Salon Kulturalny

„Zanim zapomnę” – nowość Noir sur Blanc

gk — Fri, 12 Mar 2010 12:25:27 +0000

Powieść „Zanim zapomnę” znakomitego pisarza południowoafrykanskiego André Brinka jest wśród marcowych nowości Wydawnictwa Noir sur Blanc.

W zapowiedzi wydawniczej czytamy, że narratorem powieści Brinka jest Chris Minaar, starzejący się afrykanerski pisarz, niegdyś opozycjonista zasłużony w walce z apartheidem, obecnie zagorzały przeciwnik Busha i wojny w Iraku. Postanowił spisać swoje wspomnienia, póki jeszcze nie zawodzi go pamięć — stąd tytuł. Ich adresatką jest nieżyjąca już Rachel.
Przez życie Chrisa przewinęło się wiele kobiet, ona jednak jest jedyną, którą, prócz matki, kochał. Spoglądając wstecz na swoje liczne romanse, dokonuje swoistego rachunku sumienia. Z zapisków Minaara przebija uczucie przytłaczającej samotności, bo mimo uznania, jakim wciąż się cieszy jako pisarz, ma świadomość, że nie wnosi już nic do życia publicznego. Może jedynie z gorzkim rozczarowaniem obserwować sytuację w Afryce Południowej w dziesięć lat po pierwszych wolnych wyborach i przyglądać się bezradnie, jak społeczeństwo, o które kiedyś walczył, pogrąża się w chaosie, brutalnej przemocy i coraz większej nędzy.

André Brink, urodzony w 1935 r., jest pisarzem, dramaturgiem i eseistą południowoafrykańskim. Od 1991 r. wykładał na uniwersytecie w Kapsztadzie. Pisze w językach afrikaans oraz angielskim. Jest autorem siedemnastu powieści, licznych sztuk, esejów i opowiadań. W swojej twórczości zdecydowanie występował przeciw apartheidowi. Jego powieść z 1973 r. „Kennis van die aand” była pierwszą książką w języku afrikaans zakazaną przez rząd południowoafrykański.
Najbardziej znaną powieścią Brinka jest „Sucha biała pora”, sfilmowana w 1989 r. z udziałem Donalda Sutherlanda i Marlona Brando.
Brink został uhonorowany wieloma nagrodami literackimi w kraju i za granicą, m.in. Martin Luther King Memorial Prize (1980). Był również dwukrotnie nominowany do Nagrody Bookera.
W Polsce ukazały się „Sucha biała pora” (1989) oraz „Tamta strona ciszy” (2005).

„Zanim zapomnę” – fragment książki:

ZMARŁAŚ DZIŚ RANO, za siedemnaście dziesiąta. Byłem oczywiście, tylko ja, przy tobie. Ostatniej miłości mego życia? Wkrótce ukończę siedemdziesiąt osiem lat. Jestem w wieku schyłkowym. Mogę jeszcze pożyć, zwłaszcza jeśli dziedziczę geny po mamie – w sierpniu, w trzy dni po moich, ona obchodzić będzie sto trzecie urodziny – ale sama długowieczność nie jest, niestety, najważniejsza; a ty, dzięki całej radości, jaką wniosłaś w moje życie, przekonałaś mnie dobitnie, że moje siły więdną, żądza wprawdzie się budzi, lecz możliwości jej zaspokajania nikną. Wiem, że siedemdziesięciopięcioletni Goethe przeżył jeszcze romans z siedemnastolatka, do której napisał jeden ze swych najpiękniejszych wierszy. Znam też inne sławne przykłady – Chaplina, Picassa, Bertranda Russella, Chagalla, Karajana i Nelsona Mandeli, a z dawnej przeszłości Abrahama, by nie wspomnieć Matuzalema, który płodził i płodził aż do wieku wprost niewyobrażalnego. Zwykła kolej rzeczy sprawia jednak, że – jedne wcześniej, inne później – wszystkie dobre sprawy w życiu więdną i zamierają; nie tylko kobiety, ale i mężczyźni ulegają w końcu sile prawa ciążenia. Już od owego pierwszego dnia, sylwestra przed piętnastoma miesiącami, coś we mnie, coś wykraczającego poza reguły rozumu i sprzeciwiającego się poczuciu rzeczywistości, wprawiało mnie w przeświadczenie, że nie mógłbym już po tobie mieć innej kobiety. Nie było w tym niczego melodramatycznego, było to przekonanie spokojne, rzeczowe, wolne od emocji. Niczym ostatni kamień milowy na starożytnej drodze. Za nim już tylko ultima Thule. Albo coś w tym rodzaju.
Czy dokonałaś w moim życiu zmiany substancjalnej, czy ograniczonej tylko do jego konturów? Niezależnie od tego, jak głęboko owa zmiana sięgała, nadałaś memu życiu treść w chwili, w której zaczynałem się poddawać procesowi słabnięcia sił życiowych – zarówno intelektualnych, moralnych i fizycznych, jak i (ku memu głębokiemu ubolewaniu i zawstydzeniu) seksualnych.
Owego wieczoru, po epizodzie ulicznym z moim samochodem, gdy dłonie i twarze mieliśmy uwalane smarem i olejem napędowym, zaprosiłaś mnie do siebie na drinka. I od tej chwili (natychmiast zrezygnowałem z nudnego przyjęcia, na które się wybierałem) rozpoczęło się trwające piętnaście miesięcy odkrywanie nieznanych szlaków niebiańskiej topografii; odrzuciliśmy w uniesieniu czyśćcowe pustynie i mroczne zakątki piekieł.
Pamięć o tym wciąż we mnie pulsuje. W mroku długiego grudniowego wieczoru zapadającym nad przymglonymi wodami południowego oceanu podajesz mi smukłymi palcami kielich czerwonego wina.
Posmakowawszy, pytam tonem pełnym uznania:
– Cabernet sauvignon? Rocznik chyba 1995? Raczej z regionu Paarl niż ze Stellenbosch?
Unosisz brwi ze zdziwieniem.
– Trafiłeś w dziesiątkę. Jak nabiera się takich umiejętności?
– To jedna z moich pasji. Bardzo mnie bawi zbieranie w całość różnych elementów przemawiających do zmysłu smaku i węchu.
– Jakich elementów?
Obracam kielich w powietrzu, zanurzam usta w winie i mówię tonem konesera:
– Takich jak na przykład składające się na bukiet wina aromaty drzewa cedrowego, czarnych winogron, mokki i wanilii, zmieszanych z ingrediencjami wyczuwanymi przez zmysł smaku – miętą, czekoladą, poziomkami wysuszonymi przez słońce,
odrobiną delikatnego garbnika, czarnymi jagodami, korzeniami i pieczonymi kokosami.
– Boże wielki! – wykrzykujesz. – Jesteś albo snującym się po winiarniach łgarzem, albo wytrawnym znawcą.
– To wszystko jest kwestią zdobytych doświadczeń. I zapamiętanych zwrotów z żargonu kiperskiego. Prawdziwa zabawa zaczyna się dopiero wtedy, kiedy w ten sam sposób układasz puzzle z podpatrzonych zachowań ludzkich.
– Wszystkich ludzi, których spotykasz, traktujesz w ten sposób?
– Nie, skądże. Tylko tych, o których myślę, że zasługują na taki wysiłek. Muszę dodać, że szczególnie interesują mnie w tym względzie kobiety.
– W takim razie powiedz, jak to robisz.
Waham się, jednak postanawiam ciągnąć tę grę. (W duchu zaczynam już wyrabiać sobie wyobrażenie o tobie, wyjątkowe i wprawiające mnie w euforię: nie kojarzysz mi się z ciemnym, mocnym winem czerwonym, ale z winem białym, może sauvignon blanc, pochodzącym z chłodnego terroir, świeżym i lekkim, lecz bez śladu cierpkości czy niedojrzałości, winem przywodzącym na myśl zapach traw, zielonego pieprzu, liści drzewa cytrynowego z domieszką aromatu szparagów i agrestu – kompozycja doskonale wyważona, rustykalna, pokrewna owocowemu deserowi, w pełni odpowiadająca wymogom i oczekiwaniom właściwym wiekowi podeszłemu).
Zanurzasz czubek języka w winie i wysuwasz w moją stronę zwilżony koniuszek.
– Zajmujesz się winami?
– Wyłącznie jako konsument.
– Kim więc w końcu jesteś? Z całą pewnością nie jesteś mechanikiem, mogłam się o tym przekonać.
– Uważają mnie za pisarza. Ale od lat niczego nie napisałem.
– Nagły błysk w Twoim oku.
– Jezu! Czy ten Chris Minnaar to ty?
– We własnej osobie.
– Przepraszam! Nie powinnam zabierać ci tyle czasu.
Oto więc nadeszła chwila wyboru. Nie próbując na niego wpływać, wyczuwam, że trzeba wszystko postawić na jedną kartę. Wpatruję się intensywnie w twoją twarz: kontrast między nie całkiem jasnymi włosami i bardzo ciemnymi źrenicami jakby ją rozpoławiał: mały pieprzyk w górnej części policzka; wydatne usta. Jest w tej twarzy coś znajomego: mam pewność, że już gdzieś taką twarz widziałem, ale gdzie? kiedy? I wiem, że nie mogę pozwolić zatrzeć się temu wspomnieniu, dopóki go nie rozszyfruję.
– Nigdzie się nie śpieszę – wypowiadam te słowa świadom, że nie chodzi mi tylko o nadchodzącą noc, ale o całą przyszłość. Właściwie nie mam teraz nic do roboty.
– To przecież noc sylwestrowa!

Wydawnictwo Noir sur Blanc
Tłumaczenie: Hanna Falińska

Warto przeczytać również:

Muniek solo, bez T.Love

gk — Fri, 12 Mar 2010 07:06:28 +0000

Na 15 marca 2010 zapowiedziana jest premiera solowej płyty lidera zespołu T.Love Muńka Staszczyka pt. „Muniek”.

Wokalista i autor tekstów Muniek Staszczyk, kojarzony przede wszystkim z zespołem T.Love, miał w swej karierze przygody z innymi formacjami. Wystarczy przypomnieć założoną przez niego grupę Szwagierkolaska czy współpracę z Myslovitz, Pidżamą Porno, Krzysztofem Krawczykiem… Teraz postanowił spróbować sił jako solista. Projekt nazywa się Muniek, tak jak płyta.

W zapowiedzi Sony Music czytamy, że „Staszczyk nie wymyślił się na tę okazję od nowa, nie stroi się w cudze fatałaszki, nie udaje. Jest dokładnie taki, jakim znamy go z T.Love, tylko być może bardziej dojrzały. Mniej cyniczny, z większą wyrozumiałością traktujący bohaterów swoich, jak zwykle do bólu życiowych, tekstów. Usłyszymy więc o samotności w tłumie wielkiego miasta („Tina”), seksualnych podbojach podtatusiałych królów parkietu („Stary Boy”), dramatach rodzinnych o kryminalnym drugim dnie („Kain i Abel”). Warto też zwrócić uwagę na numer „Święty” będący autobiograficzną podróżą na PRLoswskie podwórko Muńka w rodzinnej Częstochowie , oraz na dwie piosenki, w których dzieli on mikrofon ze wspaniałymi wokalistkami: Korą („Njutella Marcella”) i Anną Marią Jopek („Dzieje grzechu”)”.

W nagraniu płyty Muńka wsparli gitarzysta, kompozytor i producent Jan Benedek, perkusista Ułan, basista Jacek Szafraniec i klawiszowiec Michał Marecki.

Lista piosenek na płycie „Muniek”:

1. Tina

2. Georgie Brown

3. Stary boy

4. Kain i Abel

5. Ring Dong

6. Gan

7. Hot Hot Hot

8. Njutella Marcella

9. Dzieje grzechu

10. Święty

Warto przeczytać również:

„Nóż w wodzie” – wznowienie

gk — Thu, 11 Mar 2010 07:06:08 +0000

Jeden z najlepszych filmów w historii polskiego kina – „Nóż w wodzie” w reżyserii Romana Polańskiego – zostanie wznowiony na płytach DVD. W sprzedaży od 11 marca.

Debiutancki „Nóż w wodzie” to zarazem jedyny film fabularny, jaki Roman Polański nakręcił przed opuszczeniem Polski na stałe. Premiera tego kameralnego dramatu psychologicznego odbyła się w Polsce 9 marca 1962 roku. W tym samym roku obraz Polańskiego na festiwalu w Wenecji otrzymał nagrodę krytyków FIPRESCI i był nominowany do Złotych Lwów dla najlepszego filmu. W 1964 „Nóż w wodzie” został także nominowany do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny.

Scenariusz filmu jest dziełem Polańskiego, Jerzego Skolimowskiego i Jakuba Goldberga. Znany dziennikarz sportowy (Leon Niemczyk) wraz z atrakcyjną żoną (Jolanta Umecka) wybiera się na Mazury, by popływać luksusowym jachtem. Po drodze zabierają młodego autostopowicza (Zygmunt Malanowicz), a potem zapraszają na jacht. Podczas jednodniowego rejsu toczy się psychologiczna rozgrywka między bogatym i dojrzałym dziennikarzem a chłopakiem, który chciałby być taki jak jego przeciwnik, lecz za wszelką ceną stara się tego nie okazać. Obaj rywalizują też o obecną na jachcie piękną kobietę.

Dodajmy, że Malanowicza dubbinguje sam Polański, a Umecką – Anna Ciepielewska. Muzykę do „Noża w wodzie” skomponował Krzysztof Komeda, autorem zdjęć Jerzy Lipman.

Ponieważ film został dobrze przyjęty w Stanach Zjednoczonych, Roman Polański zamierzał nakręcić amerykański remake filmu z udziałem Liz Taylor i Richarda Burtona, ale ostatecznie porzucił ten pomysł.

Warto przeczytać również:

Lady A znów na szczycie

gk — Wed, 10 Mar 2010 20:39:08 +0000

Nieczęsto się zdarza, aby wykonawca, który stracił pierwsze miejsce w zestawieniu Billboard 200, wrócił na szczyt. Ta sztuka udała się zespołowi country Lady Antebellum, którego płyta „Need You Now” znów jest numerem 1 w Ameryce.

Album Lady A kupiło w minionym tygodniu za oceanem 126 tysięcy osób. Płyta Sade „Soldier of Love” spadła na drugie miejsce z wynikiem 79 tysięcy sprzedanych kopii. Na miejscu trzecim nowość – „Hillbilly Bone” muzyka country Blake’a Sheltona (71 tys.).

Ostatni tydzień sypnął nowościami – w pierwszej dziesiątce jest ich aż sześć.

Poniżej TOP 10 najnowszego notowania Billboard 200 – najchętniej kupowanych płyt w Stanach Zjednoczonych:

1. Lady Antebellum, „Need You Now”

2. Sade, „Soldier of Love”

3. Blake Shelton, „Hillbilly Bone”

4. Danny Gokey, „My Best Days”

5. „Almost Alice” (soundtrack)

6. Lifehouse, „Smoke and Mirrors”

7. Lady Gaga, „The Fame”

8. Black Eyed Peas, „The E.N.D.”

9. Raheem DeVaughn, „The Love and MasterPeace”

10. Easton Corbin, „Easton Corbin”

Warto przeczytać również:

Nowości Wydawnictwa Czarne – marzec 2010

gk — Wed, 10 Mar 2010 07:09:55 +0000

Siedem nowych książek, polskich i zagranicznych autorów, ukaże się w marcu 2010 nakładem Wydawnictwa Czarne.

Holender Douwe Draasima , autor „Fabryki nostalgii. O fenomenie pamięci wieku dojrzałego”, Draasima jest profesorem historii psychologii. W swojej pracy „dowartościowuje starość jako czas prawdziwej, dojrzałej mądrości. Jednocześnie pokazuje, jak głęboko zakorzenione są w kulturze krzywdzące stereotypy dotyczące podeszłego wieku. Draaisma unika medycznego żargonu, pisze z pasją i udowadnia, że naukowa książka może być fascynującą lekturą” – czytamy w zapowiedzi. Premiera książki 9 marca.

Dzień później wyjdzie zbiór znanych reportaży Wojciecha Tochmana „Bóg zapłać”. Teksty Tochmana ukazują się w nowym układzie, tworzącym spójną całość. Jak czytamy, „opowieści dokumentalne Tochmana nabrały dodatkowej wyrazistości – w jej jaskrawym świetle solidarność i empatia przeplata się z bezkompromisową uczciwością. „Bóg zapłać” to nie tylko złożony obraz polskiej religijności, ale przede sonda zapuszczona w głąb naszej mentalności.

Na 16 marca Czarne zapowiada wydanie powieści Krzysztofa Vargi „Aleja Niepodległości”. Jej bohaterem jest życiowy nieudacznik, frustrat i niespełniony artysta, który samotne wieczory spędza przed komputerem z butelką w ręku. „Przybliżająca się „magiczna czterdziestka” nie jest dla niego cezurą, podrygiem samczego szaleństwa ani rewolucyjnym zrywem drugiej młodości. To gorzki lament nad zmarnowanym talentem i przegapionym życiem”.

Kolejnym tytułem, zapowiadanym na 19 marca, jest kryminał niemieckiego pisarza Jana Seghersa „Panna młoda w śniegu”. Wydawca tak zapowiada książkę: „Nudę codziennej podróży do pracy urozmaicają Nikolasowi Schäferowi intrygujące obrazki w oknie pewnego mijanego domu. Każdego dnia mężczyzna czeka, aż pociąg zatrzyma się na stacji, by obserwować młodą kobietę i przyglądać się jej zwykłym porannym czynnościom. Aż do pewnego marcowego ranka, który przynosi ostatni tej zimy śnieg i złowrogo ciemne okno w mieszkaniu kobiety. Tylko przypadkiem Nikolas dostrzega ciemny kształt na śniegu. Przekonany, że stało się coś złego, natychmiast po dotarciu do Frankfurtu zawiadamia policję…”.

„Dziwne teleskopy” – premiera 23 marca – są książką napisaną przez pochodzącego ze Szkocji Daniela Kaldera, który dziesięć lat mieszkał w Rosji. „Autor prowadzi czytelnika szlakiem swej wędrówki przez mroczne zakamarki Moskwy, ukraińskie wsie i lodowe połacie Syberii. Przypadkiem, czy też zrządzeniem losu poznaje czterech niezwykłych ludzi, którzy siłą woli i marzeń chcą zmienić świat. W swoim geniuszu lub obłędzie wierzą, że ocalą upadający świat postsowieckiej Rosji”.

Również 23 marca do księgarń trafi „Dno oka. Eseje o fotografii” Wojciecha Nowickiego. Jak czytamy, „książka Nowickiego uczy, że każdy byt, żywy czy przedmiot, przedstawiony na fotografii, jest „drżący” – które wbrew sobie, wbrew intencjom fotografa, nie przestają wysyłać ku nam przekazu o własnym pojawieniu się, o własnym przelotnym trwaniu. O trwaniu życia w śmierci i o trwaniu śmierci w życiu”.

Ostatnią nowością marca będzie książka Australijczyka Michaela Morana. Tytuł jest wymowny: „Kraj z Księżyca. Podróże do serca Polski”. W książce znajdziemy obraz Polski z początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku widzianej oczami obcokrajowca. Wtedy Polska jawiła się cudzoziemcom jako kraj z Księżyca, gdzie nic nie jest takie, jakie być powinno. „Wiele lat wcześniej Michael Moran obiecał umierającemu wujowi, pianiście oczarowanemu muzyką Chopina, że pojedzie do Polski i rozsypie jego prochy nad Żelazową Wolą. Przyrzeczenia nie udało się dotrzymać, ale gdy tylko nadarzyła się okazja podjęcia pracy w ojczyźnie genialnego kompozytora, Michael nie wahał się długo” – czytamy w opisie książki.

Warto przeczytać również:

Artur Domosławski, „Kapuściński non-fiction”, recenzja

gk — Tue, 09 Mar 2010 09:57:09 +0000

O żadnej książce ostatnio nie było tak głośno, jak o „Kapuściński non-fiction” Artura Domosławskiego. Znak zrezygnował z wydania tej biografii, opublikował ją za to Świat Książki. Pierwszy nakład – 45 tysięcy egzemplarzy – rozszedł się błyskawicznie, wydawnictwo musiało zrobić dodruk.

Duże zainteresowanie książką Domosławskiego jest zrozumiałe. Ryszard Kapuściński to, obok Stanisława Lema, najbardziej znany polski pisarz współczesny, uznany w Polsce za dziennikarza XX wieku, ceniony za „Cesarza”, „Szachinszacha”, „Imperium”, „Lapidaria” i inne książki. Miał i ma licznych wielbicieli swojej twórczości w Polsce, a jeszcze więcej w świecie, przede wszystkim w Ameryce Południowej, Meksyku, Hiszpanii i we Włoszech. Zdaniem wielu zasłużył na literacką Nagrodę Nobla, której jednak nie doczekał.

Czytając książkę Domosławskiego początkowo nie mogliśmy się oprzeć wrażeniu, że autorowi przyświecała teza: „Kapuściński to wielki reporter i pisarz, ale nie aż tak wielki, jak wam się wydaje”. Lekturze towarzyszyły mieszane uczucia. Potem jednak przyszła refleksja, że mogło być inaczej, może Domosławski chciał nam powiedzieć, że Kapuściński pozostaje wielki, mimo swej niedoskonałości?

Niezależnie od intencji, jakie przyświecały Arturowi Domosławskiemu, przyznać trzeba, że dziennikarz „Gazety Wyborczej” bardzo poważnie i rzetelnie podszedł do tematu. Swoją książkę pisał trzy lata. Jeździł po świecie, rozmawiał z ludźmi, którzy autora „Cesarza” znali albo byli świadkami opisywanych przez niego wydarzeń. Zebrał bogatą dokumentację i literaturę. A wszystko po to, by pokazać, że prawdziwy wizerunek Kapuścińskiego – reportera i człowieka odbiega od tego, jaki mają w pamięci czytelnicy.

Powstała książka ciekawa, chwilami nawet bardzo, odsłaniająca mało znane fakty z życia Ryszarda Kapuścińskiego (np. przypominająca, jak doszło do publikacji „Cesarza” w Ameryce). Domosławskiego interesują jednak przede wszystkim rysy na portrecie swego mistrza. Znalazł ich całkiem sporo, a w skrócie można o nich tak powiedzieć: Kapuściński w swoich reportażach ubarwiał rzeczywistość, nierzadko mijając się z faktami; Kapuściński z reportaży to postać literacka, różniąca się od prawdziwego Kapuścińskiego – reporter kreował własną legendę; Kapuściński przyjaźnił się z niektórymi komunistycznymi notablami, bywał w Komitecie Centralnym, sam zresztą przez wiele lat należał do PZPR i długo wierzył w socjalizm, do czego się po 1989 roku niezbyt chętnie się przyznawał. I jeszcze jedna rysa – reporter sporządzał dla służb wywiadowczych Polski Ludowej analizy sytuacji w krajach Trzeciego Świata i charakterystyki niektórych osób mieszkających za granicą.

W zdecydowanej większości wszystko są to zarzuty, z którymi można i należy dyskutować. Np. chyba każdemu, kto pisze reportaże, zdarzyło się w mniejszym lub większym stopniu podbarwić opisywane wydarzenia (Wańkowicz potrafił z trzech różnych osób zrobić jedną fikcyjną, Marquez też wprowadzał fikcyjne postacie do swoich dziennikarskich tekstów). Najpoważniejsza sprawa to współpraca z wywiadem PRL-u, co niektórzy mogą odebrać w kategoriach zdrady. Tylko że znów można postawić pytania: czy gdyby odmówił, powstałby jego najlepsze książki? Bo paszportu w tamtych czasach za odmowę zapewne by nie dostał. I czy nie jest ważne to, że współpracując nikomu nie zaszkodził? Poza tym, co zauważa sam Domosławski, reporter przystał na współpracę z wywiadem w przekonaniu, że działa w słusznej sprawie, dla dobra ówczesnej Polski, w której żył i w którą wierzył.

Jeśli można mieć do Domosławskiego pretensje, to o to, że wszedł z butami w prywatne życie reportera i napisał o jego skomplikowanych relacjach z córką, a także przedstawił go nieomal jako macho uwodzącego kobiety.

Jako dziennikarz Domosławski miał pełne prawo napisać tę książkę. Ale czy jako przyjaciel Kapuścińskiego, bo tak o sobie mówi, powinien to robić?

Trudno też uwolnić od myśli, że dla wszystkich byłoby lepiej, gdyby ta książka powstała kilkanaście lat później, a nie trzy lata po śmierci jej bohatera.

Każdy odczyta „Kapuścińskiego non-fiction” zgodnie z własnym sumieniem i światopoglądem. Dla nas Ryszard Kapuściński był, jest i pozostanie wielkim pisarzem. Teraz zaś, po lekturze jego biografii, jest nam jeszcze bliższy jako człowiek. A co do jego słabości i niedoskonałości, o których pisze Artur Domosławski – ten, kto ich nie ma, niech pierwszy rzuci kamieniem. Tak, tak, wiemy, są tacy, co już wyrok wydali.

Grzegorz Kozera

Warto przeczytać również:

Konkurs – wygraj „Ponad wszelką wątpliwość”!

gk — Tue, 09 Mar 2010 09:00:42 +0000

„Ponad wszelką wątpliwość” – egzemplarze tej kryminalnej powieści Gianrica Carofiglia są nagrodami w rozpoczynającym się dzisiaj konkursie Salonu Kulturalnego.

Zasady konkursu się nie zmieniły. Żeby uczestniczyć w losowaniu nagród, należy prawidłowo odpowiedzieć na dwa pytania:

1. W jakim mieście mieszka mecenas Guido Guerrieri?

2. Jaki tytuł nosi pierwsza opublikowana w Polsce książka Gianrica Carofiglia?

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres redakcja@salonkulturalny.pl (w temacie prosimy napisać „Konkurs – Ponad wszelką wątpliwość) w terminie do 21 marca 2010 r. (włącznie).

Wśród osób, którzy udzielą nam poprawnych odpowiedzi, rozlosujemy egzemplarze powieści Gianrica Carofiglia „Ponad wszelką wątpliwość”, opublikowanej przez wydawnictwo W.A.B.

Regulamin konkursu
1. W konkursie mogą brać udział tylko osoby pełnoletnie.
2. W przypadku wygranej laureaci zostaną poproszeni o dane osobowe i adresowe umożliwiające wysłanie nagrody. Laureat zobowiązuje się do podania prawdziwych danych, a organizator do niewykorzystywania ich do celów niezwiązanych z konkursem.
3. Ogłoszenie wyników nastąpi na stronie www.salonkulturalny.pl w ciągu trzech dni od zakończenia konkursu, a zwycięzcy zostaną poinformowani oddzielnym mailem.

Warto przeczytać również:

„Kino nieme” – początek wielkiej „Historii kina”

gk — Tue, 09 Mar 2010 07:05:34 +0000

W Internecie można znaleźć dużo ciekawych publikacji, ale przecież nie znajdziemy wszystkiego, Na przykład wiedzy, jaką zawiera „Kino nieme”, będące pierwszym tomem „Historii kina”. Księgę, pod redakcją Tadeusza Lubelskiego, Iwony Sowińskiej i Rafała Syski, opublikował krakowski Universitas.

Nie bez powodu nazywamy „Kino nieme” księgą. Jest bowiem pracą licząca blisko tysiąc stron. Również „Historia kina”, którą „Kino nieme” otwiera, to naukowe przedsięwzięcie nie mające w Polsce precedensu. Zaplanowano jeszcze tom II – kino klasyczne, tom III – kino epoki nowofalowej oraz tom IV – kino współczesne. Projekt ma zastać ukończony w ciągu pięciu lat.

Autorami poszczególnych rozdziałów „Kina niemego” są filmoznawcy z Instytutu Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także specjaliści od filmu z innych ośrodków. Co ciekawe, ta popularno-naukowa opowieść o kinie rozpoczyna się dużo wcześniej, nim bracia Lumière wynaleźli kinematograf, bo w starożytności (teatr cieni) i w średniowieczu (kryształowe lustra). Oczywiście, najistotniejsza część historii to przełom XIX i XX wieku, gdy narodziło właściwe kino nieme. Czytamy więc o najbardziej znanych filmowcach tamtego okresu, jak Georges Méliès, Mack Sennet, Sergiej Eisenstein, Cecil B. DeMille, Erich von Stroheim, Charlie Chaplin, Rudolph Valentino, ale też wielu innych, dzisiaj już zupełnie zapomnianych. Jest kino m.in. amerykańskie, brytyjskie, niemieckie, rosyjskie (radzieckie), francuskie, nawet japońskie, chińskie, tureckie, no i rzecz jasna polskie. Mnóstwo faktów, tytułów, nazwisk, omówień i ciekawostek.

„Kino nieme” to z jednej strony znakomity podręcznik dla studentów mających w programie nauczania historię filmu i kina, z drugiej – kompendium wiedzy dla wszystkich miłośników X muzy. A czytane dla przyjemności, nie z obowiązku przed egzaminem, na pewno sprawia większą frajdę. Dobrze też pamiętać, że chociaż mamy epokę obrazu 3D, to dzisiejsze kino nie porusza już widzów w takim stopniu, jak to sprzed stu lat, gdy obraz był czarno-biały i bez dźwięku…

Warto przeczytać również:

„Memłary” – Zbylut Grzywacz jako pisarz (0)