Salon Kulturalny

„Nóż w wodzie” – wznowienie

gk — Thu, 11 Mar 2010 07:06:08 +0000

Jeden z najlepszych filmów w historii polskiego kina – „Nóż w wodzie” w reżyserii Romana Polańskiego – zostanie wznowiony na płytach DVD. W sprzedaży od 11 marca.

Debiutancki „Nóż w wodzie” to zarazem jedyny film fabularny, jaki Roman Polański nakręcił przed opuszczeniem Polski na stałe. Premiera tego kameralnego dramatu psychologicznego odbyła się w Polsce 9 marca 1962 roku. W tym samym roku obraz Polańskiego na festiwalu w Wenecji otrzymał nagrodę krytyków FIPRESCI i był nominowany do Złotych Lwów dla najlepszego filmu. W 1964 „Nóż w wodzie” został także nominowany do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny.

Scenariusz filmu jest dziełem Polańskiego, Jerzego Skolimowskiego i Jakuba Goldberga. Znany dziennikarz sportowy (Leon Niemczyk) wraz z atrakcyjną żoną (Jolanta Umecka) wybiera się na Mazury, by popływać luksusowym jachtem. Po drodze zabierają młodego autostopowicza (Zygmunt Malanowicz), a potem zapraszają na jacht. Podczas jednodniowego rejsu toczy się psychologiczna rozgrywka między bogatym i dojrzałym dziennikarzem a chłopakiem, który chciałby być taki jak jego przeciwnik, lecz za wszelką ceną stara się tego nie okazać. Obaj rywalizują też o obecną na jachcie piękną kobietę.

Dodajmy, że Malanowicza dubbinguje sam Polański, a Umecką – Anna Ciepielewska. Muzykę do „Noża w wodzie” skomponował Krzysztof Komeda, autorem zdjęć Jerzy Lipman.

Ponieważ film został dobrze przyjęty w Stanach Zjednoczonych, Roman Polański zamierzał nakręcić amerykański remake filmu z udziałem Liz Taylor i Richarda Burtona, ale ostatecznie porzucił ten pomysł.

Warto przeczytać również:

Lady A znów na szczycie

gk — Wed, 10 Mar 2010 20:39:08 +0000

Nieczęsto się zdarza, aby wykonawca, który stracił pierwsze miejsce w zestawieniu Billboard 200, wrócił na szczyt. Ta sztuka udała się zespołowi country Lady Antebellum, którego płyta „Need You Now” znów jest numerem 1 w Ameryce.

Album Lady A kupiło w minionym tygodniu za oceanem 126 tysięcy osób. Płyta Sade „Soldier of Love” spadła na drugie miejsce z wynikiem 79 tysięcy sprzedanych kopii. Na miejscu trzecim nowość – „Hillbilly Bone” muzyka country Blake’a Sheltona (71 tys.).

Ostatni tydzień sypnął nowościami – w pierwszej dziesiątce jest ich aż sześć.

Poniżej TOP 10 najnowszego notowania Billboard 200 – najchętniej kupowanych płyt w Stanach Zjednoczonych:

1. Lady Antebellum, „Need You Now”

2. Sade, „Soldier of Love”

3. Blake Shelton, „Hillbilly Bone”

4. Danny Gokey, „My Best Days”

5. „Almost Alice” (soundtrack)

6. Lifehouse, „Smoke and Mirrors”

7. Lady Gaga, „The Fame”

8. Black Eyed Peas, „The E.N.D.”

9. Raheem DeVaughn, „The Love and MasterPeace”

10. Easton Corbin, „Easton Corbin”

Warto przeczytać również:

Nowości Wydawnictwa Czarne – marzec 2010

gk — Wed, 10 Mar 2010 07:09:55 +0000

Siedem nowych książek, polskich i zagranicznych autorów, ukaże się w marcu 2010 nakładem Wydawnictwa Czarne.

Holender Douwe Draasima , autor „Fabryki nostalgii. O fenomenie pamięci wieku dojrzałego”, Draasima jest profesorem historii psychologii. W swojej pracy „dowartościowuje starość jako czas prawdziwej, dojrzałej mądrości. Jednocześnie pokazuje, jak głęboko zakorzenione są w kulturze krzywdzące stereotypy dotyczące podeszłego wieku. Draaisma unika medycznego żargonu, pisze z pasją i udowadnia, że naukowa książka może być fascynującą lekturą” – czytamy w zapowiedzi. Premiera książki 9 marca.

Dzień później wyjdzie zbiór znanych reportaży Wojciecha Tochmana „Bóg zapłać”. Teksty Tochmana ukazują się w nowym układzie, tworzącym spójną całość. Jak czytamy, „opowieści dokumentalne Tochmana nabrały dodatkowej wyrazistości – w jej jaskrawym świetle solidarność i empatia przeplata się z bezkompromisową uczciwością. „Bóg zapłać” to nie tylko złożony obraz polskiej religijności, ale przede sonda zapuszczona w głąb naszej mentalności.

Na 16 marca Czarne zapowiada wydanie powieści Krzysztofa Vargi „Aleja Niepodległości”. Jej bohaterem jest życiowy nieudacznik, frustrat i niespełniony artysta, który samotne wieczory spędza przed komputerem z butelką w ręku. „Przybliżająca się „magiczna czterdziestka” nie jest dla niego cezurą, podrygiem samczego szaleństwa ani rewolucyjnym zrywem drugiej młodości. To gorzki lament nad zmarnowanym talentem i przegapionym życiem”.

Kolejnym tytułem, zapowiadanym na 19 marca, jest kryminał niemieckiego pisarza Jana Seghersa „Panna młoda w śniegu”. Wydawca tak zapowiada książkę: „Nudę codziennej podróży do pracy urozmaicają Nikolasowi Schäferowi intrygujące obrazki w oknie pewnego mijanego domu. Każdego dnia mężczyzna czeka, aż pociąg zatrzyma się na stacji, by obserwować młodą kobietę i przyglądać się jej zwykłym porannym czynnościom. Aż do pewnego marcowego ranka, który przynosi ostatni tej zimy śnieg i złowrogo ciemne okno w mieszkaniu kobiety. Tylko przypadkiem Nikolas dostrzega ciemny kształt na śniegu. Przekonany, że stało się coś złego, natychmiast po dotarciu do Frankfurtu zawiadamia policję…”.

„Dziwne teleskopy” – premiera 23 marca – są książką napisaną przez pochodzącego ze Szkocji Daniela Kaldera, który dziesięć lat mieszkał w Rosji. „Autor prowadzi czytelnika szlakiem swej wędrówki przez mroczne zakamarki Moskwy, ukraińskie wsie i lodowe połacie Syberii. Przypadkiem, czy też zrządzeniem losu poznaje czterech niezwykłych ludzi, którzy siłą woli i marzeń chcą zmienić świat. W swoim geniuszu lub obłędzie wierzą, że ocalą upadający świat postsowieckiej Rosji”.

Również 23 marca do księgarń trafi „Dno oka. Eseje o fotografii” Wojciecha Nowickiego. Jak czytamy, „książka Nowickiego uczy, że każdy byt, żywy czy przedmiot, przedstawiony na fotografii, jest „drżący” – które wbrew sobie, wbrew intencjom fotografa, nie przestają wysyłać ku nam przekazu o własnym pojawieniu się, o własnym przelotnym trwaniu. O trwaniu życia w śmierci i o trwaniu śmierci w życiu”.

Ostatnią nowością marca będzie książka Australijczyka Michaela Morana. Tytuł jest wymowny: „Kraj z Księżyca. Podróże do serca Polski”. W książce znajdziemy obraz Polski z początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku widzianej oczami obcokrajowca. Wtedy Polska jawiła się cudzoziemcom jako kraj z Księżyca, gdzie nic nie jest takie, jakie być powinno. „Wiele lat wcześniej Michael Moran obiecał umierającemu wujowi, pianiście oczarowanemu muzyką Chopina, że pojedzie do Polski i rozsypie jego prochy nad Żelazową Wolą. Przyrzeczenia nie udało się dotrzymać, ale gdy tylko nadarzyła się okazja podjęcia pracy w ojczyźnie genialnego kompozytora, Michael nie wahał się długo” – czytamy w opisie książki.

Warto przeczytać również:

Artur Domosławski, „Kapuściński non-fiction”, recenzja

gk — Tue, 09 Mar 2010 09:57:09 +0000

O żadnej książce ostatnio nie było tak głośno, jak o „Kapuściński non-fiction” Artura Domosławskiego. Znak zrezygnował z wydania tej biografii, opublikował ją za to Świat Książki. Pierwszy nakład – 45 tysięcy egzemplarzy – rozszedł się błyskawicznie, wydawnictwo musiało zrobić dodruk.

Duże zainteresowanie książką Domosławskiego jest zrozumiałe. Ryszard Kapuściński to, obok Stanisława Lema, najbardziej znany polski pisarz współczesny, uznany w Polsce za dziennikarza XX wieku, ceniony za „Cesarza”, „Szachinszacha”, „Imperium”, „Lapidaria” i inne książki. Miał i ma licznych wielbicieli swojej twórczości w Polsce, a jeszcze więcej w świecie, przede wszystkim w Ameryce Południowej, Meksyku, Hiszpanii i we Włoszech. Zdaniem wielu zasłużył na literacką Nagrodę Nobla, której jednak nie doczekał.

Czytając książkę Domosławskiego początkowo nie mogliśmy się oprzeć wrażeniu, że autorowi przyświecała teza: „Kapuściński to wielki reporter i pisarz, ale nie aż tak wielki, jak wam się wydaje”. Lekturze towarzyszyły mieszane uczucia. Potem jednak przyszła refleksja, że mogło być inaczej, może Domosławski chciał nam powiedzieć, że Kapuściński pozostaje wielki, mimo swej niedoskonałości?

Niezależnie od intencji, jakie przyświecały Arturowi Domosławskiemu, przyznać trzeba, że dziennikarz „Gazety Wyborczej” bardzo poważnie i rzetelnie podszedł do tematu. Swoją książkę pisał trzy lata. Jeździł po świecie, rozmawiał z ludźmi, którzy autora „Cesarza” znali albo byli świadkami opisywanych przez niego wydarzeń. Zebrał bogatą dokumentację i literaturę. A wszystko po to, by pokazać, że prawdziwy wizerunek Kapuścińskiego – reportera i człowieka odbiega od tego, jaki mają w pamięci czytelnicy.

Powstała książka ciekawa, chwilami nawet bardzo, odsłaniająca mało znane fakty z życia Ryszarda Kapuścińskiego (np. przypominająca, jak doszło do publikacji „Cesarza” w Ameryce). Domosławskiego interesują jednak przede wszystkim rysy na portrecie swego mistrza. Znalazł ich całkiem sporo, a w skrócie można o nich tak powiedzieć: Kapuściński w swoich reportażach ubarwiał rzeczywistość, nierzadko mijając się z faktami; Kapuściński z reportaży to postać literacka, różniąca się od prawdziwego Kapuścińskiego – reporter kreował własną legendę; Kapuściński przyjaźnił się z niektórymi komunistycznymi notablami, bywał w Komitecie Centralnym, sam zresztą przez wiele lat należał do PZPR i długo wierzył w socjalizm, do czego się po 1989 roku niezbyt chętnie się przyznawał. I jeszcze jedna rysa – reporter sporządzał dla służb wywiadowczych Polski Ludowej analizy sytuacji w krajach Trzeciego Świata i charakterystyki niektórych osób mieszkających za granicą.

W zdecydowanej większości wszystko są to zarzuty, z którymi można i należy dyskutować. Np. chyba każdemu, kto pisze reportaże, zdarzyło się w mniejszym lub większym stopniu podbarwić opisywane wydarzenia (Wańkowicz potrafił z trzech różnych osób zrobić jedną fikcyjną, Marquez też wprowadzał fikcyjne postacie do swoich dziennikarskich tekstów). Najpoważniejsza sprawa to współpraca z wywiadem PRL-u, co niektórzy mogą odebrać w kategoriach zdrady. Tylko że znów można postawić pytania: czy gdyby odmówił, powstałby jego najlepsze książki? Bo paszportu w tamtych czasach za odmowę zapewne by nie dostał. I czy nie jest ważne to, że współpracując nikomu nie zaszkodził? Poza tym, co zauważa sam Domosławski, reporter przystał na współpracę z wywiadem w przekonaniu, że działa w słusznej sprawie, dla dobra ówczesnej Polski, w której żył i w którą wierzył.

Jeśli można mieć do Domosławskiego pretensje, to o to, że wszedł z butami w prywatne życie reportera i napisał o jego skomplikowanych relacjach z córką, a także przedstawił go nieomal jako macho uwodzącego kobiety.

Jako dziennikarz Domosławski miał pełne prawo napisać tę książkę. Ale czy jako przyjaciel Kapuścińskiego, bo tak o sobie mówi, powinien to robić?

Trudno też uwolnić od myśli, że dla wszystkich byłoby lepiej, gdyby ta książka powstała kilkanaście lat później, a nie trzy lata po śmierci jej bohatera.

Każdy odczyta „Kapuścińskiego non-fiction” zgodnie z własnym sumieniem i światopoglądem. Dla nas Ryszard Kapuściński był, jest i pozostanie wielkim pisarzem. Teraz zaś, po lekturze jego biografii, jest nam jeszcze bliższy jako człowiek. A co do jego słabości i niedoskonałości, o których pisze Artur Domosławski – ten, kto ich nie ma, niech pierwszy rzuci kamieniem. Tak, tak, wiemy, są tacy, co już wyrok wydali.

Grzegorz Kozera

Warto przeczytać również:

Konkurs – wygraj „Ponad wszelką wątpliwość”!

gk — Tue, 09 Mar 2010 09:00:42 +0000

„Ponad wszelką wątpliwość” – egzemplarze tej kryminalnej powieści Gianrica Carofiglia są nagrodami w rozpoczynającym się dzisiaj konkursie Salonu Kulturalnego.

Zasady konkursu się nie zmieniły. Żeby uczestniczyć w losowaniu nagród, należy prawidłowo odpowiedzieć na dwa pytania:

1. W jakim mieście mieszka mecenas Guido Guerrieri?

2. Jaki tytuł nosi pierwsza opublikowana w Polsce książka Gianrica Carofiglia?

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres redakcja@salonkulturalny.pl (w temacie prosimy napisać „Konkurs – Ponad wszelką wątpliwość) w terminie do 21 marca 2010 r. (włącznie).

Wśród osób, którzy udzielą nam poprawnych odpowiedzi, rozlosujemy egzemplarze powieści Gianrica Carofiglia „Ponad wszelką wątpliwość”, opublikowanej przez wydawnictwo W.A.B.

Regulamin konkursu
1. W konkursie mogą brać udział tylko osoby pełnoletnie.
2. W przypadku wygranej laureaci zostaną poproszeni o dane osobowe i adresowe umożliwiające wysłanie nagrody. Laureat zobowiązuje się do podania prawdziwych danych, a organizator do niewykorzystywania ich do celów niezwiązanych z konkursem.
3. Ogłoszenie wyników nastąpi na stronie www.salonkulturalny.pl w ciągu trzech dni od zakończenia konkursu, a zwycięzcy zostaną poinformowani oddzielnym mailem.

Warto przeczytać również:

„Kino nieme” – początek wielkiej „Historii kina”

gk — Tue, 09 Mar 2010 07:05:34 +0000

W Internecie można znaleźć dużo ciekawych publikacji, ale przecież nie znajdziemy wszystkiego, Na przykład wiedzy, jaką zawiera „Kino nieme”, będące pierwszym tomem „Historii kina”. Księgę, pod redakcją Tadeusza Lubelskiego, Iwony Sowińskiej i Rafała Syski, opublikował krakowski Universitas.

Nie bez powodu nazywamy „Kino nieme” księgą. Jest bowiem pracą licząca blisko tysiąc stron. Również „Historia kina”, którą „Kino nieme” otwiera, to naukowe przedsięwzięcie nie mające w Polsce precedensu. Zaplanowano jeszcze tom II – kino klasyczne, tom III – kino epoki nowofalowej oraz tom IV – kino współczesne. Projekt ma zastać ukończony w ciągu pięciu lat.

Autorami poszczególnych rozdziałów „Kina niemego” są filmoznawcy z Instytutu Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także specjaliści od filmu z innych ośrodków. Co ciekawe, ta popularno-naukowa opowieść o kinie rozpoczyna się dużo wcześniej, nim bracia Lumière wynaleźli kinematograf, bo w starożytności (teatr cieni) i w średniowieczu (kryształowe lustra). Oczywiście, najistotniejsza część historii to przełom XIX i XX wieku, gdy narodziło właściwe kino nieme. Czytamy więc o najbardziej znanych filmowcach tamtego okresu, jak Georges Méliès, Mack Sennet, Sergiej Eisenstein, Cecil B. DeMille, Erich von Stroheim, Charlie Chaplin, Rudolph Valentino, ale też wielu innych, dzisiaj już zupełnie zapomnianych. Jest kino m.in. amerykańskie, brytyjskie, niemieckie, rosyjskie (radzieckie), francuskie, nawet japońskie, chińskie, tureckie, no i rzecz jasna polskie. Mnóstwo faktów, tytułów, nazwisk, omówień i ciekawostek.

„Kino nieme” to z jednej strony znakomity podręcznik dla studentów mających w programie nauczania historię filmu i kina, z drugiej – kompendium wiedzy dla wszystkich miłośników X muzy. A czytane dla przyjemności, nie z obowiązku przed egzaminem, na pewno sprawia większą frajdę. Dobrze też pamiętać, że chociaż mamy epokę obrazu 3D, to dzisiejsze kino nie porusza już widzów w takim stopniu, jak to sprzed stu lat, gdy obraz był czarno-biały i bez dźwięku…

Warto przeczytać również:

„Memłary” – Zbylut Grzywacz jako pisarz (0)

Książka Jona Ronsona – wyniki konkursu

gk — Mon, 08 Mar 2010 10:00:07 +0000

Rozstrzygnęliśmy konkurs, w którym do wygrania były egzemplarze książki Jona Ronsona „Człowiek, który gapił się na kozy”. Rozstrzygnęliśmy, czyli wylosowaliśmy nagrody wśród autorów prawidłowych odpowiedzi.

Pytania konkursowe, jak się okazało – dość łatwe, były dwa:
1. Na podstawie książki „Człowiek, który gapił się na kozy” powstał film fabularny. Kto gra w nim postać dziennikarza Boba Wiltona?
Odpowiedź: Ewan McGregor
2. Dla której stacji telewizyjnej Jon Ronson przygotował najwięcej reportaży i filmów dokumentalnych?
Odpowiedź: Channel 4

Egzemplarze książki „Człowiek, który gapił się na kozy”, opublikowanej przez wydawnictwo W.A.B., wylosowali:
tm40 (@gazeta.pl)
Marek z Niska (@wp.pl)
Katarzyna z Białegostoku (@wp.pl)
ricardo (@op.pl)

Dziękujemy wszystkim uczestnikom konkursu. Nagrodzeni otrzymają od nas oddzielne e-maile.

Zapraszamy też do następnego Salonowego konkursu – startujemy już w wtorek 9 marca. Do wygrania są egzemplarze włoskiego kryminału „Ponad wszelką wątpliwość”.

Warto przeczytać również:

Oscary 2010. „The Hurt Locker” najlepszym filmem

gk — Mon, 08 Mar 2010 08:30:30 +0000

Oscara 2010 w kategorii najlepszy film otrzymał „The Hurt Locker. W pułapce wojny”. Wyreżyserowany przez Kathryn Bigelow film jest już dostępny na płytach DVD.

W Los Angeles po raz 82. przyznano Oscary – najbardziej prestiżowe nagrody filmowe. Zwycięzca „The Hurt Locker” otrzymał statuetki w jeszcze pięciu kategoriach: najlepsza reżyseria, najlepszy scenariusz oryginalny, najlepszy montaż, najlepszy montaż dźwięku i najlepszy dźwięk.

Głównemu rywalowi filmu Bigelow, czyli „Avatarowi” przypadły w udziale tylko trzy statuetki: za najlepsze efekty specjalne, najlepsze zdjęcia i najlepszą scenografię.

Oto pełna lista laureatów Oscarów 2010 i przypomnienie nominowanych:

Najlepszy film – „The Hurt Locker. W pułapce wojny” Kathryn Bigelow, Mark Boal, Nicolas Chartier and Greg Shapiro

(nonimowani: „Avatar”, producenci James Cameron i Jon Landau, „The Blind Side” Gil Netter, Andrew A. Kosove and Broderick Johnson, „Dystrykt 9”, producenci Peter Jackson i Carolynne Cunningham, „Była sobie dziewczyna”, producenci Finola Dwyer i Amanda Posey, „Bękarty wojny”, producent Lawrence Bender, „Precious”, producenci Lee Daniels, Sarah Siegel-Magness i Gary Magness, „A Serious Man”, producenci Joel Coen and Ethan Coen, „Odlot”, producent Jonas Rivera, „W chmurach”, producenci Daniel Dubiecki, Ivan Reitman i Jason Reitman)

Najlepszy aktor – Jeff Bridges za rolę w filmie „Szalone serce”

(nominowani: George Clooney za rolę w filmie „W chmurach”, Colin Firth za rolę w filmie „A Single Man”, Morgan Freeman za rolę w filmie „Invictus”, Jeremy Renner za rolę w filmie „The Hurt Locker. W pułapce wojny”)

Najlepsza aktorka – Sandra Bullock za rolę w filmie „The Blind Side”

(nominowani: Helen Mirren za rolę w filmie „The Last Station”, Carey Mulligan za rolę w filmie „Była sobie dziewczyna”, Gabourey Sidibe za rolę w filmie „Precious”, Meryl Streep za rolę w filmie „Julie i Julia”).

Najlepszy aktor drugoplanowy – Christoph Waltz za rolę w filmie „Bękarty wojny”

(nominowani: Matt Damon za rolę w filmie „Invictus”, Woody Harrelson za rolę w filmie „The Messenger”, Christopher Plummer za rolę w filmie „The Last Station”, Stanley Tucci za rolę w filmie „Nostalgia anioła”)

Najlepsza aktorka drugoplanowa – Mo’Nique za rolę w filmie „Precious”

(nominowane: Penélope Cruz za rolę w filmie „Dziewięć – Nine”, Vera Farmiga za rolę w filmie „W chmurach”, Maggie Gyllenhaal za rolę w filmie „Szalone serce”, Anna Kendrick za rolę w filmie „W chmurach”)

Najlepsza reżyseria – Kathryn Bigelow za film „The Hurt Locker. W pułapce wojny”

(nominowani: James Cameron za film „Avatar”, Quentin Tarantino za film „Bękarty wojny”, Lee Daniels za film „Precious”, Jason Reitman za film „W chmurach”)

Najlepszy scenariusz oryginalny – „The Hurt Locker. W pułapce wojny” – Mark Boal

(nominowani: „Bękarty wojny” – Quentin Tarantino, „The Messenger” – Alessandro Camon & Oren Moverman, „A Serious Man” – Joel Coen & Ethan Coen, „Odlot” – Bob Peterson, Pete Docter, według pomysłu: Pete Docter, Bob Peterson, Tom McCarthy)

Najlepszy scenariusz adaptowany – „Precious” – Geoffrey Fletcher

(nominowani: „Dystrykt 9” – Neill Blomkamp i Terri Tatchell, „Była sobie dziewczyna” – Nick Hornby, „In the Loop” – Jesse Armstrong, Simon Blackwell, Armando Iannucci, Tony Roche, „W chmurach” – Jason Reitman i Sheldon Turner)

Najlepszy film animowany – „Odlot”

(nominowani: „Koralina”, „Fantastyczny Pan Lis”, „Księżniczka i Żaba”, „Brendan et le Secret de Kells”)

Najlepszy film zagraniczny – „El Secreto de Sus Ojos” Argentyna

(nominowani: „Ajami” Izrael, „Gorzkie mleko” Peru, „Prorok” Francja, „Biała wstążka” Niemcy)

Najlepszy film dokumentalny – „The Cove” Louie Psihoyos i Fisher Stevens

(nominowani: „Burma VJ” Anders Ostergaard i Lise Lense-Moller, „Food, Inc.” Robert Kenner i Elise Pearlstein, „The Most Dangerous Man in America: Daniel Ellsberg and the Pentagon Papers” Judith Ehrlich i Rick Goldsmith, „Which Way Home” Rebecca Cammisa)

Najlepsze zdjęcia – „Avatar” – Mauro Fiore

(nominowani: „Harry Potter i Książę Półkrwi” – Bruno Delbonnel, „The Hurt Locker” – Barry Ackroyd, „Bękarty wojny” – Robert Richardson, „Biała wstążka” – Christian Berger

Najlepsza muzyka – „Odlot” – Michael Giacchino

(nominowani: „Avatar” – James Horner, „Fantastyczny Pan Lis” – Alexandre Desplat, „The Hurt Locker” – Marco Beltrami i Buck Sanders, „Sherlock Holmes” – Hans Zimmer)

Najlepsza piosenka – „The Weary Kind” z filmu „Szalone serce”, muzyka i tekst – Ryan Bingham i T Bone Burnett

(nominowani: „Almost There” z filmu „Księżniczka i Żaba”, muzyka i tekst – Randy Newman, „Down in New Orleans” z filmu „Księżniczka i Żaba”, muzyka i tekst – Randy Newman, „Loin de Paname” z filmu „Paris 36”, muzyka – Reinhardt Wagner, tekst – Frank Thomas, „Take It All” z filmu „Dziewięć – Nine”, muzyka i tekst – Maury Yeston

Najlepszy montaż – „The Hurt Locker. W pułapce wojny” – Bob Murawski i Chris Innis

(nominowani: „Avatar” – Stephen Rivkin, John Refoua i James Cameron, „Dystrykt 9” – Julian Clarke, „Bękarty wojny” – Sally Menke, „Precious” – Joe Klotz)

Najlepsze efekty specjalne – „Avatar”

(nominowani: „Dystrykt 9”, „Star Trek”)

Najlepsze kostiumy – „The Young Victoria” – Sandy Powell

(nominowani: „Bright Star” – Janet Patterson, „Coco Chanel” – Catherine Leterrier, „Parnassus” – Monique Prudhomme, „Dziewięć – Nine” – Colleen Atwood)

Najlepsza scenografia i dekoracja wnętrz – „Avatar” – dyrektor artystyczny: Rick Carter i Robert Stromberg; scenografia: Kim Sinclair

(nominowani: „Parnassus”, „Dziewięć – Nine”, Sherlock Holmes”, „The Young Victoria”)

Najlepsza charakteryzacja „Star Trek” – Barney Burman, Mindy Hall i Joel Harlow

(nominowani: „Boski”, „The Young Victoria”)

Najlepszy montaż dźwięku „The Hurt Locker – W pułapce wojny”

(nominowani: „Avatar”, „Star Trek”, „Transformers: Zemsta upadłych”, „Bękarty wojny”)

Najlepszy aktorski film krótkometrażowy – „The New Tenants”

(nominowani: „The Door”, „Zamiast abrakadabra”, „Kavi”, „Miracle Fish”)

Najlepszy dźwięk – „The Hurt Locker – W pułapce wojny” – Paul N.J. Ottosson

(nominowani: „Avatar”, „Bękarty wojny”, „Star Trek”, „Odlot”)

Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny – „Music by Prudence” – Roger Ross i Elinor Burkett

(nominowani: „Po trzęsieniu ziemi: łzy Syczuanu” – Jon Alpert i Matthew O”Neill, „The Last Campaign of Governor Booth Gardner” – Daniel Junge i Henry Ansbacher, „The Last Truck: Closing of a GM Plant” – Steven Bognar i Julia Rechert, „Królik po berlińsku” – Bartek Konopka i Anna Wydra)

Najlepszy animowany film krótkometrażowy – „Logorama” Nicolas Schmerkin

(nominowani: „French Roast”, „Granny O’Grimm’s Sleeping Beauty”, „The Lady and the Reaper (La Dama y la Muerte)”, „A Matter of Loaf and Death”)

Salon Kulturalny

„Nóż w wodzie” – wznowienie

Warto przeczytać również:

Lady A znów na szczycie

Warto przeczytać również:

Nowości Wydawnictwa Czarne – marzec 2010

Warto przeczytać również:

Artur Domosławski, „Kapuściński non-fiction”, recenzja

Warto przeczytać również:

Konkurs – wygraj „Ponad wszelką wątpliwość”!

Warto przeczytać również:

„Kino nieme” – początek wielkiej „Historii kina”

Warto przeczytać również:

Książka Jona Ronsona – wyniki konkursu

Warto przeczytać również:

Oscary 2010. „The Hurt Locker” najlepszym filmem

Brak podobnych wpisów