Samandx7

با Pidgin همه مسنجر ها رو يكجا تجربه كنيد !

samandx7 — Tue, 16 Sep 2008 00:46:51 +0000

برنامه هاي زيادر رو تا به حال امتحان كردم كه كارشون اين بوده كه چندين ID از مسنجر ها و پيام رسان ه اي مختلف از جمله yahoo! , MSN , ICQ , … رو از شما مي گرفتن و همزمان شما مي تونستين كه توي همه اون ها آنلاين باشين و با دوستاتون به تعامل بپردازين . اما جديدا با برنامه اي آشنا شدم كه خيلي از اون خوشم اومده فكر مي كنم از همه اون ها بهتر باشه اون هم به دلايل زير :

1- پشتيباني كامل از زبان فارسي .

2- محيط نصب نرم افزار كاملا فارسي هست (‌فارسي به عنوان يكي از زبان هايي هست كه در هنگام نصب مي تونين انتخاب كنيد )

3- منو هاي برنامه كاملا فارسي هست ! ( فكر كنم شكل گوياي واقعيت باشه )‌

4- داشتن افزونه هاي مختلف براي كاربرد هاي مختلف.

5- قابليت اضافه كردن بسته شكلك هاي متون و همچنين پشتيباني از شكلك هاي مختلف.

6- سازگاري كامل با Yahoo! و Gtalk

7- قابليت تعريف وضعيت هاي مختلف براي آي دي هاي مختلف .

8 – قابليت ذخيره سازي آرشيو

و خيلي امكانات ديگه ….

اميد وارم كه از اين برنامه خوشتون بياد .

اين هم لينك دانلود با حجم حدود 12 مگابايت!

.::. .::.

بندر پير

samandx7 — Sun, 31 Aug 2008 03:44:35 +0000

من مثل يه بندرم ، كنار درياي جنوب

چشم به راه كشتي ها

از سر صبح تا به غروب

صد تا كشتي اومد و يكيش به بندر نرسيد

پس كجاس ، كشتي نقره دكل ستاره كوب ؟

وقتي دريا ابريه

كشتي ها مهربون مي شن

مي يان و كنار تنهايي من صف مي كشن

واي از اون روزي كه دريا امن و آفتابي باشه

واي از اون روزي كه رنگ آسمون آبي باشه

كشتي ها بندر تنها رو فراموش مي كنن

تنها به حرف هاي موج هاي سياه گوش مي كنن

پا به پاي موج ها مي رن ، تا دل دريا هاي دور

بازم اين بندر خسته ، مي شه پرت و سوت و كور

تو همون كشتي خوبي

كه هميشه با مني

تو هموني كه از اين ، شب زده دل نمي كني

آره اين تويي

تويي كشتي بادبون حرير

تنها هم نشين تنهايي اين بندر پير

شاپرك

samandx7 — Thu, 28 Aug 2008 03:48:25 +0000

[…]

زير اين طاق كبود

يكي بود ،‌يكي نبود

مرغ عشقي خسته بود

كه دلش شكسته بود

اون اسير يه قفس

شب و روزش بي نفس

همه آرزو هاش

پر كشيدن بود و بس

تا يه روز يه شاپرك نگاشو گوشه اي دوخت

چشش افتاد به قفس

دل اون بد جوري سوخت

زود پريد روي درخت

توي قفس سرك كشيد

تو چشش مرغ اسير

غم دلتنگي رو ديد

ديگه طاقت نياورد

رفت توي قفس نشست

تا كه از حرف هاي مرغ ، شاپرك دلش شكست

شاپرك گفت كه بيا

تا با هم پر بكشيم

بريم تا اون بالا ها

سوار ابر ها بشيم

يه دفعه مرغ اسير نگاهش بهاري شد

بارون از برغ چشاش

روي گونش جاري شد

شاپرك دلش گرفت

وقتي اشك اونو ديد

با خودش يه عهدي بست

نفس سردي كشيد

ديگه بعد از اون قفس

رنگ تنهايي نداشت

توي دوستي شاپرك

ذره اي كم نمي ذاشت

تا يه روز يه باد سرد

ميون قفس وزيد

آسمون سرخ آبي شد

سوز برف از راه رسيد

شاپرك يخ زد و يخ

مرد و موندگار نشد

مرغ عشق شاپرك رو به دست خدا سپرد

نگاهش به آسمووون

تا كه دغ كردش و مرد

به ياد استاد منوچهر نوذري

samandx7 — Tue, 26 Aug 2008 05:06:57 +0000

نمي دونم چرا يه هو يادش افتادم و دلم خيلي براش تنگ شد ، يادش گرامي

نگاهى اجمالى به رمز عدد سه در اشعار دانته

samandx7 — Wed, 20 Aug 2008 20:55:35 +0000

دانته و جادوي اعداد

هرگاه بپرسند كه در ادبيات ايتاليا، كدام سخنور عالى ترين مقام را دارد، بى درنگ جواب مى دهيم دانته، زيرا اگرچه ايتاليا به گنجينه غنى و سرشار از ادب خود بحق مى بالد، اما پادشاه اقليم سخن او كسى جز آن شاعر و نويسنده بزرگ نيست.
دانته آليگيرى در ابتدا، تحت تاثير گويدو گى نى چلى، پدر شعر نو ايتاليا، شعر مى گفت و مى نوشت. در واقع اگر گى نى چلى در غزل هايش، عشق جسمانى را چنان والا وصف نمى كرد، محال بود كه دانته بتواند «زندگانى نو» را بنويسد.زندگانى نو (تاليف شده بين ۱۲۸۳ و ۱۲۹۲) داستان كوتاهى است كه از نظم و نثر تركيب يافته و به لهجه توسكانى نوشته شده است. دانته در اين داستان به بيان عشق خود نسبت به بئاتريس پرداخته است. او هنگامى كه ۱۰ ساله بود، بئاتريس را ديده و شيفته و فريفته او شده بود. اين عشق تا هنگامى كه دانته زنده بود (دانته در سال ۱۳۲۱ در راونا درگذشت) دوام يافت، حتى پس از آن كه بئاتريس همسر فردى ديگر شد و در سال ۱۲۹۰ ديده از جهان فروبست.زندگانى نو حكايتى است از يك زندگى درخشان و ماهيت خارق العاده عشق به بئاتريس و تقريباً با ماهيتى الهى، چرا كه دانته هر بار با ديدن بئاتريس احساس مى كرد تغيير مى كند و نسبت به گذشته بهتر مى شود. زندگانى نو در فضايى شاعرانه، روحانى و اديبانه شكل گرفته است. فلورانس آن دوران در صلح و آرامش به سر مى برد و شهرى غنى از ثروت و شاد و بسيار مذهبى بود. بانوان فلورانسى آن زمان بسيار جسور بودند.دانته و بئاتريس نخستين بار يكديگر را در كودكى ملاقات كردند.

بئاتريس در آن زمان نه سال بيشتر نداشت. دانته به محض ديدن او متوجه شد كه دل در گرو عشق دخترى فرشته سيرت و سرشار از صفات شايسته انسانى سپرده است. نه سال بعد سرنوشت به گونه اى ديگر رقم خورد. اين بانوى خارق العاده و تحسين برانگيز، كه در آن هنگام فقط ۱۸ سال سن داشت، سلامى محجوبانه به دانته كرد.آن روز در ساعت ۳ بعدازظهر دانته براى نخستين بار صداى بئاتريس را مى شنيد كه به او درود مى گفت. همين مقدار كافى بود تا دانته خود را در مرز نهايى سعادت و نيك بختى احساس كند.خانه اى كه بئاتريس در آن اقامت داشت از منزل مسكونى دانته چندان فاصله نداشت. پس از نخستين روز برخوردشان دانته هرگز فرصتى را براى ديدن فرشته كوچكش از دست نداده بود. شايد در دوران نوجوانى و كودكى هرگز جرات نيافته بود كه با بئاتريس گفت وگو كند. به مرور زمان نيز اين امر ماهيتى بيش از پيش دشوار براى دانته يافت.براى همين نيز ناگزير بود در نقاط مختلف شهر در انتظار عبور بئاتريس جوان و محجوب بماند تا به ديدار او نايل آيد.با اين حال روزى فرا رسيد كه بئاتريس از بيان درود خود به دانته امتناع ورزيد. شاعر در نهايت نوميدى با مشكل ديگرى مواجه شد. او مورد تمسخر بئاتريس قرار گرفت. سرانجام بئاتريس بنا به شرايط اجتماعى و خانوادگى خود (پدر بئاتريس سرشناس ترين تاجر فلورانس بود) با مرد بانكدارى ازدواج كرد و در سال ۱۲۹۰ در سن ۲۴ سالگى درگذشت.«زندگانى نو» مكاشفه اى است آكنده از عشق و سرشار از مفاهيم مرموز و معماگونه. ماهيت رمزگونه زندگانى نو از آن جهت قابل بررسى است كه سى و يك شعر موجود در آن براساس اين ساختار ادبى تنظيم شده است.ده قطعه كوتاه، يك سرود بلند، چهار قطعه كوتاه، يك سرود بلند، چهار قطعه كوتاه، يك سرود بلند، ده قطعه كوتاه و نقطه اوج آن در دومين سرود بلند ديده مى شود. اين سرود با هشت شعر كوتاه به عنوان نقطه مركزى و مظهر همان عدد ۹ جادويى به شمار مى رود؛ يعنى همان عددى كه به بئاتريس تعلق دارد. عددى كه مجذور عدد سه و نشانه تثليث مقدس است. علم اعداد يكى از اركان استوار در نوشته هاى دانته به شمار مى رود؛ زيرا دانته به جادوى اعداد و همين طور به تركيب و تنظيم ساختارى اثرش براساس اين علم اهميت زيادى مى داد. اهميت توجه به اعداد و رموز آنها در كمدى الهى به تفصيل نوشته شده است.دانته كمدى الهى را با قرينه و تناسبى دقيق نوشت. هر سه بخش دوزخ، برزخ و بهشت حاوى ۳۳ سرود با طولى كم و بيش مشابهند و همواره تثليث، وحدت و كمال در آنها رعايت شده است. تار و پود اثر ساده است، به دانته كه در جنگل تيره و تار گناهان سردرگم است و سودا هاى بد او را در راه رستگارى متوقف كرده اند، ويرژيل (منطق انسانى) و فرستاده بئاتريس (ايمان منزل) كمك مى رساند. ويرژيل دانته را از ميان دوزخ و برزخ راهنمايى خواهد كرد و در برزخ بئاتريس جاى او را خواهد گرفت و شاعر خود را تا منظر خيره كننده و توصيف ناپذير خداوند همراه خواهد برد.فرض اين است كه اين سفر تصفيه كننده و رستگارى بخش كه پيش از هر چيز آموزنده و سازنده است در جريان هفته مقدس سال مقدس ۱۳۰۰ صورت گرفته است.در ساختار ظاهرى نيز قرينه سازى به صورت كامل ديده مى شود. دوزخ، قلمرو فرمانروايى مكافات و نوميدى جاودان، مخروط بزرگى است كه به شكل آمفى تئاتر تنظيم شده است و در آن دوزخيان در ۹ طبقه بر حسب شدت گناهان تقسيم شده اند. در عمق كه با مركز زمين مطابقت دارد، لوسيفر، شهريار دوزخيان قرار گرفته است.برزخ، كوهستان هاى بسيار رفيعى كه از اقيانوس جنوبى در نقطه مقابل اورشليم سر بركشيده اند و در فراز آنها بهشت زمينى قرار دارد. در هفت طبقه عظيم خود ارواح در حال تصفيه را جاى مى دهد.در آنجا همراه با خاطره هاى غمناك و احساس غربت و دورى از ذات باريتعالى اميد شيرين رستگارى برترى دارد.بهشت شامل ۹ كره متحدالمركز است كه هر چه سريع تر در اطراف زمين مى چرخند. سعادتمندانى كه به رويت دانته مى رسند و در طبقات مختلف تقسيم شده اند، در گل سرخ آسمانى، تاج باشكوه خداوند، گردهم آمده اند.با اين اوصاف مى توان گفت: زندگانى نو تا حدودى پيشگفتارى جالب براى بخش آغازين كمدى الهى به شمار مى رود.از اين رو است كه دانته به شدت در تلاش است ثابت كند كه بئاتريس معجزه اى روى زمين است. او نياز دارد اين موضوع را به خويشتن خويش نيز ثابت كند. او براى نگارش منظومه اى ماوراى بشرى به عشقى ماوراى بشرى نياز دارد. لازم دارد آن هنگام كه به بئاتريس مى انديشد، ذهن و روحش تعالى يابد و در ميان فضاى نورانى آسمان الهى به گردش بپردازد. او ناگزير است كه حتى به خويشتن خود نيز اين مدرك انكار ناپذير را ارائه كند و متقاعد شود كه بانوى انديشه اش به راستى در روز نهم و در ساعت نهم بدرود گفته است. لازم است كه عالم هستى شهادت دهد كه بئاتريس دلبند او به راستى موجودى زاده ۹ بوده است و تقويم ها نيز اين امر را به او ثابت مى كنند.بئاتريس به راستى معجزه اى است كه ريشه آن هيچ چيز مگر تثليث مقدس موجود در آئين مسيحيت نيست.

منبع ايميل هاي قديمي گروه ترانه ها

يك حقيقت تلخ : من انسانم ، مانند ديگران …

samandx7 — Fri, 15 Aug 2008 14:21:51 +0000

كاش گوشی داشتم براي شنيدن ،

تا حرفهاي م را به دور از برداشتهای شما می گفتم .

كاش چشمی داشتم كه به دور از هر نيازی ساعتها به تماشايش می نشستم ،

« می تراود مهتاب
می درخشد شبتاب … »

نمی دانم ، انگار نياز به سفری ديگر دارم ،

سفر به خويشتن خويش ،

دور از تمام دلبستگيهايم ،

كتابهايم و هر چه جز تصرف وجودم كار ديگری نمی كند .

فرصتی نمانده است …

كتاب كودكی ام را برگ برگ خواندم

كتاب جوانی ام را فصل فصل

يادم باشد ديوانگی ام را سطر سطر بخوانم

شايد چند برگی بيشتر نمانده نباشد ، نمی دانم …

می خواهم رها از هر چيز بروم به دور دست

آنجا كه نام از چهره ام پرواز می گيرد ،

آنجا كه ديگر درد پايه های جاودانگی را به لرزه در نمی آورد ،

آنجا كه زمان بی رحمانه بر تو هجوم نمی آورد ،

و ديگر فرمانبر ساعتها نيستی

و زمان ديگر اسير ساعت نيست …

منبع : ايميل هاي گروه ترانه ها در تاريخ اول مرداد ماه 1384

سيندرلا

samandx7 — Tue, 12 Aug 2008 20:50:17 +0000

گویند در زمان سلطان محمود غزنوی روزی پسر سلطان که کامبیز نام داشت با پژو 206 تيپ 5 خود از خيابان ملاصدرا مي‌گذشت و به سوی سرای برق در ديار قصرالدشت مي‌شتافت که در ميان راه به ارابه ای لگن بر خورد کرد که در آن يک بانوی جوان و بسيار زيبا بود و زنی زشت و بد اخلاق آن ارابه را ميراند که مادر آن دختر بود و در اثر تصادف آن ارابه که از جنس کدو بود ترکيد و به وسط خيابان پاشيد و آن مادر و دختر بدون وسيله گشتند و کامبيز از آنها درخواست کرد که آنها را به منزل برساند و از بانوی جوان پرسيد که در کدام ديار زندگی ميکنند و بانوی جوان تا خواست حرفی بزند آن زن بگفت ما را با تو کاری نيست خسارت ما را بده تا ما برويم و خود بلديم به منزلگاه برويم و کامبيز کيسه ای اشرفی از داشبورد ماشين در آورد و به آن زن داد و فقط پسر فهميد که اسم آن دختر سيندرلا بود و آنها يک تاکسی سمند گرفتند و برفتند و کامبيز هم تيکافی نمود و دور در جا بزد و به دنبال تاکسی رفت و يه تريپ از بغل ماشينشون که داشت سبقت ميگرفت سيندرلا با زحمت يه لنگه جورابشو پرت کرد تو ماشين کامی وای…………. که چه بوی گندی ميداد ولی وقتی توی جوراب رو نگاه کرد يه تيکه کاغذ بود با اين متن : عزيزم من دوستت دارم اين زن نامادری من هست و پدرم در جنگ با گلادياتورها در رکاب سلطان محمود جان خود را باخت و من ماندم و اين زن و دو دخترش که صبح تا شب دنبال بزم و رفتن به کافی شاپ و سرخاب و سفيداب خود هستند و من استثمار شده ام و بسيار محدود حتی نميتوانم سمت تلفن بروم بيا و من را نجات بده ……….
کامبيز داشت نامه را ميخواند که با صدای مهيببی به خود آمد او به ستون تخت جمشيد برخورد کرده بود و ديگر ماشينش راه نميرفت و او ماند آنجا تا اينکه يک موش از زير ستون آمد بيرون و با خشم به کامی نگريست کامی هم زد زير گريه و داستان رو تعريف کرد موش دلش به حال کامبيز سوخت و گفت من صافکارهستم و به تو کمک ميکنم او ماشين کامبيز را درست کرد و سوار شد و گفت بيا من تو را به سرای آنها ببرم خلاصه از کوچه ها و خیابان ها و دریا ها گذشتند تا به انتهای مدرس رسیدند و آقا موشه یه خونه قدیمی رو نشون داد و گفت که سیندرلا اینجاست به اونجا رسيديم که اونها يعنی کامی و آقا موشه به يه خونه قديمی رسيدند ،يه خونه کاهگلی با ديوارهای بلند . زنگ زدند و دخترکی مثل ميمون ( دختر خوشگل هم مگه داريم ؟؟ ) در رو باز کرد و تا کامبيز رو ديد از خوشحالی کله قند تو دلش آب شد و گفت : جون امری داشتيد !!!! کامبيز هم گفت من با سيندرلا کار دارم دخترک گفت مگه من مُردم که تو با اون ايکبيری کار داری ؟ کامبيز هم گفت برو ای دخترک چشم سفيد شما با آن دخترک معصوم چه کرده ايد ؟ چرا او از خانه فراری شده ؟ آيا پدرتان را کشته است يا مادرتان را لگد کرده ، آن طفل معصوم حتی وقت نميکند جوراب خود را بشورد باور کنيد ماشين من هنوز بوی سگ مرده ميدهد !!! من آمده ام تا اين دخترک را نجات بدهم و حداقل او را به حمام بفرستم ، شما خيلی بد هستيد الهی خاک بره تو چشمتون ( اوا خواهــــــــــــــــــــــــــــر ) دخترک که تا اين لحظه ساکت بود به حرف آمد و گفت عزيزم مثل اينکه شما داستان زياد ميخوانی و اين سيندرلا رو با سيندرلای تو کتاب اشتباه گرفتی در اين لحظه آقا موشه ضربه محکمی بر سر کامبيز کوفت و گفت :
خاک تو اون سرت منو سر کار گذاشتی ؟!!! و دختر که اسمش مهلقا بود گفت ای جوون اين دختر که تو دوست داری ۱۲۷.۰.۰.۱ تا دوست پسر داره عزيزم ، ميخواهی موبايلش رو بيارم ببينی تو حافظه چند تا پسر داره يا پيامهای کوتاهشو ( اس.ام.اس ) ببين صبح تا شب خانوم تو آرايشگاه و باشگاه بدنسازی ول ميگرده بعد از ظهرها خانوم يا پارک ملت ميگرده يا سرخه بازار خدا نگه داره ايران زمين و گلستان رو اونجاهارو که آباد کرده….!!!!! بوی جورابشم ماله اينکه تنبل خانوم سال تا سال جوراباشو نميشوره !! و تو خيابون دنبال گاگولهايی امثال تو ميگرده ، در اين لحظه آقا موشه به صورت کامبيز تف ميکنه و ميگه ای بی غيرت خاک تو ملاجت کنن …..کامبيز ميره تو فکر و راه ميافته ميره و سوار ماشين ميشه که باز ميکوبه به ديوار ولی اينبار ميپره و از خواب بيدار ميشه يه کم چشماشو ميماله و ميبينه که ديرش شده و بايد ميرفته سر کار ، اينجوری ميشه که کامبيز خان ما بی خيال زن گرفتن ميشه

خداحافظ آقاى رئيس جمهور آن مرد صداى همه ما بود

samandx7 — Tue, 12 Aug 2008 14:21:32 +0000

آن مرد آمد
ساده و صميمى نه مثل رود، نه مثل چشمه ونه مثل هيچ مثال ديگرى! درست مثل خاتمى.
آن مرد آمد، در باران عاطفه و شور و شعور مردمى كه پاى هيچ رودى بى دليل به انتظار نمى نشينند!
آمد. وقتى كه رود بوى ياس گرفته بود و فرزندان كلاس پنجم همه دبستانهاى ايران از آب، ياس مى گرفتند و مى دانستند كه آن مرد شبيه هيچ كس ديگرى نيست كه غضب كند و ميرغضب داشته باشد و صدايى را در حلقومى خفه كند و بايستد، در بالاترين نقطه شهر و همه زير پايش باشند.
آنها مى دانستند كه شعر پروين در صفحه فلان كتاب فارسى شان اكنون ديگر مسمايى ندارد. «روزى گذشت پادشهى از گذرگهى…»
آن مرد آمد و همه كلاس دومى ها مى دانستند كه پدرانشان ، مادرانشان و برادر و خواهرانشان تصميم مهمى گرفته اند، تصميمى مهمتر از تصميم كبرى كه شب مشق كرده بودند.
آن مرد نه در سكوت، بلكه در همهمه عاشقانه دختركان ايل كه عشق را در انتظارى كه به سبزه گره مى خورد، زمزمه مى كردند.
آن مرد صداى همه ما بود. تصوير همه ما بود. حتى آنها كه روزى كوچيده بودند و اكنون به لهجه غليظ غربت تكلم مى كردند و مى دانستند كه اين لهجه بدجورى وصله نچسب است. اما مردى آمده بود كه در سايه سار حرفهايش، مى شد آسوده بود، آموخت و جنبيد و به پيش رفت.
بچه هاى همه دبستان هاى ايران مى دانستند كه لهجه او به لهجه باران شباهت عجيبى داشت و وقتى كه از باران حرف مى زد هيچ ابرى را ياراى بغض نبود و مرد اين راز را فهميده بود كه باران بهانه اى براى باريدن مى خواهد. ابر واژه مى باريد. واژه مى روييد. دوستى، محبت، مهر، با هم زيستن در مقابل دشمنى، دشمنى، دشمنى و دشمنى.
باران و رود هميشه در آوردگاه سنگ راهى ديگر بايد بجويند. همه قطرات باران اين ملك آن شعر ملك الشعرا را از بر بودند كه «بكنديد و كاويد و كوشش نمود…» باران بر سفتن سنگ ابرام بايد كند، تا راهى بجويد…
|||
آقا، شما مى دانيد تاريخ را چگونه مى نويسند؟
از باران و سنگ و آن مرد ساده كه مثل مثل ما بود…
و وقتى دل شكسته مى شد قلمى برمى داشت و چيزى قلمى مى كرد «براى فردا » و فردا براى كوته بينان چه واژه غريبى است؟!
|||
مى ايستم و فردا را مى بينم و وقتى لاى كتابهاى همه بچه هاى دبستان ايران بوى ياس پيچيده و در همه كلاسها معلمانى مى آيند كه يك درس فوق برنامه مى دهند، درسى كه نمى شود توى كتاب نوشت؛ درس حكايت آن مرد ساده كه به لهجه باران سخن مى گفت و آن روز هيچ كلاسى در دبستان ايران هيچ غايبى را ثبت نكرده بود.
|||
:«خداحافظ آقاى سادگى و متانت!»
اين را بچه هاى ايران گفتند. اما صدايى كه گرفته و بالغ هم در فضا پيچيد.اين صدا آشناترين بود. صداى بچه هايى كه براى اولين بار صفحه شناسنامه شان را براى خاتمى هديه كرده بودند.
آنها با متانت تمام و صدايى دورگه گفتند: بدرود آقاى رئيس جمهور.
|||
درحاشيه تاريخ نوشته بودند مردم ايران كه رئيس جمهور خاتمى را بر صدر نشانده بودند، خوش بدرقه كردند.

منبع : ويژه نامه روزنامه ايران

اينترنت پر سرعت در ايران

samandx7 — Mon, 04 Aug 2008 05:39:15 +0000

حسين پناهي

samandx7 — Mon, 04 Aug 2008 05:00:28 +0000

حسین پناهی دژکوه در ۱۳۳۵ در روستای دژکوه از توابع شهرستان كهگيلويه (دهدشت-سوق)در استان کهکيلويه و بويراحمد متولد شد. پس از اتم ام تحصيل در بهبهان به توصيه و خواست پدر براي تحصيل به مدرسه ي آيت الله گلپايگاني رفته بود و بعد از پايان تحصيلات براي ارشاد و راهنمايي مردم به محل زندگي اش بازگشت.چند ماهي در كسوت روحانيت به مردم خدمت مي كرد. تا اينكه زني براي پرسش مساله اي كه برايش پيش آمده بود پيش حسين مي رود.از حسين مي پرسد كه فضله ي موشي داخل روغن محلي كه حاصل چند ماه زحمت و تلاش ام بود افتاده است، آيا روغن نجس است؟ حسين با وجود اينكه مي دانست روغن نجس است،ولي اينرا هم مي دانست كه حاصل چند ماه تلاش اين زن روستايي، خرج سه چهار ماه خانواده اش را بايد تامين كند، به زن گفت نه همان فضله و مقداري از اطراف آنرا در بياورد و بريزد دور،روغن ديگر مشكلي ندارد.بعد از اين اتفاق بود كه حسين علي رغم فشارهاي اطرافيان، نتوانست تحمل كند كه در كسوت روحانيت باقي بماند. اين اقدام حسين به طرد وي از خانواده نيز منجر شد.حسين به تهران آمد و در مدرسه ي هنري آناهيتا چهار سال درس خواند و دوره بازيگری و نمايشنامه نويسی را گذراند.
پناهی بازيگری را نخست از مجموعه تلويزيونی محله بهداشت آغاز کرد. سپس چند نمايش تلويزيونی با استفاده از نمايشنامه های خودش ساخت که مدت ها در محاق ماند.
با پخش نمايش دو مرغابی درمه از تلويزيون که علاوه بر نوشتن و کارگردانی خودش نيز در آن بازی می کرد، خوش درخشيد و با پخش نمايش های تلويزيونی ديگرش، طرف توجه مخاطبان خاص قرار گرفت.

نمايش های دو مرغابی درمه و يک گل و بهار که پناهی آنها را نوشته و کارگردانی کرده بود، بنا به درخواست مردم به دفعات از تلويزيون پخش شد.
در دهه شصت و اوايل دهه هفتاد او يکی از پرکارترين و خلاق ترين نويسندگان و کارگردانان تلويزيون بود.
به دليل فيزيک کودکانه و شکننده، نحوه خاص سخن گفتن، سادگی و خلوصی که از رفتارش می باريد و طنز تلخش بازيگر نقش های خاصی بود. اما حسين پناهی بيشتر شاعربود. و اين شاعرانگی در ذره ذره جانش نفوذ داشت. نخستين مجموعه شعر او با نام من و نازی در ۱۳۷۶ منتشرشد،اين مجموعه ي شعر تا كنون بيش از شانزده بار تجديد چاپ شد و به شش زبان زنده ي دنيا ترجمه شده است.
کارنامه هنری
فيلم ها :
گذرگاه /گال/تيرباران /هی جو/نار و نی /در مسير تندباد /ارثيه /راز کوکب/ سايه خيال/چاووش /اوينار /هنرپيشه/مهاجران /مرد ناتمام /روز واقعه/آرزوی بزرگ/بلوغ /مريم مقدس /قصه های کيش ( اپيزود اول، کشتی يونانی ) /بابا عزيز
مجموعه های تلويزيونی :
محله بهداشت/گرگها/رعنا/آشپزباشی/کوچک جنگلی/روزی روزگاری/مثل يک لبخند/ايوان مدائن/خوابگردها/هشت بهشت/امام علی/همسايه ها/دزدان مادربزرگ/آژانس دوستی/شليک نهايی/آواز مه
کتابها:
من و نازی/ستاره/چيزی شبيه زندگی/دو مرغابی درمه/گلدان و آفتاب/پيامبر بی کتاب/دل شير
علاوه بر اينها دو نوار با شعر و صداي حسین پناهی نيز منتشر شده است.«سلام خداحافظ» و « ستاره».
جوايز :
>> کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (مهاجران)
[ دوره 11 جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) – سال 1371 ]
>> کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (در مسیر تندباد)
[ دوره 7 جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) – سال 1367 ]
>> کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد (سایه خیال)
[ دوره 9 جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) – سال 1369 ]
>> برنده دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد (سایه خیال)
[ دوره 9 جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) – سال 1369 ]

نقل مستقيم از :‌ پايگاه حسين پناهي