμεσά τους και ο συνταγματολόγος και καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, Γιώργος Κασιμάτης. Ωστόσο, εκείνος που ξεχώρισε με το λόγο και την παρουσία του ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος έσπευσε να διαψεύσει όσους λένε πως η Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα, χωρίς πλούτο, υπενθυμίζοντας πως υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα στην Κρήτη και οι ξένοι δεν μας αφήνουν να τα εκμεταλλευτούμε.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, μιλώντας σε μια κατάμεστη από κόσμο αίθουσα, «σκοπός μας είναι να αποκαλύψουμε με αδιάσειστα στοιχεία στον ελληνικό λαό τον κρυμμένο πλούτο της χώρας και να αγωνιστούμε με όλα τα μέσα ώστε μοναδικός ιδιοκτήτης και διεκδικητής αυτής της περιουσίας να είναι ο ίδιος ο λαός».

Παράλληλα, επέρριψε ευθύνες στην κυβέρνηση και το υπάρχων πολιτικό σύστημα που όπως είπε «είναι υπεύθυνο για τα δεινά που περνάει η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός».
Σημείωσε τέλος πως «στόχος είναι να αναδείξουμε στη διακυβέρνηση της χώρας πολίτες, πατριώτες, ικανούς Έλληνες».

Μια συναυλία «Για τον Γιάννη», ένα μήνυμα ζωής!

2012-11-07T13:53:00.001+02:00

Φωτεινή Παπαδάκη

Ένα μήνυμα ζωής, ένα μήνυμα ελπίδας, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς και δύναμης.

Αυτό το μήνυμα θέλησαν να στείλουν οι φίλοι, οι καλλιτέχνες και ο απλός κόσμος που ένωσαν τις δυνάμεις τους στη συναυλία που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τρίτης 6 Νοεμβρίου στο Live Stage Βοτανικός «Για τον Γιάννη», το παιδί που η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδι, το βράδυ της Τρίτης 9 Οκτωβρίου.

Το χρονικό του ατυχήματος

Ο νεαρός σερβιτόρος είχε μόλις τελειώσει τη δουλειά του. Πήρε το ποδήλατό του και πήρε το δρόμο με τελικό προορισμό το σπίτι του… στο οποίο όμως δεν έφτασε ποτέ.

Η μοίρα του έδειξε το σκληρό της πρόσωπο, αφού όταν ο Γιάννης γύρισε για λίγα λεπτά το κεφάλι του για να χαιρετίσει τους φίλους του, χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε πάνω στις ράγες του τρένου, στη συμβολή Ιεράς Οδού και Κωνσταντινουπόλεως. Αυτό το μικρό διάστημα ήταν αρκετό για να γίνει το μοιραίο. Ο γεροδεμένος ποδηλάτης δεν πρόλαβε να αντιδράσει στα κορναρίσματα και το θόρυβο του τρένου που «σφύριζε» με μανία. Έτσι, τα ξημερώματα της Τετάρτης άνοιξε τα μάτια του και αντί για το σπίτι του αντίκρισε τους τοίχους του χειρουργείου «Γ. Γεννηματάς».

Ήταν ζωντανός, αλλά τα πόδια του είχαν πολτοποιηθεί από τη σύγκρουση με το τρένο. «Κάντε κάτι σας παρακαλώ, σώστε τα πόδια μου, μόνο από εμένα μπαίνει μεροκάματο στο σπίτι», θα πει ο 22χρονος μαχητής της ζωής στους γιατρούς, οι οποίοι παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειές που έκαναν για να τον κρατήσουν στη ζωή, δεν κατάφεραν να σώσουν τα πόδια του. Πλέον, ο μόνος τρόπος να ξαναπερπατήσει είναι με τεχνητά μέλη.

Μια συναυλία «Για τον Γιάννη»

Το όνειρό του όμως όπως όλα δείχνουν θα γίνει πραγματικότητα… χάρη στους φίλους του. Είναι εκείνοι που έδωσαν πνοή στην ευχή του να περπατήσει ξανά και «φτερά» στην ελπίδα του για αξιοπρεπή ζωή. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατάφεραν να κινητοποιήσουν δεκάδες άτομα στο ίντερνετ και να διοργανώσουν τη συναυλία, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την απόκτηση των τεχνητών μελών.

Στη συναυλία δέχτηκαν να τραγούδησαν αφιλοκερδώς δείχνοντας το μεγαλείο της ψυχής τους γνωστά ονόματα του καλλιτεχνικού στερεώματος και συγκεκριμένα οι: Φώτης Ανδρικόπουλος, Αντίπερα Οχθη, Ρίτα Αντωνοπούλου, Μελίνα Ασλανίδου, Χρήστος Θηβαίος, Ματούλα Ζαμάνη, Δ. Καρράς, Λήδα Μανιατάκου, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Θάνος Μικρούτσικος, Πάνος Μουζουράκης, Λεωνίδας Μπαλάφας, Στ. Νταντούς, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μίλτος Πασχαλίδης, Παύλος Παυλίδης, Μιχάλης Τζουγανάκης, Υπόγεια Ρεύματα, Μαριέττα Φαφούτη, Γιάννης Χαρούλης, Burger Project, Georgia (Μπλε), Fundracar, Magic de Spell, ενώ ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν κατάφερε να παραστεί, όπως πληροφορηθήκαμε λόγω ασθένειας.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες που έδωσαν το παρών στην εκδήλωση και ξεσήκωσαν τον κόσμο έστειλαν το δικό τους μήνυμα συμπαράστασης.

Ο αγαπημένος Βασίλης Παπακωνσταντίνου ερμήνευσε μερικές από τις πιο γνωστές επιτυχίες του και ευχαρίστησε τον Γιάννη για τρία πράγματα. «Ευχαριστώ τον Γιάννη που μας έδωσε τη δυνατότητα να γιορτάσουμε τρία πράγματα: Την αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη και την ανυπακοή», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Τη σκυτάλη πήρε ο Γιάννης Χαρούλης, ο οποίος έστειλε μήνυμα για «καλή δύναμη». Ο Κρητικός με τη «λεβέντικη» φωνή τραγούδησε και έπαιξε λάουτο ζωντανά μαγεύοντας το κοινό του.

Και επειδή η Κρήτη καλά κρατάει, στη σκηνή εμφανίστηκε και ο Μιχάλης Στεφανάκης, ο οποίος ξεσήκωσε τους θαυμαστές του με τα κρητικά του τραγούδια. Ο ίδιος φανερά χαρούμενος για την ανταπόκριση του κόσμου σε αυτή την εκδήλωση, ευχαρίστησε το κοινό και του ευχήθηκε «να κουβαλάει πάντα αυτό τον κόσμο ψυχής μέσα του και να τιμάει το πνεύμα του».

Από το φιλανθρωπικό event δεν έλειψε και ο Γιάννης Σαββιδάκης, ο οποίος ερμήνευσε παλιές του επιτυχίες και έδωσε το δικό του μήνυμα για τον νεαρό Γιάννη: «Εύχομαι οι φίλοι να μπορούσαν να συνεισφέρουν κάθε μέρα έτσι. Είναι καιρός να δείξουμε έμπρακτα τη στήριξή μας ότι μπορούμε να γίνουμε πραγματικοί άνθρωποι».

Όσο για το δικό μας μήνυμα, αυτό ακούστηκε από το στόμα του Βασίλη Παπακωνσταντίνου: «Κράτα ρε φίλε γερά»!

Τα τούρκικα σίριαλ έχουν «τσακίσει» τους ηθοποιούς

2012-11-04T21:01:00.001+02:00

Συνέντευξη: Φωτεινή Παπαδάκη

Η «Ερατώ», που δεν ένιωσε ποτέ τον έρωτα, η Κατερίνα, που από παιδί ονειρευόταν να γίνει πυρηνικός επιστήμονας, η Διδασκάλου που τελικά κατέκτησε το θέατρο… τρεις γυναίκες σε ένα σώμα, τρεις ζωές σε μια ψυχή. Μήπως όμως αυτό δεν σημαίνει ηθοποιός;

H Κατερίνα Διδασκάλου, μιλά για την οικονομική κρίση που έχει τσακίσει τους ηθοποιούς και στέλνει το δικό της μήνυμα για τα τουρκικά σίριαλ που έχουν κατακλύσει την ελληνική τηλεόραση.

Για δεύτερη συνεχή χρονιά ανεβαίνει το επιτυχημένο έργο «η πόρνη από πάνω». Τι σας γοήτευσε στο κείμενο κ. Διδασκάλου και που οφείλεται αυτή η επιτυχία;

Το κείμενο ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Διαβάζοντάς το δοκιμαστικά στη μητέρα μου μου έκανε εντύπωση που ο γιος μου στην αρχή είπε «ωχ ακόμα ένα καινούριο έργο», όμως μετά άφησε το playstation και ήρθε και έμεινε μέχρι το τέλος.

Δηλαδή η συμπεριφορά του γιου σας ήταν στοιχείο «κλειδί» για την επιτυχία του έργου;

Ναι, γιατί συνήθως δεν συμπεριφέρεται έτσι. Έρχεται, με βλέπει στις παραστάσεις αλλά να ακούσει ένα έργο prima vistaαπό την αρχή μέχρι το τέλος μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Δεν είναι ότι το έπαιζα εκείνη τη στιγμή ή μου κράταγε λόγια, κάτι που κάνει συνήθως όταν έχω διαλόγους. Ήρθε και το «ρούφηξε» και αυτό μου έδωσε αμέσως την αίσθηση ότι κάτι καλό γίνεται με αυτό το έργο.

Είπατε λοιπόν ότι το έργο σας άγγιξε από την αρχή. Η ηρωίδα του έργου, η Ερατώ σας γοήτευσε;

Σίγουρα με γοήτευσε. Μάλιστα, ένα πρόσωπο που με βοήθησε να κατανοήσω την ηρωίδα ήταν η Όλγα, η οποία ήταν στα σεμινάρια θεάτρου που έκανα σε ερασιτέχνες ηθοποιούς πέρυσι σε ένα πνευματικό κέντρο. Η κοπέλα αυτή μου έδειξε ακριβώς αυτή την ηρωίδα.

Έχετε ανακαλύψει κάποια κοινά σημεία στο χαρακτήρα και τη συμπεριφορά της Ερατώς;

Όχι. Με την Ερατώ δεν έχουμε κοινά σημεία, πέρα από την υπομονή της. Καταρχήν δεν είχα ποτέ βάναυσους άντρες στη ζωή μου , είχα έναν υπέροχο σύντροφο και πατέρα, αλλά και από τους άλλους συντρόφους της ζωής μου δεν έχω κανένα παράπονο.

Ίσως τελικά το γοητευτικό να είναι που δεν έχετε κοινά σημεία;

Ναι είναι ένα πολύ γοητευτικό στοιχείο γιατί αυτό με ωθεί σε περισσότερο ψάξιμο και όταν η κόρη μου το πρωτοείδε και μου είπε «περπατάς και μιλάς αλλιώτικα» κατάλαβα ότι είμαι σε καλό δρόμο.

Το αναγνωστικό κοινό σας έχει συνηθίσει να ενσαρκώνετε το ρόλο της «μοιραίας γυναίκας», ίσως επειδή είναι κάτι που αποπνέετε και βγαίνει αβίαστα από μέσα σας…

Μου το έχουν πει για να είμαι ειλικρινής κατά καιρούς, αλλά ναι είναι κάτι για το οποίο δεν προσπαθώ. Θεωρώ ότι αντανακλάται η ψυχή του ανθρώπου. Όταν δεν προσπαθείς για κάτι και απλώς πορεύεσαι και κάνεις τη δουλειά σου σωστά, χωρίς να επιδεικνύεσαι αυτό το εισπράττει ο κόσμος.

Στο έργο αναφέρεται μια πόρνη στο από πάνω διαμέρισμα και οι ενέργειες εκείνης αφυπνούν την Ερατώ. Πώς εισέπραξε ο κόσμος την ιδέα μια πόρνη να γίνεται αντικείμενο θαυμασμού από μια νοικοκυρά;

Πολύ θετικά και τα σχόλια που λαμβάνω εγώ είναι πολύ θετικά. Τώρα όσον αφορά την αντίληψη που κυριαρχεί για τις πόρνες, είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια πολύ υποκριτική κοινωνία.

Ως Κατερίνα πώς αντιλαμβάνεστε το ρόλο της πόρνης;

Οι πόρνες κατά τη γνώμη μου είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος της κοινωνικής αλυσίδας, εμάς τις υπόλοιπες γυναίκες μας προφυλάσσουν από πολλές κακοτοπιές.

Ως Ερατώ συμπάσχετε και ζηλεύετε την πόρνη στο πάνω διαμέρισμα…

Την Ερατώ την αφυπνίζει η πόρνη από πάνω, τη διδάσκει κι αυτό το βλέπουμε πολύ καθαρά. Η Ερατώ δεν μιλάει ούτε για μια στιγμή άσχημα για αυτή τη γυναίκα, τη ζηλεύει γιατί αυτή δεν έχει απολαύσει την χαρά που μας δίνει η ερωτική επαφή και ακούει την άλλη από πάνω η οποία το έχει «σχοινί γαϊτάνι» να πηγαίνει με διαφορετικούς άντρες συνέχεια και έτσι λέει χαρακτηριστικά «ποιο πολύ την νοιάζονται αυτοί οι πελάτες της παρά εμένα ο σύζυγός μου».

Θεωρείτε πως το όνομα «Ερατώ», που είναι μια από τις εννέα μούσες της ελληνικής μυθολογίας, όνομα που προέρχεται από το έρως-έρωτα της ταιριάζει, αφού ουσιαστικά ο έρωτας λείπει παντελώς από τη ζωή της;

Εγώ βρίσκω ότι το Ερατώ της ταιριάζει απόλυτα, γιατί το γεγονός ότι την απορρίπτει ο άντρας της δεν την κάνει ούτε άσχημη ούτε λιγότερη ερωτική. Η Ερατώ απλώς αισθάνεται άσχημη, γιατί υπάρχει ένας άντρας που με το που πέφτει στο κρεβάτι της γυρνάει την πλάτη και ροχαλίζει δίπλα της, δηλαδή την απορρίπτει ως γυναίκα.

Εσείς έχετε αισθανθεί ποτέ έτσι;

Όχι δεν θα το έλεγα, γιατί όπως σας είπα ήμουν τυχερή στους συντρόφους μου. Θεωρώ βέβαια πως μας πλησιάζουν οι άνθρωποι που μας αξίζουν, δηλαδή φταίμε κι εμείς για τις επιλογές που κάνουμε.

Στο έργο η Ερατώ επιλέγει έναν άντρα με βάση το πρότυπο του πατέρας της. Τελικά μας επηρεάζει πολύ το πατρικό πρότυπο, έτσι δεν είναι;

Σαφώς και μας επηρεάζει. Και βλέπουμε πως η Ερατώ θέλει να ξεφύγει από αυτό τον πατέρα τον βάναυσο και ουσιαστικά επιλέγει το ίδιο μοτίβο άντρα, επηρεασμένη από τα βιώματά της. Αυτός ο άντρας ήταν ένα καταφύγιο για εκείνη.

Μιλήσατε για επιλογές και ότι εσείς επιλέξατε να γίνετε ηθοποιός, δεν έγινε κατά τύχη λοιπόν. Τύχη δεν είναι ούτε το γεγονός ότι έχετε συνδυάσει και καριέρα και οικογένεια. Αλήθεια, πώς τα καταφέρνετε; Έχετε θυσιάσει ποτέ οικογενειακές στιγμές για χάρη της δουλειάς σας;

Αυτό συμβαίνει όταν παίζεις ανήμερα Χριστούγεννα, ανήμερα Πρωτοχρονιά, αλλά δεν το έχω μετανιώσει καθόλου. Έχω αποφασίσει και έχω πει και στα παιδιά μου ότι είναι επιλογές. Δεν το θεωρώ θυσία, αλλά επιλογή. Ούτε προς τα παιδιά μου θεωρώ θυσία όταν άφησα δουλειά για να είμαι μαζί τους, ούτε το αντίστροφο. Είναι συνειδητή επιλογή, δηλαδή στα 17 μου ήξερα ότι έτσι θα είναι η ζωή μου.

Επομένως ήσασταν συνειδητοποιημένη από πολύ νωρίς, το αποφασίσατε δεν ήταν κάτι που προέκυψε…

Όχι το ήξερα από τα 17 μου χρόνια. Δεν είχα πει ποτέ μου όταν ήμουν παιδί πως θέλω να γίνω ηθοποιός. Θυμάμαι όταν γυρίζαμε από τον κινηματογράφο, όπου βλέπαμε τότε ελληνικές ταινίες ενώ ετοιμαζόμουν να πάω για ύπνο έκανα όλες αυτές τις δουλειές, το πλύσιμο των δοντιών ή να βάλω τις πιτζάμες μου και αισθανόμουν ότι με παρακολουθεί ο πρωταγωνιστής. Ήταν αστείο! Ερωτευόμουν πάντα τους πρωταγωνιστές και αισθανόμουν ότι με κοιτάνε και έτσι ο τρόπος που κινούμουν και μιλούσα ήταν αλλιώτικος, σαν να με παρακολουθεί κάποιος. Όταν ήμουν στα 12 έλεγα πως θα γίνω πυρηνικός επιστήμονας.

Και πως μπήκε το μικρόβιο του ηθοποιού μέσα σας;

Στα 15 μου όταν ήμουν στο γαλλικό ινστιτούτο έκανα τη Μαίρη στη φαλακρή τραγουδίστρια του Ιονέσκο και στο Γαλλικό ινστιτούτο, στην Καλαμάτα όπου υπηρετούσε ο πατέρας μου ήρθε ένας φίλος μου και μου είπε «τι έγινε Κατερίνα, ετοιμαζόμαστε για το Εθνικό»; Τότε μπήκε μέσα μου ένα σποράκι. Στο σχολείο ήμουν πάντα εκείνη που είχε τον πρώτο ρόλο στα σκετς. Είχα ξεχωρίσει γιατί είχα δυνατή και καθαρή φωνή και θυμόμουν πάντα τα ποιήματα δεν σταματούσα ποτέ. Μέχρι τώρα δεν έχω ξεχάσει ποτέ λόγια πάνω στη σκηνή.

Από παιδί λοιπόν είχατε εμφανίσει κάποιο ταλέντο… Σίγουρα τότε ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα για έναν άνθρωπο που θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα αυτό. Σήμερα με την οικονομική κρίση πόσο εύκολο είναι να γίνει κάποιος ηθοποιός και να επιβιώσει στο χώρο;

Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο για ένα νέο παιδί αυτή την εποχή, θα πρέπει να παλέψει όμως. Η οικονομική κρίση σίγουρα έχει επηρεάσει όλους μας…

Εσάς πόσο σας έχει επηρεάσει;

Και εμένα με έχει επηρεάσει, αλίμονο. Βέβαια θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί μέσα από όλη αυτή την κρίση δεν σταμάτησα να δουλεύω. Μπορεί να μην γίνεται καθόλου τηλεόραση ή να μην πληρώνει η τηλεόραση, αλλά έχω προτάσεις και για ταινίες, δουλεύω και έξω και κάνω παραγωγές και έξω, θέατρο και σινεμά. Εντάξει δόξα τω θεώ δεν πεινάω, αλλά όσο να ΄ναι βλέπω τη διαφορά. Εγώ ήμουν συνηθισμένη σχεδόν κάθε χρόνο να κάνω μια τηλεοπτική δουλειά και μια θεατρική.

Μιλήσατε για την τηλεόραση. Ποια είναι η γνώμη σας για τα τούρκικα σίριαλ, που έχουν κατακλύσει την ελληνική τηλεόραση;

Τα τούρκικα σίριαλ ήταν η φθηνή λύση, γιατί ήταν έτοιμα αγορασμένα για να «αποφευχθούν» οι παραγωγές που πρέπει να πληρωθούν επί τόπου. Είναι κάτι που έχει «τσακίσει» τους ηθοποιούς. Δεν είναι όλα τα τούρκικα για τα σκουπίδια, προς θεού, απλώς παράγινε το κακό.

Στην τηλεόραση κατά καιρούς παίζονται σε επανάληψη έργα στα οποία έχετε παίξει. Τα παρακολουθείτε;

Ελάχιστα. Γενικά δεν τα βλέπω και δεν αφήνω και τα παιδιά μου να βλέπουν στην τηλεόραση τις ερωτικές μου σκηνές. Δεν είναι και το καλύτερο να βλέπουν τη μαμά τους σε ερωτικές περιπτύξεις.

Πόσο δύσκολο είναι να πρέπει να παίξεις σε μια ερωτική, αποκαλυπτική σκηνή και να ξέρεις ότι μπορεί το παιδί σου να το βλέπει αυτό;

Εκείνη την ώρα δεν το σκέφτεσαι. Είναι στα πλαίσια της δουλειάς μας αυτό το πράγμα. Σίγουρα η έκθεση είναι κακό πράγμα και η σωματική και η ψυχική. Όμως, από την αρχή είμαστε προετοιμασμένοι για αυτό, έτοιμοι και θαρραλέοι!

Λόγω του επαγγέλματός σας έρχεστε σε επαφή με πολύ κόσμο και ανάμεσά τους και γυναίκες. Τι σχόλια ακούτε από άλλες γυναίκες;

Είμαι πολύ χαρούμενη που απολαμβάνω θαυμασμό από γυναίκες και ακούω κολακευτικά σχόλια. Εγώ μέσα μου δεν αισθάνομαι η «μοιραία γυναίκα», αλλά μια τρίτεκνη μαμά που δουλεύει πολύ σκληρά για να πληρώνει τους λογαριασμούς και να μεγαλώνει τα παιδιά της και απλώς η δουλειά που κάνω είναι πολύ εκτεθειμένη.

Ως Ερατώ αναρωτιόσαστε αν η ζωή είναι ένα κέντημα που ουσιαστικά εμείς επιλέγουμε μόνο το χρώμα της κλωστής. Τι πιστεύετε εσείς;

Εγώ πιστεύω στις συγκυρίες αλλά πιστεύω και στις επιλογές. Δηλαδή κατά τη γνώμη μου παίζουν ρόλο οι επιλογές μας και το να κυνηγάμε το όνειρό μας, αλλά όπως έλεγαν και οι αρχαίοι και συγκεκριμένα ο Μένανδρος «Θέλω τύχης σταλαγμόν ή φρενών πίθον», που σημαίνει ότι προτιμότερη είναι μια σταλαγματιά τύχης, από ένα πιθάρι μυαλά, όλα τα αλλάζει στη ζωή λίγη τύχη…

«Η πόρνη από πάνω» ξέρει να ζει!

2012-11-04T20:51:00.000+02:00

Της Φωτεινής Παπαδάκη

Είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στην τύχη και την επιλογή, ένα παιχνίδι ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, στη λογική και την παραφροσύνη, στο δήθεν, στο πρέπει και στο μη.

«Ποιος αποφάσισε για αυτά τα ΜΗ; Ποιος καθόρισε αυτά τα ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ; Όλη μου η ζωή ένα ΜΗ», λέει με πόνο ψυχής η Ερατώ στο εξαιρετικό έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη «η πόρνη από πάνω», που ανεβαίνει για δεύτερη συνεχή χρονιά στο θέατρο «Σφενδόνη».

«Η πόρνη από πάνω» έρχεται να «ξύσει» βαθιές κοινωνικές πληγές, όπως είναι ο στενός κόσμος ενός χωριού, ο περιορισμός της ελευθερίας κινήσεων, η βιαιότητα των γονέων απέναντι στα παιδιά τους και η καταδίκη των ονείρων και εντέλει της παιδικής ψυχής.

Η «Ερατώ»

Η «Ερατώ» είναι μια γυναίκα απλή, σύμβολο της κοινωνίας που ζούμε, μια γυναίκα κομμάτι μιας υποκριτικής κοινωνίας. Αυτή η γυναίκα που δεν άκουσε ποτέ το ευχαριστώ από τον πατέρα της, που ποτέ δεν χάρηκε ένα χάδι, μια αγκαλιά, με τραυματισμένη ψυχή και τσαλακωμένα φτερά θα πέσει θύμα της ζωής, θύμα της τύχης ή και των δικών της επιλογών. Έχοντας ως πρότυπο τον πατέρα της, θα ζήσει μια ζωή φυλακισμένη, μια ζωή στερημένη από έρωτα, χαμόγελο, ευτυχία.

«Πάλι με έναν πατέρα είχα βρεθεί; Πότε θα έπαυα να είμαι ένα ανήμπορο παιδί», θα πει η δυστυχισμένη Ερατώ.

Όλα στη ζωή της κυλούν ήρεμα ή μάλλον… βασανιστικά ήρεμα, μέχρι που στο πάνω διαμέρισμα θα εγκατασταθεί μια πόρνη.

Η πόρνη την αφυπνίζει

«Οι ήχοι από το πάνω διαμέρισμα πλημμυρίζουν την κρεβατοκάμαρά μου», θα πει η Ερατώ, η οποία δίνει την αίσθηση πως άλλοτε μιλάει λογικά και άλλοτε… σαν να έχει χάσει το μυαλό της. «Η πόρνη αφυπνίζει την ηρωίδα», λέει χαρακτηριστικά η Κατερίνα Διδασκάλου που δείχνει να είναι η ιδανική για αυτό το ρόλο. Πράγματι, η Ερατώ που παρόλα τα πάθη της δεν χάνει το χιούμορ της, «ερωτεύεται» την πόρνη, την ζηλεύει και την θαυμάζει, ίσως γιατί είναι όλα αυτά που εκείνη δεν θα υπάρξει ποτέ. Μια γυναίκα ελεύθερη να ζήσει όπως θέλει εκείνη και όχι όπως θέλησε η ζωή για αυτήν.

Με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι, η Ερατώ παρακολουθεί μέρα και νύχτα σαν άγρυπνος φρουρός τις δραστηριότητες της πόρνης. Ο ρόλος της πόρνης δείχνει να είναι σωτήριος για την Ερατώ, η οποία βρισκόταν κυριολεκτικά σε λήθαργο. Η γυναίκα από πάνω θα την διδάξει τη ζωή, τη χαρά και θα της… ανοίξει τα μάτια για τον άντρα που τόσο καιρό είχε δίπλα της και δεν καταλάβαινε.

Τον άντρα που της συμπεριφερόταν σαν δούλα, την κακοποιούσε και έγινε αιτία να χάσει το μωρό της… «Αντρέα μου κρατήσου, κρατήσου μωρό μου», θα πει με αναφιλητά, καθώς θα χάνει το σπλάχνο της.

Η κάθαρση

«Ένα καϊκάκι ήμουν που είχε βγει στο πέλαγο χωρίς να ξέρει πού να πάει και το χτυπούσαν τα κύματα αλύπητα», μονολογεί η Ερατώ στο χειρουργείο και συνεχίζει τον παραλογισμό της «βουλιάξτε με κύματα. Να τελειώσουν όλα πια, γιατί ποτέ δεν άρχισαν, ποτέ δεν υπήρχα».

Μέχρι να έρθει η αυγή, η Ερατώ θα έχει πάρει όπως λέει την εκδίκησή της μέσω του Αντρέα, του παιδιού που κουβαλούσε στα σπλάχνα της και έκανε τόσα όνειρα για αυτόν, από απλή νοικοκυρά, θα μεταμορφωθεί σε μια γοητευτική γυναίκα, έτοιμη να αρπάξει τη ζωή, έστω και μετά από τόσα βασανιστήρια.

Μήπως τελικά όλοι χρειαζόμαστε μια… πόρνη από πάνω; Απλώς αστειεύομαι!

Τα σχόλια των θεατών μιλάνε από μόνα τους…

«Πολύ καλή παράσταση αν και ο μονόλογος είναι δύσκολος για έναν ηθοποιό, η Κατερίνα Διδασκάλου τα κατάφερε θαυμάσια», μας είπε ο Αλέξης Σιδηρόπουλος, θεατής.

«Αυτό θα πει εσωτερική κάθαρση. Κλάψαμε, γελάσαμε τα πάντα. Ούτε μια στιγμή δεν μας έκανε να βαρεθούμε, ήμασταν συνέχεια προσκολλημένοι εκεί», μας είπε η Αγάπη Πολυχρονίδου, ενώ η Μαρίνα Μαρκοπούλου μίλησε για την εκφραστικότητα της Κατερίνας Διδασκάλου. «Οι εκφράσεις της, η στάση του σώματός της, ήταν καταπληκτικές. Είναι από τις λίγες ηθοποιούς που ξέρουν πώς να συνδυάσουν το λόγο με την κίνηση των χεριών», δήλωσε χαρακτηριστικά.